نه ترسی از مردن که وقتی به دستور ظلم و به دست دژخیمان بوده باشد، ما به افتخار شهادت دست یافته‌ایم. ترسی هم اگر باشد که دیگر چندان نیست، ترس از گم شدن هدفی است که برایش مرده‌ایم. الامان که بوق تبلیغات به دست استکبار و ایادی آنان است و عوام هرچند ذوق‌زده که اخبار را تلگرامی و توییتری می‌فهمند اما می‌شنوند و می‌خوانند اما باور نمی‌کنند! چراکه آن‌قدر مهیب است که در فهم آدمی که با غول سرپنجه نشده، زور غول را نمی‌توان توصیف کرد.

-برگه‌ای منتشر نشده از دکتر شاطر یاراحسان در رثای سیرجان سعیدی!-

(👆اول عکس را باز کرده، لحظاتی تماشا کنید)

.
.
.
همه تن جان شده‌ام
بر سر تیره‌ی خود،
خواب، در قصه‌ی ماندن
مثل اسماعیل شدم...

#پارک_وکیل‌آباد
صبح سرد آدینه

کمک، ضرب در ۲!

خودم را مدیون غزه و لبنان می‌دانم. مگر می‌شود آن همه کشته‌ را دید و آتش نگرفت؟ از وقتی هم بحث کمک مالی به لبنان و فلسطین مطرح شده با خودم درگیرم که چه مسیر مطمئنی می‌توان یافت که حقیقتا به دست آن که احتیاج دارد برسد اما...
در چندین ماه اخیر مزه خالی بودن جیب دولت و نهادهای وابسته را به خوبی مزه کرده‌ام. کجا؟ وقتی به جای صبری حدوداً ۱۰ دقیقه‌ای، ۴۵ دقیقه بلکه ساعتی باید در ایستگاه اتوبوس بمانم و سرآخر اگر اتوبوس بیاید، آنچنان پر باشد که عطایش را به لقایش ببخشم.
چندبار که به راننده برای دیر آمدنش اعتراض کرده‌ام، جواب شنیده‌ام تقصیر از جای دیگری است: انبوهی اتوبوس فرسوده و خراب در پارکینگ مانده و اتوبوس‌های آماده به خدمت بسیار کم شده‌اند. تحریم مگر شاخ و دم دارد؟ خالی بودن خزانه مگر معنای دیگری دارد؟

نمی‌دانم آدرس حساب بیت‌کوینی-تتری حزب الله لبنان و حماس را پیدا کنم یا حساب ریالی کمک به اتوبوسرانی شهرداری شهرم را؟

آموزش!

اداره الف با نهاد ب و سازمان جیم بر اساس وظایف ذاتی خود تفاهم‌نامه‌ای امضا می‌کنند و اداره و نهاد، پول داده یا همکاری کرده تا سازمان جیم، کارش را به مدد پیمانکارانش انجام دهد. بعد که کار را با ده‌ها تصحیح و ترمیم بودجه انجام شد، جشن رونمایی/افتتاح برگزار می‌کنند و به روسای هر سه مرکز و مدیران و کارشناسان مربوطه که نهایتا ماشین امضا و تایید بوده، جایزه می‌دهند! چرا چون وظایفشان را انجام داده‌اند! وظایفی که پیشاپیش برای آن‌ها حقوق نجومی، اضافه کار، حق قدم و حق جلسه و ماموریت دریافت کرده‌اند!

این روالی رسمی، متعارف، نهادینه شده، همه‌گیر و تاییدشده در همه بخش‌های اداری این کشور است.

خوشحالم به دستور نهاد بالاسری، سال‌ها قبل و بعد از بارها اخطار، تبعید و تعلیق، رسما اخراج شدم. من هیچ‌وقت با کژرفتاری‌ها همسو نبوده‌ام و الان احساس خوبی دارم...

گزارش گمان‌شکن!

اگر آشنایانی ندارید که شما را تشویق اضافی کرده، برایتان نوشابه باز کنند، از کاه برایتان کوه ساخته، خردک ذوقی که دارید را به عرش برسانند و هیچِ شما را همه چیز تصویر کنند، صدالبته خدا را شکر کرده و بدانید #تنهایی در این شکل، فضیلتی آسمانی است که بهره هرکسی نمی‌شود.

پ.ن ۱: بیشتر کارهای هنری که در همه این سال‌ها دیده‌ام، اعم از عکس، شعر، گرافیک و فیلم، تحفه‌ای نبوده‌اند که ارزش تشویق و ماندگاری در حافظه هنری مخاطبان داشته باشند.
پ.ن ۲: این بحث که چه هنری ارزشمند است جای گفتگو دارد.
پ.ن ۳: عجالتا خودتان را با برگزیده‌های دوران مقایسه کنید تا ببینید چه قدر فاصله دارید.
پ.ن ۴: این باور که من جریان هنری جدید و مستقلی هستم را از خودتان دور کنید که سم مهلکی است.
#توهم

ترفند!
در مسیر زندگی، هر کسی آدرس اشتباهی بدهد محکوم خواهد بود. اما باید بدانید که بدتر از این افراد، کسان دیگری هم هستند. چه کسانی؟ آنانی که بدون اشاره به نشانی درست و هدف اصلی، مدام از اشتباه بودن نظر گروه اول می‌گویند.
چرا؟
چون این گروه به هیاهوی گروه اول ضریب و نفوذ می‌دهند و حواس همه را به دوگانه درست/اشتباه بودن آدرس جعلی جلب می‌کنند تا جایی که دیگر کسی نمی‌پرسد هدف اصیل کدام بوده و راه درست کدام است!
#مسائل_روز

معامله قرن

«در رویارویی‌های اجتماعی، گاهی باید بنا بر عقلانیت و سیاست  کوتاه آمد و گاهی نه!» این عبارت به نظر بدیهی می‌آید اما تجربه زیستی‌ام و دقت در کنش‌ها و واکنش‌های دیگران، خلاف آن را برایم ثابت کرده است...
هر وقت کوتاه آمده‌ام نه تنها چیزی کسب نکرده‌ بلکه داشته‌هایم بوی حقارت گرفته‌اند!
خوشبختانه چندان اهل کوتاه آمدن نبوده و نیستم...

پ.ن: این ۲ مثل هم نیستند:
الف: کوتاه آمدن در حالی که دل در گرو چیزی داریم.
ب: رها کردن آن چیز در حالی که دیگر میلی به آن نداریم.

#معامله_ممنوع
#حق_کوتاه_آمدنی_نیست
#پررویی_مثبت

ما زیر ابرها
شما بر فراز آن‌ها
زندگی کرده،

اینجا از آسمان شما
باران می‌بارد
و احتمالا تنهایی
و اشتیاق دیدارتان،
و اگر تغییرات اقلیمی بگذارد
برف‌های تنیده
بر شانه‌های ابر...

بین ما تنها ابری فاصله است
گاهی آبی، گاه سفید
بیشتر تیره، عصبانی

به چه کسی می‌توان گفت
قانون جاذبه نمی‌گذارد
بی‌واهمه به سمت شما
پرواز کنیم؟
بیاید برای یک‌بار هم شده
شما به سمت ما بیایید...

#شعرنو

صبحی دیگر

سلام صبحگاهی به خاورمیانه‌ای جدید.
خورشید شروع به تابیدن به غرب آسیایی کرده که همه قدرت‌های جهان با نیابتی‌هایشان در آن بازی می‌کنند.
گاهی مزدورانشان را در گاراژی متروکه، پنهان کرده و گاهی به اختیار قلاده‌هایشان را باز می‌کنند.
و مردم مظلوم اینجا صدای فقر و مرگ را هر روز پشت در می‌شنوند.

این از نتایج سحر است!

در پی تسخیر افغانستان به دست نیروهای ارتجاعی طالبان و راه‌اندازی کانال تلویزیونی سحر افغان در سیمای ایران، منتظرم این نوبت کانال ظهر سوری یا عصر داعش راه‌اندازی شود!

بعد از اسد!

یادتان باشد که نیروهای ارتجاعی (داعش، تحریر الشام و موارد مشابه) می‌توانند شما را از سلطه دیکتاتور قبلی رهایی بخشند اما به شما آزادی نخواهند داد.
چرا؟
چون این‌ها برآمده از تفکری انسانی، عدالت‌محور و آزادی‌خواه نیستند و آنچه در ظاهر برایشان مهم است عقاید مسلکی (وهابیت و تسنن ناصبی) است و آنچه در باطن برایشان مهم است حفظ قدرتشان در پناه ارتباط با آمریکا و اسرائیل است.

پیش‌بینی می‌کنم:

در برابر این جریانات اخیر، محور مقاومت تازه‌ای شکل خواهد گرفت...

هدایت، زورکی نمی‌شود!

افرادی را دیده‌ام که از قبول و حتی شنیدن حرف حق طفره می‌روند! آن‌ها در جیبشان شبهه‌ای آماده دارند که هر وقت حرف به آن حق می‌رسد، محتوای جیبشان را بیرون آورده و می‌ریزند روی دایره! به محضی هم که بخواهی پاسخی بدهی، می‌زنند زیر میز و به شیوه‌های مختلف نشان می‌دهند که نمی‌خواهند چیزی بشنوند‍!
با این گروه چه می‌توان کرد؟ هیچ!

واگذارشان کنید به خدا. شرط قبول حرف حق، شنیدن با قلبی است که آمادگی شنیدن و تغییر دارد. تحصیل این قبل به دست من و شما نیست و عنایتی خدایی می‌خواهد. صبر کنید تا خداوند اگر بخواهد مقدمات هدایتشان را فراهم کند!

پ.ن ۱: مراقب رفتار خودتان باشید که عامل نفرت دیگران از حق، رفتار و گفتار شما نباشد.

پ.ن ۲: در این نوشتار بحث درباره مفهوم حق جایی ندارد‌. شما تصور کنید حق همان است که به زعم شما حق است.

جناب سهراب سپهری گفته بود:
پشت سر باد نمی‌آید/پست سر روی همه فرفره‌ها خاک نشسته است/ پشت سر خستگی تاریخ است
اما

الان شام (سوریه) در دست امویان، ایران و عراق در دست علویان و مکه و مدینه در دست کفار قریش است.

آیا تا سحر یک ربع وقت مانده؟ نه!

پیرمرد را دیگر سال‌ها ندیده‌ام این خاطره از او که حالا حتی نامش را هم به یاد نمی‌آورم مربوط به حدود سال‌های ۷۵ و ۷۶ است، احتمالاً. می‌گفت: یکی از فعالان سیاسی قبل از انقلاب را در باغ شخصی‌ام در شاندیز (مکانی خوش آب‌وهوا در نزدیکی مشهد) از ترس ساواک پنهان کرده بودم. ماجرا مربوط به سال ۵۶ یعنی کمتر از یک سال به پیروزی انقلاب ۵۷ بود.
پیرمرد می‌گفت: گاهی شب‌ها با او می‌نشستم و چای می‌خوردیم و او برایم تحلیل سیاسی می‌کرد. می‌گفت ما یک آتشی علیه شاه روشن کرده‌ایم و جامعه ملتهب شده اما نمی‌دانیم آخرش چه می‌شود. آیا باید برای همیشه فراری باشم یا به دست رژیم می‌افتم و...
پیرمرد ادامه داد: کمتر از یک سال بعد انقلاب شد و...

هانا آرنت اما گفته است تا یک ربع قبل از سرنگونی حکومت‌های دیکتاتور، هیچ کسی باور نمی‌کند که آن رژیم‌ها نفس آخرشان را می‌کشند!

ماجرای سوریه و آنچه بر سر بشار اسد آمد این خاطره را از عمق شنیده‌ها و دیده‌هایم به یادم آورد.