در زیرزمین خانه‌ی ما
خرسی نیست
و حتی کلاغ‌ها،
از ما بهتران را
در تاریک-روشنای پشت‌بام
هرگز مشاهده نکرده‌اند
مورچه‌ها اما
کارشان به هر جان‌کندنی
تمام خواهد شد
و با سرعتی که شاید
سیصدسال طول بکشد
پیِ ساختمان را
گودبرداری می‌کنند؛

خلاصه اینکه،
عنکبوت‌ها و موریانه‌ها
طرح رفاقت ریخته‌اند
و ما خاطرات گذشته‌مان را
یکی یکی
به سمساری سرکوچه
واگذار می‌کنیم
و رخت‌های مهمانی‌های نرفته‌مان را
برای رهایی از نحسی
می‌سوزانیم

#شعر_تامل
#بی‌پناهی در برابر جبر
#ترس_جمعی
#شعرنو

تأملی درباره تقوا!

خداوند در چشم آنان، به عظمت تجلّی کرده؛ از این‌رو، جز او هر چه هست در دیدگانشان خُرد می‌نماید. 

۱- این عبارت بخشی از صفات اهل پرهیز است. اما چگونه می‌توان به آن رسید؟
در دست‌یابی به هر فضیلت دینی، ۲ گزینهٔ مکمّل باید وجود داشته باشد: تلاش فرد و امداد الهی! شما این دومی را می‌توانید به «شانس آسمانی» یا «کارمای همسو با هدف» ترجمه کنید. خلاصه‌ این‌که باید تلاش کنی و خدا هم از تو خوشش بیاید. و چرا خدا از تو خوشش نیاید؟ 
۲- مبلّغان دینی، عموماً در سال‌های اخیر سعی می‌کنند تصویری صورتی، کاملاً مهربان، منعطف، (به قول آقا رضا مارمولک:) اِندِ بی‌خیال‌شدن، از خدا ارائه دهند. من مخالفتی ندارم که حتّی موافقم! چراکه خدایی که بیش‌تر از هر نامی خودش را در کتابش «رحمان» و «رحیم» معرفی کرده را باید هم این‌گونه معرفی کرد. امّا اهل تقوا از مسیری دیگر به هدف رسیده‌اند!
آن‌ها بیش‌تر از هر چیز، سخت‌گیریِ خداوندی را چشیده‌اند و آن را بعضا با ترکیبی از ذوق عارفانه آمیخته‌ و درک کرده‌اند. آنان حضرت باری را آن‌چنان عظیم یافته‌اند که دیگر هیچ‌چیزی (چه زمینی و چه فرازمینی) با او یارای مقاومت ندارد. 
۳- خلاصه‌ این‌که باید دید خدا چگونه به شما رُخ نشان داده است. کارِ اهل تقوا برای من دل‌پسندتر است. شاید برای دیگران، تجلّیاتِ دیگر خدا، جذّاب‌تر باشد اما نویسنده روزنامَکِ فرنود، ضمن تواضع در برابر همهٔ صفاتِ خدا و رفتارهای اهلِ حقّ (یقین‌داران، عاشقان، تائبان و شاکران و...) آن نوعِ خاصی را که علی بن ابی‌طالب (ع) در خطبهٔ متّقین بیان کرده، بیش‌تر از همه می‌پسندد.

پ.ن: نکات تکمیلی در بخش دیدگاه.

این قصه‌ی اندوه
چون به پایان رسد
دزدانِ لرزانِ غم
به افق‌های دور می‌گریزند.
و رنج نبودنت
چون مِه سحرگاهی،
رفته‌رفته محو خواهد شد؛

اما لب‌هایت،
خنده را به یاد خواهد آورد؟
چشمانت —
جز نامه‌های اشک —
قصۀ فردا را
چگونه می‌سراید؟
و آغوشت، حجمِ شادی را
در خود می‌پذیرد؟

و این‌جا، در ژرف‌ترینِ تنهایی‌ها،
جایی که حتّی سایه‌مان را
گم کرده‌ایم —
غصه‌هایِ من و تو
پنهان از هم،
چشم بر ما دوخته‌اند

#شعر_آمادگی
#شعر_فردا
#شعر_شک
#شعرنو

پیامی به
رفقای مذهبی، غیرمذهبی و ضدمذهبی؛

آیا دوست دارید در مرامی که انتخاب کرده‌اید، ثابت‌قدم باشید؟
تنها راه این است که در جَوِّ همفکران خود باشید و بی‌انصافی پیشه کنید! (بی‌انصافی در اینجا به معنای نپذیرفتنِ سخن افراد متفاوت از شماست.)
اما اگر می‌خواهید از موقعیتی که در آن قرار دارید رشد کرده و به درجات کمال برسید، کافی است ابتدا در همان مرامی که انتخاب کرده‌اید را به‌دقّت مطالعه کنید و سپس سخنان دیگران را هم با انصاف بشنوید.

در این صورت به احتمال زیاد فردی روشن‌اندیش و اخلاق‌مُند خواهید شد که این چیزِ کمی نیست.

به یاد داشته باشید:
۱. ثبات قدم با جمود فکری متفاوت است؛ اولی بر پایهٔ آگاهی است و دومی بر ترس از نقد.
۲. انصاف معادل با تغییر مرام نیست، بلکه آزمونی برای استحکام باورهای شماست.
۳. روشن‌اندیشی در گروِ عبور از دایرهٔ امن فکری و رویارویی با اندیشه‌های دیگر است.

#مرام_آزادگی

دربندِ دیگران نباشیم!

از رفتارهای اجتماعی، مذهبی و فرهنگیِ نسل Z ناراضی‌ام. گسستی کامل بین خود و آن‌ها حس می‌کنم (من ۴۹ ساله‌ام). آن‌ها را موجوداتی غرق در تمایلات جنسی، بی‌سواد، بی‌تعهد و... می‌دانم، اما و هزاران "اما" که آن‌ها نسلی دیگرند با تفاوت‌هایی بنیادین با نسل من.
برای بیشترشان نه تقدس امور مقدس اهمیت دارد و نه به ارزش‌های نسلِ من پایبندند. انگار آزاد و رها از هر قید گذشته آفریده شده‌اند.
ای کاش دستاوردهای معنوی نسل‌های پیشین را نادیده نمی‌گرفتند اما آن‌ها خود را به دنیایی نو سپرده‌اند و از صفر آغاز کرده‌اند.
تا حدی کوشیده‌ام بر آن‌ها تاثیر مثبتی بگذارم، اما باور دارم هرکس خدای خویش را دارد و من مسئول شتران خودم هستم. اگر خدایی باشد ـ که بی‌شک هست ـ هوای خانه و اهلش را دارد. ما همه خانوادهٔ خداییم.

پ.ن: شگفت‌آنکه نداشته‌های نسل Z می‌تواند فردایی بهتر برایشان بسازد...
#پلورالیسم_نسلی

گفتگوی علوی- ۲

... رفیقمان ادامه می‌دهد: «دوست‌داشتن علی‌ابن‌ابی‌طالب(ع) آدمی را چنان می‌سازد که معصیت به او آسیب نرساند؛ بازداشتن از گناه از تأثیرات این محبت است. اما آیا حُب علی تأثیری برانگیزاننده هم دارد؟»

خود پاسخ می‌دهد: «بلی. شما را واله می‌کند و آتشی در دلتان می‌افروزد؛ تا آنجا که ارزش‌های علی(ع)، ارزش‌های شما می‌شود.»

پرسیدم: «چه چیزهایی؟»

می‌گوید: «باید تاریخ زندگی و سخنانش را مطالعه کنی. هرچه بیشتر با سیره و کلام مولا آشنا شوی، بیشتر با او همرنگ می‌شوی. کار سختی نیست:
- وصیت‌هایش در بستر شهادت را بخوان
- نامه‌اش به فرزندش پس از صفین را مطالعه کن تا جهان‌بینی‌اش را دریابی.»

می‌گویم: «خلاصه‌اش؟»

می‌گوید: «خلاصه‌اش این است:
- بی‌ارزشی دنیا وقتی برای خویشتن باشد
- اهمیت آن وقتی قرار است به محرومان برسد.
- رعایت ظرفیت مخاطب در بیان احکام الهی، و شکیبایی تا فراهم شدن زمینه مناسب»...

تَک پا نه
جُفت‌پا، هرگز
باز دوباره در
خاطره‌ی رودخانه می‌افتم،
بوته‌ها و بادها
مثل هر سال
به آرامی در «اُلَنگ»
تکرار می‌شوند
---

آدینه‌ای که گذشت با حمزه، دوقدم مانده به پایان سرولایت.
#شعرنو

در دامنه‌ی کوه:
-پس پنجاه. هفتاد سال-
جاپایِ پیرزن پیداست؛
حالا تک‌تک دانه‌های بادام
برای خود مردی شده‌اند!
---


مادربزرگ سال‌ها رفته بود. رسیدگی به درختان بادام را نسل سوم برعهده داشت...
پ.ن: ادامه سفر گذشته
#شعرنو

بیل‌ و لودرهای شهرداری
دور می‌شوند
حالا همه دیوارها
پراکنده خوابیده‌اند،
شما اما خیالتان جمع
این گزارش محضِ راستی آزمایی
از سازمانِ مللِ من است:
«جهان را
با همه تری‌ها و خشکی‌هایش
جایی امن گذارده‌ام؛
دقیقاً پشت ظرف‌های چینی
در گنجه بالایی»
و چرا کسی نمی‌پرسد
اینِ انجیر-درختِ لبنانی
روییده در زمینی فاقد پروانه
از کجا آمده است؟
ـــ

پ.ن:
دور است و تنهایی بر گام‌هایم سنگینی می‌کند. کمتر مسیرم به آن جاده می‌افتد، دیروز اما اتفاقی رسیدم به همان انجیرـدرخت لبنانی.
بزرگ شده بود و بی‌ریخت. بود و بودنش حلقه امروز و دیروز را محکم گرفته بود. دستش درد نکند...
امروز که شعرهای گذشته‌ام را ورق می‌زدم رسیدم به این شعر و خجالت کشیدم که چرا همان وقت ملاقات با درخت، شعرش را به یاد نیاورده بودم. درخت شاید به خاطر آورده بود. چه کسی می‌داند؟ هرچه بود، حرفی به میان نیاورد و در سکوتی به‌سان پیرمردی که کمتر حوصله صحبت دارد، فقط نگاه کرد... راستی شعرم را برایش خوانده بودم یا نه؟
#شعرنو

غیرت ایرانی

برای من اگر ۳ چیز مهم باشد: یکی مردم کشورم، دیگری مذهبم و سومی ایران بزرگ است.
رژیم اسراییل به هر ۳ محور یادشده دست‌درازی و تعرض کرده است.
به هر وسیله، شخص، نهاد، حکومت و قدرتی که همسو با خطوط قرمز من باشد احترام می‌گذارم و معتقدم باید متر به مترِ اسرائیل را شخم زد.
همین
#جنگ

وصیت صریح سیاسی!

تجربه تاریخی ما از رفتار سرمایه‌داری جهانی با ایران از ابتدای دوره پهلوی تا امروز نشان می‌دهد که آنان هیچ‌گاه با وجود ایرانی مقتدر موافق نبوده‌اند.

چه باید کرد؟
در این بین، حفظ استقلال و اقتدار ملی نیازمند تقویت بنیان‌های داخلی است.
در این مسیر، بهره‌گیری حداکثری از توان علمی، فکری و هنری کشور، اجتناب‌ناپذیر است. باید به‌جای تحقیر، و اخراج نخبگان به محوریت آن‌ها فکر کرد.
هرگونه غفلت از این سرمایه‌های ملی، ناخواسته به تضعیف توانمندی‌های راهبردی کشور منجر خواهد شد.

راهکار عملی:
پیشنهاد می‌شود سازوکارهای شفافی برای بهره‌گیری از ظرفیت تمامی صاحب‌نظران دلسوز، صرف‌نظر از هرگونه شعارزدگی، باندگرایی و اقدامات ظاهری طراحی شود.
این اقدام نه یک مطالبه شخصی که ضرورتی برای پیشرفت کشور عزیزمان ایران است.
#جنگ

ستون پنجم بدتر از دشمن خارجی

لطفاً تک‌تک آدم‌هایی که با سپاه و ارتش این کشور همدل نیستند و در جنگ پیش آمده، جانب دشمن را گرفته یا سکوت کرده‌اند را از کشور اخراج کنید.


آن‌ها لیاقت زندگی در ایران را ندارند. ایران خانه ایرانیان دلسوز به آب و خاک میهن است نه هر کسی که اینجا زاییده شده است.

#دادگاه_صحرایی
#جنگ

غدیر؛ عید ولایت در برائت

دو ماه است لااقل که منتظر مهم‌ترین عید مذهبی (غدیر خم) بودم. تقارن جنگ رژیم صهیونیستی با ایران و تلفات آن در کشور، رمقی برای شادی غدیر نگذاشته و این مطلب سخت ناراحتم کرده بود.
اما عَدو سبب خیر شود، اگر خدا خواهد. گفتم تأملی بکنم در مفهوم غدیر. دیدم همواره از ولایت امیر مؤمنان و شادی دوستانش در این روز گفته‌ایم، اما فراموش کرده‌ایم که تبری (دوری جستن از مخالفان راه و فکر امام) کمتر از تولی نیست.

ما به‌عنوان کسانی که دوست داریم شیعه حقیقی امیرالمؤمنین باشیم، باید هم‌مسیر او باشیم و هم تارک راه مخالفان و دشمنانش.

مبارزه با اسرائیل (بخش عملیاتی استکبار جهانی) و مخالفت با هر کس که به هر دلیلی دوست، هم‌پیمان، همراه یا مدافع این رژیم خبیث است، جزیی از وظیفه هر شیعه واقعی است. وگرنه، لبخند زدن، لباس نو پوشیدن و شیرینی و شربت خوردن، کار دشواری نیست.

#جنگ

چه باید کرد؟

در مواجهه با شرایط خطرناک، نخستین پرسشی که به ذهن خطور می‌کند این است: چه باید کرد؟ یا در وضعیت‌های بحرانی‌تر: چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟
امروز، پس از سی‌وشش سال از پایان جنگ ایران و عراق، بار دیگر درگیر جنگی تمام‌عیار شده‌ایم.
به راستی به عنوان شهروندانی عادی، چه راه‌هایی پیش‌روی ماست؟

راه‌های پیش‌رو:

۱. مهاجرت:
اگر حفظ جان، سلامت و امنیت شخصی، نخستین اولویت باشد، طبیعی است که بسیاری پیش‌تر به فکر مهاجرت به مقاصدی مانند دوبی، ترکیه یا با امکانات مالی بیشتر، به اروپا و آمریکا افتاده باشند.

۲. ماندن و مقاومت فعال:
اما برای بسیاری از ما، ایران تنها یک جغرافیا نیست؛ تعلقی ژرف به خاک میهن، ارزش‌های فرهنگی، باورها یا مسئولیت‌های اجتماعی، ماندن را به انتخابی آگاهانه تبدیل می‌کند.
در این صورت:
- با احتیاط اما امیدوارانه زندگی می‌کنیم.
- یاور هموطنان خواهیم بود: از حمایت‌های مالی از نیازمندان تا مشارکت در شبکه‌های امداد مردمی، تقویت تولید داخلی، یا حفظ پیوندهای اجتماعی.
- آگاهی‌بخشی مسئولانه را پیشه می‌کنیم (پرهیز از شایعه‌پراکنی).
- در حد توان در فعالیت‌های مدنی، فرهنگی یا رسانه‌ایِ سازنده مشارکت می‌جوییم.
- از ظرفیت‌های قانونی برای بهبود شرایط بهره می‌بریم.

۳. ماندنِ تحمیلی (گروه درمانده):
گروه سومی نیز هستند که علی‌رغم میل به ترک کشور، امکان مالی مهاجرت را ندارند. اینجا است که همبستگی اجتماعی معنا می‌یابد:
- ایجاد شبکه‌های حمایت روانی و اقتصادی در محله‌ها/فضای مجازی.
- تبدیل درماندگی به کنش جمعی: حتی کم‌توان‌ترین افراد نیز می‌توانند با افزایش آگاهی، مهارت‌آموزی یا حفظ کرامت انسانی در بحران، به تاب‌آوری جامعه کمک کنند.

#جنگ

اخراج منافقان/اعدام خائنان

۱. جنگ به مشهد نیز گسترش یافت و ما همانند سایر شهرها در شرایط جنگی قرار گرفتیم. آنچه از این پس بیان می‌کنم، نه دیدگاه ناظری بی‌طرف، بلکه روایت شهروندی است که همچون دیگر هموطنان ایرانی، با جنگ‌افروزی رژیم صهیونیستی و عوامل داخلی آن مواجه شده است.
۲. پیشتر تأکید نموده‌ام که هر فردی که حاضر به حمایت از سپاه و ارتش ایران ــ که تمام‌قد از این مرز و بوم دفاع می‌کنند ــ نیست، می‌بایست از کشور اخراج گردد.
۳. ضمن تأکید مجدد بر درخواست پیشین، اینک خواستارم

کلیه عوامل داخلی که به هر شکل (اعم از جاسوسی، ترویج رعب در میان مردم، یا پشتیبانی و اقدامات نظامی) با دشمن صهیونیستی همکاری نموده‌ و توسط نیروهای امنیتی دستگیر می‌شوند، بی‌درنگ در محل دستگیری، به اشد مجازات برسند.

#جنگ

به جای وصیت

ممکن است این آخرین فرسته روزنامک فرنود باشد به هرحال تا آخر همراه با مردم کشورم خواهم ماند.
سرافرازانه با صدای بلند می‌گویم که مسلمانم و ایرانی. شیعه علی (ع) هستم و دوستدار هر کسی که در هر جایی انسان و انسانیت را دوست دارد و حمایت کند.
خداوند از تقصیرها و قصورهایم بگذرد.

فرنود فغفور مغربی
فضای جنگی در شهر مشهد

#جنگ

فردای جنگ اسرائیل و ایران!

پاسخ به این پرسش که «فردا چه خواهد شد؟» آمیزه‌ای است از ترس‌ها، آرزوها، خطرها، دردها و شادی‌ها. در این یادداشت سعی کرده‌ام از منظر پژوهشگری مستقل به مسأله نگاه کنم.

❌ شرح نزاع!
درگیری هوایی بین دولت اسرائیل و جمهوری اسلامی، به شکل غیرمنتظره‌ای و بدون عامل محرک خاص در فضایی شبه‌جنگ‌ِ سرد آغاز شد. ماهیت درگیری با حمله به تاسیسات هسته‌ای جمهوری اسلامی شروع و در مدتی کوتاه به سمت تخریب گسترده زیرساخت‌های عمومی گسترش یافته است.

اتفاقات میدانی تعیین خواهد کرد که سناریوی برتر کدام است:

👈 سناریوی ۱: تداوم جنگ تمام‌عیار
- مکانیزم:
تنش‌ها به درگیری‌های محدود (ریزگردها و موشک‌ها) بسنده نمی‌کند، بلکه به جنگی کامل تبدیل می‌شود. هر دو طرف با بسیج نیروهای نیابتی و بهره‌گیری از تسلیحات و امکانات متحدان به مقابله می‌پردازند.
- پیامد:
تخریب بی‌سابقه زیرساخت‌های هر دو طرف و دگرگونی بنیادین در نظم سیاسی منطقه.

👈 سناریوی ۲: مداخله دیرهنگام قدرت‌های بزرگ
- مکانیزم:
با گسترش دامنه حملات و تبدیل درگیری به بحران بین‌المللی، سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی با اعلام ترک مخاصمه مداخله می‌کنند.
- پیامد:
دو کشور با ویرانی‌های گسترده مواجه شده و عملاً از عرصه تأثیرگذاری بین‌المللی حذف می‌شوند.

👈 سناریوی ۳: فروپاشی سیاسی
- مکانیزم:
جمهوری اسلامی با به‌کارگیری تمام ظرفیت‌های تهاجمی-دفاعی و هم‌پیمانان منطقه‌ای، جنگ را به کلیه مواضع استراتژیک دشمن(شامل متحدان عربی اسرائیل یا آذربایجان) گسترش می‌دهد.
- پیامد:
تغییر بنیادین در جغرافیای سیاسی اسراییل یا ایران در قالب تجزیه سرزمینی.

👈 سناریوی ۴: رفع مخاصمه در کوتاه یا میان‌مدت
ـ مکانیزم:
شکل‌گیری اجماع جهانی یا منطقه‌ای (پاکستان، برخی کشورهای عربی منطقه، ترکیه، روسیه، چین و کره‌ شمالی) یا برخی از موارد یادشده.
- پیامد:
احساس عدم موازنه بین‌المللی و‌ خروج اسراییل و هم‌پیمانان از وضعیت جنگی

#جنگ

دوکلمه حرف حساب!

یک بار بی‌پرده بگویم تا هر کسی نمی‌داند، بداند.
۱- هر کسب حق دارد با ج.ا (جمهوری اسلامی) مخالفت و حتی دشمنی داشته باشد. اما درگیری کشور در جنگی ناخواسته، مسأله سیاسی ج.ا نیست که بخواهید طلب‌های قدیمی را اینجا و این لحظه از او نقد کنید.
مسأله امروز ایران (و نه صرفاً ج.ا)، حمله نظامی توسط حکومتی خونخوار با حمایت عوامل داخلی است. و این یعنی ما با رویدادی نظامی-امنیتی مواجه هستیم و نه مشکلی سیاسی.
۲- ساده‌انگارترین خیالی که فردی ممکن است داشته باشد این است که بعد از سرنگونی ج.ا توسط اسراییل به حقمان می‌رسیم!
آیا خیال می‌کنید، اسراییل و هم‌پیمانانش اجازه خواهند داد، ایرانی مستقل، آباد و قدرتمند وجود داشته باشد تا شما مطالبات مدنی و روشن‌فکرانه داشته باشید؟!

آن‌ها به نبود ایران (تجزیه) و اختلاف اقوام و نفع سرشار از کشورمان فکر می‌کنند و بس.

#الفبای_سیاست
#جنگ

عملکرد روزنامک فرنود پس از شروع #جنگ

☝️اعلام موضع درباره جنگ اسراییل و ایران
📝 نسخه بلندمدت برای غلبه در این جنگ
🚫 معرفی ستون پنجم
🟢 از غدیر تا جنگ با اسراییل
3️⃣ پاسخ به پرسش: (چه می‌توانیم بکنیم؟)
🧐 همزمان با رسیدن جنگ به مشهد مقدس
✍️ وصیت یک نویسنده
⭕ پیش‌بینی روزها و ماه‌های آتی جنگ
🏁 شرح این جمله کلیدی: جنگ مسأله نظامی است نه سیاسی