نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم:
چیزهای زشت، همیشه زشت هستند! ولو اینکه سال‌ها مانده باشند.

فقط خواستم بگویم اگر این معماریِ مدرن است باید به چنین معماری‌ای...
(حتماً آفرین گفت!)

نشانی: خروجی یک ایستگاه مترو در محدوده بلوار وکیل‌آباد
#تعمیم دهید

عرفان نظری-عملی

چه لذت بزرگی است آنگاه که گرهی در کار آدم پدیدار شود و تمامی همت خویش را به کار بندد تا گشایشی فراهم آید، اما گره گشوده نشود.
فرد گرفتار، روزها و شب‌ها در اندوهی ژرف غوطه‌ور شود و روحش آزرده و جسمش از فرط رنج فرسوده گردد...
آنگاه به گذر ایام بنگرد و به ژرفای ماجرا چشمِ بصیرت بگشاید و دریابد که چه آرامشِ شکوهمندی را به دست آورده است! آن فرد دریابد گنجی به نامِ «استغنا» از تعلقاتِ دنیوی یافته و وابستگی‌های گذرا از وجودش پاک شده است.
این مژده در پایانِ کار، برترین لذت‌ها را برایش به ارمغان می‌آورد.
چه مژده‌ای: اینکه همه‌ی آن نیایش‌ها، دعاها و زاری‌ها نه در جهانِ فانی، بلکه در عالمی باقی و جاودان اجابت خواهد شد. اجابتی برتر و حکیمانه‌تر از آنچه طلبیده بوده است.

پ‌.ن: نسخه‌ای از متن بالا همراه با ارجاعات فلسفی-عرفانی در بخش دیدگاه‌ها موجود است.

شُهرت در غُربت!

دوستی که خلوت‌گزیده بود و اتفاقاً دیگران هم از او دوری می‌کردند، برایم تعریف کرد: «از بعد از مرگم می‌ترسم. می‌ترسم حتی کسی برایم یک مجلس ختم ساده هم نگیرد.» تا اینکه با ماجرای پیرمردی مواجه شدم که سال‌ها ترکِ دیار کرده و در حسینیه‌ای نزدیک حرم مطهر زندگی می‌کرد و به اصطلاح کبوتر جَلد حرم شده بود. پیرمرد جز لباسی ساده نداشت و هرچه به دست می‌آورد یا به او هدیه می‌شد را به نیازمندان می‌بخشید...

پس از مردنش، در همان حسینیه برایش مجلس ختم گرفتند. هر گوشه را که نگاه می‌کردم، خادمان حضرت رضا(ع) با لباس‌های رسمی و پوشش مشکی و سبز به چشم می‌خوردند و در فراقش گریه می‌کردند و به یادش قرآن می‌خواندند...

با خودم گفتم: «جوری زندگی کن که بعد از مردنت، نه برای تو، بلکه برای اینکه خودشان شایسته‌ی احترام به شخصیت ملکوتی تو باشند، برایت مجلس بگیرند. آن هم چهارتا آدم حسابی!»

- کبوتر جلد حرم: کسی که همواره در حرم است و انس زیادی با آنجا دارد.

حباب!

ماجرای پلیس خوب– پلیس بد را که شنیده‌اید؟ یک نمونه‌اش البته به نحو کاملاً زیرپوستی در فضای مجازی وجود دارد.
اگر عضو اینستاگرام و توییتر باشید، حتماً حس کرده‌اید در بخش عمومی اینستاگرام، محتوای طنز، موسیقی و گاهی اخلاقی همه‌گیر (وایرال) می‌شود؛ اما در توییتر، بعضاً محتوایی آزاردهنده (رنج‌های فردی، پیش‌خبرِ خودکشی، مسألهٔ طرد افاغنه، تحلیل‌های حذفی و...) نمایش داده می‌شود.
نفرمایید کاربران اینستا باحال (کول) هستند و کاربران توییتر سمی (تاکسیک). چرا که در هر جایی، همه جور آدمی پیدا می‌شود.

من حس می‌کنم به نحو معناداری این دو فضا سعی می‌کنند در زمین خاص خودشان بازی کنند و کاربرانی را جذب کنند که همسوتر با هم باشند تا جامعه (کلونی) همگن‌تری را شکل دهند و البته اهداف دیگری هم در کار است.

بازی با #الگوریتم

پ.ن: نسخه‌ای با ارجاعات پژوهشی در بخش دیدگاه‌ها موجود است.

کوه‌نوردی عرفانی!

پرسیدم وقت تویِ بالا رفتن از کوه خسته میشی چه کار می‌کنی؟
گفت: من وقتی کوه میرم و خسته میشم، پشتم را می‌کنم به کوه و عقب‌عقبکی می‌دوم به طرف قله... نمی‌دونم این تنبیه خودمه که خسته شد‌ه‌ام یا تنبیه کوهه که خسته‌ام کرده و برای همین دیگر نمی‌خواهم نگاهش کنم‌. مقداری که می‌دوم رو به کوه می‌کنم و می‌گم: بسه! فهمیدی که اگر خسته‌ام کنی، چه کارت می‌کنم؟
معلوم نیست این جمله را به کی میگم: به خودم یا به کوه. کوه و من خجالت‌زده در سکوت ادامه می‌دهیم و دیگه هیچ کدوم اون یکی را خسته و اذیت نمی‌کنیم!

#گفتگو با خود!

آزمون لپه!

دوستی تعریف می‌کرد که روزی تصمیم گرفته قیمه‌ای خوشمزه بپزد. دوستی لپه خرید و با اطمینان فروشنده که «جنس اصل است» آن را پخت، اما لپه‌ها هرگز نرم نشدند. وقتی پرسیدم چرا لپه‌ها را پس ندادی، گفت: «پول لپه قابل برگشت بود، اما هزینه گوشت، وقت و انتظارم را چه کسی جبران می‌کرد؟»
 
حرفش مرا به فکر فرو برد. گویی این لپه‌های ناپز، استعاره‌ای بود از روابط انسانی ناسالم. گاهی با کسی آشنا می‌شویم که در نگاه اول پر از جذابیت و گرمی است؛ مثل فروشنده‌ای که با لبخند وعده می‌دهد. اما وقتی کمی زمان می‌گذرد، تازه می‌فهمی که زیر آن ظاهر فریبنده، هیچ اصالتی وجود ندارد. برخی از ترس تنهایی، یا از سر عادت، سال‌ها این رابطه‌ پوچ را تحمل می‌کنند. حتی اگر جرأت کنی و رشته را ببری، بازهم انگار خسارتی عمیق بر جان می‌نشیند: روزهایی که به باد رفت، اعتمادی که خرد شد...

امیرالمومنین(ع) در این موضوع می‌فرمایند: هرکه مردم را آزمود، گوشه‌گیری اختیار کرد.

شاید این حکمت، پاسخی به همین درد دیرینه باشد. وقتی بارها آزمودن دیگران به تلخی می‌انجامد، آدمی ناخودآگاه به خلوت پناه می‌برد تا از خیانت «لپه‌های نپخته» در قاب روابط در امان بماند. 

اما آیا واقعاً باید تسلیم شد؟ به هرحال تحمل تنهایی برای بیشتر افراد سخت است.
انسان هوشمند در این وضعیت، نه بی‌امیدانه به هر رابطه‌ای چنگ می‌زند، نه از ترس خسارت، خود را در انزوا زندانی می‌کند. بلکه مانند آشپزی ماهر، ابتدا کمی از لپه‌ها را می‌آزماید؛ می‌پزد، می‌چشد و اگر جنسش خوب نبود، پیش از آنکه تمام وجودش را در دیگ بریزد، راهی برای جبران می‌جوید. 


شاید زندگی همین باشد: هنر آزمودن بدون سوزاندن، انتخاب کردن بدون وابستگی، و رها کردن بدون حسرت…

رفاقت سخت!

آقا/خانم!
سعی کن با تنهاییات رفیق بشی. می‌دونم تنهایی، رفیق‌بشو نیست؛ یه موجودِ چغرِ بدقلقِ بدبدنیه که نگو! اما تو سعیتو بکن. حتی اگه صدبار ازش زمین بخوری، هزار بار ازش سیلی بخوری، بازم بلند شو و باهاش قاطی شو و فرار نکن. یه روز می‌رسه که دیگه از دستش عصبانی نمی‌شی. یه روز می‌فهمی اونم یه جورایی داره با تو سازگار می‌شه. بعد می‌بینی شما دوتا، انگار از اول رفیق هم بودین! اون وقته که هرکی می‌خواد بیاد تو زندگیت، اول می‌پرسی: «خب تنهاییِ من چی میشه؟» نه از ترسِ از دست دادنش، بلکه چون می‌دونی اونم یه بخشِ خودِ تویی...

می‌گی این‌هایی که برات نوشتم، خواب و خیالته؟ توهمه؟ نه عزیز.
کسی را ندیدم که بتونه با هم‌کاسه شدن با دیگرون، وضعیتش بهتر بشه. همه نالان می‌مونن و گاهی هم اعتراف می‌کنن که دوران تنهایی‌شون بهتر بوده...

حالا نه اینکه خود تنهایی تحفه‌ای باشه؛ نه! پس چی؟ مهم اون چیزایی هست که در این دوره به دست میاری...

فقط برای اینکه متن را یکهویی وِل نکرده باشم بگم بهت:

«رفاقت با تنهایی» یعنی بتونی حتی وسطِ جمع هم با خودت راحت باشی. اون‌وقته که می‌فهمی رفاقتِ واقعی، از تویِ سکوتِ خودت میزنه بیرون.

پ.ن: متن این نوشتار برای دوستانی که تمایل به خوانش متن با ادبیاتی رسمی همراه با ارجاعات علمی دارند در بخش دیدگاه‌های روزنامک منتشر شد.

اخطار دوستانه!

لطفاًخبر مرگِ کسی، بالا و پایین شدنِ قیمتِ هرگونه ارزی، بیماریِ فردی از آشنایانتان، غمگینیِ خودتان، حتی هر افتخاری که کسب کرده‌اید را به من نگویید.
بد و خوبتان بماند برای خودتان. چراکه می‌دانم لذت‌های زندگیتان را با همسر، فرزند و نزدیکانتان تقسیم می‌کنید و وقتی دعوای خانوادگی دارید یا جایی برای اُطراق پیدا نمی‌کنید، شکسته‌بال و خسته‌دل، این طرف‌ها پیدایتان می‌شود و همهٔ بیماری‌های روحی و جسمی‌تان را با من به اشتراک می‌گذارید و دل‌سبک شده و با انرژیِ مثبت به دنبال کارتان می‌روید و من می‌مانم و دنیایی از ناراحتی.
این تنِ رنجور و شانه‌های غم‌زده، تابِ سنگینیِ خودش را هم ندارد، چه برسد به رنج‌های دیگران.
گفته باشم: دفعهٔ بعد فحشِ نفس‌گیر نثارتان می‌کنم. حواستان باشد!

ادبیات به شرط چاقو!

به‌عنوان فردی که مدتی با ادبیات این سرزمین مأنوس بوده و همچنین با زمزمه‌های عاشقانهٔ کردی، ترانه‌های آذری و نجوای عربی همراهی داشته‌ام، خاضعانه می‌گویم: ادبیات عاشقانه و عرفانی هر فرهنگ، گنجینه‌ای است که تنها در آتش‌کدهٔ دلِ سوخته معنا پیدا می‌کند. این ادبیات نه با نگاه تحلیلگر، که باید با «چشمِ دل» خوانده شود؛ چشمی که اشک‌هایش جوهر فهم اسرار است.

مواجهه با این آثار، بدون تجربهٔ سوختن در آتش عشق، همچون مطالعهٔ نقشه‌ گنج بدون قطب‌نماست؛

اما هنگامی که حتی جرعه‌ای از این شرابِ سوزان نوشیده‌ای، هر شعر معنای پنهان خودش را آشکار می‌کند.

این معنا یا رازهای نهفته در سینه‌ات را فریاد می‌زند، یا راهی به سوی قله‌های نادیده عشق را برایت می‌گشاید.
در این مرحله، ادبیات از «کلمات» فراتر می‌رود؛ آیینی است که تو را از خاکِ تنهایی به آسمانِ همدلیِ راهنمایی و همراهی می‌کند.