یادم بماند: هرگاه از حد میانه در زندگی روزمره تخطی کردم، هم در زندگی مادی و هم معنوی ضربه خوردم.
یادتان بماند: میانه روی، میانه رفتن در حلال‌ها و مباحات است. هرگونه نزدیک شدن به ممنوعات الهی خارج از این موضوع است.

من و ساقی...

می‌گفت: این دنیا پر از غصه آفریده شده و از تنهایی انباشته است. #دعا برهم‌زنندهٔ رسم زندگانی است؛ خدا قول داده است که این رسم را بر هم زند.
مؤمن و خدا در همکاری دوسویه، قانون تباهی را از میان برمی‌دارند؛ از این جهت بی‌دینان و بی‌معرفت‌ها چقدر با تیرگی حاکم بر دنیا سر سازش دارند!

سعی کنید گرفتار کسی بشید که رهاتون نکنه... زن و بچه مخصوصا توی این زمانه خیلی راحت آدم را رها می‌کنن. مال به یک اشتباه محاسباتی ساده، فرد را رها می‌کنه. عرق و شراب و پارتی تا یک جایی جواب میدن و از یک جایی خودت روت نمیشه، نزدیکشون بشی. روت هم بشه دیگه بدنت جواب نمیده...

گرفتار مذهبی شوید که از امیرالمؤمنین شروع می‌شود، به پیغمبر می‌رسد و سرآخر به ذات بی‌نهایت پروردگار ختم می‌شود و بس.

بعد از سوگ های مکرر

هر کسی با گروهی دلشاد است. فردی با افراد شاد و مست و غزل‌خوان. کسی با آدم‌های مبادی آداب. فردی با جمعی اندیشمند و موقر. دیگری با مشتی الوات. کسانی با عده‌ای مؤمن متشرع. و من حقیقتاً با هیچ گروهی!

نهایتاً، مخاطبم اگر متدین باشد و اهل سواد و حدوداً کم‌صحبت و آرام، خوشم می‌آید. آن هم برای ساعتی محدود.
و حقیقت تلخ این است که تنهایی درون من تخم گذاشته، جان گرفته و حالا شاخ و برگش بر همه وجودم مستولی شده است…

نابود!
یکی از مشکلات ما این است که کمبودهای زیادی نداریم که اگر داشتیم به این کمبودهای جزیی، کمبود نمی‌گفتیم. نمی‌دانم! شاید کمبودهایمان هم زیاد است آنچنان که حتی نمی‌دانیم چه کمبودهایی داریم و آمارش از دستمان در رفته و اصلا برخی از کمبودهایمان را کمبود نمی‌دانیم.

(از پشت بلندگو):
شهید ماکان نصیری
شهید ماکان نصیری
با شما هستم. مگه صدای منو نمی‌شنوی؟
تا کی می‌خواهی توی آسمان پرواز کنی؟
لطفا زودتر برگرد کلاس. درسته شما یک شبه همه درس ها را گرفتی و فارع التحصیل شدی اما همه منتظرند تا کلاس دوباره شروع بشه... شاید بتونی به بقیه هم چند نکته یاد بدهی تا آن‌ها هم فارغ التحصیل بشن...
اول #مهر

عاشق آدمایی‌ام که ظاهرشون فقیر و گداگدوله، ولی اگه بتونی با چشم خاص، نگاهشون کنی، می‌بینی از بزرگ‌ترین سرمایه‌دارای معنوی این عالم‌ن.

از کجا می‌شه این آدما رو پیدا کرد؟ نمی‌دونم، ولی می‌دونم هرچی هستن، اهل ادا و اطوار نیستن. نه یه وجب ریش دارن، نه کلی اصطلاح قلمبه‌سلمبه عربی و انگلیسی. راحت می‌آن و راحت می‌رن؛ اما خدا روشون حساب می‌کنه و به فرشته‌هاش می‌گه: «این همونیه که وقتی شما اعتراض می‌کردید چرا بشر رو خلق می‌کنی، من بهتون گفتم یه چیزی می‌دونم که شما نمی‌دونید! این همون کسیه که من می‌دونستم یه روز می‌تونم بهش افتخار کنم...»

خدا توفیق آشنایی و همراهی با یکی از اینا رو به ما بده... آمین.

تا به حال به وقف فکر کرده‌اید؟ مثلاً خانه‌ای، ماشینی، مغازه‌ای یا وسیله‌ای را وقف عموم یا زائران امام کنیم. این کار، بسیار جالب و ماندگار خواهد بود. اما به نظر من بهتر است چیز دیگری را وقف کنیم. چه چیزی را؟ خودمان را. بله، خودمان را وقف راه حق کنیم. یعنی صبح تا شب به اطرافمان نگاه کنیم و هر جا حس کنیم حق یاری می‌طلبد — چه در کمک به کسی که می‌خواهد از عرض خیابان عبور کند و چه در مسائل کلان سیاسی و اجتماعی — خودمان را جلو بیندازیم و از خودمان مایه بگذاریم تا آن هدف والا محقق شود. پیشنهاد می‌کنم تا زنده‌ایم خودمان را وقف #حق کنیم.

تا بشود خریدهایم را از مغازه‌ای انجام می‌دهم که می‌دانم صاحبش باایمان است و عاشقِ آل الله. یا لااقل مودب است و به قاعده.
شده از دورترها خرید می‌کنم اما از آدم نزدیکی که بی‌اعتقاد است و بی ادب، نه.
از خوب‌ها #حمایت کنیم.

«می‌گفت کار ما این نیست که زمین نخوریم! به هر حال، گاهی حواس آدم پرت می‌شود. گاهی زمین لغزنده است. گاهی برای آدم، پشتِ پا می‌گیرند و... اما کار ما این است که وقتی زمین خوردیم، دوباره بلند شویم و راه بیفتیم به سمت مقصد. تا کی؟ تا زمین خوردن بعدی. بعدش چی؟ دوباره بلند شویم و راه بیفتیم به سمت مقصد.»
#منبرهای_معنوی

«می‌گفت: از آدم‌ها چقدر خوشمان بیاید؟ تا اندازه‌ای که آن‌ها خدا و راه خدا را دوست دارند. از آدم‌ها چقدر بدمان بیاید؟ تا اندازه‌ای که به خدا و راهش در عمل و در نظر دهان‌کجی می‌کنند.»
#منبرهای_معنوی

«می‌گفت: در تنهایی با ایمان زندگی کردن، معجزه می‌کند. کمترینش این است که معنای تنهایی را برای شما تازه و معنای ایمان را نو می‌کند. این راه به زندگی‌تان آرامشی می‌دهد که از هیچ راه دیگر به دست نمی‌آید. گول این حرف‌ها را که تنهایی فقط مال خداست، نخورید!»
#منبرهای_معنوی

ای کاش امروز بیاید...
#صاحب‌الزمان

چنین گوید فرنود ابن مولانا جعفر رحمه الله
(در وصف خواجه بوسهل زوزنیِ روزگار ما:)

آن کس را که همه عمر، هر که را بر سر راهش بودی، می‌کوفت و به مددِ رفقای متصل، زجر می‌داد و لِه می‌کرد، دیدی؟ دیدی که خداوند، عزّ و جلّ، به جای حق نشسته است و از همان دست و بازو که دیگران را بی‌گناه لت می‌زد و می‌رقصید، لت خورد و به حبس اوفتاد، چنان که حق، سبحانه و تعالی، گفته بود.
و تازه این اول کار آن قوم بدسگال باشد بعونه.
و دعای امام سجاد (ع) در این فقره که (اشغل الظالمین بالظالمین)، سخت هویدا است، بفضله.

اینجا خشک و تشنه مانده‌ایم.
.
.
.
خدایا بارانِ رحمتت را بر ما نازل بفرما...
#مشهد

بقیه چیزها را هوش مصنوعی درست میکنه، تو فقط ایمانت به خدا را تقویت کن.
البته توی همین مسیر ایمان هم می‌تونی از هوش مصنوعی کمک بگیری.

همسایه بد!

بعضاً افرادی بی‌معرفت، بی‌ادب، بی‌دین، بی‌اخلاق، بی‌منطق و دارای عادت‌های زشت، اطراف شما را احاطه کرده‌اند و دائماً باعث آزارتان می‌شوند؟

چه خوب! وجود چنین افرادی این یادآوری همیشگی را برای شما دارد که بدی تا چه اندازه بد است؛ و اگر نمی‌خواهید به اندازه آن‌ها منفور باشید، باید وجود خودتان را از عیب‌های مشابه آن‌ها #پاک و پیراسته کنید.

درباره توفیق

«توفیق» با «فرصت یافتن برای رسیدن به نتیجه‌ای نیکو» هم‌ردیف است. وقتی می‌گوییم کسی توفیق یافت، یعنی زمان و زمین موافق شد و او با تلاش مؤثر به هدفش رسید.

چرا گاهی توفیق نداریم؟
— چون زمان و زمین همراه نیستند!
چرا همراه نیستند؟
— چون مالک آن‌ها، خدا، مصلحت نمی‌داند.
چرا مصلحت نمی‌داند؟
— حکمتش را نمی‌دانیم؛ اما در بسیاری موارد ریشه در خود ما دارد: رفتار مادی و معنوی‌مان در جهت آن هدف نبوده و کژروی کرده‌ایم. البته هر عدم توفیقی تنبیه نیست؛ گاهی امتحان یا مقدمه‌ برای دستیابی به امری بهتر است.

پس در توفیق شکر کنیم، در عدم آن، تفکر و استغفار و بد نیست فهرستی از موارد عدم توفیق و سلب توفیق‌مان تهیه کنیم، رفتارهای زمینه‌ساز را بسنجیم. میزان توفیقات امسال را با سال قبل مقایسه کنیم و یک یا دو رفتار اصلاحی مشخص تعیین کنیم.
#منبرهای_معنوی

گروه (پلاک شما) در فضایِ مجازی #بله هم راه‌اندازی شده است.
واضح است که آنجا همراهانی جدا از همراهان تلگرامی عضوند و گفتگوهای مستقلی انجام می‌شود:

«پلاک شما» در بله

این گروه، با هدف همدلی در شرایط سخت فعلی راه‌اندازی شده است.
نوشته‌ها و نظرات مثبت شما را خواهانم.

🆔 شناسه:
https://ble.ir/pelak_shoma

انتقامِ نرم!

حتماً در زندگی اجتماعی با افرادی مواجه بوده‌اید که رفتار زشت و آزاردهنده‌ای دارند؛ مثلاً مبادی آداب نیستند و کلمات زشت به‌وفور بر زبانشان جاری می‌شود، یا بدبینی ویژه‌ای دارند و با علت و بی‌علت به شما حس منفی می‌دهند.

چه باید کرد؟
کلاه خودتان را قاضی کنید. اگر شما ابتدا باعث آزار آن‌ها شده‌اید، واکنش دریافتی حق شما بوده است؛ اما اگر بر اساس اصول انسانی رفتار کرده‌اید و بی‌جهت واکنش منفی دیده‌اید، می‌توانید دو کار متفاوت انجام دهید: اول) انتقام بگیرید و طرف را سر جایش بنشانید؛ دوم) هیچ کاری نکنید. بله، دقیقاً هیچ کاری. چرا؟ چون طرف مقابل دچار بیماری روانی است و نیش عقرب وجودش، اقتضای طبیعت خبیثش است. چنین فردی با همه همان می‌کند که با شما کرده است. مطمئن باشید کسی قوی‌تر و جدی‌تر از شما مشت محکم را بر دهان آن فرد خواهد زد و انتقام شما را از او بی‌هزینه خواهد گرفت.

بر فرض که کسی هم پیدا نشود، آن فرد بیمار همیشه با دست خودش به خودش آسیب می‌زند؛ به اصطلاح، بر سر شاخ نشسته و بن می‌برد.