شهید کیانوش سنجری

شهید در فرهنگ قرآن (و نه فرهنگ امروزی) کیست؟
آنکه خداوند شهادتش را قبول دارد و فردای قیامت او را به عنوان شاهد، ارائه می‌دهد. به که؟ به هر کسی که منکر حق هست یا برای فرار از حق، به هزار بهانه متوسل شده است.
من کیانوش سنجری را شهید می‌دانم.

تفکر دینی تنها راه تحمل کردن هر شرایط دشواری است. تفکر دینی به باورمندانش می‌آموزد که اگر پایداری کنند همیشه پیروز خواهند بود حتی اگر مانند یحیی تعمیددهنده، سر بریده شده یا مانند حسین‌بن‌علی در بیابان بلا، قطعه قطعه شوند.

وصیت فجازی!

از نزدیک به ۳ دهه گذشته در فضای مجازی تاکنون یادداشت‌هایی با محتوای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ارائه کرده‌ و سعی داشته‌ام، نکته‌هایی نو گفته باشم اما از من، فقط و فقط یک نکته (قبلا دیگران بارها گفته‌اند) در ذهن داشته باشید:

به‌شدت مراقب باشید شبیه کسی که از او بدتان می‌آید، نباشید و نشوید.

عموماً شاهد آدم‌هایی هستم که از کسی انتقاد دارند اما خودشان دقیقاً همان صفت را دارند.

#بازنگری
#مراقبت
پ.ن: بخش دیدگاه‌ها را ببینید!

خوشبختی ۱۰۰درصدی؟!

بهره‌مندی از زندگی متعادل شرط آرامش است.

بگذارید این جمله را بررسی کنیم. مصداق این جمله برای مردی در سنین میان‌سالی معادل است با زن و بچه داشتن، خانه داشتن، شغل و حقوق داشتن، خودرو داشتن، ارتباط بهینه با خانواده داشتن، سلامت جسمی، اشتغال ضمنی به یک رشته هنری، داشتن باورهای اعتقادی منسجم.

چالش‌ها

۱ چنددرصد اشخاص (در شهرم، کشورم، خاورمیانه و...) چنین وضعیتی دارند؟
۲ آیا کسب برخی از موارد عملاً در تضاد با دیگر موارد نیست؟
۳ آیا تضمینی هست که با داشتن همه موارد، آرامش داشت؟
(پاسخ‌های من: بسیار کم. هست. نه.)

پس باید چه کرد؟

🟢 به نظرم فقط یک راه وجود دارد:
خوشبین بودن به اینکه تلاش برای رسیدن به #آرامش ممکن است و کوشش متعادل در مسیر آن.
باید باور داشت چاره دیگری نیست و برای دیگران هم همین‌ها را تکرار کرد و اعتقاد داشت نهایتا کسب درصدی قابل قبول از موارد یادشده، ممکن خواهد بود. و باید دانست مرگ، موجب آرامش نهایی می‌شود (ان شاء الله).



زیرِ پوستِ مهمانی

فرنود فغفور مغربی


فریبا یادش رفته حتماً. ۶ یا ۸ ساله بود اما من نمی‌دانم. همراهمان چند کتاب بچگانه داشتیم با چند بازی ساده. همه را دادم به او. مردی بزرگسال به او مهربانی و توجه کرده بود و به جای آنکه با سایر بزرگترها گپ بزند، در میانه مهمانی خانوادگی با او هم کلام شده بود.
صورت فریبا سرخ شده بود و دستانش می‌لرزید. بی‌آنکه حتی معنای واژه عشق را بشناسد، فریبا احساسی کشف‌نشده را زیر پوستش حس می‌کرد. و مادرش با همه مهربانی که در او می‌شناختیم، ناگهان دیوی ناشناخته شده بود. دخترکش را از اطراف ما می‌راند. مجبورش کرده برود روسری سرش کند و گوشه‌ای دورتر بنشیند.‌ همه آن چیز مبهم را فهمیده بودند و زیرچشمی نگاه می‌کردند. من، فریبا را مثل کُزِت می‌دیدم و مادرش را خانم تناردیه‌ای که تحمل دخترک را به هیچ وجه ندارد.
راستش منِ چهل و چندساله هم خجالت کشیده بودم. انتظار این عشق ناگهانی را نداشتم. خودم را ملامت می‌کردم که نباید آن قدر توجه به دخترک می‌کردم که همه چیز از روال طبیعی خارج شود. پدر فریبای کوچک هم که درست در سمت مقابل ما نشسته بود، بی‌واکنشی مشخص به ماجرا نگاه می‌کرد اما با دقت می‌شد فهمید که با دو چشمان بی‌سو ماجرا را زیرنظر دارد، انگار کن که مات شده است!...
ساعت رفتن که رسید، دخترک ترسیده از این حس زودتر از موقع که در دلش جوانه زده و خانم تناردیه با کینه‌ای که پیدا نبود ریشه در کجا دارد، آماده شدند که بروند. کتاب‌ها و بازی‌ها را خواستند که برگرداندند اما همسرم که از ابتدای ماجرا با مهربانی و حضورش، فضایی امن برای دخترک درست کرده بود، قبول نکرد...
دیگر هیچ‌گاه فریبا را ندیدم و همسرم را و همه آن خانواده را. مثل اینکه هیچ‌گاه هیچ‌کدام ما واقعی نبودیم. باور نمی‌کنید؟ از فریبا بپرسید هرچند حالا دیگر باید آن ماجرای سال‌های کودکی‌اش را فراموش کرده باشد.

ملاقات!

سال‌ها قبل که هنوز من را پاکسازی نکرده بودند از تیمارستان حجازی گزارشی تهیه کردم. بی هیچ دلیلی یاد آن روز و آن نوشته افتادم...

اتاق به اتاق، همه آنچه سال‌ها از دید عموم پنهان مانده را وارسی کردم. سرآخر رسیدم به همان تصویر اولی که از چنین مرکزی در ذهن داشتم. تصویری که فیلم «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» (با نام «دیوانه از قفس پرید» مشهور است) برای مخاطبانش به بار می‌آورد. با خود می‌گویم نکند دکتر حجازی که پیش‌کسوت سروسامان‌دادن به بیماران روانی بوده این فیلم را دیده و همه‌چیز از شکل ساختمان تا شیوه رویارویی با بیماران را از آن الهام گرفته است...

لینک گزارش
https://shahraranews.ir/0001u3
لینک به عکس‌ها
https://t.me/farnodfm/279?single

آدم گاهی شرم می‌کند که اعتراف کند برای چه کسی (یا کسانی) شعر گفته است... من نوبتی برای (ماضی استمراری) سطرهایی سرودم! به گمانم، از آن روز تا همیشه، (آینده‌ای در گذشته) خواهم ماند.
#شعر_بی‌پایان

شده حتی تک‌درختی بوده‌ام در مسیری که هرگز مسیر هیچ رهگذری نبوده است...
#کوه‌های_آب‌وبرق

آل‌احمدهای زمانه ما!

۱ نه که نخوانده حتی چندبار «سنگی بر گوری» را دوره کرده‌ام اما جلال و سیمین بچه‌شان نشد که نشد. آن‌ها به هر کار قابل گفتن و نگفتنی دست زدند اما باز هم نشد. جلال مُرد و سیمین خانم هم سال‌ها بعدش به جلال پیوست اما هرجور بودند و شدند، بچه‌ای نیامد.
۲ جلال و همسرش در این باره هرچه نداشتند، محصول «نشدنی فیزیولوژیکی» بود و نه نخواستنی از سر انتخاب اما امروزه با زوج‌های مکرری مواجه هستیم که مساله‌شان چیز (چیزهای) دیگری است. گاهی مسأله اقتصادی دارند و ترس از ناتوانی سیر کردن بچه‌ی نیامده در کار است و گاهی مسأله چیز دیگری است.
۳ مسأله‌ی این نسل «عدم اعتماد به همدیگر» است. عدم اعتماد به اینکه مَرد بتواند نقش پدری را به خوبی ایفا کند و زن هم مادری مناسب باشد.

این است که زن و مرد ترجیح داده از ترس روی دست ماندن بچه‌ در شرایطی که همسر نقشش را ایفا نکند، اصولاً بچه‌دار نشوند.

۴ اگر واقعاً آمدن نسل بعدی را لازم می‌دانید لطفاً برای حل مسئله از این زاویه دقت کنید.
#جمعیت

کنش مستقل

با یکی از دوستان هم کلام بودیم و گفتم: مهمترین نکته مثبتی که در خودت پیدا کرده‌ای چیه؟
گفت: به درد هیچ‌ دوره‌ای نمی‌خورم! چپ بیاید، راست بیاید، میانه‌ها سروکله‌‌شان پیدا شود، طرفداران رضا پهلوی، مریم رجوی یا هر کسی جو زده شود، من اما مهره بازی‌ هیچ کدامشان نمی‌شوم.
دو دهه بلکه بیشتر از آن، این‌گونه‌ام.
#موازنه_منفی

تعامل
#دوستان معمولاً این‌جوری هستند که بخش خوب و جذاب زندگی‌شان را برای خودشان و نزدیکانشان نگه می‌دارند (سفر، دورهمی و سایر تفریحات) و نهایت لطفی که بکنند این است که غم، مصیبت، ناله، مریضی، مشکلات روحی، کمبودهای اقتصادی، اختلافات خانوادگی، تنش‌های کاری و... را با ما به اشتراک می‌گذارند.
پیرو این تجربه ۲ تصمیم گرفته‌ام:

الف: دیگر درِ خانه‌ام را برای چنین افرادی باز نکنم.
ب: خودم این‌گونه نباشم و مشکلاتم را برای خودم نگه دارم.

جمع‌بندی: نهایت چنین تصمیمی چیست؟

پ.ن: می‌دانم؛ تنهایی و تنهایی بیشتر!

ترس فلسفی!

پیش از این درباره مفهومی خودساخته (گیر افتادن در کوچه‌ای دوسر #بن‌بست ) برایتان نوشته‌ بودم. انگار این مفهوم هر روز، اَشکال جدیدتری از خود را برایم به نمایش می‌گذارد. اگر تا دیروز در بخش ارتباطات شخصی فرد، خودنمایی می‌کرد حالا برایم در تعاملات کلان جهانی هم معنادار شده است.
ماجرا از آن‌جا شروع شد که در جایی به نقل از مونتسکیو خواندم:

ما حکمی را چون قانون است عادلانه نمی‌خوانیم، بل‌که حکمی را قانونی می‌دانیم که عادلانه باشد.

ذیل مطلب نوشتم:

و این اول هرج و مرج است و چه اشکالی دارد مگر هرج و مرج؟ تا که بی‌نظم شود این نظم مخوفِ جهانِ سرمایه‌داری. اما ترس آنجاست که همین بی‌نظمی معهود هم از شگردهای پروفسورهای سرمایه‌داری باشد.

پ.ن: و شما چه می‌دانید این پروفسورهای پفیوز علوم انسانی در چند قرن اخیر چه زحماتی برای بشر آفریده‌اند. همه تنش‌های امروز ما محصول کار آن‌هاست...

نه ترسی از مردن که وقتی به دستور ظلم و به دست دژخیمان بوده باشد، ما به افتخار شهادت دست یافته‌ایم. ترسی هم اگر باشد که دیگر چندان نیست، ترس از گم شدن هدفی است که برایش مرده‌ایم. الامان که بوق تبلیغات به دست استکبار و ایادی آنان است و عوام هرچند ذوق‌زده که اخبار را تلگرامی و توییتری می‌فهمند اما می‌شنوند و می‌خوانند اما باور نمی‌کنند! چراکه آن‌قدر مهیب است که در فهم آدمی که با غول سرپنجه نشده، زور غول را نمی‌توان توصیف کرد.

-برگه‌ای منتشر نشده از دکتر شاطر یاراحسان در رثای سیرجان سعیدی!-

(👆اول عکس را باز کرده، لحظاتی تماشا کنید)

.
.
.
همه تن جان شده‌ام
بر سر تیره‌ی خود،
خواب، در قصه‌ی ماندن
مثل اسماعیل شدم...

#پارک_وکیل‌آباد
صبح سرد آدینه

کمک، ضرب در ۲!

خودم را مدیون غزه و لبنان می‌دانم. مگر می‌شود آن همه کشته‌ را دید و آتش نگرفت؟ از وقتی هم بحث کمک مالی به لبنان و فلسطین مطرح شده با خودم درگیرم که چه مسیر مطمئنی می‌توان یافت که حقیقتا به دست آن که احتیاج دارد برسد اما...
در چندین ماه اخیر مزه خالی بودن جیب دولت و نهادهای وابسته را به خوبی مزه کرده‌ام. کجا؟ وقتی به جای صبری حدوداً ۱۰ دقیقه‌ای، ۴۵ دقیقه بلکه ساعتی باید در ایستگاه اتوبوس بمانم و سرآخر اگر اتوبوس بیاید، آنچنان پر باشد که عطایش را به لقایش ببخشم.
چندبار که به راننده برای دیر آمدنش اعتراض کرده‌ام، جواب شنیده‌ام تقصیر از جای دیگری است: انبوهی اتوبوس فرسوده و خراب در پارکینگ مانده و اتوبوس‌های آماده به خدمت بسیار کم شده‌اند. تحریم مگر شاخ و دم دارد؟ خالی بودن خزانه مگر معنای دیگری دارد؟

نمی‌دانم آدرس حساب بیت‌کوینی-تتری حزب الله لبنان و حماس را پیدا کنم یا حساب ریالی کمک به اتوبوسرانی شهرداری شهرم را؟

آموزش!

اداره الف با نهاد ب و سازمان جیم بر اساس وظایف ذاتی خود تفاهم‌نامه‌ای امضا می‌کنند و اداره و نهاد، پول داده یا همکاری کرده تا سازمان جیم، کارش را به مدد پیمانکارانش انجام دهد. بعد که کار را با ده‌ها تصحیح و ترمیم بودجه انجام شد، جشن رونمایی/افتتاح برگزار می‌کنند و به روسای هر سه مرکز و مدیران و کارشناسان مربوطه که نهایتا ماشین امضا و تایید بوده، جایزه می‌دهند! چرا چون وظایفشان را انجام داده‌اند! وظایفی که پیشاپیش برای آن‌ها حقوق نجومی، اضافه کار، حق قدم و حق جلسه و ماموریت دریافت کرده‌اند!

این روالی رسمی، متعارف، نهادینه شده، همه‌گیر و تاییدشده در همه بخش‌های اداری این کشور است.

خوشحالم به دستور نهاد بالاسری، سال‌ها قبل و بعد از بارها اخطار، تبعید و تعلیق، رسما اخراج شدم. من هیچ‌وقت با کژرفتاری‌ها همسو نبوده‌ام و الان احساس خوبی دارم...

گزارش گمان‌شکن!

اگر آشنایانی ندارید که شما را تشویق اضافی کرده، برایتان نوشابه باز کنند، از کاه برایتان کوه ساخته، خردک ذوقی که دارید را به عرش برسانند و هیچِ شما را همه چیز تصویر کنند، صدالبته خدا را شکر کرده و بدانید #تنهایی در این شکل، فضیلتی آسمانی است که بهره هرکسی نمی‌شود.

پ.ن ۱: بیشتر کارهای هنری که در همه این سال‌ها دیده‌ام، اعم از عکس، شعر، گرافیک و فیلم، تحفه‌ای نبوده‌اند که ارزش تشویق و ماندگاری در حافظه هنری مخاطبان داشته باشند.
پ.ن ۲: این بحث که چه هنری ارزشمند است جای گفتگو دارد.
پ.ن ۳: عجالتا خودتان را با برگزیده‌های دوران مقایسه کنید تا ببینید چه قدر فاصله دارید.
پ.ن ۴: این باور که من جریان هنری جدید و مستقلی هستم را از خودتان دور کنید که سم مهلکی است.
#توهم

ترفند!
در مسیر زندگی، هر کسی آدرس اشتباهی بدهد محکوم خواهد بود. اما باید بدانید که بدتر از این افراد، کسان دیگری هم هستند. چه کسانی؟ آنانی که بدون اشاره به نشانی درست و هدف اصلی، مدام از اشتباه بودن نظر گروه اول می‌گویند.
چرا؟
چون این گروه به هیاهوی گروه اول ضریب و نفوذ می‌دهند و حواس همه را به دوگانه درست/اشتباه بودن آدرس جعلی جلب می‌کنند تا جایی که دیگر کسی نمی‌پرسد هدف اصیل کدام بوده و راه درست کدام است!
#مسائل_روز