صدایی که ازش متنفری؟
- بانو هایده!
چرا؟
- کسی که روزی دوستم داشت، هایده را از خودش بهتر می‌خواند...

#مصاحبه با خود

- حتی با آمدن عشق تازه، نتوانسته‌ای عشق قبلی را فراموش کنی؟
متاسفانه با شرمندگی بله! نتوانسته‌ام...
- ابداً متاسف نباش. شما انسان هستی و بر خلاف آنکه معتقدند انسان از ریشه نسیان (فراموشی) مشتق شده، معتقدم انسان از ماده اُنس، سرچشمه گرفته و اُنس، چیزی نیست که در معرض زمان از یاد برود و همواره باقی است.

#گفتگو با خود

تقویم‌ها دروغ می‌گویند
پاییز دیگر آمده
و تو مثل هر سال
باز هم نمی‌آیی

پارک عوامِ #ملت - مرداد ماه

از تنهایی تا انزوا

دو مفهومِ به‌ظاهر مشابه، اما در واقع متفاوت وجود دارد: «تنهایی» و «انزوا».
حقیقتاً معتقدم همهٔ انسان‌ها تنهایند؛ چه از این امر آگاه باشند چه نباشند، و چه آن را بپذیرند یا انکار کنند. دلیل این امر، سرشتِ تک‌نفره (فرادا) انسان در خلقت است. آیاتی از قرآن کریم نیز بر این ویژگیِ وجودی تأکید دارند.

اما مسألهٔ انزوا، پدیده‌ای متمایز است. تنهایی امری کاملاً ذهنی و احساسی است تا آنجا که ممکن است کسی در میان انبوه مردم نیز احساس تنهایی کند اما در مقابل، انزوا (Isolation) یک وضعیت عینی و قابل‌سنجش است که به معنای کمبود واقعی تماس اجتماعی یا تعامل با افراد (اعم از خانواده، دوستان یا جامعه) می‌باشد.
انزوا می‌تواند اختیاری (برآمده از انتخاب فرد) یا غیراختیاری (ناشی از بیماری، دوری جغرافیایی یا عوامل دیگر) باشد.

خلاصه‌ کلام:
- از تنهایی گریزی نیست؛ این بخشی از ماهیت انسان است و دستکم در قلمرو ذهن و اندیشه، می‌توان آن را پذیرفت یا با آن آشتی کرد.
- اما انزوا، حداقل از نظر نظری، وضعیتی است که امکان رهایی از آن وجود دارد.

با این حال در عمل:
به‌دلیل گرفتاری‌های مالی (که افراد را به تمرکز افراطی بر کار وامی‌دارد)، دوری‌گزینی ناشی از محدودیت‌های مادی، ترس‌های امنیتی یا قضایی از برقراری روابط اجتماعی، و همچنین تجربه‌نکردن حسی مثبت و سازنده حالت انزوا، جامعه‌ای منزوی داریم.
در نتیجه، بسیاری از افراد همزمان در چنبرهٔ هر دو رنجِ تنهایی و انزوا اسیر شده‌ایم.

میراث معصوم پنجم

حسین(ع) تنها یک حقیقت را جاودانه ساخت:

در راه پاسداری از آرمان‌های مقدس، از جان و مال خویش و هر همسوی با خود می‌گذریم و هراسی به دل راه نمی‌دهیم؛ حتی اگر شکستمان قطعی باشد!

سینه‌زنی، زنجیرزنی، روضه‌خوانی، سیاه‌پوشی، برپایی مجلس عزا، پیاده‌روی اربعین‌، نذری دادن و گریه‌ها - اگر این مفاهیم را در جان ما زنده کند و این درس را آموخته و پیوسته یادآور شود - در مسیر حسین(ع) گام نهاده‌است.
وگرنه، اسطوره‌سازی شخصی ما از کربلا است و نسبتی با خطِ حسین(ع) ندارد.
.

خانمِ «ت»،
نمونه‌ی گریز و سرگشتگی،
مثالِ نرسیدن یا
همیشه دیر رسیدن من،
مثل نوشداروی سهراب،
وقتی حتی
رستمی در کار نبوده باشد؛

سال‌ها رفته‌ای
و من هر فرض ممکن را
با احتیاط کاوش کرده‌
و حالا دیگر پذیرفته‌ام
همواره بعضی مانندِ
دونده‌های صدمتر پیشتازند
و برخی چون توت‌های وحشی
در زمانی میانِ دو فصل نامعلوم‌
در جایی که دستِ کسی نمی‌رسد
پیدایشان می‌شود...

#شعرنو
#مخاطب_خاص

نکته‌ای برای همیشه!

از ما خاندان پیامبر، هیچ‌کدام به مرگ طبیعی از دنیا نرفته‌ یا کشته شده‌ایم یا مسموم...

#شهادت پیامبر
#شهادت امامان معصوم
#شهادت محسن
#شهدای کربلا
#یاران شهید ائمه

خیمه‌ای از ده‌ها خیمه که در جاده سنتو به زائران پیاده، خدمت می‌رساند.
اینجا ایستگاه #قهوه عربی...


گزارش میدانی:
شله‌ای پر از گوشت، قهوه‌ای در کمال کیفیت، چای با نبات مرغوب و دل‌هایی که دوست دارند در همه سال خدمتگزار مردم باشند.
زائران اما می‌دانند باید سریع‌تر بروند. مقصد، حج فقرا است و اینجا لختی باید نشست تا روح، مرکب رهواری برای رفتن پیدا کند.

چه کسی شِکوه‌ی گیاهان را
پاییزِ هر سال شنیده،
سوگواری‌شان را دیده است؟
یا کدامشان
در بهار اول عمر،
رقص شکوفه برپا کرده‌‌اند؟

تو بگو تولد کلاغان سیاه،
یا ماتم گربه‌های خیابانی را،
چه کسی ناظر بوده؟

آدم‌ها اما
سال‌ها پیش‌از مرگ
بر گورِ خود اعتصاب کرده
شعارهایی به شکل ناله
سر می‌دهند...
ـــ
#شعرنو
#آمادگی طبیعی برای مرگ

مخاطب ایده‌آل کیست؟

- مخاطبی که صرفاً محتوا را از میان کلمات و جملات دنبال می‌کند، جاسوس است؛ فرقی نمی‌کند که کارشناسِ ادارهٔ امنیت ملی است یا پژوهشگری برای سازمان شخصی خودش.
- مخاطبی که مفتونِ فرم است، و کار چندانی به محتوا ندارد؛ برای من، نهایتاً دانشجوی رمانتیکِ دانشکدهٔ ادبیات است، آن هم حداکثر در مقطع ارشد!

من مخاطبی را مخاطب می‌دانم که خود را تسلیمِ متن بکند، همزمان بر قایقِ فرم بنشیند و در دریای محتوا پارو بزند تا به نقطهٔ هدف برسد و آنچه را برایش به امانت مخفی کرده‌ام، صید کند.
گاهی همین پارو زدن در قالبِ فرم، در دریای محتوا، مقصود اصلی است.


#گفتگو با خود

حد نقد دیگران!

ممکن است به فکر یا عمل کسی انتقاد داشته باشیم. قبل از طرح مسئله، بهتر است به این موارد فکر کنیم:

· آیا این مسئله به من مربوط است؟
· آیا من خودم در عمل، چنین حقّی (برای انتقاد از رفتارم) را برای طرف مقابل قائل بوده‌ام که اکنون حق انتقاد داشته باشم؟

اگر توانستید از مرز این دو سؤال عبور کنید، به خاطر داشته باشید:

· چندان بر نظر خود پافشاری نکنید و از تکرار مسئله بپرهیزید.
واقعیت این است که بیشتر افراد لجوج هستند و تکرار شما هیچ چیزی جز مخالفتِ بیشتر به دنبال نخواهد داشت.

پ.ن: پیش از این نوشته بودم که حتی رفتارهای سادهٔ دیگران، محصول شبکه‌ای از مسائل پنهان است که مطمئناً بخش مهمی از آن‌ها بر ما پوشیده است. بنابراین، بهتر است از انتقاد غیرضروری پرهیز کنیم و اگر انتقاد خوب است به خودمان نقد وارد کنیم!

شما محصول کدام حقایق هستید؟

«انسان، موجودی جویای حقیقت است»: به این معنا که وقتی به وضوح درک کند امری غیرواقعی یا ساختگی است، طبیعتاً تمایل چندانی به دنباله‌روی از آن ندارد.

اگرچه این گزاره تا حد زیادی پذیرفته‌شده است، اما رابطهٔ ما با «حقیقت» پیچیده‌تر از این است. هر یک از ما در زندگی خود با مجموعه‌ای محدود و شخصی از حقایق مواجهیم و ناخودآگاه برخی را به برخی دیگر ترجیح می‌دهیم. در عمل، مواجههٔ هر فرد با عالم حقایق را می‌توان به این شکل ترسیم کرد:

۱. نسبت به بخش عظیمی از حقایق، ناآگاه است.
۲.نسبت به شمار معدودی از حقایق، باورِی راسخ و تردیدناپذیر دارد.
۳.و در مقابل طیف وسیعی از حقایق دیگر، موضعی شامل درجاتی از تردید، بی‌تفاوتی یا پذیرش سست دارد.

نکتهٔ کلیدی اینجاست که بسیاری از ادیان و نظریه‌پردازان بزرگ، نه برای معرفیِ «حقایقِ» کاملاً جدید، که برای ارائهٔ چارچوبی نو برای نگریستن به همان حقایق بنیادین آمده‌اند. حقایقی مانند ماهیت وجود، آگاهی، یا معنای زندگی و مرگ که به شکلی برای بسیاری آشنا هستند. کار آنها عموماً کشف امری ناشناخته نیست، بلکه عمق‌بخشی به درک ما از امری شناخته‌شده و واکاوی ارتباط پیچیدهٔ این مفاهیم با یکدیگر و با زندگی ماست.

در نتیجه، پرسش اساسی این نیست که «حقیقت محض چیست؟»، بلکه این است: کدام دسته از حقایق، «بنیادی‌تر» محسوب می‌شوند و این حقایق بنیادی چگونه می‌توانند مسیر اندیشه و زندگی ما را جهت دهند؟

به باور من، پاسخ به این پرسش را نمی‌توان از پیش در قالب برنامه‌ها و اندیشه‌های ازپیش‌تعریف‌شده یافت.

رازِ دستیابی به پاسخی اصیل، آگاهی یافتن از پیش‌فرض‌ها، ترجیحات و «دغل‌بازی‌های» ذهنی خود و سپس تلاش برای گذر از آنها در مسیر جست‌وجو است، نه انکارِ وجودشان.

#تزکیه
#دسیسه

سیاست در اعماق!

از تلخ‌ترین و واقعی‌ترین واقعیت‌ها این است که امپراتوری سلطه جهانی، حتی به تسلیم ایران (فارغ از اینکه پهلوی سر کار باشد یا جمهوری اسلامی) راضی نمی‌شود! چراکه در تسلیمِ ما، نوعی انتقام خفته وجود دارد که ممکن است در فردا و پسفردای تاریخ محقق شود.
نظام سلطه جهانی صرفاً می‌خواهد این خاک زرخیر، همواره در عذاب و تشنج بماند و در یک قدم مانده به فروپاشی خود، دست و پا بزند.
آن‌ها می‌خواهند تا همواره صدای فریادِ «هل من مبارز» از آن به گوش برسد، در حالی که مردمش گرفتار تأمین بدیهی‌ترین نیازهای روزمره خود هستند.

بر این مبنا:

چه کسانی سرِ کار هستند و چه کسانی دانسته یا ندانسته، منویات نظام سلطه را پیش می‌برند؟ همه!

ای کشته اشک‌ها...

تنها تاسفم، هنگام مرگ این است که از من فرزندی نبوده و نمانده که به محض شنیدن نام امام حسین، گوشه‌ای بی‌اختیار بنشیند و با تمام وجود گریه کند، بی‌انتطار روضه و سیاه پوشیدنی و بخواهد که فدایی خاندان پیامبر (ص) باشد.
فرزندی که هر سرزمینی برایش کربلا باشد و هر روزی عاشورا و یاری رساندن به هر مظلومی، تکلیف و برائت‌جویی از هر ظالمی، وظیفه.
#تأسف_بی‌چاره