دغدغه ایران
55.7K subscribers
1.18K photos
527 videos
149 files
2.59K links
این تنها رسانه ویژه انتشار نوشته‌های محمد فاضلی در تلگرام است. هیچ کانال دیگری برای نشر نوشته‌هایم ندارم.
Download Telegram
Forwarded from اتچ بات
‍ تاریخ، تجربه ویرانی
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ دانشگاه تربیت مدرس را برای شکل دادن به خیلی از خاطرات خوب زندگیم دوست دارم. جامعه‌شناسی را در آن‌ دانشگاه آموختم، چهار سال در خوابگاه‌های متأهلی کوچک اما دوست‌داشتنی و پرخاطره‌اش زندگی کردم و تنها فرزندم تا چهار سالگی خاطرات مشترک من و همسرم را در آن‌جا رنگ و لعاب زندگی زد. دانشگاه تربیت مدرس برای من خاطره آبادانی است. اثری هنری در جلوی سردر این دانشگاه صبح امروز جمعه چهارم خرداد هزار و سیصد و نود و هفت، توجهم را جلب کرد. اثری که نامش «وضعیت» است و تصویری از آن‌را در پایین همین یادداشت می‌بینید. دیوارهایی ویران، دوچرخه‌ای شکسته و قراضه، و درختی که در میان این ویرانی سبز است. کتیبه‌ای – که تصویر بزرگش را روی عکس مونتاژ کرده‌ام - کنار اثر نصب شده و روی آن نوشته است:
🔸 تجربه ویرانی، درکی است همزمان از ویرانه‌ای فراموش‌شده که گوشه کنار آن گیاهی روییده است.
🔸 همزمانی زندگی و نابودی که هر یک توأمان زمینه‌ای می‌سازند برای دیده‌ شدن و فهم شدن دیگری، فهمی که زمان را از قید گذشته و حال و آینده رها می‌کند.
🔸 تجربه ویرانی، تجربه تاریخ یک سرزمین است.
🔸 سرزمینی که در ویرانه‌های آن گیاهی نروییده باشد تاریخ ندارد. علی وزیری اسفند 1396.
✅ این اثر و کتیبه همراه آن به دو جهت جالب توجه است. «ویرانه‌ای که در میان آن درختی روییده» نمادی از امید است؛ مرگ و زندگی با هم؛ هم‌زمانی بیم و امید. قرار گرفتنش درست جلوی در دانشگاه هم در نوع خود جالب است. دانشگاه جای رسیدن به ناامیدی از اندیشه‌ها و ایده‌های کهنه و امید بستن به تفکرات تازه است؛ درست مثل روییدن میان ویرانه؛ دانشگاه خصوصاً در این اوضاع و احوال درست عین تجربه ویرانی است؛ جایی که دوست داری شورمندانه بزنی آجرهای پوسیده برخی ایده‌ها را فروبریزی تا شاید نوری از پس دیوارهای کهنه و سرد بتابد و گیاهی بروید وسط تاریکخانه‌ای.
✅ «تجربه ویرانی، تجربه تاریخ یک سرزمین است. سرزمینی که در ویرانه‌های آن گیاهی نروییده باشد، تاریخ ندارد.» جمله سهمگینی است؛ تلخ و شورانگیز؛ گویی فریاد می‌کشد و فرمان می‌دهد: چه مرگ‌تان شده است؟ نترسید، ویرانی و رویش با هم است، چیزی برویانید، مگر شما مدعی تاریخ داشتن نیستید؟
✅ دور اثر چرخیدم و فیلم و عکس گرفتم تا با همه به اشتراک بگذارم، اما بیشتر به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد این اثر را تکثیر کرد، و جلوی هر دانشگاه یکی گذاشت؛ اصلاً باید یکی هم جلوی دولت، مجلس، قوه قضائیه یا هر وزارتخانه گذاشت تا هر روز فریاد بکشد بر سر هر کس که وارد می‌شود و بگوید «ویرانه را به خاطر بسپار، اما برویید و برویانید، مگر تاریخ ندارید؟»
✅ حال و هوایم این گونه بود که دقت در نوشتار و طراحی کتیبه، شلختگی یک ویرانه را مثل زهر در حلقوم ذهنم نشاند. عکس را به دقت نگاه کنید. کتیبه را با قلم فارسی ننوشته‌اند (فونت عربی است)؛ «آن» و «آینده» را بدون مَدّ روی الف نوشته‌اند؛ فاصله‌های مجازی رعایت نشده است و در نتیجه «رها می‌کند» به «رهامی کند» نوشته شده است؛ و در جمله «تجربه ویرانی، تجربه تاریخ یک سرزمین است» حرف «ر» سرزمین جا افتاده و نوشته شده «سزمین»؛ و دست آخر سال ساخت و نصب اثر به انگلیسی نوشته شده است.
✅ عجیب نیست؟ شلختگی، بی‌نظمی، کم‌توجهی و به گند کشیدن آن‌چه که می‌تواند زیبایی فکرآفرین باشد تا به کجا؟ بخشی از ویرانه‌ای که جماعتی از رویاندن هر گیاهی در گوشه و کنار آن ناامید شده‌اند، محصول همین شلختگی و بی‌نظمی است. کتیبه‌ها را همواره به زیباترین خط نوشته‌اند، در همه دنیا، در کتیبه‌های تاریخ همین سرزمین. کاش مدیریت دانشگاه تربیت مدرس، کتیبه‌ای بسازد در نهایت زیبایی و بگذارد کنار همین شلخته تو ذوق‌زن فعلی تا خود پیامی شود برای هر کس که در کنار این اثر ایستاد تا بداند می‌شود گونه دیگری بود، حتی در میان آن‌چه ویرانه‌ای پنداشته می‌شود.
✅ کاش مدیریت دانشگاه تربیت مدرس هیچ گاه نگذارد آن تک درخت روییده در گوشه کنار ویرانه، بخشکد؛ تا هر دانشجویی که از کنار این اثر گذشت، بنگرد که چگونه می‌توان گیاهی بود روییده حتی در گوشه کنار یک ویرانه؛ تا بداند اصلاً دانشگاه جایی است برای آن‌که گیاهی برویانیم در گوشه کنار هر ویرانه‌.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
مقام مسیولا، در و دیوار شهر را با نصیحت پر نکنید
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ در و دیوار شهر پر است از بیلبوردها و پوسترهایی که شهروندان را به اخلاق، فروتنی، بخشش یا بقیه فضیلت‌های اخلاقی دعوت می‌کنند. سال‌هاست من واقعاً نمی‌دانم در جامعه‌ای کم‌اعتماد که هر فردش از زوال اخلاق سخن می‌گوید و آدم‌ها با سرعت‌های بالا در بزرگراه‌ها می‌رانند، چه کسی وقت و حوصله برای خواندن این پیام‌ها دارد؟ چه نتیجه‌ای از این‌ها گرفته‌اید؟ می‌شود راه‌های دیگری هم رفت.
✅ مقامات ایالت تگزاس با هزینه‌های تبلیغاتی سرسام‌آور تلاش می‌کردند مردم را به این باور برسانند که نریختن زباله در شهر وظیفه شهروندی است. جوانان 18 تا 24 ساله بیشترین زباله را می‌ریختند، کسانی که حاضر به پذیرفتن حرف مقامات پشت میز نشین نیستند. مقامات احساس کردند به شعاری به اندازه کافی خشن و جدی، منطبق بر روحیه مغرور تگزاسی احتیاج دارند که افراد بی‌مسئولیت را خطاب قرار دهد.
✅ بازیکنان تیم مشهور «دالاس کابوی» برای تبلیغ تلویزیونی دعوت شدند. بازیکنان در این آگهی زباله‌ها را جمع می‌کردند و به قوطی‌های مچاله‌شده نوشابه می‌گفتند «با تگزاس در نیفتید!» اکنون تمام محصولات «با تگزاس درنیفتید!» - از عکس برگردان گرفته تا لیوان قهوه و بلوز – در دسترس مردم است. بیش از 95 درصد تگزاسی‌ها با این شعار آشنا هستند. این شعار در سال 2006 به عنوان شعار محبوب آمریکا انتخاب شد و در گرامیداشت آن رژه‌ای در خیابان مدیسون نیویورک برگزار شد. میزان زباله ریخته‌شده در سال اول تا حد چشم‌گیر 26 درصد کاهش یافت و در 6 سال اول کاهش 76 درصدی در زباله‌های کنار بزرگراه‌ها مشاهده شد. این اتفاق نه با تهدید و زور بلکه با سُقُلمه‌ای خلاقانه محقق شد.
✅ این مثال را از صفحات 138 تا 140 کتاب سُقُلمِه نوشته ریچارد تیلر و کاس سانستین (ترجمه مهدی حبیب‌الهی و همکاران، انتشارات شفاف) انتخاب کرده‌ام. این مثال – در کنار ده‌ها مثال دیگری که تیلر و سانستین در کتاب آورده‌اند – نشان می‌دهد می‌توان با اقداماتی بسیار کم‌هزینه‌تر از آن‌چه اکنون در بسیاری از روابط عمومی‌ها و فعالیت‌های تبلیغاتی دولتی و عمومی انجام می‌شود، مردم را می‌توان نسبت به انجام برخی مسئولیت‌ها تشویق کرد.
✅ کمپین نریختن زباله در شهر ایالت تگزاس نشان می‌دهد: اول درباره چیزی با مردم سخن بگویید که مسأله‌شان باشد. تلاش نکنید درباره آن‌ چیزهایی که مسأله زندگی واقعی‌شان نیست با آن‌ها صحبت کنید. مردم به راحتی شما را نادیده می‌گیرند. آن‌ها دوست ندارند یک نهاد دولتی یا عمومی پول‌شان را صرف دعوت مردم به اخلاق از طریق بیلبورد کند. دوم، توجه کنید که چه کسی پیام را ارسال می‌کند. مردم دوست ندارند پیام اخلاق را از سوی کسانی بشنوند که نتوانسته‌اند فکری به حال فساد در سازمان تحت امرشان کنند. گاهی لازم است حرف‌ را دیگرانی بگویند که شما شاید اصلاً آن‌ها را دوست ندارید.
✅ سوم، روحیه مردم را در نظر بگیرید. اگر تگزاسی‌ها روحیه خشن و مغرور را دوست دارند و شعارشان متناسب با همین روحیه تنظیم شده است، شما هم درباره مسأله واقعی مردم، مبتنی بر روحیه‌شان کمپین تنظیم کنید. چهارم، روی یک شعار متمرکز شوید نه آن‌که به هر گوشه شهر چیزی آویزان کنید و روی آن چیزی بنویسید. شعارها باید متمرکز باشند، متمرکز بر زندگی واقعی (نه نصیحت اخلاقی از زبان کسانی که متهم به بی‌اخلاقی هستند)، متناسب و متمرکز بر روحیه مردم، و هم تمرکز بر شعاری واحد و به اندازه کافی برانگیزاننده.
✅ پنجم، درست است که کسب‌وکار شرکت‌های تبلیغاتی و قراردادهای آن‌ها مهم است و بر سیاست تبلیغات تأثیر می‌گذارد، ولی حتی آن‌ها هم می‌توانند با مدل‌های خلاقانه‌تر و راهگشاتری به همان قراردادها و پول‌ها برسند. پول درآوردن هم که نباید همیشه با روش‌های کهنه و بی‌اثر صورت گیرد.
✅ ششم، روی مسائلی متمرکز شوید که واقعاً دغدغه مردم است و به‌کار بهبود زندگی ایشان می‌آید. مردم به اندازه کافی نصیحت اخلاقی شنیده‌اند. در و دیوارهای شهر را با هر چیزی شلوغ نکنید. تابستان است و خشکسالی و وقت #سازگاری_با_کم‌آبی، زباله‌ها برای شهر مشکل درست کرده‌اند، مردم عوارض شهری را درست نمی‌پردازند، رانندگی شهروندان خوب نیست، ایمنی در مقابل آتش بسیار کم است. اگر در و دیواری برای شهر هست، و اگر پولی دارید که خرج تبلیغات کنید، مسائلی مهم‌تر از نصایح اخلاقی وجود دارد. آن‌که باید نصیحت و توصیه به فضایل اخلاقی شود شمایید، مقام مسیولا!! در و دیوار شهر ظرفیت پیام‌های مهم‌تری دارند.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) https://t.me/fazeli_mohammad
ما در «دام اجتماعی» افتاده‌ایم
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ روز سیزده اردیبهشت در شیراز درباره کتاب «دام‌های اجتماعی و مسأله اعتماد» سخنرانی کردم که متن آن در 3871 کلمه در سایت صدانت منتشر شده است. متن زیر برگزیده‌ای از این سخنرانی است. علاقمندان می‌توانند برای مشاهده کل سخنرانی که با عنوان «اصلاحات برای خروج از دام اجتماعی» منتشر شده به سایت صدانت مراجعه کنند.
✅ «دام اجتماعی» وضعیت حالتی است که افراد برای رسیدن به منافع کوتاه‌مدت، در درازمدت دچار فاجعه‌ی جمعی می‌شوند. مردم در هنگام جیره‌بندی آب به دام اجتماعی می‌افتند زیرا تصور می‌کنند که بقیه آب را در منبعی ذخیره می‌کنند، پس به دلیل عدم اعتماد به دیگری، خود نیز اقدام به ذخیره کردنِ آب می‌کنند و بحران کم‌آبی به صورت بدتری ادامه می‌یابد. بی‌اعتمادی منشأ دام اجتماعی است. سیستم ناکارآمدی که دچار دام شود، دائماً خود را تقویت می‌کند. بی‌اعتمادی به فساد بیشتر و فساد بیشتر منجر می‌شود.
✅ ما مالیات را راحت‌تر می‌پردازیم کرد اگر مطمئن باشیم دیگران هم می‌پردازند. مصرف آب را کم خواهیم کرد، اگر مطمئن باشیم که دیگران هم صرفه‌جویی می‌کنند. این گونه کنش‌های ما استراتژیک‌اند یعنی وقتی آن‌ها را انجام می‌دهیم به کنش دیگران نیز توجه داریم. حل کردن مسائل هر جامعه، نیازمند حل کردن معمای همکاری است. معمای همکاری هم زمانی حل خواهد شد که اعتماد وجود داشته باشد. پس باید توافقی بین همه‌ی کنشگران برای اعتماد به دیگری حاصل شود. اما خلق اعتماد کارکرد نهادهای حکومتی جامعه است. اگر نهادهای حکومتی از فساد، تبعیض و تحقیر پاک باشند، می‌توانند اعتماد خلق کنند.
✅ دام‌ها وقتی تشدید می‌شوند که ساخت نهادی به حافظه‌ی جمعی ضربه می‌زند. ‏ممکن است هیچکدام از ما تجربه‌ی برخورد بدی با پلیس نداشته باشد اما وقتی فیلم برخورد بد صورت گرفته با یک شهروند را می‌بینیم‌، احساس می‌کنیم پلیس رودرروی ما ایستاده و در حال له کردن شخصیت و ارزش‌های ماست.
✅ دام اجتماعی وقتی برچیده می‌شود که سواری مجانی منتفی شود. سواری مجانی یعنی من صرفه‌جویی کنم، اما همسایه‌ام مجانی بردارد؛ یعنی من اتومبیلم را به خیابان نمی‌آورم و خیابان خلوت‌تر می‌شود ولی دیگران در خیابان‌های خلوت‌تر زودتر به کارشان می‌رسند. مردم باید مطمئن شوند که حکومت اجازه سوءاستفاده و سواری مجانی نمی‌دهد.
✅ وضعیت دام اجتماعی مختص جامعه ایران نیست. شما حتما شنیده‌اید که می‌گویند تا تک‌ تک ما ایرانی‌ها عوض نشویم، توسعه پیدا نمی‌کنیم. من معتقدم که در کشورهای دیگر جهان هم تک تک اعضا، عوض و آدم نشده‌اند یعنی این‌طور نیست که همه‌ی افراد در سوئد و فنلاند و ژاپن بسیار متخلق به اخلاق و سودمند به حال منافع جامعه باشند. فرق ما با دیگر کشورها این است که ما حافظه‌ی تاریخی‌ای از ضربه‌هایی که نهادها به ما زده‌اند داریم و برای اینکه بتوانیم در فرآیندهایی با یکدیگر گفتگو کنیم و به چارچوب‌هایی برای همکاری و اعتماد برسیم نیازمند زمان هستیم.
✅ حکومت باید به مردم علامت محکمی دهد که بازی جدیدی در حال آغاز شدن است. بازی جدید چیست؟ بازی جدید این است که حکومت اقدامات عامدانه‌ و آگاهانه‌ای انجام دهد تا نشان بدهد نسبت به بی‌اعتمادی‌هایی که در گذشته انجام شده آگاه و حساس است و قصد جبران آن‌ها را دارد. حکومت‌ها به غیر از فرستادن پیام‌های روشن، باید فضایی را برای برقراری ارتباط و اجازه‌ی گفت‌وگو مهیا کنند.
✅ کارآمدسازی دولت مهم‌ترین کار است. بزرگ‌ترین پروژه‌ای که باید در ایران پیش برود، کارآمدسازی دولت است. در ضمن، حل کردن بسیاری از مسائل ما در داخل کشور، هیچ ربطی به رابطه‌ی ما با آمریکا ندارد. بسیاری از مسائل پیش‌آمده در کشور، نتیجه‌ی سیاست خارجی ما نیست. خشک کردن تالاب‌ها و رودخانه‌ها کاری است که خود کرده‌ایم و آمریکایی‌ها به هیچ وجه کمک‌مان نکرده‌اند.
✅ اعتماد را می‌توان از طریق گفت‌وگو ساخت. منظور از گفتگوی ملی، آشتی ملی و بحث‌های کلان نیست. گفت‌وگو باید از امور کوچک‌تری شروع شود، از مساله‌ی آب، تلگرام و مداخله در فضای مجازی، برق و به طور کلی از مناقشه‌های کوچک‌تری که چشم‌اندازی برای حل آن‌ها وجود دارد. گفت‌وگو می‌تواند درباره ۱۴۰۰۰۰ میلیارد تومان گردش مالی نظام سلامت و شیوه کارآمدسازی آن آغاز شود.
✅ اصلاح‌گری از مناقشه‌برانگیزترین مسائل آغاز نمی‌شود بلکه می‌تواند از مسائلی شروع شود که اثربخش‌ترین و امیدبخش‌ترین اثر را در زندگی ناامیدترین گروه‌های جامعه دارد.‌ موفقیت در این عرصه می‌تواند ما را به تدریج به خروج از دام‌های اجتماعی امیدوار سازد.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) https://t.me/fazeli_mohammad
متن کامل سخنرانی در صدانت. https://t.me/sedanet/3500
👍1
مُنکِران و مجرمان؛ در وصف واقعیت اجتماعی میان‌مایگی
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ چند وقت یکبار خبر کودک‌آزاری و تجاوز جنسی به کودکان غوغا به پا می‌کند. متخصصان خانواده و روانشناسان، درصد زیادی از طلاق‌ها را ناشی از مسائل جنسی می‌دانند. ارتباطات جنسی به اولین عامل انتقال ایدز بدل شده‌اند و درصد بالایی از زنان – که هیچ وقت آمار رسمی درستی از آن منتشر نمی‌شود – خشونت جنسی از تحمل بوق راننده‌های مزاحم و متلک‌ها تا کتک خوردن و تجاوز را تجربه می‌کنند. یک مقام قضایی هم دیروز از امکان جرم شناخته‌شدن استفاده از تلگرام سخن گفته است. شما حتماً می‌پرسید این دو موضوع چه ارتباطی به هم دارند؟ توضیح می‌دهم.
✅ حلقه واسط ارتباط اختلال‌ها در «حیات جنسی» ایرانیان و رسیدن به نقطه‌ای که قریب پنجاه میلیون ایرانی کاربر تلگرام به سمت جرم‌انگاری عمل‌شان هُل داده شوند، بنا نهادن «سیاست اجتماعی» بر «انسان حداکثری» است. من از «انسان میان‌مایه» به عنوان واقعیت اجتماعی دفاع می‌کنم.
✅ اکثریت قاطع انسان‌ها موجوداتی «میان‌مایه» هستند به این معنا که رگه‌هایی از فضیلت و رذیلت، خیر و شر، اخلاق نیک و بد و خصائل روانی سازنده و مخرب در آن‌ها جمع شده است. هر یک به نوعی مستعد صورتی از اختلالات روانی خفیف تا شدید هستند.اکثریت آدمیان نه «پُرمایه»‌اند و نه «کم‌‌مایه» بلکه انسان‌های متوسطی هستند که بنا به شرایط محیط‌شان، ظرفیت‌های خوب و بدشان را بروز می‌دهند.
✅ سیاست اجتماعی مبتنی بر «انسان حداکثری»، «اخلاق حداکثری» یا هر معیار اجتماعی حداکثری دیگری، این میان‌مایگی را نادیده می‌گیرد و کنشگران و سیاست‌گذاران چنین سیاستی به قا‌لب «منکِران» درمی‌آیند؛ منکران همین میان‌مایگی. این منکران، واقعیت اجتماعی را نادیده می‌گیرند، به زیر فرش جارو می‌کنند تا دیده نشود و «سیاست انکار» پیشه‌شان می‌شود.
✅ منکران واقعیت اجتماعی حیات جنسی آدمیان را به زیر فرش جارو می‌کنند. سال‌هاست که مسأله آموزش‌های جنسی برای مقابله با ایدز، آموزش جنسی کودکان و بزرگسالان، و حتی گفت‌وگو درباره این مسائل نهی‌شده و غیررسمی است. سیاست انکار که به دنبال انسان حداکثری است، نظام گزینشی بنا می‌کند که از دل آن قدّیسانی برای ساختن جامعه حداکثری برگزیند و به‌کار گیرد؛ اما از دل همین گزینش‌شده‌های حداکثری، اختلاس‌گران، متجاوزان، کودک‌آزاران و ریاکاران و دغل‌بازان می‌جوشند، می‌بالند و می‌چاپند و کرامت انسانی را لگدمال می‌کنند. سیاست حداکثری، بر انسان میانه‌مایه تکالیفی بار می‌کند و چیزهایی مطالبه می‌کند که از این انسان برنمی‌آید.
✅ منکران تصور می‌کنند با این پند و اندرز که تلگرام عامل فساد اخلاقی خانواده است، ابزار دشمن است یا امنیت ملی را به خطر می‌اندازد، می‌شود آدمیان را از آن‌چه دوست دارند دور کرد. علوم اجتماعی و اقتصادی دنیای جدید درباره همین انسان میان‌مایه است، با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش، و به همین دلیل وارد بحث درباره معتادان، فاسدان، کودک‌آزارها، هم‌جنس‌گرایان و مبتلایان به ایدز هم می‌شود. اما علوم اجتماعی انسان حداکثری، به دنبال بایدهاست، انسانی که باید ایثارگر، متّقی، بااخلاق و مبرا از گناه و اشتباه باشد. علوم اجتماعی انسان حداکثری است که می‌تواند به‌کار «منکران» بیاید، منکران انسان میان‌‌مایه اکثریت در همه تاریخ تاکنون بشر.
✅ «منکران» خط قرمزهای بسیار دارند، خط قرمزهایی که بر اساس تعریف خودشان از انسان حداکثری ترسیم کرده‌اند. قالبی دارند که هر کسی در آن جا نگرفت، از دایره انسان مد نظر آن‌ها بیرون است؛ می‌شود نادیده‌اش گرفت یا باید خود را به زور هم که شده در این قالب جا کند.
✅ موضوع سیاست‌گذاری اکثریت میان‌مایه جامعه است. هیچ جامعه‌ای سیاست آموزشی غالب خودش را بر مبنای دو سه درصد نخبگان تیزهوش بنا نمی‌کند؛ و به همان نسبت غلط است که هر سیاست عمومی دیگری بر مبنای اقلیتی از انسان‌های قدّیس، ایثارگر، وطن‌پرست یا متقی بنا شود. سیاست حداکثری، واقعیت اجتماعی را نادیده می‌گیرد و به ناگزیر از جرم‌انگاری کردن واقعیت اجتماعی سردرمی‌آورد و به این سمت می‌رود که حضور پنجاه میلیون ایرانی در یک شبکه اجتماعی را جرم‌انگاری کند. اقلیت منکِران، منکران واقعیت اجتماعی؛ این قائلان به سیاست اجتماعی مبتنی بر انسان حداکثری – صرف‌نظر از این‌که خودشان چقدر به آن انسان حداکثری شباهت دارند – در نهایت، اکثریت مجرمان را برخواهند ساخت.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) #منکران_و_مجرمان، #میان‌مایگی
https://t.me/fazeli_mohammad
Forwarded from اتچ بات
‍ کم‌کم زیر پای‌مان خالی می‌شود و در آغوش فاجعه بدبخت می‌شویم
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ برخی بلاها و مصیبت‌ها قابل مشاهده‌اند و با چشم غیرمسلح هم می‌بینیم که چه بر سرمان می‌آید. این دسته مصیبت‌ها وقتی مشهودتر می‌شوند که سرعت وقوع‌شان هم زیاد باشد. خطر مشهود و سریع آدمی را هشیار می‌کند و به همین خاطر است که علی‌القاعده سم نمی‌خوریم (الا برای خودکشی) چون به سرعت می‌میریم و در میدان جنگ از بیم اصابت گلوله‌ها پناه می‌گیریم.
✅ مسائل و بلایایی هستند که «کُندرو» خوانده می‌شوند. مسأله کندرو مدت زمان بسیار زیادی طول می‌کشد تا پدید آید، ولی در زمان کوتاهی به صورت گاه فاجعه‌باری بروز می‌کند، و عواقب آن نیز تا مدت زمان بسیار زیادی باقی می‌ماند. زلزله برای مثال از جنس همین مسائل و بلایای کندرو است. صدها، هزارها و شاید ده‌ها هزار سال زمان لازم است تا لایه‌های زمین حرکات بسیار کندی انجام دهند که نهایتاً منجر به چند ثانیه زلزله می‌شوند. ده‌ها سال زمان لازم است تا بر اثر ناکارآمدی، بی‌توجهی و ضعف فناوری، شهری ساخته شود که خانه‌هایش ایمن نیست. این دو فرایند طبیعی و انسانی کندرو ترکیب شده و فاجعه‌ می‌آفرینند؛ چیزی از جنس آن‌چه خدای‌ناکرده در کمین تهران نشسته است.
✅ سرعت وقوع فرایند کندرو آن‌قدر اندک است که احساسش نمی‌کنیم اما آن‌گاه که نتیجه‌اش بروز می‌کند، ظرفیت‌های انسانی غالباً برای مقابله با آن‌ها اندک و شاید هیچ است. انقلاب‌های عربی نمونه انباشت فرایند کندرو ناکارآمدی، استبداد و فساد بود که به یکباره هم‌چون زلزله‌ای وحشتناک خاورمیانه را درنوردید و قریب یک دهه است این منطقه را در بی‌ثباتی بی‌سرانجامی فرو برده که چشم‌انداز روشنی برای آن معلوم نیست. تغییر اقلیم هم گونه طبیعی این فرایندهای کندرو است. آب و هوای جهان به تدریج، آن‌چنان که محسوس نبود، تغییر کرده و به یکباره با پی‌آمدهای خطرناک آن مواجه شده‌ایم.
✅ تخریب و نابودی تدریجی منابع آب زیرزمینی یکی از پدیده‌های کندرو و خطرناک برای ایران است. تحولات آب زیرزمینی کندرو و نامشهود است. آب زیرزمینی در لایه‌های عمیق زمین از چشم ما آدمیان پنهان است و نابودیش را نمی‌بینیم حال آن‌که در آب‌های سطحی به سرعت می‌بینیم که برای مثال آب زاینده‌رود خشک شد یا مخزن پشت سد لار و لتیان تهران خالی است. تغییرات آب‌های سطحی را به چشم می‌بینیم و خطرات کمبودشان را درک می‌کنیم، اما خالی شدن سفره‌های آب زیرزمینی را نمی‌بینیم و درست عین لایه‌های زمین که به آرامی به سمت زلزله‌ای مهیب حرکت می‌کنند و صدای‌شان را تا لحظه وحشتناک و دیرهنگام زلزله نمی‌شنویم، صدای سفره‌های آب در حال نابودی را نیز نمی‌شنویم.
✅ دشواری دیگر فرایندهای کندرو آن است که به تدریج پدید می‌آیند و بهبودشان نیز تدریجی است، درست مثل سرطان که چندین سال در بدن آدمی جا خوش می‌کند، بی‌سر و صدا، و وقتی هم کشف می‌شود، فرایند درمانش سخت و طولانی است. وضع بحرانی آب زیرزمینی هم که کشف می‌شود، درمانش زمان‌بر است، گاه چند دهه زمان لازم است و ما آدمیان اغلب حال و حوصله‌، انگیزه و شناخت‌مان در مقیاس ماه و سال است و برای پرداختن به امور چند دهه‌ای رغبت نداریم. اغلب انگیزه نداریم کاری انجام دهیم که ثمره‌اش را نسل‌های بعد صاحب شوند.
✅ امسال خشکسالی ما را کمی هشیار کرد و دیدیم که رودخانه‌ها خشکیدند و مخزن سدها پر نشدند؛ اما نمی‌بینیم که زیرزمین چه خبر است. آب‌ها را به مدد پمپ‌ها سرخوش و مستانه از زمین بیرون می‌کشیم، زمین می‌خشکد، صدای ناله‌اش را نمی‌شنویم؛ اما مادر زمین پرحوصله و صبور است، اندک اندک می‌خشکد و کمرش می‌شکند، تاب نمی‌آورد و فرومی‌نشیند، و درست زمانی صدایش را می‌شنویم که زیر پای‌مان خالی می‌شود. زمین می‌خشکد و بیابان می‌شود، ریزگرد به پا می‌خیزد و همه سال‌های سکوت زمین را به رخ‌مان می‌کشد، انتقام می‌گیرد. استخوان آب‌خوان‌های زمین که بشکند، استخوان‌های ما را هم خواهد شکست؛ و چشمه‌های زمین که بخشکد، چشم‌های ما را هم خواهد خشکاند.
✅ تصور نکنیم چند بارش بهار امسال برای درمان زخمی که طی چند دهه بر پیکر آبخوان‌ها و منابع آب زیرزمینی این کشور وارد کرده‌ایم مرهمی است. تخریب منابع آب زیرزمینی درست عین سرطان – با همه وحشتی که بر جان‌مان می‌ریزد – عین زلزله‌ای خاموش، عین طوفانی اجتماعی و سیاسی که انقلاب‌های عربی را برانگیخت، و عین هر فاجعه کندرو دیگری، زیر پای ما را خالی می‌کند. این تخریب کندرو منابع آب زیرزمینی، اگر کاری نکنیم، خیلی تند ما را در خود خواهد بلعید. چشم‌ها را از ابرهای آسمان به لایه‌های زیرین زمین بدوزیم. فاجعه از جایی می‌آید که اصلا نمی‌بینیم.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
«مديران خاطرات» و «مديران مُخاطرات»
(محمد فاضلي – عضو هيئت علمي دانشگاه شهيد بهشتي)
✅ هر آدمي در طول زندگي حرفه‌اي خود با مديران متفاوتي مواجه مي‌شود. دسته‌بندي‌هاي مختلفي از مديران و الگوهاي کاري آن‌ها ارائه شده است، اما به نظرم طبقه‌بندي تأمل‌برانگيز جالبي هم براي مديران قابل ارائه است.

✅ گروهي از مديران هستند که ساليان دراز مدير بوده‌اند و هر ايده جديدي که مطرح کنيد، آن‌ها دفترچه خاطرات‌ ذهن‌شان را براي شما باز کرده و خلاصه حرف‌شان اين است که «اين ايده را ما در سال فلان اجرا کرديم و نتيجه نداد.» اين‌ها اصلاً توجه نمي‌کنند که اصلاً اين همان ايده‌اي است که آن‌ها اجرا کرده‌اند و اگر هست آيا آن روز که موفق نشدند، دليل ناکامي‌شان بد اجرا کردن، انجام کار مناسب در زمان نامناسب يا هر دليل ديگري نبود.

✅ اين‌ها «مديران خاطرات» هستند؛ مديراني که در يک دستگاه اداري ناکارآمد رشد کرده‌اند و همه ذهن‌شان انباشته از خاطرات شکست ايده‌هايي است که گاه ايده خوبي نبوده‌اند و گاه خود همين آدم‌ها ايده را به شکست کشانده‌اند. دفتر خاطرات ذهن‌شان انبوهي از «طرح‌هاي تنسي‌ تاکسيدويي» به ياد مي‌آورد که گاه خود طراح و مجري آن بوده‌اند. اين «مديران خاطرات» کارشان ممانعت از نوآوري، مقاومت در برابر ابداع و چسبيدن به صندلي‌شان است؛ و همان گونه که پيش‌تر نوشته‌ام، براي حفظ اين صندلي به تدريج به «جلّاسان گردگو» بدل شده‌اند؛ و در لحن‌شان «من مي‌دونم موفق نمي‌شيم» گِلام داستان‌هاي گاليور موج مي‌زند.

✅ دسته دوم اما «مديران مُخاطرات» هستند. مديران مخاطرات اگر چه در واژه، فقط يک «مـُ» از مديران خاطرات بيشتر دارند اما به کلي متفاوتند. آن‌ها حتي وقتي سابقه شکست‌هاي گذشته را مي‌دانند، ايده‌هاي جديد را تحسين مي‌کنند، نوآوري را مي‌پسندند، مي‌فهمند که دنيا تغيير کرده است و با روش‌هاي گذشته نمي‌شود سازمان و کشور را اداره کرد. مديران مخاطرات به روش‌هاي گذشته نچسبيده‌اند، از اين‌که آشکارا با هر آن‌چه در گذشته ناکارآمدي‌اش ثابت شده است وداع کنند بيم ندارند؛ حتي اگر اين گذشته تا اندازه‌اي ميراث خود آن‌ها باشد.

✅ مديران مخاطرات مي‌توانند با «ذهن‌هاي جوان» کار کنند. ذهن جوان الزاماً در سن جواني نيست، گاه باتجربه‌اي است که هنوز مي‌خواند، فکر مي‌کند و فقط به حفظ صندليش فکر نمي‌‌کند؛ گردگو نيست و حالش از جلسات بي‌حاصل به هم مي‌خورد. پايداري کشورش را بيش از پايداري صندليش دوست دارد. مديران مخاطرات به نسخه‌هاي بديل وضع موجود سازمان و مديريت فکر مي‌کنند و به کساني که چنين انديشه‌هايي داشته باشند ميدان مي‌دهند.

✅ «مديران خاطرات» کارکنان نوآور را با ذکر مصيبت تجربه‌هاي گذشته مي‌ترسانند، گروهي که در خاطرات گذشته مي‌مانند؛ و «مديران مخاطرات» مبدعان و جسورها را پشتيباني، و از نوآوري و مخاطره استقبال مي‌کنند. اصلي‌ترين مخاطره‌اي که بايد از آن استقبال کنند، مخاطره به چالش کشيده شدن پنداشته‌هاي ذهني خودشان است و از اين کار ابايي ندارند. يکي از ترسناک‌ترين لحظه براي مديران – و شايد هر انساني - زماني است که ذهنيات درست‌پنداشته خود را در معرض خطر مي‌بيند، اما مديران مخاطره حاضرند همه ذهنيت‌هاي خود را در معرض بازنگري انتقادي قرار دهند و به زيردستان‌شان بابت به چالش کشيدن اين ذهنيت‌ها پاداش مي‌دهند. آينده سازمان‌ها، اقتصاد و سرنوشت اين کشور را تا اندازه زيادي کردار و غلبه هر يک از اين دو گروه مديران تعيين مي‌کند.
(اين متن را اگر مي‌پسنديد، براي ديگران نيز ارسال کنيد.)
https://t.me/fazeli_mohammad
آقایان! «طعنه‌درمانی» جای شفافیت را نمی‌گیرد
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ مسعود پزشکیان نماینده مجلس گفته است «کسانی که حتی نمی‌توانند FATF را تلفظ کنند با آن مخالفت می‌کنند.» جناب پزشکیان این گونه طعنه‌زدن‌ها مشکلی از کار فرومانده مملکت باز نمی‌کند. امثال جنابعالی تا وقتی به صراحت درباره مسائلی نظیر FATF برای مردم سخن نگویند، نمی‌توانید انتظار داشته باشید حمایت اجتماعی از این گونه اقدامات صورت گیرد.
✅ چرا از تریبون مجلس نمی‌گویید که صدا و سیمای این کشور از دو هفته مانده به جام جهانی برنامه ویژه معرفی تیم‌های شرکت‌کننده در این رویداد گذاشته است و در شرح و بسط بازیکنان و چند و چون جام جهانی فوتبال کم مانده مشخصات لباس زیر فوتبالیست‌ها را هم تصویر کند، اما از ساختن چند برنامه صریح و روشن درباره FATF و پی‌آمدهای عمل ایران به دستورالعمل‌های آن و الحاق به معاهدات مرتبط با آن عاجز است.
✅ چرا به صراحت درباره دو فرضیه اصلی مربوط به مخالفت گروهی با FATF سخن نمی‌گویید؟ چرا این بحث باز نمی‌شود که دستورالعمل FATF برای مقابله با کلیه صورت‌های پولشویی و علیه درآمدهای حاصل از قاچاق، و تأمین مالی تروریسم است؟ دو فرضیه بیشتر نیست. فرضیه اول، با قرار گرفتن ایران در لیست سیاه گروه ویژه اقدام مالی (FATF)، شاهد ادامه چالش‌آفرینی پول‌های کثیف در داخل، و حبس درآمدهای ارزی در خارج از کشور خواهیم بود؛ و برندگان اصلی کسانی هستند که به دلیل منافع شخصی و گروهی، علاقه‌ای به شفاف شدن روند جابجایی پول در بانک‌های کشور ندارند. گفته می‌شود بیشتر بانک‌های کشور نیز در برابر اجرای قانون مبارزه با پولشویی مقاومت می‌کنند. این فرضیه چقدر درست است؟
✅ فرضیه دوم این است که گروهی واقعاً نگران محدود شدن کمک‌های مالی ایران به حزب‌الله لبنان و حماس هستند. این فرضیه تا چقدر درست است؟ فرضیه سومی هم هست که اعتقاد دارد، گروه منتفع از فرضیه اول پشت فرضیه دوم پنهان شده‌اند.
✅ جناب پزشکیان و همه کسانی که دلسوزانه طرفدار الحاق ایران به نظام‌های حقوقی مرتبط با FATF هستید، بدون آشکارا سخن گفتن درباره این فرضیه‌ها و روشن ساختن آن‌ها برای مردم، به هیچ جا نمی‌رسید. چرا به صراحت و با بسط و تفصیل، به همان اندازه که تلویزیون درباره قد و بالای بازیکنان و تیم‌های حاضر در جام جهانی داد سخن می‌دهد نمی‌گویید «مقررات مبارزه با پولشویی شامل قوانینی است که اشخاص و شرکت‌ها را موظف می‌کند در مورد نحوه کسب درآمدشان به دولت‌ها توضیح دهند، از این راه، پول‌هایی که از راه‌های نامشروع، مانند قاچاق، رشوه و تخلف‌های مالی به دست آمده است، برای ورود به بازارهای مالی با دشواری بیشتری رو به رو می‌شود و سلامت نظام مالی و اقتصادی بیشتر قابل تضمین‌تر خواهد بود.»
✅ مدافعان شما نیز امروز به اندازه کافی اطلاعات ندارند تا از شما دفاع کنند. اکثریت ملت ایران – حتی فرهیختگان و نخبگانش - امروز اصلاً نمی‌داند FATF چیست، توصیه‌نامه «استانداردهای بین‌المللی در مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم و اشاعه‌گری» چیست و چه محتوایی دارد، فهرست سیاه که ایران زمانی در آن قرار داشت و محتمل است دوباره در آن قرار گیرد چه چیزی است و چه پی‌آمدهایی برای مردم و زندگی‌شان دارد. انتظار دارید مردم و نخبگان چه حمایتی از شما کنند وقتی زبان به کام گرفته‌اید و مثل جناب پزشکیان طعنه‌درمانی می‌کنید؟ یاد بگیرید شفاف سخن بگویید، و حتی وقتی مصلحت اقتضا می‌کند شفاف نباشید، شفاف توضیح بدهید که چرا نمی‌توانید شفاف باشید.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.)
https://t.me/fazeli_mohammad
👍2
Forwarded from اتچ بات
‍ هجرت مردی که نگران ایران بود
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ جامعه‌شناسی و اصحاب اندیشه اجتماعی در ایران امروز سوگ‌وار مردی شدند که سهمی به‌سزا در بالیدن جامعه‌شناسی ایران داشته است. محمدامین قانعی‌راد (1397-1334)، استاد جامعه‌شناسی و رئیس پیشین انجمن جامعه‌شناسی ایران، غروب پنج‌شنبه 24 خرداد 1397 ایران را به قصد دیار باقی وداع گفت. محمدامین قانعی‌راد را از ابتدای دهه 1389 می‌شناختم، بارها گفت‌وگو کرده بودیم و در چند مورد از نزدیک با هم کار کردیم. خودش مرا برای نقد کتاب «جامعه‌شناسی رشد و افول علم در ایران» دعوت کرد.

✅ ایران را از عمق جان دوست داشت و دلش نگران حال و آینده ایران بود؛ و تا آخرین روزها که تن رنجور شده‌اش توان داشت برای ایران و مسائل مختلف‌اش فکر کرد، نوشت، مصاحبه کرد، کانال تلگرامی‌اش را به‌روز کرد. جامعه‌شناسی را فقط در دانشگاه و کلاس حبس نکرد، به عرصه عمومی کشاند، همان گونه که نام کانال تلگرام‌اش هم «جامعه‌شناسی حوزه عمومی» بود.

✅ من افتخار داشتم از مهر 1393 در پروژه «باید درباره آب گفت‌وگو کنیم» همکارش باشم. جامعه‌شناس زمانه‌اش بود و دریافت که محیط‌زیست و آب مسأله بزرگ پیش روی ایران عزیزش است. انجمن جامعه‌شناسی ایران را در کنار مرکز بررسی‌های استراتژیک و انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات برای چهارده نشست «باید درباره آب گفت‌وگو کنیم» بسیج کرد. همان‌قدر با شور و تعهد وارد بحث محیط‌زیست و آب شده بود که به تخصص اصلی‌اش درباره جامعه‌شناسی علم می‌پرداخت؛ همان‌ قدر مؤثر که دو دوره از درخشان‌ترین دوران‌های انجمن جامعه‌شناسی ایران را مدیریت کرد.

✅ یک سال اخیر جسم‌اش دیگر همراهی نمی‌کرد اما نگران ایران بود. آخرین بار در دی‌ماه 1396 در نشستی که برای تحلیل اعتراضات خیابانی توسط انجمن جامعه‌شناسی ایران و انجمن علوم سیاسی برگزار شد، قبل از من سخنرانی کرد (نفر اول سمت راست عکس زیر)، با همه وجود از نگرانی‌هایش برای ایران گفت و هشدار داد. بیم‌ناک بود، از سرطانی که او را تضعیف می‌کرد گویی نمی‌هراسید، شجاعانه با تن نحیفش آمده بود تا از سرطان‌های خطرناک‌تری که بر جان ایران نشسته‌اند بگوید. سخنش که تمام شد، توان نداشت بالای صحنه بماند، آرام صندلی را ترک گفت و در بین حضار نشست. اما این شش ماه آخر هم دست از تلاش برنداشت، فعالانه اندیشید، نوشت، سخن گفت تا شاید گوش شنوایی پیدا شود.

✅ کتاب‌های پرشمارش یادگارهای جاودانه اوست. یادگارهای مردی که هم اخلاق و اصول دانشگاه را درونی کرده بود، هم در دفاع از استقلال و آزادی دانشگاه نوشت، هم برای اعتلای علم کوشید، و هم مسئولیت اجتماعی دانشگاهی‌بودن را یک لحظه از یاد نبرد. تردید ندارم در حالی ایران را ترک گفته که از عمق جان نگران این آب و خاک بوده است. روحش شاد.

✅ برخی از کتاب‌های تألیف‌شده توسط محمدامین قانعی‌راد:
تعاملات و ارتباطات در جامعه علمی: بررسی موردی رشته علوم اجتماعی
تبارشناسی عقلانیت مدرن، قرائتی پست مدرن از اندیشه شریعتی
جامعه شناسی کنشگران علمی در ایران
مشارکت سیاسی و اجتماعی نخبگان
ساختار مدیریت نظام علمی کشور
نظام عملی کشور دربرنامه سوم توسعه
شبکه سیاستی علم و فناوری: نظریه ها، تجربیات و مدل مفهومی
پیمایش علم و جامعه: تجربه جهانی و اجرای نسخه ایرانی
الگوی چهاروجهی برای ارزیابی توسعه علوم انسانی
نخبگان دانش: مشارکت یا مهاجرت؟
زوال پدرسالاری؛ فروپاشی خانواده یا ظهور خانواده مدنی؟
#محمدامین_قانعی‌راد
#جامعه‌شناسی_ایران
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.)
Forwarded from آینده مشترک
⚛️تلخ و دوست‌داشتنی

⭕️تمنای آنکه دیگران دوستمان داشته باشند، بزرگترین سلاحی است که ما را وادار می‌کند تا خودمان نباشیم؛ تا آن کسی باشیم که دیگران دوستش دارند!

دیگران از ما می‌خواهند تا به گونه‌ای رفتار کنیم که آن‌ها، آن رفتار را مطلوب‌تر می‌دانند و این اسلحه‌ی نظرات دیگران است که ما را مدام از خودمان و از آن که هستیم، دور می‌کند.

اما دختر خوب یا پسر خوب دیگران بودن، تمامی ندارد. آن‌ها آنقدر پیشروی می‌کنند که نهایتا یک روز تو را قربانی می‌کنند. همان روزی که صبح از خواب برمی‌خیزی و می‌بینی دیگر چیزی از تو نمانده است. دیگر چهره‌ای که در آیینه می‌بینی تو نیستی! دیگر هیچ شوق و شوری نداری که از ته دل تو را خوشحال کند! این‌ها عوارض «رفتار بر اساس معیارهای دیگران» است. معیارهای دیگران، برچسب‌های خوب و بدی که به ما می‌زنند، مثل باتلاق ما را در خود می‌کشد.

⭕️اما برخی از آدم‌های تلخ، گاه از این قاعده مستثنی می‌شوند: تلخ‌های دوست‌داشتنی! «تلخ‌های دوست‌داشتنی»‌ ما را توبیخ می‌کنند، به ما نهیب می‌زنند، بدترین تعابیر را گاه در مورد ما یا کارهای ما به کار می‌برند، و ما باز آن‌ها را دوست داریم! دوست داریم نه از بابت خودآزاری و نه از بابت آن‌که طبع‌مان خو گرفته باشد با زور، نه!

ما آن‌ها را دوست داریم چون آن‌ها با همان سخت‌گیری‌هایشان ما را وادار به اصلاح و تصحیح خودمان مي‌کنند! آن «تلخ‌های دوست‌داشتنی» با ما تعارف ندارند؛ آن‌ها دنبال واژه‌های مهربان برای خطاب قرار دادن ما نمی‌گردند! آن‌ها سخت‌گیرند مثل پدری که به فرزندش در زمان اشتباهاتش تذکر می‌دهد، دعوا می‌کند و البته هم‌زمان اطمینان می‌دهد که دوستش دارد!

ما کمتر یاد گرفته‌ایم تا همان «تلخ‌های دوست‌داشتنی» باشیم. ما بیشتر دوست داریم آن انسان همیشه مهربانی باشیم که اشتباهات را نمی‌بیند؛ نمی‌بیند یا تمایلی برای اصلاحشان ندارد.

⭕️«محمدامین قانعی‌راد» عزیز دیروز از میان ما رفت. قانعی‌راد حتما یکی از همان «تلخ‌های دوست‌داشتنی» بود. سال‌ها با او در مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور همکار بودم. زمانی که پروژه پامفا (پایلوت آینده‌نگاری مناسب‌ترین فناوری‌های ایران ۱۴۰۴) به همت «علی پایا» (که چقدر دلتنگش هستیم!) در فاز دوم آغاز شد، برای نخستین بار قرار بود جلوی کمیته‌ی راهبری که دکتر قانعی‌راد هم عضو آن بود، ارائه‌ای داشته باشم. قبل از جلسه تنها دلهره‌ام هجوم بی‌پروای دکتر قانعی‌راد بود! به راستی می‌ترسیدم، چون ممکن بود با مخالفت او جو جلسه تغییر کند و رویای پروژه تباه شود.

جلسه که تمام شد، برخلاف انتظارم دکتر قانعی‌راد از پروژه دفاع کرده بود؛ و نه از من البته. او رویای پروژه را حفظ کرده بود؛ و هم‌زمان به من چیزهایی یاد داده بود. او تلخ بود وبه قول «مقصود فراستخواه» عزیز مثل دارو، تلخ بود و درمانگر! و البته دوست‌داشتنی. او دوست‌داشتنی بود چون روح‌اش بزرگ بود و هیچ فرصتی را برای طرح ایده‌آل‌هایش را از دست نمی‌داد.

⭕️او هم برای دوستان و همکارانش و هم برای جامعه‌اش تلخ بود و دوست‌داشتنی و درمانگر! و این همان ویژگی‌هایی است او را در یادها ماندگار کرد.

یادش گرامی باد و خدایش رحمت کند.

🖊امیر ناظمی

به‌اشتراک بگذارید تا آفریده شود
@ShareNovate

https://www.instagram.com/p/BkCf1IunIVa/
زیستن و رقابت در «گروه زندگی»
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ شب قرعه‌کشی گروه‌بندی جام جهانی فوتبال نوشتم «ما با بزرگان دیده می‌شویم و اوج می‌گیریم» (نگاه کنید به: https://t.me/fazeli_mohammad/1215). استدلالم این بود که اگر تیم آماده‌ای باشیم هم‌گروهی با اسپانیا و پرتغال خوش‌شانسی ماست. نوشتم «میلیاردها نفر برای دیدن بازی اسپانیا و پرتغال به تلویزیون‌ها چشم می‌دوزند، اما ناگزیرند ما را هم ببینند و اگر تا آن زمان خوب آماده شده باشیم، در حالی که آماده‌اند تا اسپانیا و پرتغال را ببینند، ما را تحسین خواهند کرد.» همان جا نوشتم که اگر فوتبال را درسی برای زندگی بدانیم «از بودن با بزرگان استقبال خواهیم کرد؛ حتماً تلاش خواهیم کرد در سایر عرصه‌ها هم کنار بزرگان بایستیم.» حرفم این بود که باید کاری کنیم که در اقتصاد و فرهنگ هم کنار بزرگان دنیا بایستیم.

✅ کاش قاعده بازی‌های دنیا اجازه می‌داد تا مثل فوتبال بی‌دردسر کنار بزرگان بایستیم و دیده شویم. عادل فردوسی‌پور جمله‌ای را بعد از تمام شدن بازی و در میان هیاهو گفت که کمتر شنیده شد، جمله‌ای زیرکانه و دردناک از همان‌ها که جزئی از سبک گزارشگری اوست: «فقط در فوتبال است که ما زود به آرزوهامون می‌رسیم.» ادامه منطقی جمله می‌تواند این باشد امروز «فقط در فوتبال است که در میان بزرگان قرار می‌گیریم و فرصت دیده‌شدن پیدا می‌کنیم.» این مردم ما را می‌آزارد، خسته می‌کند و شادی را از ایشان می‌گیرد.

✅ کنار بزرگان دنیای فوتبال بودن به ما اجازه داده است شادمان و امیدوار باشیم. تصویر رده‌بندی گروه ما را نگاه کنید. ما بالاتر از اسپانیا و پرتغال ایستاده‌ایم و حتی این رده‌بندی اگر فقط تا آخر دومین بازی ما طول بکشد، نزدیک به یک هفته بالاتر از غول‌ها ایستاده‌ایم؛ ما در این دنیای رسانه‌ای‌شده، یک هفته بالاتر از آن‌ها می‌ایستیم، در کانون توجه رسانه‌های و کمپ تیم ملی ما با حضور رسانه‌ها شلوغ‌تر خواهد شد.

✅ همه این‌ها نشان می‌دهد ما در «گروه مرگ» نیستیم، این گروه برای ما «گروه زندگی» است. زیستن و رقابت در گروه زندگی است که مردم را شادمانه به میان خیابان کشیده است، غصه‌ها برای ساعاتی فراموش شده‌اند، امید پر گشوده، همدلی موج می‌زند و جهانی به انتظار هنرنمایی ما در برابر غول‌ها نشسته است.

✅ کاش زیستن در «گروه زندگی» را بیرون از دنیای فوتبال هم جدی بگیریم. شاید اگر در «گروه زندگی» این جهان می‌زیستیم، فرصت می‌داشتیم با تیم‌های ملی فوتبال قدرتمندتری هم مسابقه تدارکاتی داشته باشیم، و کشورهای جهان از مسابقه دادن با ما خودداری نکنند. آن وقت مجبور نمی‌شدیم رقیب تدارکاتی تیم «کوزوو» باشیم و دست آخر بازی هم لغو شود. بیست دقیقه اول بازی ایران و مراکش می‌شد ترس از بودن در میادین بزرگ را در تیم ملی ما دید. زیستن در «گروه مرگ» را درونی کرده بودند، میدان‌ندیدگی و با بزرگان بازی نکردن، به درونی کردن تفکر زیستن در «گروه مرگ» دامن زده بود. اگر با زیستن در «گروه زندگی» جهان، فرصت دیدار با بزرگان یافته بودیم، بیست دقیقه اول زیر فشار سنگین مراکش نمی‌ماندیم.

✅ شادیم و شادی حق مسلم ماست، و «فقط در فوتبال است که ما زود به آرزوهامون می‌رسیم» اما تا وقتی تفکر «گروه زندگی» را جدی و در حیات خود جاری نکنیم، شادی‌های ما به اتفاقات گره می‌خورند، عین این اتفاق که مدافع مراکش گل به خودی بزند – هر چند این اتفاق محصول تلاش جانانه، مقاومت و مبارزه وطن‌دوستانه ما باشد – و شادی‌های ما رویه معمول زندگی نخواهد شد. زیستن و رقابت کردن هوشیارانه در «گروه زندگی» این جهان، راهی به سوی شادی، امیدواری، انسجام و اتحاد ایران است. تفکر «زیستن و رقابت در گروه زندگی» را از این جام جهانی آغاز کنیم.
#گروه_زندگی_نه_گروه_مرگ
#زیستن_و_رقابت_در_گروه_زندگی
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.)
https://t.me/fazeli_mohammad
Forwarded from اتچ بات
‍ مرگت هم بزرگداشت جامعه‌شناسی بود
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ يکشنبه 27 خرداد 1396 روز وداع با مردي از تبار دانشگاهيان واقعي در تالار ابن‌خلدون دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه تهران بود. صدها نفر از اصحاب علوم اجتماعي، از دانشجو گرفته تا بزرگان اين رشته‌ها، گرد آمده بودند تا با سيدمحمدامين قانعي‌راد وداع کنند؛ جامعه‌شناس و رئيس دو دوره انجمن جامعه‌شناسي ايران که يک عمر براي اعتلاي علم، شناخت مسائل اجتماعي ايران، همراهي با دردهاي اجتماعي و سياسي جامعه ايراني، تقويت اجتماع علمي، تقويت نهادهاي علمي ايران، استقلال و آزادي دانشگاه، توسعه پايدار و عزت و اعتلاي جامعه ايراني تلاش کرد. وداع با او که فقط 63 سال در اين جهان زيسته بود و در اوج خلاقيت علمي بار سفر بست، دردناک و تلخ بود؛ اما مراسم وداع با محمدامين قانعي‌راد نکته‌هاي مهمي داشت که تا اندازه‌اي از بار غصه‌هاي ما مي‌کاهد.
✅ محمدامين قانعي‌راد سال‌های دراز درباره استقلال و آزادي دانشگاه فکر کرد، نوشت و دغدغه باليدن علم را داشت. او از مسير همين دغدغه بود که به تقويت اجتماع علمي جامعه‌شناسي همت گماشت. اصحاب علوم اجتماعي شاهد بودند که دو دوره رياست او بر انجمن جامعه‌شناسي ايران چگونه سخت‌کوشانه و ثمربخش بود. محمدامين ما هر قدر زندگي‌اش سراسر تلاش براي تقويت اين اجتماع علمي بود...
✅ مراسم وداع با پيکرش نيز به تجسم رؤياي او بدل شد. صدها دانشجو و دانش‌آموخته و استاد جامعه‌شناسي همدلانه گرد آمده بودند تا به محمدامين نشان دهند که زحماتش به بار نشسته است. جامعه‌شناسي به‌مثابه علم، دانش، گفتمان، فعاليت اجتماعي، کنشگري و تفکري زنده، خود را به رخ تالار ابن‌خلدون دانشکده علوم اجتماعي دانشگاه تهران کشاند. محمدامين نيز با آن قد بلند و آرميده زير پرچم وطني که به آن عشق مي‌ورزيد و نگرانش بود، با طمأنينه و همان صلابت نظامي‌گونه‌اش، به هم‌رزمانش مي‌نگريست.
✅ يک عمر مي‌خواست جامعه‌شناسان و اصحاب علوم اجتماعي را يک‌جا گرد آورد و استواري پيوندهاي علمي و اخلاقي‌شان در راه اعتلاي جامعه‌شناسي و جامعه ايراني را ببيند و موفق شد. مرگش هم ادامه زندگي‌اش بود. همه آمده بودند تا بگويند، مرد تو موفق شدي، ببين جامعه‌شناسي باوجود همه هجمه‌ها، صاحب اجتماع علمي شده است.
✅ محمدامين، مرد بزرگ! مي‌دانستي که رندال کالينز درباره اهميت شعائر و مناسک علم و نقش آنها در رشد و بالندگي علم نظريه‌پردازي کرده است؟ مراسم وداع با تو هم به مناسک و شعائري براي تقويت اجتماع علمي تبديل شد. جامعه‌شناسان شايد هيچ‌گاه اين‌چنين گرد هم نيامده بودند تا اجتماع علمي را ناخودآگاه بزرگ بدارند. برخي نظريه‌هاي جامعه‌شناسي را مي‌خوانند و تو حتي در مراسم مرگت هم آنها را محقق کردي. مناسک و مراسم مرگت هم بزرگداشت جامعه و جامعه‌شناسي بود.
✅ محمدامين! يادت هست شجاعانه نقد مي‌کردي و هم‌زمان از رؤياها مي‌گفتي و اميدوارانه گام برمي‌داشتي؟ مراسم وداع با تو هم انتقادي بود. دانشجويان را ديدي که کنار پيکرت، دست‌نوشته‌هايي به نشان اعتراض بلند کرده بودند؟ صداي خودت را شنيدي که از رؤياهاي جامعه ايراني گفتي و نقدها و اميدهايت را با همه ما قسمت کردي؟ پيکرت بر بالاي همان جايگاهي با وقار زير پرچم ايران آرميده بود که خودت ده‌ها بار بر آن ايستاده بودي و درباره علم، دانشگاه، مسئوليت اجتماعي، نقد جامعه و سياست، توسعه و ايران سخن گفته بودي.خوشا به حالت مرد، از همان‌جا که زنده سخن گفته‌ بودي، پيکرت نيز در سکوت سخن گفت؛ همه آمده بودند تا با کردار و منش تو پيمان ببندند.
✅ محمدامين! شايد آدميان همان‌گونه مي‌ميرند که زندگي مي‌کنند. تو همه عمر مي‌خواستي جامعه‌شناسي را به ميان جامعه بکشي و همه اين تلاشت را باور کرده بودند. نوشته‌ها در يادبود خودت را بخوان، مي‌بيني همه اين را گفته‌اند. عجيب بود که تو شايد اولين جامعه‌شناسي شدي که تصاويرت را صادقانه به در و ديوار اين شهر آويختند. نمي‌دانم اين کار را دوست داشتي يا نه، اهل تظاهر که نبودي، اما اين ادامه همان راهي بود که خودت رفتي؛ جامعه‌شناسي را به ميان جامعه کشيدي و مرگ تصويرت را مثل يک نماد به در و ديوار شهر آويخت. همکار دانشگاهي من که رشته‌اش فني و مهندسي است، ديروز مي‌پرسيد محمدامين قانعي‌راد کيست که تصاويرش را به در و ديوار آويخته‌اند؟ تصاويرت هم جامعه‌شناسي را به ميان جامعه کشيده است.اي مرد جامعه‌شناس! مرگ هم تداوم زندگي تو بود؛ همه آنچه را برايش در زندگي کوشيدي، در «کنش مرگ» هم تحقق بخشيدي. خداحافظ مردي که دغدغه ايران داشتي.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
منتشرشده در روزنامه شرق، سی خرداد هزار و سیصد و نود و هفت
این رانت است
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
🔹من چند روز پیش پیامکی دریافت کردم با این مضمون «سفری خاطره‌انگیز و به یاد ماندنی در کشورهای مالزی، روسیه و فرانسه برای دانشگاهیان در تابستان همراه با وام بانکی.» و از همان شماره دوباره پیامکی آمد درباره «سفر علمی، فرهنگی و تفریحی مالزی، روسیه و فرانسه ویژه اساتید و کارکنان دانشگاه‌های کشور و خانواده‌شان همراه با وام بانکی.» جالب است نه؟ کشوری تحت تحریم با مشکلات ارزی، بانک‌های دارای مشکلات متعدد و صنایع مشکل‌دار در تأمین نقدینگی؛ که بانک‌هایش برای سفر به کشورهای خارجی به دانشگاهیان وام می‌دهند.
🔹تورهای مالزی را بررسی کردم و دیدم هفت شب سفر به مالزی با هزینه دو میلیون و سیصد هزار تومان تبلیغ شده است. قواعد ارائه ارز مسافرتی را هم بررسی کردم. هزار یورو یا معادل آن ارزهای دیگر به مسافران مالزی داده می‌شود. ارز مسافرتی به قیمت هر دلار 4200 تومان و هر یورو 5400 تومان به متقاضیان ارائه می‌شود. قیمت روز هر یورو 8300 تومان در بازار آزاد است.
🔹خوب دقت کنید. مسافر 1000 یورو دریافت می‌کند که در بازار آزاد هشت میلیون و سیصد هزار تومان است. او پنج میلیون و چهارصد هزار تومان بابت خرید 1000 یورو می‌پردازد و دو میلیون و سیصد هزار تومان نیز بابت هزینه تور مالزی می‌پردازد. هزینه خرید ارز و تور معادل 7700000 می‌شود و ششصد هزار تومان از ارزش بازاری مقدار ارز داده‌شده به مسافر کمتر است.
🔹مسأله ساده است. یورو به قیمت 5400 تومان و تحویل 1000 یورو به این قیمت به مسافران، مساوی با تولید دو میلیون و نهصد هزار تومان رانت برای مسافر است. این بدان معناست که مسافر ششصد هزار تومان نیز پول تو جیبی سفر – بیش از هزینه تور – از دولت و از منابع ملی دریافت می‌کند. این بدان معناست که به ازای هر مسافر یارانه‌ای معادل دو میلیون و نهصد هزار تومان به کسب‌وکارهایی پرداخت می‌شود که کارشان خارج کردن مسافر و ارز از ایران است.
🔹دادن وام به دانشگاهیان برای سفر به روسیه، مالزی و فرانسه در این اوضاع بانک‌ها و وضعیت تأمین مالی صنایع، در چارچوب چنین رانتی قابل فهم است.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
Forwarded from آینده مشترک
⚛️واقع‌بینی فوتبالی: آنگونه که هستیم

🖊امیر ناظمی (هیات علمی مرکز تحقیقات سیاست علمی)

⭕️رویاهای محال
رویای بهارانه‌اش آن بود که «حاکمان از رویاهای محال دست بردارند و به رویاهای ممکن بیاندیشند»! این‌ها رویاهای محمدامین قانعی‌راد بود؛ که در مراسم خاکسپاری‌اش در آخرین سکانس‌های فیلم یادبودش پخش شد. مراسمی که روز یکشنبه در جمعی بزرگ و غیرمتداول از دانشگاهیان کشور برگزار شد.

رویای قانعی‌راد که سال‌ها رئیس «انجمن جامعه‌شناسی کشور» بود، رویایی بزرگ است و البته هنوز ممکن و باورپذیر! قانعی‌راد درست تشخیص داده بود و این آخرین سکانس تکان‌دهنده از رویاهای یک جامعه‌شناس بود.

ناامیدی نتیجه‌ی مستقیم انتظاراتی است که محقق نشده‌اند. انتطاراتی که ما فکر می‌کنیم به زودی روی خواهد داد، اما دریغا که اتفاق نمی‌افتد.

وقتی انتظار داریم که شغلی را پس از تحصیل در دانشگاه به دست آوریم و هیچ شغلی متناسب با انتظار خود پیدا نمی‌کنیم، ما ناامید می‌شویم. درست به مانند جامعه‌ای که به انتظارات تغییراتی، دست به انتخاب‌هایی می‌زند و زمانی که انتظاراتش تحقق پیدا نمی‌کنند، ناامید می‌شود.

ناامیدی فاصله‌ی میان انتظارات ما با واقعیت جهانی است که در آن زندگی می‌کنیم. هر چقدر این فاصله بیشتر باشد، ناامیدی بیشتر است.

هرچقدر «رویاهای محال» بیشتری به جامعه‌ای تزریق شود، درست مانند آن است که ناامیدی در آن جامعه تزریق شده باشد.

درست همان زمانی که عده‌ای فکر می‌کنند با بزرگ‌تر کردن رویاهایشان و آرزوهایشان، امید را به یک جامعه تزریق می‌کنند، نمی‌دانند که «رویای محال»‌ یعنی «ناامیدی‌های بزرگ» در روزهای آینده!

⭕️فوتبال تمرین واقع‌بینی
ملت‌ها همیشه نیاز دارند تا فاصله‌ای عمیق میان رویاهایشان و واقعیت‌شان نباشد. هم باید رویا داشت تا انگیزه‌ی رشد به دست آورد و هم باید واقع‌بین بود تا دچار ناامیدی نشد.

به همین دلیل است که ملت‌ها سخت نیازمند آن هستند که جایگاه واقعی خود را بازبشناسند. نیازمند آیینه‌هایی که تصویر بدون روتوش آن‌ها را به خودشان نشان دهد؛ و ملتی خوشبخت است که بتواند به دور از توهم‌ها و رویاهای خیلی دور، به واقعیت‌ها نگاه کند.

ما آرزوهای بزرگ داریم؛ مثل آرزوی قهرمانی در جام جهانی! اما فوتبال برای ما بیش از یک ورزش است. فوتبال همان پدیده‌ای است که هم آرزوهای ما را پرورش می‌دهد و هم واقع‌بینی ما را!

آرزوی قهرمان شدن، مانع از دیدن واقعیت‌ها نشده است. وقتی ما در جام جهانی ۲۰۱۴ در دقیقه‌ی پایانی با شوت مسی از آرژانتین بزرگ تنها با یک گل باختیم، به خودمان بالیدیم! ما واقع‌بین بودیم و خوب می‌دانستیم به قول فردوسی‌پور «چقدر خوبیم ما»!

فوتبال برای ما آیینه‌ی واقع‌بینی شده است، ما خوب می‌دانیم که باخت از اسپانیا، دور از انتظار نیست. ما خوب می‌دانیم که همین بازی کردن با اسپانیا به قول محمد فاضلی عزیز (https://t.me/fazeli_mohammad/1351) زیستن در گروه زندگی است! ما آن‌چنان که واقعیت جایگاه خود را می‌دانیم و می‌پذیریم، یعنی ما میل به توسعه داریم.

⭕️فرصت واقع‌بینی
1️⃣واقع‌بینی در تضاد با توهم و رویاهای محال است؛ و توهم سرآغاز ناامیدی و ویرانی. تنها واقع‌بینی است که می‌تواند نقطه‌ی شروع هر توسعه‌ای باشد.

2️⃣کسانی که به تزریق آرزوهای بزرگ به جای واقعیت مشغول هستند؛ همان کسانی هستند که برآورد اشتباه از جایگاه یک ملت ایجاد می‌کنند. مردم اما در فوتبال نشان داده‌اند که چطور میان آن آرزوهای بزرگ و این واقعیت آشتی برقرار کنند. آن‌ها خوب می‌دانند برای چه خوشحالی کنند و برای چه غمگین!

3️⃣فوتبال نشان می‌دهد مردم ایران واقع‌بینی دارند. ما شکست در بازی مقابل آرژانتین را نیز به صورت واقع‌بینانه‌ای پذیرفتیم و حتی از فوتبالیست‌هایمان استقبال کردیم؛ اما از آرزویمان دست نکشیده‌ایم و هر دوره بهتر از گذشته پیش خواهیم رفت.

4️⃣واقع‌بینی به معنای قبول شکست نیست. بدون شک ما می‌جنگیم برای پیروز شدن در برابر اسپانیا، و همین واقع‌بینی‌مان شاید بتواند ما را حتی به بردی شیرین برساند! اما نمی‌گذاریم دچار توهم شویم. توهم اگر داشته باشیم، باخت در یک بازی می‌تواند دردناک‌تر و شکننده‌تر از هر شکستی باشد.

⏺توسعه از همین نقطه آغاز می‌شود: شناختن جایگاه خود و تلاش برای بهبود آن جایگاه! دست برداشتن از رویاهای محال و رو آوردن به رویاهای ممکن و باورپذیر!

◀️ادامه این یادداشت، قبل از بازی با پرتغال در:
@ShareNovate
استادیوم سیاست را بسازید
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ ورزش خوبی‌های بسیار دارد و یکی از ویژگی‌های خوب آن، شفافیت نسبی است. مسابقات ورزشی – بالاخص فوتبال – پیش چشم ده‌ها هزار نفر در ورزشگاه برگزار می‌شود و عملکرد هر بازیکنی حداکثر در یکی دو بازی آشکار می‌شود. بازیکنان و مربیان فوتبال یا والیبال و سایر ورزش‌های پرتماشاچی حداکثر چند بازی فرصت دارند تا خودشان را نشان دهند و به تماشاچیان ثابت کنند لیاقت پولی را که می‌گیرند دارا هستند. کریستیانو رونالدو هم که باشد وقتی چند بازی خوب نباشد، تماشاچیان او را هو می‌کنند و فصل بعد مبلغ قراردادش تنزل می‌یابد.
✅ شفافیت نسبی ورزش به این معناست که اغلب رقم قراردادهای بازیکنان اعلام می‌شود و حتی جزئیات مبالغ دستمزدشان و قراردادشان با اسپانسرها و شرکت‌های تبلیغاتی مشخص است. طرفداران تیم‌ها می‌توانند قضاوت کنند آیا این بازیکن به اندازه پولی که دریافت می‌کند ارزش دارد یا ندارد. شفافیت نسبی ورزش باعث پیشرفت می‌شود. زیر ذره‌بین تماشاچیان بودن، به تدریج بازیکنان ضعیف را از میدان به در می‌کند و مدیران باشگاه‌ها برای حفظ بازیکنان خوب یا کنار گذاشتن بازیکنان بد تحت فشار قرار می‌گیرند.
✅ فسادها و عدم شفافیت‌هایی در ورزش هست. برخی بازیکنان فرار مالیاتی دارند، پول‌های نامشروع رد و بدل می‌شود، اما حتی بازیکنانی که چنین کارهایی انجام می‌دهند برای مدت زیادی نمی‌توانند در صحنه باقی بمانند. استادیوم فوتبال جایی است که صدها هزار چشم می‌بینند؛ ده‌ها هزار زبان سخن می‌گویند؛ و رسانه‌های ورزشی نیز با همه شائبه‌های‌ حول و حوش آن‌ها، خط قرمزهای زیادی ندارند. فوتبال عرصه‌ای است که می‌توان در آن نزدیک به دو دهه «برنامه نود» داشت و انتقادی‌ترین سخنان را گفت و شنید، جزئیات کردار بازیکنان و مربیان را بارها با تصاویر عقب و جلو کرد، عملکرد داوران – این قضات زمین فوتبال – را موشکافی کرد؛ و چند ده میلیون انسان را به گفت‌وگویی همیشگی درباره عملکرد و کردار بازیگران صحنه ورزش کشاند.
✅ ورزش استادیوم دارد. استادیوم استعاره‌ای از زیر ذره‌بین و فشار افکار عمومی بودن است. ورزش عرصه تن دادن به شفافیت نسبی و قضاوت عمومی است. کشوری که ظرفیت‌های اولیه نظیر جمعیت کافی داشته باشد، تحت فشار این شفافیت و مطالبه افکار عمومی، در ورزش پیشرفت می‌کند. مردم هم از آن جهت که تیم‌ها را از آن خودشان می‌دانند و در عرصه ورزش مشارکت دارند، قهرمانان خودشان را می‌سازند و به آن‌ها لقب می‌دهند، با قهرمانان زندگی می‌کنند و حتی در زندگی آن‌ها سرک می‌کشند و با آن‌ها زندگی می‌کنند، حس خوبی دارند.
✅ مشکل عرصه سیاست تا حدی آن است که استادیوم ندارد. بخش مهمی از سیاست و حکمرانی، در پستوها تعیین تکلیف می‌شود. سیاستی موفق است که استادیوم داشته باشد، رقم قراردادها و دستمزدهای بازیکنانش را مردم بدانند، مردم بتوانند بازیگرانش را با خیال راحت هو کنند، برنامه نود داشته باشد و هر هفته، بدون خط قرمز کردار بازیگر، داور، مربی و حتی توپ‌جمع‌کن‌های سیاست نیز از دید دوربین‌ها مخفی نماند.
✅ فوتبال و والیبال استادیوم دارند و امروز به جایی رسیده‌اند که جلوی قدرتمندترین تیم جهان، مردانه می‌ایستند. فوتبال و والیبال خط قرمزهای زیادی ندارند؛ و چشم‌اندازشان روشن است. مردم حتی به دستمزدهای میلیاردی بازیکنان فوتبال که آن‌ها را شایسته بدانند اعتراض نمی‌کنند، دوست‌شان دارند؛ اما در عرصه اقتصاد و سیاست، مردم استادیومی نمی‌بینند و حتی به دستمزدهای ده میلیونی بازیگران این عرصه نیز معترض می‌شوند.
✅ ورزشکاران در استادیوم با بقیه مسابقه می‌دهند و توانمندی‌های‌شان آزموده می‌شود. مردم در چند بازی می‌فهمند چه کسی بازی بلد است و چه کسی هیچ نیست؛ چهار سال یک بار جام جهانی است و ادعاها آزموده می‌شود. سیاست و اقتصاد اما استادیوم ندارند، مسابقه در این دو عرصه به اندازه فوتبال شفاف و آزمودن ادعاها دشوار است.
✅ بهترین کاری که می‌شود انجام داد «ساختن استادیوم برای سیاست و اقتصاد» و شرکت در «جام جهانی اقتصاد و سیاست» برای آزمودن ادعاهاست. استادیوم برای اقتصاد و سیاست، و یک برنامه نود برای این دو عرصه، به همان اندازه شفاف و بدون خطوط قرمز، راه رشد ما را هموارتر خواهد ساخت.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
ماندن در 2D یا گذار به 4DA؟ مسأله این است
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ آدم‌ها وقتی در وضعیت‌های دشوار یا انتقادآمیز برای خودشان قرار می‌گیرند معمولاً چهار مرحله را طی می‌کنند. این چهار مرحله عبارتند از: انکار (Denial)، دفاع (Defense)، توصیف (Description) و تشخیص (Diagnosis). ابتدای واژگان انگلیسی هر چهار مرحله با D شروع می‌شود و مشهور به 4D هستند.
🔸 انکار، وقتی که فرد می‌گوید «اصلاً این جوری نیست، اشتباه می‌کنید. اتفاقی نخواهد افتاد.»
🔸 دفاع، زمانی است که فرد می‌پذیرد اتفاقی افتاده و انتقادی متوجه اوست، اما در صدد دفاع برمی‌آید. او معمولاً می‌گوید «بله این گونه است، اما طبیعی است که این گونه بشود ...»
🔸 توصیف، وقتی است که فرد سعی می‌کند علت وقوع را توضیح بدهد و می‌گوید «علت واقعه این است که ...»
🔸 تشخیص وقتی است که فرد می‌فهمد اتفاقی افتاده، جای دفاع هم باقی نیست، تشریح علت واقعه هم کفایت نمی‌کند بلکه باید کاری کرد. آن وقت است که می‌گوید «ما سعی می‌کنیم ... و مسأله را حل کنیم.»
✅ مرحله پنجمی هم می‌توان تعیین کرد که همانا در پیش گرفتن اقداماتی است که مانع تکرار رخداد شود. این بدان معناست که فرد یا سازمان با شرایط تطبیق (Adaptation) پیدا می‌کند و به گونه‌ای عمل می‌نماید که دیگر شاهد رخدادهای دشوار و ناخوشایند نباشد. این چند مرحله را می‌توان به صورت 4DA هم نشان داد.
✅ نظام‌های سیاست‌گذاری مناسب آن‌هایی هستند که به سرعت از انکار به تشخیص می‌رسند و با اجرای تشخیص‌های خود، وارد سازگاری و تطبیق می‌شوند. حرکت کند از انکار به سازگاری و تطبیق، فاجعه به بار می‌آورد.
✅ مسأله امروز جامعه ایران این است که در همه عرصه‌های اقتصاد، سیاست داخلی، فرهنگ، سیاست خارجی، محیط زیست و روابط اجتماعی، گروه‌هایی از سیاست‌گذاران هستند که به شدت تلاش می‌کنند در مرحله انکار باقی بمانند و حداکثر وارد مرحله دفاع می‌شوند. انکارپیشه‌گان بهترین وصف برای این جماعت است. انکار واقعیات تغییرات سبک زندگی، انگاره‌های زنان برای زندگی اجتماعی، تغییرات در واقعیت‌های اقتصادی مرتبط با دلار، سکه و محصولات و خدمات، سیاست خارجی، فناوری و هر چیز دیگری، رایج‌ترین کاری است که سیاست‌گذار در ایران انجام می‌دهد.
✅ این سیستم سیاست‌گذاری انگار در همان دو مرحله انکار و دفاع باقی می‌ماند و به صورت اختصاری به صورت 2D است و هیچ قصدی برای گذار سریع به 4DA ندارد؛ نه تشخیص و نه سازوگاری و تطبیق.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.)
https://t.me/fazeli_mohammad
Forwarded from اتچ بات
‍ برسد به دست یوزپلنگ‌ها
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ یوزپلنگ‌ها!! باور کنید یک ملت تمام تاریخش را با «افسانه آرش» زیسته است؛ او که جانش را بر فراز دماوند در تیری نهاد که از بامداد تا غروب خورشید در آسمان پر کشید تا مرزهای ایران و توران را نشانه‌گذاری کند، و پیکرش ناپدید شد تا همیشه تاریخ الهام‌بخش شیرآهن‌کوه مردان و زنان این سرزمین باشد. سیاوش کسرایی از زبان آرش می‌گوید:

در این پیکار / در این کار / دل خلقی است در مشتم؛
امید مردمی خاموش هم پُشتم
کمان کهکشان در دست / کمانداری کمانگیرم
هزاران چشمِ گویا و لبِ خاموش / مرا پیک امید خویش می‌داند
هزاران دست لرزان و دل پُرجوش
گَهی می‌گیردم، گَه پیش می‌راند / پیش می‌آیم.

✅ و باز سیاوش کسرایی در وصف حال ایرانیان و آرش می‌سراید:

کودکان از بام‌ها او را صدا کردند / مادران او را دعا کردند
پیرمردان چشم گرداندند
دختران، بفشرده گردن‌بندها در مشت
همرهِ او، قدرت عشق و وفا کردند
آرش، اما همچنان خاموش / از شکاف دامن البرز بالا رفت
وز پی او / پرده‌های اشک پی در پی فرود آمد.

✅ و عاقبت، حماسه آرش این گونه پایان یافت:

شامگاهان
راه‌جویانی که می‌جستند آرش را به روی قلّه‌ها، پی‌گیر،
باز گردیدند / بی‌نشان از پیکر آرش،
با کمان و ترکشی بی‌تیر،
آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش
کار صدها صدهزار، تیغه‌ی شمشیر کرد آرش
تیر آرش را سوارانی که می‌راندند بر جیحون،
به دیگر نیمروزی از پی آن روز،
نشسته بر تناور ْساقِ گردویی فرو دیدند
و آنجا را، از آن پس / مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند.

✅ یوزپلنگ‌ها! باور کنید، اصلاً توهم نداریم و یک ذره فکر نمی‌کنیم بازی استوار و غرورانگیزتان - صرف‌نظر از هر نتیجه‌ای – مشکلات ما را حل می‌کند. فوتبال برای حل کردن مشکلات اقتصاد، سازگاری با کم‌آبی، مبارزه با فساد و درمان بی‌اعتمادی نیست. اما باور کنید در این لحظه از تاریخ، شما انگیزه‌بخش روح آدم‌هایی هستید که قرار است این مشکلات را تاب بیاورند و حل کنند. ما به متحد شدن، عشق ورزیدن به وطن، به دوست داشتن ایران، به باور کردن خودمان، و به جشن گرفتن عظمت با هم بودن نیازمندیم. ما به فریاد کشیدن غرورآمیز نام ایران سخت محتاجیم.
✅ یوزپلنگ‌ها! آرش مرز ایران و توران را نشانه‌گذاری کرد؛ و باور کنید یک ملت به تماشا نشسته است تا مرز «امید و ناامیدی» را شما نشانه‌گذاری کنید. غرورانگیز باشید تا «سرزمین امید» را با هم فتح کنیم. چقدر خوش‌اقبال هستید که فرصت دارید در لحظه‌ای از تاریخ، آرش‌وار، اسطوره شوید.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
Forwarded from اتچ بات
‍ ما و دفترچه قسط «آقای همساده»
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ «آقای همساده» را که حتماً می‌شناسید، شخصیت بداقبال اما خوش‌خنده برنامه تلویزیونی کلاه قرمزی؛ با گفت‌وگوهایی طنزآمیز و گاه تلخ با ایرج طهماسب. موضوع محوری گفت‌وگوهای «آقای همساده» بدشانسی است. بسیاری از ویدئوهای آقای همساده را در سایت آپارات دیده‌ام، اما دوستی می‌گفت ظاهراً در یکی از قسمت‌ها آقای همساده می‌گوید دیگران پول، سکه و چیزهای ارزشمند پیدا می‌کنند، ولی من «یک دفترچه قسط» پیدا کردم و مجبور شدم تا آخر آن‌را بپردازم.

✅ این بدشانسی آقای همساده عجیب به وضعیت نسل ما شباهت دارد. ما هم نسلی هستیم که «یک دفترچه قسط» پیدا کرده‌ایم یا به ما ارث رسیده است. ما وارثان کسانی هستیم که برای ما دفترچه اقساط به ارث نهاده‌اند. راستش اگر یک دفترچه اقساط از پدرتان به شما ارث رسیده باشد، چاره‌ای جز پرداخت آن ندارید. این دفترچه اقساطی که ما پیدا کرده‌ایم (مثل آقای همساده) یا به ما ارث رسیده، قسط بدهکاری‌های ما به «بانک وطن» است.

✅ وطنی هست که مثل بانک می‌ماند، وام می‌دهد؛ وام آب، وام خاک، وام منابع، وام کیفیت زندگی؛ وام انگیزه، وام هویت؛ وام عشق؛ وام میراث فرهنگی و صد جور وام دیگر. بانک وطن اصلاً بزرگ‌ترین وام‌دهنده تاریخ است؛ و متنوع‌ترین وام‌ها را داده و می‌دهد. نسل قبل از ما و البته خودمان، اصلاً وام‌گیرندگان خوش‌حسابی نبوده‌ایم، انواع و اقسام تقلب و حقه‌بازی برای وام‌گرفتن را هم به‌کار برده و به‌کار برده‌ایم. ما بانک وطن را دوشیده‌ایم، وام گرفته‌ایم و اقساطش را نپرداخته‌ایم. بدتر این‌که برخی عین وضعیت فعلی بانک‌های تجاری، وام‌های کلان گرفته‌اند و پس نداده‌اند. بهره همه ما از وام‌های بانک وطن هم یکسان نبوده است. برخی برای یک ذره احساس غرور از وطن، دست و پا زده‌ایم و برخی وام غرور و عزت وطن را گرفته‌اند و به فنا داده‌اند. برخی وام آبش را زیاد گرفتند و برخی وام سایر منابعش را؛ خلاصه وام‌ها ناعادلانه توزیع شده است.

✅ «بانک وطن» دستگاه اداری و حکمرانی درست و درمان هم نداشته که گرفتن این وام‌ها را سروسامان دهد و اقساط را پس بگیرد. نسل ما حالا مانده است و اقساط وام‌های پرداخته نشده؛ که راهی برای پرداخت نکردنش نیست. وام بانک تجاری را می‌شود گرفت و خورد، یک آب هم روش؛ کافی است به جایی بند باشید یا حق و حساب را خوب بدهید. اما وام «بانک وطن» پس‌ندادنی نیست؛ وام آبش را که پس ندهید، ریزگرد می‌سازد و فرود می‌رود در حلق‌تان؛ و وام هویت و انسجام اجتماعی را که بگیرید و پس ندهید، خشونت می‌شود و امنیت را از حلقوم‌تان بیرون می‌کشد. دائم اگر از کیسه بانک وطن انواع ولخرجی کنید و عقلانیت درست به‌کار نبندید، یک جایی، یک روزی بلایی سرتان می‌آورد که تا به حال ندیده باشید.

✅ ما دفترچه قسط پیدا کرده‌ایم و اگر می‌خواهیم عین آدم زندگی کنیم، باید مثل دفترچه قسط به ارث رسیده از پدر (نسل قبل و نسل حاضر)، بایستیم و اگرچه ناعادلانه است، اقساط را بپردازیم. یکی دو دهه حداقل کار می‌برد و البته سختی لازم دارد. هر کاری کنیم، چاره‌ای جز پرداخت اقساط ولخرجی‌ها و ناکارآمدی‌های گذشته وجود ندارد.

✅ خوبی دفترچه قسط این است که فشارش تدریجی وارد می‌شود، و بدی آن هم این‌که اگر نپردازید، خیلی زود دیر می‌شود؛ اخطار بانک می‌رسد و بعد هم توقیف اموال و پلیس و دردسر. ما فعلاً فرصت داریم که اقساط گذشته را کم‌فشارتر - البته سخت - و قسط‌بندی‌ شده بپردازیم. این فرصت را از دست ندهیم. اگر عزمی برای پرداخت باشد، مبلغ اقساط را می‌توانیم با هم تعیین کنیم. بانک وطن، مهربان اما حساب‌کِشی‌اش دقیق است.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران ارسال کنید.) @fazeli_mohammad
Forwarded from اتچ بات
‍ زیبایِ خُشک
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ فاتحان تاریخ چه می‌کردند؟ کریستف کلمب یا هرنان کورتس (فاتح مکزیک) سرزمین‌های جدیدی را به امپراطوری اسپانیا اضافه کردند. آن‌ها سرزمین‌های جدیدی را پیش روی سیاستمداران قرار دارند. واژه‌ها و مفاهیم هم همین نقش را دارند. هر مفهوم جدیدی، بسته به قابلیت‌هایش می‌تواند سرزمین جدیدی از اندیشه را پیش روی ما بگشاید. مفاهیم ذهن ما را به عرصه‌های جدید راهگشا می‌شوند.

✅ من امروز صبح یکی از همین مفاهیم را شنیدم که اطمینان دارم اکثریت مردم نشنیده‌اند و به آن فکر نکرده‌اند. فضاهای سبز شهری یکی از کارکردهای‌شان این است که «منظر شهری» را زیبا کنند. زیبایی منظر در شهر، سازمان یا هر فضایی که انسان حضور دارد مهم است. مکان زندگی ما باید «خوش‌منظر» باشد.

✅ راهکاری که چندین دهه است برای «خوش‌منظر» کردن مکان زندگی آموخته‌ایم، کاشتن چمن، گلکاری و توسعه فضاهایی است که به شدت نیازمند آبیاری هستند؛ اما «خوش‌منظر» بودن فقط نیازمند استفاده از آب نیست. راهکارهای دیگری هم هست.

✅ واژه‌ای که می‌تواند ذهن ما را به سرزمین جدیدی از ایده‌ها برای زیباسازی و «خوش‌منظر» ساختن محل زندگی ببرد، مفهوم «خشک‌منظر» است. خشک‌منظر یعنی فضاهای شهری زیبایی که بدون استفاده از آب و آبیاری، کارکردهای زیباسازی فضای سبزهای موجود را انجام می‌دهند. نمونه‌ای از آن را در عکس زیر می‌بینید.

✅ دو مفهوم «خوش‌منظر» و «خشک‌منظر» ظرفیت زیادی برای ترکیب‌های مفهومی جالب دارند و ایده‌هایی برای طراحی شهری و فضاسازی زیبا ایجاد می‌کنند. شما به این مفاهیم دقت کنید: «خشک‌منظر و خوش‌منظر»، «خشکِ خوش‌منظر» یا «خوش‌منظرِ خشک». ما عادت کرده‌ایم همیشه فضای سبزهایی بینیم که خیس هستند، زیبایی را در پرآبی دیده‌ایم؛ اما وقتی شرایط ایجاب کند، می‌توانیم زیبایی را در خشکی ببینیم.

✅ مفهوم «زیبایِ خشک» می‌تواند ایده‌ای در طراحی فضاهای شهری، تغییر فضاهای سبز و حرکت به سمت پایدارسازی استفاده از منابع آب باشد. ما به زیبایی پرآبی عادت کرده‌ایم، گاه به شیوه‌ای تقلیدی از اروپای پُرآب، اما زیبایی را می‌توان در خشکی نیز جست‌وجو کرد. مجموعه‌ای از مفاهیم که می‌توانند در این نوع از اندیشیدن به‌کار آیند عبارتند از: «طراحی خشک‌منظر»، «خشک‌منظرسازی» یا «فضای شهری خشک‌منظر».

✅ ما مردم، روزنامه‌نگاران، فعالان محیط‌زیست، استادان هنر و معماری، طراحان فضای شهری، مدیران دستگاه‌های دولتی، فعالان بخش خصوصی و همه کسانی که دغدغه پایدارسازی منابع آب ایران داریم، چرا به جای مصیبت‌خوانی و مرثیه‌خوانی درباره آب این کشور، چرا مجموعه‌ای از اقدامات جدی برای محور قرار دادن مفهوم «زیبای خشک» در زیباسازی شهری را مطالبه نکنیم؟

✅ چرا مسابقات ملی طراحی زیباسازی فضاهای شهری خشک برگزار نکنیم؟ چرا به بهترین طراحی و اجرای زیباسازی شهری بر مبنای «زیبای خشک» جایزه ندهیم؟ چرا رساله‌های دانشجویان رشته‌های طراحی، معماری یا زیباسازی شهری برای «زیبای خشک» تعریف نشوند؟ چرا جشنواره عکس و فیلم «زیبای خشک» برگزار نکنیم؟ چرا موفقیت‌های شهرداری‌ها و سایر سازمان‌ها در طراحی بر مبنای «زیبای خشک» را در رسانه‌ها به تصویر نکشیم؟ چرا «#سازگاری_با_کم‌آبی» را از مسیر «#زیبای_خشک» هم دنبال نکنیم؟ چرا برترین شهرداری‌ها در به‌کار بستن طراحی خشک‌منظر شناسایی و معرفی نشوند و جایزه نگیرند؟

✅ ما همواره زیبایی بیشتر را با پرآبی و فضای سبزهایی به تصویر کشیده‌ایم که امروز تناسبی با شرایط آبی کشور ندارد؛ بیایید «زیبای خشک» را الهام‌بخش زیباسازی قرار دهیم، شاید کویر با همه عظمت و زیبایی‌اش، تجلی «زیبای خشک» است.
#سازگاری_با_کم‌آبی، #زیبای_خشک، #خوش‌منظر_خشک‌منظر
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم ارسال کنید.)
کانال «دغدغه ایران» @fazeli_mohammad
کانال «#موفقیت‌های_کوچک_ایرانیان» @IR_S_S
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دولت اصلاحات را از خودش شروع کند. این گونه می‌توان به رفاه مردم و بهبود وضع کشور کمک کرد. @fazeli_mohammad
(محتوای این ویدئو را اگر درست می‌دانید، برای دیگران هم ارسال کنید)
Forwarded from اتچ بات
‍ ما هم می‌توانیم ژاپنی عمل کنیم
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✳️ ویدئوی «دولت اصلاحات را از خودش شروع کند» (https://t.me/fazeli_mohammad/1363) را که درباره کاهش مصرف برق کولرهای گازی سازمان‌های دولتی منتشر کردم، نوشته‌های زیادی از مخاطبان کانال #دغدغه_ایران دریافت کردم. یکی از نوشته‌ها تجربه یکی از اساتید دانشگاه صنعتی شریف تهران از رفتار مصرف برق در ژاپن بود. متن زیر را ایشان نوشته‌اند و شیوه مواجهه دو ژاپنی با کمبود احتمالی برق در کشورشان بعد از حادثه سونامی سال 2011 و از کار افتادن نیروگاه برق فوکوشیما را نشان می‌دهد.

✳️ متن زیر را بخوانیم و قبل از آن‌که ژاپنی‌ها را تحسین کنیم و خود را سرزنش می‌کنیم و از نبودن انسجام ملی یا بی‌فرهنگی ایرانیان سخن بگوییم؛ این بار سعی کنیم همان کاری را انجام دهیم که ژاپنی‌های متن زیر انجام می‌داده‌اند: صرفه‌جویی در مصرف برق و بالاخص صرفه‌جویی در استفاده از وسایل خنک‌کننده. عمل کنیم.

✳️ تهدید گرما و کمبود برق امسال را به فرصت تبدیل کنیم: فرصت متحد شدن برای غلبه بر یک مشکل ملی؛ فرصت آگاه شدن بر توانایی ما برای حل یک مسأله ملی؛ و فرصت گفت‌وگو، افزایش آگاهی و اراده برای حل مسأله برق امسال. بیایید با جدیت به صرفه‌جویی در مصرف برق بین ساعات 12 تا 17 و ساعات اوج مصرف از غروب آفتاب تا حدود ساعت 10 شب فکر کرده و عمل کنیم.

◀️ نوشته استاد دانشگاه صنعتی شریف

◀️ آقای فاضلی، من جعفرى دانشيار فيزيك دانشگاه صنعتى شريف هستم و دو خاطره از همكاران ژاپنى‌ام در ارتباط با موضوع ويدئوى اخير شما درباره صرفه‌جويى در مصرف کولرهای گازی دارم. من تابستان ٢٠١١ در مسير سفرم از سنداى ژاپن به تهران، با هيدتوشى فوكوياما از فيزيكدانان مؤثر ژاپن در فيزيك جامدات قرارى براى مباحثه علمى تنظيم كردم. اولين تابستان بعد از سونامى بود و در ژاپن بخشنامه شده بود از كولر استفاده نكنند. استاد مُسن با اينكه معاون دانشگاه علوم توکیو (Tokyo University of Science) بود مدام عرق خود را پاک می‌کرد، ولی وقتى معذب بودن من در تابستان توكيو را ديد، كمى فكر كرد و به استناد آيين‌نامه‌اى كه فقط براى هيئت‌هاى خارجى اجازه روشن كردن كولر مي‌داد، كولر را روشن کرد.

◀️ تابستان سال ٢٠١٢ در دومين تابستان بعد از سونامى استاد مهمان در دانشكاه كيوتو بودم. روشن كردن كولر آن سال مجاز بود، اما دماى کولر نبايد كمتر از ٢٨ درجه سلسيوس تنظيم مي‌شد. براى من ٢٨ درجه كفاف نمي‌داد و اغلب روى ٢٥ درجه تنظيم مي‌كردم. دانشجوى دكترى همكارم كه هم‌اتاقى من بود مجدداً دما را روى ٢٨ تنظيم مي‌كرد. من آخر كلافه شده و از او سؤال كردم كه به فرض من دما را روى ٢٨ قرار دهم، آيا كسى بازرسى خواهد كرد؟ دوستم جوابى داد كه در كشور ما قابل درك نيست: اين عدد ٢٨ درجه مبنا و علت دقيقى دارد كه حتماً با ملاحظه توان برق كشور از روى حساب و كتاب به دست آمده است و همه موظف به رعايت آن هستيم.

#کولر_گازی_کم_مصرف_کنیم
#کولر_گازی_26_درجه

(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.)
کانال #دغدغه_ایران: @fazeli_mohammad
کانال #موفقیت‌های_کوچک_ایرانیان: @IR_S_S