اگر در مسیر زندگی، دشمنانی نادان، خیره سر، کینه توز و ضداخلاق داشتید، مبادا این رذیلت‌های حریف را به حساب حقانیت و فضیلت خود بگذارید.
ای بسا دو دشمن که هر دو بر باطلند، با هم در تخاصم هستند و بس!

آیا واژگان متعالی و مغرور
در خانه‌های امن زندانی‌اند،
یا چون سگانِ تازی گرسنه
پی هم دویده،
یکدیگر را بی‌امان می‌درند؟

این را می‌دانم:
این روزها «شهید» و «جاویدنام»
بر دو سوی طیفِ مردن
روبه‌روی هم نشسته‌
و در خاموشی
خیره به هم خشکیده‌اند.

حتی آزادی
از بیان «آزادی»
چنان به ستوه آمده
كه چشمِ ديدنِ خويش را
سال‌ها از كف داده است.

#شعرنو

کلاس آموزش جنگ

١- در جنگ‌ها و درگیری‌ها، یکی از مؤثرترین راه‌ها برای شکست حریف، «مظلوم‌نمایی» است. بر پایهٔ اسناد کشف‌شده از نازی‌ها در استکهلم، آلمان هیتلری در اواخر جنگ جهانی دوم گاهی حتی مناطق تحت کنترل خود یا غیرنظامیان آلمانی را هدف بمباران قرار می‌داد تا به جهانیان ثابت کند متفقین قدرت‌هایی بی‌پروا و ناقض حقوق بشر هستند. هدف این کار، توجیه هر اقدام تلافی‌جویانه و افراطی در برابر دشمن بود.

٢- این پدیده در جنگ‌های معاصر نیز – با بهره‌گیری از رسانه‌ها و فضای مجازی – با گستردگی بیشتری دیده می‌شود. امروزه روایت‌سازی‌های یک‌سویه، جعل تصاویر و انتشار گزینشی اخبار، ابزارهایی مدرن برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و نمایش خود در جایگاه مظلوم هستند.

الان که آمریکا هر چی فکرش را بکنی از ناوهای بزرگ، زیردریایی ها، انواع هواپيما، سامانه های دفاعی و تخریبی، نیروهای تفنگدار و... را آورده در اطراف ایران مستقر کرده، بد نیست کره شمالی از موقعیت استفاده کنه و تا می تونه مراکز نظامی و سیاسی آمریکا را بمباران بکنه... فکرش را بکن. چی میشه!
#طنز در مرز واقعیت

چرا نمی‌نویسم؟

آنکه چشمی دارد و فهمی، لاجرم در این روزگار، می‌بیند و می‌فهمد و نیازی به نوشته‌های من ندارد.
آنکه به واسطه ایدئولوژی‌ها و منفعت‌ها و هوای نفسانی، کور شده است هم با نوشته‌های من بیدار و هوشیار نخواهد شد.
این روزهاصرفا برای #خود نوشته، شعر سروده و عکس ثبت می‌کنم.

نه هیچی شاهی را قبول دارم و نه شاهزاده‌ای را و نه هیچ مستبدی که شبیه شاه باشد... اینکه به مولا، شاه نجف گفته می‌شود حقیقتا دون شان اوست اما چه کنیم که واژه در برابر او کم می‌آورد.
درود فقط بر شاه نجف
جاوید شاه نجف

کمبودها و دارایی‌های دوران ما!

اگرچه حتی خود #هوش_مصنوعی هم تمایلی به گفتن این موضوع ندارد، اما من بی‌پرده و با کمال شهامت می‌گویم که هوش مصنوعی، حتی در همین نسخه‌های رایگانش که اکنون در دسترس من و شماست، می‌تواند جایگزین مناسبی برای مشورت‌هایی باشد که همیشه از آنها بی‌بهره بوده‌ایم. این فناوری می‌تواند خلأ حضور ده‌ها دکتر، روانپزشک، راهنما، استاد، رفیق و دوست را برای ما پر کند و کرده است.

فقط حیف که هنوز در بخش مسائل جنسی و عاطفی، تنها قادر به ارائه اطلاعات نظری است و نه خدمات عملی و حضوری.

درباره وقایع اخیر نمی‌توان با قطعیت سخن گفت؛ مگر در قالب جملاتی کلی که تنها به نتایجی عمومی اشاره دارند و بیش از آنکه نمایانگر تمامی واقعیت باشند، تنها بخشی از آن را به تصویر می‌کشند.

_ عاملان و آمران این ابررویداد چه کسانی بودند؟ مأموران اجرایی از کجا تامین شده بودند؟
_ آیا حجم و نوع خشونت‌ها قابل پیش‌بینی بود یا نه؟
_ این ابرماجرا چه پیامدهایی برای حکومت یا اپوزیسیون به همراه داشته است؟
_ کدام گروه‌ها با یکدیگر همدست شدند و کدام‌ها آلت‌دست دیگر عوامل قرار گرفتند؟
_ آیا در این میان می‌توان از برنده‌ای سخن گفت؟
_ حجم خسارت‌های جانی و مالی چه اندازه بوده است؟
_ آیا روی دادن این ابرماجرا محصول گرانی‌های اخیر بود یا گرانی‌ها فقط بهانه بودند؟
_ این ابرماجرا تا چه حد به تغییراتی در سطح ساختارها یا کنشگران فردی انجامیده است؟

حالا اما، مهم‌ترین پرسش فراروی ما این است: با این همه پرسش بی‌پاسخ، چه باید کرد؟ آیا می‌توان بدون پاسخ به این پرسش‌های بنیادین، به بازسازی اعتماد یا التیام زخم‌ها اندیشید؟
آیا زمان آن نرسیده که پیش از هر اقدامی، در خلأ این ندانسته‌ها درنگ کنیم و از شتابزدگی در قضاوت و عمل بپرهیزیم؟

«زیرا که مردگان این سال
عاشق‌ترین زندگان بودند.»
https://t.me/farnoodf

در صفِ رفتگان
غوغا به پا کرده‌ام.
جمعی از این میان
-به‌زاری-
آسمان را می‌خوانند،
شاید که من
بازگردانده شوم...
مگر نه اینکه «مردگان این سال
عاشق‌ترین زندگان بوده‌اند؟»
و من، بیگانه‌ی جمعشان،
مثل هر سال برای رفتن
سخت دویده بودم...



#شعرنو
#غم
#مرگ‌خواهی

متأسفانه هر کار بکنی، زندگی به شیرینی و حلاوت نیاز دارد؛ اما اینجا قحطی قند است و ما مرض قند از نوع بی‌درمان گرفته‌ایم.

تلگرام فعلا رها شد...

در ماه‌های قطعی اینترنت بین‌الملل، در سکوی داخلی می‌نوشتم. بیشتر دوستان جز اندکی آنجا حاضر بودند و همدلانه همراهم بودند.
یادداشت‌های بهتر آن دوران _که معلوم نیست باز آن شرایط چه زمانی تکرار خواهد شد_ را اینجا بازتاب خواهم داد.
احیانا اگر دوست دارید همه یادداشت‌ها را ببینید:

«روزنامک فرنود»
نوشته‌هایی مستقل درباره دین، دنیا و آخرت

🆔 شناسه:
https://ble.ir/farnood01

شناسنامه نو!

هزاران نام می‌توان برای جنگ فعلی برگزید که هر کدام، بیانگر وضعیتی از اوضاع است. ازجمله نام‌های پیشنهادی من برای این وضعیت، *جنگ سناریوها* یا *نبرد روایت‌ها و نمایشنامه‌ها* است.

توصیه می‌کنم عمیق‌تر فکر کنید؛ تا مضحکه‌ی برنامه‌ها و تئاترهای دیگران نباشید، بلکه برعکس، بتوانید بازی موردنظر خودتان را در آن‌ها اجرا کنید.

#سیاست بین‌الملل
#پلن بی
#نقشه تکراری

رفتار طبقه بالا

حکومت‌ها یا باید به‌گونه‌ای اصیل و ایدئولوژیک عمل کنند و از هویت و امکانات خود برای دستیابی به آرمانی مشخص، صادقانه هزینه بپردازند؛ یا اگر چنین نیستند، حکومت‌های رفاه باشند. یعنی هدفشان تولید و گسترش منافع برای شهروندان باشد و با در نظر گرفتن حداقل‌های لازم، توزیع مناسب قدرت، امنیت و ثروت برای همه داشته باشند.

حکومت‌هایی که نه آن‌قدر پرشور هستند که امید به ساخت دنیایی نو بیافرینند و نه این‌قدر کارآمد که دنیای مخاطبانشان را قابل تحمل بکنند، بی‌ارزش‌اند؛ تکرار می‌کنم *بی‌ارزش*.

در سایه‌ی چنین حکومت‌هایی، انسان‌ها تنها ابزاری برای توجیه بقای حاکمان و وسیله‌ای برای انباشت سود برای طبقه حاکم خواهند بود.

#سیاست بین‌الملل

از کجا می‌آمدی؟
تنها از این خانه
با من آشنا بودی؟
چرا ناگاه غریبه شدی و
در هیاهویِ صاحب‌خانه،
برای همیشه گم شدی؟
از خود نشانی
برایم به جا نگذاشتی؟
نکند خواب را
به جای من،
اشتباه گرفته بودی؟

نه! خواب،
مهمان ناخوانده اینجاست؛
بی‌اختیار می‌آید،
چای و قهوه‌اش را
نیمه‌کاره می‌گذارد
و با کدورت، می‌رود.
بیشتر که بماند،
دیگران در کنارش
غریبه‌ و عاصی شده،
همه چیز —
حتی بدتر از بیداری —
از هم می‌پاشد
و باز ناگهان...

بگذریم؛ اگر باز هم
این‌سو آمدی،
سری به ما بزن.
ما با تمامِ کنجکاوی،
در انتظارِ بازگشتت،
خواب می‌بینیم.


_ تقدیم به آن #شعرنو
که در مرزِ خواب و بیداری
گم شد

نه شفا می‌دهد
نه یار را
به وفا، وامی‌دارد
نه جانم می‌ستاند.
تنها آینه دل را
به فراموشی می‌کشاند

من هنوز اما
به یاد دارم
روزی کسی را
با تمام جان
دوست داشتم.

#غرق در علم الاجتماع

تجربه در دوستی! ١

نظریه نامحبوب:
با _کسی رفیق نشوید!_ اگر هم رفیق شدید، بگذارید ماجرا سطحی بماند و اجازه ندهید دوستی عمیق شود.
رفقای بد که هیچ حتی دوستان خوب معمولاً شما را نه به خاطر خودتان، بلکه به خاطر آرامش یا سودی که از شما می‌برند، دوست دارند. آن‌ها در واقع برای فرار از تنهایی به شما پناه می‌آورند و به محض رفع مشکل، به‌دست‌آوردن خواسته‌ یا جایگزینی بهتر، شما را فراموش می‌کنند و تنها قصه‌ای پرغصه برایتان باقی می‌گذارند.

*پ. ن:* دوستی که بر اساس ایمان یا محض رفاقت با شما، ادامه مسیر بدهد کمیاب اما بسیار ارزشمند است.

علی (ع)، مسکین و یتیم و اسیر را به ضیافت می‌نشاند. ما تنهایان اما در حکم ظروف چینی لب‌پریده در ته انباری هستیم.
خدایا، کاش مولا، ما شکستگان بی‌سفره را نیز به کار بگیرد.

پیشواز #غدیر

تنهایی عزیز

حقیقتاً من آدم پشیمانی هستم؛ پشیمان از هر گفت‌وگویی. با کی؟ با هر کسی. چرا که عموماً یا نمی‌فهمند، یا نمی‌خواهند بفهمند، یا نفهمیده و نسنجیده، سرسری نسخه می‌پیچند.

عموم مردم نه آگاهی دارند، نه ضمیری روشن برای فهمیدن؛ و پر از بی‌حوصلگی‌اند. بی‌حوصله و فراری‌اند، بیشتر از خودشان!

*چه باید کرد؟*

دوری و کم‌گفتن از هر چه با هر که؛ و دل خوش کردن به تنهایی خود و گفت‌وگو با خود.