دنبال ایده نو برای راه‌اندازی تجارت می‌گردید؟‌

به نظرم راه انداختن، موسسه‌ای چندمنظوره برای خدمات‌رسانی به افراد تنها، می‌تواند ایده شایسته‌ای باشد. آن‌هایی که پدر و مادرشان به دیار باقی سفر کرده‌اند و به هر دلیلی تنها زندگی می‌کنند، با بالاتر رفتن سن نیازهایشان هم بیشتر نمود پیدا می‌کند. از خرید روزمره بگیر تا آشپزی و یک روزی بعد از صدوبیست‌سال، جمع کردن جنازه‌شان که در تنهایی در خانه‌ مرده‌اند.
با افزایش آمار طلاق‌ و ادامه زندگی در تنهایی برای خیلی از افراد، این مسأله از یک رویداد جزیی به اتفاقی بزرگ و خواسته‌ای همگانی در سال‌های آتی تبدیل خواهد شد. البته اگر همین الان، نشده باشد!
نکته آخر اینکه ثواب هم دارد.

عصر تابستان
پاییز یا زمستان است
هیچ‌وقت انگار،
نه بهاری آمده
نه کسی
ذره‌ای حتی
همسانِ باران...
در دلم اما
ابرهای دوران
ریزریز می‌گریند

- تقدیم به مایی که در هیچ‌وقت جامانده‌ایم
#شعرنو

اسماعیل کجاست؟
ما که از عالم غیب بی‌خبریم اما قاعدتاً باید جایی کنار ابراهیم باشد. و خداوند آگاه است و بس.

#هنیه
#رییسی

جناب محترمی که همه پست‌های من را تک‌ به تک به یک نفر دیگر فوروارد می‌کنی! سلام

#اینجا همه چیز روشنه!

استنکاف می‌کنید؟
اسم ماتادورها و بوکسورها
بد دررفته است
ولی شطرنج
تلخ‌ترین جنگ جهانی است،
نه تنها سربازان و افسران
که باید حیوانات و ابنیه را
نابود کرده
حتی کسانی که
گذرنامه دیپلماتیک دارند
و سرآخر
به پادشاه مقابل
وقتی چشم‌هایش هنوز
بازِ باز است...

- شطرنج عین سیاست است
#شعرنو

خانم بطایی، معلم دوم ابتدایی، آنچنان با انگشتر چنگکی زد توی دهان من که همه صفحه دیکته‌ام، خونی شد... من هنوز نمی‌دانستم وقتی املای کلمه‌ای را بلد نیستیم، حق نداریم از بغلی بپرسیم. من نمی‌دانستم این کار تقلب است و تقلب ممنوع است!
#خاطرات

و آنچه همیشه من را اذیت می‌کرد این بود که معلم‌مان چرا فقط شریفیان را می‌بوسد! بچه‌های دیگر می‌گفتند که پدر شریفیان، چای‌فروش است و چایِ زنگِ تفریحِ معلم‌ها را مجانی تامین می‌کند.
#خاطرات

و پدرم -خدابیامرز- تعریف می‌کرد، وقتی در کلاس سوم ابتدایی، شعرِ سختِ کتابِ فارسی را با لحنی جذاب، سرکلاس خوانده، معلم برگشته و جلوی همه همشاگردی‌هایش گفته، اگر به کفش‌ها و شلوار مندرسش نگاه نکنیم، شعر را خوب خوانده است.
پدرم این تحقیر را هیچ‌گاه فراموش نکرده بود.
#خاطرات

و ما در مدرسه مفهوم تنبیه بدنی، تحقیر مداوم به علت‌های گوناگون، اخراج، مقایسه بی‌علت، کمبود امکانات، تبعیض، ازدحام بیش از حد، ترس همیشگی از امتحان و البته حجم زیادی از معلومات بی‌فایده را آموختیم...
فرزندی ندارم اما اگر داشتم نمی‌گذاشتم به مدرسه برود! سه سال اول را خودم به او درس می‌دادم و بعد او را به همراه خودم به کوه، دشت، استخر، سینما، کتابخانه، خیابان، بیابان و همه‌جا می‌بردم و می‌گفتم: همه‌جا مدرسه است. فقط باید چشم‌هایت را باز نگه بداری و بیاموزی.
همین جمله را هم به او نمی‌گفتم! چشم و گوش بچه‌ها باز است و قدرت یادگیری بالایی دارند و فطرتا شر و خیر را از هم جدا می‌دانند.