به خاطر حفره‌ای که کنار قلبش باز شده است...
(از بایگانی چندسال قبل)
تقدیم به فرزندانی که مادرانشان در آسمان جا گرفته‌اند.

کشف قطعی!

تنها هستید؟ تنهای تنها؟
نه کسی را دارید که لااقل ساعتی را با شما همدلانه بگذراند و نه حتی کسی که از راه دور حال و احوالتان را از صمیم دل بپرسد؟
حس می‌کنید بیشتر آدم‌ها شما را نمی‌فهمند؟

🟢 شما آدمی تنها هستید.‌ اما خبر خوش اینکه برایتان درمان تنهایی را آورده‌ام.

👈 نه شرکت در فعالیت اجتماعی، نه ارتباط با خانواده و نه باشگاه و سینما رفتن هیچ‌کدام چاره‌ساز نیست و بعضا مشکل شما را حادتر هم می‌کند.

چاره این است که باور کنید، تنهایی دردِ بی‌درمان است و هرگونه دستکاری این زخم روحی باعث گسترش بیشتر آن می‌شود.
بهتر است هیچ کسی را به تنهایی خود راه ندهید، چراکه حضور دیگران فقط نوع و حجم تنهایی شما را در طول زمان بیشتر و بیشتر می‌کند.
یاد بگیرید تنها به خیابان بروید، تنها به استخر تنها به سینما تنها به کافه و تنها به هر جای دیگر بروید و سرآخر خسته و نزار به خانه برگردید. همین!
شاید خداوند از دواخانه مخفی‌اش کاری برایتان کرد...

فردا، همان دیروز است!

فرض کنیم همه عوامل بدبختی از بین برود. نه رانت‌خوارها، نه مال ‌مردم‌خورها، نه نزول‌خورها و... هیچ کدام باقی نمانند.

بعدش چه؟

آیا قول می‌دهید:
🎹 موسیقی خوب گوش کنید؟
🎾 هر روز یک ساعت ورزش کنید؟
🏢 شارژ آپارتمان را مرتب پرداخت کنید؟
🎏 در همه چیز کمی بهتر باشید؟

با کمال شرمندگی، «شک» دارم.

با منتخب ادعیه برای خودش و عابرانی که قصد کمک داشتند، ثواب جمع می‌کرد و البته همه ماجرا این نبود. ساعتی بعد که دوباره برگشتم، در وضعیتی نه نشسته و نه افتاده بدون هیچ حرکتی مانده بود! مرده بود یا خوابش برده یا در حال انجام حرکات پیشرفته تکدی‌گری؛ نمی‌دانم!


(قدری به عکس در حالت تمام صفحه خیره شوید و سعی کنید سرمای سوزنده این روزها را درک کنید. سردی در عمق دالان قطار شهری همراه با صدها اتفاق بد دیگر که ممکن است شامل حال هر زن و مرد بی‌دفاعی شود)

تکرار هوده!

گاهی نتایجی که به آن دست یافته‌اید را به چالش بکشید. یعنی دقیقا برخلاف دستاوردهای خودتان عمل کنید.

نکند توهم دست یافتن به حقیقت را داشته‌اید و در این شکستن عادت‌ها، به نتایج جدید و مبارکی برسید.

من اما متاسفانه هر بار که چنین می‌کنم چندان فایده‌ای عایدم نمی‌شود و سرخورده به نتایج قبلی برمی‌گردم!
بیشتر نتایجی که به آن‌ها دست یافته‌ام را در همین روزنامک برای شما گفته‌ام.
و آخرینش حدوداً این بوده که از آدم‌ها بگریزید!
آدم‌ها در اکثر موارد شما را برای خودشان (نیازهای امروز، نقشه‌های فردا، سرگرمی، اثبات برتری خودشان و آزار) می‌خواهند.

تنهایی تلخ‌ترین حقیقت جهان است و حتی تلخ‌تراز مرگ در تنهایی. چراکه خود، عین مرگ در تنهایی است.

دشمنی!

تصور می‌شود که رذیلت‌های اخلاقی باعث مشکلاتی است که داریم. این نکته درستی است اما همه کلام نیست!
گاهی فضایل باعث بروز تضادهای جدی میان جامعه و فرد می‌شود. عموما این حالت در جوامعی که اخلاقیات و فضایل در آن کم‌رنگ شده (دقیقاً جامعه امروز ایران را می‌گویم) بروز می‌کند. چه طور؟
مثال:
فردی دارای صداقت در گفتار، پاکی نیت و تعادل وزن را در جمعی فرض کنید که آنچه به زبان می‌آورند آنی نیست که در دل دارند و انگیزه‌های ناروایی در دل می‌پرورانند و به شکم‌بارگی و چاقی دچار هستند. هر رفتار مثبت این فرد توسط گروه یا فهمیده نمی‌شود یا باور نمی‌شود یا به سُخره گرفته می‌شود.
تحلیل:
این جلسه چه چیزی برای فرد مفروض دارد؟ سنگینی صحبت‌های نادرستی که شنیده و تنهایی بیشتر.
می‌بینید که فضایل فرد دقیقاً باعث طردشدگی او از گروه و در مثال بزرگتر از جامعه‌ای مریض می‌شود!

لزوما تنها ماندن و هزاران آسیب دیگر از رذایل به وجود نمی‌آید. ما تیپا خورده‌ از خوبی‌های خودمان هستیم!

پ.ن: نه همیشه!

علیه فوتبال دولتی!

این که بعضی حتی دیرتر از نیمه شب، روبروی تلویزیون می‌نشینند و فوتبال نگاه می‌کنند به خودشان مربوط است. چون جماعت زیادی به این مسأله توجه دارند برای من هم این علاقه نسبتاً عمومی، محترم است. اما اینجانب رسما اعلام می‌کنم خصوصا از فوتبال در شکل حرفه‌ای آن که بیشتر صنعتی تبلیغی است تا ورزشی تفریحی، متنفّرم. اگر روزی اختیار ورزش به دستم باشد، حتما همه بودجه حرفه‌ای را عودت داده و خواهم خواست که بودجه را در بخش ورزش همگانی خرج کنند.
ورزش همگانی یعنی درست‌کردن مکان‌ها و فراهم‌آوردن لوازمی در همه رشته‌ها برای ورزش کردن همه مردم -از پیر تا جوان- در نزدیک‌ترین موقعیت ممکن به خانه شهروندان.
پ.ن: مخالف هزینه از بخش خصوصی برای ورزش حرفه‌ای نیستم.

همواره ایمان به غیب آوردن را جور دیگری فهمیده‌ام. ما (من و هر کسی) اصولا کسی نیستیم که ایمان آوردن یا نیاوردنمان به غیبِ این عالم، چیزی به آن بیافزاید یا چیزی از آن بکاهد.
کاری که هر مومن و باورمند انجام می‌دهد نه به نفع بخش پوشیده جهان (غیب) بلکه به نفع شخص خودش است.‌انسانی که به غیب این عالم ایمان می‌آورد، در حقیقت از دست پرقدرت غیب ایمنی می‌یابد.
در این فهم، باورمندی به غیب و ایمنی از او یافتن، دو بال شخص مومن است.
و چه کار نیکی برتر از ایمان؟
پ.ن: و مگر می‌توان ایمان داشت و هر لحظه در فکر غیب این عالم نبود و گناه کرد؟

#تضاد طبیعی
هفته پیش در محدوده پارک خورشید مشهد
با اندکی ویرایش
پ.ن: لطفاً در حالت افقی ببینید.

عدالت، آزادی، انسانیت؛

چه خون‌های گران‌قدری
که به پای شما ریخته نشده
اما هنوز از این تیره‌خاک
سر برنیاورده‌اید!

-به یاد همه آنانی که ای‌کاش می‌بودند-

صفر یا صد؟

از لحاظ روانشناسی به ما می‌گویند آدم‌های کمال‌گرا! این اصطلاح علی‌رغم ظاهر زیبایی که دارد چندان جالب نیست. یعنی آدمی که هیچ‌گونه راضی نمی‌شود و حتما باید بهترین موقعیت را در هر زمینه‌ای به دست آورد!
من اما از کمال‌گراییِ خود، کاملا راضی هستم (باور نکنید!)

علت؟
هروقت که از مواضع خودم کوتاه آمده‌ام (شُل کرده‌ام) عملاً سهمم از ۱۰۰ مطلوب نازل شده و صفر شده است! پس معتقدم یا صد یا صفر!
مسامحه، استراتژی نرم، کوتاه آمدن، رضایت به کم و... صرفاً حقه‌‌بازی است!

پ.ن: مخالف تغییر نیستم و تغییر را کاشف صددرصد نبودن آن چیزی می‌دانم که پیش از تغییر خیال می‌کرده‌ام، صد در صد است!

درود ما به آن تنها درختی که این زمستان بی‌معنا را تاب آورده‌ و برگ‌هایش را به فراموشی نسپرده‌ است...

از بامِ باغِ #مهرداد گیان

چشم‌هایی از زیر زمین ما را می‌نگرد...
مسیر هفتگی در حوالی کوه‌پارک

فلسفه حیاتِ روزنامکِ فرنود!

- کیستی؟
: ابر و بادهای هر زمانه‌ام!
- چه مسوولیتی داری؟
: بوزم و ببارم!
- که چه شود؟
: که روح‌های آزاد را به بازی گرفته باشم.
- چرا؟
: بدانند، کسی به یادشان هست.
- درباره دیگران بگو!
: هیچ...

#متن_شاعرانه

توبه ما قبول است؟!

برایتان یک مطلب ذوقی بگویم. اصراری هم ندارم که صحیح باشد:

در سوره نساء آیه ۱۸ آمده: توبه کسانی که کارهای بدی انجام می‌دهند و هنگامی که مرگ یکی از آن‌ها فرا رسد می‌گوید: الان توبه کردم، پذیرفته نیست...
واقعیت این است که مرگ، آرام‌آرام ما را فرا می‌گیرد. بعد از طی دوره جوانی، موهایمان خاکستری و بعدش سپید می‌شود‌. دیگر چشمانمان به تیزی گذشته نیست. دندان‌هایمان رو به خرابی می‌رود. توان بدنی سابق را از دست می‌دهیم. این‌ها نشانه مرگ است. نیست؟ این‌ها نشانه‌هایی هستند که رفتن از این دنیا را پیشاپیش گوشزد می‌کنند.
می‌ترسم توبه گناهان جوانی در این دوره که چندان شهوتی نیست و میل به دنیا در نهاد آدمی کم می‌شود، قبول نباشد. چراکه نشانه‌های مرگ در ما ظاهر شده است!
لطفاً در جوانی معصیت نکنید یا اگر کردید توبه نصوح بکنید.

پ‌ن: ای کاش زمینه گناه برچیده می‌شد.