تنها راه تاب آوردن درد این است که بگذاری دردناک باشد

@mindfulliving

|درست زیستن|

◾️کسی که در برابر بتهوون، باخ و موتزارت، فروتنانه سکوت اختیار کند، به تار جلیل شهناز، عود نریمان، آواز شجریان و ترانهٔ "اندک اندک" شهرام ناظری عاشقانه گوش بسپارد، چنین کسی به‌درستی زندگی خواهد کرد ...

◾️کسی که مولوی را قدری بشناسد ، حافظ را قدری بخواند، خیام را گهگاه زیر لب زمزمه کند، و تک‌بیت‌های ناب صایب را دوست بدارد، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد ...

◾️کسی که زیبایی نستعلیق و شکسته، اندوه مناجات سحری در ماه رمضان، عظمت خوف‌انگیز کاشیکاری‌های اصفهان و اوج زیبایی طبیعت را در رودبارک احساس کرده باشد، چنین کسی به‌درستی زندگی خواهد کرد ...

شاید سخت، شاید دردمندانه، شاید در فشار، اما بدون شک به‌درستی زندگی خواهد کرد .

چهل نامهٔ کوتاه به همسرم|
نادر ابراهیمی


@Haghighatznu
@eudemonia

#از_مخاطب‌های_آشنا
سلام آقای عباسی
من از خوانندگانِ کانال «خوب زیستن» هستم. کانال بسیار خوبی دارید و سپاسگزارم از مطالب زیبایی که می‌فرستید.
در آخرین پستی که به نقل از «چهل نامهٔ کوتاه به همسرم» از مرحوم نادر ابراهیمی است به نکته‌ای که به باورِ من خطاست، اشاره شده است.
هیچ موسیقیْ شنیدنی و شعرْ خواندنی ضرورتاً به‌ درست زندگی کردن نخواهد انجامید. خرَد است که انسان را نجات می‌دهد نه خیال او.
در داستان دخترک کبریت‌فروشِ اندرسن، زنانِ متمولی که از سالن تئاتر بیرون می‌آیند درحالی‌که اشک‌هایشان را پاک می‌کنند با بی‌تفاوتی از کنار او که دارد از سرما یخ می‌زند می‌گذرند. بسیاری از دیکتاتورها اهل هنر بوده‌اند. هیتلر نقاش بوده و ای بسا از آثار هنری بیش از بسیاری از ما لذت ‌می‌برده است. یک جانی هم می‌تواند در برابر باخ سکوت کند و از صدای تار لذت ببرد!
لطفِ زندگی البته به فراورده‌های خیال است و در کنارِ زندگیِ اندیشیده، آن را شیرین‌تر می‌کنند، اما اگر زیر سایۀ خردورزی قرار نگیرد دخلی به خوب زیستن نخواهد داشت.

نور او نوشَد که باشد شعله‌خوار
#مولانا

@eudemonia

اشاره: پیش‌ از این، و در معرفی رویکرد اکت، مطالبی دربارهٔ مفهوم «اجتناب» آورده بودیم(برای نمونه: اینجا)
در یادداشت زیر #فردین_علیخواه می کوشد این موضوع را از منظری فرهنگی و اجتماعی تحلیل کند. و البته او از واژگان دیگری استفاده کرده است.

به دنبال حواس‌پرتی می‌گردم

🔹گریز(escapism) یکی از مفاهیم مطالعات فرهنگی است و به معنای آن است که وقتی ما با واقعیتی ناخوشایند مواجه می‌شویم به دنبال حواس‌پرتی می‌رویم. درواقع آنچه در «گریز» رخ می‌دهد استقبال خودخواستۀ فرد از حواس‌پرتی است تا شاید به این طریق بتواند ساعت‌ها یا روزهایی خود را ازنظر جسمی و ذهنی از آن واقعیت ناخوشایند دور کند. در موضوع گریز، دو موقعیت « گریز از » و « گریز به » وجود دارد. افراد مختلف معمولاً گریزگاه خود را می‌جویند. برای مثال زن‌وشوهری که اختلافات جدی دارند ولی هر دو ساعت‌ها چشمانشان را به صفحه‌نمایش تلفن همراه می‌دوزند تا ذهن خود را از مشکل اصلی دور کنند، مردی که همسرش به او خیانت کرده است و برای کنار آمدن با این بحران مدام می‌نوشد تا از واقعیت به خیال کوچ نماید، زنی که نشانه‌هایی از خیانت را در همسرش دیده است و ذهن پرآشوب خود را مدام با لکه‌گیری سرویس بهداشتی خانه‌اش آرام می‌کند.

🔹گریز می‌تواند در دو سطح ذهنی و جسمی باشد. ولی نکته آن است که افراد می‌توانند ازنظر جسمی از موقعیتی ناخوشایند بگریزند ولی ذهنشان همچنان گرفتار آن موقعیت باشد و البته برعکس آن‌هم صادق است. کم نیستند ایرانیانی که باانگیزۀ گریز، از ایران مهاجرت کرده‌اند و جسمشان در یک شهر آرام اروپایی قرار دارد ولی ذهنشان از مشکلات جامعه ایرانی دور نمی‌شود، و هستند ایرانیانی که جسمشان در ایران و در کانون مشکلات مختلف اقتصادی و اجتماعیِ فعلی قرار دارد ولی ازنظر ذهنی هرروز در کنار رودخانه دانوب قدم می‌زنند!

🔹ولی گریز فقط محدود به روابط روزمره اجتماعی نیست. گاهی اوقات گریز، واکنش به بحران‌های بزرگ‌تری است که در جوامع آشکار می‌شود. آلن برینکلی، استاد تاریخ سیاسی دانشگاه کلمبیا در سال 1982 کتابی با عنوان «فرهنگ و سیاست در دوران رکود بزرگ» منتشر کرد تا نشان دهد که چگونه «گریز» یکی از سازوکارهای کنار آمدن با پیامدهای رکود اقتصادیِ سال 1929 در امریکا بود. به نظر او وقتی در آن سال‌ها آثار ناخوشایند رکود اقتصادی به‌تدریج نمایان شد مردم تلاش کردند تا از واقعیت تلخ بگریزند و به همین دلیل خود را به دامن «حواس‌پرتی خودخواسته» انداختند. برای مثال بیش از قبل به رادیو گوش می‌کردند، مدام به تماشای فیلم می‌نشستند و یا خود را با ورق زدن مجلات مشغول می‌کردند و نکته قابل‌تأمل آنکه مردم در دوره بحران اقتصادی، از عکس‌ها و فیلم‌هایی استقبال می‌کردند که زندگی مرفه و لوکس را نشان می‌داد. گویی مردم نداشته هایشان را در این فیلم‌ها جستجو می‌کردند و ساعاتی از بحران می‌گریختند.

🔹برخی معتقدند که گاهی اوقات حکومت‌ها هم به‌عمد تلاش می‌کنند تا زمینه گریز را در مردم فراهم کنند. همان استعاره معروف «نان و سیرک» که توسط جوونال، شاعر و طنزپرداز اواخر قرن نخست میلادی روم مطرح شد. ازنظر او برخی از پادشاهان رومی برای آنکه حواس مردم را از حقوقِ مهم شهروندی پرت کنند آنان را با « نان و سیرک» مشغول می‌کردند. منظور او از سیرک، ساخت تماشاخانه‌هایی نظیر کلوسئوم در روم بود که حدود 50000 نفر ظرفیت داشت. پادشاه؛ مردم را در کلوسئوم جمع می‌کرد، مردم به تماشای مسابقه گلادیاتورها برای کشتن یکدیگر مشغول می‌شدند و سربازان پادشاه؛ قبل و پس از مسابقه به‌طرف مردم نان پرتاب می‌کردند!

🔹درهرصورت، از گریز، چه در برداشتی فردی و چه در برداشتی اجتماعی، ارزیابی منفی وجود دارد. مهم‌ترین مسئله آن است که فرد از موقعیت ناخوشایندی که در آن قرار دارد می‌گریزد و برای تغییر یا بهبود اوضاع تلاش نمی‌کند. به همین دلیل برخی از محققان از« قربانیان گریز» سخن گفته‌اند، منظور کسانی هستند که از موقعیت بد می‌گریزند ولی به شکلی دیگر قربانی همین گریختن خود می‌شوند. لایه‌ای از خیال بر چشمان فرد کشیده می‌شود ولی واقعیت همان واقعیت است. در اینجا فرد به‌عمد خود را مشغول چیزی می‌کند تا چیز دیگری را فراموش کند درحالی‌که واقعیت نامطلوب همچنان باقی است. گریختن و نه اصلاح واقعیت ناخوشایند، مهم‌ترین نقد به گریز است.

@fardinalikhah
@eudemonia

فقط برای امروز
دو کار برخلاف میلم انجام می‌دهم،
فقط برای تمرین.

عکس جیانلوئیجی بوفون افسانه‌ای است.
داره میگه باشه!

@mashghesiah

توجه‌آگاهی
راه حلی برای مشکلات روزمره
چاپ سوم 1398

رونالد سیگل
ترجمه: مرتضی کشمیری، پیوند جلالی
تعداد صفحه: 368 - وزیری - شمیز
بها: 500,000 ریال
خرید با ده درصد تخفیف: https://www.arjmandpub.com/Product/Details/1296/3

توجه‌آگاهی، مسیری به سوی بهزیستی و مقابلة مؤثر با چالش‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی است. شاید دور از دسترس به نظر برسد، اما می‌توانید حتی بدون داشتن زمینة قبلی و بدون صرف زمان زیاد، توجه‌آگاهی را جزیی از زندگی خود کرده و از مزایای آن بهره‌مند شوید. برنامه‌های انعطاف‌پذیر و گام‌به‌گام این کتاب به ما کمک می‌کند در زندگی روزمرة خود متمرکزتر و مؤثرتر باشیم، با احساسات دشواری مثل خشم و غم کنار بیاییم، ارتباط خود را با شریک زندگی‌مان عمیق‌تر کنیم، احساس آرامش بیشتر و استرس کمتری داشته باشیم، عادت‌های ناسالم خود را قطع کنیم، از اضطراب و افسردگی رها شویم و دردهای بدنی، بی‌خوابی و سایر مشکلات جسمی ناشی از استرس را حل‌و‌فصل نماییم. دکتر رونالد سیگل، متخصص برجستة توجه‌آگاهی، در این راهنمای جذاب به ما نشان می‌دهد که این کار را چطور انجام دهیم. او بیش از 25 سال استادیار روا‌ن‌شناسی بالینی در دانشکدة پزشکی دانشگاه هاروارد بوده است. دکتر سیگل در سراسر دنیا به آموزش توجه‌آگاهی و روان‌درمانی و همچنین درمان ذهن- جسم می‌پردازد، چندین سال سابقة کار با کودکان و خانواده‌ها در مناطق محروم دارد و خود نیز به طور منظم از تمرین‌های این کتاب برای کار با ذهن شلوغ و نافرمانش بهره می‌جوید.

#روان_درمانی #مشاوره #درمان_های_موج_سوم #توجه_آگاهی #mindfulness #رونالد_سیگل #مرتضی_کشمیری #پیوند_جلالی #توجه_آگاهی_راه_حلی_برای_مشکلات_روزمره

https://www.arjmandpub.com/images/products/lng/1296.jpg

@arjmandpub

#ارزش‌ها #هنر_ظریف_بی‌خیالی

@eudemonia

https://bit.ly/31q3r6Z

چگونه تمرین موثری داشته باشیم؟

- تمرین منسجم و بسیار متمرکز
- تمرین با سرعت کم
- تکرارهای متناوب با وقفه‌های معین
- بین ۵۰ تا ۶۰ ساعت تمرین در هفته!
- تمرین ذهنی با جزئیات دقیق

(ویدیو به زبان فارسی است)

@vidoal | @ArashAbbaasi

مهترین چیز این است که دریابی مهمترین چیز چیست.

@mindfulliving

#در_دست_آماده‌سازی

از کتاب «فضایل اجتماعی»
#آلن_دوباتن
ترجمۀ #یاسر_پوراسماعیل

درست همان‌طور که ساحلِ رودخانه، درخت یا قاصدک هیچ‌وقت کسل‌کننده نمی‌شوند، هیچ آدمی هم ممکن نیست ذاتاً کسل‌کننده باشد. جانداری که انسان‌اش می‌نامیم اگر صاف و ساده باشد و حیله و نیرنگ را کنار بگذارد، در ذات خود همیشه جالب است. وقتی کسی را کسل‌کننده می‌دانیم، منظورمان این است که شهامت یا تمرکزِ سخن گفتن از حال‌وهوای درونیِ خودش را نداشته است. در مقابل، وقتی می‌توانیم بگوییم واقعاً چگونه و چه می‌خواهیم، غبطۀ چه چیزهایی را می‌خوریم، در حسرتِ چه چیزهایی هستیم، چه غصّه‌هایی در دل‌مان داریم و چه رؤیاهایی در سر می‌پرورانیم، همیشه جذّاب به نظر می‌آییم. کسی که اطلاعات و داده‌هایی واقعی بازیافته باشد دربارۀ این‌که وجود داشتن چگونه چیزی است، بی‌گمان دستمایه‌هایی برای جذب دیگران در اختیار خواهد داشت. آدم جالب کسی نیست که اتّفاقاتِ مشخّصاً و ظاهراً جالبی برای‌اش پیش آمده، کلِّ دنیا را گشته، با شخصیت‌های مهم ملاقات کرده یا در رویدادهای ژئوپلیتیکِ بزرگ حضور داشته است. کسی نیست که مثل آدم‌های فرهیخته دربارۀ موضوعات فرهنگی، تاریخی یا علمیِ سنگین حرف می‌زند. آدم جالب کسی است که به شنونده‌ای خودآگاه و پرتوجّه بدل شده است؛ در کمال صداقت و امانت لرزه‌های ذهن و قلب‌اش را گزارش می‌دهد و، از این رهگذر، می‌تواند گزارش‌هایی دقیق از اندوه، هیجان و غرابتِ زنده بودن در اختیارمان بگذارد.

#کتاب_زندگی
#نشر_کرگدن
دبیر مجموعه: #بابک_عباسی

مهم است که انتظاری نداشته باشی و هر تجربه‌ای را، از جمله تجربه‌های منفی را، تنها گامهایی در مسیر بدانی و به رفتن ادامه بدهی.

@mindfulliving

کمی آهسته‌تر زیبا*
(پرونده‌ای در ستایش آهستگی)

دور و برمان را کارهایی پر کرده که موعد تحویلشان نزدیک است و باید هرچه سریع‌تر تمامشان کنیم و البته انواع و اقسام مزاحمت‌ها و سروصداهایی که حواسمان را از انجام آن کارها پرت می‌کند.

*ترانه‌ای از گروه «دنگ شو»
@eudemonia

http://tarjomaan.com/report/9106/

در گشادِ عقده‌ها گشتی تو پیر، عقدۀ چندی دگر بگشاده گیر
عقده‌ را بگشاده گیر ای منتهی، عقدۀ سخت است بر کیسۀ تهی
حل این اِشکال کن گر آدمی، خرج این کن دم اگر آدم‌دمی
عقده‌ای کآن بر گلوی ماست سخت، که بدانی که خسی یا نیکبخت

#مولانا (با اندکی جابه‌جایی در ابیات)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر
ـــــــــــــــــــــــ
با او گریستم.

وقتی به شعر معاصر نگاه می‌كنم، مخصوصاً در این جا كه هیچ كتابی و جُنگی و سفینه‌ای هم در اختیار من نیست، شاعران در برابرم در چند صف قرار می‌گیرند:

یک صف، صفِ شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام ؛ مثل گلچین گیلانی، حمیدی شیرازی، شهریار، لاهوتی، عارف قزوینی و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ گویندگانی است كه با آنها شادمانی داشته‌ام و خندیده‌ام، نه بر آنها كه با آنها و بر زمانه و تاریخ و آدم‌هایِ مسخرهٔ روزگار از سیاستمدارِ خائن تا زاهدِ ریاكار و همهٔ نمایندگانِ ارتجاع و دشمنانِ انسانیت؛ شاعرانی مثل سیداشرف، ایرج، عشقی، روحانی، و افراشته و بهروز و چند تنِ دیگر.

یک صف، صفِ شاعرانی است كه شعرشان مثل چتری است كه روی سرت می‌گیری تا از رگبارِ لجنی كه روزگار بر سر و روی آدمیزادان پشنگ می‌كند، خود را محافظت كنی، مثل شعرهای بهار و پروین و عقابِ خانلری و شعر چند تن دیگر.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه به تحسین سر و وضعِ هنرشان یا بعضی لحظه‌ها و تجربه‌های خصوصی‌شان می‌پردازی، مثل تولّلی (در بافت تاریخی «رها»)، سپهری (در حجم سبز)، فروغ (در تولدی دیگر)، و بعضی كارهای كوتاه و ژرف نیما.

یک صف هم صفِ شاعرانی است كه هر وقت نامشان را می‌شنوی یا دیوانشان را می‌بینی، با خودت می‌گویی: حیف از آن عمر كه در پای تو من سر كردم.

یک «صف یک نَفَره» هم هست كه ظاهراً در میان معاصران «دومی» ندارد و آن صف مهدی اخوان ثالث است، كه از بعضی شعرهایش در شگفت می‌شوی. من از شعر بسیاری ازین شاعران، كه نام بردم، لذت می‌برم ولی در شگفت نمی‌شوم؛ جز از چند شعر اخوان، مثل «آنگاه پس از تندر»، « نماز» و «سبز».

فریدون مشیری در نظر من، در همان صف شاعرانی است كه من با آنها گریسته‌ام. شاعرانی كه مستقیماً با عواطف آدمی سروكار دارند، من بارها با شعر گلچین گیلانی گریسته‌ام، با شعر شهریار گریسته‌ام. با شعر حمیدی گریسته‌ام و با شعر مشیری نیز. شعری كه او در تصویر یاد كودكی‌های خویش در مشهد سروده است و به جست و جوی اجزایِ تصویرِ مادرِ خویش است كه در آینه‌های كوچک و بی‌كران سقف حرم حضرت رضا تجزیه شده، و او پس از پنجاه سال و بیش‌تر به جست و جوی آن ذرّه‌هاست. همین الان هم كه بندهایی از آن شعر از حافظه‌ام می‌گذرد، گریه‌ام می‌گیرد؛ شعر یعنی همین و لاغیر.

از كاتارسیس Catharsis ارسطویی تا برجسته‌سازی Foregrounding صورت‌گرایان، همه همین ‌حرف را خواسته‌اند بگویند. اگر بعضی از ناقدانِ وطنی نخواسته‌اند این را بفهمند خاک برسرشان!

فریدون در همهٔ دوره‌های عمر شاعری‌اش، از نظرگاه من، در همین صف ایستاده است و هرگز نخواسته است صفش را عوض كند. اصلاً چرا عوض كند؟ مگر نگفته‌اند كه الذّاتی لایُعَلّل و لا‌یُغَیَّر.
یكی از نخستین شعرهایی كه از فریدون در نوجوانی خواندم و مرا به گریه واداشت، شعری بود كه عنوان آن را اكنون به یاد ندارم و بدین‌ گونه آغاز می‌شد:

ای همه گل‌های از سرما كبود
خنده‌هاتان را كه از لب‌ها ربود

در "سخن" سال های ۳۵– ۱۳۳۴ به نظرم چاپ شده بود و این تاثیر و تأثّر تا آخرین كارهای او، همچنان ادامه داشته است.
نمی‌گویم هر شعری كه از او خوانده‌ام حتماً متأثّر شده‌ام و حتماً گریسته‌ام، ولی تاثیری كه بعضی از شعرهای او به‌خصوص شعرهای كوتاه او در طول سالها، بر من داشته است، ازین‌ گونه بوده است: عاطفی و ساده، بی‌پیرایه‌ و مهربان.

البته گاهی «ساختمان شعر» یا «زبان شعر» یا نوع «تصویرها» یا «رابطهٔ حجم پیام و ظرفیت شعر» در تمام اجزا ممكن است با سلیقهٔ كنونی من تطبیق نكند. به دَرَک كه نمی‌كند. مگر من كه هستم؟ ده‌ها هزار نفر شعر او را می‌خوانند و با شعر او همدلی دارند. من درین میان نباشم چه خواهد شد؟ به قول عین‌القضات همدانی: «از باغ امیر، گو خلالی كم گیر!»
او یکی از نگاهبانانِ حرمتِ زبانِ پارسی و ارزش‌های ملی ماست. من نیز از این راه دور به او و همهٔ عاشقانِ ایران، سلام می‌فرستم.

توکیو، آذر ۷۷
محمدرضا شفیعی کدکنی

(فریدون مشیری،
۳۰ شهریور ۱۳۰۵
۳ آبان ۱۳۷۹)

@eudemonia

#از_چیزهای_دیگر

از این پس در کانال «خوب زیستن» بخش جدیدی خواهیم داشت با عنوان «از چیزهای دیگر» (که با همین هشتگ مشخص خواهد شد). این مطالب یا، به قول بعضی دوستان، فرسته‌ها چیزهایی هستند که هرچند ربط صریح و مستقیمی به روال معمول کانال ندارند، در معنایی وسیع‌، و حتا شاید دقیق‌تر، به خوب زیستن ربط دارند، چیزهایی که دوست دارم با شما در میان بگذارم: از ادبیات، تاریخ، سیاست،... از چیزهای دیگر.

از این‌که #خوب_زیستن را دنبال می‌کنید ممنون‌ام.

@eudemonia

اپیزود هفدهم: خلاصه کتاب «اینترنت با مغز ما چه می‌کند؟» نوشته نیکلاس کار با ترجمه محمود حبیبی.

درباره اپیزود: مک‌لوهان که مجلس‌گرم‌کن خوبی هم بود، استعداد خوبی تو ساختن جملات قصار داشت، یکی از این جملات قصار مک‌لوهان که خیلی سر زبون‌ها هم افتاد این بود: «رسانه همان پیام است.» نکته‌ای که اغلب درباره این جمله قصار فراموش میشه اینه که مک‌لوهان فقط درباره قدرت دگرگون کننده‌ی فناوری‌های ارتباطی جدید صحبت نمی‌کرد بلکه درباره خطرات این قدرت هم به ما هشدار می‌داد. مک‌لوهان معتقد بود که هروقت رسانه‌ی جدیدی ظهور می‌کنه، مردم ابتدا اسیر محتوایی میشن که این رسانه در اختیارشون میذاره مثل خبرهایی که تو روزنامه می‌خونن، یا موسیقی‌هایی که از رادیو می‌شنون یا برنامه‌هایی که تو تلویزیون می‌بینن.

متن پادکست:
http://bit.ly/2l84sRR
موسیقی پادکست:
http://bit.ly/2lbwsEn

راه‌های دسترسی به پادکست:
Castbox: bit.ly/2Ta4qUR
iTunes: apple.co/2CyEL2E
Google: bit.ly/3031Xzr
Website: https://epitomebooks.ir

من در پادکست @epitomebooks خلاصه‌ی کتاب‌هایی که می‌خونم و دوست دارم رو تعریف می‌کنم.

«اگر از شما بپرسم «از زندگی چه می‌خواهید؟» و شما جواب بدهید «می‌خواهم خوشبخت باشم و خانواده‌ی خوبی داشته باشم و یک شغل عالی»، جواب شما آن‌قدر کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده است که در واقع هیچ معنایی ندارد. همه‌ی آدم‌ها از چیزی که حس خوبی می‌دهد لذت می‌برند. همه یک زندگی مرفه و با فراغِ بال می‌خواهند، اینکه عاشق بشوند و رابطه‌ی زناشویی معرکه‌ای داشته باشند. خوش‌تیپ و محبوب و پولدار باشند. آن‌قدر مورد احترام و جذاب باشند که وقتی وارد اتاقی می‌شوند آدم‌ها مثل رود نیل شکافته شوند.
معلوم است، همه این را می‌خواهند. خواستنش آسان است.
اما پرسش مهمتر، پرسشی که کمتر کسی در زندگی به آن توجه می‌کند، این است که «چه رنجی را در زندگی می‌خواهید؟ مایل‌اید در زندگی با چه چیزی دست‌وپنجه نرم کنید؟» زیرا به نظر می‌رسد این عاملی مهم و تعیین‌کننده‌تر است برای اینکه زندگی ما در نهایت چه چیزی از کار درآید....

آنچه موفقیت شما را تعیین می‌کند این پرسش نیست که «می‌خواهید از چه چیزی لذت ببرید؟» بلکه پرسش درست این است که «می خواهید چه رنجی را تحمل کنید؟» راه شادکامی راهی پر از خراب کردن و سرافکندگی و شرمساری است.
باید چیزی را انتخاب کنید. نمی‌توانید یک زندگی بدون رنج داشته باشید. نمی‌شود دائماً همه چیز گل و بلبل باشد. پرسشِ لذت، آسان است، و تقریباً پاسخ همه‌ی ما یکسان است.
پرسش مهم‌تر، پرسش رنج است. دوست دارید چه رنجی را تحمل کنید؟ این پرسش‌های سخت هستند که ارزشمندند و شما را به جایی می‌رسانند.»

(از:
هنر ظریف بی‌خیالی، نوشته‌ی مارک مَنسون، ترجمه رشید جعفرپور، ویراسته‌ی بابک عباسی، نشر کرگدن، چاپ چهارم، ۱۳۹۸)

«پانزده سال پیش مراجعی داشتم که در گروه حمایتی معتادان اچ آی وی مثبت شرکت می کرد. او پس از ده سال زندگی در خیابانهای سن فرانسیسکو به عنوان تن فروش، دزد و معتاد به هروئین نزد من آمد. سازمان حمایت از کودکان دو فرزندش را به دلیل عدم توانایی اش در مراقبت از آنها برای همیشه از او گرفته بود. اوایل دهه نود میلادی بود و بیماران مبتلا به ایدز شانس زیادی برای زنده ماندن نداشتند. تقریباً در گروه کسی نبود که تباهی و مرگ تعدادی از دوستانش را ندیده باشد. در آن زمان داروی ضد بیماری ایدز تولید میشد، اما هنوز هیچ یک از داروهای ضدویروس جدیدتر و مؤثرتر ساخته نشده بودند.
از همان جلسۀ اول میتوانستم در او شوق عمیقی را ببینم. میتوانستم کسی را ببینم که سالها پیش، آینده ای بهتر - و چیزی بیشتر - برای خود تصور میکرده است. خبری از آن چیز بیشتر نشد، اما بارقۀ این شوق همچنان باقی ماند. انسان موجود شگفت انگیزی است.
ترغیب شدم به آن شوق پاسخ دهم. به او گفتم که اگر بخواهد میتوانم کمکش کنم در شهر رینو سرپناهی پیدا کند، راه و رسم مراقبت از خودش را بیاموزد و زندگی نسبتاً راحتی برای خود دست و پا کند. آن زمان مبارزه با ایدز تازه شروع شده بود. مردم از آن وحشت داشتند. حتی کسانی که در این زمینه اطلاعاتی داشتند هنگام در آغوش کشیدن مبتلایان به ایدز خود را کمی جمع میکردند. اعضای گروه میتوانستند آنرا حس کنند.
به مراجعم گفتم که میتواند کار دیگری هم بکند. در جنگ همۀ سربازان خط مقدم که از سنگر بیرون میزنند زیر رگبار گلوله کشته میشوند - تمامشان. در موج بعدی هم تقریباً همین اتفاق می افتد. مرگ قطعی در انتظار سربازان صف بعدی هم هست. اما شاید در موج بعدی، یک یا دو سرباز بتوانند چند قدم به پیش بروند، و بعد از آن چند سرباز دیگر. اگر همینطور اضافه شوند، سرانجام از دل میدان آتش عبور خواهند کرد.
آن روز در حالی که چشمانم از اشک پر بود به مراجعم گفتم که در جنگ علیه ایدز اولین صف سربازان از سنگر بیرون آمده اند. همۀ آنها نقش زمین خواهند شد. او هم اگر میخواست میتوانست این کار را بکند. میتوانست از سنگر بیرون بیاید و صدای افراد دیگری باشد که به این بیماری مبتلا شده اند. برقی در چشمانش درخشید، و پرچم را به دست گرفت:
- سربازان خط مقدم.
او چند سال دیگر زندگی کرد. مواد را کنار گذاشت و تا آخر عمر پاک ماند. در مراکز سوءمصرف مواد کار کرد و در سفر به مناطق مختلف در مناسبتهای عمومی با زنان تحت درمان صحبت کرد. گاهی کسانی را که به این همایشها دعوتش میکردند تا حد مرگ میترساند. زبانش رکیک تر از چیزی بود که از یک سخنران عمومی انتظار میرفت. اما برای زنان پیام امید و عشق و شفقت داشت. « میتونی بذاریش کنار. چیزی نیست. مجبور نیستی به این مدل زندگی ادامه بدی.» و پیامش به جامعه این بود که از بیماران اطرافشان مراقبت کنند.
روزی که از دنیا رفت شاید نزدیک به پانصد نفر در مراسم ختمش شرکت کردند. همۀ ما از عشقی که در آن پنج سال به دنیا بخشید بهره بردیم. روشن ترین خاطره ام از آخرین روزهای زندگی اش به جلسۀ ملاقاتی برمیگردد که هردو در آن شرکت کردیم. او دچار نشانگان نزاری شده بود - لاغر با موهای کم پشت و پوستی که مثل پارچۀ ابریشمی نازکی شفاف شده بود. من با دختر نوزادم به جلسه آمده بودم. از من خواست دخترم را در آغوش بگیرد. لذتی را که هنگام نگاه کردن به دخترم در چشمانش موج میزد به وضوح بیاد دارم - پایان یک زندگی، آغاز یک زندگی دیگر.
هم آن زمان و هم امروز از اینکه او را شناختم احساس سعادت میکنم. او زیاد عمر نکرد، بدون درد و مشقت نزیست، اما خوب زندگی کرد. او میخواست زندگی اش معنادار باشد، میخواست بود و نبودش توفیری داشته باشد و ترجیح داد حتی به مرگ اجازه ندهد مانع از این اهمیت شود. او در داستانهایی که من و سایر افراد تحت تأثیرش تعریف میکنیم، همچنان زنده و الهام بخش است. او میراثی حقیقی و ماندگار از خود به جا گذاشت. اگر تو هم روزی با جامعۀ عظیم و پر رنج ایدز مواجه شدی، بدان که او آنجا هم زنده است و به همۀ ما یادآوری میکند که از همنوعان خود مأیوس نشویم.

نکتۀ اصلی این داستان چیست؟ گاهی، گاهی چیزهای بسیار نامحتمَل رخ میدهند. این داستان چقدر محتمَل بود؟ شاید خیلی کم، ولی اتفاق افتاد. و برای مشکل دارترین مراجعین تو چه چیزهایی ممکن است؟»

توجه آگاهی در اتاق درمان
کلی ویلسون، تری دوفرن
ترجمۀ جلالی، کشمیری
انتشارات ارجمند، 1398

@mashghesiah

هنر ظریف بی‌خیالی
[💚کتابی که حیف است نخوانیم💚]


«به باور من، امروزه ما با یک بیماری همه‌گیر روانی مواجه‌ایم، بیماری همه‌گیری که در آن مردم متوجه نیستند که اشکالی ندارد اگر زندگی گاهی اوقات مزخرف باشد... زیرا اگر نپذیریم که اشکالی ندارد زندگی گاهی مزخرف باشد، آن‌گاه برای هر چیز کوچکی خودمان را مقصر می‌دانیم. آنگاه به خودمان می‌قبولانیم ذاتاً عیب و ایرادی داریم و به شکل افراطی سعی می‌کنیم تلافی کنیم... این باور که حق نداریم گاهی بی‌کفایت باشیم، منبع چرخه‌ی بازخورد جهنمی رو‌به‌رشدی است که در حال چیره شدن بر فرهنگ ماست.

این کتاب به کم کردن مشکلات یا درد و رنج‌هایتان اهمیتی نمی‌دهد و به همین دلیل است که خواهید دید در گفتارش صادق است. این کتاب راهنمای رسیدن به بزرگی و عظمت نیست، و نمی‌تواند باشد زیرا بزرگی تنها یک توهم ساخته‌ی ذهن ماست. یک مقصد من‌درآوردی است که خودمان را ملزم به جست‌وجوی آن می‌کنیم، یک مدینه‌ی فاضله‌ی ذهنی و روانی.

به جای آن، این کتاب تلاش می‌کند رنج‌های شما را به ابزار، آسیب‌های روحی‌تان را به قدرت، و مشکلات‌تان را به مشکلاتی کمی بهتر تبدیل کند. این پیشرفتی واقعی است. به آن به چشم راهنمای «چگونه رنج بکشیم» یا «چگونه بهتر رنج بکشیم» نگاه کنید. اینکه چگونه رنج بُردن‌مان همراه با معنا و شفقت و تواضع بیشتری باشد. این کتاب درباره‌ی سبک‌تر قدم برداشتن در عین تحمل باری سنگین بر دوش‌مان است، کنار آمدن با بزرگ‌ترین ترس‌هایمان و خندیدن به اشک‌هایمان حین گریه کردن.

این کتاب به شما یاد نمی‌دهد چگونه به دست بیاورید یا برنده شوید، بلکه یاد می‌دهد چگونه ببازید و رها کنید. به شما یاد می‌دهد کوله‌پشتی زندگی‌تان را بردارید و جز چند چیز مهم، بقیه را بیرون بریزید. به شما یاد می‌دهد چگونه چشمان‌تان را ببندید و مطمئن باشید که می‌توانید به زمین بیفتید و همچنان حال‌تان خوب باشد. به شما یاد می‌دهد کمتر اهمیت بدهید. به شما یاد می‌دهد تلاش نکنید.»

(از: هنر ظریف بی‌خیالی، نوشته‌ی مارک مَنسون، ترجمه رشید جعفرپور، ویراسته‌ی بابک عباسی، نشر کرگدن، چاپ چهارم، ۱۳۹۸)

@sedigh_63