فردین علیخواه
9.95K subscribers
193 photos
30 videos
13 files
374 links
▪️نوشته هایی به دور از قلمبه سلمبه گویی دربارۀ زندگی روزمره ایرانی
ارسال نظر مستقیم:
✅ @alikhahfardin

▪️شیوۀ حمایت مالی از فعالیت ها:
از طریق سایت حامی باش:

https://hamibash.com/fardinalikhah
Download Telegram
آنتونیوی قصه دسیکا

✍🏼ویتوریو دسیکا در فیلم دزد دوچرخه قصه جالبی را روایت می کند. آنتونیو پس از اخراج از کارخانه و تجربه تلخ بیکاری، برای چسباندن آگهی روی دیوارهای شهر رم استخدام می شود. البته شرط استخدام، داشتن دوچرخه است ولی دوچرخه او در گرو بانک است. او ملحفه های خانه اش را می فروشد تا دوچرخه اش را آزاد کند. در روز اول استخدام، دوچرخه آنتونیو به سرقت می رود. بیشتر فیلم روایت یأس، حقارت، سرگشتگی و ناامیدی آنتونیو و پسر نوجوانش برونو است که در کوچه های رم و زیر آفتاب به دنبال دوچرخه می گردند. در اواخر فیلم آنتونیو در کمال ناامیدی و یأس، تصمیم می گیرد تا دوچرخه ای را بدزدد ولی در همان ابتدای کار مردم پی می برند و داد و هوار راه می اندازند و او را می گیرند. عابران در مقابل چشمان پسر، پدر را کتک می زنند و بابت این کار شدیدا ملامتش می کنند.

هدفم از نوشتن متن بالا چیز دیگری است.

هموطن عزیز. کاسب محترم. خیلی خوب است که محل کسب شما به دوربین مدار بسته مجهز است. ولی خواهش می کنم فیلم پدران، مادران یا جوانانی را که به شکل پنهانی از مغازه یا فروشگاهت چیزی برمی دارند و در جیب یا کیف یا زیر چادرشان می گذارند را در شبکه های اجتماعی منتشر نکن. اگر نمی توانی در مقابل وسوسه انتشار آن مقاومت کنی خواهش می کنم چهره آنها را کاملا محو کن. انتشار چهره آنان نه تنها منصفانه نیست بلکه ظالمانه است. تو با انتشار این فیلم که شاید اولین سرقت آنان از سر ناچاری باشد آنان را به سنگین ترین مجازات محکوم کرده ای قبل از آنکه با دادگاه و قاضی مواجه شوند. لحظه ای تصور کن که فرزندان آن مادر یا پدر در شبکه های اجتماعی فیلم والدین خود را به هنگام دزدی در فروشگاه ببینند! تو از این موضوع خوشحال می شوی؟

به راستی از کجا می دانی که آنها همان آنتونیوی قصه دسیکا مردمانی مأیوس، ناامید و سرخورده نیستند که زندگی شان چپاول شده است؟

▪️فردین علیخواه| جامعه شناس
........................................
https://www.instagram.com/p/B2gw6yGhtdT/
✍🏼در رسانه ها خواندم که در روزهای آینده قرار است فردی در یکی از «میادین شهر رشت»، شهری که اولین کتابخانه ملی کشور در آن تأسیس شده است و به شهر فرهنگ و هنر با مردمانی آرام، مهربان و شاد شهرت دارد اعدام شود.

در سال های گذشته مراسم یا همایش هایی در شهرهای استان گیلان تشکیل شده است که در آنها به همراه برخی از مقامات قضائی استان درباره مسائل اجتماعی کشور برای عموم مردم، کارشناسان، و دانشجویان سخنرانی مشترک داشته ایم. گاهی اوقات از سخنان کارشناسی و علمی این دوستان لذت برده ام و همانجا از آنان عذرخواهی کرده ام که قبل از نشست درباره شان دچار پیشداوری بوده ام.

دانشگاه گیلان گروه روان شناسی، گروه علوم تربیتی، گروه علوم اجتماعی و گروه حقوق دارد. چهار گروهی که می توانند به شکل تخصصی درباره فواید مثبت و منفی اعدام در میادین شهر و در مقابل «چشمان خسته» مادران، پدران، جوانان و کودکان نظر بدهند. این چهار گروه نزدیک به 50 استاد تمام وقت دارند.

از آن مقامات محترمی که در سخنرانی های مشترک آنها را بسیار خوشفکر و آشنا به علم جرم شناسی یافتم خواهش می کنم. بیایید برای یکبار و قبل از این اعدام همانند برنامه های صدا و سیما حداقل در حد یک نظرسنجی ساده با ارسال پیامک، از این 50 استاد متخصص سوال کنید که آیا اعدام در میادین شهرها را بر پیشگیری از وقوع جرم مثبت می دانید یا خیر؟ و بعد از دریافت پاسخ ها در این خصوص تصمیم بگیرید.

در سطرهای بالا چشمان خسته را به عمد در داخل گیومه قرار دادم. به عنوان یک معلم جامعه شناسی می گویم. این روزها هموطنان ما به اندازه کافی درد و غم و اندوه دارند. به اندازه کافی از آنچه بر آنان می گذرد خسته اند. دیدن منظره اعدام آن هم در این روزهای دشوار و بحران اقتصادی طاقت فرسا دردی از آنان دوا نخواهد کرد. اعدام را به مقابل چشمان آنان نیاورید. حال آنان به اندازه کافی بد هست. بدترش نکنید.

نکته دیگر آنکه چگونه صدا و سیمای یک کشور در زیر تصویر فیلم های سینمایی اش که حاوی صحنه های خشونت آمیز است لوگوی اخطار سن تماشاگر را درج می کند و بعد در همان کشور نهادهای دیگر در میادین شهرها برای همه شهروندان صحنه اعدام ترتیب می دهند؟ این تناقض را چگونه درک کنیم؟

نگرانم برای سرزمینی که مردان، زنان و کودکان آن در یک صبح پاییزی مهرماهی و قبل از رفتن به مدرسه یا محل کار صحنه اعدام ببینند و آن روز هم حال شان خوب باشد و هم به همدیگر لبخند بزنند.
▪️نوشته: دکتر فردین علیخواه. جامعه شناس
(عکس: تماشای صحنه اعدام در یکی از شهرهای کشور)

✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
yon.ir/OO9JV
🔺🔺گاهی اوقات در کانال پست های کوتاهی می گذارم که تحلیلی و یا مانند نوشته های معمول و متداول کانال نیستند و صرفا نکته ای کوتاه درباره یکی از اخبار روز کشورمان است . برای مثال پست مربوط به سرقت از منزل نماینده مجلس که دو روز قبل در کانال گذاشته بودم از آن جمله است. این مطالب به عنوان پست موقت اند و پس از مدتی از کانال برداشته می شوند تا صفحات کانال شلوغ، بهم ریخته و احیانا به مانند کانال های خبری به نظر نیاید.🔺🔺
🔺🔺هم اکنون استاد راهنما و مشاور چند پایان نامه کارشناسی ارشد و رساله دکتری در خصوص موضوع سلبریتی ها و ستاره های اینستاگرامی هستم. یکی دو سالی است که منابع تحقیقاتی مرتبط در این حوزه را بررسی می کنم. در چند روز گذشته به این فکر می کردم که چگونه می توانم خلاصه آن تحقیقات و دیدگاهها را برای مخاطب غیرجامعه شناس خلاصه کنم؟ چگونه می توانم نقطه نظرات منتقدان عرصه سلبریتی و اینفلوئنسرها را به زبانی ساده و البته اثرگذار طرح کنم؟ قطعا نگارش مقاله علمی شاید برای محققان مفید باشد ولی آنچنان که انتظار دارم برای عموم مردم مفید نخواهد بود. در نهایت تصمیم گرفتم متن زیر را بنویسم. این متن دقیقا با رفت و برگشت بین نظریه ها، تحقیقات و واقعیت جامعه ایرانی نوشته شده است. امیدوارم اعضای کانال این متن را نخست با دقت بخوانند و سپس با دوستان شان به اشتراک بگذارند. ما نیاز داریم تا از برخی سازوکارهای پشت پرده ستاره های اینستاگرامی آگاه شویم. این متن شاید در قسمت هایی تلخ و یا شاید سطحی به نظر آید ولی قصد آن ارتقاء آگاهی های عمومی درباره مسائل این روزهای ماست.🔺🔺
✅✅لطفا متن زیر را با دوستانتان به اشتراک بگذارید.
فردین علیخواه
می خوای اینفلوئنسر بشی؟ بهت می گم

▪️فردین علیخواه
قسمت اول
در ادامه توصیه هایی می کنم که باید خوب به آنها گوشی بدهید و مو به مو آنها را اجرا کنید. مبادا خسته شوید و این متن را تا آخر نخوانید. مگر نمی خواهید پولدار شوید و به شهرت برسید؟ پس تا آخر متن را بخوانید. شروع می کنیم.

✍🏼لاکچری باشید. این اولین قانون طلایی را همیشه آویزه گوَشتان کنید. همه مکان هایی که زمینۀ عکس هایتان است و همه خرت و پرت های دور و برتان باید لاکچری به نظر برسند. کاملا شیک و مدرن. وانمود کنید که انگار در استودیوهای مجلل شبکه های تلویزیونی زندگی می کنید. در وان لاکچری یک هتل دراز بکشید و به یک جای نامعلوم خیره شوید و وانمود کنید که بعد از هفته پرکار و فشرده ای که داشته اید حالا دارید ریلکسیشن می کنید. یکبار هم عکس میز صبحانه با میوه های رنگی، کلوچه هلو یا توت فرنگی و املت ماسالا منتشر کنید. لبه فنجان قهوه را به لب هایتان بچسبانید ولی داخل دهانتان نبرید. اگر در دست دیگرتان هم یک دستمال کاغذی رنگی بگیرید انگار که دارید آنرا طرف دهانتان می برید عکس کامل می شود. عکس را در یک تراس سرسبز که ترجیحا کنار آن یک رودخانه باشد بگیرید. اگر سخت است پول بدهید با فتوشاپ برایتان در بیاورند. مبادا عکس هایی منتشر کنید که لاکچری به نظر نمی رسند. مبادا آن افرادی از فامیل را نشان بدهید که در عکس یا فیلم عروسی تان کمی بنجنل یا ماسیده اند. فتوشاپ کنید طوری که همه فکر کنند شما از طبقه باکلاسی هستید. وانمود کنید که جد اندر جد باکلاس بوده اید و تازه به دوران رسیده نیستید.

✍🏼قانون اشک و مشت: این روزها به دلیل بحران های اقتصادی، بیشتر ایرانیان تنگدست اند. پس بگذارید آنها چیزهایی را که ندارند و در حسرت اش دارند می سوزند در شما پیدا کنند. اصلا نگران احساسات آنها نباشید. کاری با احساسات انسانها نداشته باشید. قرار است شما پولدار و مشهور شوید. کاری کنید که آنها با دیدن عکسهایتان هر دقیقه شکست ها و نداشته هایشان را به یاد بیاورند. آنان با اینکه اوایل از شما بدشان خواهد آمد ولی چیزی در درون شان آنها را به سمت شما سوق خواهد داد و آن چیز، آرزوهای سرکوب شده شان است. نگران نباشید. شما باید جنس بفروشید. همین.

✍🏼مصادره ناکامی: اصلا نگران نباشید که باعث غلیان احساس محرومیت و ناکامی فالوورهایتان می شوید. به تدریج آنها موفقیت های شما را موفقیت خودشان خواهند دید. آنها به تدریج در شما حل خواهند شد به طوری که وقتی شما پولدارتر می شوید آنها خوشحال شوند. این خیلی مهم است و باید آنها را به این نقطه برسانید. شما باید آنها را از مشت زدن بر روی میز به خاطر غبطه به شما، به هورا کشیدن برای موفقیت هایتان برسانید. کاری کنید که وقتی شما موفق می شوید آنها با صدای بلند موفقیت شما را به مادر و پدرشان خبر بدهند و سراسر آن روز خوشحال باشند. این برای شما خوب است هر چند متأسفانه از نشانه های بروز یک اختلال روانی در آنهاست.

✍🏼فیل ات هوم: کاری کنید که فالوورهایتان احساس کنند که جزو خانواده شما هستند یا وقتی به صفحه شما می آیند احساس حضور در خانه خودشان را داشته باشند، همان که خارجی ها می گویند « فیل ات هوم». فکر کنید یک تیم ساخته اید و رهبر آن خودتان هستید ولی آنها نباید پی ببرند که شما دارید به سلیقه آنها برای خرید جهت می دهید. خیلی خیلی موذیانه این کار را انجام دهید. مثلا بگویید «خب آماده اید؟»، « رفقا چه خبر؟» « رفقا حالتون خوبه؟». کاری کنید که آنها فکر کنند شما در کنارشان نشسته اید و دستتان را روی شانه هایشان انداخته اید و دارید با آنها چیپس و ماست می خورید. آنقدر آنها را به خودتان وابسته کنید که اگر در صفحه ای از شما انتقاد شد یا شما را مسخره کردند آنها جواب منتقدان را بدهند و نه شما. آنها و نه خودتان، سینه شان را برای شما چاک کنند. شما فقط باید به آنها جنس بفروشید. چکار دارید به این کارها.

✍🏼کالایی به نام صمیمیت بفروشید: مدام به این فکر کنید که باید چکار کنید تا آنها با شما احساس صمیمت کنند و تصور کنند که خیلی به شما نزدیک اند طوری که هر روز دلشان برای شما تنگ بشود. برای اینکه آنها با شما احساس صمیمیت کنند بگردید در مسائل خانوادگی تان چیزی پیدا کنید تا بتوانید این احساس را به آنها منتقل کنید. مثلا عکس ها یا فیلم های عروسیتان را زیر و رو کنید و چیزی پیدا کنید و به آنها نشان بدهید. عکس های عاشقانه بگذارید. گاهی وقت ها هم از کودکی تان عکس بگذارید. زندگی تان را ببرید روی صحنه. این صمیمیت باعث می شود آنها از نظر عاطفی با شما بیشتر درگیر شوند. کم کم از در بیایند تو و داخل پذیرایی خانه تان بنشینند. این باعث می شود تا وقتی شما به آنها می گویید فلان چیز را بخرید با خیال راحت بروند و بخرند. انگار دوست شان به آنها گفته. چیزی که هدف نهایی ماست.
🔺قسمت دوم در صفحه بعد
می خوای اینفلوئنسر بشی؟ بهت می گم
فردین علیخواه

قسمت دوم
✍🏼شوی انتقاد بدهید: گاهی اوقات سعی کنید از بعضی از اجناسی که تبلیغ می کنید انتقاد کنید مثلا اگر لوازم آرایش، لاستیک ماشین یا سنگ پا تبلیغ می کنید بگویید من مصرف کردم و از کیفیت اش راضی نبودم. این باعث می شود آنها بگویند که «اون خیلی صادقانه تبلیغ می کنه». بگویند « اگه کیفیت یه چیزی خوب نباشه راحت به همه میگه که خوب نیست». اگر این را بگویند خیلی به نفع شماست و می توانید بیشتر بفروشید. ولی یادتان نرود. قبلش حتما با تخفیف به کمپانی ها در تبلیغات، از آنها درخواست کنید تا بگویند که قرار است خط تولید کدام محصول را جمع کنند. بعد شما از همان محصول انتقاد کنید. این باعث می شود کردیت به دست بیاورید. بعدها فالوورهای از همه جا بی خبرتان بگویند که انتقادهای او باعث شد تا فلان کمپانی خط تولید یک محصولش را جمع کند. خودتان هم زیرپوستی بعدا روی این موضوع مانور بدهید. خوب است و باعث می شود در کل بیشتر جنس بفروشید. می بیند چقدر راحت می توان مردم را گول زد؟

✍🏼دستانتان را دور چهره های مشهور حلقه کنید و مثل هالوها بخندید به شکلی که ابروهایتان به شکل هشتادوهشت شود: اگر می توانید چهره های مشهور را پیدا کنید و با آنها عکس یا فیلم بگیرید. حتی شده به شکل پنهانی به مدیر برنامه های آنها رشوه بدهید و با آنها عکس بگیرید. یادتان باشد فالوورهای از همه جا بی خبر باید فکر کنند که شما با چهره های مشهور خیلی صمیمی هستید و هر هفته با هم دورهمی دارید. پس عکس باید صمیمی به نظر برسد. اگر چهره خیلی معروف هم پیدا نکردید می توانید با بعضی از دندانپزشکان، روان شناسان، پزشکان زیبایی و یا حتی یک استاد پیانو در تهران که ولع سلبریتی شدن دارد هم عکس بگیرید. آنها راحت تر راضی می شوند چون دوست دارند سلبریتی شوند ولی هنوز نمی دانند که راهش چیست.

✍🏼با مو بورها و چشم آبی ها عکس بگیرید: گاهی اوقات با خارجی ها عکس بگیرید. حتما سفیدپوست و مو طلایی باشند. کسانی باشند که انگلیسی را با لهجه امریکایی حرف بزنند. شغل آنها و کس و کارشان مهم نیست. حتی اگر کارگر چمن زنی ساختمان تان هم باشد اشکال ندارد. ولی شما این را نگویید. بگویید با دیوید، مایکل، رابرت یا پیتر کمی درباره دیوانگی ترامپ حرف زدیم. حتما در کپشن یکی از این چهار اسم را بنویسید چون این اسمها خیلی خارجی اند. فالوورهایتان می گویند « آره بابا، اون با خارجی ها نشست و برخاست داره، آدم حسابیه». این روی فروش تأثیر دارد.

✍🏼شوی انگلیسی بدون لهجه بدهید: گاهی اوقات قسمتی از انگلیسی حرف زدن خودتان را هم منتشر کنید. دقت کنید که اصلا لهجه نداشته باشید چون ایرانی ها تنها مردمان جهان هستند که معتقدند هر کس انگلیسی را با لهجه حرف بزند حتی اگر بومی کشور استرالیا باشد یعنی اصلا انگلیسی بلد نیست. آنقدر فیلم بگیرید تا آنی که بدون لهجه است بیرون بزند. حتی اگر می توانید از روی کاغذ بخوانید و ضبط کنید و بعد صداگذاری کنید. این باعث می شود بیشتر بفروشید.

✍🏼محو تبلیغ کنید: دیده اید که قصه بعضی از فیلم های اکشن هالیوود در برج های دوقلوی پتروناس مالزی یا برج الخلیفه دوبی می گذرد؟ هدف آن فیلمها در حقیقت تبلیغ این برج هاست و نه هیچ چیز دیگر. فقط بیننده باهوش می داند که کمپانی سازنده فیلم چقدر بابت تبلیغ این برج ها پول گرفته است. شما هم باید به همین شکل «تبلیغ محو» داشته باشید. مثلا در حالی که عکسی از میز شام می گذارید بنویسید:« امشب می خوام آگامونو رو خوسحال کنم. لازنیا پختم. عسلام، من از این مارک استفاده کردم به نظرتون خوبه؟» و بعد مارک آن لازانیا را به آنها نشان بدهید ولی موذیانه آنرا به گوشه پیشخوان پرتاب کنید. فالوورهایتان به خوشحالی آگاتون(آقاتون) فکر خواهند کرد و نه پولی که از یک شرکت تولید لازانیا گرفته اید تا برایشان تبلیغ کنید و یا در حالی که در مقابل تان انواع ادکلن های مردانه را چیده اید بگویید «امروز با یکی قرار دارم و می خوام در اولین ملاقات عاشقم بشه. برای همین می خواهم این ادکلن رو امتحان کنم». وضع ایده آل آن است که در چند ساعت دهها هزار نفر در صفحه شما کامنت بگذارند و ابتدای کامنت هایشان را هم با « عشقم، عزیزم» شروع کنند. این یعنی آنکه شما نشان عالی فریبکاری را دریافت کرده اید. ناراحت نشوید. شوخی کردم.
🔺قسمت سوم در صفحه بعد
می خوای اینفلوئنسر بشی؟ بهت می گم
▪️فردین علیخواه

قسمت سوم
✍🏼پول بدهید بنویسند: اگر می توانید پرس و جو کنید و یک سایت یا نشریه ای، مهم نیست چه نشریه ای، پیدا کنید تا مطلبی درباره شما منتشر کنند. حتما حروفش انگلیسی باشد چون مردم حروف انگلیسی را باکلاس می دانند. همچنین مرکز آن سایت یا نشریه حتما در اروپا یا امریکای شمالی باشد. خیلی راحت است. مبلغی می دهید و آنها چند سطری درباره شما می نویسند. بعد مثل همیشه با برادرتان یا پسرخاله تان که چندین اکانت با نام های جعلی در اینستاگرام دارد هماهنگ کنید که بعد از یکی از پست هایتان فورا به عنوان اولین کامنت خبر انتشار آنرا بنویسد و به تو تبریک بگوید. بعد با اکانت های دیگری که دارد پشت سر هم با جمله های متفاوت به شما تبریک بگوید. البته شما وانمود کنید که نمی دانستید و در عین حال این اتفاق ها برایتان کاملا عادی است. البته حتما از فالوورها تشکر کنید و بگویید که صددرصد مدیون آنها هستید.این کار بر فروش جنس اثر دارد.

✍🏼 یک رمان باشید: کاری کنید که فالوورهایتان فکر کنند دارند یک سریال ترکی می بینند و یا یک رمان می خوانند. کتاب های بیوگرافی را بخوانید و ببینید که چطور می توانید استوری هایتان را تبدیل به بیوگرافی کنید. کاری کنید که فالوورهایتان زندگی شما را مانند یک رمان دنبال کنند به طوری که اگر روزی صفحه شما را چک نکنند دمق بشوند.

✍🏼کمی معمولی باشید هم بد نیست: گاهی اوقات، فقط گاهی اوقات معمولی باشید. مثلا خانه تان را نشان بدهید که کمی بهم ریخته است. اشکال ندارد. بگذارید فالوورهایتان فکر کنند که شما هم گاهی اوقات خانه ای بهم ریخته دارید. ولی یادتان باشد بهم ریختگی خانه شما باید با بهم ریختگی خانه آدمهای معمولی فرق کند. یک نوع بهم ریختگی خاص باشد. دهها عکس بگیرید و آن بهم ریختگی که لاکچری تر است منتشر کنید. با شرکت ها صحبت کنید تا برای تبلیغ، چیزی یا وسیله ای در جایی از این بهم ریختگی بگنجانید. البته تبلیغ محو. از هر فرصت برای فروش استفاده کنید.

✍🏼دنیا پس از تو: فالوورهایتان باید فکر کنند که شما زندگی عاشقانه ای دارید. درست است که رابطه خوبی با همسرتان ندارید ولی باید تظاهر کنید که زندگی عاشقانه ای دارید و با همدیگر حالتان خوب است. فیلم عروسی تان را نشان بدهید. در ماشین آهنگ بگذارید و با همدیگر بخوانید. وقتی آهنگ می گوید تو؛ شما به همدیگر اشاره کنید. اگر خطبه عقد آریایی دارید حتما منتشر کنید. می دانید این روزها خطبه عقد آریایی چقدر برای اینفلوئنسر شدن سرنوشت ساز است؟ معجزه می کند. این تصویر آنقدر مهم است که اگر هم ندارید بروید و دوباره عروسی کنید. روی فروش جنس خیلی تأثیر دارد.

✍🏼به کنسرت ها بروید. حتما از کنسرت استوری بگذارید. اگر خارج از کشور باشد خیلی بهتر است. گاهی اوقات هم کنسرت خوانندگان خارجی بروید. این باعث می شود فالوورها فکر کنند که شما فرد باکلاسی هستید. دو سطر هم در ویکی پدیا درباره خواننده پیدا کنید و در کپشن بنویسید تا فالوورها فکر کنند شما به طور منظم به کنسرت های خارجی می روید. این بر فروش جنس اثر دارد.

✍🏼تکیه کلام خودتان را پیدا کنید: همیشه با یک تکیه کلام خودمانی حرف هایتان را آغاز کنید. مثلا بگویید «هی؟ یو؟» و بعد بگویید « من اینجام ور دل شمام». یا مثلا: «عشقولکای من سلام»، . این باعث می شود تا شما تکیه کلام خودتان را داشته باشید، همه شما را با آن تکیه کلام بشناسند. این روی فروش جنس تأثیر دارد.

✍🏼افاده ای نباشید: در کپشن هایتان جمله های قلمبه سلمبه ننویسید. زیاد شعر یا جمله های عاشقانه ننویسید. اینها دیگر خیلی خز شده است. خودمانی بنویسید. بگذارید فالوورها بگویند« اون خیلی خودشه. همین باعث موفقیت اش شده، بر خلاف خیلی ها اون اصلا فیلم بازی نمی کنه». تظاهر کنید که خیلی خودتان هستید. این روی فروش جنس خیلی تأثیر دارد.

✍🏼مثلا حواسم نیست: گاهی اوقات عکس های تکیِ «محن» در صفحه تان بگذارید. محن حرف اول سه کلمه « مثلا حواسم نیست» است. عکس ها باید خیلی حرفه ای باشند. حتما قبلش یک میک آپ آرتیست خوب خبر کنید تا بیاید و روی صورتتان کار کند. در این عکسها می توانید روزنامه به دست بگیرید. دیگر تأکید نمی کنم که حتما یک روزنامه خارجی مثل لوموند باشد. عمدا گفتم لوموند چون برای این عکس ها فضای فرانسه بازنمایی شود بهتر است. یا ایستاده به دوردست ها نگاه کنید طوری که باد موهایتان را پریشان کند، یا روی کاپوت یک ماشین لاکچری بنشینید و یک کلاه بگذارید و به غروب خورشید نگاه کنید. اینها روی فروش جنس خیلی تأثیر دارد.

✍🏼یک ریاکار باکلاس باشید: هیچکس نباید بفهمد که سراسر زندگی شما فیلم است. کسی نباید بفهمد که جلوی صحنه و پشت صحنه زندگی شما چقدر متناقض است.
🔺قسمت چهارم در صفحه بعد
می خوای اینفلوئنسر بشی؟ بهت می گم
فردین علیخواه

قسمت چهارم
✍🏼اون خیلی خودشه: باز هم می گویم. فالوورها باید بگویند که « اون خیلی خودشه» و این صفت برجسته شما باشد. لاکچری باشید، قرتی باشید ولی کاری کنید که بگویند «اون خیلی خودشه». برای آنکه بگویند اون خیلی خودشه گاهی اوقات جوش صورتتان را استوری کنید. آنها خیلی خوشحال می شوند. اینکه ببینند شما هم مانند آنها صورت تان جوش می زند بیشتر عاشق تان می شوند. این در فروش جنس خیلی اثر خوبی دارد.

✍🏼سیاست نه: به مسائل سیاسی وارد نشوید. اصلا. این روی فروش جنس ممکن است تأثیر خوبی نداشته باشد. نگران نباشید. طرفداران شما زیاد اهل فکر نیستند که از شما چنین انتظاری داشته باشند. ولی گاهی اوقات خیلی خیلی تلویحی طوری که به کسی برنخورد درباره یک خبر مملکت واکنش نرمی نشان بدهید. در لفافه چیزی بگویید تا دیگران نگویند که فلانی اصلا انگار نه انگار که ایرانی است. بگویید و بگذرید و اگر چیزی هم در کامنت ها نوشتند جواب ندهید. این موضع گیری فقط برای ژست است و نه هیچ چیز دیگر.

✍🏼بامزه باشید. گاهی اوقات خودتان را شیرین عقل جلوه بدهید. اشکالی ندارد. مثلا جلوی دوربین رقص جواتی یا رقص خردادیانی کنید. یا با آهنگ «قر تو کمرم فراوونه» پشت به دوربین بشکن بزنید و خود تان را به چپ و راست تکان بدهید یا در ماشین فرمان را رها کنید و برقصید. کاری کنید که دل فالوورها برایتان غنج بزند. این باعث می شود تا بامزه جلوه کنید و بیشتر جنس بفروشید. در ضمن فالوورها بگویند که« اون خیلی خاکیه، با اینکه انگلیسی رو بدون لهجه حرف می زنه و با یه خارجی به نام رابرت عکس گرفته اصلا خودشو نمی گیره».

✍🏼دست خیر نمایشی داشته باشید. برای جلب توجه طرفداران و فروش بیشتر جنس به آنها باید کار خیر انجام بدهید و حتما هم سعی کنید دیگران از کار خیرتان با خبر شوند. کار خیری که دیگران نفهمند هیچ کمکی به فروش جنس نمی کند. شکل باکلاس اش آن است که هماهنگ کنید تا همان برادرتان که دهها اکانت جعلی دارد در جایی آنرا بنویسد انگار که شما خواسته اید پنهان بماند ولی لو رفته است. خیلی روی فروش جنس اثر خوبی دارد.

✍🏼گاهی اوقات شیطنت های جنسی داشته باشید. البته خیلی هوشمندانه و با ظرافت. به هر حال در شبکه های اجتماعی مردان ولگردِ هیز یا دختران نوجوانی که به دنبال اسطوره زندگی خود می گردند کم نیستند. مثلا به شکلی خط سینه تان را در عکسی نشان بدهید. زن یا مرد بودنتان فرق نمی کند. در کل خط سینه باشد. گاهی اوقات با لباس رکابی عکس بگذارید. باز مرد یا زن فرق نمی کند. کامنت های جنسی هم گذاشتند اشکالی ندارد. این باعث می شود تا آمار تعامل یا همان انگیجمنت صفحه تان بالا برود و این بسیار مثبت است. برای کارشناسان آمار اینگیجمت مهم است و آنان با محتوای کامنت ها کاری ندارند.

✍🏼باز هم که سوال می کنید« آخه شغل من چیه؟» . شما اینفلوئنسر هستید. می دانید که یعنی چی؟ یعنی تأثیرگذار. تأثیرگذار بر چه چیزی؟ تأثیر گذار بر سلیقه مشتری ها و آمار فروش محصول. همین. کار شما مخ زدن به شکل شیک و مجلسی است. همه این راهها را می روید تا مخ بزنید و برای کمپانی ها مشتری جمع کنید. هر کمپانی بیشتر پول داد در خدمت آن کمپانی خواهید بود. ولی تنها هنر شما آن است که طوری همه این کارها را انجام دهید که کسی به این هدف اصلی شما پی نبرد. کاری کنید که وقتی حرف شما به میان می آید فالوورهایتان بگویند « اون یه وقت هایی قسمت هایی از زندگی روزمره اش رو با ما به اشتراک می ذاره».

✍🏼افکار عمومی بسازید: برایتان پیش آمده است که پشت چراغ قرمز ایستاده باشید. بعد ببینید که بیست نفر دیگری که ایستاده اند شروع به حرکت کنند. شما بدون اینکه به چراغ نگاه کنید با آنها راه می افتید. بعد در وسط مسیر ناگهان می بینید که چراغ قرمز است. تصمیم می گیرید عقب عقب برگردید ولی انگار چیزی مانند سیل شما را با خودش به جلو می کشد. خب. حتما به برادرتان بگویید که با اکانت های جعلی که دارد گاهی اوقات بیاید و موذیانه یک موضوع مشخص را در قسمت کامنت ها طرح، و درباره آن فضاسازی کند. مثلا با اولین اکانتش بنویسد« از شما خیلی خوشم میاد چون برخلاف بقیه اصلا خودتون رو نمی گیرید» و بعد با اکانت های دیگرش آن سیل را ایجاد کند طوری که به افکار دیگران سمت و سو بدهد. این روی فروش تأثیر دارد.
🔺قسمت پنجم در صفحه بعد
👍1
می خوای اینفلوئنسر بشی؟ بهت می گم


قسمت پنجم-آخر
✍🏼شما باید فریبکاری کنید و جنس بفروشید. اصلا سخت نیست. بلند بگویید یس آی کن. شانسی که شما آورده اید آن است که خوشبختانه این روزها آدم ها خیلی زود و به سادگی گول می خورند. چون مرز بین تبلیغ تجاری و « صفحه ای برای روزمرگی ها/ دلنوشته های یک زن، مادر، پدر، بروسلی، عاشق طبیعت، بابای مهربون» ، باریک یا محو شده است. کسی نمی فهمد. نگران نباشید. بفهمند هم شما را آنفالو نمی کنند چون آنان ناکامی ها و سرخوردگی های خودشان را در شما جستجو می کنند. ولی یک نکته. قبلا هم چند بار گفتم. به هیچ وجه آنها نباید بفهمند که در پشت این تصاویر لاکچری و در پشت این ماسکی که به صورتتان زده اید چقدر خودتان هم دچار ناکامی و سرخوردگی هستید. اگر این را بفهمند به سراغ دیگرانی می روند که بیشتر از شما « خودشان هستند»، « خاکی و صمیمی اند»، « بدی یک جنس را هم می گویند» و « اصلا افاده ای نیستند».
▪️نوشته: فردین علیخواه

کانال نویسنده: @fardinalikhah
ارسال نظر برای نویسنده: @alikhahfardin
👍1
Fardin Alikhah.pdf
158.1 KB
متن کامل « می خوای اینفلوئنسر بشی، بهت می گم» در یک فایل پی دی اف.
دوستان خوبم سلام

امروز چهارمین سالروز تأسیس این کانال است. از اینکه در این مدت نوشته های مرا دنبال کرده اید خوشحالم و امیدوارم همچنان بتوانم آموخته هایم از علم جامعه شناسی را با شما به اشتراک بگذارم. نوشتن کاری بس دشوار است، بس دشوار، به ویژه آنکه بخواهی خارج از چارچوب های مرسوم و جاافتاده دانشگاهی و با تعابیر و مفاهیمی بنویسی که برای اقشار اجتماعی مختلف جامعه قابل درک باشد، بخواهی از کلمات قلمبه سلمبه استفاده نکنی و مدام در نوشته هایت اسامی متفکران مختلف را پشت سر هم ردیف نکنی تا وانمود کنی که باسواد و با معلومات هستی. باید احتیاط کنی تا از طرفی آماج حمله همکاران دانشگاهی ات قرار نگیری که بگویند چرا اینقدر علم جامعه شناسی را ساده سازی می کنی، تو به دنبال سلبریتی شدن هستی، چرا در نقد حاکمان اینقدر محافظه کاری می کنی، علمی نمی نویسی و ...و از طرف دیگر از طرف حاکمان نیز با انگ سیاه نمایی یا غرب زدگی مواجه نشوی، و از طرف دیگر بتوانی به کارهای دانشگاهی و علمی بلندمدت خودت هم برسی و از طرف دیگر حواست باشد که خانواده ای داری که بودن با آنها جزو لحظه های خوب زندگی ات است.

در این مدت تلاش کردم تا آنچه را که فکر می کنم درست است بنویسم و برای آنکه « تنها به قاضی نروم» امکان ارسال نظر ایجاد شد تا هر کس که نظر متفاوتی دارد ارسال کند تا با مناظر مختلف درباره یک موضوع آشنا شوم. بدون اغراق پس از هر نوشته ام حدود 100 صفحه نقد و نظر از ایرانیان داخل کشور و ایرانیانی که ساکن حدود 20 کشور جهان اند به علاوه علاقه مندان افغان دریافت می کنم و همه آنها را با دقت می خوانم. گلایه ای ندارم و بسیار خوشحالم که خوانندگان وقت می گذارند و تا این میزان با مطالب به طور جدی مواجه می شوند و نظرشان را می نویسند.🌹🌹🌹🌹

امیدوارم پس از این هم همچنان بتوانم مطالبی بنویسم که پس از خواندن آنها این احساس به شما دست ندهد که زمانی را که برای خواندن صرف کرده اید به بطالت گذشته است. لازم می دانم نخست از همسرم تشکر کنم که قبل از انتشار نوشته های مرا می خواند و با هم درباره آنها بحث می کنیم ، همچنین از دانشجویانم عذرخواهی کنم که شاید گاهی اوقات وقتی که برای آنان صرف کرده ام کمتر از انتظار آنان بوده است.🌹🌹🌹🌹

با احترام
فردین علیخواه
چرا ایرانیان مهاجر می بینند و عبور می کنند؟

▪️فردین علیخواه|جامعه شناس
مادر 25 ساله متهم است که فرزند خردسالش را به قتل رسانده است/ زن 32 ساله ای که در اتوبوس موبایل آیفون یک معلول ویلچرنشین را سرقت کرده بود دستگیر شد/ مرد 29 ساله ای که به بهانه نوسازی خانه سالمندان از آنان کلاهبرداری می کرد دستگیر شد/ دو دانش آموز 15 و 18 ساله در مقابل مدرسه، دانش آموز 14 ساله دیگری را در مقابل چشمان مادرش، با ضربات چاقو به قتل رساندند/ سارقان مسلح با تهدید یک نوجوان از او خواستند تا هدفون گران قیمت خود را به آنها بدهد/ مردی که به هنگام رانندگی پرسرعت با ماشین پلیس برخورد کرده بود متواری شد.

در همین چند خبر کوتاه از قتل فرزند توسط یک مادر جوان گرفته تا سرقت مسلحانه از شهروندان، از قتل سایر شهروندان گرفته تا کلاهبرداری از آنان به چشم می خورد. آنچه خواندید اخبار فقط چند روز کشور کاناداست. تصور نکنید که این حوادث صرفا مختص کاناداست و در امریکا، آلمان، انگلیس، هلند و یا اتریش رخ نمی دهد. هدف از بیان این اخبار آن نیست که به شما گفته شود اگر می خواهید به کانادا مهاجرت کنید کاملا در اشتباهید و یا اگر مهاجرت کرده اید به کشورتان بازگردید و یا کانادا را به مقصد کشور دیگری ترک کنید. ولی با خواندن این اخبار می توانیم به اندازه کافی شواهد و دلایل داشته باشیم تا نگران شویم و خودمان را به دامان اضطراب بسپاریم. هر روز با خواندن چنین اخباری می توانیم به جهان بدبین شویم و درباره ترس ها و نگرانی هایمان با دیگران حرف بزنیم و بعد از سلام به دوستمان بلافاصله جمله بعدی مان این باشد که« شنیدی چی شده؟».

به راستی پرسش آن است که چرا ایرانیانی که ساکن کانادا، امریکا یا کشورهای اروپایی هستند در مقایسه با زمانی که در ایران بودند آنقدرها ناآرام و مضطرب نیستند؟ چرا با خواندن چنین اخباری که ممکن است هر فردی را مشوّش کند آنان آنطور که انتظار می رود پریشان خاطر نمی شوند و احساس ناامنی نمی کنند؟ البته قبل از ادامۀ بحث باید تأکید شود که نهایت ساده اندیشی است اگر نویسنده این متن به عنوان یک جامعه شناس بخواهد بگوید که از نظر آسیب های اجتماعی یا وضعیت اقتصادی و اجتماعی، ایران با کانادا یا آلمان یا اتریش هیچ فرقی ندارد. هدف این متن بیان این نکته نیست و امیدوارم نویسنده متهم به این ساده اندیشی نشود. و اما درباره پرسشی که طرح شد چند فرض جامعه شناختی می توان در این خصوص داشت. این مفروضات جامعه شناختی البته، با واقعیت زندگی ایرانیان بیگانه نیست چرا که حدود یکسال است که در قالب مصاحبه های مختلف با ایرانیان مهاجر، تجارب و زندگی جدید آنان را مطالعه می کنم.

یکی از تغییراتی که در گروهی از ایرانیان مهاجر رخ می دهد جابجایی از موضع «سرزنش سیستم» به موضع «سرزنش قربانی» است. منظور آنکه، برای مثال اگر آنان در خیابان های شهرهای ایران یک بی خانمان یا روسپی ببینند عمدتا حکومت و حاکمان را برای آن سرزنش می کنند ولی در خارج از ایران کارتن خوابی یا روسپیگری یک «choice»( انتخاب ) تلقی می شود، به این معنا که فرد می توانست انتخاب کند که زندگی بهتری داشته باشد ولی خودش با تصمیم های غلطی که در طول زندگی اش داشته، چنین سرنوشتی را انتخاب کرده است. جابجایی از سرزنش سیستم به سرزنش فرد مهمترین تغییری است که باعث می شود ایرانیان با برخی از آسیب های اجتماعی جوامع جدید کنار بیایند و شاید به همین دلیل به تدریج با مشاهده بی خانمان هایی که در مقابل شعب مک دونالد نشسته اند تا دیگران برایشان غذا بخرند، و یا با مشاهده معتاد دائم الخمری که با فریاد های هراس آور به زمین و زمان ناسزا می گوید، دیگر مانند ایران ناراحت نمی شوند.

تغییر دیگری که اتفاق می افتد آن است که فرهنگ فردگرائی حاکم بر آن جوامع، فرد مهاجر را با خود همراه می کند. در واقع ایرانیان در ایرانِ جمع گرا به دیگران و سرنوشت آنان بیشتر فکر می کنند. آنان خود را در یک شبکه روابط اجتماعی تصور می کنند و به تغییرات اطراف شان توجه دارند. ولی در جامعه جدید، پیشبرد امور فردی، موفقیت فردی، حال خوب فردی، خوشبختی فردی، تمرکز بر کار خود و شکوفایی فردی در اولویت قرار دارد. آدم ها آنقدر در یک مجرا یا مسیر مشخص برای پیشرفت قرار می گیرند که دیگر چندان نمی توانند به دنیای اطراف یا دیگران فکر کنند چرا که یک ثانیه نیز نمی خواهند از رسیدن به موفقیت فردی عقب بمانند. در نتیجه ایرانیان مهاجر راحت تر از کنار آسیب های اجتماعی جوامع جدید عبور می کنند.
🔺ادامه مطلب در صفحه بعد
ادامۀ صفحه قبل
چرا ایرانیان مهاجر می بینند و عبور می کنند؟


به عنوان سومین عامل، باید به شکل نگرفتن «حس در خانه بودن» اشاره کرد. بیشتر ایرانیان مهاجر در جوامع مقصد، مدام با حس مهمان بودن روزگار می گذرانند. گویی مسافرند و چمدانی که با آن مهاجرت کرده اند به زودیِ زود به کارشان خواهد آمد. همراه بودن این حس همیشگی با آنان باعث می شود تا همیشه «نگاه سکوریتی» به آن جوامع داشته باشند. به این معنا که مسائل آن جوامع را نه از نزدیک و بدون فاصله بلکه از پشت شیشه های سکوریتی ببینند. آنان مسائل آن جامعه را مسأله آن جامعه می دانند و نه مسأله خودشان. شاید به همین دلیل است که برخی از مهاجران با نگرانی از طریق شبکه های اجتماعی از نویسنده این سطور درباره مادری که در یکی از شهرهای کوچک ایران فرزندش را به قتل رسانده است سوال می کنند و جالب آنکه وقتی به آنها می گویم که دیروز در شهری که شما سکونت دارید دقیقا همین اتفاق افتاده است در نهایت می گویند که من دلواپس کشور خودم هستم.

در نهایت باید از مهارتی گفت که پس از مهاجرت در ایرانیان شکوفا و تقویت می شود و آن دیدن قسمت مثبت قضایا یا همان مثبت اندیشی است. بی اساس نیست اگر بگوییم که مهاجرت دشوارترین تصمیم زندگی است. فرد مهاجر با تغییر محل زندگی خود بسیاری چیزها را از دست می دهد که یکی از آنها سرمایه اجتماعی است که طی سال ها شکل گرفته است. در شرایط جدید یک صحنه یا خبر آزاردهنده یا غمناک بسیار کوچک هم می تواند او را به قعر افسردگی و غربت زدگی سوق دهد. در نتیجه بخشی از مهاجران تمرین می کنند تا اخبار بد را نخوانند و اگر هم بخوانند از آن بگذرند. آنان تمرین می کنند که در حوادث بد به هیچ وجه مکث نکنند. قرار نیست آنان در آنجا مانند ایران باشند.

✅کانال نویسنده در تلگرام: @fardinalikhah
✅ارسال نقد و نظر برای نویسنده: @alikhahfardin
Audio
توضیحی درباره مطلب چرا ایرانیان مهاجر می بینند و عبور می کنند؟
چپ، راست یا آسمان؟

▪️فردین علیخواه|جامعه شناس

✍🏼مکان، همواره یکی از نمادهای عینی بیان منزلت اجتماعی افراد بوده است. به همین دلیل، نظیر برخی از شهرهای جهان، در برخی از شهرهای تاریخی ایران در برخی دوران تاریخی، کاخ پادشاهان عموما در بالاترین نقطه شهر ساخته می شد. بدون شک علاوه بر ملاحظات امنیتی، در این خصوص پیوند بین منزلت(مقام پادشاهی) و مکان نیز دخیل بوده است. پادشاهان با نگاه به مردم از آن بالا(ارتفاعات) و با کوچک دیدن زیردستان، بیشتر عظمت و شوکت خود را احساس می کردند. در طرف دیگر ماجرا یعنی مردم نیز چنین حسی شکل می گرفت. کاخ پادشاه از همه جای شهر هویدا بود و افراد برای دیدن آن (مانند زمانی که خداوند را طرف صحبت خود قرار می دهند) باید به بالای سرشان نگاه می کردند. جالب است که در برخی از بناهای تاریخی، دروازه های کاخ ها به شکلی ساخته شده اند که همین مردم به هنگام ورود به کاخ به ناچار تعظیم می کنند تا سرشان به بالای چارچوب در برخورد نکند. چون وقتی نزدیک پادشاه هستید باز این اوست که باید از بالا به شما نگاه کند. یکی از آموزه های پیامبران و مصلحان اجتماعی نیز تضعیف نگاه سلسله مراتبی به مکان بود، به طوری که وقتی مردم بخواهند به آنها نگاه می کنند فقط سرشان را به چپ یا راست بچرخانند و نه به آسمان، که فقط خداوند شایسته آن است.

اشاره به زندگی پادشاهان به معنای آن نیست که در زندگی روزمره امروزی پیوند بین منزلت و مکان، دیگر موضوعیت ندارد. در زندگی روزمره ایرانی، مکان افراد بر اساس معیارها یا شاخص های منزلت نظیر سن، جنس، ثروت، تحصیلات، تخصص، و اقتدار ناشی از همه عوامل یادشده، مشخص می شود. معمولا در خانواده های سنتی، اینکه پدربزرگ، مادر بزرگ، پدر، مادر،یا فرزند باشید مکان تان در خانه، مکان تان در کنار سفره یا میزناهارخوری، مکان نشستن تان در پذیرایی، فرق می کند. در ادارات هم چنین پدیده ای عموما به چشم می خورد. بر اساس سلسله مراتب اداری، مکان نشستن افراد در جلسات و حتی بزرگی یا کوچکی صندلی ها فرق می کند. به همین دلیل است که معمولا پنت هاوس های اداری یعنی طبقات آخرِ نزدیک به آسمان نصیب مدیران انقلابی می شود! در سال های اولیه انقلاب، در برخی از ادارات دولتی میز مدیر کل به طبقه همکف منتقل شد تا مردم برای ملاقات با او ناچار نباشند به آسمان، یعنی طبقه آخر بروند بلکه با نگاه به چپ یا راست بتوانند به راحتی او را بیابند.

در زندگی شهری امروز، ثروتمندان به نمادها یا مصداق های عینی منزلت نیاز دارند تا نشان دهند که عضو طبقه بالای اجتماعی جامعه خود هستند. وقتی که هنوز زمین در شهر تبدیل به کالایی کمیاب نشده بود این هدف به خوبی در خانه های درندشت برآورده می شد. خانه هایی با متراژهای وسیع در قلب پهنه تاریخی تهران یا در شهرهایی نظیر کاشان یا شیراز هنوز موجود است. خانه هایی که متعلق به اشراف و متمولان زمانه خود بودند و تبدیل به موضوع گفتگوهای روزمره ساکنین معمولی شهر می شدند. ولی با افزایش تراکم شهرها و تبدیل زمین به کالایی کمیاب، این بار پنتهاوس شاخص یا نمادی مهم در بازنمایی منزلت می شود. پنتهاوس همان کارکردی را داشت که در شهرهای تاریخی کاخ های پادشاهان داشتند با این تفاوت که این بار مفاهیم جدیدتری مانند «دید یا ویو و چشم انداز پانورامایی» نیز به آن افزوده شده بود. نگاه از آن بالا به شهر همان حسِ عظمت و شوکت را به پنتهاوس نشینان منتقل می کند. پنتهاوس، ثروتمندان را از مردم عادی کاملا جدا می کند. مردم عادی می توانند از فاصله ای دور به پنتهاوس اشاره کنند و آنرا و آنها را به یکدیگر نشان دهند. حتی در برجهایی که به نظر می رسد افرادی با درآمد کم و بیش مشابه ساکن اند پنتهاوس نشین قابل تمایز می شود چون در طبقه ای اختصاصی زندگی می کند. اساسا خود پنتهاوس، تبدیل به نماد منزلت در شهرهایی می شود که ثروت مهم ترین شاخص منزلت اجتماعی است.

در طول دهه های اخیر، در برخی از کشورها تلاش ها شد تا در زندگی روزمره نگاه سلسله مراتبی به مکان کم رنگ شود. والدین تلاش کردند تا به فرزندان شان چشم غره نروند تا از مبل مشخصی بلند شوند و جایشان را به فرد دیگری بدهند که از نظر آنان منزلت بالاتری دارد. در ماشین تلاش کردند تا تعریف صندلی ها (جلو-عقب) بر اساس منزلت را کم رنگ کنند، در نشست های عمومی تلاش کردند تا اولا فقط صندلی های ردیف نخست دارای وسایل پذیرایی نباشد و دوما هر کس هر جایی که دوست دارد بنشیند. با این وجود تلقی سلسله مراتبی از مکان مسأله ای است که همچنان در جوامع بازتولید می شود و در چهره های جدیدی خودش را آشکار می کند که برای مثال علاقه به ماشین شاسی بلند(نگاه از ارتفاع به سایرین) از آن جمله است.
نگاه سلسله مراتبی به مکان شاید در جاهایی بیانگر احترام باشد ولی عموما مؤید نابرابری های اجتماعی است.

✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
من در سفر/ سفر در من

مهم ترین ویژگی سفر، دور شدن و «گریز» از زندگی روزمره است. فرار از عقلانیت حاکم بر شهر که قاعده تداوم حیات در آن است. آدمها وقتی به سفر می روند خوشحال اند. احساس می کنند بر روی ابرها نشسته اند. گاهی اوقات احساس بی وزنی مفرط به سراغشان می آید به ویژه وقتی که در جاده، ماشین با برآمدگی ملایمی مواجه شده، به سرعت بالا می رود و دوباره چرخ های آن به آرامی بر روی آسفالت می نشیند. در سفر، آدمها خود را از نظمی که زندگی روزمره دچار آن است رها می کنند. عجیب نیست که وقتی به ماشین هایی خیره می شویم که در حال ترک تهران اند اولین سوالی که به ذهنمان می آید آن است که این جمعیت از چه چیز می گریزد؟ آنان به گونه ای خود را از شهر دور می کنند که انگار قرار نیست دوباره به آن بازگردند. گریز از آنچه هست مهم ترین ویژگی سفر است. در سفر، مسافران بیشتر به مقصد فکر می کنند تا مبدأ. در سفر حسی از یافتن را تجربه می کنند که گمگشته آدمها در دنیای امروز است و جالب آنکه این حس حتی در مکان هایی که بارها به آنجا سفر کرده اند هم همراه آنان است. البته آنچه گفتم برای همه آدم ها صادق نیست.

بسیاری از آدمها این روزها مدام از لحظه های سفر عکس می گیرند. ساعت به ساعت عکس و عکس و عکس پشت سر هم. صفحه اینستاگرام مملو از عکس های سفر می شود. جاده، دشت، بشقابها، پاها در کف رودخانه، در آغوش گرفتن هوا،. در تمامی این عکس ها سفر در حاشیه و کانون سفر خود مسافر است. جهان به گرد مسافر می چرخد! در سفر، معمولا آدم ها گم می شوند ولی در سفرهای امروزی آنان مدام پیدا می شوند. آنان هر لحظه با عکس هایشان در دسترس و به راحتی یافتنی اند! ولی حتی اگر گم هم می شوند عکس گم شدنشان را در اینستاگرام منتشر می کنند!

این حجم از انتشار عکس را باید به عنوان ویژگی زندگی امروز پذیرفت و آنرا نشانه چیزی ندانست یا آنکه نه، باید گفت این عکس ها نشانه است؟ آدم های امروزی دیگر با سفرهای دو، سه یا چهار نفرۀ خانوادگی ارضاء نمی شوند. دلشان جمعیت می خواهد. دوست دارند دور و برشان شلوغ باشد ولی نیست. نه، این هم نیست. دوست دارند مدام بر روی صحنه باشند. صحنه ای که دیگران به آنان نگاه کنند و با لایک تأییدشان کنند. ولی نکته آن است که اگر ایدۀ « زندگی به مثابه صحنه » را انتخاب کرده ایم دیگر چه فرقی می کند که در سفر باشیم یا در خانه. ما فقط برای عکس هایمان به پس زمینه نیاز داریم. همین.

قطعا مسافری که روزی چندین عکس از طریق اینستاگرام منتشر می کند حداقل سه ساعت برای عکاسی وقت صرف کرده است. خواندن کامنت های دوستان و «مرسی عزیزم یا چشات خوشکل می بینه» نوشتن را هم به این زمان اضافه کنید. در این وضعیت معنای تجربه سفر چیست؟ کدام مکاشفه، سیر و سفر، گریز از زندگی روزمره رخ داده است؟ آیا عکس گرفتن و چک کردن کامنت های دوستان، خود جزوی از همان زندگی روزمره ای نیست که مسافر قصد گریز از آنرا داشته است؟ در برخی از کشورها حرکت هایی آغاز شده است که در آنها تلاش می کنند تا حرص و ولع برای عکس گرفتن و انتشار آنرا کم کنند. خویشتن شناسی در سفر با چنین کنترلی معنا می شود. سفری بدون توجه به خویشن در عکس، گم شدن کامل در دل جاده، خود را به جاده و مسیر سپردن.

متأسفانه این روزها تعریف کردن سفر هم از معنا تهی شده است. ما قبل از آنکه به خانه برسیم و دوستانمان را ببینیم سفرمان را برای دیگران تعریف کرده ایم. به همین دلیل آدم ها دیگر کمتر درباره سفرهایشان با هم حرف می زنند. چون حرف ها قبلا با عکس زده شده است، عکس هایی که کانون آنها خود مسافر و نه سفر است. ما قبل از رسیدن به خانه چمدان سفر را باز کرده ایم!

کم نیستند آدم هایی که برگشتن از سفر را بیشتر از رفتن به سفر دوست دارند. خانه برای آنان امن ترین نقطه جهان است و سفر به معنای آوارگی و جستجوی مقصد است. در مقابل، خانه به معنای رسیدن و ماندن است و اینان نه جستجو، که ماندن را دوست دارند. «هیچ جا خانه آدم نمی شود».

برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی را از دست داده اند. سفر، نداشته هایشان را به یادشان می آورد. کم نیستند آدم هایی که وقتی به طبیعت می روند تصمیم می گیرند که در ادامه زندگی شان هر هفته به دل طبیعت بزنند. همچنین برخی در سفر می فهمند که چه چیزهایی دارند که قدرش را نمی دانند. در سفر دلشان برای خانه و بالش شان تنگ می شود.
▪️نوشته: فردین علیخواه|جامعه شناس

✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
....................................................
https://b2n.ir/87610
مهاجرت فقط تغییر مکان نیست

▪️فردین علیخواه
جامعه شناس

✍🏼او، که دو فرزند نوجوان دارد، چند ماه قبل از بازگشت به ایران به یکی از کشورهای اروپایی مهاجرت کرده بود و بدون تردید برای چنین مهاجرتی تلاش زیادی هم صرف کرده بود. یک روز وقتی سرزده به خانه اش می رود در یکی از اتاق ها فرزند نوجوانش را با نوجوان دیگری در وضعیتی می بیند که تاب نمی آورد. عصبانی می شود و با صدای بلند آنها را سرزنش می کند. پس از مشاجره فراوان از فرزند نوجوانش می شنود که در صورت تداوم چنین رفتارهای تحکم آمیزی که (به قول او) فقط مختص والدین ایرانی است موضوع را با مسئولان مدرسه در میان خواهد گذاشت و او باید منتظر توبیخ باشد. چند ماه می گذرد. در نهایت او، که خود را آدمی مذهبی هم نمی داند، با توجه به آن ارزش هایی که در مدرسه به فرزندانش یاد می دهند، و آن ارزش هایی که خودش به آنها باور دارد به این نتیجه می رسد که مسیر پیش رو عذاب آور است و تصمیم می گیرد به ایران بازگردد.

بر خلاف گفته آن نوجوان عزیز، آن رفتار صرفا مختص ایرانیان نیست. برخی از تحقیقات اجتماعی در خصوص مهاجران بیانگر تنش های جدی والدین با فرزندان (به ویژه) نوجوان در خصوص رفتارهایی است که در جامعه جدید، عادی تلقی شده و یا حداقل رفتارهایی در «محدودۀ تحمل» تعریف می شود. همچنین برخی از این تحقیقات که در بین خانواده های مهاجر خاورمیانه ای ساکن اروپا انجام شده است نشان می دهد که سخت گیری، سرزنش، و نظارت والدین بر دختران نوجوان خانواده در مقایسه با پسران، بیشتر است. در واقع در این خانواده ها جنسیت نوجوانان عاملی موثر جهت میزان اعمال نظارت بر رفتار آنان محسوب می شود، موضوعی که کم و بیش در کشورهای میزبان کمتر اهمیت دارد.

در ماههای گذشته با والدین ایرانی مختلفی که ساکن کشورهای اروپایی هستند مصاحبه های تحقیقاتی داشته ام. واقعیت تلخ آن است که بسیاری از آنان صرفا برای فراهم کردن زندگی بهتر برای فرزندان و تضمین آینده ای خوب برای آنان مهاجرت کرده اند هر چند خودشان پس از مهاجرت دچار تنگناهای معیشتی و کاری شده اند. البته در این خصوص، یعنی مهاجرت برای زندگی بهتر، تصمیم آنان را قابل سرزنش نمی دانم. کسانی که باید سرزنش شوند برخی مدیران و مقامات نالایق این کشورند. نکته مهم آن است که برخی از این والدین شناخت کافی و درستی از نظام تربیتی، آموزشی و خانواده در جامعه جدید ندارند و دقیقا همین امر باعث بروز تنش های پس از مهاجرت می شود. اگر در ایران بین آنچه مدارس به دانش آموزان یاد می دهد با آنچه در خانوادها به فرزندان یاد داده می شود تعارض جدی وجود دارد و این والدین منتقد آن بوده اند در جامعه جدید هم چنین تعارضاتی به شکل های دیگری ادامه می یابد. برای مثال احترام به ارزش ها، سلایق، اعتقادات، باورهای مختلف( نه صرفا دینی)، تنوعات اجتماعی و به ویژه « حقوق و حریم خصوصی فردی» که ناشی از «فردگرایی» حاکم بر این جوامع می باشد از آن جمله است. در نتیجه انتظارات نوجوانان پس از مهاجرت و تجربه فضای جدید دچار تغییرات جدی می شود. در شرایط جدید، دامنه « حریم خصوصی» برای آنان وسیع تر و دخالت والدین در آن غیرقابل تحمل تر می گردد. لذا یکی از تنش های والدین کاهش شدید حوزه نفوذ، تأثیر و اقتدار خود بر فرزندان پس از مهاجرت است.

اینکه نوجوانان قرار است تا چه اندازه با جامعه جدید« همنوا» شوند، اینکه والدین برای چه نوع رفتارها و انتخابهایی، و تا چه سنی(تا 18 سالگی یا بالاتر) قصد دارند نگران فرزندان خود باشند، پرسش های مهمی هستند. رفتن به کلاب های مختلف و مختلط، ارتباط جنسی خاص سنین نوجوانی، رفتن به مسافرت های طولانی با دوستان، معاشرت با دوستانی که احتمالا سلایق جنسی متفاوتی دارند، همگی از جمله موضوعاتی است که ممکن است برای فرزندان خانواده مهاجر پیش بیاید. والدین چقدر در عمل و نه از جنبه نظری، آماده مواجهه با سبک های مختلف زندگی در جامعه جدید هستند که ممکن است توسط فرزندان آنان وارد خانه شود؟ جالب آنکه برخی از والدین در مصاحبه ها بیان می کردند که در ایران، خود را فردی بسیار امروزی می دانسته اند ولی با ورود به جامعه جدید متوجه شده اند که تا این درجه تحمل احترام به انتخاب فرزندانشان را ندارند و بیشتر نگران اند.

نویسنده این متن نمی گوید که مهاجرت اشتباه است، نمی گوید غرب جای بدی است، نمی گوید ایران بهشت است. می گوید اگر می خواهید مهاجرت کنید نگاه واقع بینانه داشته باشید، اگر فرزند نوجوان دارید منتظر بروز تغییرات در رفتارهایش، و کاهش محسوس اقتدار خود بر او باشید. پس یا خودتان را تغییر بدهید و سطح تحمل تان را بالا ببرید و یا اگر فکر می کنید دچار عذاب خواهید شد مهاجرت نکنید. مهاجرت فقط تغییر مکان زندگی نیست.
منبع: (خبر آنلاین)

✅کانال نویسنده: @fardinalikhah
✅ارسال نظر : @alikhahfardin
👍1
وقتی «وارثان واقعی زمین» داغ شدند

✍🏼داغ یا داغ ننگ 1 یکی از مفاهیم مهم در علوم اجتماعی است و به صفتی اشاره دارد که در قالب کلمه یا کلماتی بر افراد نهاده می شود و برای آنان بدنامی و یا سرافکندگی به همراه می آورد. داغ ننگ، در واقع الصاقی اجتماعی است و در بسترهای اجتماعی نیز شکل می گیرد و رشد می کند. در طول تاریخ، جوامع همواره با موضوع داغ ننگ مواجه بوده اند. برای مثال در دورانی « کاکا سیاه» داغ ننگی بود که بر سیاه پوستان نهاده می شد و یا امروزه برخی از گروههای نژادپرست، « کله سیاه» را به عنوان داغ ننگ علیه مهاجران بکار می برند. تحمیل داغ ننگ با میزان قدرت گروههایی که آنرا می سازند و گروههایی که هدف آن قرار می گیرند ارتباط دارد. تجربه نشان می دهد که معمولا گروههای ضعیف ترِ جامعه قربانی و یا هدف داغ ننگ اند. باید توجه داشت که ِاعمال داغ ننگ بر یک گروه اجتماعی به معنای آن نیست که آن گروه لزوما آن را می پذیرد بلکه ناچار می شود با پیامدهای ناخواسته آن داغ ننگ به شکلی مواجه شده و کنار آید، به ویژه آنکه، معمولا این گروهها قدرت کمتری دارند و صدای آنان کمتر در جامعه شنیده می شود.

« فقرا، پابرهنگان، مستمندان، بینوایان، تهیدستان، حلبی آباد نشین ها، مستضعفان» از جمله واژگانی هستند که کم و بیش به عنوان داغ ننگ بکار رفته اند. البته دهه نخست پس از پیروزی انقلاب 1357 را باید مستثنی دانست. منظور، دورانی است که اغلب انقلابیون با توسل به سوره های مشخصی از قرآن، فقرا را برابرِ مستضعفان، و در حقیقت «وارثان واقعی زمین» تلقی می کردند. ولی این نوع نگاه به تهیدستان چندان دوام نیاورد و به تدریج و با اتخاذ سیاست های اقتصادی جدید و تغییرات اجتماعی ناشی از آن، فقیر بودن با داغ ننگ همراه شد.

برخی از محققان «داغِ ننگِ فقر/ فقیر» را به سه بخش تقسیم کرده اند:
شکل نخست آن «داغ ننگ نهادی» است به این شکل که قوانین، سیاست ها، و عملکرد نهادهای حکومت به تبعیض، یا شرمنده سازی فقرا منجر می شود. در اینجا داغ ننگ فقر به شکل رسمی-آشکار یا پنهان- ساخته و اعمال می گردد. برای مثال تقریبا در همه کشورهای جهان، نهادهای انتظامی با سوء ظن به ساکنان مناطق محروم شهرها نگاه می کنند و مواجهه آنان با ساکنان این مناطق در مقایسه با ساکنان مناطق مرفه نشین تبعیض آمیز است.
شکل دوم، «داغ ننگ اجتماعی» است که طبق آن در طرز تلقی ها و نگرش های عمومی نسبت به فقر/ فقرا سوء ظن، تحقیر و بدگمانی شکل می گیرد. نشانه هایی از این نوع داغ ننگ را در زندگی روزمره می توان یافت.
در نهایت « داغ ننگ فردی» است. در اینجا قربانیِ داغ ننگ، همه آن تبعیض ها و تحقیرهای مذکور(نهادی-اجتماعی) را در خود درونی می سازد. او مدام از فقیر بودن خود شرمنده می شود و خودش را برای آن سرزنش می کند.

در روزهای گذشته تا آنجا که فرصت داشتم گفتمان رسمی یعنی مواضع مسئولان و همچنین تحلیل ها و تفاسیر کارشناسی درباره اعتراضات آبان ماه را بررسی کردم. هر چند برخی از تحلیل های کارشناسی را منصفانه یافتم ولی در کل همچنان فقر به عنوان یک« داغ ننگ» در آنها حضور داشت و به بیان بهتر بازتولید می شد. نویسندگان- آشکارا یا تلویحی- فقرا را کسانی فرض کرده اند که اگر عصبانی شوند، اگر عصیان کنند، اگر کارد به استخوان شان برسد دیگر هیچ قدرتی جلودار آنان نخواهد بود. پابرهنه گان(به تعبیر برخی از نوشته ها) دیگر مانند طبقه متوسط صبور، منطقی، محاسبه گر و اهل فرهنگ و ادب نیستند و اگر خشمگین شوند هیچ نظمی پابرجا نخواهد ماند و سنگ روی سنگ بند نخواهد شد. در برخی از این نوشته ها نگاه ُجرم شناسانه به فقرا بسیار پررنگ بود.

خلاصه بگویم: در برخی از این تحلیل ها« داغ ننگ نهادی» و « داغ ننگ اجتماعی» بسیار به هم نزدیک شدند. برخی تلاش کردند با حفظ فاصله و از دور درباره کسانی که در اعتراض ها شرکت کردند حرف بزنند. بدگمانی و سوء ظن به «فقرا» که یکی از ویژگی های « داغ ننگ فقر» است از جمله صفاتی بود که برخی متون و نوشته ها به سختی توانستند آنرا در متن پنهان سازند.
1-stigma

▪️فردین علیخواه
جامعه شناس
.................................
✅کانال نویسنده:@fardinalikhah
✅ارسال نظر:@alikhahfardin
https://www.instagram.com/fardinalikhah/

✅✅صفحه من در اینستاگرام