من و دوستان!

دوستانم را به هر قیمتی نگه نمی‌دارم. خط قرمزهایم مشخص، واضح و پررنگ است.
مهم‌ترین شرط من این است که طرف محتوای ارزشمندی داشته باشد؛ چه اینکه عکاسی ماهر باشد یا نوازنده‌ای چیره‌دست یا ورزشکاری پرطاقت. در یک کلام، باید بهره‌ای از نیکی‌ها داشته باشد.
علاوه بر این، حتماً باید مودب باشد و حداقل به صورت علنی، گردِ مناهی و ممنوعات دینی نگردد.
اگر ببینم دوستی دارای نواقصی است، تا مدتی خود را به کری و کوری می‌زنم، شاید خودش را اصلاح کند اما بالاخره صبرم به پایان می‌رسد و خداحافظی می‌کنم.
سپس در گوشه‌ای می‌نشینم و غصه می‌خورم و برایش ریزریز گریه می‌کنم؛ برای بعضی چندساعت، برای برخی یک روز و برای عده‌ای چندین روز.
وقتی ایام عزا به پایان می‌رسد، دلم هم سرد می‌شود. ممکن است حتی رفاقتمان خواسته یا ناخواسته تجدید شود اما برای من آن فرد، دیگر آدم سابق نمی‌شود. او مثل مرده‌ای است که از گور برگشته و بوی ناخوشایندی دارد...

در این میان کسی هست که بیش از ۱۴ سال است برای او خون گریه می‌کنم و هنوز دلم سرد نشده است...

در این فصل مردم‌کُش 
به نشنیدن هر سخنی نشسته‌ام 
و سکوت مرگ را  
مزه‌مزه می‌کنم،
در نوبت واپسین
پیروز خواهم بود،
مرگ من را زنده 
نخواهد یافت


- به این روزها و مزه جان‌کاهش
#شعرنو

: من الان که به سخنرانی‌های او گوش می‌دهم، به همه نظراتش شک دارم!
- چرا؟
: چون می‌دانم که او فیلسوف است و قبلاً به اطراف مسأله فکر کرده و همه چیز را با هم میزان کرده تا سرآخر به نتیجه مطلوبش برسد.
- خب؟
: برای همین خیلی می‌ترسم و با احتیاط می‌شنوم و فکر می‌کنم. عموما هم سوال‌ها و جواب‌ها برایم بی‌نتیجه باقی می‌ماند. فکرش را بکن اسماعیل! آن هم بعد از این همه سال، سرسپردگی!
- چه حسی داری حالا؟
: مخفیانه خودم به خودم آفرین می‌گویم به خاطر این مرض جدیدم: تشکیک!

_ مکالمه با دیگران

در رستم التواریخ خواندم: در جلد گمشده‌ای از کتاب ناسخ التواریخ آمده که دوره‌ای بر مردم فرآمده که آن را دوره اضمحلال می‌توان نامید.
☝️از مشخصات آن، اضمحلال همه طرفین دعواست. نه مقبولیتی مانده و نه محبوبیت و نه اقتدار و نه برنامه و نه امید و نه هدفی.
🤞برای چه کسی؟ برای همگان اعم از صاحبان قدرت و مکنت تا عوامان کالانعام. همگان بر این توافق دارند که وقت بگذرد تا چه شود.
✌️چه خواهد شد؟ هیچ!
👈 بُرد در این دوره با که بوده است؟ با هر که راه گریزی یافته است!
👌گریز به کجا؟ به هر جا! به بیرون این ولایت یا حتی درون خود.

از این روست که نویسنده ناسخ‌التواریخ این جلد از کتاب را مخفی کرده است. او پناهنده به خود شده است.

این کانال، آینه‌ای از کانال واتساپی‌ام است که بعد از چندسال دوباره احیا شده، اینجا راحت‌ترید، اینجا، آنجا آسوده‌ترید، آنجا. اصلاً نمی‌خواهید من را ببینید و بشنوید، هیچ کجا.‌
در برابر حق انتخاب شما، کلاهم را به احترام برمی‌دارم و هیچ غرغری هم نخواهم کرد!

نشانی آنجا:
https://chat.whatsapp.com/KRjyqJt11PdJsnS4luQ2A5

نسبت شما با دیگر انسان‌ها چیست؟

برای این پرسش، دو ‌جواب کلی وجود دارد. اولی: تا جایی که افراد، همسو با اهدافم هستند، برایم مهم و ارزشمندند. جواب دوم اینکه آدم‌ها به‌ذاته ارزشمندند، جدا از اینکه همسو با اهداف من باشند یا نه.

🤞 فردی که به همه احترام می‌گذارد و دیگران را برخورد مقدم دانسته و هیچ‌کس را به واسطه تفاوت زبانی، جنسیتی، مرامی، ملیتی و... تحقیر نکرده بلکه تکریم می‌کند، دیگران را به خودی خود ارزشمند می‌داند.

✌️ آنچه در این جا باعث کژتابی می‌شود این است که فرد برای خود نظام ارزشی ویژه‌ای (مثلا حرکت در جهت خیر عمومی، مبارزه با نابرابری‌ها و...) ترسیم کرده باشد و آدم‌ها را بر اساس اینکه کدام می‌توانند در جهت این اهداف او را یاری کنند یا نکنند تقسیم کند. بدون اینکه بخواهم داوری ارزشی بکنم باید بگویم چنین فردی، دیگران را نه به خاطر انسان بودنشان بلکه به جهت اهداف خودش (هرچند متعالی) سیاه و سفید تقسیم می‌کند. این فرد نباید داعیه انسان‌دوستی عملی داشته باشد بلکه او صرفا آدمی آرمانگراست و نه انسان‌دوست.

👌بارها با آدم‌هایی مواجه بوده‌ام که تا با اهداف عالی آنها همراهی داشته‌ام، مدام حالم را می‌پرسیده حتی برایم به هر بهانه‌ای، سوغات و پیشکش می‌آورده‌اند اما به محض اینکه کارکردم برای اهداف آن‌ها تمام شده حتی جواب سلامم را نداده‌اند‌!
حقیقت تلخ آن است که چنین افرادی، توهم داشتن اهداف عالی دارند اما عملا مثل بقیه در پی مطرح کردن خودشان هستند و نه آرمان‌های ادعایی‌شان!

دنبال ایده نو برای راه‌اندازی تجارت می‌گردید؟‌

به نظرم راه انداختن، موسسه‌ای چندمنظوره برای خدمات‌رسانی به افراد تنها، می‌تواند ایده شایسته‌ای باشد. آن‌هایی که پدر و مادرشان به دیار باقی سفر کرده‌اند و به هر دلیلی تنها زندگی می‌کنند، با بالاتر رفتن سن نیازهایشان هم بیشتر نمود پیدا می‌کند. از خرید روزمره بگیر تا آشپزی و یک روزی بعد از صدوبیست‌سال، جمع کردن جنازه‌شان که در تنهایی در خانه‌ مرده‌اند.
با افزایش آمار طلاق‌ و ادامه زندگی در تنهایی برای خیلی از افراد، این مسأله از یک رویداد جزیی به اتفاقی بزرگ و خواسته‌ای همگانی در سال‌های آتی تبدیل خواهد شد. البته اگر همین الان، نشده باشد!
نکته آخر اینکه ثواب هم دارد.