ملی- مذهبی باشیم! بخش ۱

در طول زندگی‌ام، دو بار شاهد هم‌زمانی نوروز و رمضان بوده‌ام: یک بار امسال و بار دیگر حدود سی و چند سال پیش. 
آن زمان، وقتی نوجوانی بیش نبودم، از مادرم پرسیدم: «امسال روزه و نوروز را چه کار باید کرد؟» مادرم که بانویی آگاه به آداب و رسوم بود، با آرامش پاسخ داد: «مشکلی پیش نمی‌آید. مردم روزه می‌گیرند و پس از افطار به دیدوبازدید عید می‌روند.» آن سال هم همانند هر سال، خانه ما نیز آکنده از شیرینی، سبزی و دیگر وسایل پذیرایی بود. 

اما امسال وضعیت متفاوت بود. همزمانیِ دقیقِ ایام شهادت امام علی(ع) با نوروز، فضایی پیچیده به وجود آورده بود. چگونه می‌توان شادیِ بهاری نوروز را با غم سوگواریِ امام اول شیعیان (ع) همسو کرد؟ 

(ادامه مطلب را در روزنامک فرنود بخوانید)

ملی- مذهبی باشیم- بخش ۲

ابتدا نظری بیاندازیم به آنچه در مشهد روی داد:
من یک ساعت پس از تحویل سال نو به حرم مطهر رسیدم. گروهی از مردان سیاه‌پوشِ عزادار، دست در دست خانواده‌هایشان، از حرم بازمی‌گشتند. چهره‌هایشان نه تنها نشانی از شادی نوروز نداشت، که گویی زیر بار بیست روز روزه‌داری و پوشش عزاداری، خستگی را در خود جمع کرده بود. راستی، چگونه می‌توان با جامه‌ی سیاه و روزه‌ی طولانی، لبخند و شادابیِ نوروزی را همراه داشت؟ 

از سوی دیگر، رسانه‌ها گزارش دادند گروهی کم‌شمار (در مقایسه با حرم‌روندگان) که به آرامگاه فردوسی رفته بودند با شعارهایی به ظاهر ملی، مراسم آنجا را مختل کردند. نتیجه؟ تعطیلی آرامگاه تا سیزدهم فروردین! 

پرسش اصلی اما این است:
«راه حل کدام است؟ انتخاب دین یا ایرانیت؟» 

پاسخ من: به صورت خلاصه «هر دو» است. اما چگونه؟ 
راه، در گشودنِ افق دید است. 

آیا هدف از سوگواری برای امام علی(ع)، زنده نگاه داشتنِ آیینِ عدالت و مهربانیِ نیست؟ اگر نامه‌ی تاریخی‌ حضرت به مالک اشتر را بخوانید، آیا جز توصیه به همدلی با مردم، چیزی می‌یابید؟

از سوی دیگر، آیا نوروز—این جشن کهن—جز نمادی از احترام به آفرینشِ خداوند و شکوه طبیعت است؟ چه تصویری باشکوه‌تر از رویش جوانه‌ها در دلِ زمستانی که گویی مرگ را بر تمام ذرات جهان حاکم کرده است؟ 
حقیقت این که این دو در ژرفا همسو هستند. 
ترکیبِ سوگواریِ معنوی و شادیِ طبیعی نه تنها ممکن است، بلکه همزیستی آن‌ها می‌تواند هویت ایرانی-اسلامی را غنا بخشد. البته به شرطی که از امام علی(ع)، تنها «ضربت خوردن» را نشنیده باشیم و از نوروز، صرفاً به شراب‌خوری و پایکوبی‌های مختلط بسنده نکنیم.
آن‌گاه است که تضادها رنگ می‌بازد و هماهنگی جایگزین می‌شود.

پ.ن: نسخه‌‌ی همراه با ارجاعات علمی را در بخش دیدگاه‌های روزنامک قرار داده‌ام.

واکنش منطقی!

به آدم‌هایی که حاضرند از وقت شما، علم شما، حضور شما، معنویت شما، خانه و کاشانه شما و خلاصه داشته‌های مادی و معنوی‌تان بهره ببرند اما کمترین چیزی از خودشان به اشتراک نگذارند، چه می‌توان گفت؟

من تا جایی که بشود صبر می‌کنم اما از یک جایی به بعد در دلم بهشان می‌گویم فلان و دیگر جوابشان را هم نمی‌دهم و خلاص!

اسب مرده
وسط میدان، شیهه می‌کشد
سوزن‌بان، اسباب کارش را
فراموش کرده
و ناظر بین‌الملل
غرق بساط لوطی و عنتر شده است

تکرار حوادث مشابه
همه‌چیز را لوث کرده
و لواط واقعیت و حقیقت
یک‌صد ضربه شلاق
به گرده‌ی تو
به مرده‌ی من زده است

پ.ن: اخبار را از هر کانال و سایتی که می‌خوانم، می‌بینم و می‌شنوم برایم تکراری است. مثل تکرار سریال یوسف نبی و یا هوش سیاه که 150 بار پخش شده است. حس می‌کنم چندین بار این خبرها به خروچی خبرگزاری‌ها آمده، داغ شده، فراموش شده و بعد از چندی دوباره و چندباره تکراره شده و می‌شود.
#شعرنو

موسی‌وار، در تاریکی،
رمه‌ای بی‌شمار،
خاندانی پیش و پس،
وادیِ مقدس می‌شکفد؛
پایی در آتش نهاده‌ام،
آتشی که نور می‌ماند...
به بانگی آسمانی می‌خوانَد:
«پایانِ راه، آغازی‌ست…
باید رهسپار شد.»

#بعثت نور
#شعرنو

سیزده‌به‌در بود، بی‌شک؛ همان روز که من و تو، دست در دست هم، چرخان چرخان میان نور و آب و علف‌های سبزِ نورس گام برمی‌داشتیم. از بس که عاشقان جوان سبزه‌ها را گره زده بودند، کار دستم دادند و ناگهان پایم در تله‌ی سبزشان گیر افتاد. زمین خوردم و این فال بدی بود برای هر زمان. وقتی برخاستم، تو دیگر نبودی. انگار به بخاری ناپیدا بدل شده‌بودی و در بهار آن سال جاودانه گشته‌بودی. هیچ ردی از تو نمانده بود، اما هر جا نگاه می‌کردم، اثری محو از بودنت موج می‌زد؛ بودنی در زمانی که قرن‌هاست دور شده است. گرمای حضورت، نرم و آرام چون هوای بهاری، هنوز پیداست…

#دور اما نزدیک

هشدار ضروری به یاران تنها
هرگز به امید جذب برکت، حریم تنهایی خود را با نامحرمان در میان نگذارید.

حقیقت آن است که جهان آکنده از گرسنگانی سیرنشدنی است. این گرسنگی گاه در هیبت طمع به مادّیات و گاه در قالب عطش به دریافت توجه و محبت از شما ظاهر می‌شود. اینان همواره در کمینِ افرادی هستند تا بی‌هیچ زحمتی، داشته‌های مادی و معنوی‌شان را به یغما برند.

هشیار باشید که این غارتگرانِ دوچهره، نه تنها دارایی‌های ظاهری، که اصالت وجودی و انسانیت شما را می‌بلعند تا آتش حرص خویش را موقتاً تسکین بخشند و سرآخر وضعیت شما را از فردی تنها به فردی تنها، زخمی و مغبون تبدیل کنند.

آیا می‌توان زنده ماند؟

در این اوضاع، فرصت برای زنده ماندن محدود است. به بیان دقیق‌تر، کمیت و کیفیت عواملی که انگیزه‌هایی برای تداوم زندگی ایجاد می‌کنند، کم شده است. این‌گونه نیست؟ آیا هر روز با انبوهی از دلایل مواجه می‌شوید که شما را به ادامه زندگی ترغیب می‌کند؟ بله! پس شما نیازی به خواندن این متن ندارید، اما اگر چنین نیست، ادامۀ مطلب را مطالعه کنید.

حقیقتاً هیچ برنامه یا توصیۀ از پیش‌ تعیین‌شده‌ای وجود ندارد که توانایی مقابله با انتخاب نکردن مرگ را داشته باشد. اقتصاد ویران، فرهنگ ضعیف‌شده، باورهای دینی سست‌شده و هویت ملی سطحی‌نگر، مجالِ ایجاد نشاط معنادار برای ادامۀ زندگی را فراهم نمی‌کند. اما همین کمبودها می‌توانند راه‌حلی باشد. چگونه؟

انسانی که در چنین شرایطی زندگی می‌کند می‌تواند به کوچکترین بهانه‌ها متوسل شود، به استقبال آنها برود و حتی کمرنگ‌ترین نشانه‌های امید را ارزشمند بداند.

او خاطرات این لحظات را در ذهن حفظ کرده و بارها آنها را مرور می‌نماید. این رویکرد لذت آنها را افزایش می‌دهد و به فرد توانایی می‌بخشد تا هفت سال قحطی (یا حتی هفتاد سال) را به امید رسیدن به دورانی کوتاه از فراوانی (حتی هفت روز) تحمل کند.

پ.ن: نسخه‌ای کامل‌تر متن. همراه با مستندات علمی در بخش دیدگاه‌ها👇

روباهی از سایه‌ی این سنگ سرد
گذر کرده،
شاید روزی، شبی،
ماری در زیرش
آرام جا گرفته باشد،
ماه هر شب
با نجوایی نرم
به آن نگاه می‌کند
من اما،
روباهی با نگاه مار،
در آیینه‌ی ماهی
که هیچ‌کس حتی
در خواب هم ندیده،
خاموش بر این سنگ بی‌جان
تنها آرمیده‌ام


#شعرنو

ارغوان،
شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی‌ست هوا؟
یا گرفته‌است هنوز؟...

به یاد زنده‌یاد ابتهاج، عارف زمانه ما که هیچ‌گاه ایمان نیاورد.
---
اَبَربوستان طبیعت‌محور خورشید، فروردین ۰۴

نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم:
چیزهای زشت، همیشه زشت هستند! ولو اینکه سال‌ها مانده باشند.

فقط خواستم بگویم اگر این معماریِ مدرن است باید به چنین معماری‌ای...
(حتماً آفرین گفت!)

نشانی: خروجی یک ایستگاه مترو در محدوده بلوار وکیل‌آباد
#تعمیم دهید

عرفان نظری-عملی

چه لذت بزرگی است آنگاه که گرهی در کار آدم پدیدار شود و تمامی همت خویش را به کار بندد تا گشایشی فراهم آید، اما گره گشوده نشود.
فرد گرفتار، روزها و شب‌ها در اندوهی ژرف غوطه‌ور شود و روحش آزرده و جسمش از فرط رنج فرسوده گردد...
آنگاه به گذر ایام بنگرد و به ژرفای ماجرا چشمِ بصیرت بگشاید و دریابد که چه آرامشِ شکوهمندی را به دست آورده است! آن فرد دریابد گنجی به نامِ «استغنا» از تعلقاتِ دنیوی یافته و وابستگی‌های گذرا از وجودش پاک شده است.
این مژده در پایانِ کار، برترین لذت‌ها را برایش به ارمغان می‌آورد.
چه مژده‌ای: اینکه همه‌ی آن نیایش‌ها، دعاها و زاری‌ها نه در جهانِ فانی، بلکه در عالمی باقی و جاودان اجابت خواهد شد. اجابتی برتر و حکیمانه‌تر از آنچه طلبیده بوده است.

پ‌.ن: نسخه‌ای از متن بالا همراه با ارجاعات فلسفی-عرفانی در بخش دیدگاه‌ها موجود است.