...



مدت‌ها بود به فیس‌بوکم سر نزده بودم. امروز رفتم و دو تا پست زیرخاکی نشانم داد. از ۱۳ سال قبل... همین‌گونه‌ایم!

اینجا فصل تابستان بود...
باغ وکیل‌آباد، ازجمله میراث خدابیامرز جناب ملک، مشهد.
#عکس

تفاوت زیادی است بین اینکه گریه کنم چراکه مثلا آن‌ها رفته‌ و تنها مانده‌ام و اینکه چرا آن‌ها رفته‌اند اما من اینجا جامانده‌ام...
#یکسال
#پدر و #مادر
#عکس از عکس

یادمان نرود آدمیان این دوره، عموما خالی از محتوا، سرخورده از روزگار و دارای رفتارهای نمایشی بیمارگونه هستند. می‌توان مواردی دیگر مانند «انباشتگی از کالری‌های بی‌مصرف، اسارت در فضای مجازی، افسردگی و بی‌اهمیتی به همه چیز و دایره‌المعارف کلک‌ها و توجیهات برای تغییر نکردن» را هم به موارد فوق افزود.
پس #دل به کسی نبندیم.

‏نادیده گرفته شدن باز ارزش خودش را دارد! لااقل این است که وجود داری اما نمی‌خواهند تو را ببینند. اما به کوری زدن خودشان و گوش‌هایشان را گرفتن که درد و ضجه‌های تو را نبینند و نشنوند، امری است سوا که از شدت سیاهی در زبان فارسی برایش کلمه نداریم.
به آن مبتلا نشوی.

https://x.com/farnoodfaghfoor/status/1812824328980816218?t=94aZl4tnBiC68Ney2zJ43w&s=19

گفت: بالاخره بعد از اینکه جناب عزرائیل کارش را تمام کرد باید کسی باشد که چک‌و‌چانه‌ی آدم را ببندد؟
گفتم: خب!
گفت: خب که مرض! درد بی‌درمان!
گفتم: حالا اگر کسی نبود که ببندد چه می‌شود؟ دیدی کسی با چک‌و‌چانه‌ی باز به زیر خاک برود؟ گیرم که برود، مگر فرقی هم می‌کند؟!

-با خود می‌گویم مگر برای ما چک‌و‌چانه‌ای هم مانده است؟!-

پسرک به قصد تنه زدن و انداختن دوربین، به سمتم کورس برداشته بود!...
مشهد، #خواجه_ربیع، پرسه‌زدن‌های اجباری.
#عکس

من و دوستان!

دوستانم را به هر قیمتی نگه نمی‌دارم. خط قرمزهایم مشخص، واضح و پررنگ است.
مهم‌ترین شرط من این است که طرف محتوای ارزشمندی داشته باشد؛ چه اینکه عکاسی ماهر باشد یا نوازنده‌ای چیره‌دست یا ورزشکاری پرطاقت. در یک کلام، باید بهره‌ای از نیکی‌ها داشته باشد.
علاوه بر این، حتماً باید مودب باشد و حداقل به صورت علنی، گردِ مناهی و ممنوعات دینی نگردد.
اگر ببینم دوستی دارای نواقصی است، تا مدتی خود را به کری و کوری می‌زنم، شاید خودش را اصلاح کند اما بالاخره صبرم به پایان می‌رسد و خداحافظی می‌کنم.
سپس در گوشه‌ای می‌نشینم و غصه می‌خورم و برایش ریزریز گریه می‌کنم؛ برای بعضی چندساعت، برای برخی یک روز و برای عده‌ای چندین روز.
وقتی ایام عزا به پایان می‌رسد، دلم هم سرد می‌شود. ممکن است حتی رفاقتمان خواسته یا ناخواسته تجدید شود اما برای من آن فرد، دیگر آدم سابق نمی‌شود. او مثل مرده‌ای است که از گور برگشته و بوی ناخوشایندی دارد...

در این میان کسی هست که بیش از ۱۴ سال است برای او خون گریه می‌کنم و هنوز دلم سرد نشده است...

در این فصل مردم‌کُش 
به نشنیدن هر سخنی نشسته‌ام 
و سکوت مرگ را  
مزه‌مزه می‌کنم،
در نوبت واپسین
پیروز خواهم بود،
مرگ من را زنده 
نخواهد یافت


- به این روزها و مزه جان‌کاهش
#شعرنو

: من الان که به سخنرانی‌های او گوش می‌دهم، به همه نظراتش شک دارم!
- چرا؟
: چون می‌دانم که او فیلسوف است و قبلاً به اطراف مسأله فکر کرده و همه چیز را با هم میزان کرده تا سرآخر به نتیجه مطلوبش برسد.
- خب؟
: برای همین خیلی می‌ترسم و با احتیاط می‌شنوم و فکر می‌کنم. عموما هم سوال‌ها و جواب‌ها برایم بی‌نتیجه باقی می‌ماند. فکرش را بکن اسماعیل! آن هم بعد از این همه سال، سرسپردگی!
- چه حسی داری حالا؟
: مخفیانه خودم به خودم آفرین می‌گویم به خاطر این مرض جدیدم: تشکیک!

_ مکالمه با دیگران

در رستم التواریخ خواندم: در جلد گمشده‌ای از کتاب ناسخ التواریخ آمده که دوره‌ای بر مردم فرآمده که آن را دوره اضمحلال می‌توان نامید.
☝️از مشخصات آن، اضمحلال همه طرفین دعواست. نه مقبولیتی مانده و نه محبوبیت و نه اقتدار و نه برنامه و نه امید و نه هدفی.
🤞برای چه کسی؟ برای همگان اعم از صاحبان قدرت و مکنت تا عوامان کالانعام. همگان بر این توافق دارند که وقت بگذرد تا چه شود.
✌️چه خواهد شد؟ هیچ!
👈 بُرد در این دوره با که بوده است؟ با هر که راه گریزی یافته است!
👌گریز به کجا؟ به هر جا! به بیرون این ولایت یا حتی درون خود.

از این روست که نویسنده ناسخ‌التواریخ این جلد از کتاب را مخفی کرده است. او پناهنده به خود شده است.