کار ویژه‌ای لازم نیست. صرفا باید از گاوها گریخت و گرفتارشان نشد.

پ.ن: عکس را در حالت افقی گوشی ببینید.
مشهد، پارک ملت.

نه تنها انکار نمی‌کنیم که حتی افتخار هم می‌کنیم به مُهرِ باطله‌ای که به ما زده‌اند.

و این فخر دوستی با امیرالمومنین را با همه مناصب دنیوی عوض نخواهیم کرد.

پ.ن: ویدیو را حتما ببینید.

دنیا پس از ما به چه کار می‌آید؟

هیچ! همه‌چیزِ ما آرام‌آرام محو می‌شود تا جایی برای آیندگان گشوده شود.
جهان، بدون ما، چه نیک باشیم و چه بد، به بودن خود ادامه می‌دهد و همزمان پلیدی و پاکی را می‌پرورد؛ بی‌آنکه نگاهی به گذشته افکند که رفتگان چه مصیبت‌ها کشیده و چه رنج‌ها برده‌اند.

توجیهِ کوتاهیِ عمر و نتیجه‌گیری به ضرورتِ بهره‌گیریِ بی‌قید از لذت‌های زندگی، به‌شدت نارسا است؛ چراکه هرگاه انسان به بی‌وفایی دنیا بیندیشد، گویی زخمی بر پیکرِ شادمانی‌اش می‌نشیند و عروسی‌های ذهنی او به عزا بدل می‌شود.

حتی توصیه‌هایی از جنسِ خدمت به خلق، برای به جا گذاشتنِ نامی نیک، چندان قانع‌کننده نیست. چراکه این پرسش برجاست: چرا باید رنج برده شود تا تنها نامی نیک بماند که ماندن یا نماندنش هم معلوم نیست.

حقیقتِ اساسی در اینجاست:

باور به «جهان دیگر» و «معاد» — که در آن بازگشتی به اصل خویشتن خواهیم داشت و تا ابد در نعمت می‌زییم یا در عذاب — بنیادی‌ترین حقیقتی است که می‌توان درباره آن فکر کرد و تصمیم گرفت.

عکس: ابربوستان وقفی وکیل‌آباد - امروز

مرگ

مهم‌ترین کاری که می‌کنم، فکر کردن است. آن‌قدر این کار مهم را انجام می‌دهم که دیگر کار مهمی باقی نمانده باشد.
جالب اینکه پایانش– هرچند دور یا نزدیک – معلوم است…
---

عکس از ورودی ابربوستان وقفی وکیل‌آباد، مشهد.

حضرت اینترنت!

اینترنت اقیانوسی عظیم است که هم موج‌های کف‌آلود (محتوای سطحی) دارد و هم گوهرهای ناب (معارف عمیق). شبکه‌های اجتماعی امروزه، به کتابخانه‌ی بی‌سابقه از گنجینه‌های عرفانی تبدیل شده‌اند که دسترسی به آنها در گذشته غیرممکن بود.

این پدیده را می‌توان فرصتی تاریخی برای ما و همگانی شدن حکمت دانست. اما شرط بهره‌برداری از آن چیست؟

نکته‌ی نهایی و کلیدی:
اگر در فضای مجازی تنها با محتوای پیش‌پاافتاده مواجه می‌شوید، این مشکل از #الگوریتم ذهن و جست‌وجوی شماست، نه از محتوای #اینترنت.

اینترنت مانند آینه‌ای است که "نیت و علاقه"ی شما را بازتاب می‌دهد. اگر به دنبال عمق باشید، راه را برای شما به سوی گوهرهای ناب می‌گشاید؛ البته صرفاً برای کسانی که با حوصله، نگاه ژرف و جست‌وجوی هدفمند به سراغ آن می‌روند.

فقط نامِ یزید بد دررفته است!

از دیروز صبح، آب خانه ما و همه همسایه‌های مجاور قطع شده است.

گزارش لحظه به لحظه:

(تماس مکرر با اداره آب از ۹ تا ۲ عصر)
اداره آب منکر ماجراست و می‌گوید خودتان شیر فلکه را بسته اید! تا ساعت ۲ عصر ماجرا به همین منوال است.

(ادامه پیگیری تلفنی)
بعد از ۱۰ بار تماس با اداره آب و انکار، کارشناس مربوطه این دفعه گفت که دستگاه مکش آب از چاه خراب شده و مشغول تعمیر هستند و تا ساعت ۶ عصر هم ماجرا ادامه دارد.

(پیگیری ساعت ۶ عصر تا شب)
یک ساعت دیگر درست می‌شود.

(پاسخ اداره آب در ساعت ۹ شب)
مشغول آبگیری مخازن هستند. برای همین آب ندارید.

(پاسخ اداره آب ساعت ۱۱ شب)
شما طبقه بالای ساختمان هستید، دیرتر آب به بالا می‌رسد...
بالاخره ساعت ۱ شب آب رسید. چه آبی! قهوه‌ای رنگ و با املاح فراوان.

(ساعت ۸ صبح، امروز:)
آب دوباره قطع شد. کارشناس گفت که ایستگاه آب دارای مشکل شده و مشغول بررسی هستند. گفتم نکند اقدام خرابکاری بوده که کارشناس تکذیب کرد!

(ساعت ۹ صبح، به نقل از همسایه:)
اداره آب گفته بروید برای خودتان پمپ بخرید و خانه طبقه پایین بگیرید -توهین‌های دو طرف را حذف کردم-

(ساعت ۱۰ صبح)
الان زمزمه‌هایی مبنی بر جیره‌بندی آب و قطعی سه‌روزه رسید.

(ساعت ۱۱ صبح)
یکی از همسایه‌ها می‌گفت: تابستان بی‌برقی، پاییز بی‌آبی، زمستان هم لابد...

(ساعت ۲ عصر)
سریال خانه‌ی بی‌آب ادامه دارد.

🏠 مشهد، بولوار صیاد

آرزوی دست‌یافتنی هم دیگر به سرم راه نمی‌دهم؛ مثلا که (بیایی و برداری و بگویی من را اشتباهی جا گذارده‌ای) که آرزوی محال است.
همین که گاهی اگر به یادم بیافتی، برایم کافی است...
---
#دل‌نوشته
حقیر در دانشکده علومِ دانشگاه فردوسی مشهد

آیا آدم‌های تنها، واقعاً تنها هستند؟

آدم‌های تنها می‌نشینند و تمام خاطراتشان را مانند واگن‌های یک قطار، به دنبال هم می‌چینند و تا ابد با آن‌ها بازی می‌کنند.
مثلا این واگن را جای آن واگن می‌گذارند. یکباره سوت قطار را به صدا در می‌آورند و با خاطراتشان شتاب می‌گیرند. حتی ممکن است کسی را زیر بگیرند، یا در دره‌ای از یک خاطره‌ی عمیق‌تر فروافتند. اصلاً گاهی همه‌ی قطارهای جهان را آتش می‌زنند و با قطار خاطراتشان به میان شهرها و روستاهای مردم می‌روند.
گاهی هم با وقار، با خاطراتشان میان ایستگاه‌های گذشته، حال و آینده در حرکتند. آن‌ها در این سفر شاید ندانند کجایند، اما می‌دانند که سوار بر خاطراتشان هستند و منظره‌هایی را می‌بینند که دیگران هرگز قادر به دیدنشان نیستند...
دیدی؟ این همه کار و بار و باز هم ادعای #تنهایی؟! چه کسی گفته آدم‌های تنها، تنهایند؟

آدم‌های تنها فقط از بیرون تنها به نظر می‌رسند، و گاهی حتی از بیرون هم تنها دیده نمی‌شوند.

---
عکس از میانه‌ی ابربوستان وقفی وکیل‌آباد، مشهد.
#خلاقیت_ذهنی
#نیاز به توقف قطار ذهن
#قطارهای همگانی

بعد از خدا...

خدا را از دنیایت حذف کن! فکر می‌کنی چه می‌شود؟ هیچ!
فقط ذهنت وادار می‌شود تا برای همیشه در سطح بماند؛ زبانت محکوم به غر زدن دائمی خواهد بود و تحلیل‌هایت مقطعی و گذرا می‌شود. حتی انسانی‌ترین رفتارهایت تنها تا زمانی پایدار می‌ماند که هیچ آزاری به تو نرسانده باشد و به تو صرفاً حس خوبی بدهد!
در یک کلام، به لاشه‌ای بدبو و خودمحور تبدیل خواهی شد و بس.

#حذف_خدا
#پوچی
#انسان_بدون_معنا
#سطحی_نگری
#فلسفه_زندگی

سهم ما

من و مثل من مواجهه عمیقی با خدا نداشته‌ایم فقط همین است که تجربیات عرفانی دیگران را خوانده‌ایم و سرِ ذوق آمده‌ایم.
حقیقتاً  اعتراف می‌کنم که کلمات آن بزرگان را نفهمیده و نچشیده تکرار می‌کنم و با خیال و تصور آن‌ها خوش هستم.

جالب که این مفاهیم پاک، حتی نفهمیده و نچشیده آنچنان جذاب و عالی هستند که می‌توانند جان آدم را تسخیر کرده، همواره مست نگه دارند.

با خودم می‌گویم پس آن‌ها که تجربه‌های حضوری و ناب داشته‌اند چه حال و احوال ویژه‌ای دارند؟
#اعترافات
#اشراقات

هرچند باد و ابرها
مرزها را هیچ‌گاه
جدی نگرفته‌اند؛
اما من در کودکی
دوست داشتم
تنها، در ماه زندگی کنم.
ولی نمی‌دانم چرا این شب‌ها
از عرشه‌ی بلندی
به دریای سیاه می‌افتم
و کسی تا مقصد
از افتادنم با خبر نمی‌شود.

حالا می‌فهمم
مردانی که از مرزها می‌گریزند،
گزینه‌های بهتری
برای خواب‌های بی‌تفسیرند

---
#شعرنو

روانشناسی عامه‌پسند که قبلاً در اینستاگرام و مجلات زرد، جایی برای ظهور و رشد خود یافته بود این روزها در کافه ها ظهور پیدا کرده است. همچنین در بعضی کتاب فروشی‌ها به بهانه جشن رونمایی از کتاب!
این جمله کلیدی یادتان باشد که اگر در پوستر نشستی فرهنگی که در کافه‌ای برگزار می‌شود نوشته بودند: رایگان، هزینه: صرفاً سفارش از کافه. بدانید که برنامه ای سطحی در نظر گرفته شده و پول چای و قهوه را بین کافه‌دار و مجلس گردان تقسیم خواهند کرد، همین.
#دلقک فرهنگی
#نمایش کذب

خورشید را که عادلانه
تقسیم کرده باشند،
حتماً سهمم را
به مادرم خواهم سپرد
او می‌داند رازهای فردا را
برای زمانی که
بالاخره سر می‌رسد
در کدام روزن پنهان کند؛
سهم تو اما
مثل نسیمی که آزاد می‌وزد
در چال گونه‌هایت
در سیاهی چشمانت
در لبخندهای بی‌پروایت
پراکنده شده است.
و من نمی‌دانم
چرا دخترها و زن‌ها
این‌سان در رازداری
باهم تفاوت‌ دارند
—-
#شعرنو

باریک‌بینی!

پیش از این تصور می‌کردم فرآیند گریستن این‌گونه است که اول ذهن در برابر مسئله‌ای متأثر می‌شود (مثلاً تصادف یک کودک، فوت عزیزی یا حتی تماشای لحظه‌ای عاشقانه) و اندکی بعد، اشک‌ها جاری می‌شوند. شما هم چنین تصوری دارید؟

اما اخیراً فهمیده‌ام که این‌طور نیست!

پیش از بخش خودآگاه و عاقل وجودمان، بخش ناخودآگاهی قرار دارد که با سرعتی بسیار بیشتر درک می‌کند؛ درکی فوری و بی‌درنگ. در چنین شرایطی، اشک جاری می‌شود بی‌آنکه فرد دقیقاً و به‌طور عقلانی فهمیده باشد چرا باید گریه کند.

به گمانم این حکم در مورد خندیدن نیز صادق است.
نظر شما چیست؟

آیا می‌توان برای یک زن،
ضدِ همه‌ی زن‌ها شد؟
باور نمی‌کنید؟
می‌شود، بشرطی که
او علیه‌ هر آن‌چه
«تو» را «تو» ساخته
قیام کرده باشد:
خدایت، هنرهایت،
حتی همین جمله‌های شعرگونه...
او سال‌ها رفته؛
و من دیگر نه تنش،
نه روحش،
هیچ‌کدام را نمی‌خواهم،
هیچ‌چیز او را.
خانم ت اکنون
تنها سایه‌ای‌ست
که دل به تصویر خیالی
از او بسته‌ام...

#رسوایی
#خانم_ت

پناه

حقیقت این است که ما دردهایی چگال، ناهموار و بی‌رحمی داریم که گاهی با دریافت خردک توجه و مهربانی، برطرف یا لااقل ساکت می‌شوند اما...
دقیقا باید همین‌جا ترسید. ترسید که مبادا در پس این توجه مثبت، دردی توفنده و مهلک مخفی بوده باشد... و کدام دست مهربان و رایگانی وجود دارد که چاقوی خونریزی در جیب پنهان نکرده باشد؟

من به روایت #رومی:

بس که کشتِ مهرِ جانم تشنه است
ز ابر دیده اشکبارم روز و شب

شما هم وصف حالتان را از زبان شعر بگویید.

خدا متشکریم
باران می آید، چه بارانی...
---
از طرف همه مردم #مشهد

ما احمدِ پُوده‌ایم!

به خاطر داشته باشید که هیچ‌گاه منتظر تغییر دیگران برای خوشنودی خودتان نباشید! انسان‌ها آن‌قدر خود را دوست دارند که تمایلی به دگرگونی رفتار یا ترکیب شخصیتی خود ندارند و لزوماً به شکلی که شما می‌پسندید درنخواهند آمد. وعده‌هایی هم مانند «همه چیز را برای تو تغییر می‌دهم» یا «تغییر اساسی می‌کنم» عموما ادعاهایی بی‌پشتوانه هستند که ارزش چندانی ندارند.

شاید بر اساس تجربه‌های زندگی به این درک رسیده باشید و صحبت‌هایم برایتان تکراری باشد. بسیار خوب! اما اجازه دهید نکته‌ای شاید تازه را با شما در میان بگذارم:

انسان‌ها حتی برای منافع خودشان نیز غالباً تمایلی به تغییر نشان نمی‌دهند!

بله. حتی به نفع منافع خودشان.

اینکه کسی بگوید «از شنبه باشگاه می‌روم»، «شراب و عفیون را ترک می‌کنم» یا «نماز خواهم خواند»، تنها یک ادعاست. ممکن است فرد برای مدتی کوتاه به آن پایبند بماند، اما اگر انگیزه، باور و تمایل جدی به آن تغییر را نداشته باشد، بالاخره در میان‌مدت یا بلندمدت، فرد به عهد خود پشت کرده و دوباره به همان شخص سابق تبدیل می‌شود. به همان "احمد پوده"‌. کدام احمد پوده؟ همان که بوده.

#تغییر

ادامه تباهی-امید به بهبودی

آغاز تأمل در فلسفه اجتماعی، جستجوی پاسخی برای این پرسش بنیادین است: «آیا جهان رو به بهبود است؟»

از منظر تاریخ محض، نمی‌توان الگویی خطی و قطعی از بهبود مستمر در عرصه‌های مختلف زندگی بشر ارائه داد. هر دوره، رنج‌ها و چالش‌های ویژه خود را داشته و احساس «تباهی دوران» تجربه‌ای مکرر در تاریخ است.

در برابر این ابهام تاریخی، تفکر شیعه دوازده امامی، با اتکا به وعدهٔ ظهور منجی (عج)، پاسخی امیدبخش و قطعی ارائه می‌دهد. این دیدگاه، تحولی همه‌جانبه و رادیکال را نوید می‌دهد که همهٔ شئون زندگی فردی و اجتماعی را به وضعیتی نزدیک به آرمان‌های انسانی سوق خواهد داد.

این باور، دو کارکرد اصلی دارد:
۱. معنا بخشیدن به رنج و حفظ امید: با تأکید بر موقتی بودن تاریکی‌ها، به رنج معنا می‌بخشد و امید را زنده نگاه می‌دارد.
۲. فراخوان به اخلاق زمینه‌سازی: این اندیشه، پیروان را به رویکردی فعال فرامی‌خواند؛ پرورش فضایل فردی و تلاش برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر، به عنوان وظیفهٔ عملی زمینه‌سازی برای آن آیندهٔ موعود.

بدین ترتیب، فلسفهٔ اجتماعی شیعی، با ترکیب امید فرجامین مبتنی بر وعدهٔ الهی و مسئولیت کنونی ناشی از اخلاق زمینه‌سازی، پاسخی عمل‌گرا به پرسش بنیادین بهبود جهان ارائه می‌کند.