گذشته، وقتی «گذشته» است که کاملاً از ما جدا افتاده و بی‌اثر شده باشد. آینده نیز آنگاه «آینده» می‌شود که هنوز فرا نرسیده، ردّی از آن در کار نباشد، و نه خبرش رسیده، نه هشدار و سرانجامِ آن بر ما روشن و قطعی گشته باشد.
حقیقت آن است که ما در بستر زمان زیست می‌کنیم؛ خود زمان اما چیست؟ زمان، چیزی به‌هم‌پیوسته‌ است که در آن نمی‌توان یک لحظه را به‌دقت در گذشته، اکنون یا آینده جای داد. واقعیت آنکه همهٔ رویدادها همواره در همین «اکنون» جریان دارند و به هستیِ خود ادامه می‌دهند، گاهی با رنگی پررنگ و گاهی با رنگی کمرنگ.

«... وَ أَسْأَلُکَ الْأَمَانَ یَوْمَ یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ.»
«... و از تو امان می‌خواهم در آن روزی که گناهکاران به سیمایشان شناخته می‌شوند.»

_فرازی از مناجات امیرالمومنین در مسجد کوفه_

عرض می‌کنم که خدایا، مبادا ما آنچنان زشت‌ و کریه‌ محشور شویم که در زمرهٔ مجرمان شناسایی گردیم! چهره‌ ما را به نور ایمان، به نور ولایت و به نور خوشنودی پدر و مادرمان از ما، روشن و سپید کن و از نشانه‌های اهل گناه دور بفرما.

شرط وحدت با دیگران، داشتن وحدت در درون خود است. این روزها در جامعه شیعی سطح تنش بسیار بالاست. دوگانه‌های باحجاب_بیحجاب، پرچمی_پهلوی، آنچنان قوی شده که طرفین حاضرند همدیگر را زنده زنده بخورند. بماند که حتی درون هر کدام از این گروه‌ها شاهد زیرانعشابها و اختلافات جدی هستیم که بحث را پیچیده‌تر می‌کند.
در این حال وحدت بین شیعه و سنی صرفا شعار یا آرزویی محال است. ما با خودمان هم وحدت نداریم چه برسد با دیگران.
هفته #وحدت

کدوم نظر را می‌پسندید؟

نظر اول:
یکی از راه‌های سامان گرفتن جامعه این است که بپذیریم همه مثل ما فکر نمی‌کنند و «بچه شیعه» نیستند. پس باید گاهی (اشدا علی الکفار) بود.

‌نظر دوم:
البته... از ده تایکی هم بچه شیعه به معنای دقیقش نیست اما به هر حال اینجا مملکته شیعه است.
شما آن روزی که دین را کشیدید وسط سیاست باید به اینجای ماجرا فکر می‌کردید. به جایی که خودتان بمانید و حوضش.
ما نه ادعای حکومت دینی داریم قبل از ظهور و نه هیچی. فقط بیان فضایل مولا و اینکه عملا تبلیغ کنیم برای دین بی ادعای ریاست دنیوی خواستن.

هرچند تو مَدّ بالانشین و من نقطه زیرِکُرسی اما، حروف دل ما به هم نرم و نازک اتصال دارد.
#عشقبازی به زبان خوش‌نویسی

شما از خدا بخواهید لحظه‌ای را بهتان نشان دهد که خودش نیست، و معجزه‌ای هم در کار نیست و هیچیِ هیچی!
... ما همواره در معجزه زندگی می‌کنیم. فرقی هم با دیگران نداریم. فقط باید قلب و فهمی به انسان داده شود که در همه چیز، معجزه را ببیند. ما همواره در معجزه زندگی می‌کنیم.

قرار بود صبر، معجزه کند؛ اما معجزه صبر کرد و صبر کرد و آخرش هم نیامد... حالا که نگاه می‌کنم، می‌بینم صبر خودش عین معجزه بود. نبود؟
چه کسی چنین صبری میتواند بورزد و بازهم منتظر معجزه باشد؟
... و «صبر» یعنی نرسیدن و نداشتن، در عین رضایت و سکوت، زیر لب دوباره خواستن، و مردانه پای کار ماندن.

توحید از مسیر نبی و علی... حرف اول و آخر ما است.

(ایمان یعنی انتخاب شدن و نه انتخاب کردن). من مدت‌هاست به این اعتقاد رسیده‌ام. باور نمی‌کنید؟
کافی است ایمان بیاورید تا به این باور برسید.
چگونه؟
باید انتخاب شوید.
چگونه انتخاب شویم؟
این با شما نیست. مربوط به انتخاب کسی دیگر است...
کلیپی با همین محتوا:

https://www.instagram.com/reel/DdFzqO_IkUi/?stkn=NjZiM2M3MzIxNA==

چرا مؤمن شجاع است؟

درباره ثمرات و نشانه‌های ایمان احادیث متعددی بیان شده است. من از این زاویه به مسئله نگاه می‌کنم که وقتی ایمان در فردی ایجاد می‌شود، باید آثار و ثمرات خود را در زندگی او نشان دهد.
یکی از این آثار آن است که انسان دیگر اموری را که در قلمرو ایمان او نیستند، ملاک و معیار قرار ندهد، از آنها نترسد و به آنها دل نبندد. ایمان باید همه توجه، قلب و همت ما را به خود جلب کند و ما برای آنچه غیر از ایمان است، ارزش استقلالی و تأثیر اصیل قائل نشویم.
به بیان دیگر، ایمان واقعی جهت‌گیری انسان را تغییر می‌دهد و او را از وابستگی به امور غیرایمانی رها می‌سازد و به سوی ارزش‌های ایمانی سوق می‌دهد.

می‌گفت: آدمی به جایی می‌رسد که تنها یک بیچارگی برایش می‌ماند: اینکه همهٔ بیچارگی‌هایش را بیچارگی تصور می‌کرده است.

مدرسه میناب با این همه دانش‌آموزِ غایب امسال چه می‌کند؟ با این همه دانش‌آموزی که سال قبل جهشی زدند و رفتند به بالاترین سطح و همه از کلاس شهادت نمره قبولی گرفتند.

دعای شوخی_دعای جدی

یک حاجت مشروع دارم؛ خودم هر چه دعا می‌کنم، برآورده نمی‌شود. کسی هم اطرافم نیست که از او بخواهم برایم دعا کند. یک‌دفعه به سرم زد از هوش مصنوعی بخواهم! خودم جلوی خودم را گرفتم و گفتم: نکن بزرگوار! یک‌دفعه نمیگی جناب دیپ‌سیک قاطی کند، از طلب دعا کم بیاورد و پوکیده شود؟ آن وقت گناه این بنده خدا هم می‌افتد به گردنت... منصرف شدم.
حالا شما اگر آبرویی پیش خدا دارید، برای همه، از جمله این برادرتان، دعای خیر کنید تا کار به ترکیدن هوش مصنوعی نکشد.
#التماس_دعا

یادم بماند: هرگاه از حد میانه در زندگی روزمره تخطی کردم، هم در زندگی مادی و هم معنوی ضربه خوردم.
یادتان بماند: میانه روی، میانه رفتن در حلال‌ها و مباحات است. هرگونه نزدیک شدن به ممنوعات الهی خارج از این موضوع است.

من و ساقی...

می‌گفت: این دنیا پر از غصه آفریده شده و از تنهایی انباشته است. #دعا برهم‌زنندهٔ رسم زندگانی است؛ خدا قول داده است که این رسم را بر هم زند.
مؤمن و خدا در همکاری دوسویه، قانون تباهی را از میان برمی‌دارند؛ از این جهت بی‌دینان و بی‌معرفت‌ها چقدر با تیرگی حاکم بر دنیا سر سازش دارند!

سعی کنید گرفتار کسی بشید که رهاتون نکنه... زن و بچه مخصوصا توی این زمانه خیلی راحت آدم را رها می‌کنن. مال به یک اشتباه محاسباتی ساده، فرد را رها می‌کنه. عرق و شراب و پارتی تا یک جایی جواب میدن و از یک جایی خودت روت نمیشه، نزدیکشون بشی. روت هم بشه دیگه بدنت جواب نمیده...

گرفتار مذهبی شوید که از امیرالمؤمنین شروع می‌شود، به پیغمبر می‌رسد و سرآخر به ذات بی‌نهایت پروردگار ختم می‌شود و بس.

بعد از سوگ های مکرر

هر کسی با گروهی دلشاد است. فردی با افراد شاد و مست و غزل‌خوان. کسی با آدم‌های مبادی آداب. فردی با جمعی اندیشمند و موقر. دیگری با مشتی الوات. کسانی با عده‌ای مؤمن متشرع. و من حقیقتاً با هیچ گروهی!

نهایتاً، مخاطبم اگر متدین باشد و اهل سواد و حدوداً کم‌صحبت و آرام، خوشم می‌آید. آن هم برای ساعتی محدود.
و حقیقت تلخ این است که تنهایی درون من تخم گذاشته، جان گرفته و حالا شاخ و برگش بر همه وجودم مستولی شده است…

نابود!
یکی از مشکلات ما این است که کمبودهای زیادی نداریم که اگر داشتیم به این کمبودهای جزیی، کمبود نمی‌گفتیم. نمی‌دانم! شاید کمبودهایمان هم زیاد است آنچنان که حتی نمی‌دانیم چه کمبودهایی داریم و آمارش از دستمان در رفته و اصلا برخی از کمبودهایمان را کمبود نمی‌دانیم.

(از پشت بلندگو):
شهید ماکان نصیری
شهید ماکان نصیری
با شما هستم. مگه صدای منو نمی‌شنوی؟
تا کی می‌خواهی توی آسمان پرواز کنی؟
لطفا زودتر برگرد کلاس. درسته شما یک شبه همه درس ها را گرفتی و فارع التحصیل شدی اما همه منتظرند تا کلاس دوباره شروع بشه... شاید بتونی به بقیه هم چند نکته یاد بدهی تا آن‌ها هم فارغ التحصیل بشن...
اول #مهر

عاشق آدمایی‌ام که ظاهرشون فقیر و گداگدوله، ولی اگه بتونی با چشم خاص، نگاهشون کنی، می‌بینی از بزرگ‌ترین سرمایه‌دارای معنوی این عالم‌ن.

از کجا می‌شه این آدما رو پیدا کرد؟ نمی‌دونم، ولی می‌دونم هرچی هستن، اهل ادا و اطوار نیستن. نه یه وجب ریش دارن، نه کلی اصطلاح قلمبه‌سلمبه عربی و انگلیسی. راحت می‌آن و راحت می‌رن؛ اما خدا روشون حساب می‌کنه و به فرشته‌هاش می‌گه: «این همونیه که وقتی شما اعتراض می‌کردید چرا بشر رو خلق می‌کنی، من بهتون گفتم یه چیزی می‌دونم که شما نمی‌دونید! این همون کسیه که من می‌دونستم یه روز می‌تونم بهش افتخار کنم...»

خدا توفیق آشنایی و همراهی با یکی از اینا رو به ما بده... آمین.