✅📝رابطه تحقیرآمیز آمریکا با اپوزیسیون؛ از ماچادو تا پهلوی

🔴 مسعود اکبری

✏️در پروژه‌های سیاست خارجی دولت آمریکا، اپوزیسیون هیچ‌گاه جدی گرفته نمی‌شود و صرفاً ابزاری موقتی برای یک پروژه اقتصادی–امنیتی_سیاسی است که پس از پایان مصرف، به‌راحتی کنار گذاشته می‌شوند.

✏️نمونه بارز این واقعیت، گفت‌وگوی کریستین امانپور با سناتور جمهوری‌خواه «لیندزی گراهام» در حاشیه نشست امنیتی مونیخ است. جایی که امانپور، با اشاره مستقیم به حضور رضا پهلوی در میان حضار، از گراهام پرسید آیا او را گزینه مورد حمایت آمریکا می‌داند یا خیر. پاسخ گراهام یک کلمه بود:«نه».

✏️دونالد ترامپ، پس از اقدام علیه دولت کاراکاس، عملاً اپوزیسیون این کشور را به شکلی تحقیرآمیز کنار گذاشت. او نه‌تنها از «ماچادو» عبور کرد، بلکه آشکارا گفت «خود آمریکا ونزوئلا را اداره می‌کند.»

✏️ به عبارت دیگر، الگوی ثابت غرب در مواجهه با اپوزیسیون، «مصرف» و سپس «دورریزی» است. این قاعده، استثنا ندارد. نه ملیت می‌شناسد، نه ایدئولوژی. برای سیاست خارجی آمریکا، مزدورِ خوب، مزدوری است که بداند جایگاهش کجاست.

💡 برای خواندن جزئیات اینجا را کلیک کنید.

@Fars_plus

✅📝روایت خبرنگار خارجی از تعظیم‌های ۹۰ درجه‌ای در کاخ شاه

🔴 فاطمه زهرا نصراللهی

✏️«ناگهان یک اتاق پر از اشخاص مختلف به تعظیم افتادند به طوری که نصف بدن آن‌ها به موازات کف اتاق درآمد...» این را مارگارت لاینگ، روزنامه‌نگار انگلیسی می‌گوید که برای نوشتن زندگینامه شاه اجازه ملاقات و حضور در دربار را پیدا کرده بود و تعجب خود را از این صحنه پنهان نمی‌کند.

✏️روایت‌های به‌جامانده از دربار محمدرضا پهلوی نشان می‌دهد که چاپلوسی نه یک رفتار فردی، بلکه بخشی از مناسبات رسمی قدرت بود؛ مناسباتی که از دست‌بوسی و زانو زدن تا تلگراف‌های «پای مبارک را می‌بوسد هزار بار» امتداد می‌یافت.

✏️خسرو معتضد، پژوهشگر تاریخ، می‌گوید: «آنچه پهلوی دوم را به سراشیبی انداخت، تنها نفت و سیاست خارجی و بحران‌های اجتماعی نبود؛ حلقه‌ای از متملقان بود که هر روز شاه را از واقعیت دورتر کردند. شاهی که گزارش واقعی نشنود، شاهی که اعتراض را بی‌ادبی بداند و تعظیم را «سنت ملی» تصور کند، دیر یا زود در آینه‌ای زندگی می‌کند که فقط تصویر اغراق‌آمیز خودش را نشان می‌دهد.

برای خواندن جزئیات اینجا را کلیک کنید.

@Fars_plus