شما نمی‌دانید امّا
بعضی از ما
زنِ زیبا و بالابلند را
«برنو» می‌نامیم،
نغمه‌ای در تیر و تفنگ،
و همه می‌دانند:
مرد باید
دو برنو داشته باشد؛
یکی برای نبرد،
یکی برای روزهایی
که باید آمادهٔ
نوای جنگ باشد

#شعرنو

آیا دوباره تو را خواهم دید یا بالاخره مرگ، کار من را در حالی که همواره عاشق بوده‌ام به پایان خواهد برد؟
پ.ن: می‌بینی؟ عشقِ محال، همواره برنده است.

#دل‌نوشته

: چه آرزویی داری؟
- قهوه عربی بنوشم، مثلا در قاهره و کافه‌ای دنج که بی‌مخالفتِ احدی فقط و فقط #ام‌کلثوم پخش کند.
به یاد پدرم که از این میان فقط اُم‌کلثومش را شنیده بود و دوست داشت، ریزریز گریه کند. چنین آرزویی دارم.
: و دیگر چه؟
- تخته بازی کنم و تاس بیاندازم با چشمانی که از دیدن تو، بعدِ این همه نبودن‌ها، برق می‌زند...

#فات_المیعاد
#الدنیا_امل
#دل‌نوشته

لبان لرزانت کجاست؟
نگاهت چه شد، مادر؟
چه کسی این بارِ خاک را
بر جان تو گسترده...

هر آنچه بود، باشد
اما از جانب ما
در هر گوشه‌ی خانه
همواره حاضر هستی
حتی وقتی
به خانه‌ای، خیابانی
ناآشنا می‌روم،

یا وقتی ابرها
در آستانه‌ی بارش
سکوت را آرام می‌خراشند،
باز تو را
من در نغمه‌ی باران
به‌نرمی می‌شنوم
---
#شعرنو
#پدر
#مادر
@کافه سلام

و ما در مدرسه مفهوم تنبیه بدنی، تحقیر مداوم به علت‌های گوناگون، اخراج، مقایسه بی‌علت، کمبود امکانات، تبعیض، ازدحام بیش از حد، ترس همیشگی از امتحان و البته حجم زیادی از معلومات بی‌فایده را آموختیم...
فرزندی ندارم اما اگر داشتم نمی‌گذاشتم به مدرسه برود! سه سال اول را خودم به او درس می‌دادم و بعد او را به همراه خودم به کوه، دشت، استخر، سینما، کتابخانه، خیابان، بیابان و همه‌جا می‌بردم و می‌گفتم: همه‌جا مدرسه است. فقط باید چشم‌هایت را باز نگه بداری و بیاموزی.
همین جمله را هم به او نمی‌گفتم! چشم و گوش بچه‌ها باز است و قدرت یادگیری بالایی دارند و فطرتا شر و خیر را از هم جدا می‌دانند.

می‌گویند شنبلیله خاتون
شلتاق می‌‌کند
در پس‌کوچه‌های قاسم‌آباد شقی،
قسمت‌الدوله قرشمال شده
غُرُق را شکسته است،

از آن سو
قلمچاقی سیاه‌پوش
یکجا بر دوش کرده
قشون هشت دولتِ
صغری و کبری را؛

ما اما قاشق قاشق
عشق را به قشنگی
تا انتهای شیشه
سر می‌کشیم...
ـــ
#مطایبه
#هجو_هیچ‌کس
#تفنن_ادبی
#بازی با صدای «ق ش»
#شعرنو

سلام اِی دورها.
درود جناب نزدیکان!
چه می‌گویید؟

خوشا به حال شما،
که هر چیز خوب، پیش شماست...
نسیم، ماه شب چهارده
ستاره‌های آسمان،
همه از دورها می‌آیند.

باز هم بگویم:
یاد شب‌های خوشبختی،
خاطره‌ روزهای جوانی
یا سال‌های شاد کودکی
خلاصه هر چیز خوب
در دورها پنهان است

من که از شما دورم،
می‌خواهم بدانم:
دورها هم انتظار می‌کشند
تا روزی نزدیک شوند
و ما دوباره، دست‌در‌دست هم،
به آن دورهای خوب برگردیم؟

---
#شعرنو
#نوستالژی
#یادهاوخاطره‌ها

امروزِ عشق!

چه فرقی می‌کند در آغوشت بمیرم یا نه. عشقی که تو باعث آن بودی، همه‌ی من را همواره در بَر گرفته است.

#گفتگو در تنهایی
#دل‌نوشته

فردای عشق!

س: می‌خواهید قدم در راه عشق بگذارید؟
ج: کاری است بس پرخطر. به خاطر داشته باشید که در این وادی، نباید حتی برای چشم‌برهم زدنی به وفاداری و وصال معشوق بیاندیشید. اصل را بر این بگذارید که هجران سهم نهایی شماست. کسی اینچنین به شما نخواهد گفت اما بگذارید من بی‌پرده بگویم که در عاشقی، گرفتار اندوهی پایدار و تمام‌ناشدنی خواهید بود و تا واپسین دم حیات، گریزی هم از آن نخواهید داشت...
و این، تنها یکی از هزاران درد عشق است... حال، آیا حاضرید در این دریای سرخ‌گون، غوطه‌ور شوید؟

#گفتگو در تنهایی
#دل‌نوشته

پس‌فردای عشق!

و حال بدتری از عشق هم هست!
چه حالی؟
جنون؛ بله جنون.
جنون چیست؟
آن است که بدحالی و گرفتاری ابدی عشق را عوض نکنی با هر چیز نیکو در این دنیا. حتی با وصل، وصل با محبوبت.
مگر می‌شود؟
بله. حال مجنون این است.‌ از جایی به بعد در مسیر عاشقی، چنین جنونی در تو شکل می‌گیرد. دوست داری دائم گریان باشی و گرفتار و خلاصی هم نیابی. زندگی فقط در چنین حالتی برایت معنا دارد و دیگر هیچ.
از آن به بعد چه می‌شود؟
هیچ... تو دیگر عاشق آن معشوق هم نیستی. عاشق عشقی نرسیده و فرجام‌نیافته می‌شوی.
بعدش چه؟
کسی از بعدش خبری نداده است!

#گفتگو در تنهایی
#دل‌نوشته

حمله ساختمان‌های «متراکم»
با چرب کردن سبیل شهرداری مرکز،
مجموعه کنار مجموعه
واحد به واحد
بالا برده است

وگرنه آن کوه روبرو
و هر شیار مخفی‌اش
که حالا فقط تماشاگر شده،
عمری دور از چشم‌ها،
نقش پناه پرندگان
سکوت طبیعت را،
بر دوش داشته است


---
#شعرنو
#شهرداری
#طبیعت

از دورها کاروانی
بارش همه سراب
پیدا شده است...
خرمنِ زلفِ پریشانت
ما را به بازی، صحرانشین کرده
همدل با برادران یوسف
بی‌گمان باید شد
که خوابِ رقصِ ستاره‌ها
سخت ناگوار خواهد بود

وگرنه کاروانِ سراب
ما را باز به دورترها رانده
آنجا که نیستی
سراغِ تک‌تکمان را گرفته است

---
#شعر کفر
#شعرنو

ما تفریق هستیم!

حقیقت این است که هیچ‌کس، هرگز ما را ترک نمی‌کند، زیرا هیچ‌گاه «جمعی» به معنای واقعی محقق نمی‌شود. هر یک از ما جداگانه آفریده شده‌ایم و هر آنچه به نظر اتحاد، وصل یا یکی شدن می‌آید، تنها چیزی موقت و در واقع نزدیکی بر اساس مشترکات است؛ مشترکاتی که بالاخره یا تغییر می‌کنند یا تحت تأثیر عوامل دیگر قرار می‌گیرند.

#تنهایی، ذات انسان را شکل داده و گریزی از آن نیست.

این درد را دوا نکن!

مسیر تعالی، رنج‌های ناگزیری را به همراه می‌آورد؛ رنج‌هایی که درس‌آموزند، درمان بر آن‌ها راه ندارد و تا واپسین دم، همراهتان خواهند ماند.
از جمله آن‌ها می‌توان به #تنهایی و انزوا، دردهای بی‌نام تن، رنج عشق و انتظار مرگ اشاره کرد.
حال اگر از چهل سالگی عبور کرده‌اید و طعم اینها را نچشیده‌اید، دست‌کم به گمان من، در مسیر تعالی گام برنمی‌دارید.

...ایشان در خلوت به من گفتند دعایی دارم که می‌ترسم آن را به زبان آورم. یعنی راستش دعای من هست اما از طاقتم خارج است. گفتم این که می‌گویید چه دعایی است؟!
فرمودند: می‌ترسم بگویم این درد را که تو داده‌ای، شفا بده. در شفا نیافتنش امید رشد و تعالی است و اگر شفا بخواهم، ترس برگشت به مرحله پایین‌تر بخاطر ناتوانی در تحمل درد!
در حیرتم که چه بخواهم و چه نه!

پس تو آن دِه که آن بِه!

#سلوک
#دل‌نوشته

زن، زن است!

۱ـ ...زن، زن است با آن زیبایی و جذابیت خدادادی‌اش. هرچند من مطلقاً و مطابق امر شارع به هیچ زنی نگاه نمی‌کنم، اما حقیقت این است که زیبایی و آرامش، اجزای جدانشدنی ذات زنانه هستند.

۲ـ آیا شما فکر می‌کنید همه‌ی کسانی که زنان را برای کارهای مخاطب‌محور انتخاب می‌کنند، مریض هستند؟ لزوماً نه، بزرگوار!
زن صبور است و در ذهن مردان، به‌صورت پیش‌فرض، راستگوتر از مردان تصور می‌شود. حضور او می‌تواند انرژی مثبتی در محیط کار بیافریند و از او انتظار می‌رود که بدون از کوره دررفتن، کار همه‌ی مراجعان را راه بیندازد.
این‌ها صفاتی هستند که در زنان بیش از مردان یافت می‌شوند.

۳ـ مشکل این نیست که جامعه‌ی ما، پیرو عرف زمانه و فرهنگ سرمایه‌داری جهانی، اول به سراغ گزینه‌های مونث و خوش‌آب‌ورنگ می‌رود؛ مسئله جای دیگری است.
امروزه هر دو طرح‌واره‌ی مردانه و زنانه آسیب دیده‌اند. مردان آنچنان صفاتی که از مردان انتظار می‌رفته را از دست داده، و زنان نه چندان ویژگی‌های اصیل خود را حفظ کرده‌اند.
بخش قابل توجهی از هر دو گروه به موجوداتی عجیب و نوظهور تبدیل شده‌اند: موجوداتی که تنها در پی جلب منفعت بیشترند، به دیگران سودی نمی‌رسانند و عبور از هر مرز اخلاقی و عرفی را برای خود مجاز می‌شمرند.

حرف آخر:
ای کاش مردان ما، "مرد" و زنان ما، "زن" بودند. مردانی خانواده‌دوست و کوشا، و زنانی که -چه مادر باشند و چه مجرد- به شرافت و هویت زنانه‌ی خود بیشتر اهمیت می‌دادند.

#فمینیسم
#طرح‌واره
#ابتذال