: تو را برای چه بخواهم؟
قهوه درست کردن، مثلاً؟

- نسل ما
با چای سیاه بزرگ شده.

: برای تنها نبودن؟
- مردمان ما،
تنهایی را
صفت خداوند می‌دانسته‌اند

: با برای عصرهای جمعه؟
شاید انگیزه‌‌ای
برای شروع نو
از هفته آینده؟
: ما استراحت را
هیچ‌‌گاه جدی نگرفته‌ایم.

: پس تو را برای چه بخواهم؟
برای خودم؟
- کدام خودم؟
که دیگر خودی باقی نمانده.
: یا برای خودت؟
ـ ... مگر جواب همه چیز را
من باید بدانم؟

#گفتگو در تنهایی
#دل‌نوشته

اَکثَر مردم اگر روزی غذایی برای خوردن نداشته باشند، جز ضعف و گرسنگی، نگران این هم می‌شوند که سهمشان از آب و نان چه شده و کجا رفته است. اما کسانی هم هستند که اگر روزی، سهمشان از اشک‌های پنهانی برای برترین عشق‌های عالم به تأخیر بیفتد، سخت نگران می‌شوند؛ که اشکِ پیوسته، روزیِ قسمت‌شده اینان است.
اینان به اشک چشم زنده‌اند و هویت خود را در عشق‌ورزی افراطی جسته‌اند.

پ.ن:

بگیر فطره‌ام اما مخور برادر جان
که من در این رمضان
قوتِ غالبم غم بود

اخوان ثالث/ م. امید

ماجرای #خواص

در مدح «افراط»

بارها به مسألهٔ «تعادل» اندیشیده‌ام و در نوشته‌هایم هم فراوان از آن یاد کرده‌ام. از نگاه انصاف و خرد و تجربه نیز که بنگریم، تعادل چیز خوبی است.

اما برای کسی که مزهٔ ترش و شیرین افراط را چشیده، ماجرا طعم دیگری دارد.

وقتی کسی تنها یک بیت شعر یا جمله‌ای در ذکر مولا علی می‌خواند،جنونی در من بیدار می‌شود. وقتی کسی نیم‌خط در مصیبت اباعبدالله الحسین می‌سراید، دیوانه‌وار می‌گریم.
وقتی از عشق مادر، حرمت پدر، و نیکیِ اکرام یتیمان و درماندگان سخن می‌رود، حاضرم همهٔ وجودم را پیشکش کنم.

کدام افراط؟
افراط در سخت‌گیری بر خویش نیز چنین تأثیری دارد. همهٔ تعادل‌های جهان را می‌دهم، به نیم‌جُوی عشق افراطی — به تماشای سختی‌های عشق، حتی اگر هرگز به مقصد نرسم.

تجربه‌های افراطی من
بگذار صریح بگویم: اگر تعادل، حرف اول و آخر زندگی من بود، یا در زندان انفرادی آن سال‌ها می‌مردم، یا در اندوه نخستین شکستم زوال می‌یافتم، یا — از همه بدتر — در فقدان والدینم، برای همیشه زمین می‌خوردم.
این افراط بود که مرا تا امروز کشانده است.

روشنگری افراط
مقصودم از افراط، به کارگیریِ جان‌کاهِ خود تا مرز بیماری است — نه آسیب زدن عمدی به تن، که نه ممکن است و نه مطلوب. چرا که در آن صورت، نه افراط ممکن می‌ماند و نه تعادل.
باید "تعادل در افراط" را فرا بگیریم. تعادل، انواعی دارد — و نوع افراطی آن، حکایتی دیگر است...

#شیدایی
علیه #عقل محافظه‌کار

رفته بودم نمایشگاه نقاشی خانم آمنه مهربان. زنی شبیه زنِ سابقِ آن عموی مرحومم...
این تابلویش نظرم را جلب کرد.
برای اثر کاردک‌ها که در بخش پایینی اثر به چشم می‌خورد، این‌ سطرها را گفتم.

رنگِ نقاش تمام شده بود،
ثانیه‌ها گذشتند، شاید عمری
تا دوباره جان بگیرد
رنگ‌ها در نفسِ زمان.
می‌گویی نه؟
این ترک‌های ناگهانی
که در سبزیِ مرغزار
خواب رنگ‌ها را
بازتاب می‌دهند،
پس چه معنایی دارد؟
---
#عرفان طبیعی
#شعرنو

در ستایش همدلی هوشمندانه!

گاهی روانپزشکان با تجویز دارو یا سایر روش‌های درمانی، سعی می‌کنند فرد را به حالت خواب‌آلودگی و آرامش موقتی فرو ببرند. اما چرا؟ زیرا این حالتِ رخوت‌گونه، به فرد کمک می‌کند درد کمتری را احساس کند. شاید گذر زمان و فراموشی نسبی ناشی از این حالت، به بهبود تدریجی او بینجامد.

به همین ترتیب، گاهی نباید سعی کنید فرد افسرده و غمگین را صرفاً با محبت و نوازش به حالت عادی بازگردانید. اگر فرد دلیل موجه و عمیقی برای افسردگی خود داشته باشد، شاید هوشیاری کامل تنها باعث شود با شدت بیشتری مصیبت خود را درک کند و رنجش افزون شود. در چنین مواقعی، شاید مهربانیِ معمول و راهکارهای همیشگی برای آرام کردن او کافی نباشد.

اجازه دهید در غم خود بمانند. گریه کردن و سوگواری، گاهی وسیله‌ای است برای آنکه ذهن فرد از تمرکز بر جزئیات فاجعه رها شود. اگر واقعاً دل‌تان برایشان می‌سوزد، بهترین کار این است که در کنارشان باشید و با او هم‌دردی کنید، حتی اگر به معنای گریستن باشد! این کار باعث می‌شود. فرد غمگین احساس تنهایی نکنند.

جمله معروف «ما را در غم خود شریک بدان» در چنین موقعیت‌هایی نه‌تنها زیبا، بلکه بسیار هوشمندانه و ارزشمند است.

علت نفهمیدن!

دوستی می‌گفت با شخصی آشناست که با این‌که در یکی از رشته‌های علوم انسانی تحصیل کرده، اما به شدت با افکار بزرگان ادب و اندیشه‌ی امروزِ ایران مخالفت می‌کند. به این صورت که حتی با شنیدن نامشان چهره در هم می‌کشید و بدترین القاب را به آنان نسبت می‌داد!

از دوستم خواهش کردم مرا هم به جلساتشان ببرد تا این فرد را از نزدیک ببینم. بعد از چند جلسه، به این نتیجه رسیدم که دلیل رفتارش سه چیز است:

· برخورد #سطحی با مفاهیم عمیق.
· #وابستگی فکری به نهاد قدرت.
· تعلق خاطر به هویت #موروثی از خانواده‌.

این عوامل باعث می‌شد تا بی‌آنکه مطالب نو را عمیق بخواند و مفاهیم تازه را درست بفهمد، موضعی خصمانه بگیرد و شنونده‌ی هیچ حرف تازه‌ای هم نباشد.

این‌ها را گفتم که یادآوری به خودم باشد؛ چرا که این سه ویژگی به شکلی کم‌و‌بیش در همه‌ی ما وجود دارد. و باید همیشه مراقب باشیم که در دام چنین رفتارهایی نیفتیم.

کار ویژه‌ای لازم نیست. صرفا باید از گاوها گریخت و گرفتارشان نشد.

پ.ن: عکس را در حالت افقی گوشی ببینید.
مشهد، پارک ملت.

نه تنها انکار نمی‌کنیم که حتی افتخار هم می‌کنیم به مُهرِ باطله‌ای که به ما زده‌اند.

و این فخر دوستی با امیرالمومنین را با همه مناصب دنیوی عوض نخواهیم کرد.

پ.ن: ویدیو را حتما ببینید.

دنیا پس از ما به چه کار می‌آید؟

هیچ! همه‌چیزِ ما آرام‌آرام محو می‌شود تا جایی برای آیندگان گشوده شود.
جهان، بدون ما، چه نیک باشیم و چه بد، به بودن خود ادامه می‌دهد و همزمان پلیدی و پاکی را می‌پرورد؛ بی‌آنکه نگاهی به گذشته افکند که رفتگان چه مصیبت‌ها کشیده و چه رنج‌ها برده‌اند.

توجیهِ کوتاهیِ عمر و نتیجه‌گیری به ضرورتِ بهره‌گیریِ بی‌قید از لذت‌های زندگی، به‌شدت نارسا است؛ چراکه هرگاه انسان به بی‌وفایی دنیا بیندیشد، گویی زخمی بر پیکرِ شادمانی‌اش می‌نشیند و عروسی‌های ذهنی او به عزا بدل می‌شود.

حتی توصیه‌هایی از جنسِ خدمت به خلق، برای به جا گذاشتنِ نامی نیک، چندان قانع‌کننده نیست. چراکه این پرسش برجاست: چرا باید رنج برده شود تا تنها نامی نیک بماند که ماندن یا نماندنش هم معلوم نیست.

حقیقتِ اساسی در اینجاست:

باور به «جهان دیگر» و «معاد» — که در آن بازگشتی به اصل خویشتن خواهیم داشت و تا ابد در نعمت می‌زییم یا در عذاب — بنیادی‌ترین حقیقتی است که می‌توان درباره آن فکر کرد و تصمیم گرفت.

عکس: ابربوستان وقفی وکیل‌آباد - امروز

مرگ

مهم‌ترین کاری که می‌کنم، فکر کردن است. آن‌قدر این کار مهم را انجام می‌دهم که دیگر کار مهمی باقی نمانده باشد.
جالب اینکه پایانش– هرچند دور یا نزدیک – معلوم است…
---

عکس از ورودی ابربوستان وقفی وکیل‌آباد، مشهد.

حضرت اینترنت!

اینترنت اقیانوسی عظیم است که هم موج‌های کف‌آلود (محتوای سطحی) دارد و هم گوهرهای ناب (معارف عمیق). شبکه‌های اجتماعی امروزه، به کتابخانه‌ی بی‌سابقه از گنجینه‌های عرفانی تبدیل شده‌اند که دسترسی به آنها در گذشته غیرممکن بود.

این پدیده را می‌توان فرصتی تاریخی برای ما و همگانی شدن حکمت دانست. اما شرط بهره‌برداری از آن چیست؟

نکته‌ی نهایی و کلیدی:
اگر در فضای مجازی تنها با محتوای پیش‌پاافتاده مواجه می‌شوید، این مشکل از #الگوریتم ذهن و جست‌وجوی شماست، نه از محتوای #اینترنت.

اینترنت مانند آینه‌ای است که "نیت و علاقه"ی شما را بازتاب می‌دهد. اگر به دنبال عمق باشید، راه را برای شما به سوی گوهرهای ناب می‌گشاید؛ البته صرفاً برای کسانی که با حوصله، نگاه ژرف و جست‌وجوی هدفمند به سراغ آن می‌روند.

فقط نامِ یزید بد دررفته است!

از دیروز صبح، آب خانه ما و همه همسایه‌های مجاور قطع شده است.

گزارش لحظه به لحظه:

(تماس مکرر با اداره آب از ۹ تا ۲ عصر)
اداره آب منکر ماجراست و می‌گوید خودتان شیر فلکه را بسته اید! تا ساعت ۲ عصر ماجرا به همین منوال است.

(ادامه پیگیری تلفنی)
بعد از ۱۰ بار تماس با اداره آب و انکار، کارشناس مربوطه این دفعه گفت که دستگاه مکش آب از چاه خراب شده و مشغول تعمیر هستند و تا ساعت ۶ عصر هم ماجرا ادامه دارد.

(پیگیری ساعت ۶ عصر تا شب)
یک ساعت دیگر درست می‌شود.

(پاسخ اداره آب در ساعت ۹ شب)
مشغول آبگیری مخازن هستند. برای همین آب ندارید.

(پاسخ اداره آب ساعت ۱۱ شب)
شما طبقه بالای ساختمان هستید، دیرتر آب به بالا می‌رسد...
بالاخره ساعت ۱ شب آب رسید. چه آبی! قهوه‌ای رنگ و با املاح فراوان.

(ساعت ۸ صبح، امروز:)
آب دوباره قطع شد. کارشناس گفت که ایستگاه آب دارای مشکل شده و مشغول بررسی هستند. گفتم نکند اقدام خرابکاری بوده که کارشناس تکذیب کرد!

(ساعت ۹ صبح، به نقل از همسایه:)
اداره آب گفته بروید برای خودتان پمپ بخرید و خانه طبقه پایین بگیرید -توهین‌های دو طرف را حذف کردم-

(ساعت ۱۰ صبح)
الان زمزمه‌هایی مبنی بر جیره‌بندی آب و قطعی سه‌روزه رسید.

(ساعت ۱۱ صبح)
یکی از همسایه‌ها می‌گفت: تابستان بی‌برقی، پاییز بی‌آبی، زمستان هم لابد...

(ساعت ۲ عصر)
سریال خانه‌ی بی‌آب ادامه دارد.

🏠 مشهد، بولوار صیاد

آرزوی دست‌یافتنی هم دیگر به سرم راه نمی‌دهم؛ مثلا که (بیایی و برداری و بگویی من را اشتباهی جا گذارده‌ای) که آرزوی محال است.
همین که گاهی اگر به یادم بیافتی، برایم کافی است...
---
#دل‌نوشته
حقیر در دانشکده علومِ دانشگاه فردوسی مشهد

آیا آدم‌های تنها، واقعاً تنها هستند؟

آدم‌های تنها می‌نشینند و تمام خاطراتشان را مانند واگن‌های یک قطار، به دنبال هم می‌چینند و تا ابد با آن‌ها بازی می‌کنند.
مثلا این واگن را جای آن واگن می‌گذارند. یکباره سوت قطار را به صدا در می‌آورند و با خاطراتشان شتاب می‌گیرند. حتی ممکن است کسی را زیر بگیرند، یا در دره‌ای از یک خاطره‌ی عمیق‌تر فروافتند. اصلاً گاهی همه‌ی قطارهای جهان را آتش می‌زنند و با قطار خاطراتشان به میان شهرها و روستاهای مردم می‌روند.
گاهی هم با وقار، با خاطراتشان میان ایستگاه‌های گذشته، حال و آینده در حرکتند. آن‌ها در این سفر شاید ندانند کجایند، اما می‌دانند که سوار بر خاطراتشان هستند و منظره‌هایی را می‌بینند که دیگران هرگز قادر به دیدنشان نیستند...
دیدی؟ این همه کار و بار و باز هم ادعای #تنهایی؟! چه کسی گفته آدم‌های تنها، تنهایند؟

آدم‌های تنها فقط از بیرون تنها به نظر می‌رسند، و گاهی حتی از بیرون هم تنها دیده نمی‌شوند.

---
عکس از میانه‌ی ابربوستان وقفی وکیل‌آباد، مشهد.
#خلاقیت_ذهنی
#نیاز به توقف قطار ذهن
#قطارهای همگانی

بعد از خدا...

خدا را از دنیایت حذف کن! فکر می‌کنی چه می‌شود؟ هیچ!
فقط ذهنت وادار می‌شود تا برای همیشه در سطح بماند؛ زبانت محکوم به غر زدن دائمی خواهد بود و تحلیل‌هایت مقطعی و گذرا می‌شود. حتی انسانی‌ترین رفتارهایت تنها تا زمانی پایدار می‌ماند که هیچ آزاری به تو نرسانده باشد و به تو صرفاً حس خوبی بدهد!
در یک کلام، به لاشه‌ای بدبو و خودمحور تبدیل خواهی شد و بس.

#حذف_خدا
#پوچی
#انسان_بدون_معنا
#سطحی_نگری
#فلسفه_زندگی

سهم ما

من و مثل من مواجهه عمیقی با خدا نداشته‌ایم فقط همین است که تجربیات عرفانی دیگران را خوانده‌ایم و سرِ ذوق آمده‌ایم.
حقیقتاً  اعتراف می‌کنم که کلمات آن بزرگان را نفهمیده و نچشیده تکرار می‌کنم و با خیال و تصور آن‌ها خوش هستم.

جالب که این مفاهیم پاک، حتی نفهمیده و نچشیده آنچنان جذاب و عالی هستند که می‌توانند جان آدم را تسخیر کرده، همواره مست نگه دارند.

با خودم می‌گویم پس آن‌ها که تجربه‌های حضوری و ناب داشته‌اند چه حال و احوال ویژه‌ای دارند؟
#اعترافات
#اشراقات

هرچند باد و ابرها
مرزها را هیچ‌گاه
جدی نگرفته‌اند؛
اما من در کودکی
دوست داشتم
تنها، در ماه زندگی کنم.
ولی نمی‌دانم چرا این شب‌ها
از عرشه‌ی بلندی
به دریای سیاه می‌افتم
و کسی تا مقصد
از افتادنم با خبر نمی‌شود.

حالا می‌فهمم
مردانی که از مرزها می‌گریزند،
گزینه‌های بهتری
برای خواب‌های بی‌تفسیرند

---
#شعرنو

روانشناسی عامه‌پسند که قبلاً در اینستاگرام و مجلات زرد، جایی برای ظهور و رشد خود یافته بود این روزها در کافه ها ظهور پیدا کرده است. همچنین در بعضی کتاب فروشی‌ها به بهانه جشن رونمایی از کتاب!
این جمله کلیدی یادتان باشد که اگر در پوستر نشستی فرهنگی که در کافه‌ای برگزار می‌شود نوشته بودند: رایگان، هزینه: صرفاً سفارش از کافه. بدانید که برنامه ای سطحی در نظر گرفته شده و پول چای و قهوه را بین کافه‌دار و مجلس گردان تقسیم خواهند کرد، همین.
#دلقک فرهنگی
#نمایش کذب

خورشید را که عادلانه
تقسیم کرده باشند،
حتماً سهمم را
به مادرم خواهم سپرد
او می‌داند رازهای فردا را
برای زمانی که
بالاخره سر می‌رسد
در کدام روزن پنهان کند؛
سهم تو اما
مثل نسیمی که آزاد می‌وزد
در چال گونه‌هایت
در سیاهی چشمانت
در لبخندهای بی‌پروایت
پراکنده شده است.
و من نمی‌دانم
چرا دخترها و زن‌ها
این‌سان در رازداری
باهم تفاوت‌ دارند
—-
#شعرنو