🎯 چاپ ششم هنر ظریف بی‌خیالی منتشر شد
🦏 @kargadanpub

گفته‌ای از آیت‌الله امجد دربارهٔ ملاک مسلمانی:

می‌دانی ملاک مسلمانی در نظر من چیست؟ می‌گویم [تو] این‌طرف دنیا باشی و آن طرف دنیا گربه‌ای گرفتار بشود، تو بتوانی آن را نجات بدهی و نکنی، تو مسلمان نیستی. تلفن کن [بگو] آقای فلانی آنجا هستی، آن گربه را نجات بده.
آن که گربه است چه رسد به انسان بدبختِ بیچاره که گرفتار است. این‌همه، همه‌مان در جامعه گرفتاریم [اما] کک‌مان نمی‌گزد. [اصلا] می‌دانی چیست؟ کرختیم. مستیم. حالی‌مان نیست!

فایل صوتی این سخنان در ذیل قابل دریافت است 👇
@Ayatolahamjad

«هر کدام از ما ضربآهنگ رنج بردن خود را داریم.»
رُولآن بآرت
Roland Barthes
انتشارات آنگاه
@angahbooks

تنها راه تاب آوردن درد این است که بگذاری دردناک باشد

@mindfulliving

|درست زیستن|

◾️کسی که در برابر بتهوون، باخ و موتزارت، فروتنانه سکوت اختیار کند، به تار جلیل شهناز، عود نریمان، آواز شجریان و ترانهٔ "اندک اندک" شهرام ناظری عاشقانه گوش بسپارد، چنین کسی به‌درستی زندگی خواهد کرد ...

◾️کسی که مولوی را قدری بشناسد ، حافظ را قدری بخواند، خیام را گهگاه زیر لب زمزمه کند، و تک‌بیت‌های ناب صایب را دوست بدارد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد ...

◾️کسی که زیبایی نستعلیق و شکسته، اندوه مناجات سحری در ماه رمضان، عظمت خوف‌انگیز کاشیکاری‌های اصفهان و اوج زیبایی طبیعت را در رودبارک احساس کرده باشد، چنین کسی به‌درستی زندگی خواهد کرد ...

شاید سخت، شاید دردمندانه، شاید در فشار، اما بدون شک به‌درستی زندگی خواهد کرد .

چهل نامهٔ کوتاه به همسرم|
نادر ابراهیمی


@Haghighatznu
@eudemonia

#از_مخاطب‌های_آشنا
سلام آقای عباسی
من از خوانندگانِ کانال «خوب زیستن» هستم. کانال بسیار خوبی دارید و سپاسگزارم از مطالب زیبایی که می‌فرستید.
در آخرین پستی که به نقل از «چهل نامهٔ کوتاه به همسرم» از مرحوم نادر ابراهیمی است به نکته‌ای که به باورِ من خطاست، اشاره شده است.
هیچ موسیقیْ شنیدنی و شعرْ خواندنی ضرورتاً به‌ درست زندگی کردن نخواهد انجامید. خرَد است که انسان را نجات می‌دهد نه خیال او.
در داستان دخترک کبریت‌فروشِ اندرسن، زنانِ متمولی که از سالن تئاتر بیرون می‌آیند درحالی‌که اشک‌هایشان را پاک می‌کنند با بی‌تفاوتی از کنار او که دارد از سرما یخ می‌زند می‌گذرند. بسیاری از دیکتاتورها اهل هنر بوده‌اند. هیتلر نقاش بوده و ای بسا از آثار هنری بیش از بسیاری از ما لذت ‌می‌برده است. یک جانی هم می‌تواند در برابر باخ سکوت کند و از صدای تار لذت ببرد!
لطفِ زندگی البته به فراورده‌های خیال است و در کنارِ زندگیِ اندیشیده، آن را شیرین‌تر می‌کنند، اما اگر زیر سایۀ خردورزی قرار نگیرد دخلی به خوب زیستن نخواهد داشت.

نور او نوشَد که باشد شعله‌خوار
#مولانا

@eudemonia

اشاره: پیش‌ از این، و در معرفی رویکرد اکت، مطالبی دربارهٔ مفهوم «اجتناب» آورده بودیم(برای نمونه: اینجا)
در یادداشت زیر #فردین_علیخواه می کوشد این موضوع را از منظری فرهنگی و اجتماعی تحلیل کند. و البته او از واژگان دیگری استفاده کرده است.

به دنبال حواس‌پرتی می‌گردم

🔹گریز(escapism) یکی از مفاهیم مطالعات فرهنگی است و به معنای آن است که وقتی ما با واقعیتی ناخوشایند مواجه می‌شویم به دنبال حواس‌پرتی می‌رویم. درواقع آنچه در «گریز» رخ می‌دهد استقبال خودخواستۀ فرد از حواس‌پرتی است تا شاید به این طریق بتواند ساعت‌ها یا روزهایی خود را ازنظر جسمی و ذهنی از آن واقعیت ناخوشایند دور کند. در موضوع گریز، دو موقعیت « گریز از » و « گریز به » وجود دارد. افراد مختلف معمولاً گریزگاه خود را می‌جویند. برای مثال زن‌وشوهری که اختلافات جدی دارند ولی هر دو ساعت‌ها چشمانشان را به صفحه‌نمایش تلفن همراه می‌دوزند تا ذهن خود را از مشکل اصلی دور کنند، مردی که همسرش به او خیانت کرده است و برای کنار آمدن با این بحران مدام می‌نوشد تا از واقعیت به خیال کوچ نماید، زنی که نشانه‌هایی از خیانت را در همسرش دیده است و ذهن پرآشوب خود را مدام با لکه‌گیری سرویس بهداشتی خانه‌اش آرام می‌کند.

🔹گریز می‌تواند در دو سطح ذهنی و جسمی باشد. ولی نکته آن است که افراد می‌توانند ازنظر جسمی از موقعیتی ناخوشایند بگریزند ولی ذهنشان همچنان گرفتار آن موقعیت باشد و البته برعکس آن‌هم صادق است. کم نیستند ایرانیانی که باانگیزۀ گریز، از ایران مهاجرت کرده‌اند و جسمشان در یک شهر آرام اروپایی قرار دارد ولی ذهنشان از مشکلات جامعه ایرانی دور نمی‌شود، و هستند ایرانیانی که جسمشان در ایران و در کانون مشکلات مختلف اقتصادی و اجتماعیِ فعلی قرار دارد ولی ازنظر ذهنی هرروز در کنار رودخانه دانوب قدم می‌زنند!

🔹ولی گریز فقط محدود به روابط روزمره اجتماعی نیست. گاهی اوقات گریز، واکنش به بحران‌های بزرگ‌تری است که در جوامع آشکار می‌شود. آلن برینکلی، استاد تاریخ سیاسی دانشگاه کلمبیا در سال 1982 کتابی با عنوان «فرهنگ و سیاست در دوران رکود بزرگ» منتشر کرد تا نشان دهد که چگونه «گریز» یکی از سازوکارهای کنار آمدن با پیامدهای رکود اقتصادیِ سال 1929 در امریکا بود. به نظر او وقتی در آن سال‌ها آثار ناخوشایند رکود اقتصادی به‌تدریج نمایان شد مردم تلاش کردند تا از واقعیت تلخ بگریزند و به همین دلیل خود را به دامن «حواس‌پرتی خودخواسته» انداختند. برای مثال بیش از قبل به رادیو گوش می‌کردند، مدام به تماشای فیلم می‌نشستند و یا خود را با ورق زدن مجلات مشغول می‌کردند و نکته قابل‌تأمل آنکه مردم در دوره بحران اقتصادی، از عکس‌ها و فیلم‌هایی استقبال می‌کردند که زندگی مرفه و لوکس را نشان می‌داد. گویی مردم نداشته هایشان را در این فیلم‌ها جستجو می‌کردند و ساعاتی از بحران می‌گریختند.

🔹برخی معتقدند که گاهی اوقات حکومت‌ها هم به‌عمد تلاش می‌کنند تا زمینه گریز را در مردم فراهم کنند. همان استعاره معروف «نان و سیرک» که توسط جوونال، شاعر و طنزپرداز اواخر قرن نخست میلادی روم مطرح شد. ازنظر او برخی از پادشاهان رومی برای آنکه حواس مردم را از حقوقِ مهم شهروندی پرت کنند آنان را با « نان و سیرک» مشغول می‌کردند. منظور او از سیرک، ساخت تماشاخانه‌هایی نظیر کلوسئوم در روم بود که حدود 50000 نفر ظرفیت داشت. پادشاه؛ مردم را در کلوسئوم جمع می‌کرد، مردم به تماشای مسابقه گلادیاتورها برای کشتن یکدیگر مشغول می‌شدند و سربازان پادشاه؛ قبل و پس از مسابقه به‌طرف مردم نان پرتاب می‌کردند!

🔹درهرصورت، از گریز، چه در برداشتی فردی و چه در برداشتی اجتماعی، ارزیابی منفی وجود دارد. مهم‌ترین مسئله آن است که فرد از موقعیت ناخوشایندی که در آن قرار دارد می‌گریزد و برای تغییر یا بهبود اوضاع تلاش نمی‌کند. به همین دلیل برخی از محققان از« قربانیان گریز» سخن گفته‌اند، منظور کسانی هستند که از موقعیت بد می‌گریزند ولی به شکلی دیگر قربانی همین گریختن خود می‌شوند. لایه‌ای از خیال بر چشمان فرد کشیده می‌شود ولی واقعیت همان واقعیت است. در اینجا فرد به‌عمد خود را مشغول چیزی می‌کند تا چیز دیگری را فراموش کند درحالی‌که واقعیت نامطلوب همچنان باقی است. گریختن و نه اصلاح واقعیت ناخوشایند، مهم‌ترین نقد به گریز است.

@fardinalikhah
@eudemonia

فقط برای امروز
دو کار برخلاف میلم انجام می‌دهم،
فقط برای تمرین.

عکس جیانلوئیجی بوفون افسانه‌ای است.
داره میگه باشه!

@mashghesiah

توجه‌آگاهی
راه حلی برای مشکلات روزمره
چاپ سوم 1398

رونالد سیگل
ترجمه: مرتضی کشمیری، پیوند جلالی
تعداد صفحه: 368 - وزیری - شمیز
بها: 500,000 ریال
خرید با ده درصد تخفیف: https://www.arjmandpub.com/Product/Details/1296/3

توجه‌آگاهی، مسیری به سوی بهزیستی و مقابلة مؤثر با چالش‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی است. شاید دور از دسترس به نظر برسد، اما می‌توانید حتی بدون داشتن زمینة قبلی و بدون صرف زمان زیاد، توجه‌آگاهی را جزیی از زندگی خود کرده و از مزایای آن بهره‌مند شوید. برنامه‌های انعطاف‌پذیر و گام‌به‌گام این کتاب به ما کمک می‌کند در زندگی روزمرة خود متمرکزتر و مؤثرتر باشیم، با احساسات دشواری مثل خشم و غم کنار بیاییم، ارتباط خود را با شریک زندگی‌مان عمیق‌تر کنیم، احساس آرامش بیشتر و استرس کمتری داشته باشیم، عادت‌های ناسالم خود را قطع کنیم، از اضطراب و افسردگی رها شویم و دردهای بدنی، بی‌خوابی و سایر مشکلات جسمی ناشی از استرس را حل‌و‌فصل نماییم. دکتر رونالد سیگل، متخصص برجستة توجه‌آگاهی، در این راهنمای جذاب به ما نشان می‌دهد که این کار را چطور انجام دهیم. او بیش از 25 سال استادیار روا‌ن‌شناسی بالینی در دانشکدة پزشکی دانشگاه هاروارد بوده است. دکتر سیگل در سراسر دنیا به آموزش توجه‌آگاهی و روان‌درمانی و همچنین درمان ذهن- جسم می‌پردازد، چندین سال سابقة کار با کودکان و خانواده‌ها در مناطق محروم دارد و خود نیز به طور منظم از تمرین‌های این کتاب برای کار با ذهن شلوغ و نافرمانش بهره می‌جوید.

#روان_درمانی #مشاوره #درمان_های_موج_سوم #توجه_آگاهی #mindfulness #رونالد_سیگل #مرتضی_کشمیری #پیوند_جلالی #توجه_آگاهی_راه_حلی_برای_مشکلات_روزمره

https://www.arjmandpub.com/images/products/lng/1296.jpg

@arjmandpub

#ارزش‌ها #هنر_ظریف_بی‌خیالی

@eudemonia

https://bit.ly/31q3r6Z

چگونه تمرین موثری داشته باشیم؟

- تمرین منسجم و بسیار متمرکز
- تمرین با سرعت کم
- تکرارهای متناوب با وقفه‌های معین
- بین ۵۰ تا ۶۰ ساعت تمرین در هفته!
- تمرین ذهنی با جزئیات دقیق

(ویدیو به زبان فارسی است)

@vidoal | @ArashAbbaasi

مهترین چیز این است که دریابی مهمترین چیز چیست.

@mindfulliving

#در_دست_آماده‌سازی

از کتاب «فضایل اجتماعی»
#آلن_دوباتن
ترجمۀ #یاسر_پوراسماعیل

درست همان‌طور که ساحلِ رودخانه، درخت یا قاصدک هیچ‌وقت کسل‌کننده نمی‌شوند، هیچ آدمی هم ممکن نیست ذاتاً کسل‌کننده باشد. جانداری که انسان‌اش می‌نامیم اگر صاف و ساده باشد و حیله و نیرنگ را کنار بگذارد، در ذات خود همیشه جالب است. وقتی کسی را کسل‌کننده می‌دانیم، منظورمان این است که شهامت یا تمرکزِ سخن گفتن از حال‌وهوای درونیِ خودش را نداشته است. در مقابل، وقتی می‌توانیم بگوییم واقعاً چگونه و چه می‌خواهیم، غبطۀ چه چیزهایی را می‌خوریم، در حسرتِ چه چیزهایی هستیم، چه غصّه‌هایی در دل‌مان داریم و چه رؤیاهایی در سر می‌پرورانیم، همیشه جذّاب به نظر می‌آییم. کسی که اطلاعات و داده‌هایی واقعی بازیافته باشد دربارۀ این‌که وجود داشتن چگونه چیزی است، بی‌گمان دستمایه‌هایی برای جذب دیگران در اختیار خواهد داشت. آدم جالب کسی نیست که اتّفاقاتِ مشخّصاً و ظاهراً جالبی برای‌اش پیش آمده، کلِّ دنیا را گشته، با شخصیت‌های مهم ملاقات کرده یا در رویدادهای ژئوپلیتیکِ بزرگ حضور داشته است. کسی نیست که مثل آدم‌های فرهیخته دربارۀ موضوعات فرهنگی، تاریخی یا علمیِ سنگین حرف می‌زند. آدم جالب کسی است که به شنونده‌ای خودآگاه و پرتوجّه بدل شده است؛ در کمال صداقت و امانت لرزه‌های ذهن و قلب‌اش را گزارش می‌دهد و، از این رهگذر، می‌تواند گزارش‌هایی دقیق از اندوه، هیجان و غرابتِ زنده بودن در اختیارمان بگذارد.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: #بابک_عباسی

مهم است که انتظاری نداشته باشی و هر تجربه‌ای را، از جمله تجربه‌های منفی را، تنها گامهایی در مسیر بدانی و به رفتن ادامه بدهی.

@mindfulliving

کمی آهسته‌تر زیبا*
(پرونده‌ای در ستایش آهستگی)

دور و برمان را کارهایی پر کرده که موعد تحویلشان نزدیک است و باید هرچه سریع‌تر تمامشان کنیم و البته انواع و اقسام مزاحمت‌ها و سروصداهایی که حواسمان را از انجام آن کارها پرت می‌کند.

*ترانه‌ای از گروه «دنگ شو»
@eudemonia

http://tarjomaan.com/report/9106/

در گشادِ عقده‌ها گشتی تو پیر، عقدۀ چندی دگر بگشاده گیر
عقده‌ را بگشاده گیر ای منتهی، عقدۀ سخت است بر کیسۀ تهی
حل این اِشکال کن گر آدمی، خرج این کن دم اگر آدم‌دمی
عقده‌ای کآن بر گلوی ماست سخت، که بدانی که خسی یا نیکبخت

#مولانا (با اندکی جابه‌جایی در ابیات)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر
ـــــــــــــــــــــــ
با او گریستم.

وقتی به شعر معاصر نگاه می‌كنم، مخصوصاً در این جا كه هیچ كتابی و جُنگی و سفینه‌ای هم در اختیار من نیست، شاعران در برابرم در چند صف قرار می‌گیرند:

یک صف، صفِ شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام ؛ مثل گلچین گیلانی، حمیدی شیرازی، شهریار، لاهوتی، عارف قزوینی و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ گویندگانی است كه با آنها شادمانی داشته‌ام و خندیده‌ام، نه بر آنها كه با آنها و بر زمانه و تاریخ و آدم‌هایِ مسخرهٔ روزگار از سیاستمدارِ خائن تا زاهدِ ریاكار و همهٔ نمایندگانِ ارتجاع و دشمنانِ انسانیت؛ شاعرانی مثل سیداشرف، ایرج، عشقی، روحانی، و افراشته و بهروز و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ شاعرانی است كه شعرشان مثل چتری است كه روی سرت می‌گیری تا از رگبارِ لجنی كه روزگار بر سر و روی آدمیزادان پشنگ می‌كند، خود را محافظت كنی، مثل شعرهای بهار و پروین و عقابِ خانلری و شعر چند تن دیگر.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه به تحسین سر و وضعِ هنرشان یا بعضی لحظه‌ها و تجربه‌های خصوصی‌شان می‌پردازی، مثل تولّلی (در بافت تاریخی «رها»)، سپهری (در حجم سبز)، فروغ (در تولدی دیگر)، و بعضی كارهای كوتاه و ژرف نیما.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه هر وقت نامشان را می‌شنوی یا دیوانشان را می‌بینی، با خودت می‌گویی: حیف از آن عمر كه در پای تو من سر كردم.

یک «صف یک نَفَره» هم هست كه ظاهراً در میان معاصران «دومی» ندارد و آن صف مهدی اخوان ثالث است، كه از بعضی شعرهایش در شگفت می‌شوی. من از شعر بسیاری ازین شاعران، كه نام بردم، لذت می‌برم ولی در شگفت نمی‌شوم؛ جز از چند شعر اخوان، مثل «آنگاه پس از تندر»، « نماز» و «سبز».

فریدون مشیری در نظر من، در همان صف شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام. شاعرانی كه مستقیماً با عواطف آدمی سروكار دارند، من بارها با شعر گلچین گیلانی گریسته‌ام، با شعر شهریار گریسته‌ام. با شعر حمیدی گریسته‌ام و با شعر مشیری نیز. شعری كه او در تصویر یاد كودكی‌های خویش در مشهد سروده است و به جست و جوی اجزایِ تصویرِ مادرِ خویش است كه در آینه‌های كوچک و بی‌كران سقف حرم حضرت رضا تجزیه شده، و او پس از پنجاه سال و بیش‌تر به جست و جوی آن ذرّه‌هاست. همین الان هم كه بندهایی از آن شعر از حافظه‌ام می‌گذرد، گریه‌ام می‌گیرد؛ شعر یعنی همین و لاغیر.

از كاتارسیس Catharsis ارسطویی تا برجسته‌سازی Foregrounding صورت‌گرایان، همه همین ‌حرف را خواسته‌اند بگویند. اگر بعضی از ناقدانِ وطنی نخواسته‌اند این را بفهمند خاک برسرشان!

فریدون در همهٔ دوره‌های عمر شاعری‌اش، از نظرگاه من، در همین صف ایستاده است و هرگز نخواسته است صفش را عوض كند. اصلاً چرا عوض كند؟ مگر نگفته‌اند كه الذّاتی لایُعَلّل و لا‌یُغَیَّر.
یكی از نخستین شعرهایی كه از فریدون در نوجوانی خواندم و مرا به گریه واداشت، شعری بود كه عنوان آن را اكنون به یاد ندارم و بدین‌ گونه آغاز می‌شد:

ای همه گل‌های از سرما كبود
خنده‌هاتان را كه از لب‌ها ربود

در "سخن" سال های ۳۵– ۱۳۳۴ به نظرم چاپ شده بود و این تاثیر و تأثّر تا آخرین كارهای او، همچنان ادامه داشته است.
نمی‌گویم هر شعری كه از او خوانده‌ام حتماً متأثّر شده‌ام و حتماً گریسته‌ام، ولی تاثیری كه بعضی از شعرهای او به‌خصوص شعرهای كوتاه او در طول سالها، بر من داشته است، ازین‌ گونه بوده است: عاطفی و ساده، بی‌پیرایه‌ و مهربان.

البته گاهی «ساختمان شعر» یا «زبان شعر» یا نوع «تصویرها» یا «رابطهٔ حجم پیام و ظرفیت شعر» در تمام اجزا ممكن است با سلیقهٔ كنونی من تطبیق نكند. به دَرَک كه نمی‌كند. مگر من كه هستم؟ ده‌ها هزار نفر شعر او را می‌خوانند و با شعر او همدلی دارند. من درین میان نباشم چه خواهد شد؟ به قول عین‌القضات همدانی: «از باغ امیر، گو خلالی كم گیر!»
او یکی از نگاهبانانِ حرمتِ زبانِ پارسی و ارزش‌های ملی ماست. من نیز از این راه دور به او و همهٔ عاشقانِ ایران، سلام می‌فرستم.

توکیو، آذر ۷۷
محمدرضا شفیعی کدکنی

(فریدون مشیری،
۳۰ شهریور ۱۳۰۵
۳ آبان ۱۳۷۹)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر

از این پس در کانال «خوب زیستن» بخش جدیدی خواهیم داشت با عنوان «از چیزهای دیگر» (که با همین هشتگ مشخص خواهد شد). این مطالب یا، به قول بعضی دوستان، فرسته‌ها چیزهایی هستند که هرچند ربط صریح و مستقیمی به روال معمول کانال ندارند، در معنایی وسیع‌، و حتا شاید دقیق‌تر، به خوب زیستن ربط دارند، چیزهایی که دوست دارم با شما در میان بگذارم: از ادبیات، تاریخ، سیاست،... از چیزهای دیگر.

از این‌که #خوب_زیستن را دنبال می‌کنید ممنون‌ام.

@eudemonia

اپیزود هفدهم: خلاصه کتاب «اینترنت با مغز ما چه می‌کند؟» نوشته نیکلاس کار با ترجمه محمود حبیبی.

درباره اپیزود: مک‌لوهان که مجلس‌گرم‌کن خوبی هم بود، استعداد خوبی تو ساختن جملات قصار داشت، یکی از این جملات قصار مک‌لوهان که خیلی سر زبون‌ها هم افتاد این بود: «رسانه همان پیام است.» نکته‌ای که اغلب درباره این جمله قصار فراموش میشه اینه که مک‌لوهان فقط درباره قدرت دگرگون کننده‌ی فناوری‌های ارتباطی جدید صحبت نمی‌کرد بلکه درباره خطرات این قدرت هم به ما هشدار می‌داد. مک‌لوهان معتقد بود که هروقت رسانه‌ی جدیدی ظهور می‌کنه، مردم ابتدا اسیر محتوایی میشن که این رسانه در اختیارشون میذاره مثل خبرهایی که تو روزنامه می‌خونن، یا موسیقی‌هایی که از رادیو می‌شنون یا برنامه‌هایی که تو تلویزیون می‌بینن.

متن پادکست:
http://bit.ly/2l84sRR
موسیقی پادکست:
http://bit.ly/2lbwsEn

راه‌های دسترسی به پادکست:
Castbox: bit.ly/2Ta4qUR
iTunes: apple.co/2CyEL2E
Google: bit.ly/3031Xzr
Website: https://epitomebooks.ir

من در پادکست @epitomebooks خلاصه‌ی کتاب‌هایی که می‌خونم و دوست دارم رو تعریف می‌کنم.