عصر تابستان
پاییز یا زمستان است
هیچ‌وقت انگار،
نه بهاری آمده
نه کسی
ذره‌ای حتی
همسانِ باران...
در دلم اما
ابرهای دوران
ریزریز می‌گریند

- تقدیم به مایی که در هیچ‌وقت جامانده‌ایم
#شعرنو

اسماعیل کجاست؟
ما که از عالم غیب بی‌خبریم اما قاعدتاً باید جایی کنار ابراهیم باشد. و خداوند آگاه است و بس.

#هنیه
#رییسی

جناب محترمی که همه پست‌های من را تک‌ به تک به یک نفر دیگر فوروارد می‌کنی! سلام

#اینجا همه چیز روشنه!

استنکاف می‌کنید؟
اسم ماتادورها و بوکسورها
بد دررفته است
ولی شطرنج
تلخ‌ترین جنگ جهانی است،
نه تنها سربازان و افسران
که باید حیوانات و ابنیه را
نابود کرده
حتی کسانی که
گذرنامه دیپلماتیک دارند
و سرآخر
به پادشاه مقابل
وقتی چشم‌هایش هنوز
بازِ باز است...

- شطرنج عین سیاست است
#شعرنو

خانم بطایی، معلم دوم ابتدایی، آنچنان با انگشتر چنگکی زد توی دهان من که همه صفحه دیکته‌ام، خونی شد... من هنوز نمی‌دانستم وقتی املای کلمه‌ای را بلد نیستیم، حق نداریم از بغلی بپرسیم. من نمی‌دانستم این کار تقلب است و تقلب ممنوع است!
#خاطرات

و آنچه همیشه من را اذیت می‌کرد این بود که معلم‌مان چرا فقط شریفیان را می‌بوسد! بچه‌های دیگر می‌گفتند که پدر شریفیان، چای‌فروش است و چایِ زنگِ تفریحِ معلم‌ها را مجانی تامین می‌کند.
#خاطرات

و پدرم -خدابیامرز- تعریف می‌کرد، وقتی در کلاس سوم ابتدایی، شعرِ سختِ کتابِ فارسی را با لحنی جذاب، سرکلاس خوانده، معلم برگشته و جلوی همه همشاگردی‌هایش گفته، اگر به کفش‌ها و شلوار مندرسش نگاه نکنیم، شعر را خوب خوانده است.
پدرم این تحقیر را هیچ‌گاه فراموش نکرده بود.
#خاطرات

و ما در مدرسه مفهوم تنبیه بدنی، تحقیر مداوم به علت‌های گوناگون، اخراج، مقایسه بی‌علت، کمبود امکانات، تبعیض، ازدحام بیش از حد، ترس همیشگی از امتحان و البته حجم زیادی از معلومات بی‌فایده را آموختیم...
فرزندی ندارم اما اگر داشتم نمی‌گذاشتم به مدرسه برود! سه سال اول را خودم به او درس می‌دادم و بعد او را به همراه خودم به کوه، دشت، استخر، سینما، کتابخانه، خیابان، بیابان و همه‌جا می‌بردم و می‌گفتم: همه‌جا مدرسه است. فقط باید چشم‌هایت را باز نگه بداری و بیاموزی.
همین جمله را هم به او نمی‌گفتم! چشم و گوش بچه‌ها باز است و قدرت یادگیری بالایی دارند و فطرتا شر و خیر را از هم جدا می‌دانند.

آن‌ها هر سحرگاه
رنگ اشراق را
در جوهردانِ دستگاه می‌ریزند
و انگار همه می‌دانند
کارگرانِ صبح و شامِ چاپ‌خانه
بیشتر از هر چیز
برای رفتن، آماده‌اند

عصرها، قرنیزهای راه‌رو
زیر پایِ آینهٔ قدی
خاطرهٔ بردنم را
به ماشینِ حملِ اموات
برای هم تکرار می‌کنند

و تو
محوترین قصه‌ام را
از وجودت پاک کرده‌ای
و من، کمی متفاوت‌تر از
چراغِ احتیاطِ راهنمایی
شب‌ها در خاطراتت
باز تکرار می‌شوم

#شعرنو

اگر در #بن‌بست افتاده‌اید و این بُن‌بست، ریشه در بخش معرفتی و شناختی‌تان از جهان، سیاست، انسان و خدا دارد بهتر است که نجیبانه به هستی نگاه کرده و صبورانه طلب مرگ کنید.

راه برون‌رفتی وجود ندارد.

👈 چرا فکر می‌کنیم، طلب مرگ یعنی کم‌آوردن؟
👈 و مگر این جهان چه ارزشی دارد که کم‌آوردن در آن مایه شرمساری باشد؟
👈 مرگ‌خواهی یعنی آرزوی خلاص شدن از وضعیت ناگوار و پیوستن به ابدیتی که دیگر سختی و ابتلا پیش پای شما نمی‌گذارد. شما هستید و خدا و ضعف‌های خودتان و مهربانی او که البته گاه سختگیرانه خواهد بود و گاهی مهربانانه!
#تذکره_الاولیا

او بچه‌روباهی است که بیشتر از رییس هیات کوهنوردی و دوچرخه‌سواری استان، دوست ورزشکار دارد.
اینجا سه‌راه خوشبختی، خط‌الراس قله زو
عصر امروز #صعود هفتگی در تنهایی
#عکس
#طبیعت جاندار

پ.ن: در چندین نوبت اخیر که به این محدوده رفته‌ام دیگر خبری از او نیست. روباه ما را چه کسی برده است؟