لینک برنامه تلویزیونی زاویه شب 26 آبان که به موضوع مقاله نویسی در ایران اختصاص داشت. برنامه "مجله تصویری زاویه > مقاله نویسی" در تلوبیون
http://www.telewebion.com/#!/episode/1536660/
http://www.telewebion.com/#!/episode/1536660/
گزارش روزنامه تعادل از نشست تخصصی در مرکز بررسی های استراتژیک درباره هیدروپلتیک آب ایران جالب توجه است. بالاخص نکاتی که در قسمت آخر مقاله درباره پرسش و پاسخ آمده است. 👆👆👆👆
سایتی با عنوان «اولین نشریه علمی و اجتماعی مستقل جامعه شناسی در ایران» مصاحبه من با پایگاه اینترنتی شفقنا در سال 1393 را دوباره منتشر کرده و متأسفانه هیچ ارجاعی هم به سایت اصلی نداده است. این کار اخلاقی نیست. عنوان مطلب «دموکراسی در ایران» است. من تا آنجا که بررسی کردم، عین مطلب را منتشر کرده اند اما با جست وجو می شود دید که در سال 1393 در سایت شفقنا منتشر شده است. https://sociologyofiran.com/?p=1222
نشریه جامعه شناسی ایران
دمكراسي در ايران/محمد فاضلي - نشریه جامعه شناسی ایران
محمد فاضلی، جامعه شناس و معاون پژوهشی مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری با تحلیل روند دموکراسی در
این متن درباره سیاست خارجی منطقه ای ایران، حاوی ایده مهمی است. نظرات خود درباره این متن را به @MohFazeli ارسال کنید. http://www.dolat.ir/detail/285778
Forwarded from Deleted Account
⭕️ رئیس مرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوری مطرح کرد:
🔴 نظریه «دولتهای کارآمدتر در منطقه قویتر» به جای نظریه «قدرت برترین» یا «ژاندارم» منطقه
🔹دکتر حسامالدین آشنا در سخنرانی خود در همایش «نظام بین الملل، تحولات منطقه ای و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران» در دانشگاه علامه طباطبایی ایده جدیدی را در خصوص تحولات و تعاملات منطقه ای ارایه کرده و گفت:
🔹«نظام بین الملل، تحولات منطقه ای و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران» سه موضوع جدا از هم نیستند بلکه سه لایه متفاوت از یک تحلیل واحد و جامع را تشکیل می دهند که همانا باید به یک سؤال اساسی پاسخ بدهد: سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در بستر شرایط جدید منطقه و نیز با توجه به تحولات نظام بین الملل چه مسیری را برای رسیدن به چه هدفی باید طی کند؟
🔹در سند چشم انداز بیست ساله کشور، به صراحت پیش بینی شده است که ایران باید در سال 1404 به قدرتمندترین کشور منطقه از حیث توان نظامی، اقتصادی و علمی و فناوری تبدیل شده باشد.
🔹این هدفگذاری اعلامی در منطقه بسیار بد فهمیده شده است در حالی که هدف واقعی صرفاً برخورداری از سریع ترین رشد در شاخص های فوق است بدون آنکه قصد سروری و قرار گرفتن در راس سلسله مراتبی از همسایگان را داشته باشیم.
🔹نکته اساسی این است که سایر کشورهای منطقه در این فاصله منفعل و منتظر نمی مانند تا ما بتوانیم براحتی فاصله خود را با آنها کم کرده وسپس از آنها سبقت بگیریم.
🔹 بدیهی است که همه رقبای منطقهای نیز هدف مشابهی را برای تبدیل شدن به قدرت نخست در منطقه دنبال می کنند و شاید حتی در برخی شاخص ها هم از ما جلوتر باشند؛ بنابراین نفس این رقابت، دشوار و نفس گیر است.
🔹بستر مناسب برای تحقق هدف اول شدن در منطقه نکته حائز اهمیتی است. آیا در شرایط آشفتگی و بی ثباتی و در شرایطی که آتش جنگ ها و درگیری های قومی و مذهبی در گوشه گوشه منطقه زبانه می کشد و ماشین ترور و جنایت لجام گسیخته روزانه جان دهها انسان بی گناه را می گیرد، بازهم سخن گفتن از قدرت اول در چنین منطقه ای امکان پذیر است؟ به عبارت بهتر در یک منطقه سوخته و ویران شده و سرشار از دولت های فرومانده، قدرت اول شدن اساساً چه مزیتی می تواند داشته باشد؟
🔹قدرت برتر منطقه شدن فقط به تعداد ادوات و اسلحه جنگی یا میزان درآمدهای اقتصادی و یا تعداد مقالات علمی بستگی ندارد. قدرتمند شدن دولت ها امروز در رابطه مستقیم با میزان کارآمدی آنها در داخل کشورشان و در ارتباط با ملت هایشان سنجیده می شود.
🔹اگر دولتی بتواند کارنامه قابل قبولی در کارآمدی (به معنای حداکثر بهره وری از منابع با کمترین میزان فساد و بیشترین میزان مشروعیت و مقبولیت نزد مردم) کسب نماید، خواهد توانست مدلی برای قدرت سرآمد منطقه ای تعریف نماید.
🔹قدرتمند شدن یک دولت در هر منطقه به طور مستقیم به قدرتمند سازی فضای داخلی و نیز باثبات سازی کل آن منطقه بستگی دارد. تنها در یک منطقه باثبات است که یک دولت کارآمد و دارای مشروعیت داخلی امکان الگوسازی در بیرون از مرزهای خود را می یابد و می تواند احترام دیگران را جلب نماید.
🔹با این وصف، به نظر می رسد هیچ یک از بازیگران منطقه ای در شرایط حاضر قابلیت هژمون شدن را ندارد و اساساً منطقه به هیچ بازیگری چنین امکانی را نمی دهد و هیچ بازیگری نیز به تنهایی قادر به پایان بازی یا تحمیل نظم امنیتی مطلوب خود به منطقه نیست. مدل جایگزینی که ما پیشنهاد می دهیم عبارت است از: «دولتهای کارآمدتر در منطقهای قویتر» به جای «قدرتمندترین در منطقه ای ضعیف».
🔹این الگو بر مبنای یکی از نظریه های مطرح در روابط بین الملل یعنی «دستاورد مطلق» در مقابل «دستاورد نسبی» طراحی شده است. در چارچوب نظریه دستاورد مطلق، آنچه باعث قوی تر شدن من می شود لزوماً نباید به ضعیفتر شدن رقیب من بینجامد و بالعکس. ایران، ترکیه و عربستان سعودی هر یک حق دارند تا به دنبال قدرتمندتر شدن باشند اما رقابت ناشی از این قدرتمند شدن نباید به بهای تضعیف کل منطقه باشد.
🔹این شرح موجز و کوتاه ایدهای است که میتوان آن را تز «دولتهای کارآمدتر در منطقه قویتر» نامید و بدیلی است برای نظریه "قدرت برترین" یا "ژاندارم" منطقهای که به نظر میرسد نهتنها راهحلی برای مشکلات منطقه نیست بلکه خود این تفکر، بخش عمدهای از مشکل را در منطقه ما شکل داده است.
⬅️ متن کامل این سخنرانی را در پایگاه اطلاع رسانی دولت بخوانید:
http://www.dolat.ir/detail/285778
🔴 نظریه «دولتهای کارآمدتر در منطقه قویتر» به جای نظریه «قدرت برترین» یا «ژاندارم» منطقه
🔹دکتر حسامالدین آشنا در سخنرانی خود در همایش «نظام بین الملل، تحولات منطقه ای و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران» در دانشگاه علامه طباطبایی ایده جدیدی را در خصوص تحولات و تعاملات منطقه ای ارایه کرده و گفت:
🔹«نظام بین الملل، تحولات منطقه ای و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران» سه موضوع جدا از هم نیستند بلکه سه لایه متفاوت از یک تحلیل واحد و جامع را تشکیل می دهند که همانا باید به یک سؤال اساسی پاسخ بدهد: سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در بستر شرایط جدید منطقه و نیز با توجه به تحولات نظام بین الملل چه مسیری را برای رسیدن به چه هدفی باید طی کند؟
🔹در سند چشم انداز بیست ساله کشور، به صراحت پیش بینی شده است که ایران باید در سال 1404 به قدرتمندترین کشور منطقه از حیث توان نظامی، اقتصادی و علمی و فناوری تبدیل شده باشد.
🔹این هدفگذاری اعلامی در منطقه بسیار بد فهمیده شده است در حالی که هدف واقعی صرفاً برخورداری از سریع ترین رشد در شاخص های فوق است بدون آنکه قصد سروری و قرار گرفتن در راس سلسله مراتبی از همسایگان را داشته باشیم.
🔹نکته اساسی این است که سایر کشورهای منطقه در این فاصله منفعل و منتظر نمی مانند تا ما بتوانیم براحتی فاصله خود را با آنها کم کرده وسپس از آنها سبقت بگیریم.
🔹 بدیهی است که همه رقبای منطقهای نیز هدف مشابهی را برای تبدیل شدن به قدرت نخست در منطقه دنبال می کنند و شاید حتی در برخی شاخص ها هم از ما جلوتر باشند؛ بنابراین نفس این رقابت، دشوار و نفس گیر است.
🔹بستر مناسب برای تحقق هدف اول شدن در منطقه نکته حائز اهمیتی است. آیا در شرایط آشفتگی و بی ثباتی و در شرایطی که آتش جنگ ها و درگیری های قومی و مذهبی در گوشه گوشه منطقه زبانه می کشد و ماشین ترور و جنایت لجام گسیخته روزانه جان دهها انسان بی گناه را می گیرد، بازهم سخن گفتن از قدرت اول در چنین منطقه ای امکان پذیر است؟ به عبارت بهتر در یک منطقه سوخته و ویران شده و سرشار از دولت های فرومانده، قدرت اول شدن اساساً چه مزیتی می تواند داشته باشد؟
🔹قدرت برتر منطقه شدن فقط به تعداد ادوات و اسلحه جنگی یا میزان درآمدهای اقتصادی و یا تعداد مقالات علمی بستگی ندارد. قدرتمند شدن دولت ها امروز در رابطه مستقیم با میزان کارآمدی آنها در داخل کشورشان و در ارتباط با ملت هایشان سنجیده می شود.
🔹اگر دولتی بتواند کارنامه قابل قبولی در کارآمدی (به معنای حداکثر بهره وری از منابع با کمترین میزان فساد و بیشترین میزان مشروعیت و مقبولیت نزد مردم) کسب نماید، خواهد توانست مدلی برای قدرت سرآمد منطقه ای تعریف نماید.
🔹قدرتمند شدن یک دولت در هر منطقه به طور مستقیم به قدرتمند سازی فضای داخلی و نیز باثبات سازی کل آن منطقه بستگی دارد. تنها در یک منطقه باثبات است که یک دولت کارآمد و دارای مشروعیت داخلی امکان الگوسازی در بیرون از مرزهای خود را می یابد و می تواند احترام دیگران را جلب نماید.
🔹با این وصف، به نظر می رسد هیچ یک از بازیگران منطقه ای در شرایط حاضر قابلیت هژمون شدن را ندارد و اساساً منطقه به هیچ بازیگری چنین امکانی را نمی دهد و هیچ بازیگری نیز به تنهایی قادر به پایان بازی یا تحمیل نظم امنیتی مطلوب خود به منطقه نیست. مدل جایگزینی که ما پیشنهاد می دهیم عبارت است از: «دولتهای کارآمدتر در منطقهای قویتر» به جای «قدرتمندترین در منطقه ای ضعیف».
🔹این الگو بر مبنای یکی از نظریه های مطرح در روابط بین الملل یعنی «دستاورد مطلق» در مقابل «دستاورد نسبی» طراحی شده است. در چارچوب نظریه دستاورد مطلق، آنچه باعث قوی تر شدن من می شود لزوماً نباید به ضعیفتر شدن رقیب من بینجامد و بالعکس. ایران، ترکیه و عربستان سعودی هر یک حق دارند تا به دنبال قدرتمندتر شدن باشند اما رقابت ناشی از این قدرتمند شدن نباید به بهای تضعیف کل منطقه باشد.
🔹این شرح موجز و کوتاه ایدهای است که میتوان آن را تز «دولتهای کارآمدتر در منطقه قویتر» نامید و بدیلی است برای نظریه "قدرت برترین" یا "ژاندارم" منطقهای که به نظر میرسد نهتنها راهحلی برای مشکلات منطقه نیست بلکه خود این تفکر، بخش عمدهای از مشکل را در منطقه ما شکل داده است.
⬅️ متن کامل این سخنرانی را در پایگاه اطلاع رسانی دولت بخوانید:
http://www.dolat.ir/detail/285778
مگر ما اسم نداریم؟
چند نفری دور میز مینشینیم و دائم میگوییم «همان طور که آقای دکتر گفتند ...»؛ یا دائم دیگری را صدا میزنیم «آقای دکتر ...» و نقل قول میکنیم «آقای دکتر ... میگفتند.» و همین جور داستان ادامه دارد. کار دبیرخانه دستگاههای دولتی هم سخت شده است و نمیدانند این لقب را برای افراد بهکار ببرند یا نبرند. برخی دکترشدهها بدشان میآید حاصل زحمتشان در نامه بازتاب نداشته باشد، و برخی دکترنشدهها بیزحمت این عنوان را یدک میکشند. این واژه نه چیزی به آدمها اضافه میکند و نبودش هم زیانی ندارد؛ اما رسم و هنجار شدن بیان آن، اعتبار بخشیدن به چیزی است که ارزشی درخور نامش ندارد (اصلا اگر ارزشی داشته باشد.) اصلاً مگر ما اسم نداریم و اسم ما مگر زیباتر از این واژه تکراری نیست؟ این واژه تکراری بیمعنا را که برداریم، زیباتر و صمیمیتر میشویم. بگذاریم مثل اهالی سینما و هنر باشیم. بگذارید یکدیگر مثل اهل هنر صدا کنیم: عباس کیارستمی، رضا کیانیان، غلامحسین امیرخانی، محمود فرشچیان، فاطمه معتمد آریا، رخشان بنیاعتماد، پرویز تناولی، آیدین آغداشلو، هوشنگ ابتهاج، اصغر فرهادی، شهاب حسینی، محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، و صدها نمونه دیگر که بزرگی و سنگینی نامشان را از خود دارند نه از تکه کاغذی که امروز در میدان انقلاب هم خریدنی است. بیایید این واژه را دور بریزیم و صمیمیتر یکدیگر را به نام و نشان خودمان صدا بزنیم. (نظر خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.) محمد فاضلی.
چند نفری دور میز مینشینیم و دائم میگوییم «همان طور که آقای دکتر گفتند ...»؛ یا دائم دیگری را صدا میزنیم «آقای دکتر ...» و نقل قول میکنیم «آقای دکتر ... میگفتند.» و همین جور داستان ادامه دارد. کار دبیرخانه دستگاههای دولتی هم سخت شده است و نمیدانند این لقب را برای افراد بهکار ببرند یا نبرند. برخی دکترشدهها بدشان میآید حاصل زحمتشان در نامه بازتاب نداشته باشد، و برخی دکترنشدهها بیزحمت این عنوان را یدک میکشند. این واژه نه چیزی به آدمها اضافه میکند و نبودش هم زیانی ندارد؛ اما رسم و هنجار شدن بیان آن، اعتبار بخشیدن به چیزی است که ارزشی درخور نامش ندارد (اصلا اگر ارزشی داشته باشد.) اصلاً مگر ما اسم نداریم و اسم ما مگر زیباتر از این واژه تکراری نیست؟ این واژه تکراری بیمعنا را که برداریم، زیباتر و صمیمیتر میشویم. بگذاریم مثل اهالی سینما و هنر باشیم. بگذارید یکدیگر مثل اهل هنر صدا کنیم: عباس کیارستمی، رضا کیانیان، غلامحسین امیرخانی، محمود فرشچیان، فاطمه معتمد آریا، رخشان بنیاعتماد، پرویز تناولی، آیدین آغداشلو، هوشنگ ابتهاج، اصغر فرهادی، شهاب حسینی، محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، و صدها نمونه دیگر که بزرگی و سنگینی نامشان را از خود دارند نه از تکه کاغذی که امروز در میدان انقلاب هم خریدنی است. بیایید این واژه را دور بریزیم و صمیمیتر یکدیگر را به نام و نشان خودمان صدا بزنیم. (نظر خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.) محمد فاضلی.
آرزوهای من برای حادثه برخورد دو قطار
حادثه آنقدر ناراحتکننده است که به سختی میتوان درباره آن چیزی نوشت، الا چند آرزو:
- اول، آرزوی بازیابی سلامت برای آسیبدیدگانی که در بیمارستانها بستریاند.
- دوم، آرزوی آمرزش برای جانباختگان
- سوم، آرزوی صبر و توان تحمل غم از دست دادن عزیزان برای بازماندگان جانباختگان
- چهارم، آرزوی انتشار یک گزارش ملی که امضای وزیر راه و شهرسازی، و اعضای یک هیئت بررسیکننده آنرا تأیید کند و با دقت بسیار نشان دهد که چگونه وقوع چنین حادثهای امکانپذیر شده است.
باور کنید این آرزوی آخر است که اگر تحقق یابد، راه را بر تکرار چنین فجایعی میبندد. ما بالاخره باید بفهمیم نقص فناوری، قدیمی بودن شبکه ریلی، نقصان در آموزش نیروی انسانی، کاستیهای محیط کاری نیروی انسانی راهآهن، و دهها عامل دیگر، و شاید اشتباه انسانی باعث چنین حادثهای شده است و آنگاه معلوم میشود که چه باید بکنیم. آرزو به دل مردم این سرزمین ماند که برای چنین فجایعی «گزارش ملی» منتشر شود. بیایید باور کنیم بیان چند جمله در رسانه، حضور در برنامه گفتوگوی ویژه خبری شبکه دو، و حتی گزارش تحقیق و تفحص مجلس که انتشار عمومی پیدا نکند، و مسئولیت محتوای آنرا کسی بر عهده نگیرد، هیچ اثر معناداری نخواهد داشت.
دردناک آن است که به تحقق آرزوی چهار کمتر امیدوارم، زیرا سه آرزوی اول در گرو خواست خداست، و چهارمی در بند خواستن و نخواستن بندگان خداست.
(نظر خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.) محمد فاضلی.
حادثه آنقدر ناراحتکننده است که به سختی میتوان درباره آن چیزی نوشت، الا چند آرزو:
- اول، آرزوی بازیابی سلامت برای آسیبدیدگانی که در بیمارستانها بستریاند.
- دوم، آرزوی آمرزش برای جانباختگان
- سوم، آرزوی صبر و توان تحمل غم از دست دادن عزیزان برای بازماندگان جانباختگان
- چهارم، آرزوی انتشار یک گزارش ملی که امضای وزیر راه و شهرسازی، و اعضای یک هیئت بررسیکننده آنرا تأیید کند و با دقت بسیار نشان دهد که چگونه وقوع چنین حادثهای امکانپذیر شده است.
باور کنید این آرزوی آخر است که اگر تحقق یابد، راه را بر تکرار چنین فجایعی میبندد. ما بالاخره باید بفهمیم نقص فناوری، قدیمی بودن شبکه ریلی، نقصان در آموزش نیروی انسانی، کاستیهای محیط کاری نیروی انسانی راهآهن، و دهها عامل دیگر، و شاید اشتباه انسانی باعث چنین حادثهای شده است و آنگاه معلوم میشود که چه باید بکنیم. آرزو به دل مردم این سرزمین ماند که برای چنین فجایعی «گزارش ملی» منتشر شود. بیایید باور کنیم بیان چند جمله در رسانه، حضور در برنامه گفتوگوی ویژه خبری شبکه دو، و حتی گزارش تحقیق و تفحص مجلس که انتشار عمومی پیدا نکند، و مسئولیت محتوای آنرا کسی بر عهده نگیرد، هیچ اثر معناداری نخواهد داشت.
دردناک آن است که به تحقق آرزوی چهار کمتر امیدوارم، زیرا سه آرزوی اول در گرو خواست خداست، و چهارمی در بند خواستن و نخواستن بندگان خداست.
(نظر خود درباره این نوشته را به @MohFazeli ارسال کنید.) محمد فاضلی.
Forwarded from Ali
محمد فاضلی عزیز (به حکم شما دکتر خطاب نمیکنم، حمل بر بیادبی نشود)
در مورد نوشتهتان، یکسال و چهار ماه قبل، در قطار و در راه بازگشت از فرصت مطالعاتی متن زیر را نوشتم ...
دکتر بودن یا نبودن؛ در حال از دست دادن چه هستیم؟
خطوط زیر حاوی اعترافاتی شخصی است، اگر با خودانتقادی و اعتراف به اشتباهات میانهای ندارید، لطفا از خواندن آن صرف نظر کنید!
چهار سال از الصاق عنوان دانشجوی دکتری به من میگذرد، از زمان آمدن نتایج آزمون دکتری و به لطف برخی دوستانم که میدانستند ادامه تحصیل برایم جدی است، حتی پیش از آمدن نتایج، «دکتر» خطاب میشدم. به شوخی و خنده، گهگاه میگفتم که اطلاق این عنوان قبل از گذراندن آزمون جامع غیرقانونی است! آن آزمون را که گذراندیم، بهانهای نداشتم، به لطف برگزاری کارگاه و سخنرانی و تدریس، موقعیتهای اطلاق این عنوان بیشتر هم شد.
پس به طور تقریبی، به درستی یا نادرست، به حق یا نابحق، به شوخی یا جدی، چهار سال تجربه اطلاق عنوان «دکتر» را دارم. البته محض اینکه سوءتفاهم ایجاد نکنم باید بگویم که هنوز از رساله دفاع نکردهام و تا دفاع راه زیادی باقی است.
هدفم از نگارش این خطوط اشاره به تجربهای است، که در طول شش ماه گذشته و در فرصت مطالعاتی خارج از کشور که در فرانسه گذراندم، به دست آوردهام. در این زمان برای شرکت در رخدادهای علمی به انگلیس و اسپانیا هم سفرهای کوتاه داشتم و تجربه مختصری هم از محیط علمی آنجا در خلال همایش و دوره تابستانی به دست آوردم.
در این شش ماه، اغراق نکنم، نشنیدم کسی دیگری را دکتر یا پروفسور و... و یا حتی استاد، خطاب کند...
در این شش ماه «دکتر» خطاب نشدم، به خاطر طولانی بودن نامم، به سادگی «علی» خطاب شدم، بدون استفاده از فامیلم.
تجربهام حاکی از آن است که این عدم خطاب عنوان «دکتر» فرصت تجربه و خطا و اشتباه را به من داد. فرصت اینکه دوباره دانشجو باشم را بدست آوردم. فرصت ارزشمند یادگرفتن.
سوالی که بشدت در ذهنم میچرخد این است که با اطلاق عناوینی چون «دکتر»، «پروفسور»، «استاد» و... چه بلایی بر سر محیط علمی و تعاملاتمان میآوریم؟ چه مشکلی در اطلاق اسم کوچک افراد وجود دارد؟ چه مشکل خاصی در حتی عدم اطلاق اسم پیش میآید؟ مگر هدف از تعاملات علمیمان ارتقاء علم و دانشمان به صورت گروهی و همافزایانه نیست؟ مگر بدون این عناوین نمیتوانیم به دانستهها و یافتههای علمی یکدیگر اعتماد کنیم؟ پس انظر الی ماقال و لاتنظر الی من قال چه میشود؟
اعتراف میکنم که با هر بار اطلاق عنوان «دکتر» و بعد از آن دریافت یک سوال، فشاری را حس میکردم که عادت همیشگیام در گفتنِ «نمیدانم» را سختتر میکند! فرصت اعتراف به نادانی و تلاش برای یادگیری را اگر از من نگیرد، محدودتر و ضعیفتر میکند. نه که به دانش نداشتهام غره شوم، نه، نادانیام را از چشمانم پنهان میکند. میدانم که این موضوع به شخصیت فرد بسیار مرتبط است و ممکن است تواضع افرادی نگذارد که این اطلاقها را از بیخ و بن بشنوند، شاید این فقط مشکل شخصی و ضعف من بوده است. اما اعتراف میکنم که این ضعف میتواند دردسرساز شود. تعاملات علمی را سوگیرانه به سمت تکرار مکررات و عدم تلاش برای یادگیری موضوعات جدید هدایت کند.
نمیدانم اطلاق عناوین بالاتری چون «پروفسور» و «استاد» و... چه بر سر شنوندگان آنها میآورد. خودشان باید بگویند...
به چشمانم دیدم افرادی که نه ظاهر و لباسشان ذرهای شبیه استادان و دکترها و پروفسورهای ما بود، و نه میزان شوخی و خنده و عصاقورتندادهبودنشان! اگر آنها را فقط به هنگام ناهار و قهوه و شوخی و خنده و یا حتی خارج از دانشگاه و در مترو و اتوبوس و شهر دیده بودم، ممکن بود ذرهای فکر نکنم که این همان فردی است که مشتاقانه کتابها و مقالاتش را ذره به ذره خوانده و برای فهم، دوباره خواندهام و خیال دیدنش از نزدیک و همکلامیاش را در سر داشتم. اگر اسمش را پیش از ارائهش نمیگفتند و یا در برنامه نمیخواندم، یا عکسش را ندیده بودم، ممکن بود با قضاوت از روی ظاهر، وقتی برای شنیدن حرفهایش نگذارم. این همه در عین همهی تلاشهایم برای برحذر بودن از قضاوت از روی ظاهر و عنوان و... است که لازم است اعتراف کنم که با تمام این تلاشها، برخی کلیشهها در ذهنم عمیقا ریشه دوانده که بدون جداشدن از محیط و جامعهی علمی خودمان، به عمقشان در شخصیتم علم نداشتم.
به شخصه خواهش میکنم زین پس فرصت یادگرفتن را از من نگیرید. بگذارید به سادهترین شکل ممکن همان «علی» باشم و علی بمانم. اگر جایی شنیدید از اطلاق عنوان پرهیز میکنم، حمل بر بیادبیام نگذارید، حمل بر تلاشم برای جلوگیری از سوگیری و هدایت نابجای دوستانم کنید...
در مورد نوشتهتان، یکسال و چهار ماه قبل، در قطار و در راه بازگشت از فرصت مطالعاتی متن زیر را نوشتم ...
دکتر بودن یا نبودن؛ در حال از دست دادن چه هستیم؟
خطوط زیر حاوی اعترافاتی شخصی است، اگر با خودانتقادی و اعتراف به اشتباهات میانهای ندارید، لطفا از خواندن آن صرف نظر کنید!
چهار سال از الصاق عنوان دانشجوی دکتری به من میگذرد، از زمان آمدن نتایج آزمون دکتری و به لطف برخی دوستانم که میدانستند ادامه تحصیل برایم جدی است، حتی پیش از آمدن نتایج، «دکتر» خطاب میشدم. به شوخی و خنده، گهگاه میگفتم که اطلاق این عنوان قبل از گذراندن آزمون جامع غیرقانونی است! آن آزمون را که گذراندیم، بهانهای نداشتم، به لطف برگزاری کارگاه و سخنرانی و تدریس، موقعیتهای اطلاق این عنوان بیشتر هم شد.
پس به طور تقریبی، به درستی یا نادرست، به حق یا نابحق، به شوخی یا جدی، چهار سال تجربه اطلاق عنوان «دکتر» را دارم. البته محض اینکه سوءتفاهم ایجاد نکنم باید بگویم که هنوز از رساله دفاع نکردهام و تا دفاع راه زیادی باقی است.
هدفم از نگارش این خطوط اشاره به تجربهای است، که در طول شش ماه گذشته و در فرصت مطالعاتی خارج از کشور که در فرانسه گذراندم، به دست آوردهام. در این زمان برای شرکت در رخدادهای علمی به انگلیس و اسپانیا هم سفرهای کوتاه داشتم و تجربه مختصری هم از محیط علمی آنجا در خلال همایش و دوره تابستانی به دست آوردم.
در این شش ماه، اغراق نکنم، نشنیدم کسی دیگری را دکتر یا پروفسور و... و یا حتی استاد، خطاب کند...
در این شش ماه «دکتر» خطاب نشدم، به خاطر طولانی بودن نامم، به سادگی «علی» خطاب شدم، بدون استفاده از فامیلم.
تجربهام حاکی از آن است که این عدم خطاب عنوان «دکتر» فرصت تجربه و خطا و اشتباه را به من داد. فرصت اینکه دوباره دانشجو باشم را بدست آوردم. فرصت ارزشمند یادگرفتن.
سوالی که بشدت در ذهنم میچرخد این است که با اطلاق عناوینی چون «دکتر»، «پروفسور»، «استاد» و... چه بلایی بر سر محیط علمی و تعاملاتمان میآوریم؟ چه مشکلی در اطلاق اسم کوچک افراد وجود دارد؟ چه مشکل خاصی در حتی عدم اطلاق اسم پیش میآید؟ مگر هدف از تعاملات علمیمان ارتقاء علم و دانشمان به صورت گروهی و همافزایانه نیست؟ مگر بدون این عناوین نمیتوانیم به دانستهها و یافتههای علمی یکدیگر اعتماد کنیم؟ پس انظر الی ماقال و لاتنظر الی من قال چه میشود؟
اعتراف میکنم که با هر بار اطلاق عنوان «دکتر» و بعد از آن دریافت یک سوال، فشاری را حس میکردم که عادت همیشگیام در گفتنِ «نمیدانم» را سختتر میکند! فرصت اعتراف به نادانی و تلاش برای یادگیری را اگر از من نگیرد، محدودتر و ضعیفتر میکند. نه که به دانش نداشتهام غره شوم، نه، نادانیام را از چشمانم پنهان میکند. میدانم که این موضوع به شخصیت فرد بسیار مرتبط است و ممکن است تواضع افرادی نگذارد که این اطلاقها را از بیخ و بن بشنوند، شاید این فقط مشکل شخصی و ضعف من بوده است. اما اعتراف میکنم که این ضعف میتواند دردسرساز شود. تعاملات علمی را سوگیرانه به سمت تکرار مکررات و عدم تلاش برای یادگیری موضوعات جدید هدایت کند.
نمیدانم اطلاق عناوین بالاتری چون «پروفسور» و «استاد» و... چه بر سر شنوندگان آنها میآورد. خودشان باید بگویند...
به چشمانم دیدم افرادی که نه ظاهر و لباسشان ذرهای شبیه استادان و دکترها و پروفسورهای ما بود، و نه میزان شوخی و خنده و عصاقورتندادهبودنشان! اگر آنها را فقط به هنگام ناهار و قهوه و شوخی و خنده و یا حتی خارج از دانشگاه و در مترو و اتوبوس و شهر دیده بودم، ممکن بود ذرهای فکر نکنم که این همان فردی است که مشتاقانه کتابها و مقالاتش را ذره به ذره خوانده و برای فهم، دوباره خواندهام و خیال دیدنش از نزدیک و همکلامیاش را در سر داشتم. اگر اسمش را پیش از ارائهش نمیگفتند و یا در برنامه نمیخواندم، یا عکسش را ندیده بودم، ممکن بود با قضاوت از روی ظاهر، وقتی برای شنیدن حرفهایش نگذارم. این همه در عین همهی تلاشهایم برای برحذر بودن از قضاوت از روی ظاهر و عنوان و... است که لازم است اعتراف کنم که با تمام این تلاشها، برخی کلیشهها در ذهنم عمیقا ریشه دوانده که بدون جداشدن از محیط و جامعهی علمی خودمان، به عمقشان در شخصیتم علم نداشتم.
به شخصه خواهش میکنم زین پس فرصت یادگرفتن را از من نگیرید. بگذارید به سادهترین شکل ممکن همان «علی» باشم و علی بمانم. اگر جایی شنیدید از اطلاق عنوان پرهیز میکنم، حمل بر بیادبیام نگذارید، حمل بر تلاشم برای جلوگیری از سوگیری و هدایت نابجای دوستانم کنید...
همایش بدون دکتر. همایش فرهنگ دانشگاهی بدون القاب دکتر و مهندس برگزار می شود. http://acuu.ihss.ac.ir/Congress/UIPanel/CongressNewsView?id=13
متن زیر را یکی از خوانندگان کانال در ارتباط با متن «مگر ما اسم نداریم» ارسال کرده است. 👇👇👇👇
متن زیر را یکی از خوانندگان کانال در ارتباط با متن «مگر ما اسم نداریم» ارسال کرده است.در دوران کارشناسی رشته حقوق استادی داشتیم (که البته از مفاخر جامعه حقوقی معاصر هستند و چون در حال حاضر مطمین نیستم که به ذکر نامشان رضایت دارند یا خیر از ذکر نامشان صرفنظر می کنم)که داستان جالبی را برایمان تعریف کردند و از ایشان برایتان نقل قول می کنم:
در سربرگ عرضحال (دادخواست) دادگستری در دوره پهلوی دوم باید حتما مهر چهار لقبی "والاحضرت همایونی شاهنشاه آریامهر" قید می شد وگرنه آن عرضحال اعتبار و ارزش قانونی نداشت. یک روز این استاد ما که در آن دوران وکیل جوانی بودند،عرضحال بسیار مهمی را که نگاشته بودند تقدیم دفتر دادگاه میکنند، منتهای مراتب دادگاه به دلیل عدم رعایت این آیین مهم یعنی عدم ذکر چهار لقب معروف از قبول عرضحال برای رسیدگی خودداری نمود و آن را به وکیل برای اصلاح برگرداندند. استاد ما وقتی عرضحال دوباره به ایشان برگردانده شد و ایشان دیدند که در صورت عدم رسیدگی به مقع حقی از مظلوم به ناحق ستانده خواهد شد، در سربرگ دادگستری، مهر معروف را الصاق داشتند و همچنین در پایان جملات عرضحال این بیت را اضافه کردند : 《گر از این چار لقب یک صفتش راست بود
شهر از مظلمه ی بی صفتان، خالی بود...》
بنظرم این خاطره از استادم را می توان به وضعیت کلی اجتماع بسط داد. هر زمان که جامعه ای در نوع رفتار و گفتار خود اکابرپسندانه و اشراف منشانه رفتار می کند و بر منصب و القاب تکیه می کند افراد آن اجتماع نیز نگاه از بالا به پایین داشتن و روحیه ی خودکفا بودن در علم و دانش را از خود بروز خواهند داد که این اگر در سطح تفاخر برسد بخصوص در مقاطع بالاتر علمی همچون دکترا و فوق دکترا احتمالش بسیار است همان آفتی که جامعه پزشکان به طور خاص در مواردی با آن دست به گریبان هستند را به دنبال داشته باشد.
حال که دانشجوی دکترای این رشته بیش نیستم و به واقع هنوز دکتر هم نشده القابی مانند خانوم دکتر یا استاد را می شنوم که به من نسبت می دهند یاد خاطره ی استادم می افتم و معمولا تمایلم به اجتناب از بکار بردن این القاب حداقل درباره خودم را با این بیت از بیان شکوه ی مولانا از محدودیتهای دست و پاگیر بیان می کنم:
《رستم از این بیت و غزل ، ای شه و سلطان ازل
مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا》
در سربرگ عرضحال (دادخواست) دادگستری در دوره پهلوی دوم باید حتما مهر چهار لقبی "والاحضرت همایونی شاهنشاه آریامهر" قید می شد وگرنه آن عرضحال اعتبار و ارزش قانونی نداشت. یک روز این استاد ما که در آن دوران وکیل جوانی بودند،عرضحال بسیار مهمی را که نگاشته بودند تقدیم دفتر دادگاه میکنند، منتهای مراتب دادگاه به دلیل عدم رعایت این آیین مهم یعنی عدم ذکر چهار لقب معروف از قبول عرضحال برای رسیدگی خودداری نمود و آن را به وکیل برای اصلاح برگرداندند. استاد ما وقتی عرضحال دوباره به ایشان برگردانده شد و ایشان دیدند که در صورت عدم رسیدگی به مقع حقی از مظلوم به ناحق ستانده خواهد شد، در سربرگ دادگستری، مهر معروف را الصاق داشتند و همچنین در پایان جملات عرضحال این بیت را اضافه کردند : 《گر از این چار لقب یک صفتش راست بود
شهر از مظلمه ی بی صفتان، خالی بود...》
بنظرم این خاطره از استادم را می توان به وضعیت کلی اجتماع بسط داد. هر زمان که جامعه ای در نوع رفتار و گفتار خود اکابرپسندانه و اشراف منشانه رفتار می کند و بر منصب و القاب تکیه می کند افراد آن اجتماع نیز نگاه از بالا به پایین داشتن و روحیه ی خودکفا بودن در علم و دانش را از خود بروز خواهند داد که این اگر در سطح تفاخر برسد بخصوص در مقاطع بالاتر علمی همچون دکترا و فوق دکترا احتمالش بسیار است همان آفتی که جامعه پزشکان به طور خاص در مواردی با آن دست به گریبان هستند را به دنبال داشته باشد.
حال که دانشجوی دکترای این رشته بیش نیستم و به واقع هنوز دکتر هم نشده القابی مانند خانوم دکتر یا استاد را می شنوم که به من نسبت می دهند یاد خاطره ی استادم می افتم و معمولا تمایلم به اجتناب از بکار بردن این القاب حداقل درباره خودم را با این بیت از بیان شکوه ی مولانا از محدودیتهای دست و پاگیر بیان می کنم:
《رستم از این بیت و غزل ، ای شه و سلطان ازل
مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا》
👍1
Forwarded from روزگار سکوت (محمدجواد روح)
👈 میراثی که از کاسترو برجای ماند...
✍ مهدی نوربخش، استاد ایرانی روابط خارجی و تجارت جهانی دانشگاه علم و تکنولوژی هرسبورگ آمریکا، در یادداشتی که برای انتشار در اختیار راهبرد قرار داد؛ می نویسد:
✍ فیدل كاسترو از دنيا رفت و كوبايی را با صد سال عقب ماندگی اقتصادی و علمی به ارث گذاشت.
✍ مردی كه با شعارهايی ضدامريكايی بيش از ٤٩ سال با استبداد مطلق بر آن كشور حكومت كرد؛ فكر می كرد كه بهتر از تمام مردم كوبا می داند و می فهمد.
✍ ديكتاتورهای مدرن در زمان بسيار حساسي در تاريخ تصميم گرفته اند بنام سوسياليسم و يا ارزش های فراجهانی ديكتاتور باشند و كشور خودرا در انزوای جهانی نگه دارند.
✍ جهانی شدن كه در طول سه دهه گذشته تغييرات عمده ای در اقتصاد، تكنولوژی و.....ايجاد كرده است، دنيای امروز مارا به سه طبقه متفاوت تقسيم كرده است.
✍ اول: كشورهای توسعه يافته كه خود به رشد اين جهانی شدن همت گماشته و بيشترين استفاده را از بازار و تكنولوژی جهانی شده برده اند.
✍ دوم: كشورهایی كه توانسته اند از اين جهانی شدن بهره گرفته و اقتصاد بسيار روبه رشدی را پايه گذاری كنند. كره جنوبی و تا حدودی برزيل نمونه اين كشورها هستند.
✍ سوم: كشوهایی كه به دلايل مختلف ساختاري و ... از اين جهش عظيم عقب مانده اند. اين كشورها آینده بسيار دشواری را در پيش روی خواهند داشت؛ بخاطر اينكه سرعت جهانی شدن در طول سی سال گذشته در ساختار سياسی و اقتصادی بسياری از كشورها تاثير گذاشته است.
✍ عقب ماندن از اين تاثيرات از آمادگی آنها برای پيوستن به اين جهش جديد بشدت كاسته است. کوبای کاسترو یکی از این کشورها بود.
✍ مهدی نوربخش، استاد ایرانی روابط خارجی و تجارت جهانی دانشگاه علم و تکنولوژی هرسبورگ آمریکا، در یادداشتی که برای انتشار در اختیار راهبرد قرار داد؛ می نویسد:
✍ فیدل كاسترو از دنيا رفت و كوبايی را با صد سال عقب ماندگی اقتصادی و علمی به ارث گذاشت.
✍ مردی كه با شعارهايی ضدامريكايی بيش از ٤٩ سال با استبداد مطلق بر آن كشور حكومت كرد؛ فكر می كرد كه بهتر از تمام مردم كوبا می داند و می فهمد.
✍ ديكتاتورهای مدرن در زمان بسيار حساسي در تاريخ تصميم گرفته اند بنام سوسياليسم و يا ارزش های فراجهانی ديكتاتور باشند و كشور خودرا در انزوای جهانی نگه دارند.
✍ جهانی شدن كه در طول سه دهه گذشته تغييرات عمده ای در اقتصاد، تكنولوژی و.....ايجاد كرده است، دنيای امروز مارا به سه طبقه متفاوت تقسيم كرده است.
✍ اول: كشورهای توسعه يافته كه خود به رشد اين جهانی شدن همت گماشته و بيشترين استفاده را از بازار و تكنولوژی جهانی شده برده اند.
✍ دوم: كشورهایی كه توانسته اند از اين جهانی شدن بهره گرفته و اقتصاد بسيار روبه رشدی را پايه گذاری كنند. كره جنوبی و تا حدودی برزيل نمونه اين كشورها هستند.
✍ سوم: كشوهایی كه به دلايل مختلف ساختاري و ... از اين جهش عظيم عقب مانده اند. اين كشورها آینده بسيار دشواری را در پيش روی خواهند داشت؛ بخاطر اينكه سرعت جهانی شدن در طول سی سال گذشته در ساختار سياسی و اقتصادی بسياری از كشورها تاثير گذاشته است.
✍ عقب ماندن از اين تاثيرات از آمادگی آنها برای پيوستن به اين جهش جديد بشدت كاسته است. کوبای کاسترو یکی از این کشورها بود.