«حیاط خانه ما تنهاست
گلدان‌ها با کسی حرفی ندارند
حوض آبی‌رنگ
ماهی‌ سرخ زینتی را
سال‌ها به خود ندیده،
مهمان‌های «مهتابی»
برای همیشه رفته‌
«لال عباسی‌ها»، لالِ لال شده‌اند...»

چه ادعاهایی!
دروغ‌های شاعرانه‌ای!
مگر خانه ما
حیاط اختصاصی دارد؟
باغچه اشتراکی
بی‌حوض و مهتابی و لاله عباسی،
ارث معماری هفتادساله
برای ما کم‌سرمایه‌هاست

#شعر_معماری
#شعرنو

فایده: صفر!

آدم‌های فراوانی را دیده‌ام که معترضانه می‌گویند: چرا پول صندوق بازنشستگان گم شده؟ چرا نمی‌گذارند خودرو خارجی به کشور وارد شود؟ چرا دائما برق قطع می‌شود؟ چرا نرخ‌ها هر روز بالا و بالاتر می‌رود؟ چرا اتوبوس‌ها شلوغ است؟ چرا همه دروغ می‌گویند؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟...
آن‌ها گاهی خود را اندیشمند هم دانسته و راهکار هم می‌دهند که باید فلان تغییر را در فلان بخش فرهنگی، سیاسی، اقتصادی بدهیم تا همه چیز درست شود اما...

👈 نکته اینجاست که بیشتر این افراد فاقد عنصری مهم هستند! آن‌ها ممکن است دکتر، استاد دانشگاه، مهندس آرشیتکت یا هر عنوان دیگری داشته باشند اما سواد و وسعت نظر برای درک سیستمی مسأله ندارند.

توضیح بیشتر: آن‌ها نمی‌توانند همه چیز را به صورت معناداری مرتبط با هم دیده و به شبکه مسائل فکر کنند.
چرا؟ چون سواد لازم را ندارند و افرادی ساده‌دل هستند.

خطر: این افراد حتی اگر بالاترین قدرت‌ها و نفوذها را هم داشته باشند، کار را پیش نبرده بلکه به‌واسطه تنگ‌نظری‌هایی که دارند به جای درست کردن ابرویش، چشمش را هم کور می‌کنند!

توصیه: بگذارید این‌ها حرفشان را بزنند و غرغر کرده تا خالی شوند. ابدا نمی‌توانید چیزی به آن‌ها بیاموزید چراکه ساختار ذهنی آن‌ها ضعیف است.

اعتراف: مدعی کامل بودن خودم نیستم اما به راحتی می‌توانم نقص‌های دیگران را ببینم و بهترین تصمیمی هم که تا به حال گرفتم این است که هیچ کاری در این شرایط نکنم!

شما اگر حوصله دارید. بفرمایید، من اما شرمنده‌ام!

خبر از غیب!

☝️می‌خواهید بدانید دیگران در آینده با شما چه مواجهه‌ای خواهند داشت؟

👇مطلب پیچیده‌ای نیست. به صحبت‌های دیگران دقت کنید. خصوصاً وقتی برای شما از رفتارشان با همسر، فرزندان و سایر وابستگانشان در زمان دلخوری درد دل می‌کنند.
مطمئن باشید هرچه‌قدر شما عزیز باشید از دیگر نزدیکان آن فرد، عزیزتر نیستید.
پس در حالت خوش‌بینانه، همانی را با شما انجام می‌دهند که با دیگر عزیزانشان انجام داده‌اند.
خیالتان جمع!

ما و نوع‌دوستی ۱

مصیبت، غصه و بیماری برای همه پیش می‌آید. نمی‌آید؟
اخلاق حکم می‌کند از کسی که چنین اتفاقاتی برایش روی داده، دل‌جویی کنیم.
تا اینجای مسأله را همه می‌دانیم و کم‌وبیش به آن می‌پردازیم.

👈 نکته فراموش‌شده این است که فکر می‌کنیم به محضی که از بروز ماجرا خبردار شدیم باید برویم و خودی نشان دهیم و خلاص!
اگر هدفمان رفع تکلیف نیست باید بدانیم مصیبت، غصه و بیماری دارای پروسه‌ای چند مرحله‌ای است. ۱ شروع ۲ بخش میانه (زمانی طولانی را شامل می‌شود) ۳ مرحله کم‌رنگ شدن.

🔴 معمولا افراد از همدلی و همراهی در بازه میانه (زمان امتداد ماجرا) غافل می‌شوند.

🤝 تحمل تنهایی در این دوران سخت که اتفاقاً همزمان با اوج گرفتن ماجرا هم هست، آنچنان سخت است که بیشتر افراد به فکر #خودکشی می‌افتند.

وظیفه اخلاقی شما در این بازه زمانی نسبت به مخاطب چیست؟

بحث ممنوع!

👌 واقعیت این است برخلاف آنچه تصور می‌کنیم، ما با یک گونه «عقل» سروکار نداریم. آدم‌ها عقل‌هایی متفاوت دارند و عقل‌ها، معقولاتی مختلف به بار می‌آورند که لزوما مورد تایید یکدیگر نیستند!

🖐️ نمی‌خواهم وارد بحث انگیزه‌ها، انگیخته‌ها، هوای نفس و طرح‌واره‌های شخصیتی بشوم که ماجرا گنگ‌تر از این خواهد شد که هست.

✍️ خلاصه اینکه در این جنگل عقل‌ها، از کسی توضیح عقلانی برای هیچ کاری نخواهید و به کسی هم توضیح عقلانی ندهید.
به تجربه یافته‌ایم، توضیحات عقلانی هر کسی به زعم دیگران عقلانی نیست و بالعکس.
کافی است، هر آنچه هست را همین‌طور بی‌کم‌وکاست قبول کنید یا از کنار آن با آرامش بگذرید!

🔴 پ.ن: می‌دانم ذهن و عادت جنگجویانه و بوالفضلانه من و احتمالا شما رام‌شدنی نیست و مدام دوست دارد کنکاش کند و حرف خودش را به کرسی بنشاند. اما آیا تا به حال جز کدورت، از دست دادن دوستان و عدم توافق با دیگران، از بحث و توضیح عقلانی، چیزی به دست آورده‌اید؟

گفتگوی خارق‌العاده ۱

😯 آدم‌هایی را دیده‌ام که در مسیر گفتگو با شما، چندان به کلمات و محتوایی که شما می‌گویید، کاری ندارند. حتی به کلمات خودشان هم کاری ندارند!!!
🧷 آن‌ها صرفاً به حسی که از کنش‌ها و واکنش‌های شما می‌گیرند، توجه می‌کنند.
در گفتگو با این افراد، مهمتر از آنکه «چه می‌نویسید و می‌گویید»، باید دقت کنید که آیا اصولاً جوابی بدهید یا نه؟ کوتاه باشد یا بلند؟ زودهنگام باشد یا با فاصله.
این افراد، رفتارهای حاشیه‌ای شما در مسیر گفتگو را از آنچه می‌گویید، مهم‌تر و راست‌تر می‌پندارند.
🔴 رفتار ارتباطی این افراد بیشتر شبیه، بازجوهای وزارتِ اطلاعاتِ آلمانِ هیتلری است تا آدمی که صاف و صادق می‌خواهد حرفی بزند و حرف طرف مقابل را بشنود.
🔔 راستش در خانواده‌ها عموم مردها برای چنین حالت‌هایی تربیت نمی‌شوند و چنین مهارت‌هایی ندارند.
#نیت‌خوانی

گفتگوی خارق‌العاده ۲

👈 توانمندی ویژه‌ای به نام نیت‌خوانی، مذموم است.
گزاره‌های دینی ما را شدیداً از ظن برحذر می‌دارند. بر اساس تجربه‌های زیستی هم معمولا یافته‌ایم که به درونیات آدم‌ها نمی‌توانیم با حدس و گمان پی ببریم چرا که فی‌المثل اخم یک فرد می‌تواند نه اخم به معنای قهر که به معنای تامل در نکته‌ای دور یا درد دندان و معده یا به یادآمدن ناگهانی مطلبی ناخوشایند مربوط به افرادی دیگر باشد.

📐 از طرف دیگر نیت‌های افراد علاوه بر کلامشان در رفتارشان هم نمود پیدا می‌کند و نمی‌توان آن را نادیده پنداشت.

⚒️ نکته اینجاست که سهم نیت‌خوانی از کنش‌های ارادی و غیرارادی فرد در هنگام گفتگو چه قدر باید باشد؟
به نظرم نباید سهم خاصی برای آن در نظر گرفت و به قول وکلا و حقوقدان‌ها، رفتارهای حاشیه‌ای صرفا می‌تواند مویّد باشد نه دلیل.

پزشک احمدی را اگر حتی کمی مطالعه در تاریخ پهلوی اول داشته باشید، می‌شناسید. خصوصیتش این بود که کار را به جلسه دوم نمی‌کشاند و محکوم را در همان شب اول، راحت می‌کرد. مثلاً فرخی یزدی شاعر را...
جناب موتورسوار اما به مهارتِ سَلَف (پیشینیان) خود نیست. پا را شکانده، بدن را کوفته و سرآخر خنده‌ای مستانه سر داده و خبرنگار اخراجی را در حاشیه‌ی تاریکِ کوه، رها کرده به امان خدا.
روز #بیستم
#سوءقصد
#عکس

ما و نوع‌دوستی ۲

نکات:
👈 دستِ خالی به دیدار بیمار و فرد مصیبت‌دیده نروید اما مهمتر این که با روی باز و انرژی مثبت و به دور از هرگونه ملامت و پرسش‌های بی‌ربط بروید.
👈 👈 اگر خسته هستید و همه کارهای‌تان را کرده‌اید و حالا می‌خواهید آخر شبی، چند دقیقه‌ای هم به فرد سر بزنید، همان بهتر که نروید‌!
👈 خوراکی‌های خوشمزه با خودتان ببرید. خوراکی‌های شیرین، باعث حس شادی در عموم افراد می‌شود.
👈 👈 مهمتر از خوراکی‌ها، وقت و زمانی است که برای مخاطب می‌گذارید و صحبت‌هایی است که می‌کنید. اصولا بگذارید، مخاطب صحبت کند تا از تنهایی دربیاید.

یادتان باشد، به راحتی می‌توانست جای شما و مخاطب عوض شده باشد و شما در بستر بیماری یا آسیب‌دیده از غم و مصیبتی بوده باشید و او ملاقات‌کننده شما باشید، پس جایگاه خودتان را برتر نبینید.

👈 جملاتی مانند خدا بد نده، چی شده؟ احمقانه‌ترین جملات هستند. خدا بد نمی‌دهد. مگر کور هستید و خبر از مشکل ندارید که می‌پرسید؟
👈 👈 جملات احمقانه دیگری هم هست که نباید بگویید مانند این که دردی نیست. بیا بریم صدتا بدتر از تو را بهت نشان بدهم.
جملات بهتری بلد نیستید؟ پس ساکت باشید.
👈 ابراز امیدهای فله‌ای هم بی‌فایده است. باید درد و غم‌ مخاطب را جدی بگیرید و بدون اظهار ناامیدی یا بزرگ‌تر کردن مساله، آرزوی به‌کامی داشته باشید.
👈 گاهی ممکن است مخاطب شما به خاطر فشار بیماری یا غم، حرف‌هایی غیراستانداردی بزند. بگوید ای کاش با تیر بزنی به سرم تا راحت شوم یا دوست دارم بمیرم و...
شما نباید جبهه بگیرید که این حرف‌ها کفر است و خدا نکند و این چیزها. کافی است درک کنید که این جملات در بیشتر موارد صرفاً نشان‌دهنده بزرگی غم و مصیبت است و نه معنای دقیق آن‌ها. بشنوید و همدلی کنید.

واقعیت است یا اسطوره؟ نمی‌دانم اما می‌گویند زنان قبیله #بنی‌اسد، پس از ماجرای شهادت امام و یارانش به همسرانشان گفتند هرچه طلا داریم به شما می‌دهیم و در عوض طلاقمان را بدهید! مردان با تعجب پرسیدند چرا؟ زنان گفتند می‌خواهیم آزاد باشیم و بتوانیم برای دفن بدن‌های شهیدان کربلا حاضر شویم و شما ممانعتی نداشته باشید.

خواستم بگویم مقام شیعه اهل بیت برای من زیاد است اگر شده دوستِ قبیله بنی‌اسد هم باشم برای روز قیامت من کافی است. خلاص!

آزمون شخصی!

❤️ شما تحمل شنیدن روضه را ندارید؟
❤️ کافی است طرف فقط بگوید السلام علیک یا اباعبدالله تا مثل ابر بهار، گریه کنید؟
🟢 تبریک می‌گویم.‌ شما حقیقتا از دوستداران حسین (ع) هستید‌.

🔴 البته تا شیعه واقعی شدن، راه زیادی مانده است. چه قدر راه؟
در بخش نظرات همین مطلب ( در روزنامکم) نوشته‌ام.👇

از بردگی تا بندگی

🤦کسی را می‌شناسم که همسر دارد و دخترانی خردسال اما بی‌باکانه، فیلم لختی نگاه می‌کند! او همزمان برای دفاع از ارزش‌ها، قمه‌کشی می‌کند!
🕺کسی دیگر را می‌شناسم که نویسنده است و برای جلب مخاطب، تاریخ، تفت می‌دهد، توهین به دین و خدا می‌کند و حتی ابایی از تحریک گروه‌های اجتماعی علیه هم ندارد. چرا؟ دوست دارد که مخاطبانش زیاد شود!

مقایسه: هر چند این دو نفر شباهتی به هم ندارند اما در یک نکته مشترکند. چه نکته‌ای؟
🌐 خدایشان نه خدایی آسمانی بلکه هوای نفسشان است و حاضرند به پای این خدای بی‌پایه، همه چیز را قربانی کنند.

احساس: از این آدم‌ها وحشت دارم!
دعا: خدایا از این افراد نباشیم.

نقد نو!

من در خیابان، کوه و بیابان راه می‌روم و در فضای مجازی برای خودم، دور می‌زنم. گاهی-گداری با سوژه‌ای برخورد می‌کنم که ارزش پرداختن دارد.
بی‌آنکه اشاره مستقیمی به طرف بکنم و بخواهم قضاوتی حتمی درباره او داشته باشم، اینجا نظرم را می‌نویسم.
می‌دانم نظرم محدود به یک مواجهه است و نه کنکاشی عمیق. و اصولا در پی قضاوت هیچ فردی نیستم. برای همین از موضوع جزیی، کلی می‌سازم و نظرم را درباره آن موضوع و نه فرد بی اشاره به زمان، مکان و هر عنصری که ممکن است، شامل مشخصات فرد خاصی باشد، می‌گویم.
همین!

چرا گریه می‌کنیم؟

گریه انواع مختلفی دارد. گریه شوق، گریه ترس، گریه فراق، گریه درد... در این یادداشت به گریه کردن‌های مذهبی و خصوصا آیینی می‌پردازم.

گریه فرمایشی: واقعیت این است گریستن، به دستور و خواهش دیگری ممکن نیست الا توسط بازیگران کهنه‌کار.
فایده: واقعیت دیگر هم این است که گریستن، فایده‌ای برای آنکه برایش یا به یادش گریه می‌کنیم، ندارد.
معنا: گریه اگر یک معنا داشته باشد این است که نشان می‌دهیم اوج توجه و دلسوزی ما نسبت به آن موضوع آیینی (شهادت مظلومانه امام حسین) برانگیخته شده، آن‌چنان که ناخودآگاه، دل‌مان فشرده می‌شود و اشک از دیدگانمان سرازیر می‌شود.
هدف: گریه هدف نیست، نشانه است. هدف زنده نگه داشتن این مناسبت بزرگ تاریخی-آیینی است. گریه‌هایی که در حد گریه بماند و به این معرفت نرسد که باید ظالم زمانه خود را شناخت و با آن مقابله کرد، نتیجه نهایی را گم کرده است.
جامعه ما و گریه: این سال‌ها گریه کردن، تبلیغ می‌شود به مدد روضه های سوزناک یا سینه‌زنی‌های مدهوش کننده اما صحبتی از عمل به شیوه حسین از هیچ سمتی شنیده نمی‌شود.

👈 نمره نهایی: اگر گریه بر حسین این یادآوری را به ما آموخت که از صبح تا شب در صحنه جامعه، محل کار، درس و زندگی، بسان حسین زندگی کنیم و اگر لازم باشد از همه چیز خود بگذریم، نمره قبولی گرفته‌ایم و الا تجدید شده‌ایم و باید در کارنامه خود بازنگری کنیم.

یاد آر، ز شمع مرده یاد آر!

یاد زنده‌یاد فریدون فرخزاد افتادم. درباره کارنامه هنری، اجتماعی و سیاسی او می‌توان ساعت‌ها صحبت کرد. چند مستندی هم درباره‌اش ساخته شده که از لابه‌لایش می‌توان چیزهای ناگفته‌ای فهمید... بگذریم. حرفم چیز دیگری است:

🍾vs.📖
فریدون، در یکی از اجراهای خارج از کشورش مشغول سخنانی تند و تیز است و در حین برنامه، اشاره‌ای به شعر حافظ می‌کند. مجلس شلوغ است و عده‌ای همراهی می‌کنند که ناگهان عده‌ای دیگر از گوشه‌ای، مستانه عربده می‌زنند: فریدون باید برقصه، فریدون باید برقصه.
فرخزاد بدون اینکه قافیه را ببازد با همان فرهنگ برآمده از محل بزرگ شدنش (جنوب تهران) چند تکه درشت حواله‌شان می‌کند و می‌گوید من می‌دانم شما چیزی از ادبیات و حافظ نمی‌فهمید.‌ توی لژتون بنشینید و مشروبتون را بخورید...

کشت در شوره‌زار

پیش از این، مشغول به گناه کبیره‌ای بودم: بحث، بحث و بحث.
درسش را خوانده بودم، استعداد ذاتی هم در این کار داشتم. وقت خالی هم که خدا بدهد برکت. در موضوعاتی که بهشان مشغول بودم، مطالعه زیادی هم می‌کردم. خب! همه این‌ها را که بریزید روی هم چه در می‌آید؟ بحث‌های طولانی.
یادم می‌آید درباره اثبات یا نفی قبض و بسط دکتر سروش از ساعت ۳ تا ۱۱ شب نشستیم و حرف زدیم...
اما همان‌طوری که در این کانال در چند مطلب پیشین توضیح دادم دیگر مرتکب این اشتباه نخواهم شد.
📝 اگر کسی سوالی داشته باشد و ببینم واقعا برایش موضوعی نامفهوم است، توضیح می‌دهم و بالعکس اما اگر حس کنم قصد مچ‌گیری، توهین، دلقک‌بازی و‌ سیاست‌بازی در میان است، سکوت می‌کنم.
🔴 به تجربه دیده‌ام که نمی‌شود به آدم‌هایی با چنین رویکردی، چیزی آموخت چراکه آمده‌اند تا هوچی‌بازی دربیاورند و نفهمند.
👈خلاصه اینکه نباید در دام آن‌ها افتاد.

آمده بود از عموجان پاشکسته‌ی خانه‌نشینش احوال‌پرسی کند، علی جان. و این سبزه هم کِش پیلاتس است که شده بود اسباب بازی ما دوتا. هی می‌کشیدیم و به سمت مقابل رها می‌کردیم و خنده‌های بی‌نهایتی که علی جان سر می‌داد. بچه‌ای که دوست دارد یا پت ‌و مت ببیند یا بازی موبایلی بکند، قریب یک ساعت با همین کشِ نیمه‌سالم خوشحال و سر ذوق بود.
#سرگرمی_ساده
#وقت گذاشتن برای بچه‌ها
#شادمانی_واقعی
#سوءقصد

«آسه بیا، آسه برو که گربه شاخت نزنه» جان ما؟
حالا شاخت بزنه، مگه چی میشه؟ دردت می‌آد؟ اما بی‌دردی خودش بَد دردیه.
هرکسی دردی نداره به نظر من محکومه. محکومه به نان به نرخ روز خوردن. مطمئن باش چوبش را هم در این دنیا و هم اون دنیا خواهد خورد.

#مشاوره_حقوقی برای آن دنیا
#درد_ارزشمند

قصد شکم یا هوای انسانیت!

ماجرا برمی‌گرده به اینکه آشنایی هرکسی با دستگاه امام حسین (ع) از کجا بوده؟

1️⃣ یکی صبح تا شب توی کوچه‌ها می‌گشته و بعد که محرم شده، دیده می‌تونه بره هیأت و به جای بیکارگی، مشغولیتی داشته باشه و یک وعده شله، قیمه، نوشابه و سایر مخلفات بخوره؛
2️⃣ یکی هم بچه‌خونگی بوده و دیده بزرگترهایش سیاه می‌پوشند و به مجلس عزاداری می‌روند اما هیچ وقت برای نذری، پشت در خانه و‌ مسجدی نمی‌ایستند.
برای اولی سوالی پیش نمی‌آید چراکه مساله‌اش از بیماری تبدیل شده به هویتی اجتماعی اما این دومی برایش سوال مطرح می‌شود که اصولاً حرکت امام حسین برای چی بوده است؟ و جواب گرفته برای مبارزه با ظلم بوده است.
🤘 این دو نفر را با هم مقایسه کنید.
اولی به محضی که از جایی دیگر، هویت بالاتری در اجتماع به دست می‌آورد و شکمش سیر می‌شود، می‌زند زیر بساط دین و هیأت. دومی چون همیشه بساط مبارزه با ظلم در جهان پهن است، همیشه در فکرش، قیام حسینی باقی می‌ماند.
اولی مرتب نق می‌زنه دینِ شما، همه‌اش آه و اشکه.
دومی می‌دونه آه و اشک وسیله‌ است، نه هدف و انتهای کار...

#دین_شکمی
#دین_منطقی

شرط نخست

به آدم‌ها جرأت بدهید تا حرفشان را بی‌کم‌وکاست بزنند.

👈 یا مزخرف می‌گویند و می‌فهمید که در برابر بلاهتشان چه واکنشی نشان بدهید.
👈 یا حرف حسابی می‌زنند و خیالتان راحت می‌شود که بهشان وقت حرف زدن داده‌اید.
در هر حال در پایان می‌توانید با وجدانی راحت، موضع دقیقی اتخاذ کرده و ترسی از تقصیر یا قصور (احتمالی) خود نداشته باشید.
پ.ن: دقیقاً در هنگام صحبت‌ کردن دیگران گوش دهید و گوش دادنتان را با حرکات چهره به مخاطب نشان دهید.