در خدمت و خیانت بعضی!

خدمتی که عشق‌های رفته و به ظاهر پایان گرفته، به ما کرده‌اند را هیچ‌‌کسی نکرده است. تاکید می‌کنم هیچ‌کس.
آن‌ها مفهوم و خاطره عشق را بر چهره روح ما تا همیشه حک کرده‌اند. حک کردنی که هیچ وصل و هجران دیگری نمی‌تواند آن را بزداید و محو کند.
آن‌ها ناخواسته چراغ عشق را تا لحظه مرگ در جان ما روشن نگه می‌دارند. روشنی چراغ عشق اما از سوختن دل عاشق است تا روز آخر زندگی...
سوالم این است که این ماجرا پسِ مردن تا کجا ادامه پیدا می‌کند؟ نمی‌دانم. شما چه فکر و ایده‌ای دارید؟

انفرادی یا گروهی؟

واقعیت این است که ظرفیت و تناسب روحی هر انسان نسبت به افراد دیگر متفاوت و گاهی متعارض است.
کسی دوست دارد در تنهایی اعمال دینی را برگزار کند و کسی در صف اول جماعت. کسی مسافرت‌های دینی را می‌پسندد و کسی آمدنش تا مسجد محله، نهایت تحملش است. کسی انجام مستحبات را دوست دارد و کسی تحملش تا حد همان انجام واجبات است.
به تعبیر استاد ما بهره‌ بعضی از دین‌داری از نوع مصلحت‌اندیش (غایت‌اندیش)، برخی معرفت‌اندیش و قلیلی هم تجربت‌اندیش است.
برخی نیز از هر سه این‌ها بهره‌مندند.

هر کدام از ما باید نسخه‌ای از رفتار دینی مناسب روحیات خود داشته باشیم و از هرگونه تحکم به خود یا دعوت بیهوده دیگران به اعمال و رفتارهایی که نسبتی با روحیات آن‌ها ندارد، بپرهیزیم.



📣 اطلاعیه
۱ دوستان، حتما بخش دیدگاه‌های هر فرسته (پُست) را ببینید. اطلاعات تکمیلی هر متن را به خاطر اجتناب از طولانی شدن فرشته‌ها در آن بخش ارسال می‌کنم.
۲ از هموندان (اعضا) نیز خواهان تعامل بیشتر در این بخش هستم.

بی‌دینی در ترازو! بخش نخست
(به‌روز شد)

در تأملات من ۲ دسته علت برای بی‌دینی و انکار معنویت وجود دارد:

الف: انسان تصور می‌کنند طغیان شهوات، مطلوب اوست. پس به مبارزه برمی‌خیزد با هر که و هرچه برخلاف این رهایی است. انکار خدا، دین و مذهب (نه در همه موارد) از همین‌جا نشات می‌گیرد.
ب: بخشی دیگر از مسأله هم برمی‌گردد به واکنش علیه مدعیانی که در لباس دین به دنبال منافع خودشان بوده و هستند.

قلیلی هم هستند که به صورت فلسفی دلایلی برای انکار خدا می‌جویند.

جغرافیای جنگ!
جالب این است که گروه اول عموما در مواجهه، ژستی فلسفی می‌گیرند و برای اثبات نظرشان نه اشاره به تمایلشان به رهایی و بی‌بندوباری بلکه پشت دلایلی (شبه)علمی می‌ایستند و منکرانه آن‌ها را تکرار می‌کنند!
گروه دوم دچار مغالطه ادغام «گوینده و نظر» هستند و نمی‌خواهند و قبول نمی‌کنند که رفتار مدعیان ربطی به اصل حقیقت ادعایشان ندارد.

(ادامه دارد)
پ.ن: نکات تکمیلی در بخش دیدگاه‌ها👇

بی‌دینی در ترازو - بخش پایانی
(به‌روز شد)

مواجهه ثمربخش با هر کدام از رده‌های توضیح داده شده، متفاوت خواهد بود.

تکنیک مقابله
با گروه اول به جای بحث و جدل مستقیم، می‌توان با ارائه غیرمستقیم آموزه‌های دینی و اخلاقی، و همچنین نمایش پیامدهای منفی لذت‌جویی‌های بی‌حد و حصر تلنگر زد.
با گروه دوم، باید با همدلی و احترام، به انتقادات آنها گوش داد و ضمن تأیید وجود مشکلات، بر لزوم تفکیک بین رفتار افراد و اصل دین تأکید کرد. می‌توان به آنها نشان داد که دین و معنویت، علی‌رغم سوءاستفاده برخی از افراد، همچنان می‌تواند راهنمای خوبی برای زندگی باشد.
با گروه سوم باید با صبر و حوصله استدلالات آن‌ها را شنید و با منطقی روان و بی‌پیرایه سخن گفت.

مرده‌ی بی‌صاحب!

با افزایش آمار طلاق و کاهش اعتماد به جنس مخالف، تعداد افراد همیشه‌مجرد رو به افزایش است. با گذشت سال‌ها، نزدیکان این افراد از دنیا می‌روند و فرد هرچه بیشتر در انزوا فرو می‌رود...
بیایید لیستی از دوستان یا اقوام تنهای خود تهیه کنیم و مرتب از حالشان باخبر باشیم...
مرگ به کسی سند ضمانت نداده است.
#نفر_اول_لیست

به کدام باور اجتماعی شک دارید؟

#هویت فرد وقتی شکل می‌گیرد که لااقل به چند اعتقادی که عموم دارند شک کرده باشد. آدمی که چنین نباشد، هرچه داشته باشد اما (هویت) ندارد؛ لااقل هویت منحصربه‌فرد.

نکته مهم این است که شک داشتن به باورهای عمومی نباید به صورت مُد و وسیله‌ای برای خودنمایی مطرح شود.

وقتی می‌توان شک شما را پذیرفت که زاویه داشتن‌تان با باور عمومی باعث سختی و زحمت‌تان شود و شما را مجبور به تفکر و جستجوی بیشتر کند.

بدون توضیح!
شما چه نظری دارید؟

مصاحبه با خود

- مختصری از فعالیت‌های هنری‌تان بگویید؟

در بخش عکاسی، یک ترم شاگردی کردم و الان ۱۵ سال است که مشق عکاسی می‌کنم. از عکاسی در عروسی و ختنه‌سوران بگیرید تا آشوب‌های اجتماعی!
ماجرا در بخش شعرهایم جور دیگری بوده است. هیچ کلاس شعری نرفته‌‌ام اما همه ششصد قطعه شعری که دارم را با چند شاعر زبردست یا لااقل کسانی که ذوق لازم را داشته‌اند، درمیان گذاشته و کلمه به کلمه زیرورو کرده‌ایم.
دوست داشتم اینجا از استادان و راهنمایانم نامی ببرم اما به سبب ملاحظاتی که هدفش حفظ آرامش آن‌هاست فعلا نامی را بیان نمی‌کنم. اخیرا دیپ‌سیک و جمینی هم کمک‌رسان‌های خوبی شده‌اند!
یکی از آخرین سروده‌هایم:


زیستن را با دیگران
عاجز مانده‌ام
اما
تنهایی را نه،
با کمی جنگ و جراحت
آموخته‌ام در این زندان،

گاه رهایم می‌کند
تا پایِ کوهی، از راه خیال، 
جویِ آبی را به تماشا بنشینم؛
یا در کوچه‌‌باغی دور 
با سایه‌های زمستانی 
همسفر شوم... 
من اگر حرفی بزنم،
چه کسی هر روز
برگ‌های این گلدان‌ها را می‌شمرد؟
من اگر...
جای یک زندانی
تنها جابجا خواهد شد

#شعرنو