حق طلاق را نجات بدهیم! بخش ۲

حالا سوال اینجاست حق #طلاق را باید به چه کسی سپرد؟

الف: مرد
ب: زن
در هر دو حالت، تبعیض وجود دارد و دادن حق به صورت قانونی به نفر اول یا به صورت ضمن العقد به نفر دوم (مساوی با گرفتن حق از نفر اول است) فرقی ندارد و مصداق برتری بلاوجه یکی در داشتن این حق است.

ج: گاهی جایگزین‌های دیگری مطرح می‌شود مانند پدر عروس یا پدر داماد یا یکی از بزرگ‌ترهای مرضی‌الطرفین.
در این بخش نیز هرچند با توجه به تجربه بیشتر فرد، امکان اشتباه کمتر می‌شود اما کماکان این سوال مطرح است که چرا حق طلاق دو انسان بالغ و مستقل به دست یک فرد دیگر باشد؟
اگر در دو شکل اول شبهه تبعیض مطرح بود در این شکل شبهه ایجاد حق بلاوجه مطرح است.

نکته:

سوال اینجاست که اصولاً چرا باید حقی به عنوان حق طلاق وجود داشته باشد؟

(ادامه دارد)

حق طلاق را نجات بدهیم! بخش پایانی

گاهی طلاق به علت هوسرانی مرد وزن است و گاهی علت #طلاق شرایطی است که در آن زندگی برای طرف مقابل آن چنان سخت می‌شود که متعارفا خارج از تحمل است. (بیماری لاعلاج، دوری از خانواده و...)
هر چند طلاق امری مذموم است اما به نظر می رسد وقتی زندگی به بن‌بستی غیرقابل تحمل می‌رسد باید برای تغییر آن راهی باشد.
طلاق حتی اگر به واسطه تقصیرهایی خارج از اختیار فرد باشد (بیماری سخت) به هرحال موجب خسارت اجتماعی به همسر و خانواده او و فرزندان می‌شود و باید برای احقاق حقوق دیگران فکری کرد.

پیشنهاد:
بنا به آنچه گذشت طلاق صرفاً در صورت مواردی که بروز آن خارج از تحمل یکی از همسران باشد، منطقی است.
👈 درباره شیوه اجرایی طلاق باید بگویم که ضمن حذف حق طلاق از مرد یا زن صرفاً این حق باید به دست نهادی صالح و خارج از خانواده دو طرف باشد.
این نهاد باید غیردولتی و دارای توانمندی تشخیص موضوع عسر وحرج و مقصر و میزان تقصیر باشد.

قبل از ازدواج:
به جای مهریه نیز که مردود بودن آن در بحث قبلی توضیح داده شد، باید هر دو طرف مبلغی را پیش از ازدواج به عنوان ضمانت در نزد این نهاد بگذارند و اصولا اجازه ازدواج توسط این نهاد پس از آزمون‌ها و کسب امتیازات لازم و گذشتن از دوره آزمایشی صادر شود.
(یادمان باشد که ازدواج کم‌اهمیت‌تر از آزمون رانندگی که دارای چندین آزمون مختلف است نمی‌باشد.)
مبالغ ضمانت باید ابتدا پرداخت شده باشد و در کنار آن خانواده‌ها از بیمه طلاق برخوردار باشند.

🟢 جمع بندی:

اجازه ازدواج توسط نهادی صالح و غیردولتی صادر گردد.
مبالغی به عنوان وثیقه توسط خانواده‌ها به این نهاد پرداخت شود.
حق طلاق از مرد یا زن گرفته شده و تشخیص موارد ناسازگاری و اجازه طلاق به این نهاد واگذار شود.
جبران خسارت‌های طلاق برای همسر آسیب‌دیده و فرزندان از صندوق نهاد انجام شود.



استقلال مالی یا جوک بی‌مزه! بخش ۱

زن و مرد پس از ازدواج، هویتی جدید پیدا می‌کنند: هویت متاهلانه! هویت آن‌ها به عنوان یک انسانِ مفرد تا حدود زیادی تبدیل به انسانی همسردار شده و تکلیف جدیدی پیدا می‌کنند: تکلیف راه‌بری خانواده، از منظر اقتصادی، احساسی، حقوقی، زیستی و... مرد و زن هم ندارد. کم و بیش هر دو در همه موضوعات دخیلند اما ناگهان در بین این همه کاسه‌یکی شدن‌ها، امروزه مسأله اقتصادی جدا تلقی می‌شود!

🟢 نظریه
بحث #استقلال_مالی هم از آن حرف‌هایی است که هیچ‌جوره با مفهوم ازدواج و هویت متاهلانه جمع نمی‌شود.

🔴 استدلال
واقعیت این است شما (چه مرد و چه زن) از خانه خارج می‌شوید و سرمایه خانواده که سلامتی، وقت و تخصص‌تان است را به کار می‌گیرید تا درآمدی داشته باشید.
درآمد شما سهم توانمندی مشترک خانواده است و باید آن را برآمده از هویت خانواده و مصروف خانواده بدانید.

✍️ کار، کار است!
ماجرا به کار بیرون هم ختم نمی‌شود. زن (گاهی مرد) که در خانه می‌شورد، می‌پزد و می‌روبد هم از وقت خانواده و سلامتی‌اش که سرمایه معنوی خانواده است استفاده می‌کند تا امور داخلی خانه را بسامان کند. فرض کنید چنین کسی نبود تا کارها را انجام دهد. آن گاه خانواده مجبور بود مبلغ قابل توجهی برای این کارها بپردازد (بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون تومان به نحو تقریبی در شهرها)
معتقدم هم زن و هم مرد باید در این مسیر همکار باشند و درآمدشان را به حساب مشترک خانواده بریزند و بحث استقلال مالی (امروزه برای زن‌ها مد شده است) از بُن، غلط است.
(ادامه دارد)

استقلال مالی یا جوک بی‌مزه! بخش ۲
.
🟢 فرض نادر
اگر مرد یا زن درآمد خارق‌العاده‌ای داشت مثلا بالای ۱۰۰ میلیون تومان، آیا همه درآمد او حق خانواده است؟ خیر. باید مقداری که عرفا وظیفه اوست را متعلق به خانواده دانست و مجاز است از باقیمانده، بهره شخصی ببرد مادامی که با هویت متاهلانه او سازگاری داشته باشد.

🔴 حساب مشترک
آنچه با این تصویر از هویت متاهلانه و درآمد مشترک هم‌شکلی دارد، حساب بانکی و کارت‌های مشترکی است که در اختیار همسران قرار گرفته و با توافق ضمنی همدیگر، خرج زندگی کنند.
برفرض اضافه آمدن مبلغی از این حساب مشترک، باقیمانده به نفع خانواده ذخیره می‌شود تا در روز مبادا کارگشا باشد.

✖️ماجرای جدایی
آنچه منطقی است که بعد از طلاق، نصف شود، دقیقاً این موجودی است و نه درآمدهای مازاد که ثمره توانمندی مضاعف فرد بوده است.

خلاصه کلام:

لطفاً درآمد زن را مساوی با #استقلال_مالی او ندانید و این تخم لق را از زبان فارسی ریشه کن کنید.

ای کاش داوری در کار بود!

هر کسی را می‌بینم لااقل یک عیب بزرگ دارد. از آن طرف همه با من مشکل دارند چراکه دوست ندارند عیب بزرگشان چندان دیده شده، گوشزد گردد و در رفع آن بکوشند. این ظاهراً بزرگترین گناه من است!

#مشکلات_خانوادگی
#احساس_برتربینی
#بی‌اعتقادی
#اعتیاد
#خساست
#پرکاری
#بی‌مبالاتی
#فراموشی_خود
و...
من نیز راهی خاص برای مقابله با این موقعیت دارم. زودتر از آنکه آسیب چندانی به من برسد و افراد ترکم بکنند و با این کنش، تنهایی‌ام را به رخ کشیده، در حرکتی انقلابی، آن‌ها را ترک می‌کنم. مقداری در تنهایی گریه کرده و بعد به خاک می‌سپارمشان. اگر نیامدند که دیگر هیچ و اگر آمدند مثل آدم‌های برگشته از گور با آن‌ها مراوده می‌کنم. یعنی همه چیز مثل قبل اما بدون محبت ویژه و احساس همدلی.
#تنهایی

سکوت معنادار

اگر به صورت خودبه‌خودی این طور بود که برای نظر دادن درباره هر موضوعی (از دفع زباله شهری تا وضعیت اتمی کشور، از مشکلات اقتصادی تا گرفتاری‌های سیاسی) لااقل باید ۵ کتاب یا مقاله درست‌وحسابی می‌خواندید یا دو ترمِ دانشگاهی در آن رشته می‌گذراندید، فکر می‌کنید در صف نانوایی، در تاکسی و مترو، در مهمانی‌ها و دورهمی، در گروه‌های تلگرامی، در اینستا یا هر جای دیگر، چند جمله می‌گفتید یا می‌شنیدید؟

۹۹ درصد جملات یا اشتباهند یا مزخرفند یا تاریخ‌گذشته‌اند یا گوینده‌اش نفهمیده، صحبت کسی دیگر را بلغور می‌کند!

آه از آفتابِ هرجایی،
زردی بی‌تغییر...

در صحبت‌ روزانه
ساعت آفتابی
دور می‌زند
سرم گیج شده
سایه‌اش، بی‌سایه می‌گردد

دیگر باید
خودم را با سایه‌ام
میزان کنم
ما بر هم افتاده‌ایم
مثل ساعت راس دروازه
و آفتاب فردا هم
کاری نخواهد کرد

#شعرنو
#مرگ
#تنهایی

قبض و بسط ما

مردم برای توصیفِ کسی که خوشحال است می‌گویند: انگار در پوست خودش نمی‌گنجد! درست می‌گویند. آدم وقتی خوشحال است در پوست خودش نمی‌گنجد. رفته است بیرون از خودش. باید دنبالش بگردی تا او را جایی میان تاب و سرسره‌ها و سبزه‌ها و شادمانی‌ها پیدا کنی.
در مقابل، برای کسی که غمگین است می‌گویند: نشسته گوشه‌ای و غمبرک زده است. درست می‌گویند. وقتی ناراحتیم، گوشه‌ای می‌نشینیم و ساکن می‌شویم. فکرمان آنجا نمی‌ماند اما جای نامعلومی هم نمی‌گردد. «متمرکز» می‌شویم روی مساله‌ای که به وجود آمده است.

برای من، تمرکز، نتیجه‌بخش است. با استفاده از آن ارتباط اشیاء را کشف می‌کنم. رابطه‌هایی را می‌بینم که باید باشند اما نیستند. علّت‌ها و دلیل‌ها را دنبال می‌کنم... اما در روزهای خوشحالی کارِ دیگری می‌کنم. بیرون می‌روم و واژه‌ها را بی‌واسطه می‌بینم. ذوق می‌کنم از طراوت‌شان. از شادی و خماری مخفی در تک‌تک‌شان، جان می‌گیرم اما می‌دانم «نوشتن» سهمِ روزهای تنهایی است.
در روزهای خوشحالی، از خودم انتظار یادداشت نوشتن ندارم. می‌دانم اگر هم بنویسم، چیز به درد بخوری از کار در نمی‌آید.

پ.ن: ۱۱ سال قبل این را نوشتم.
#تعجب
#تغییر

قطعی برق!

امروز رفتم استخر. ساعت ۲ بعدازظهر شروع شیفت بود. من از دوازده رفتم و نشستم مقابل در ورودی!
به سلامتی نه تنها برق مجانی نشده که سایت اعلام کرده بود از امروز اولین نوبت قطعی را در کمال قدرت و صلابت باید در خانه تحمل کنیم. راستش این مقدار خفت را نتوانسته بودم تحمل کنم!
بین خودمان باشد از دیشب کابوس داشتم، نکند وقتی استخر هستم، برق داخل استخر سرپوشیده برود! به نگهبان دم در گفتم. گفت همه چیز امکان دارد اما مرد آن است که راهش را در تاریکی هم پیدا کند؛ در ظلمات محض. مسوول استخر بلافاصله گفت نه! به ژنراتور وصلیم و در کسری از ثانیه، برق تامین میشه...
عرض استخر را یکی دوبار، با چشم بسته رفتم که اگر قرار شد برق برود و ژنراتور هم خودش را لوس کند، از ترس و هجوم لحظه‌ای افراد و صد اتفاق دیگر سکته نکنم.
چشم که باز می‌کردم می‌دیدم، کج رفته‌ام و به جای عرض، در حال طول رفتن استخرم!

۱ تیر و ۳ هدف!

اسناد منتشر نشده از #روسیه دوران تروتسکی حاکی از آن است که در اقدامی مهندسی‌شده، هنرمندی که مشی مخالف با حزب حاکم داشت را خودشان دزدیدند و کشتند و بعدش به نام او بیانیه دادند که اگر تا فردا فلان شخصیت‌های سیاسی که زندانی هستند را آزاد نکنند، خودکشی خواهد کرد!
واضح است که آن‌ها را آزاد نکردند و بعد جنازه این بازیگر را از ارتفاع به پایین پرت کرده و وانمود کردند فلانی خودکشی کرده است!
بعد از این ماجرا، مخالفت سیاسی به گونه‌ای جدید انجام می‌شد. دیگر خودکشی سیاسی، قبیح دانسته نمی‌شد و مکرراً توسط مخالفان حکومت انجام می‌گرفت.
پ.ن: تروتسکی هر روز خبر شیرین مردن دشمنان سیاسی حکومتش را به دست خودشان می‌شنید و قند در دلش آب می‌شد.

#تاریخ_شفاهی
#خودکشی

برای زنده‌یاد کیانوش

دیگر کار به جایی می‌رسد که حس می‌کنی نه راه پس داری و نه پیش و هر اتفاقی هم بیافتد، اوضاع بهتر که نمی‌شود هیچ، بلکه بدتر هم خواهد شد.
این حس را آدم‌ها گاهی در طول عمرشان تجربه می‌کنند اما به مدد سرگرمی‌های مختلف ازجمله تشکیل خانواده، اشتغال، ورزش، دورهمی و... از آن خلاص می‌شوند.
تصور کنید کسی که ممنوع‌الکار است و درآمد ندارد، خانواده‌ای ندارد، هیچ چیز نمی‌تواند او را فریب داده و دل‌خوش کند، چون حلقه‌های ارتباطی او را بریده‌اند و به علت اصولی زندگی کردن، کمتر کسی به او جذب می‌شود و راهی به دورهمی و اجتماعات مردم ندارد و... چنین فردی چه باید بکند؟
اضافه بر این موارد، وقتی فرد مذکور سیاسی است و افق روشنی را در آینده کشور، منطقه و جهان به خاطر سیطره سرمایه‌داری جهانی نمی‌بیند، چه راهی برای او باقی می‌ماند؟
من از جزییات و حتی کلیات مرگ زنده‌یاد سنجری بی‌خبرم اما اگر ماجرا، خودکشی بوده باشد، برایم کاملا درک کردنی است.

کیانوش کاری را کرد که تنها کار ممکن برای او جهت خلاص شدن از موقعیت پست بود!

روحش شاد

شما می‌خوانید و رَد می‌شوید ما اما می‌لرزیم که چه زمانی تماس می‌گیرند و می‌گویند فراخوانده شده‌ایم که چرا آن متن یا شعرت، منظور داشته است؟
و مگر می‌توان متن و شعری، بی‌منظور (آن هم خاص) گفت و سرود؟ و باید هزاران بار در ذهن خودمان سوال و جواب پس بدهیم و برای هر نکته‌ای، فراری طراحی کنیم و آخرش چه؟

خدایا زودتر این وظیفه را از دوش ما بردار!

شاید ورودی پایین‌ترین بهشت خداوند این‌چنین باشد...
#آدینه در کمربند جنوبی
پرسه در #آب‌وبرق

شهید کیانوش سنجری

شهید در فرهنگ قرآن (و نه فرهنگ امروزی) کیست؟
آنکه خداوند شهادتش را قبول دارد و فردای قیامت او را به عنوان شاهد، ارائه می‌دهد. به که؟ به هر کسی که منکر حق هست یا برای فرار از حق، به هزار بهانه متوسل شده است.
من کیانوش سنجری را شهید می‌دانم.

تفکر دینی تنها راه تحمل کردن هر شرایط دشواری است. تفکر دینی به باورمندانش می‌آموزد که اگر پایداری کنند همیشه پیروز خواهند بود حتی اگر مانند یحیی تعمیددهنده، سر بریده شده یا مانند حسین‌بن‌علی در بیابان بلا، قطعه قطعه شوند.

وصیت فجازی!

از نزدیک به ۳ دهه گذشته در فضای مجازی تاکنون یادداشت‌هایی با محتوای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ارائه کرده‌ و سعی داشته‌ام، نکته‌هایی نو گفته باشم اما از من، فقط و فقط یک نکته (قبلا دیگران بارها گفته‌اند) در ذهن داشته باشید:

به‌شدت مراقب باشید شبیه کسی که از او بدتان می‌آید، نباشید و نشوید.

عموماً شاهد آدم‌هایی هستم که از کسی انتقاد دارند اما خودشان دقیقاً همان صفت را دارند.

#بازنگری
#مراقبت
پ.ن: بخش دیدگاه‌ها را ببینید!

خوشبختی ۱۰۰درصدی؟!

بهره‌مندی از زندگی متعادل شرط آرامش است.

بگذارید این جمله را بررسی کنیم. مصداق این جمله برای مردی در سنین میان‌سالی معادل است با زن و بچه داشتن، خانه داشتن، شغل و حقوق داشتن، خودرو داشتن، ارتباط بهینه با خانواده داشتن، سلامت جسمی، اشتغال ضمنی به یک رشته هنری، داشتن باورهای اعتقادی منسجم.

چالش‌ها

۱ چنددرصد اشخاص (در شهرم، کشورم، خاورمیانه و...) چنین وضعیتی دارند؟
۲ آیا کسب برخی از موارد عملاً در تضاد با دیگر موارد نیست؟
۳ آیا تضمینی هست که با داشتن همه موارد، آرامش داشت؟
(پاسخ‌های من: بسیار کم. هست. نه.)

پس باید چه کرد؟

🟢 به نظرم فقط یک راه وجود دارد:
خوشبین بودن به اینکه تلاش برای رسیدن به #آرامش ممکن است و کوشش متعادل در مسیر آن.
باید باور داشت چاره دیگری نیست و برای دیگران هم همین‌ها را تکرار کرد و اعتقاد داشت نهایتا کسب درصدی قابل قبول از موارد یادشده، ممکن خواهد بود. و باید دانست مرگ، موجب آرامش نهایی می‌شود (ان شاء الله).



زیرِ پوستِ مهمانی

فرنود فغفور مغربی


فریبا یادش رفته حتماً. ۶ یا ۸ ساله بود اما من نمی‌دانم. همراهمان چند کتاب بچگانه داشتیم با چند بازی ساده. همه را دادم به او. مردی بزرگسال به او مهربانی و توجه کرده بود و به جای آنکه با سایر بزرگترها گپ بزند، در میانه مهمانی خانوادگی با او هم کلام شده بود.
صورت فریبا سرخ شده بود و دستانش می‌لرزید. بی‌آنکه حتی معنای واژه عشق را بشناسد، فریبا احساسی کشف‌نشده را زیر پوستش حس می‌کرد. و مادرش با همه مهربانی که در او می‌شناختیم، ناگهان دیوی ناشناخته شده بود. دخترکش را از اطراف ما می‌راند. مجبورش کرده برود روسری سرش کند و گوشه‌ای دورتر بنشیند.‌ همه آن چیز مبهم را فهمیده بودند و زیرچشمی نگاه می‌کردند. من، فریبا را مثل کُزِت می‌دیدم و مادرش را خانم تناردیه‌ای که تحمل دخترک را به هیچ وجه ندارد.
راستش منِ چهل و چندساله هم خجالت کشیده بودم. انتظار این عشق ناگهانی را نداشتم. خودم را ملامت می‌کردم که نباید آن قدر توجه به دخترک می‌کردم که همه چیز از روال طبیعی خارج شود. پدر فریبای کوچک هم که درست در سمت مقابل ما نشسته بود، بی‌واکنشی مشخص به ماجرا نگاه می‌کرد اما با دقت می‌شد فهمید که با دو چشمان بی‌سو ماجرا را زیرنظر دارد، انگار کن که مات شده است!...
ساعت رفتن که رسید، دخترک ترسیده از این حس زودتر از موقع که در دلش جوانه زده و خانم تناردیه با کینه‌ای که پیدا نبود ریشه در کجا دارد، آماده شدند که بروند. کتاب‌ها و بازی‌ها را خواستند که برگرداندند اما همسرم که از ابتدای ماجرا با مهربانی و حضورش، فضایی امن برای دخترک درست کرده بود، قبول نکرد...
دیگر هیچ‌گاه فریبا را ندیدم و همسرم را و همه آن خانواده را. مثل اینکه هیچ‌گاه هیچ‌کدام ما واقعی نبودیم. باور نمی‌کنید؟ از فریبا بپرسید هرچند حالا دیگر باید آن ماجرای سال‌های کودکی‌اش را فراموش کرده باشد.

ملاقات!

سال‌ها قبل که هنوز من را پاکسازی نکرده بودند از تیمارستان حجازی گزارشی تهیه کردم. بی هیچ دلیلی یاد آن روز و آن نوشته افتادم...

اتاق به اتاق، همه آنچه سال‌ها از دید عموم پنهان مانده را وارسی کردم. سرآخر رسیدم به همان تصویر اولی که از چنین مرکزی در ذهن داشتم. تصویری که فیلم «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» (با نام «دیوانه از قفس پرید» مشهور است) برای مخاطبانش به بار می‌آورد. با خود می‌گویم نکند دکتر حجازی که پیش‌کسوت سروسامان‌دادن به بیماران روانی بوده این فیلم را دیده و همه‌چیز از شکل ساختمان تا شیوه رویارویی با بیماران را از آن الهام گرفته است...

لینک گزارش
https://shahraranews.ir/0001u3
لینک به عکس‌ها
https://t.me/farnodfm/279?single

آدم گاهی شرم می‌کند که اعتراف کند برای چه کسی (یا کسانی) شعر گفته است... من نوبتی برای (ماضی استمراری) سطرهایی سرودم! به گمانم، از آن روز تا همیشه، (آینده‌ای در گذشته) خواهم ماند.
#شعر_بی‌پایان