و آنچه همیشه من را اذیت می‌کرد این بود که معلم‌مان چرا فقط شریفیان را می‌بوسد! بچه‌های دیگر می‌گفتند که پدر شریفیان، چای‌فروش است و چایِ زنگِ تفریحِ معلم‌ها را مجانی تامین می‌کند.
#خاطرات

و پدرم -خدابیامرز- تعریف می‌کرد، وقتی در کلاس سوم ابتدایی، شعرِ سختِ کتابِ فارسی را با لحنی جذاب، سرکلاس خوانده، معلم برگشته و جلوی همه همشاگردی‌هایش گفته، اگر به کفش‌ها و شلوار مندرسش نگاه نکنیم، شعر را خوب خوانده است.
پدرم این تحقیر را هیچ‌گاه فراموش نکرده بود.
#خاطرات

و ما در مدرسه مفهوم تنبیه بدنی، تحقیر مداوم به علت‌های گوناگون، اخراج، مقایسه بی‌علت، کمبود امکانات، تبعیض، ازدحام بیش از حد، ترس همیشگی از امتحان و البته حجم زیادی از معلومات بی‌فایده را آموختیم...
فرزندی ندارم اما اگر داشتم نمی‌گذاشتم به مدرسه برود! سه سال اول را خودم به او درس می‌دادم و بعد او را به همراه خودم به کوه، دشت، استخر، سینما، کتابخانه، خیابان، بیابان و همه‌جا می‌بردم و می‌گفتم: همه‌جا مدرسه است. فقط باید چشم‌هایت را باز نگه بداری و بیاموزی.
همین جمله را هم به او نمی‌گفتم! چشم و گوش بچه‌ها باز است و قدرت یادگیری بالایی دارند و فطرتا شر و خیر را از هم جدا می‌دانند.

آن‌ها هر سحرگاه
رنگ اشراق را
در جوهردانِ دستگاه می‌ریزند
و انگار همه می‌دانند
کارگرانِ صبح و شامِ چاپ‌خانه
بیشتر از هر چیز
برای رفتن، آماده‌اند

عصرها، قرنیزهای راه‌رو
زیر پایِ آینهٔ قدی
خاطرهٔ بردنم را
به ماشینِ حملِ اموات
برای هم تکرار می‌کنند

و تو
محوترین قصه‌ام را
از وجودت پاک کرده‌ای
و من، کمی متفاوت‌تر از
چراغِ احتیاطِ راهنمایی
شب‌ها در خاطراتت
باز تکرار می‌شوم

#شعرنو

اگر در #بن‌بست افتاده‌اید و این بُن‌بست، ریشه در بخش معرفتی و شناختی‌تان از جهان، سیاست، انسان و خدا دارد بهتر است که نجیبانه به هستی نگاه کرده و صبورانه طلب مرگ کنید.

راه برون‌رفتی وجود ندارد.

👈 چرا فکر می‌کنیم، طلب مرگ یعنی کم‌آوردن؟
👈 و مگر این جهان چه ارزشی دارد که کم‌آوردن در آن مایه شرمساری باشد؟
👈 مرگ‌خواهی یعنی آرزوی خلاص شدن از وضعیت ناگوار و پیوستن به ابدیتی که دیگر سختی و ابتلا پیش پای شما نمی‌گذارد. شما هستید و خدا و ضعف‌های خودتان و مهربانی او که البته گاه سختگیرانه خواهد بود و گاهی مهربانانه!
#تذکره_الاولیا

او بچه‌روباهی است که بیشتر از رییس هیات کوهنوردی و دوچرخه‌سواری استان، دوست ورزشکار دارد.
اینجا سه‌راه خوشبختی، خط‌الراس قله زو
عصر امروز #صعود هفتگی در تنهایی
#عکس
#طبیعت جاندار

پ.ن: در چندین نوبت اخیر که به این محدوده رفته‌ام دیگر خبری از او نیست. روباه ما را چه کسی برده است؟

👈 سال‌ها امر اخلاقی این گونه تلقی می‌شده و البته می‌شود که «هر چه برای خود می‌پسندی برای دیگران نیز بپسند» اما خیال من چیز دیگری است!
در مواجهه با آدمی که حتی با بدیهیات ذهنی ما همسو نیست و در هر چیز معنای دیگری می‌بیند، این شیوه جوابگو نخواهد بود.
✌️ ممکن است شما بهترین چیزهایی را که برای خود می‌خواهید برای او بخواهید و در عین حالی که آن چیزها (اعم از مادی و فرامادی) برای او هرگز خوشایند نباشد.
👌 ساحت مواجهه با دیگران اعم از گفتگو، فهمیدن و توصیه کردن، ساحتی پیچیده است. گاهی جز سکوت و تماشا کار دیگری نمی‌توان کرد. گاهی همین قدر هم اضافه است.
#بُن‌بست از اینجا شکل می‌گیرد.
☝️توصیه به دیگران شرطی پیشینی دارد و آن، داشتن پیش‌فرض‌های مشابه است. حتی با داشتن چنین تشابهی هم باید جانب احتیاط را نگه داشت.

- (برداشت آزاد از گفتگو با رفیقی قدیمی)

: آیا جناب مولوی خوش‌شانس بوده‌اند؟
- نمی‌دانم! زندگی بالا و پایین بسیار دارد و این سوال را باید محدود به دوره مشخصی از زندگی او پرسید. حالا بگو ببینم منظورت چیه؟
: هیچی! می‌خواستم بگم لابد خوش‌شانس بوده‌اند که همان صفحه اول دیوانشان آمده:
هر کسی از ظن خود شد یار من...
برای ما که عموماً جور دیگری بوده است!
- چه جوری؟
: این جوری که
هر کسی از ظن خود شد خصم من...
افراد عموما به خاطر درک اشتباه از من، دشمنم شده و در حقم دشمنی کرده‌اند. ایشان لابد خوش‌شانس بوده‌اند که همه یارشان شده‌اند، گیرم از ظن خودشان!

#ادبیات_مقایسه‌ای

عموما فکر می‌کنند، زندگی روالی #طبیعی دارد: زاده می‌شویم. بزرگ می‌شویم. فکر می‌کنیم. یاد می‌گیریم. ارتقا می‌یابیم و...
اما حقیر بر این باور نیستم!
بگذارید راحتتان بکنم. اصلا هیچ امر طبعی‌ای وجود ندارد! همه‌اش مشهورات، مقبولات، باورهای پوچ و اسطوره‌هاست.
حتی بخشی که به نظرمان معقولات فرد را تشکیل می‌دهد، عموما کپی از معقولات دیگران است.
معقولات صرف، آنچنان که فرد، یابنده یا سازنده آن باشد بسیار کم و ویژه خواص است.

اسماعیل، اسماعیل!
چه کسی می‌تواند تو را درک کند؟
پدرت خواب کشتنت را دیده و تنها از تو، نظرت را می‌پرسد. تو اما پیش‌تر از او، امر به سر بریدنت می‌کنی؟ و در پایان برای اینکه در این امر سستی نکند می‌گویی که طاقتش را داری؟ طاقت سکوت در برابر بریدن سرت؟
اسماعیل، چه کسی می‌تواند تو را درک کند؟
#مرگ‌اندیش برتر تاریخ

: چه خواب‌هایی می‌بینی؟ تعریف کن اسماعیل؟
- تا دو هفته دیگر می‌رسیدیم به بخش اَمن خیابان، درست کنار کوچه‌ای تنگ که رفت‌وآمدی نداشت...
ما را به خط کردند و بدون تحقیر به اتاق بزرگی برده و گفتند که بیشترمان، چند روز بعد آزاد می‌شویم.
آن حفره را چه باید می‌کردیم؟ گروهِ اقلیت ما تصمیم گرفتند تا حفره را پر کرده و در زندان بمانند.

#ایثار، فضیلت فراموش‌شده

: چه فرقی کرده است؟
- چه بگویم؟ منظم شده! هر شب هشت ساعت می‌خوابم و هر دو ساعت از خواب بیدار می‌شوم. بیدار که نه، انگار پرت می‌شوم به بیداری.
: بیشتر بگو!
- چه بگویم؟ دوباره به خواب می‌روم و کابوسی دهشتناک من را در برمی‌گیرد و دوباره پرت می‌شوم به بیداری... خوبی‌اش این است که کابوس بعدی، تلخی و زجرِ کابوس قبلی را به فراموشی می‌کشاند.

#پناه بر بیداری

شما با عموم آدم‌ها که صحبت بکنید سعی می‌کنند خودشان را مثبت جلوه داده و بگویند: باید امید داشت، تلاش کرد و خوشبین بود...
لطفاً اولین ترانه کلاسیک موسیقی ایرانی را که در گوشی دارید، همین الان پخش کرده و با دقت به محتوا آن را بشنوید. به احتمال زیاد یا در فراق یار است یا بیان شکوه از بلاهایی که بر سر شاعر آمده است.
به هر حال تضاد غریبی بین محتوای اشعاری که همواره می‌شنویم و می‌ستاییم با آنچه حرفش را می‌زنیم و ادعایش را داریم وجود دارد!
#گپ