همواره ایمان به غیب آوردن را جور دیگری فهمیده‌ام. ما (من و هر کسی) اصولا کسی نیستیم که ایمان آوردن یا نیاوردنمان به غیبِ این عالم، چیزی به آن بیافزاید یا چیزی از آن بکاهد.
کاری که هر مومن و باورمند انجام می‌دهد نه به نفع بخش پوشیده جهان (غیب) بلکه به نفع شخص خودش است.‌انسانی که به غیب این عالم ایمان می‌آورد، در حقیقت از دست پرقدرت غیب ایمنی می‌یابد.
در این فهم، باورمندی به غیب و ایمنی از او یافتن، دو بال شخص مومن است.
و چه کار نیکی برتر از ایمان؟
پ.ن: و مگر می‌توان ایمان داشت و هر لحظه در فکر غیب این عالم نبود و گناه کرد؟

#تضاد طبیعی
هفته پیش در محدوده پارک خورشید مشهد
با اندکی ویرایش
پ.ن: لطفاً در حالت افقی ببینید.

عدالت، آزادی، انسانیت؛

چه خون‌های گران‌قدری
که به پای شما ریخته نشده
اما هنوز از این تیره‌خاک
سر برنیاورده‌اید!

-به یاد همه آنانی که ای‌کاش می‌بودند-

صفر یا صد؟

از لحاظ روانشناسی به ما می‌گویند آدم‌های کمال‌گرا! این اصطلاح علی‌رغم ظاهر زیبایی که دارد چندان جالب نیست. یعنی آدمی که هیچ‌گونه راضی نمی‌شود و حتما باید بهترین موقعیت را در هر زمینه‌ای به دست آورد!
من اما از کمال‌گراییِ خود، کاملا راضی هستم (باور نکنید!)

علت؟
هروقت که از مواضع خودم کوتاه آمده‌ام (شُل کرده‌ام) عملاً سهمم از ۱۰۰ مطلوب نازل شده و صفر شده است! پس معتقدم یا صد یا صفر!
مسامحه، استراتژی نرم، کوتاه آمدن، رضایت به کم و... صرفاً حقه‌‌بازی است!

پ.ن: مخالف تغییر نیستم و تغییر را کاشف صددرصد نبودن آن چیزی می‌دانم که پیش از تغییر خیال می‌کرده‌ام، صد در صد است!

درود ما به آن تنها درختی که این زمستان بی‌معنا را تاب آورده‌ و برگ‌هایش را به فراموشی نسپرده‌ است...

از بامِ باغِ #مهرداد گیان

چشم‌هایی از زیر زمین ما را می‌نگرد...
مسیر هفتگی در حوالی کوه‌پارک

فلسفه حیاتِ روزنامکِ فرنود!

- کیستی؟
: ابر و بادهای هر زمانه‌ام!
- چه مسوولیتی داری؟
: بوزم و ببارم!
- که چه شود؟
: که روح‌های آزاد را به بازی گرفته باشم.
- چرا؟
: بدانند، کسی به یادشان هست.
- درباره دیگران بگو!
: هیچ...

#متن_شاعرانه

توبه ما قبول است؟!

برایتان یک مطلب ذوقی بگویم. اصراری هم ندارم که صحیح باشد:

در سوره نساء آیه ۱۸ آمده: توبه کسانی که کارهای بدی انجام می‌دهند و هنگامی که مرگ یکی از آن‌ها فرا رسد می‌گوید: الان توبه کردم، پذیرفته نیست...
واقعیت این است که مرگ، آرام‌آرام ما را فرا می‌گیرد. بعد از طی دوره جوانی، موهایمان خاکستری و بعدش سپید می‌شود‌. دیگر چشمانمان به تیزی گذشته نیست. دندان‌هایمان رو به خرابی می‌رود. توان بدنی سابق را از دست می‌دهیم. این‌ها نشانه مرگ است. نیست؟ این‌ها نشانه‌هایی هستند که رفتن از این دنیا را پیشاپیش گوشزد می‌کنند.
می‌ترسم توبه گناهان جوانی در این دوره که چندان شهوتی نیست و میل به دنیا در نهاد آدمی کم می‌شود، قبول نباشد. چراکه نشانه‌های مرگ در ما ظاهر شده است!
لطفاً در جوانی معصیت نکنید یا اگر کردید توبه نصوح بکنید.

پ‌ن: ای کاش زمینه گناه برچیده می‌شد.

همه عمر ایستاده‌ام، هر دقیقه‌اش به احترام مظلومی که سر بریده شده و حیف که عمر ما برای هدف‌هایمان کوتاه است.

---کتاب چاپ نشده:
گل‌ها وقتی برای ن‍ِشستن ندارند!---

باغ همیشه محدودِ ملک‌آباد
عصری که پاییز بر زمانه فائق آمده است.

با رفیقی گله می‌کردم که چه کسی می‌تواند برود کنسرت، آن هم با بلیط‌های بالای ۲۵۰ تومان! دستم را گرفت و آورد به خانه جناب فارسی. در بخشی از هم‌نوازی حس کردم ای کاش می‌توانستم پرواز کنم...
🎶 در بخش دیدگاه‌ها، قطعه‌ای نواخته شده در این بزم فرهنگی با اجرای تار استاد ثنایی و همراهی نوازندگان دف و تنبک را بارگذاری کرد‌ه‌ام.
https://t.me/farnoodfm1/454?comment=2417
پ.ن:
در کوچه‌ پس‌کوچه‌های مشهد گاهی اتفاقاتی می‌افتد که در بهترین سالن‌های پایتخت هم نمی‌توانید ببینید و بشنوید.

در خدمت و خیانت بعضی!

خدمتی که عشق‌های رفته و به ظاهر پایان گرفته، به ما کرده‌اند را هیچ‌‌کسی نکرده است. تاکید می‌کنم هیچ‌کس.
آن‌ها مفهوم و خاطره عشق را بر چهره روح ما تا همیشه حک کرده‌اند. حک کردنی که هیچ وصل و هجران دیگری نمی‌تواند آن را بزداید و محو کند.
آن‌ها ناخواسته چراغ عشق را تا لحظه مرگ در جان ما روشن نگه می‌دارند. روشنی چراغ عشق اما از سوختن دل عاشق است تا روز آخر زندگی...
سوالم این است که این ماجرا پسِ مردن تا کجا ادامه پیدا می‌کند؟ نمی‌دانم. شما چه فکر و ایده‌ای دارید؟

انفرادی یا گروهی؟

واقعیت این است که ظرفیت و تناسب روحی هر انسان نسبت به افراد دیگر متفاوت و گاهی متعارض است.
کسی دوست دارد در تنهایی اعمال دینی را برگزار کند و کسی در صف اول جماعت. کسی مسافرت‌های دینی را می‌پسندد و کسی آمدنش تا مسجد محله، نهایت تحملش است. کسی انجام مستحبات را دوست دارد و کسی تحملش تا حد همان انجام واجبات است.
به تعبیر استاد ما بهره‌ بعضی از دین‌داری از نوع مصلحت‌اندیش (غایت‌اندیش)، برخی معرفت‌اندیش و قلیلی هم تجربت‌اندیش است.
برخی نیز از هر سه این‌ها بهره‌مندند.

هر کدام از ما باید نسخه‌ای از رفتار دینی مناسب روحیات خود داشته باشیم و از هرگونه تحکم به خود یا دعوت بیهوده دیگران به اعمال و رفتارهایی که نسبتی با روحیات آن‌ها ندارد، بپرهیزیم.



📣 اطلاعیه
۱ دوستان، حتما بخش دیدگاه‌های هر فرسته (پُست) را ببینید. اطلاعات تکمیلی هر متن را به خاطر اجتناب از طولانی شدن فرشته‌ها در آن بخش ارسال می‌کنم.
۲ از هموندان (اعضا) نیز خواهان تعامل بیشتر در این بخش هستم.