صفر تا نزدیک صد!

* دوران کودکی، مرحله‌ای بنیادین در شکل‌گیری ناخودآگاه است؛ زمانی که ذهن مانند لوحی سفید، پذیرایِ بی‌واسطه‌یِ مشاهدات و تجربیات است. جزئی‌ترین رخدادها تا متعالی‌ترین مفاهیم، در لایه‌های عمیق روان نقش می‌بندد و الگوی رفتاری و جهان‌بینی آینده را می‌سازند.

** نوجوانی، عرصه‌ی فردیت‌یابی و گذار از همسان‌سازی به تمایز است. در این دوران، فرد به آزمودنِ آموخته‌ها و نیاموخته‌ها می‌پردازد، مرزهای هویتی خود را می‌آزماید و در جستجوی معنایی برای زیستن است. این دوره، با تضادها و تعارض‌های درونی همراه است؛ چراکه فرد می‌کوشد تا میانِ ارزش‌های درونی‌شده در کودکی و کشش‌های نوظهورِ دوران بلوغ، توازن برقرار کند.

*** جوانی، هنگامه تثبیت هویت و تعیین مسیر است. آرمان‌ها و اهدافی که به‌صورت ناخودآگاه در کودکی و نوجوانی – تحت تأثیر عوامل محیطی (خانواده، جامعه، نظام آموزشی) و عوامل درونی(استعدادها، گرایش‌ها، ویژگی‌های شخصیتی) – شکل گرفته‌اند، اکنون به‌صورت نیمه‌آگاهانه مورد بازبینی و انتخاب قرار می‌گیرند.

**** میانسالی، دوره‌ی تحکیم هویت و پذیرش مسئولیتِ انتخاب‌هاست. فرد در این مرحله، با فراز و نشیب‌های مسیرِ برگزیده‌ی خود مواجه می‌شود و هویتش در کورانِ این تجربیات، قوام و استحکام بیشتری می‌یابد. ثبات نسبی در این دوران، نه به معنای فقدان چالش، بلکه به معنای دستیابی به درک عمیق‌تری از خود و جهان است.

رنج و فقدان، بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر خودشکوفایی و تحقق آرمان‌هاست. رنج‌ها، نداشتن‌ها و از دست دادن‌ها، اصالتِ باورها و ارزش‌های فرد را محک می‌زنند.

هویتِ مفاهیمی چون آزادگی، وارستگی، دین‌مداری و ایثارگری – که از الگوهای اولیه‌ی زندگی (خصوصا پدر و مادرم) آموخته‌ام – در بستر همین تجربیاتِ دشوار معنا می‌یابند.


من از همه نداشتن‌های امروزم از صمیم دل(هرچند دلی پرخون) سپاسگزارم.

رهایی از توهم پایداری!

هنگامی که فرد به درک عمیقی از ماهیت ناپایدار پدیده‌ها می‌رسد –چه دلبستگی‌های عاطفی به عزیزانش و چه وابستگی‌های مادی به شغل و دارایی– درمی‌یابد که تلاش برای حفظ و کنترل این امور گذرا، تنها به رنج بیشتر می‌انجامد.

در این مرحله، فرد می‌تواند مسیر جدیدی را برگزیند: پذیرش این واقعیت و رهایی از تعلقات. این رهایی، نه به معنای بی‌تفاوتی یا انزوا، بلکه به معنای آزاد شدن از قید وابستگی‌های ناسالم و غیرضروری است.

با این رهایی، فرد به بینشی تازه نسبت به زندگی دست می‌یابد که با درکِ کسانی که همچنان در چرخه‌ی وابستگی و رنج اسیر هستند، تفاوتی بنیادین دارد.

او می‌آموزد که آرامش پایدار، نه با دستیابی و تملک، بلکه با پذیرش واقعیتِ ناپایداری و دل نبستن به دست می‌آید.

شاید در این مرحله، دیگران شما را به‌تمسخر، فردی خاص بدانند! اما این ویژگی تنها بازتابی از مسیر درونی شماست.

ماندن مومنانه-رفتن ملحدانه!

به گمانم هر انسانی، دست‌کم یک بار، باید تکلیف خود را با دین روشن کند. او باید با مفاهیمی چون خدا، اطاعت، بندگی، تقوا، شیطان، توجیه و هوای نفس روبرو شود و عمیقاً بیندیشد که آیا در ژرفای وجودش به آن‌ها باور دارد یا ترجیح می‌دهد فارغ از این‌ها، زندگی کند، لذت ببرد (چه مجاز و چه غیرمجاز) و در نهایت روزی بمیرد و تمام.

متاسفانه بسیاری از افراد در این میان بلاتکلیف هستند. گاهی با باورمندان همراه می‌شوند و گاهی با کسانی که به دنبال لذت‌های دنیوی محشور هستند.

این بلاتکلیفی می‌تواند ریشه‌های متعددی داشته باشد. شاید ترس از تنهایی و طرد شدن از سوی جامعه‌ی مذهبی، آن‌ها را به همراهی ظاهری با باورمندان وادار کند. شاید هم وسوسه‌ی لذت‌های آنی و زودگذر، آن‌ها را به سمت تجربه‌هایی بکشاند که با باورهای دینی در تضاد است.

چاره چیست؟

آنانی که کماکان تکلیف خود را معلوم نکرده‌اند، غالبا در کشمکشی درونی به سر می‌برند. این وضعیت معلق، نه تنها آرامش درونی را از آن‌ها سلب می‌کند، بلکه می‌تواند منجر به رفتارهای متناقض و بی‌ثباتی در زندگی‌شان شود.  این دوگانگی می‌تواند به مرور زمان، به احساس گناه، سردرگمی و حتی افسردگی منجر شود.

شاید بتوان گفت که این بلاتکلیفی، خود نوعی انتخاب است. انتخابِ ماندن در منطقه‌ی خاکستری و اجتناب از رویارویی با چالش‌های انتخابِ یک مسیر مشخص. اما این انتخاب، بهایی دارد: بهای از دست دادنِ یکپارچگی درونی و تجربه‌ی عمیقِ معنا در زندگی.


در نهایت، شاید راه برون‌رفت از این وضعیت، شجاعتِ روبرو شدن با پرسش‌های بنیادین و پذیرشِ مسئولیتِ انتخاب باشد. انتخابِ مسیری که با ژرفای وجودِ فرد هم‌نوا باشد، چه این مسیر، ایمان به دین و باورهای آن باشد و چه پذیرشِ یک زندگیِ فارغ از قید و بندهای دینی.

مهم، رسیدن به یک درکِ شفاف و صادقانه از خود و جهانِ پیرامون است، درکی که بتواند مبنایِ یک زندگیِ اصیل و معنادار باشد.

پ.ن: نکات انتقادی و پاسخ‌ها را در بخش دیدگاه دنبال کنید.

سایز روح!

روح انسان مانند ظرفی است که اندازه‌اش در هر کس فرق می‌کند. سوال اصلی این است: چطور می‌توانیم بفهمیم ظرف روح من و شما چقدر گنجایش دارد؟ بعضی‌ها فکر می‌کنند آدم‌های حساس که با کوچکترین سخنی ناراحت می‌شوند، روح کوچکی دارند؛ اما این تصور درست نیست. اندازه‌ی روح به حساسیت آن ربطی ندارد. همان‌طور که شکننده‌بودن یک ظرف نشان نمی‌دهد چقدر گنجایش دارد، محکم‌بودنش هم دلیل بر بزرگ‌بودنش نیست.

پس چطور می‌توانیم اندازه‌ی روحمان را بسنجیم؟

ساده‌ترین راه این است ببینیم روحمان چقدر می‌تواند دانش، هنر و خوبی‌ها را در خود جای دهد، بدون اینکه لبریز و خسته شود.

آدم‌هایی را دیده‌ام که فقط به یک نوعِ هنر علاقه دارند، آن هم به شکل محدود؛ مثلاً فقط موسیقی ایرانی دوست دارند و آن هم فقط کارهای یک خواننده‌ی خاص. یا فقط به یک سبک خاص خوشنویسی علاقه دارند و بقیه‌ی هنرها را نمی‌پذیرند. یا فقط ادبیات مدرن را قبول دارند و بقیه‌ی انواع ادبیات را نادیده می‌گیرند. این آدم‌ها روح‌هایی با گنجایش محدود دارند.

اگر می‌توانید با انواع هنرها ارتباط برقرار کنید و از سبک‌های مختلف هنری لذت ببرید، _چه به عنوان خالق هنر و چه به عنوان مخاطب_، نشان از این است که روح شما بزرگ است و بخش‌های مختلف آن به هم پیوسته‌اند.

پ.ن: تکمیل مطلب در بخش دیدگاه‌ها

نقد کنشگران سیاسی (موافق و مخالف)

هرگونه تلاش برای اثبات خود در برابر دیگران، اگر از چارچوب اصول اخلاقی (مانند انصاف و پایبندی به ارزش‌های همگانی) فاصله بگیرد، نه تنها فاقد اعتبار است، بلکه ناپایداریِ بنیان‌های فکری و تناقض‌های درونیِ خود را آشکار می‌سازد. چنین اثباتی در غیابِ اخلاق، به‌جای تقویت موقعیت، نوعی خودویرانگری به بار می‌آورد؛ چراکه مخاطبِ آگاه به شکاف میان «صورتِ منطقی» و «جوهرِ غیراخلاقی» آن توجه پیدا می‌کند.
درواقع، اثبات منهای اخلاق، همزمان که تلاش می‌کند «حقیقت» را نمایش دهد، ناخواسته بحرانِ مشروعیتِ گوینده را برملا می‌کند.
به بیان دیگر:

اثباتِ فاقدِ اخلاق، هرچند شاید در کوتاه‌مدت تأثیری سطحی داشته باشد، اما در عمقِ خود، نشانگرِ فقدانِ پایبندی به ارزش‌های انسانی است که نهایتاً به سست شدن اعتماد و کاهشِ اقتدارِ اخلاقیِ فرد می‌انجامد.


پ.ن: تکمیل مطلب و ارجاعات دانشگاهی را در بخش دیدگاه روزنامک بخوانید.

در تفاوت عرفان اصلی و جعلی!

— می‌گویند: «عقل را تعطیل کنید»!
عرض می‌کنم: اگر چنین است، خودتان عقل خویش را تعطیل کنید؛ به دیگران چه کار دارید؟! اگر کسی نیرنگی در آستین نپرورانده باشد، چه انگیزه‌ای دارد که دیگران را به تعطیل عقل فرابخواند؟
در خوشبینانه‌ترین تحلیل، چنین فردی می‌کوشد تا همگان را وادار سازد اختیار خویش را یکسره به سلایق شخصی و کشف‌و‌دریافت‌های او بسپارند. اما چگونه می‌توان مطمئن شد که این القائات، آلوده به وسوسه‌های شیطانی نباشد؟ یا چه ضمانتی وجود دارد که تفسیر وی از الهامات ربانی، دقیق و بی‌کاستی باشد؟ بی‌تردید، بدون بهره‌گیری از نیروی خرد (عقل)، تمییز این مرزها ناممکن است.

پ.ن: ارجاعات فرامتنی را در بخش دیدگاه‌ها نوشته‌ام.

در لطف یا خشونت این دوران!

نظریه نامحبوب:

به گمانِ حقیر، امروز بیش از هر زمان دیگری فرصتِ گسترشِ بساطِ توحید و عرفان فراهم است!

شاید برخی بر این باور باشند که با سیطره‌ی مدرنیته و فراوانی لهو و لعب‌ها و انبوه مایه‌های پریشانیِ حواس، مجالی برای التفات به عالمِ غیب باقی نمانده باشد. من در پاسخ می‌گویم: هرچند در نگاهِ نخست چنین می‌نماید، اما این همه عواملِ گمراه‌کننده، سرانجام هم‌صدا به زبانِ حقیقت فریاد می‌زنند: «ما جز فریب‌هایی زودگذر نیستیم؛ تهی از هر محتوایِ ارزشمندیم و پوچیِ ما از همان آغاز آشکار بود.»
آن تنهاییِ عظیمی که پس از انبوهِ مشغله‌های بیهوده بر جانِ آدمی می‌نشیند، می‌تواند سرآغازی برای بیداری (یقظه) باشد، و همانا که گاه دشمن (عدو)، ناخواسته سببِ خیر می‌گردد.
پس همین فضای به‌ظاهر آشفته و پرآشوبِ امروز را غنیمت بشمارید و این فرصت را از دست ندهید!

نکته‌ مهم: مبلغانِ توحید و معنویت باید با زبانی امروزی و نوین در میدان حاضر باشند و هرگز پا از معرکه بیرون نکشند.»

پ.ن: نسخه دانشگاهی متن با ارجاعات علمی را در بخش دیدگاه روزنامک نشر داده‌ام.

نواختند و خندیدند و در ایستگاه پیاده شدند. بی‌توقع که کسی پول بدهد یا ندهد.
#نزدیک نوروز ۱۴۰۴
#مشهد
#مترو

می‌شود در این عکس،
آن قاب و تور فلزیِ سخت را دید.
آن مسیر سخت را محور قرار داد.
آن نورِ بی‌نهایت را مشاهده کرد.

هرکدام بهره‌ای از حقیقت داریم اما کدام بیشتر و واقعی‌تر... قضاوت با ما نیست.
#داکت خانه ما
#عرفان از زیرزمین

امشب برای آمرزش گناهان قبلی، گرفتار نشدن به گناهان بعدی، حسن عاقبت، ظرفیت دریافت خوبی‌ها و آمرزش همه اهل ایمان و جمیع بندگان خدا دعا کردم.

شما لطفاً در میان همه دعاهایتان، برای آزادی زندانی معلوم و شادی و رضایت روح پدر و مادرِ منِ حقیر هم، جایی در نظر بگیرید.

آیا مبارکید؟

در سال نو، مردم به یکدیگر شادباش (تبریک) می‌گویند و سالی سرشار از برکت و نیکویی برای هم آرزو می‌کنند.
در ژرفای این آرزو، پیامی نهفته است: «ای کاش گیتی از مهر و برکت برای تو لبریز شود.» چه آرزویی ارزشمندتر از این؟ اما در این میان، نکته‌ای وجود دارد.

بیندیشید که جهانی سراسر خیر و برکت، در برابر فرد باشد، اما او دل را به روی پذیرش موهبت‌های مادی و معنوی ببندد! در چنین حالتی، حتی طلوع سال نو نیز نمی‌تواند بارقه‌ای از برکت در زندگی او بیافریند، چرا که شرط نخستِ بهره‌مندی، آمادگیِ جان برای دریافت است.

رازِ بنیادین در اینجاست که ما خود، مبارک باشیم؛ هم دریافت‌کننده برکت و هم بازتابنده نیکی‌ها به دیگران.

آیا روحتان بالغ شده است؟

زندگی به هر شکل وابسته و دلبسته به دنیا، زشت، چرک، پر از اطناب و کم‌محتوا است.

به گمانم این کشف، گزاف و منفی‌بافانه نیست و عموماً به شکلی فراگیر پس از چهل سالگی رخ می‌دهد (هرچند متأسفانه برای من با چندسال تأخیر واضح و شفاف شد).
در گفتگو با افراد متعددی از زن و مرد (میانسال و کهن‌سال) پی برده‌ام که انسان‌ها در لایه‌های عمیق وجودشان با چنین حقیقتی مواجه می‌شوند و همه از آن ترسیده‌اند!
در پی این مواجهه، عده‌ای به بنگ و شراب پناه برده‌اند، عده‌ای به ساعات طولانی کار، و عده‌ای به اشتغالات بی‌معنای دیگر تا سایه این حقیقت را در ذهن خود کم‌رنگ کنند. اما حقیقت این است که رنگ این واقعیت هیچ‌گاه کاملاً پاک‌شدنی نیست.
شاید همین تلاشِ بی‌امان برای گریز از حقیقت، خود گواهی است بر اهمیت و اصالت آن. گویی بشریت در نبردی نامرئی گرفتار آمده؛ نبردی میان پذیرشِ رنجِ آگاهی و فریبِ آرامشِ نادانی.

در این میان، معدود کسانی که جرئتِ نگاه کردن به ورای این پرده را می‌یابند، به رازی تلخ و شیرین پی می‌برند: زندگی هرچند در نگاهِ مادی، خالی از جذبه می‌نماید، اما در لایه‌های نهان‌تر، آینه‌ای است از تقلاهای بشر برای یافتنِ معنا...
ماجرا به این حیرانی پایان نمی‌یابد. روزی از این حیرت می‌گذریم و برای رفتن از این دایره موهوم و اتصال به ابدیتی که مبدأ و منتهایِ هستی است، حرکت یا سکوتی معنادار را آغاز می‌کنیم.

مذاکرات ناخودی!

: حقیقت این است که ما تنهاییِ خود را به بهایی گزاف خریده‌ایم.
ـ چه بهایی؟
: اشتباهاتی که عمر را می‌سوزاند. می‌پرسی کدام اشتباهات؟ می‌خواهی نادانی‌ها، فریب‌خوردگی‌ها و نابخردی‌هایم را برایت بازگو کنم؟
- هرگز!
: می‌خواهی تنهایی مرا با سرمستیِ مختصری بخری؟
- دریغ و افسوس!
: چگونه تنهایی‌ام را به این پیش‌پاافتادگی‌ها یا هر بهايی که در برابر عمرم ناچیز است، معاوضه کنم؟

#شطحیات@farnoodfm1