بی‌دینی در ترازو! بخش نخست
(به‌روز شد)

در تأملات من ۲ دسته علت برای بی‌دینی و انکار معنویت وجود دارد:

الف: انسان تصور می‌کنند طغیان شهوات، مطلوب اوست. پس به مبارزه برمی‌خیزد با هر که و هرچه برخلاف این رهایی است. انکار خدا، دین و مذهب (نه در همه موارد) از همین‌جا نشات می‌گیرد.
ب: بخشی دیگر از مسأله هم برمی‌گردد به واکنش علیه مدعیانی که در لباس دین به دنبال منافع خودشان بوده و هستند.

قلیلی هم هستند که به صورت فلسفی دلایلی برای انکار خدا می‌جویند.

جغرافیای جنگ!
جالب این است که گروه اول عموما در مواجهه، ژستی فلسفی می‌گیرند و برای اثبات نظرشان نه اشاره به تمایلشان به رهایی و بی‌بندوباری بلکه پشت دلایلی (شبه)علمی می‌ایستند و منکرانه آن‌ها را تکرار می‌کنند!
گروه دوم دچار مغالطه ادغام «گوینده و نظر» هستند و نمی‌خواهند و قبول نمی‌کنند که رفتار مدعیان ربطی به اصل حقیقت ادعایشان ندارد.

(ادامه دارد)
پ.ن: نکات تکمیلی در بخش دیدگاه‌ها👇

بی‌دینی در ترازو - بخش پایانی
(به‌روز شد)

مواجهه ثمربخش با هر کدام از رده‌های توضیح داده شده، متفاوت خواهد بود.

تکنیک مقابله
با گروه اول به جای بحث و جدل مستقیم، می‌توان با ارائه غیرمستقیم آموزه‌های دینی و اخلاقی، و همچنین نمایش پیامدهای منفی لذت‌جویی‌های بی‌حد و حصر تلنگر زد.
با گروه دوم، باید با همدلی و احترام، به انتقادات آنها گوش داد و ضمن تأیید وجود مشکلات، بر لزوم تفکیک بین رفتار افراد و اصل دین تأکید کرد. می‌توان به آنها نشان داد که دین و معنویت، علی‌رغم سوءاستفاده برخی از افراد، همچنان می‌تواند راهنمای خوبی برای زندگی باشد.
با گروه سوم باید با صبر و حوصله استدلالات آن‌ها را شنید و با منطقی روان و بی‌پیرایه سخن گفت.

مرده‌ی بی‌صاحب!

با افزایش آمار طلاق و کاهش اعتماد به جنس مخالف، تعداد افراد همیشه‌مجرد رو به افزایش است. با گذشت سال‌ها، نزدیکان این افراد از دنیا می‌روند و فرد هرچه بیشتر در انزوا فرو می‌رود...
بیایید لیستی از دوستان یا اقوام تنهای خود تهیه کنیم و مرتب از حالشان باخبر باشیم...
مرگ به کسی سند ضمانت نداده است.
#نفر_اول_لیست

به کدام باور اجتماعی شک دارید؟

#هویت فرد وقتی شکل می‌گیرد که لااقل به چند اعتقادی که عموم دارند شک کرده باشد. آدمی که چنین نباشد، هرچه داشته باشد اما (هویت) ندارد؛ لااقل هویت منحصربه‌فرد.

نکته مهم این است که شک داشتن به باورهای عمومی نباید به صورت مُد و وسیله‌ای برای خودنمایی مطرح شود.

وقتی می‌توان شک شما را پذیرفت که زاویه داشتن‌تان با باور عمومی باعث سختی و زحمت‌تان شود و شما را مجبور به تفکر و جستجوی بیشتر کند.

بدون توضیح!
شما چه نظری دارید؟

مصاحبه با خود

- مختصری از فعالیت‌های هنری‌تان بگویید؟

در بخش عکاسی، یک ترم شاگردی کردم و الان ۱۵ سال است که مشق عکاسی می‌کنم. از عکاسی در عروسی و ختنه‌سوران بگیرید تا آشوب‌های اجتماعی!
ماجرا در بخش شعرهایم جور دیگری بوده است. هیچ کلاس شعری نرفته‌‌ام اما همه ششصد قطعه شعری که دارم را با چند شاعر زبردست یا لااقل کسانی که ذوق لازم را داشته‌اند، درمیان گذاشته و کلمه به کلمه زیرورو کرده‌ایم.
دوست داشتم اینجا از استادان و راهنمایانم نامی ببرم اما به سبب ملاحظاتی که هدفش حفظ آرامش آن‌هاست فعلا نامی را بیان نمی‌کنم. اخیرا دیپ‌سیک و جمینی هم کمک‌رسان‌های خوبی شده‌اند!
یکی از آخرین سروده‌هایم:


زیستن را با دیگران
عاجز مانده‌ام
اما
تنهایی را نه،
با کمی جنگ و جراحت
آموخته‌ام در این زندان،

گاه رهایم می‌کند
تا پایِ کوهی، از راه خیال، 
جویِ آبی را به تماشا بنشینم؛
یا در کوچه‌‌باغی دور 
با سایه‌های زمستانی 
همسفر شوم... 
من اگر حرفی بزنم،
چه کسی هر روز
برگ‌های این گلدان‌ها را می‌شمرد؟
من اگر...
جای یک زندانی
تنها جابجا خواهد شد

#شعرنو

درباره آیات و سوره‌های قرآن گاهی می‌اندیشم.

ایده‌ای که در ادامه می‌خوانید نه نظری رسمی بلکه محصول ذوق شخصی من است و هیچ اصراری هم بر درست بودنش ندارم.

در ۴ آیه اول سوره حمد، صرفاً بحث درباره صفات رحمانی خداست اما ناگهان در آیه ۵ همه چیز روشن‌تر می‌شود. گوینده جملات قبلی گروهی از افراد هستند (متکی بر ضمیر جمع در فعل نعبد و نستعین). جالب اینکه گروه گویندگان در اعتقاداتشان قطعیت دارند (حمد فقط برای خداست. خدا صاحب رحمت عام و خاص است و به فرمانروایی او در قیامت معترفند). اینان حتی ادعاهای بزرگی می‌کنند (فقط تو را پرستیده و از تو کمک می‌خواهیم) حالا در ادامه بعد از همه توصیفات و تشریحات، ماجرا به اوج می‌رسد که شامل یک و فقط یک خواسته است: طلب هدایت در صراط مستقیم. آن‌ها ماجرا را به اینجا هم ختم نمی‌کنند و در بلندترین آیه سوره حمد، توصیفی برای جزییات صراط مستقیم بیان می‌کنند (راه افرادی که نعمت یافته و در طول مسیر نه به آن‌ها غصب شده و نه خود، راه را گم کرده‌اند!).

پ.ن: با اینکه در طول عمرم هزاران هزار بار این سوره را خوانده‌ام اما حس می‌کنم برایم محتوایش تازه است و ابدا کهنه نمی‌شود.
نظر شما چیست؟

روحی شاد-قلبی مطمئن؟!

منطقاً خوشحالم که زنی ندارم و فرزندی هم نه. قلباً اما ناراحتم.
از لحاظ انسانی در وضعیتی که هستم (اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ذهنی) باید از این نداشتن‌ها راضی و خوشنود هم باشم و اگر دوباره از اول هم می‌توانستم شروع کنم بازهم همین رفتارها را می‌کردم و همین نداشتن تحمیلی را انتخاب می‌کردم!

حقیقتش این است که بفهمی‌نفهمی راضی هستم و نیستم. به قول معروف خیرالامور اوسطها! آن هم چه اوسطهایی!!!

میم، ر، گاف!

مرگ حتمی‌ترین مرحله زندگی برای همه انسان‌هاست. نیست؟ اما واژه‌ای ناخوشایند است و بسیاری از افراد از آن می‌هراسند. این ترس به ۲ دلیل عمده برمی‌گردد:

۱. مرگ به عنوان پایان لذت: بسیاری مرگ را پایان زیبایی‌ها و شادی‌های زندگی می‌دانند، در حالی که آموزه‌های دینی از زندگی جاوید سخن می‌گویند. در حقیقت آنچه زشت است نه مرگ بلکه رفتار نادرست انسان‌هاست و باید برای آن چاره‌ای جست.

۲. هراس از فرآیند مُردن: تصورات ناخوشایند از مرگ و تشریفات آن (سرد شدن جسم، غسالخانه و زیر خاک شدن) آزاردهنده است. اما این‌ها تنها مقارنات بعد از مرگ هستند و ذات مرگ به جدایی روح از بدن مربوط می‌شود و دیگر هیچ!
مرگ مشابه فراخوان دانش‌آموزان به کلاس بالاتر پس از پایان سال‌ تحصیلی گذشته است.

در واقع، مرگ نه پایان زندگی، بلکه گذر به مرحله‌ای بالاتر است

نسخه کامل این متن را در بخش دیدگاه بخوانید👇

یادتان هست سر بحث بازخوانی سوره حمد چندین نفر، روزنامک را ترک کردند؟‌ پیش از این سر قضیه دفاع از مردم غزه و مخالفت با اسرائیل جنایتکار هم این اتفاق افتاده بود.
حالا یک‌شبه آمار بیشتری از روزنامک رفته‌اند. موضوع چه بود؟ این دفعه نوشته‌ام درباره تحلیل ماجرای مرگ به عنوان حتمی‌ترین رویداد برای هر انسان بود
به نظر شما حلقه اتصال این سه موضوع کدام است؟

پ.ن: جالب است که پس از هر نوبت، دوستانی دیگر می‌آیند و من با خود می‌خوانم: نیستان رفتند و هستان می‌رسند.

موسسه‌ای تک‌نفره هستم!

گاه وسوسه می‌شوی که حلقه‌ای دور خودت جمع کنی. این فکر کمتر به سراغم می‌آید. اگر هم بیاید با تمسخری تلخ آن را پس می‌زنم. 
با خود می‌گویم: «جرئت داری مُشتی آدمیزاد را مرید خودت کنی و بار مسئولیتشان را به دوش بکشی؟ که به کجا برسی؟ نهایتش چهار پنج نفری بیشتر نامت را ببرند و در مجلس ختمت شرکت کنند. خب که چه؟ برای مرده چه فرقی دارد؟» 

از سویی، گره اعتماد به آدم‌ها در جانم سست شده است. کمتر کسی را می‌بینم که انگیزه‌هایی پاک و بی‌ریا داشته باشد. 
همچنین بیافزاید بر همه موارد، اوضاع پرآشوب اجتماعی و سیاسی که دردسرساز است و خود حدیث مفصلی است. 

حتی اگر همه چیز هم روبراه باشد (که نیست)، چه کسی خواستار «نداشتن و نخواستن» است؟ من چه پیامی جز نه به خواهش‌ها و وانهادن آرزوها می‌توانم داشته باشم؟ چه پیامی دارم جز ایستادن در برابری جهانی که بی‌علت به سوی ناکجاآباد می‌دود؟

شنیدن!

یادتان باشد که بیشتر انسان‌ها از شنیدن انتقاد –حتی اگر خود خواستار آن باشند— گریزانند. این گریزگاهِ عاطفی گاه چنان شدید است که گویی آماده‌اند برای رهایی از تیغِ کلامِ تو، «سَرت را از تن جدا کنند». اما آنچه در عمل رخ می‌دهد، غالباً نه خشونت فیزیکی، که گسستِ ارتباطی است؛ پاسخی منفعلانه که از ناتوانی در تحملِ بار سنگینِ نقد سرچشمه می‌گیرد.

در اکثر موارد، ترجیح آدمی نه شنیدنِ نقد که شنیدنِ ستایش است، یا آنکه انتقادِمان متوجهِ دیگران باشد تا خود فرد.
گروهی نیز نه ستایش را می‌پسندند و نه انتقاد؛ گویی دیواری کشیده‌اند تا هیچ صدایی—چه مثبت، چه منفی— به حریمِ درونی‌شان راه نیابد. اینان، در پناهِ سکوت، از مواجهه با هرگونه بازخوردی می‌گریزند.

پ.ن: نکات تکمیلی در بخش دیدگاه‌ها👇