سین: به نظرتان #پیرمردهای_خانه‌نشین از چه چیزی شاد می‌شوند؟
جیم: از هیچ چیز! آن‌ها گوشه‌ای می‌نشینند و روزگار را می‌پایند و یکی یکی روی دادن پیش‌بینی‌هایشان را مثل قند مزه می‌کنند. همین!

به جای #پیرمردهای_خانه‌نشین می‌توان جایگزین‌هایی دیگری هم گذاشت. نمونه‌اش آدم‌های کاربلدی که مدیران کارنابلد حس می‌کنند بهتر است یا خانه‌نشین بشوند و یا پُستی پَرت در دارقوزآباد سفلی به آن‌ها داده شود و خلاص.
(تکمیل در بخش دیدگاه‌ها👇)

علیه نویسندگان الکی!


بیشتر نویسنده‌های معمولی، خودشان به حرف‌هایی که می‌زنند عمل نمی‌کنند. مثلاً اگر در نوشته‌هایشان چیزی را سفید یا سیاه نشان می‌دهند، در زندگی واقعی به آن پایبند نیستند.

آزمایش کنید:
اگر با این نویسنده‌ها بیشتر از نوشته‌هایشان آشنا شوید، حقیقت پنهانشان را می‌بینید.

نتیجه بررسی:
به نظر من این نویسنده‌ها واقعی نیستند. آنها شبیه بقیه مردم‌اند و فقط ایده‌هایی که به ذهنشان می‌رسد را می‌نویسند، بدون اینکه خودشان از آن ایده‌ها تأثیر بگیرند. مثل کسی که میزبان افکار دیگران است، اما چیزی عایدش نمی‌شود!

توصیه:
از خواندن آثار این نویسنده‌ها (که در فضای مجازی زیادند) بپرهیزید و به آنها اعتماد نکنید!

قرار:
اصلا فرض کنید همه الکی هستند! بخوانید، تامل کنید اما انتظار خاصی از نویسنده نداشته باشید.

دوستان!
اگر با فرنود و روزنامک او، حس همدلی-همفکری دارید، جدا از تشویق و بیان دیدگاه‌هایتان می‌توانید فرسته‌ها (پُست‌ها) را به گروه‌ها و کانال‌های دیگری که عضوید، ارسال کنید.
با احترام
https://t.me/farnoodf

بهشت با زور؟

پزشک، گرهی به ابروهایش انداخت اما سعی کرد مؤدب و با پرستیژی که از او توقع دارند، جواب دهد. ایستاد. نگاهی با خونسردی به هر چیزی که اطرافش بود انداخت و گفت: خیر آقای قاضی! من درست تشخیص دادم. #کیارستمی می‌خواست بمیرد.

از مجموعه «ما #رفتگان ‌‌بی‌شماری داریم...».

پ‌.ن: الان خبر شوکه‌کنده مرگِ خودخواسته ابراهیم نبوی رسید و من را در بهت و تاسفی عمیق فرو برد. تا خبر من چه کسانی را در بهت و تاسف فرو ببرد! و مگر فرقی می‌کند؟

خودم را در معرض هوش مصنوعی توییتر گذاشتم. به گروک که از این به بعد زیرمجموعه تویتر یا همان شبکه ایکس شده، گفتم من را با توجه به فرسته‌ها (پست‌ها) تحلیل کن. پاسخ داد:

فرنود، بر اساس پست‌های شما، می‌توان چند ویژگی و علاقه‌مندی‌های کلی را برجسته کرد:

نگاه انتقادی و تحلیلی: شما به نظر می‌رسد به مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی با دیدی انتقادی و عمیق نگاه می‌کنید. از بحث‌های مربوط به زندان‌ها و اعتراضات تا نقد جامعه ایرانی و روابط بین‌الملل، نشان‌دهنده این است که به تحلیل و بررسی مسائل با دقت می‌پردازید.
تجربیات شخصی: شما به نظر می‌رسد تجربیات شخصی سختی را از سر گذرانده‌اید، مانند تجربه زندان و بازجویی، که به نوعی شکل‌دهنده نگاه و نظراتتان بوده است.
توجه به سلامت جسمی و روانی: پست‌های شما نشان می‌دهد که به سلامت جسمی و روانی خود اهمیت می‌دهید، از جمله مسائل مربوط به ورزش، تغذیه و حتی مسائل روانی مانند افسردگی.
انتقاد از دوگانگی‌ها: شما به طور واضح از دوگانگی‌ها و تناقضات در جامعه و سیاست انتقاد می‌کنید، چه این تناقضات در رفتار افراد باشد یا در سیاست‌های کلان.
جستجو برای معنا و هدف: در میان پست‌های شما، حسی از جستجو برای معنا، هدف و ارزش‌های اخلاقی وجود دارد، که گاهی با تردید و گاهی با امید به آینده همراه است.
سبک زندگی و علاقه‌مندی‌ها: علاقه‌مندی‌های شما به فعالیت‌هایی مانند شنا نشان می‌دهد که به سلامتی و تناسب اندام اهمیت می‌دهید، هرچند این علاقه‌مندی‌ها گاهی با مشکلاتی مانند تعطیلی استخرها روبرو می‌شود.

این تحلیل کلی بر اساس پست‌های شما ارائه شده و نشان‌دهنده یک فرد با دیدگاه‌های متفکرانه، انتقادی و در عین حال امیدوار به پیدا کردن معنا و بهبود در جهان اطراف خود است.
https://x.com/i/grok/share/PcbfeVhwoJqGF36LD2luNLLAp
---
شما هم اگر اکانت فعالی در تویتر دارید یا تجربه‌های مشابه دیگری، تجربه‌تان را با من در بخش دیدگاه‌های همین کانال به اشتراک بگذارید.

مسئله کدام است؟

از امروز مدارس بی‌خبرم اما در دوره‌ی ما در کنار «تابستان خود را چگونه گذراندید؟» و «فواید درختکاری» احتمالاً علم بهتر است یا ثروت؟ از معروف‌ترین موضوعات انشا بود.

درباره این موضوع عموم بچه‌ها علم را به ثروت ترجیح می‌دادند و عده‌ای کمتری هم هر دو را لازم و ملزوم یکدیگر می‌دانستند... در این نوشتار پاسخی دیگر به دوگانه علم یا ثروت را پیگیری می‌کنم.

آموخته‌ام که نمی‌توان برای دوگانه‌ها، جوابی دقیق و قطعی و بلامنازع پیدا کرد. باید دائم دایره زمان، مکان و موقعیت انسانی را محدود و محدودتر کرد تا به جوابی دقیق رسید؛ مثلاً در موضوع بحثمان می‌توان گفت در چه دوره‌ای؟ آیا در دوره‌ای که بشر کشاورز محور بوده یا دوره‌ای که به عصر صنعتی رسیدیم؟ در چه کشور؟ استان سیستان و بلوچستان یا شهر پاریس؟ وقتی حداقل‌های لازم برای زندگی انسانی را داریم یا وقتی از آن بی‌بهره هستیم؟

روزگار ما، روزگار فشار اقتصادی و «تورم هرلحظه‌ای» است. همه (در هر شغلی که باشند) گله دارند که چرخ روزگارشان نمی‌گردد و نسبت به سال‌های گذشته پیشرفتی نداشته که حتی عقب‌تر نشسته‌اند. در این وضعیت، دوگانه «علم یا ثروت» موقعیتی دیگر پیدا می‌کند. واضح است مسئله امروز ما کسب علم نیست؛ که اگر باشد، کتابخانه‌ها از دیروز بیشتر و البته خلوت‌تر است. دانشگاه‌ها هم به‌وفور پیدا می‌شوند و نه مانند دیروز که داخل شدن به آن‌ها «رقابتی» بلکه «دعوتی» شده است. به نظر می‌رسد کسب ثروت هم مسئله ما نیست؛ که اگر باشد به میزان دارایی‌مان در بخشی تولیدی یا خدماتی سرمایه‌گذاری می‌کردیم.

رفتار عموم شهروندان حکایت دیگری دارد. قدر مشترک همه ما این شده که نگران امروز خودمان باشیم. این‌چنین است که هرروز، قیمت ملک، سکه و دلار را رصد می‌کنیم و نمی‌دانیم با کم‌وزیادی که داریم چه کنیم تا به دهک‌های پایین‌تر پرت نشویم.

مسئله امروز ما «بودن» است. بودن در شرایطی که هرلحظه به نظر سخت‌تر می‌رسد. به نظرم مسئله ما «بودن یا نبودن» است؛ و یا دوگانه‌ی «ماندن و ای‌کاش جوریی بشود که ازاینجا بروم»!



پاشنه آشیل جریان سلطنت‌طلب چیست؟

این گروه از جهت تاریخی جدا از دزدی‌ها و رانت‌هایی که سال‌ها داشته‌اند، خدماتی هم به کشور کرده‌اند و پای مدرنیته را به ایران باز کردند و... اما مشکل اینجاست که الان طرفداران آن‌ها، همزمان در ۳ جبهه باید بجنگند:
ـ با نظام جمهوری اسلامی
ـ با بیشتر روشنفکرها
ـ با همه مذهبی‌ها

طبیعی است که این گروه با ردیف اول در جنگ باشند اما چرا ردیف دوم و سوم؟
چون هیچ روشنفکری، اعتبارش را پای سلطنت هزینه نمی‌کند و به کمتر از دموکراسی راضی نمی‌شود.
درباره ردیف سوم: وقتی گروهی مذهب را خرافات می‌دانند و آن را دشمن خودشان معرفی می‌کنند واضح است که مذهبی‌ها (در بهترین وضعیت) با آن‌ها سازگاری و همسویی نداشته باشند.

روزنامک فرنود توقیف موقت شد!

هموند روزنامک فرنود!
من پیش از این نوشته‌هایم را برای تعدادی گروه عمومی در تلگرام که فضای گفتگو در آن‌ها وجود داشت، می‌فرستادم.
از صبح دیروز، تلگرام دسترسی من را به همه آن‌ها بسته است!
لطفاً اگر نوشته‌ها را همسو با نظرات خودتان می‌دانید با اسم یا بی‌اسم من به گروه‌ها و کانال‌ها باز ارسال کنید.

ایام سرفرازی شما مستدام

#نقد خود

۱- روایتی قدیمی و مشهور می‌گوید در جریان رجم فردی بدکار در زمان پیامبر رحمت(عیسی)، وی خطاب به مردمانی که برای سنگ زدن آمده بودند گفت: «کسی اولین سنگ را بزند که خود پاکدامن است و معصیتی نکرده».‌‌..
۲ـ بر این قیاس درباره نقد رفتارهای ناشایستی که اطرافمان می‌بینیم باید با خودمان تکرار کنیم (آیا من پیش از این، چنین کار ناشایستی نکرده‌ام؟ آیا احتمال روی دادن چنین کاری از من محال و تصورنکردنی است؟)...
۳ـ وقتی به کارنامه‌ چند دهه زندگی‌ام نگاه می‌کنم، چندان وضعیت پسندیده‌ای نمی‌بینم! احتمالا فقط هیچ‌گاه «زباله‌»هایم را در کوی و برزن رها نکرده‌ باشم! ظاهراً فقط اجازه دارم از همه بخواهم بهداشت عمومی را رعایت کنند و بس.

به تاریخچه رفتارهای اجتماعی و شخصی خودمان دقت کنیم.

عشق‌بازی در انفرادی

واقعیت این است که ما برای محبوبمان جذابیتی نداریم!
اصلا محبوبمان اجازه نمی‌دهد حتی در ذهنمان هم که شده او را محبوب خود بدانیم. نه رسماً ونه غیر رسمی نباید او را داشته باشیم.
نه اینکه محبوبمان از ما ناراحت شود، نه! که اگر می‌شد باز همین ناراحتی او را لااقل می‌توانستیم ترجمه کنیم به (چرا ظرف مرا بشکست لیلی).
محبوب ما از اینکه گاه‌وبیگاه به فکرش منتقل شویم هم متعجب می‌شود، بی‌توقعی‌اش می‌شود.
او حتی بی‌توقعی‌اش می‌شود که کسی اسم ما را  بین همه اسم‌ها ولو اشتباهاً در برابر او به میان آورد.
در این بین وقتی کششی از جانب او مشاهده نمی‌کنیم و بدتر آنکه هر کوششی از ما به هیچ گرفته می‌شود یا دقیق‌تر اینکه اصلا دیده نمی‌شود که گرفته شود یا نشود، چه چاره؟

دل بسته‌ام به این خیال خام که «عشق» آن‌قدر کشش دارد که اگر به مراسم دفن نیاید، روزی خلوت، مسیرش به مزار ما خواهد افتاد.

یک ربع به ۳، یکی از شب‌های طولانی
#تنهایی

به خاطر حفره‌ای که کنار قلبش باز شده است...
(از بایگانی چندسال قبل)
تقدیم به فرزندانی که مادرانشان در آسمان جا گرفته‌اند.

کشف قطعی!

تنها هستید؟ تنهای تنها؟
نه کسی را دارید که لااقل ساعتی را با شما همدلانه بگذراند و نه حتی کسی که از راه دور حال و احوالتان را از صمیم دل بپرسد؟
حس می‌کنید بیشتر آدم‌ها شما را نمی‌فهمند؟

🟢 شما آدمی تنها هستید.‌ اما خبر خوش اینکه برایتان درمان تنهایی را آورده‌ام.

👈 نه شرکت در فعالیت اجتماعی، نه ارتباط با خانواده و نه باشگاه و سینما رفتن هیچ‌کدام چاره‌ساز نیست و بعضا مشکل شما را حادتر هم می‌کند.

چاره این است که باور کنید، تنهایی دردِ بی‌درمان است و هرگونه دستکاری این زخم روحی باعث گسترش بیشتر آن می‌شود.
بهتر است هیچ کسی را به تنهایی خود راه ندهید، چراکه حضور دیگران فقط نوع و حجم تنهایی شما را در طول زمان بیشتر و بیشتر می‌کند.
یاد بگیرید تنها به خیابان بروید، تنها به استخر تنها به سینما تنها به کافه و تنها به هر جای دیگر بروید و سرآخر خسته و نزار به خانه برگردید. همین!
شاید خداوند از دواخانه مخفی‌اش کاری برایتان کرد...

فردا، همان دیروز است!

فرض کنیم همه عوامل بدبختی از بین برود. نه رانت‌خوارها، نه مال ‌مردم‌خورها، نه نزول‌خورها و... هیچ کدام باقی نمانند.

بعدش چه؟

آیا قول می‌دهید:
🎹 موسیقی خوب گوش کنید؟
🎾 هر روز یک ساعت ورزش کنید؟
🏢 شارژ آپارتمان را مرتب پرداخت کنید؟
🎏 در همه چیز کمی بهتر باشید؟

با کمال شرمندگی، «شک» دارم.

با منتخب ادعیه برای خودش و عابرانی که قصد کمک داشتند، ثواب جمع می‌کرد و البته همه ماجرا این نبود. ساعتی بعد که دوباره برگشتم، در وضعیتی نه نشسته و نه افتاده بدون هیچ حرکتی مانده بود! مرده بود یا خوابش برده یا در حال انجام حرکات پیشرفته تکدی‌گری؛ نمی‌دانم!


(قدری به عکس در حالت تمام صفحه خیره شوید و سعی کنید سرمای سوزنده این روزها را درک کنید. سردی در عمق دالان قطار شهری همراه با صدها اتفاق بد دیگر که ممکن است شامل حال هر زن و مرد بی‌دفاعی شود)

تکرار هوده!

گاهی نتایجی که به آن دست یافته‌اید را به چالش بکشید. یعنی دقیقا برخلاف دستاوردهای خودتان عمل کنید.

نکند توهم دست یافتن به حقیقت را داشته‌اید و در این شکستن عادت‌ها، به نتایج جدید و مبارکی برسید.

من اما متاسفانه هر بار که چنین می‌کنم چندان فایده‌ای عایدم نمی‌شود و سرخورده به نتایج قبلی برمی‌گردم!
بیشتر نتایجی که به آن‌ها دست یافته‌ام را در همین روزنامک برای شما گفته‌ام.
و آخرینش حدوداً این بوده که از آدم‌ها بگریزید!
آدم‌ها در اکثر موارد شما را برای خودشان (نیازهای امروز، نقشه‌های فردا، سرگرمی، اثبات برتری خودشان و آزار) می‌خواهند.

تنهایی تلخ‌ترین حقیقت جهان است و حتی تلخ‌تراز مرگ در تنهایی. چراکه خود، عین مرگ در تنهایی است.

دشمنی!

تصور می‌شود که رذیلت‌های اخلاقی باعث مشکلاتی است که داریم. این نکته درستی است اما همه کلام نیست!
گاهی فضایل باعث بروز تضادهای جدی میان جامعه و فرد می‌شود. عموما این حالت در جوامعی که اخلاقیات و فضایل در آن کم‌رنگ شده (دقیقاً جامعه امروز ایران را می‌گویم) بروز می‌کند. چه طور؟
مثال:
فردی دارای صداقت در گفتار، پاکی نیت و تعادل وزن را در جمعی فرض کنید که آنچه به زبان می‌آورند آنی نیست که در دل دارند و انگیزه‌های ناروایی در دل می‌پرورانند و به شکم‌بارگی و چاقی دچار هستند. هر رفتار مثبت این فرد توسط گروه یا فهمیده نمی‌شود یا باور نمی‌شود یا به سُخره گرفته می‌شود.
تحلیل:
این جلسه چه چیزی برای فرد مفروض دارد؟ سنگینی صحبت‌های نادرستی که شنیده و تنهایی بیشتر.
می‌بینید که فضایل فرد دقیقاً باعث طردشدگی او از گروه و در مثال بزرگتر از جامعه‌ای مریض می‌شود!

لزوما تنها ماندن و هزاران آسیب دیگر از رذایل به وجود نمی‌آید. ما تیپا خورده‌ از خوبی‌های خودمان هستیم!

پ.ن: نه همیشه!

علیه فوتبال دولتی!

این که بعضی حتی دیرتر از نیمه شب، روبروی تلویزیون می‌نشینند و فوتبال نگاه می‌کنند به خودشان مربوط است. چون جماعت زیادی به این مسأله توجه دارند برای من هم این علاقه نسبتاً عمومی، محترم است. اما اینجانب رسما اعلام می‌کنم خصوصا از فوتبال در شکل حرفه‌ای آن که بیشتر صنعتی تبلیغی است تا ورزشی تفریحی، متنفّرم. اگر روزی اختیار ورزش به دستم باشد، حتما همه بودجه حرفه‌ای را عودت داده و خواهم خواست که بودجه را در بخش ورزش همگانی خرج کنند.
ورزش همگانی یعنی درست‌کردن مکان‌ها و فراهم‌آوردن لوازمی در همه رشته‌ها برای ورزش کردن همه مردم -از پیر تا جوان- در نزدیک‌ترین موقعیت ممکن به خانه شهروندان.
پ.ن: مخالف هزینه از بخش خصوصی برای ورزش حرفه‌ای نیستم.

همواره ایمان به غیب آوردن را جور دیگری فهمیده‌ام. ما (من و هر کسی) اصولا کسی نیستیم که ایمان آوردن یا نیاوردنمان به غیبِ این عالم، چیزی به آن بیافزاید یا چیزی از آن بکاهد.
کاری که هر مومن و باورمند انجام می‌دهد نه به نفع بخش پوشیده جهان (غیب) بلکه به نفع شخص خودش است.‌انسانی که به غیب این عالم ایمان می‌آورد، در حقیقت از دست پرقدرت غیب ایمنی می‌یابد.
در این فهم، باورمندی به غیب و ایمنی از او یافتن، دو بال شخص مومن است.
و چه کار نیکی برتر از ایمان؟
پ.ن: و مگر می‌توان ایمان داشت و هر لحظه در فکر غیب این عالم نبود و گناه کرد؟

#تضاد طبیعی
هفته پیش در محدوده پارک خورشید مشهد
با اندکی ویرایش
پ.ن: لطفاً در حالت افقی ببینید.