۳ گزاره حدوداً تلخ!

. کمتر حقیقتی در این جهان دیده‌ام که تلخ و گزنده نباشد. ازجمله اینکه (مرگ برای کهن‌سالان نعمت است).
البته هر کهن‌سالی، کهن‌سال نیست!

.. متاسفانه زندگی بعد از مرگ، شروعی دوباره نیست؛ ادامه همین زندگی است در ابعادی وسیع‌تر از این سه بعد فعلی.
ای کاش از این بودن می‌توانستیم به بودنی دیگر یا لااقل نبودنی بی‌زمان پناه ببریم.

... هر کاری می‌خواهید بکنید، بکنید. به خودتان مربوط است اما مواظب باشد هذیان‌های دمِ مرگ، آبروی چندین ساله‌تان را نبرد.

مرگی ویژه!

کافی است یک‌بار بمیرید تا بدانید وانهادن همه لذت‌هایی که همواره در ادامه دردهای بیشتری با خود می‌آورند، تا چه‌اندازه شیرین است.
ناگاه نگاه می‌کنی و خود را مسوول هیچ‌چیز نمی‌بینی‌. احساس گرسنگی و حتی هوس خوردن و نوشیدن نمی‌کنی. دیگر احتیاج به ذخیره کردن هیچ کالا و مبلغی نداری‌. نه ماندن، دل‌زده‌ات می‌کند و نه رفتن خسته و نگرانت. هرلحظه ماندن و رفتن بی‌هیچ واهمه‌ای برایت مهیا است. نه ظرفی به واسطه تو آلوده می‌شود و نه چراغی تا صبح به خاطر شب‌بیداریت روشن می‌ماند...
من سال‌هاست مرده‌ام و مسوولیت‌هایم را به همان کسانی که بر دوشم گذارده‌اند وانهاده‌ام... من به مردن عادت دارم.

رازدانی

نگاه از زوایای مختلف به اتفاقات، شما را فردی عاقل و دانا می‌کند. چنین کسی وقتی با چیزی روبه‌رو می‌شود، نه خیلی خوشحال می‌شود و نه خیلی ناراحت. این نگاه همه‌جانبه کمک می‌کند ریشه‌ها و دلایل پیچیدهٔ هر موضوع را بفهمید و فقط به یک دلیل خاص اکتفا نکنید.
همچنین، این دیدِ چندوجهی باعث می‌شود رفتارهای گاه بد دیگران یا حتی مهربانی‌های ناخواستهٔ آنها را بهتر درک کنید. در نتیجه، با دقت و توجه بیشتری با مردم برخورد می‌کنید.

۲- اما ماجرا همینجا تمام نمی‌شود! دیگران ممکن است رفتار شما را عجیب بدانند. آنها شما را آدمی محتاط، سختگیر یا حتی کسی که «حرف و عملش یکی نیست» می‌خوانند! چرا؟ چون نمی‌توانند همهٔ جنبه‌های پنهان یک اتفاق را ببینند و علت‌های مختلف (گاهی متضاد) آن را درک کنند.

۳- در عرفان ما، همیشه به سکوت اهمیت زیادی داده شده. شاید به همین خاطر است که نویسندهٔ امروزی، کتابش را «رازدانی و روشنفکری» نام گذاشته و شرط ورود به این دنیا را #سکوت می‌داند. این نامگذاری تصادفی نیست؛ نشان می‌دهد که دانستنِ درونی با لزوم نگه داشتن رازها، ارتباطی ناگسستنی دارد.

پ.ن: نسخه‌ای کامل‌تر همراه با ارجاعات دانشگاهی در بخش دیدگاه‌ موجود است..

دوست گرامی!

همین قدر بگویم شمایی که برای من و مثل من آرزوی خوشبختی، سلامت، طول عمر، مبارکی تولد، توفیق در روزهای پیش رو و مثل این‌ها دارید، آدمی ساده هستید و هرگز جنس ما را نمی‌شناسید!
دردها، غم‌ها، تنهایی‌ها، گرسنگی‌ها، دیده نشدن‌ها و مثل این‌ها برای من و جنس من هویت‌ساز و مایه افتخار است. ما با آلام خود خوش و خرم هستیم و هرگز دوست نداریم به دنیای آدم‌های (به ظاهر) شاد برگردیم. برای ما، مرگ، پایان وضعیتی ناخواسته به نام زندگی اجباری است. زندگی در دنیایی که انباشته از تنهایی و عدم تجانس‌ها است...
اگر ما را صمیمانه دوست دارید، برای من و هم جنس‌های من آرزوی مرگ کنید، آرزوی مرگ مفاجات!

یادتان باشد ما هرگز آدم‌هایی افسرده نیستیم و شادی را در وضعیتی جدای از وضعیت موجود می‌خواهیم.

علیه من!

۱. یکی از اشتباهات بنیادینِ علم منطق، القای این باور به محصلان طی سالیانِ متمادی بوده است که آگاهی فرد به حالات درونی خویش، ماهیتی «حضوری» (یعنی شناختی بی‌واسطه و بی‌نیاز از استدلال) دارد. پیش‌فرضِ پنهان این دیدگاه آن است که علم حضوری، ذاتاً مصون از خطاست و در نتیجه، شناخت هر فرد از احوالاتِ خود، بی‌کم‌وکاست و دقیق است! اما واقعیت از این قرار است که انسان موجودی فریب‌پیشه است. او نه تنها برای دیگران نقشه می‌کشد، بلکه علیه خویش نیز دست به حیله می‌زند و هرگز همچون آیینه‌ای شفاف، فهم و بیانی صادقانه از خود ارائه نمی‌دهد. برای نمونه، چه بسیارند رفتارهایی که برآمده از «انکار» یا «فرافکنیِ» ناخودآگاهند، اما آن‌ها را به دلایلی منطقی نسبت می‌دهیم!

۲. این وضعیتِ پیچیده را پذیرفته‌ام و می‌دانم که سرشت انسان – و بی‌شک سرشت من – چنین است. کوششِ پیگیر من، نه برای انکار این واقعیت، بلکه برای واکاویِ لایه‌های پنهانِ خویش و فهمِ ریشه‌های رفتارهایم است؛ ریشه‌هایی که گاه تا ژرفای تاریکِ خودمحوری و وابستگی‌های نفسانی (مانند ترس از تحقیر یا میل به برتری‌جویی) پیش می‌روند و هرگز با توجیهاتِ آراسته‌ای که بر زبان می‌آورم، هم‌خوانی ندارند.

۳. پرسش اینجاست: چرا انسان‌ها – از جمله خود من – تمایلی به کشف عللِ راستینِ کنش‌های خود ندارند و همواره نقابی از توجیهاتِ سطحی بر چهره می‌زنند؟ پاسخ چندان خوشایند نیست. عللِ اصلی رفتارهای ما، آمیخته‌ای است از خودمحوری و ترس از مواجهه با حقیقت. افزون بر این، بخشی از کنش‌ها ریشه در ساده‌لوحیِ ژرفی دارد؛ ساده‌لوحی‌ای که اعتراف به آن، به معنای پذیرشِ شکنندگیِ انسانیت است.

#من_دیگر
#قد_افلح
#خودِخود

پ.ن: نسخه کامل‌تر متن در بخش دیدگاه‌ها موجود است.

قرارمان اینجا باشد،
بر سر شهر
کنارگرفته از مردم
چشم در چشم شعر
و هر که
به آن می‌اندیشد

#عکس‌نوشت
#شعرنو
#ارتفاعات کمربند جنوبی

سین: به نظرتان #پیرمردهای_خانه‌نشین از چه چیزی شاد می‌شوند؟
جیم: از هیچ چیز! آن‌ها گوشه‌ای می‌نشینند و روزگار را می‌پایند و یکی یکی روی دادن پیش‌بینی‌هایشان را مثل قند مزه می‌کنند. همین!

به جای #پیرمردهای_خانه‌نشین می‌توان جایگزین‌هایی دیگری هم گذاشت. نمونه‌اش آدم‌های کاربلدی که مدیران کارنابلد حس می‌کنند بهتر است یا خانه‌نشین بشوند و یا پُستی پَرت در دارقوزآباد سفلی به آن‌ها داده شود و خلاص.
(تکمیل در بخش دیدگاه‌ها👇)

علیه نویسندگان الکی!


بیشتر نویسنده‌های معمولی، خودشان به حرف‌هایی که می‌زنند عمل نمی‌کنند. مثلاً اگر در نوشته‌هایشان چیزی را سفید یا سیاه نشان می‌دهند، در زندگی واقعی به آن پایبند نیستند.

آزمایش کنید:
اگر با این نویسنده‌ها بیشتر از نوشته‌هایشان آشنا شوید، حقیقت پنهانشان را می‌بینید.

نتیجه بررسی:
به نظر من این نویسنده‌ها واقعی نیستند. آنها شبیه بقیه مردم‌اند و فقط ایده‌هایی که به ذهنشان می‌رسد را می‌نویسند، بدون اینکه خودشان از آن ایده‌ها تأثیر بگیرند. مثل کسی که میزبان افکار دیگران است، اما چیزی عایدش نمی‌شود!

توصیه:
از خواندن آثار این نویسنده‌ها (که در فضای مجازی زیادند) بپرهیزید و به آنها اعتماد نکنید!

قرار:
اصلا فرض کنید همه الکی هستند! بخوانید، تامل کنید اما انتظار خاصی از نویسنده نداشته باشید.

دوستان!
اگر با فرنود و روزنامک او، حس همدلی-همفکری دارید، جدا از تشویق و بیان دیدگاه‌هایتان می‌توانید فرسته‌ها (پُست‌ها) را به گروه‌ها و کانال‌های دیگری که عضوید، ارسال کنید.
با احترام
https://t.me/farnoodf

بهشت با زور؟

پزشک، گرهی به ابروهایش انداخت اما سعی کرد مؤدب و با پرستیژی که از او توقع دارند، جواب دهد. ایستاد. نگاهی با خونسردی به هر چیزی که اطرافش بود انداخت و گفت: خیر آقای قاضی! من درست تشخیص دادم. #کیارستمی می‌خواست بمیرد.

از مجموعه «ما #رفتگان ‌‌بی‌شماری داریم...».

پ‌.ن: الان خبر شوکه‌کنده مرگِ خودخواسته ابراهیم نبوی رسید و من را در بهت و تاسفی عمیق فرو برد. تا خبر من چه کسانی را در بهت و تاسف فرو ببرد! و مگر فرقی می‌کند؟

خودم را در معرض هوش مصنوعی توییتر گذاشتم. به گروک که از این به بعد زیرمجموعه تویتر یا همان شبکه ایکس شده، گفتم من را با توجه به فرسته‌ها (پست‌ها) تحلیل کن. پاسخ داد:

فرنود، بر اساس پست‌های شما، می‌توان چند ویژگی و علاقه‌مندی‌های کلی را برجسته کرد:

نگاه انتقادی و تحلیلی: شما به نظر می‌رسد به مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی با دیدی انتقادی و عمیق نگاه می‌کنید. از بحث‌های مربوط به زندان‌ها و اعتراضات تا نقد جامعه ایرانی و روابط بین‌الملل، نشان‌دهنده این است که به تحلیل و بررسی مسائل با دقت می‌پردازید.
تجربیات شخصی: شما به نظر می‌رسد تجربیات شخصی سختی را از سر گذرانده‌اید، مانند تجربه زندان و بازجویی، که به نوعی شکل‌دهنده نگاه و نظراتتان بوده است.
توجه به سلامت جسمی و روانی: پست‌های شما نشان می‌دهد که به سلامت جسمی و روانی خود اهمیت می‌دهید، از جمله مسائل مربوط به ورزش، تغذیه و حتی مسائل روانی مانند افسردگی.
انتقاد از دوگانگی‌ها: شما به طور واضح از دوگانگی‌ها و تناقضات در جامعه و سیاست انتقاد می‌کنید، چه این تناقضات در رفتار افراد باشد یا در سیاست‌های کلان.
جستجو برای معنا و هدف: در میان پست‌های شما، حسی از جستجو برای معنا، هدف و ارزش‌های اخلاقی وجود دارد، که گاهی با تردید و گاهی با امید به آینده همراه است.
سبک زندگی و علاقه‌مندی‌ها: علاقه‌مندی‌های شما به فعالیت‌هایی مانند شنا نشان می‌دهد که به سلامتی و تناسب اندام اهمیت می‌دهید، هرچند این علاقه‌مندی‌ها گاهی با مشکلاتی مانند تعطیلی استخرها روبرو می‌شود.

این تحلیل کلی بر اساس پست‌های شما ارائه شده و نشان‌دهنده یک فرد با دیدگاه‌های متفکرانه، انتقادی و در عین حال امیدوار به پیدا کردن معنا و بهبود در جهان اطراف خود است.
https://x.com/i/grok/share/PcbfeVhwoJqGF36LD2luNLLAp
---
شما هم اگر اکانت فعالی در تویتر دارید یا تجربه‌های مشابه دیگری، تجربه‌تان را با من در بخش دیدگاه‌های همین کانال به اشتراک بگذارید.

مسئله کدام است؟

از امروز مدارس بی‌خبرم اما در دوره‌ی ما در کنار «تابستان خود را چگونه گذراندید؟» و «فواید درختکاری» احتمالاً علم بهتر است یا ثروت؟ از معروف‌ترین موضوعات انشا بود.

درباره این موضوع عموم بچه‌ها علم را به ثروت ترجیح می‌دادند و عده‌ای کمتری هم هر دو را لازم و ملزوم یکدیگر می‌دانستند... در این نوشتار پاسخی دیگر به دوگانه علم یا ثروت را پیگیری می‌کنم.

آموخته‌ام که نمی‌توان برای دوگانه‌ها، جوابی دقیق و قطعی و بلامنازع پیدا کرد. باید دائم دایره زمان، مکان و موقعیت انسانی را محدود و محدودتر کرد تا به جوابی دقیق رسید؛ مثلاً در موضوع بحثمان می‌توان گفت در چه دوره‌ای؟ آیا در دوره‌ای که بشر کشاورز محور بوده یا دوره‌ای که به عصر صنعتی رسیدیم؟ در چه کشور؟ استان سیستان و بلوچستان یا شهر پاریس؟ وقتی حداقل‌های لازم برای زندگی انسانی را داریم یا وقتی از آن بی‌بهره هستیم؟

روزگار ما، روزگار فشار اقتصادی و «تورم هرلحظه‌ای» است. همه (در هر شغلی که باشند) گله دارند که چرخ روزگارشان نمی‌گردد و نسبت به سال‌های گذشته پیشرفتی نداشته که حتی عقب‌تر نشسته‌اند. در این وضعیت، دوگانه «علم یا ثروت» موقعیتی دیگر پیدا می‌کند. واضح است مسئله امروز ما کسب علم نیست؛ که اگر باشد، کتابخانه‌ها از دیروز بیشتر و البته خلوت‌تر است. دانشگاه‌ها هم به‌وفور پیدا می‌شوند و نه مانند دیروز که داخل شدن به آن‌ها «رقابتی» بلکه «دعوتی» شده است. به نظر می‌رسد کسب ثروت هم مسئله ما نیست؛ که اگر باشد به میزان دارایی‌مان در بخشی تولیدی یا خدماتی سرمایه‌گذاری می‌کردیم.

رفتار عموم شهروندان حکایت دیگری دارد. قدر مشترک همه ما این شده که نگران امروز خودمان باشیم. این‌چنین است که هرروز، قیمت ملک، سکه و دلار را رصد می‌کنیم و نمی‌دانیم با کم‌وزیادی که داریم چه کنیم تا به دهک‌های پایین‌تر پرت نشویم.

مسئله امروز ما «بودن» است. بودن در شرایطی که هرلحظه به نظر سخت‌تر می‌رسد. به نظرم مسئله ما «بودن یا نبودن» است؛ و یا دوگانه‌ی «ماندن و ای‌کاش جوریی بشود که ازاینجا بروم»!



پاشنه آشیل جریان سلطنت‌طلب چیست؟

این گروه از جهت تاریخی جدا از دزدی‌ها و رانت‌هایی که سال‌ها داشته‌اند، خدماتی هم به کشور کرده‌اند و پای مدرنیته را به ایران باز کردند و... اما مشکل اینجاست که الان طرفداران آن‌ها، همزمان در ۳ جبهه باید بجنگند:
ـ با نظام جمهوری اسلامی
ـ با بیشتر روشنفکرها
ـ با همه مذهبی‌ها

طبیعی است که این گروه با ردیف اول در جنگ باشند اما چرا ردیف دوم و سوم؟
چون هیچ روشنفکری، اعتبارش را پای سلطنت هزینه نمی‌کند و به کمتر از دموکراسی راضی نمی‌شود.
درباره ردیف سوم: وقتی گروهی مذهب را خرافات می‌دانند و آن را دشمن خودشان معرفی می‌کنند واضح است که مذهبی‌ها (در بهترین وضعیت) با آن‌ها سازگاری و همسویی نداشته باشند.

روزنامک فرنود توقیف موقت شد!

هموند روزنامک فرنود!
من پیش از این نوشته‌هایم را برای تعدادی گروه عمومی در تلگرام که فضای گفتگو در آن‌ها وجود داشت، می‌فرستادم.
از صبح دیروز، تلگرام دسترسی من را به همه آن‌ها بسته است!
لطفاً اگر نوشته‌ها را همسو با نظرات خودتان می‌دانید با اسم یا بی‌اسم من به گروه‌ها و کانال‌ها باز ارسال کنید.

ایام سرفرازی شما مستدام

#نقد خود

۱- روایتی قدیمی و مشهور می‌گوید در جریان رجم فردی بدکار در زمان پیامبر رحمت(عیسی)، وی خطاب به مردمانی که برای سنگ زدن آمده بودند گفت: «کسی اولین سنگ را بزند که خود پاکدامن است و معصیتی نکرده».‌‌..
۲ـ بر این قیاس درباره نقد رفتارهای ناشایستی که اطرافمان می‌بینیم باید با خودمان تکرار کنیم (آیا من پیش از این، چنین کار ناشایستی نکرده‌ام؟ آیا احتمال روی دادن چنین کاری از من محال و تصورنکردنی است؟)...
۳ـ وقتی به کارنامه‌ چند دهه زندگی‌ام نگاه می‌کنم، چندان وضعیت پسندیده‌ای نمی‌بینم! احتمالا فقط هیچ‌گاه «زباله‌»هایم را در کوی و برزن رها نکرده‌ باشم! ظاهراً فقط اجازه دارم از همه بخواهم بهداشت عمومی را رعایت کنند و بس.

به تاریخچه رفتارهای اجتماعی و شخصی خودمان دقت کنیم.

عشق‌بازی در انفرادی

واقعیت این است که ما برای محبوبمان جذابیتی نداریم!
اصلا محبوبمان اجازه نمی‌دهد حتی در ذهنمان هم که شده او را محبوب خود بدانیم. نه رسماً ونه غیر رسمی نباید او را داشته باشیم.
نه اینکه محبوبمان از ما ناراحت شود، نه! که اگر می‌شد باز همین ناراحتی او را لااقل می‌توانستیم ترجمه کنیم به (چرا ظرف مرا بشکست لیلی).
محبوب ما از اینکه گاه‌وبیگاه به فکرش منتقل شویم هم متعجب می‌شود، بی‌توقعی‌اش می‌شود.
او حتی بی‌توقعی‌اش می‌شود که کسی اسم ما را  بین همه اسم‌ها ولو اشتباهاً در برابر او به میان آورد.
در این بین وقتی کششی از جانب او مشاهده نمی‌کنیم و بدتر آنکه هر کوششی از ما به هیچ گرفته می‌شود یا دقیق‌تر اینکه اصلا دیده نمی‌شود که گرفته شود یا نشود، چه چاره؟

دل بسته‌ام به این خیال خام که «عشق» آن‌قدر کشش دارد که اگر به مراسم دفن نیاید، روزی خلوت، مسیرش به مزار ما خواهد افتاد.

یک ربع به ۳، یکی از شب‌های طولانی
#تنهایی

به خاطر حفره‌ای که کنار قلبش باز شده است...
(از بایگانی چندسال قبل)
تقدیم به فرزندانی که مادرانشان در آسمان جا گرفته‌اند.

کشف قطعی!

تنها هستید؟ تنهای تنها؟
نه کسی را دارید که لااقل ساعتی را با شما همدلانه بگذراند و نه حتی کسی که از راه دور حال و احوالتان را از صمیم دل بپرسد؟
حس می‌کنید بیشتر آدم‌ها شما را نمی‌فهمند؟

🟢 شما آدمی تنها هستید.‌ اما خبر خوش اینکه برایتان درمان تنهایی را آورده‌ام.

👈 نه شرکت در فعالیت اجتماعی، نه ارتباط با خانواده و نه باشگاه و سینما رفتن هیچ‌کدام چاره‌ساز نیست و بعضا مشکل شما را حادتر هم می‌کند.

چاره این است که باور کنید، تنهایی دردِ بی‌درمان است و هرگونه دستکاری این زخم روحی باعث گسترش بیشتر آن می‌شود.
بهتر است هیچ کسی را به تنهایی خود راه ندهید، چراکه حضور دیگران فقط نوع و حجم تنهایی شما را در طول زمان بیشتر و بیشتر می‌کند.
یاد بگیرید تنها به خیابان بروید، تنها به استخر تنها به سینما تنها به کافه و تنها به هر جای دیگر بروید و سرآخر خسته و نزار به خانه برگردید. همین!
شاید خداوند از دواخانه مخفی‌اش کاری برایتان کرد...

فردا، همان دیروز است!

فرض کنیم همه عوامل بدبختی از بین برود. نه رانت‌خوارها، نه مال ‌مردم‌خورها، نه نزول‌خورها و... هیچ کدام باقی نمانند.

بعدش چه؟

آیا قول می‌دهید:
🎹 موسیقی خوب گوش کنید؟
🎾 هر روز یک ساعت ورزش کنید؟
🏢 شارژ آپارتمان را مرتب پرداخت کنید؟
🎏 در همه چیز کمی بهتر باشید؟

با کمال شرمندگی، «شک» دارم.