فرهنگستان زبان و ادب فارسی یکی از چهار فرهنگستان ایران است که حوزه‌های علمی، ادبی و هنری گوناگون را در ایران و قلمرو زبان فارسی از جنبه‌های موضوعی مختلف پوشش میدهد. این فرهنگستان به زبان و ادبیات فارسی می‌پردازد. ریاست فرهنگستان را اکنون غلامعلی حداد عادل برعهده دارد
در سال ۱۳۱۴ فرهنگستان زبان فارسی با ریاست محمدعلی فروغی افتتاح گردید. وظیفه این فرهنگستان ابداع یا گزینش واژه‌های فارسی برای برخی واژه‌ها و مفاهیم بیگانه بود. با روحیه وطن‌پرستی، تعدادی از کلمات فارسی جایگزین کلمات عربی می‌شود، فعالیت فرهنگستان در سال ۱۳۲۰ با کناره‌گیری رضا شاه پایان می‌یابد
نام پیشین فرهنگستان زبان ایران
(فرهنگستان دوم)
بنیان‌گذاری۲۶ شهریور ۱۳۶۹
هدف پاسداری و گسترش و پرورش زبان فارسی
محدودهٔ فعالیت
زبان فارسی
زبان رسمی
فارسی
رئیس غلامعلی حداد عادل
افراد کلیدی
محمد دبیرمقدم (معاون علمی و پژوهشی)،
سید محمدمجتبی حسینی (دبیر)وابستگی بنیاد سعدی
کارمندان
حدود ۳۰۰ نفروبگاه
http://apll.ir
نام پیشین
فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ادامه دارد... .
👇👇👇👇
در سال ۱۳۱۴ فرهنگستان زبان فارسی با ریاست محمدعلی فروغی افتتاح گردید. وظیفه این فرهنگستان ابداع یا گزینش واژه‌های فارسی برای برخی واژه‌ها و مفاهیم بیگانه بود. با روحیه وطن‌پرستی، تعدادی از کلمات فارسی جایگزین کلمات عربی می‌شود، فعالیت فرهنگستان در سال ۱۳۲۰ با کناره‌گیری رضا شاه پایان می‌یابد
نام پیشین فرهنگستان زبان ایران
(فرهنگستان دوم)
بنیان‌گذاری۲۶ شهریور ۱۳۶۹
هدف پاسداری و گسترش و پرورش زبان فارسی
محدودهٔ فعالیت
زبان فارسی
زبان رسمی
فارسی
رئیس غلامعلی حداد عادل
افراد کلیدی
محمد دبیرمقدم (معاون علمی و پژوهشی)،
سید محمدمجتبی حسینی (دبیر)وابستگی بنیاد سعدی
کارمندان
حدود ۳۰۰ نفروبگاه
http://apll.ir
نام پیشین
فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ادامه دارد... .
👇👇👇👇
فردوس سخن
فرهنگستان زبان و ادب فارسی یکی از چهار فرهنگستان ایران است که حوزه‌های علمی، ادبی و هنری گوناگون را در ایران و قلمرو زبان فارسی از جنبه‌های موضوعی مختلف پوشش میدهد. این فرهنگستان به زبان و ادبیات فارسی می‌پردازد. ریاست فرهنگستان را اکنون غلامعلی حداد عادل برعهده…
اولین توجه رسمی به ضرورت حفاظت از زبان فارسی در برابر کلمات بیگانه و استانداردسازی املای فارسی، در زمان ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۲۴۹ میلادی بود. پس از ناصرالدین شاه، مظفرالدین شاه در سال ۱۲۸۱ دستور تأسیس اولین انجمن ایرانی را صادر کرد. این انجمن رسماً اعلام کرد که از فارسی و عربی به عنوان منابع قابل قبول برای ساخت کلمات استفاده می‌کند.
فرمان تشکیل فرهنگستان ایران، ۲۹ اردیبهشت ۱۳۱۴ صادر شد. این فرهنگستان تا سال ۱۳۳۳ فعالیّت کرد. پس‌از آن فرهنگستان زبان ایران معروف به فرهنگستان دوم در سال ۱۳۴۷ تأسیس و نخستین جلسۀ آن در ۲۳ آبان ۱۳۴۹ تشکیل شد و تا سال ۱۳۵۷ فعالیت کرد.
اساسنامۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی یعنی فرهنگستان سوم در سال ۱۳۶۸ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید. برپایۀ این اساسنامه، فرهنگستان زبان و ادب فارسی ۲۵ عضو پیوستۀ ایرانی و ۱۰ عضو وابستۀ غیرایرانی دارد و شمار اعضای وابسته و افتخاری آن بنا به تشخیص و تصویب شورای فرهنگستان است. شورا عالی انقلاب فرهنگی در تاریخ دوم مرداد ۱۳۶۹ هفده تن از محققان و ادیبان و صاحب‌نظران برجستۀ زبان و ادب فارسی را برگزید و برای صدور حکم عضویّت پیوسته در شورای فرهنگستان به ریاست جمهوری معرّفی کرد. نخستین نشست شورای فرهنگستان، ۲۶ شهریور ۱۳۶۹ در محل کتابخانۀ مرکزی دانشگاه تهران برگزار شد.
نخستین اعضای منتخب فرهنگستان عبارت بودند از: احمد آرام، نصرالله پورجوادی، حسن حبیبی، غلامعلی حدّاد عادل، بهاءالدّین خرمشاهی، محمّد خوانساری، محمّدتقی دانش‌پژوه، سیمین دانشور، علی رواقی، سیّد جعفر شهیدی، طاهره صفّارزاده، حمید فرزام، فتح‌الله مجتبائی، مهدی محقّق، سیّد محمّد محیط طباطبائی، ابوالحسن نجفی و غلامحسین یوسفی.
از میان این استادان، زنده‌یادان دانشور، شهیدی و یوسفی، از آغاز، به علّت گرفتاری‌های شخصی، از حضور در شورا و عضویّت در فرهنگستان عذرخواهی و استعفا کردند.
پس‌از آغاز فعالیت فرهنگستان، زنده‌یادان عبدالمحمد آیتی، منوچهر امیری، قیصر امین‌پور، احمد تفضلی، جواد حدیدی، بهمن سرکاراتی، اسماعیل سعادت، احمد سمیعی گیلانی، بدرالزمان قریب، مصطفی مقربی، ابوالحسن نجفی و سلیم نیساری نیز به عضویت پیوستۀ فرهنگستان برگزیده شدند.
اکنون اعضای پیوستۀ ایرانی فرهنگستان عبارت‌اند از: ژاله آموزگار، موسی اسوار، حسن انوری، نصرالله پورجوادی، محمدرضا ترکی، مسعود جعفری جزی، احمد جلالی، غلامعلی حداد عادل، بهاءالدین خرّمشاهی، محمد دبیرمقدم، حسن رضایی باغ‌بیدی، علی رواقی، علی‌اشرف صادقی، محمود عابدی، امید طبیب‌زاده، کامران فانی، فتح‌الله مجتبائی، مهدی محقق، هوشنگ مرادی کرمانی، حسین معصومی همدانی، محمدعلی موحد و محمدجعفر یاحقی در فرهنگستان عضویت دارند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فرمان تشکیل فرهنگستان ایران، ۲۹ اردیبهشت ۱۳۱۴ صادر شد. این فرهنگستان تا سال ۱۳۳۳ فعالیّت کرد. پس‌از آن فرهنگستان زبان ایران معروف به فرهنگستان دوم در سال ۱۳۴۷ تأسیس و نخستین جلسۀ آن در ۲۳ آبان ۱۳۴۹ تشکیل شد و تا سال ۱۳۵۷ فعالیت کرد.
اساسنامۀ فرهنگستان زبان و ادب فارسی یعنی فرهنگستان سوم در سال ۱۳۶۸ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید. برپایۀ این اساسنامه، فرهنگستان زبان و ادب فارسی ۲۵ عضو پیوستۀ ایرانی و ۱۰ عضو وابستۀ غیرایرانی دارد و شمار اعضای وابسته و افتخاری آن بنا به تشخیص و تصویب شورای فرهنگستان است. شورا عالی انقلاب فرهنگی در تاریخ دوم مرداد ۱۳۶۹ هفده تن از محققان و ادیبان و صاحب‌نظران برجستۀ زبان و ادب فارسی را برگزید و برای صدور حکم عضویّت پیوسته در شورای فرهنگستان به ریاست جمهوری معرّفی کرد. نخستین نشست شورای فرهنگستان، ۲۶ شهریور ۱۳۶۹ در محل کتابخانۀ مرکزی دانشگاه تهران برگزار شد.
نخستین اعضای منتخب فرهنگستان عبارت بودند از: احمد آرام، نصرالله پورجوادی، حسن حبیبی، غلامعلی حدّاد عادل، بهاءالدّین خرمشاهی، محمّد خوانساری، محمّدتقی دانش‌پژوه، سیمین دانشور، علی رواقی، سیّد جعفر شهیدی، طاهره صفّارزاده، حمید فرزام، فتح‌الله مجتبائی، مهدی محقّق، سیّد محمّد محیط طباطبائی، ابوالحسن نجفی و غلامحسین یوسفی.
از میان این استادان، زنده‌یادان دانشور، شهیدی و یوسفی، از آغاز، به علّت گرفتاری‌های شخصی، از حضور در شورا و عضویّت در فرهنگستان عذرخواهی و استعفا کردند.
پس‌از آغاز فعالیت فرهنگستان، زنده‌یادان عبدالمحمد آیتی، منوچهر امیری، قیصر امین‌پور، احمد تفضلی، جواد حدیدی، بهمن سرکاراتی، اسماعیل سعادت، احمد سمیعی گیلانی، بدرالزمان قریب، مصطفی مقربی، ابوالحسن نجفی و سلیم نیساری نیز به عضویت پیوستۀ فرهنگستان برگزیده شدند.
اکنون اعضای پیوستۀ ایرانی فرهنگستان عبارت‌اند از: ژاله آموزگار، موسی اسوار، حسن انوری، نصرالله پورجوادی، محمدرضا ترکی، مسعود جعفری جزی، احمد جلالی، غلامعلی حداد عادل، بهاءالدین خرّمشاهی، محمد دبیرمقدم، حسن رضایی باغ‌بیدی، علی رواقی، علی‌اشرف صادقی، محمود عابدی، امید طبیب‌زاده، کامران فانی، فتح‌الله مجتبائی، مهدی محقق، هوشنگ مرادی کرمانی، حسین معصومی همدانی، محمدعلی موحد و محمدجعفر یاحقی در فرهنگستان عضویت دارند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آموزش و پرورش در فنلاند
❇️ نظام آموزشی فنلاند موفق‌ترین نظام آموزشی دنیاست. در این یادداشت به برخی ویژگی‌های آن اشاره می‌کنیم.
➕ ۱. هدف اصلی برنامه درسی فنلاند این است که دانش‌آموز به‌عنوان یک انسان و یک شهروند رشد کند و تاکید بر چگونه یاد گرفتن آنان است به جای این که چه چیزهایی یاد بگیرند.
➕ ۲. شادی و نشاط یک اصل مهم در مدارس فنلاندی است و معلمان تلاش می‌کنند که محیط شادی را برای دانش‌آموزان در مدرسه فراهم کنند. بر این اساس در رتبه‌بندی شادترین کشورها، فنلاند رتبه نخست را به خود اختصاص داده است، در حالی که رتبه ایران 106 است.
➕ ۳. با وجود آنکه نظام آموزشی فنلاند موفق‌ترین نظام آموزشی دنیاست، در المپیاد ریاضی جهان از 1965 تاکنون تنها یک مدال طلا کسب کرده است. اما ایران از 1985 تاکنون 45 طلا کسب کرده است ولی 77 درصد این مدال‌آوران ایرانی، ایران را ترک کرده اند.
➕ ۴. با وجود اینکه فنلاند یکی از سردترین کشورهای دنیاست و در بعضی نقاط شمالی فنلاند که پوشیده از برف فراوان است دما به بیست تا سی درجه زیر صفر می‌رسد، هیچ‌گاه مدارس به این علت تعطیل نمی‌شوند.
➕ ۵. با توجه به اینکه دانش‌آموزان به‌صورت منطقه‌ای در مدارس ثبت‌نام می‌شوند، دانش‌آموزان حتی در دوره ابتدایی با دوچرخه یا پیاده به مدرسه می‌روند. برای دانش‌آموزانی که در فاصله بیش از 5 کیلومتری مدرسه هستند، سرویس حمل و نقل رایگان در نظر گرفته می‌شود.
➕ ۶. در فنلاند هیچ گونه مدرسه‌ای مانند مدارس تیزهوشان، نمونه و ... که بر اساس امتیازات خاص یا با آزمون دانش‌آموز انتخاب نمایند، وجود ندارد. همچنین در نظام آموزشی فنلاند هیچ‌گونه رقابت و رتبه‌بندی وجود ندارد و اصل بر همکاری و #عدالت_آموزشی است.
➕ ۷. #مدارس_خصوصی در فنلاند فقط سه درصد از دانش‌آموزان این کشور را پوشش می‌دهند که هزینه تحصیل این دانش‌آموزان مانند #مدارس_دولتی توسط دولت پرداخت می شود.
➕ ۸. تحصیل در تمام سطوح از خردسالی تا دانشگاه در فنلاند رایگان است. در پیش‌دبستانی و دبستان کتابهای درسی، ملزومات مدرسه، غذای روزانه و حمل و نقل (برای دانش‌آموزانی که محل زندگی آنها دور از مدرسه است) رایگان است.
➕ ۹. باانگیزه‌ترین، توانمندترین و قوی‌ترین دانشجویان برای رشته‌های معلمی گزینش می‌شوند. از بین متقاضیان #شغل_معلمی در دوره ابتدایی 10 درصد، در دوره‌های متوسطه 10 تا 50 درصد (بسته به رشته تدریس) و در هنرستان فقط 30 درصد متقاضیان انتخاب می‌شوند.
➕ ۱۰. حیاط مدارس ابتدایی به انواع وسایل ورزشی و بازی همچون وسایل پارک‌ها مجهز است. #معماری_مدارس شامل فضای باز، مکانهای اجتماع، کتابخانه، کلاس‌های بزرگ با پنجره‌های بزرگ است. مدارس و دانشگاه‌ها فاقد دیوار و حصار هستند، حتی اگر مدرسه کنار جنگل باشد.
➕ ۱۱. دانش‌آموزان فنلاندی بیش از دانش‌آموزان سایر کشورها زمان استراحت و بازی دارند. نتایج این روش، خودکارآمدی، کاهش استرس، و یادگیری اجتماعی است. در برنامه‌های درسی مدارس تاکید زیادی بر آموزش موسیقی، ورزش و هنر است و از تلفیق موسیقی با آموزش سایر دروس بهره می‌برند.
➕ ۱۲. اهمیت موسیقی در برنامه‌درسی مدارس، به حدی است که مثلاً در کلاس پنجم تعداد ساعت «درس ریاضی» و «درس موسیقی» یکسان و هر دو، سه ساعت در هفته است.
➕ ۱۳. در نظام آموزشی فنلاند جایی برای رتبه‌بندی دانش‌آموزان و رتبه‌بندی معلمان و تعیین شاگرد اول و دوم، و معلم نمونه و برگزیده و.. نیست. بر این اساس، در و دیوار مدرسه هم از عکس و بنر دانش‌آموزان خالی است.
➕ ۱۴. دانش‌آموزان فنلاندی با میانگین زیر نیم ساعت «تکلیف شب» کمترین مقدار تکلیف در جهان را دارند. دانش‌آموزان فنلاندی معمولاً نه #معلم_خصوصی دارند نه آموزش بیرون از مدرسه.
➕ ۱۵. تشکیل کلاس برای آموزش مسائل دینی #اقلیت‌ها به‌شرط وجود سه دانش‌آموز با گرفتن معلم مخصوص آن و پرداخت هزینه از سوی آموزش و پرورش صورت می‌گیرد.
➕ ۱۶. والدین در مدارس ابتدایی تعیین می‌کنند که برای دانش‌آموز خودشان چه مذهب و چه زبانی آموزش داده شود. برای افرادی که نمی‌خواهند آموزش مذهبی ارائه شود، درس اخلاق در نظر گرفته می‌شود.
📝 رضا محمدی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ نظام آموزشی فنلاند موفق‌ترین نظام آموزشی دنیاست. در این یادداشت به برخی ویژگی‌های آن اشاره می‌کنیم.
➕ ۱. هدف اصلی برنامه درسی فنلاند این است که دانش‌آموز به‌عنوان یک انسان و یک شهروند رشد کند و تاکید بر چگونه یاد گرفتن آنان است به جای این که چه چیزهایی یاد بگیرند.
➕ ۲. شادی و نشاط یک اصل مهم در مدارس فنلاندی است و معلمان تلاش می‌کنند که محیط شادی را برای دانش‌آموزان در مدرسه فراهم کنند. بر این اساس در رتبه‌بندی شادترین کشورها، فنلاند رتبه نخست را به خود اختصاص داده است، در حالی که رتبه ایران 106 است.
➕ ۳. با وجود آنکه نظام آموزشی فنلاند موفق‌ترین نظام آموزشی دنیاست، در المپیاد ریاضی جهان از 1965 تاکنون تنها یک مدال طلا کسب کرده است. اما ایران از 1985 تاکنون 45 طلا کسب کرده است ولی 77 درصد این مدال‌آوران ایرانی، ایران را ترک کرده اند.
➕ ۴. با وجود اینکه فنلاند یکی از سردترین کشورهای دنیاست و در بعضی نقاط شمالی فنلاند که پوشیده از برف فراوان است دما به بیست تا سی درجه زیر صفر می‌رسد، هیچ‌گاه مدارس به این علت تعطیل نمی‌شوند.
➕ ۵. با توجه به اینکه دانش‌آموزان به‌صورت منطقه‌ای در مدارس ثبت‌نام می‌شوند، دانش‌آموزان حتی در دوره ابتدایی با دوچرخه یا پیاده به مدرسه می‌روند. برای دانش‌آموزانی که در فاصله بیش از 5 کیلومتری مدرسه هستند، سرویس حمل و نقل رایگان در نظر گرفته می‌شود.
➕ ۶. در فنلاند هیچ گونه مدرسه‌ای مانند مدارس تیزهوشان، نمونه و ... که بر اساس امتیازات خاص یا با آزمون دانش‌آموز انتخاب نمایند، وجود ندارد. همچنین در نظام آموزشی فنلاند هیچ‌گونه رقابت و رتبه‌بندی وجود ندارد و اصل بر همکاری و #عدالت_آموزشی است.
➕ ۷. #مدارس_خصوصی در فنلاند فقط سه درصد از دانش‌آموزان این کشور را پوشش می‌دهند که هزینه تحصیل این دانش‌آموزان مانند #مدارس_دولتی توسط دولت پرداخت می شود.
➕ ۸. تحصیل در تمام سطوح از خردسالی تا دانشگاه در فنلاند رایگان است. در پیش‌دبستانی و دبستان کتابهای درسی، ملزومات مدرسه، غذای روزانه و حمل و نقل (برای دانش‌آموزانی که محل زندگی آنها دور از مدرسه است) رایگان است.
➕ ۹. باانگیزه‌ترین، توانمندترین و قوی‌ترین دانشجویان برای رشته‌های معلمی گزینش می‌شوند. از بین متقاضیان #شغل_معلمی در دوره ابتدایی 10 درصد، در دوره‌های متوسطه 10 تا 50 درصد (بسته به رشته تدریس) و در هنرستان فقط 30 درصد متقاضیان انتخاب می‌شوند.
➕ ۱۰. حیاط مدارس ابتدایی به انواع وسایل ورزشی و بازی همچون وسایل پارک‌ها مجهز است. #معماری_مدارس شامل فضای باز، مکانهای اجتماع، کتابخانه، کلاس‌های بزرگ با پنجره‌های بزرگ است. مدارس و دانشگاه‌ها فاقد دیوار و حصار هستند، حتی اگر مدرسه کنار جنگل باشد.
➕ ۱۱. دانش‌آموزان فنلاندی بیش از دانش‌آموزان سایر کشورها زمان استراحت و بازی دارند. نتایج این روش، خودکارآمدی، کاهش استرس، و یادگیری اجتماعی است. در برنامه‌های درسی مدارس تاکید زیادی بر آموزش موسیقی، ورزش و هنر است و از تلفیق موسیقی با آموزش سایر دروس بهره می‌برند.
➕ ۱۲. اهمیت موسیقی در برنامه‌درسی مدارس، به حدی است که مثلاً در کلاس پنجم تعداد ساعت «درس ریاضی» و «درس موسیقی» یکسان و هر دو، سه ساعت در هفته است.
➕ ۱۳. در نظام آموزشی فنلاند جایی برای رتبه‌بندی دانش‌آموزان و رتبه‌بندی معلمان و تعیین شاگرد اول و دوم، و معلم نمونه و برگزیده و.. نیست. بر این اساس، در و دیوار مدرسه هم از عکس و بنر دانش‌آموزان خالی است.
➕ ۱۴. دانش‌آموزان فنلاندی با میانگین زیر نیم ساعت «تکلیف شب» کمترین مقدار تکلیف در جهان را دارند. دانش‌آموزان فنلاندی معمولاً نه #معلم_خصوصی دارند نه آموزش بیرون از مدرسه.
➕ ۱۵. تشکیل کلاس برای آموزش مسائل دینی #اقلیت‌ها به‌شرط وجود سه دانش‌آموز با گرفتن معلم مخصوص آن و پرداخت هزینه از سوی آموزش و پرورش صورت می‌گیرد.
➕ ۱۶. والدین در مدارس ابتدایی تعیین می‌کنند که برای دانش‌آموز خودشان چه مذهب و چه زبانی آموزش داده شود. برای افرادی که نمی‌خواهند آموزش مذهبی ارائه شود، درس اخلاق در نظر گرفته می‌شود.
📝 رضا محمدی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در مطلب پایین، خیلی خلاصه و فهرست‌وار از مسائلی یاد کرده‌ام که در مواجهه با سخنانی مانند ادعای اردشیر رستمی به آنها فکر می‌کنم.
❇️ دکتر رضا خبازها
⬇️
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ دکتر رضا خبازها
⬇️
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فردوس سخن
در مطلب پایین، خیلی خلاصه و فهرست‌وار از مسائلی یاد کرده‌ام که در مواجهه با سخنانی مانند ادعای اردشیر رستمی به آنها فکر می‌کنم. ❇️ دکتر رضا خبازها ⬇️ @molavi_asar_o_afkar @ferdosesokhan
پاسخم به دوست دانشجویی که این صحبت‌های اردشیر رستمی با علی ضیاء را برایم فرستاد:
عجیب مبالغه می‌کنند.شاید معشوق مرد بیشتر بوده باشد، شاید هم نه.واقعاً نمی‌دانیم. در تاریخ و ادبیات سرنخ‌هایی هست،ولی تصویر کامل و دقیقی به دست نمی‌دهد.جلد کتاب شاهدبازی دکتر شمیسا را همه دیده‌اند،ولی تاریخ اجتماعی روابط جنسی در ایران، نوشتهٔ ویلم فلور و ترجمهٔ محسن مینوخرد، گمانم معتبرترین منبع در این موضوع باشد.
در شعر فرخی سیستانی و هم‌دورگانش حرف از معشوق سپاهی هست، که قاعدتاً مرد است. بعید میدانم بعد از اسلام تعداد زیادی گردآفرید داشته بوده باشیم.در فتوحات اسلامی و غزنوی، لشکرکشی مردانه به شرق گاهی چند سال ادامه داشته و این در افزایش هم‌جنس‌گرایی بی‌تأثیر نبوده است.قبل از سامانیان و غزنویان،بعضی از خلفای عباسی مثل متوکل هم عاشق بندگان تُرکشان بوده‌اند.
اما در ادبیات،اعضا و عناصر معدودی ذکر شده است که مخصوص زن یا مرد باشد و ما را از جنسیت معشوق مطمئن کند.سعدی چند بار از «پستان» معشوق سخن گفته است.قطعاً حرف‌زدن از لب معشوق کمتر بی‌شرمی محسوب می‌شود و مجازتر است و چشم از لب هم مجازتر است و تا حدودی برای همین وصفش بیشتر دیده می‌شود.در گنجور ببینید. در فرهنگ اسلامی این خیلی مهم بوده است.
در غزل‌ها حرف از «خط» هم زیاد است،ولی می‌دانیم که خانم‌ها هم خط و سبیل مفصّل داشته‌اند.بنابراین علمی نیست که با دیدن این کلمه حکم کنیم معشوق شعری مذکر است. زیورآلاتی مانند «خلخال»(پابند)را هم در وصف معشوق می‌بینیم و تا حدود زیادی می‌شود گفت مخصوص زنان بوده است.
از همه مهمتر سنّـت ادبـی است.هر کسی می‌توانسته است دو بیت منظوم کند از سنت غزل تقلید کرده و هنرش را در پیروی از گذشتگان نشان داده است.در سخن علمای دینی غزل‌سرا هم عناصری مانند «پسر» و «خط» را می‌بینیم و کمتر ممکن است غزل عاشقانه‌شان واقعاً نتیجهٔ عشق به زن یا مردی باشد.معمولاً همسر هم داشته‌اند.
یک طرف قضیه هم سنت استفاده از اصطلاحات عرفانی است که خط و خال و لب و همهٔ اینها رمز صفات جلال و جمال و جلوه‌های الهی است و با استفاده از چنین کلماتی می‌شود هم از خیال محسوس لذت برد و هم به قول طرف گفت«خدا بوده منظورم» و شأن شیخی را حفظ کرد!
می‌شود بررسی آماری کرد و قراین زن یا مرد بودن معشوق را در تعدادی دیوان غزل جست‌وجو کرد،اما باز هم بحث تأثیر پررنگ تقلید از سنّت ادبی به قوّت خود باقی است.با چنین تحقیقی می‌شود دربارهٔ آنچه گفتهاند حکم دقیق‌تری داد، نه آنچه بوده‌اند.
در نقاشی ایرانی هم گاهی جنسیت سوژه مشخص نیست. به نظرم گاهی در ادبیات و هنر ترجیح می‌داده‌اند جنسیت معشوق روشن نباشد تا هر کسی از ظن خود یارش شود و یار خودش را در آن ببیند. این تأویل‌پذیری خیلی هنرمندانه و هوشمندانه است.
عشق افلاطونی و بدون رابطهٔ جنسی هم به‌ویژه بین اهل عرفان رایج بوده است.سنّت عشق عذری را هم از عرب گرفته‌ایم که«مَن عَشَقَ فکَتَمَ و عَفّ فماتَ ماتَ شهیدا»: هرکس عاشق شود و پنهان کند و عفّت بورزد و بمیرد شهید از دنیا رفته است (حدیث منسوب به پیامبر).
علاقه‌مندان ازراه‌دور و ازهرجویی‌ملاقه‌ای ادب و هنر دارند هم‌جنس‌گرایی مولوی و شمس را هم مسلّم فرض می‌کنند به استناد اینکه با هم خلوت داشته‌اند. صوفیه پیر خلوت و صحبت (هم‌نشینی) و سنت‌های مربوط به آن را داشته‌اند و فقط می‌نشسته‌اند حرف می‌زده‌اند یا حرف هم نمی‌زده‌اند که معارف غیبی از دل پیر به آنها منتقل شود. این کارها رایج بوده، محیط خانقاه هم مردانه بوده، ممکن هم بوده است خدا را در صنعش ببینند، اما هیچ گزارشی از وجود روابط جنسی بین مشایخ تصوف در دست نداریم.
هیچ کاری به خوبی یا بدی هیچ نوع رابطهٔ جنسی نداریم و در جامعه ــ‌و کمتر یا بیشتر در زندگی شعرا‌ــ معشوق مذکر و هم‌جنس‌گرایی و دوجنس‌گرایی کم نداشته‌ایم، ولی طبیعی و معقول نیست که از معشوق مؤنث بیشتر بوده باشد و واقعاً اندازه‌اش دستمان نیست.
اما یک تناقض:
- چرا بیشتر ادبیات عرفانی بیمار ــ‌و نه غزل‌های عاشقانهٔ!ــ ما دربارهٔ فراق است؟
- چون اصلاً زن نمی‌دیده‌اند و هرچه وصف معشوق است وصف مرد است!
خب اگر همه عاشق مردها می‌شدند، با توجه اینکه مرد در اجتماع دیده می‌شده، آن فراقی که گفتید معنا ندارد! بالاخره معشوقشان مؤنث بود یا مذکر؟!
جز تمایل به جذب مخاطب عامی، صحبت‌های دیگری هم دربارهٔ گرایش‌های جنسی در میان بوده و آن فضای فکری هم در این تداخل موضوع‌ها دخیل بوده است.
جواب یک استاد دانشگاه به آن صحبت این بوده است که: آقا، رُب داریم، ولی نه به این غلیظی! واقعاً هم حق آن صحبت‌ها همین‌قدر اعتناست! اما به‌هرحال این هم سؤال جامعه و پرسشی در تاریخ اجتماعی و تاریخ ادبیات است و جا دارد متخصصان ادبیات و تاریخ اجتماعی و هنر به آن خیلی جدی و از جنبه‌های مختلف بپردازند.
❇️ دکتر رضا خبازها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
عجیب مبالغه می‌کنند.شاید معشوق مرد بیشتر بوده باشد، شاید هم نه.واقعاً نمی‌دانیم. در تاریخ و ادبیات سرنخ‌هایی هست،ولی تصویر کامل و دقیقی به دست نمی‌دهد.جلد کتاب شاهدبازی دکتر شمیسا را همه دیده‌اند،ولی تاریخ اجتماعی روابط جنسی در ایران، نوشتهٔ ویلم فلور و ترجمهٔ محسن مینوخرد، گمانم معتبرترین منبع در این موضوع باشد.
در شعر فرخی سیستانی و هم‌دورگانش حرف از معشوق سپاهی هست، که قاعدتاً مرد است. بعید میدانم بعد از اسلام تعداد زیادی گردآفرید داشته بوده باشیم.در فتوحات اسلامی و غزنوی، لشکرکشی مردانه به شرق گاهی چند سال ادامه داشته و این در افزایش هم‌جنس‌گرایی بی‌تأثیر نبوده است.قبل از سامانیان و غزنویان،بعضی از خلفای عباسی مثل متوکل هم عاشق بندگان تُرکشان بوده‌اند.
اما در ادبیات،اعضا و عناصر معدودی ذکر شده است که مخصوص زن یا مرد باشد و ما را از جنسیت معشوق مطمئن کند.سعدی چند بار از «پستان» معشوق سخن گفته است.قطعاً حرف‌زدن از لب معشوق کمتر بی‌شرمی محسوب می‌شود و مجازتر است و چشم از لب هم مجازتر است و تا حدودی برای همین وصفش بیشتر دیده می‌شود.در گنجور ببینید. در فرهنگ اسلامی این خیلی مهم بوده است.
در غزل‌ها حرف از «خط» هم زیاد است،ولی می‌دانیم که خانم‌ها هم خط و سبیل مفصّل داشته‌اند.بنابراین علمی نیست که با دیدن این کلمه حکم کنیم معشوق شعری مذکر است. زیورآلاتی مانند «خلخال»(پابند)را هم در وصف معشوق می‌بینیم و تا حدود زیادی می‌شود گفت مخصوص زنان بوده است.
از همه مهمتر سنّـت ادبـی است.هر کسی می‌توانسته است دو بیت منظوم کند از سنت غزل تقلید کرده و هنرش را در پیروی از گذشتگان نشان داده است.در سخن علمای دینی غزل‌سرا هم عناصری مانند «پسر» و «خط» را می‌بینیم و کمتر ممکن است غزل عاشقانه‌شان واقعاً نتیجهٔ عشق به زن یا مردی باشد.معمولاً همسر هم داشته‌اند.
یک طرف قضیه هم سنت استفاده از اصطلاحات عرفانی است که خط و خال و لب و همهٔ اینها رمز صفات جلال و جمال و جلوه‌های الهی است و با استفاده از چنین کلماتی می‌شود هم از خیال محسوس لذت برد و هم به قول طرف گفت«خدا بوده منظورم» و شأن شیخی را حفظ کرد!
می‌شود بررسی آماری کرد و قراین زن یا مرد بودن معشوق را در تعدادی دیوان غزل جست‌وجو کرد،اما باز هم بحث تأثیر پررنگ تقلید از سنّت ادبی به قوّت خود باقی است.با چنین تحقیقی می‌شود دربارهٔ آنچه گفتهاند حکم دقیق‌تری داد، نه آنچه بوده‌اند.
در نقاشی ایرانی هم گاهی جنسیت سوژه مشخص نیست. به نظرم گاهی در ادبیات و هنر ترجیح می‌داده‌اند جنسیت معشوق روشن نباشد تا هر کسی از ظن خود یارش شود و یار خودش را در آن ببیند. این تأویل‌پذیری خیلی هنرمندانه و هوشمندانه است.
عشق افلاطونی و بدون رابطهٔ جنسی هم به‌ویژه بین اهل عرفان رایج بوده است.سنّت عشق عذری را هم از عرب گرفته‌ایم که«مَن عَشَقَ فکَتَمَ و عَفّ فماتَ ماتَ شهیدا»: هرکس عاشق شود و پنهان کند و عفّت بورزد و بمیرد شهید از دنیا رفته است (حدیث منسوب به پیامبر).
علاقه‌مندان ازراه‌دور و ازهرجویی‌ملاقه‌ای ادب و هنر دارند هم‌جنس‌گرایی مولوی و شمس را هم مسلّم فرض می‌کنند به استناد اینکه با هم خلوت داشته‌اند. صوفیه پیر خلوت و صحبت (هم‌نشینی) و سنت‌های مربوط به آن را داشته‌اند و فقط می‌نشسته‌اند حرف می‌زده‌اند یا حرف هم نمی‌زده‌اند که معارف غیبی از دل پیر به آنها منتقل شود. این کارها رایج بوده، محیط خانقاه هم مردانه بوده، ممکن هم بوده است خدا را در صنعش ببینند، اما هیچ گزارشی از وجود روابط جنسی بین مشایخ تصوف در دست نداریم.
هیچ کاری به خوبی یا بدی هیچ نوع رابطهٔ جنسی نداریم و در جامعه ــ‌و کمتر یا بیشتر در زندگی شعرا‌ــ معشوق مذکر و هم‌جنس‌گرایی و دوجنس‌گرایی کم نداشته‌ایم، ولی طبیعی و معقول نیست که از معشوق مؤنث بیشتر بوده باشد و واقعاً اندازه‌اش دستمان نیست.
اما یک تناقض:
- چرا بیشتر ادبیات عرفانی بیمار ــ‌و نه غزل‌های عاشقانهٔ!ــ ما دربارهٔ فراق است؟
- چون اصلاً زن نمی‌دیده‌اند و هرچه وصف معشوق است وصف مرد است!
خب اگر همه عاشق مردها می‌شدند، با توجه اینکه مرد در اجتماع دیده می‌شده، آن فراقی که گفتید معنا ندارد! بالاخره معشوقشان مؤنث بود یا مذکر؟!
جز تمایل به جذب مخاطب عامی، صحبت‌های دیگری هم دربارهٔ گرایش‌های جنسی در میان بوده و آن فضای فکری هم در این تداخل موضوع‌ها دخیل بوده است.
جواب یک استاد دانشگاه به آن صحبت این بوده است که: آقا، رُب داریم، ولی نه به این غلیظی! واقعاً هم حق آن صحبت‌ها همین‌قدر اعتناست! اما به‌هرحال این هم سؤال جامعه و پرسشی در تاریخ اجتماعی و تاریخ ادبیات است و جا دارد متخصصان ادبیات و تاریخ اجتماعی و هنر به آن خیلی جدی و از جنبه‌های مختلف بپردازند.
❇️ دکتر رضا خبازها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ملاحظهٔ دیگری دربارهٔ جنسیت معشوق شعر فارسی
❇️ در صحبتی که با دوستم داشتم و به همان ترتیب نقل کردم، با دلایل گوناگونی نشان دادم که جنسیت معشوق در غزل‌ها معمولاً نامشخص است. گاهی خیال می‌کنیم معشوق مذکر بیشتر بوده است و غزل عارفانه و رمزهای آن هم معمولاً به غزل‌سرایی برای معشوق مذکر شبیه می‌شود -ازجمله چون عشق افلاطونی و بدون شهوت به این جنس رایج‌تر بوده است.
اما در شناخت وضعیت فرهنگی و اجتماعی گذشته و معشوق غزل -که جنسیتش مشخص نیست- می‌شود از داستان‌های منظوم و منثور -که جنسیت معشوق در آنها مشخص است- کمک گرفت.
اگر مثلاً «منظومه‌های عاشقانهٔ فارسی» را جست‌وجو کنید، در ویکی‌پدیا به ۳۷ مثنوی برمی‌خورید. از میان زوج‌های عاشق این مثنوی‌ها فقط مهر و مشتری، و ناظر و منظور هم‌جنس‌اند و هر دو زوج هم مذکر. محمود و ایاز جامی و شاه و درویش هلالی جغتایی را هم می‌توان به این‌گونه عاشقانه‌ها افزود. البته از برخی عشاق ناهم‌جنس مثل سلیمان و بلقیس وحشی بافقی هم در آنجا نامی نیامده است.
باقی داستان‌های آن فهرست به عشق دو جنس مخالف می‌پردازد. البته گل و بلبل بلبل‌نامهٔ منسوب به عطار جنسیت ندارند و گفتنی است که از ماجراهای لیلی و مجنون و بیژن و منیژه نیز هرکدام در دو مدخل و در معرفی دو کتاب یاد شده است.
همین‌طور باید گفت برخی از این داستان‌های عشق به زن (از لیلی و مجنون تا شیرین و فرهاد) بسیار مشهورتر و محبوب‌تر از آن چهار مثنوی یادشده‌اند و مثلاً قصهٔ لیلی و مجنون بارها به نظم درآمده است و ویکی‌پدیا به لیلی و مجنون جامی هم نپرداخته است. از منظومه‌هایی مثل سلیمان و بلقیس وحشی بافقی هم در آنجا نامی نیامده است. این کمّیت و شهرت بیشتر هم نشانهٔ اقبال بیشتر جامعهٔ آن روزگار به این نوع از عشق و معشوق است.
معقول به نظر نمی‌رسد که شعرا به معشوق مذکر علاقه‌مندتر باشند، ولی نسبت معشوق مذکر و مؤنث در منظومه‌های عاشقانه‌شان تا این حد برعکس باشد.
همین‌طور وقتی سرایندهٔ عارفی مانند جامی محمود و ایاز می‌سراید، یعنی هم عشق به هم‌جنس، مانند عشق به ناهم‌جنس، قبح چندانی نداشته و کلاً عشق برایشان مقدس بوده و هم نگاه افلاطونی و غیرجنسی و نظربازی عارفانه در آن پررنگ بوده است.
هیچ‌یک از این منظومه‌ها نیز هزل‌آمیز نیست و برای سرگرمی بی‌ادبان سروده نشده است. همه در سخن‌گفتن از هر دو نوع عشق به مؤنث یا مذکر جدی‌اند.
پس ذکر معشوق مذکر هم در ادبیات فارسی هست، اما اگر بخواهیم سخنمان راهی به ده حقیقتی داشته باشد باید از مبالغه پرهیز کنیم و در بررسی کمّیت و کیفیتش این موارد را هم در نظر بگیریم.
❇️ دکتر رضا خبازها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ در صحبتی که با دوستم داشتم و به همان ترتیب نقل کردم، با دلایل گوناگونی نشان دادم که جنسیت معشوق در غزل‌ها معمولاً نامشخص است. گاهی خیال می‌کنیم معشوق مذکر بیشتر بوده است و غزل عارفانه و رمزهای آن هم معمولاً به غزل‌سرایی برای معشوق مذکر شبیه می‌شود -ازجمله چون عشق افلاطونی و بدون شهوت به این جنس رایج‌تر بوده است.
اما در شناخت وضعیت فرهنگی و اجتماعی گذشته و معشوق غزل -که جنسیتش مشخص نیست- می‌شود از داستان‌های منظوم و منثور -که جنسیت معشوق در آنها مشخص است- کمک گرفت.
اگر مثلاً «منظومه‌های عاشقانهٔ فارسی» را جست‌وجو کنید، در ویکی‌پدیا به ۳۷ مثنوی برمی‌خورید. از میان زوج‌های عاشق این مثنوی‌ها فقط مهر و مشتری، و ناظر و منظور هم‌جنس‌اند و هر دو زوج هم مذکر. محمود و ایاز جامی و شاه و درویش هلالی جغتایی را هم می‌توان به این‌گونه عاشقانه‌ها افزود. البته از برخی عشاق ناهم‌جنس مثل سلیمان و بلقیس وحشی بافقی هم در آنجا نامی نیامده است.
باقی داستان‌های آن فهرست به عشق دو جنس مخالف می‌پردازد. البته گل و بلبل بلبل‌نامهٔ منسوب به عطار جنسیت ندارند و گفتنی است که از ماجراهای لیلی و مجنون و بیژن و منیژه نیز هرکدام در دو مدخل و در معرفی دو کتاب یاد شده است.
همین‌طور باید گفت برخی از این داستان‌های عشق به زن (از لیلی و مجنون تا شیرین و فرهاد) بسیار مشهورتر و محبوب‌تر از آن چهار مثنوی یادشده‌اند و مثلاً قصهٔ لیلی و مجنون بارها به نظم درآمده است و ویکی‌پدیا به لیلی و مجنون جامی هم نپرداخته است. از منظومه‌هایی مثل سلیمان و بلقیس وحشی بافقی هم در آنجا نامی نیامده است. این کمّیت و شهرت بیشتر هم نشانهٔ اقبال بیشتر جامعهٔ آن روزگار به این نوع از عشق و معشوق است.
معقول به نظر نمی‌رسد که شعرا به معشوق مذکر علاقه‌مندتر باشند، ولی نسبت معشوق مذکر و مؤنث در منظومه‌های عاشقانه‌شان تا این حد برعکس باشد.
همین‌طور وقتی سرایندهٔ عارفی مانند جامی محمود و ایاز می‌سراید، یعنی هم عشق به هم‌جنس، مانند عشق به ناهم‌جنس، قبح چندانی نداشته و کلاً عشق برایشان مقدس بوده و هم نگاه افلاطونی و غیرجنسی و نظربازی عارفانه در آن پررنگ بوده است.
هیچ‌یک از این منظومه‌ها نیز هزل‌آمیز نیست و برای سرگرمی بی‌ادبان سروده نشده است. همه در سخن‌گفتن از هر دو نوع عشق به مؤنث یا مذکر جدی‌اند.
پس ذکر معشوق مذکر هم در ادبیات فارسی هست، اما اگر بخواهیم سخنمان راهی به ده حقیقتی داشته باشد باید از مبالغه پرهیز کنیم و در بررسی کمّیت و کیفیتش این موارد را هم در نظر بگیریم.
❇️ دکتر رضا خبازها
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔹 متن سنگ قبر تعدادی از بزرگان تاریخ
#حافظ
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
.....
#سهراب_سپهری
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیا
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
.......
#کوروش_بزرگ
ای انسان هر که باشی و از هر جا که بیایی
میدانم خواهی آمد
من کوروشم که برای پارسی ها این دولت وسیع را بنا نهادم
بدین مشتی خاک که تن مرا پوشانده رشک مبر
.......
#پروین_اعتصامی
آنکه خاک سیه اش بالین است
اختر چرخ ادب پروین است
گرچه جز تلخی از ایام ندید
هر چه خواهی سخنش شیرین است
......
#سید_مرتضی_موسوی_اهری ( به صورت جعلی منسوب به دکتر علی شریعتی است .)
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.
ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند
هر دم سکوت مرگبارم را
.....
#نیوتن
طبیعت و قوانین طبیعت در تاریکی نهان بود
خدا گفت بگذار تا نیوتن بیاید......
و همه روشن شد
......
#خسرو_شکیبایی
در ازل پرتو حسنت زتجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
......
#وینستون_چرچیل
من برای ملاقات با خالقم آماده ام
اما اینکه خالقم برای عذاب دردناک ملاقات با من آماده باشد چیز دیگریست
......
#اسکندر_مقدونی
اکنون گور او را بس است
آنکه جهان او را کافی نبود
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#حافظ
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
.....
#سهراب_سپهری
به سراغ من اگر می آیید
نرم و آهسته بیا
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من
.......
#کوروش_بزرگ
ای انسان هر که باشی و از هر جا که بیایی
میدانم خواهی آمد
من کوروشم که برای پارسی ها این دولت وسیع را بنا نهادم
بدین مشتی خاک که تن مرا پوشانده رشک مبر
.......
#پروین_اعتصامی
آنکه خاک سیه اش بالین است
اختر چرخ ادب پروین است
گرچه جز تلخی از ایام ندید
هر چه خواهی سخنش شیرین است
......
#سید_مرتضی_موسوی_اهری ( به صورت جعلی منسوب به دکتر علی شریعتی است .)
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.
ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشکند
هر دم سکوت مرگبارم را
.....
#نیوتن
طبیعت و قوانین طبیعت در تاریکی نهان بود
خدا گفت بگذار تا نیوتن بیاید......
و همه روشن شد
......
#خسرو_شکیبایی
در ازل پرتو حسنت زتجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
......
#وینستون_چرچیل
من برای ملاقات با خالقم آماده ام
اما اینکه خالقم برای عذاب دردناک ملاقات با من آماده باشد چیز دیگریست
......
#اسکندر_مقدونی
اکنون گور او را بس است
آنکه جهان او را کافی نبود
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ قواعد عددنویسی
◀️ 1ـ اعدادِ بی‌واو (تک‌کلمه‌ای) حروفی نوشته می‌شوند: نُه، یازده، نود، صد، دویست، نُهصد، هزار.
◀️ 2ـ اعداد ترتیبی را حروفی و با نیم‌فاصله می‌نویسند: هشتادوسومین جلسه، بیست‌ویکم اسفند، فصل بیست‌وسوم.
◀️ 3ـ اعدادی که «واو» میان دو یا چند عدد می‌آید رقمی نوشته می‌شوند: ۲۶، ۱۲۵، ۱۳۵۶، ۳۴۸۰۰.
◀️ 4ـ شمارۀ شناسنامه، جدول، صفحه، نمودار، آیه، عدد پاورقی و پی‌نوشت، ریاضیات و درصد، همگی به رقم نوشته می‌شود.
◀️ 5ـ اعداد اعشاری با خط کج و رقم نوشته می‌شود: ۲۵/۴، ۹۹/۹۹.
◀️ 6ـ اعداد کسری با حروف نوشته می‌شود: یک دوم، چهار و یک سوم.
◀️ 7ـ برای یکدستی، اعدادِ باواو و بی‌واو در یک متنِ واحد به رقم نوشته می‌شوند: علی ۳۰۰ تومان جایزه گرفت و احمد ۵۵۰ تومان.
◀️ 8ـ سایر واحدها: ۶.۵ گرم، ۳.۳۵۰.۵۰۰ ريال، ۲۵۰ درجۀ فارنهایت، ۴.۷ لیتر.
◀️ 9ـ ساعت: ۲۱:۵۴ یا نُه و پنجاه و چهار دقیقۀ شب، یک ربع به چهار، بیست دقیقه به هفت، چهارِ صبح، شش و نیمِ عصر.
◀️ 10ـ تاریخ: ۲۲ تیر ۱۳۹۴، هفتم شعبان هزار و چهارصد و سی، ۲۱/ ۲/ ۱۹۸۰.
◀️ 11ـ فاصلۀ یک عدد تا عدد دیگر (همیشه از راست به چپ): فرهنگ معین، ص۲۱ـ۲۳، آیۀ ۱۲۴ـ۱۳۴، بیهقی (۳۷۰ـ۴۵۶ق).
◀️ 12ـ شمارۀ صفحات مقدمه یا دیباچۀ مصحح یا مترجم به حروف یا ابجد نوشته می‌شود، نه رقم (ابجد امروز مستعمل نیست). حروف: یک، دو، سه، چهار، ...؛ ابجد: الف(۱)، ب(۲)، ج(۳)، د(۴)، ...، یا(۱۱)، یب(۱۲)، یج(۱۳)، ... .
ــ حروف ابجد و معادل عددیِ آن:
«اَبْجَد، هَوََز، حُطّی، کَلَمَن، سَعفَص، قَرَشَت، ثَخَِذ، ضَظِغ: 1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9، 10، 20، 30، 40، 50، 60، 70، 80، 90، 100، 200، 300، 400، 500، 600، 700، 800، 900، 1000».
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ 1ـ اعدادِ بی‌واو (تک‌کلمه‌ای) حروفی نوشته می‌شوند: نُه، یازده، نود، صد، دویست، نُهصد، هزار.
◀️ 2ـ اعداد ترتیبی را حروفی و با نیم‌فاصله می‌نویسند: هشتادوسومین جلسه، بیست‌ویکم اسفند، فصل بیست‌وسوم.
◀️ 3ـ اعدادی که «واو» میان دو یا چند عدد می‌آید رقمی نوشته می‌شوند: ۲۶، ۱۲۵، ۱۳۵۶، ۳۴۸۰۰.
◀️ 4ـ شمارۀ شناسنامه، جدول، صفحه، نمودار، آیه، عدد پاورقی و پی‌نوشت، ریاضیات و درصد، همگی به رقم نوشته می‌شود.
◀️ 5ـ اعداد اعشاری با خط کج و رقم نوشته می‌شود: ۲۵/۴، ۹۹/۹۹.
◀️ 6ـ اعداد کسری با حروف نوشته می‌شود: یک دوم، چهار و یک سوم.
◀️ 7ـ برای یکدستی، اعدادِ باواو و بی‌واو در یک متنِ واحد به رقم نوشته می‌شوند: علی ۳۰۰ تومان جایزه گرفت و احمد ۵۵۰ تومان.
◀️ 8ـ سایر واحدها: ۶.۵ گرم، ۳.۳۵۰.۵۰۰ ريال، ۲۵۰ درجۀ فارنهایت، ۴.۷ لیتر.
◀️ 9ـ ساعت: ۲۱:۵۴ یا نُه و پنجاه و چهار دقیقۀ شب، یک ربع به چهار، بیست دقیقه به هفت، چهارِ صبح، شش و نیمِ عصر.
◀️ 10ـ تاریخ: ۲۲ تیر ۱۳۹۴، هفتم شعبان هزار و چهارصد و سی، ۲۱/ ۲/ ۱۹۸۰.
◀️ 11ـ فاصلۀ یک عدد تا عدد دیگر (همیشه از راست به چپ): فرهنگ معین، ص۲۱ـ۲۳، آیۀ ۱۲۴ـ۱۳۴، بیهقی (۳۷۰ـ۴۵۶ق).
◀️ 12ـ شمارۀ صفحات مقدمه یا دیباچۀ مصحح یا مترجم به حروف یا ابجد نوشته می‌شود، نه رقم (ابجد امروز مستعمل نیست). حروف: یک، دو، سه، چهار، ...؛ ابجد: الف(۱)، ب(۲)، ج(۳)، د(۴)، ...، یا(۱۱)، یب(۱۲)، یج(۱۳)، ... .
ــ حروف ابجد و معادل عددیِ آن:
«اَبْجَد، هَوََز، حُطّی، کَلَمَن، سَعفَص، قَرَشَت، ثَخَِذ، ضَظِغ: 1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9، 10، 20، 30، 40، 50، 60، 70، 80، 90، 100، 200، 300، 400، 500، 600، 700، 800، 900، 1000».
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ معایب روشِ موسوم به « A P A» (ارجاع به نام نویسنده) به جایِ ارجاع به نام کتاب:
◀️ 1. سنت ما، سنتی کتاب محور بوده، نه نویسنده محور. قدما نیز اصولاً کتاب‌محور بوده‌اند. نسلِ اول ادبای دانشگاهی ما نیز به کتاب ارجاع داده‌اند و اولین اشکالِ این روش ایجاد تشتت در سنتی چند قرنه است.
◀️ 2. خصوصاً در رشتة تاریخ و ادبیات کتب بیشماری هست که نویسندة کتاب نامشخص است و هنگام ارجاع به آنها دچار سردرگمی می‌شویم.
◀️ 3. بسیاری از کتبی که در اختیارِ ماست تاریخ نشر ندارد و در این مورد نیز دچار سرگشتی می‌شویم و دائماً باید از عبارتِ ناهمگونِ «بی‌تا» استفاده کنیم.
◀️ 4. ارجاع به نامِ کتاب برای مبتدیان و منتهیان از جهتِ آموزشی بودن نیز مفید است. خوانندة مبتدی با دیدنِ مکرر نام کتاب‌ها، به مرور با نام ( و به تبع با درون‌مایة آنها) آشنا می‌شود. و برای منتهیان نیز دارای این حسن است که یادآوری اسم این کتب، مانع از فراموشی‌شان خواهد بود.
◀️ 5. ارجاع به «فامیل نویسنده» باعث «فامیل تراشی‌ها»ی گاه مضحک برای قدما می‌شود. چون همان‌طور که همگان آگاهند، پدیدة فامیل در ایران، رخدادی مدرن است و هنگام ارجاع در متن و منابع باید برای نامِ افرادی که قرن‌ها پیش می‌زیسته‌اند، دست به فامیل سازی بزنیم!
دربارة حافظ شیرازی، نامش را حافظ بگیریم، و فامیلش را شیرازی؟! حسینِ منصورِ حلاج فامیلش چیست؟! فامیلِ کمال اسماعیل را نیز بفرمایید!
◀️ 6. در ارجاع به متونی که تصحیح شده‌اند، با روش قدیم مشکلی پیش نمی‌آمد، چون هنگام ارجاع به سخن مصحح و اصلِ متن مشکلی نداشتیم. اما الان نویسنده هنگام نقل سخنی از علامه قزوینی در تاریخ جهانگشا، (که گاه مخلوطی از عربی و فارسی و فرانسوی است) ، باید به «جوینی» ارجاع دهم. عکسش هم صادق است: اگر نویسنده بخواهد به شعری از انوری در کتابِ چشمة روشن ارجاع دهد، باید ابیاتِ انوری را بیاورد و مثلاً مقابلش بنویسد: (یوسفی، 1387،25)!
◀️ 7. در موارد عدیده، وقتی چاپ چند جلد از کتابی واحد در سال‌های مختلف رخ داده است، مشکلِ تازه‌ای رخ میدهد. مثلاً دفترهای مختلفِ شرح مثنوی آقای زمانی هریک مربوط به سالی جداگانه است و کتابی جدا محسوب می‌شود، و باید به عنوان مدخل مستقل بیاید. اما در عین حال ممکن است، دفتر سوم و چهارم دارای سالِ چاپِ مشترک باشند. در این مورد هم نویسنده سردرگم است چون مثلاً چند کتاب با وضعیتِ (مولوی، 1381) دارد!
◀️ 8. مشکلِ دیگر به هم خوردنِ یکدستی نگارش است. در زبانِ فارسی از تکرارِ کلمات با فاصلة کم پرهیز می‌شود و آن را به نوعی مخل فصاحت می‌دانیم. ولی در این روش، بنده می‌نویسم، فتوحی دربارة این مسئله چنین گفته و بعد بلافاصله دوباره باید بنویسم (فتوحی، 1385)
◀️ 9. اشکالِ دیگرِ این روش در هنگامِ استفاده از نسخِ خطی رخ میدهد که در مواردِ عدیده تاریخِ کتابت (اگر بخواهیم جایگزینِ سال نشرش کنیم) ندارد.
◀️ 10. گویا دلیلِ اصلی اجبار این روش در غرب، در رشته‌های پزشکی و امثالِ آن بوده، که خواننده بدونِ زحمتِ ارجاع مکرر به فهرستِ منابع، بفهمد در متن چقدر از منابعِ روزآمد استفاده شده. (چون منابع در این رشته، به سرعت قدیمی محسوب می‌شوند). حالا تصور کنید که در رشتة ادبیات و تاریخ و....که گاهی هیچ منبعِ جلوتری از صفویه نداریم، ما هنوز از مصریم از همان روش بهره ببریم و آن را «مطابق با اصولِ بین‌الملل و علمی» می‌دانیم!
◀️ 11. دلیلِ اصلیِ ارجاعات دقیق، یاری رساندن به پژوهشگران در هنگام تحقیق است. می‌شود از دست‌اندرکاران پرسید، این روش چقدر به سهولت کارِ شما یاری رسانده است؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ 1. سنت ما، سنتی کتاب محور بوده، نه نویسنده محور. قدما نیز اصولاً کتاب‌محور بوده‌اند. نسلِ اول ادبای دانشگاهی ما نیز به کتاب ارجاع داده‌اند و اولین اشکالِ این روش ایجاد تشتت در سنتی چند قرنه است.
◀️ 2. خصوصاً در رشتة تاریخ و ادبیات کتب بیشماری هست که نویسندة کتاب نامشخص است و هنگام ارجاع به آنها دچار سردرگمی می‌شویم.
◀️ 3. بسیاری از کتبی که در اختیارِ ماست تاریخ نشر ندارد و در این مورد نیز دچار سرگشتی می‌شویم و دائماً باید از عبارتِ ناهمگونِ «بی‌تا» استفاده کنیم.
◀️ 4. ارجاع به نامِ کتاب برای مبتدیان و منتهیان از جهتِ آموزشی بودن نیز مفید است. خوانندة مبتدی با دیدنِ مکرر نام کتاب‌ها، به مرور با نام ( و به تبع با درون‌مایة آنها) آشنا می‌شود. و برای منتهیان نیز دارای این حسن است که یادآوری اسم این کتب، مانع از فراموشی‌شان خواهد بود.
◀️ 5. ارجاع به «فامیل نویسنده» باعث «فامیل تراشی‌ها»ی گاه مضحک برای قدما می‌شود. چون همان‌طور که همگان آگاهند، پدیدة فامیل در ایران، رخدادی مدرن است و هنگام ارجاع در متن و منابع باید برای نامِ افرادی که قرن‌ها پیش می‌زیسته‌اند، دست به فامیل سازی بزنیم!
دربارة حافظ شیرازی، نامش را حافظ بگیریم، و فامیلش را شیرازی؟! حسینِ منصورِ حلاج فامیلش چیست؟! فامیلِ کمال اسماعیل را نیز بفرمایید!
◀️ 6. در ارجاع به متونی که تصحیح شده‌اند، با روش قدیم مشکلی پیش نمی‌آمد، چون هنگام ارجاع به سخن مصحح و اصلِ متن مشکلی نداشتیم. اما الان نویسنده هنگام نقل سخنی از علامه قزوینی در تاریخ جهانگشا، (که گاه مخلوطی از عربی و فارسی و فرانسوی است) ، باید به «جوینی» ارجاع دهم. عکسش هم صادق است: اگر نویسنده بخواهد به شعری از انوری در کتابِ چشمة روشن ارجاع دهد، باید ابیاتِ انوری را بیاورد و مثلاً مقابلش بنویسد: (یوسفی، 1387،25)!
◀️ 7. در موارد عدیده، وقتی چاپ چند جلد از کتابی واحد در سال‌های مختلف رخ داده است، مشکلِ تازه‌ای رخ میدهد. مثلاً دفترهای مختلفِ شرح مثنوی آقای زمانی هریک مربوط به سالی جداگانه است و کتابی جدا محسوب می‌شود، و باید به عنوان مدخل مستقل بیاید. اما در عین حال ممکن است، دفتر سوم و چهارم دارای سالِ چاپِ مشترک باشند. در این مورد هم نویسنده سردرگم است چون مثلاً چند کتاب با وضعیتِ (مولوی، 1381) دارد!
◀️ 8. مشکلِ دیگر به هم خوردنِ یکدستی نگارش است. در زبانِ فارسی از تکرارِ کلمات با فاصلة کم پرهیز می‌شود و آن را به نوعی مخل فصاحت می‌دانیم. ولی در این روش، بنده می‌نویسم، فتوحی دربارة این مسئله چنین گفته و بعد بلافاصله دوباره باید بنویسم (فتوحی، 1385)
◀️ 9. اشکالِ دیگرِ این روش در هنگامِ استفاده از نسخِ خطی رخ میدهد که در مواردِ عدیده تاریخِ کتابت (اگر بخواهیم جایگزینِ سال نشرش کنیم) ندارد.
◀️ 10. گویا دلیلِ اصلی اجبار این روش در غرب، در رشته‌های پزشکی و امثالِ آن بوده، که خواننده بدونِ زحمتِ ارجاع مکرر به فهرستِ منابع، بفهمد در متن چقدر از منابعِ روزآمد استفاده شده. (چون منابع در این رشته، به سرعت قدیمی محسوب می‌شوند). حالا تصور کنید که در رشتة ادبیات و تاریخ و....که گاهی هیچ منبعِ جلوتری از صفویه نداریم، ما هنوز از مصریم از همان روش بهره ببریم و آن را «مطابق با اصولِ بین‌الملل و علمی» می‌دانیم!
◀️ 11. دلیلِ اصلیِ ارجاعات دقیق، یاری رساندن به پژوهشگران در هنگام تحقیق است. می‌شود از دست‌اندرکاران پرسید، این روش چقدر به سهولت کارِ شما یاری رسانده است؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ این پرسش را فراوان شنیده‌ام که :
چرا خواندن متن‌های سده‌های گذشتۀ فارسی برای فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان به‌نسبت ساده یا بهتر است بگوییم شدنی است ولی همین کار برای زبان‌هایی مانند انگلیسی به این سادگی نیست؟
❇️ می‌توان دلیل‌هایی برای این پدیده برشمرد؛ برای نمونه:
◀️ یک:
معیار شدن زبان فارسی و کاربرد آن به عنوان #زبان_رسمی و ادبی و علمی در حدود هزار سال پیش رخ داده است و قرن‌ها پیش از آن، زبان فارسی از نظر #زبان‌شناسی_تاریخی وارد دورۀ «نو»ی خود شده بوده یعنی زبانی با ویژگی‌های کمابیش همگن و با عنوان علمیِ #فارسی_نو پدید آمده بوده است، در حالی که برخی از زبانهای مطرحِ امروز در آن زمان هنوز دورۀ «کهن/باستان» و یا دورۀ «میانه»ی خود را می‌گذرانده‌اند و از حالتی که امروز دارند به اندازۀ یک یا دو مرحله دگرگونی عمده و گسترده فاصله داشته‌اند.
◀️ دو:
هزار سال پیش هم دستور فارسی تا به حدی ساده شده بوده که دگرگونی‌های بیشتر در آن، برای نمونه در طول زمان، اغلب مشکلی بنیادین در فهم زبان پدید نمی‌آورده.
◀️ سه:
#خط_فارسی (همانند دیگر خط‌های منطقه، از جمله خط عبری و خط آرامی که نظامی مشابه دارند) به گونه‌ای طراحی شده که اختلاف لهجه و بسیاری از دگرگونی‌های آوایی که در خلال زمان رخ می‌دهند نتوانند مانعی برای ارتباط نوشتاری پدید آورند.
◀️ چهار:
موفقیت در معیارسازی زبان به گونه‌ای که مردمان سرزمین‌هایی پرشمار در جغرافیایی پهناور و زمانی دراز با تکیه بر این معیارها بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند. (هدف ایجاد #زبان_معیار همین است)؛
◀️ پنج:
موفقیت در پی‌ریزی سنتی آموزشی در سده‌های گذشته که صورت معیار فارسی را به نسل‌های بعد و به دوردست‌ها منتقل می‌کرده‌است. فراموش نکنید که فقط شما نیستید که در مدرسه یاد می‌گیرید شاهنامه را بفهمید، حافظ هم حدود چهارصد سال پس از فردوسی یاد گرفته بود چگونه شاهنامه بخواند و بفهمد. هفتصد سال پس از فردوسی، یعنی سیصد سال پیش هم در هند و عثمانی همین مهارت را از راه همین سنت‌ها یاد می‌گرفتند؛
◀️ شش:
حکومت‌هایی نیرومند، بزرگ و ثروتمند از حدود هزار سال پیش و در جغرافیایی گسترده که بعدها از هند تا عثمانی کشیده شد زبان فارسی را به عنوان زبان رسمی خود به کار می‌بردند و از این زبان در درون امپراتوری خود و برای ارتباط با امپراتوری‌های همسایه استفاده می‌کردند. برای این منظور، یعنی برای کاربرد بین‌المللی، نیاز بوده که زبان به درجات بالایی تثبیت و معیار شده بوده باشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا خواندن متن‌های سده‌های گذشتۀ فارسی برای فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان به‌نسبت ساده یا بهتر است بگوییم شدنی است ولی همین کار برای زبان‌هایی مانند انگلیسی به این سادگی نیست؟
❇️ می‌توان دلیل‌هایی برای این پدیده برشمرد؛ برای نمونه:
◀️ یک:
معیار شدن زبان فارسی و کاربرد آن به عنوان #زبان_رسمی و ادبی و علمی در حدود هزار سال پیش رخ داده است و قرن‌ها پیش از آن، زبان فارسی از نظر #زبان‌شناسی_تاریخی وارد دورۀ «نو»ی خود شده بوده یعنی زبانی با ویژگی‌های کمابیش همگن و با عنوان علمیِ #فارسی_نو پدید آمده بوده است، در حالی که برخی از زبانهای مطرحِ امروز در آن زمان هنوز دورۀ «کهن/باستان» و یا دورۀ «میانه»ی خود را می‌گذرانده‌اند و از حالتی که امروز دارند به اندازۀ یک یا دو مرحله دگرگونی عمده و گسترده فاصله داشته‌اند.
◀️ دو:
هزار سال پیش هم دستور فارسی تا به حدی ساده شده بوده که دگرگونی‌های بیشتر در آن، برای نمونه در طول زمان، اغلب مشکلی بنیادین در فهم زبان پدید نمی‌آورده.
◀️ سه:
#خط_فارسی (همانند دیگر خط‌های منطقه، از جمله خط عبری و خط آرامی که نظامی مشابه دارند) به گونه‌ای طراحی شده که اختلاف لهجه و بسیاری از دگرگونی‌های آوایی که در خلال زمان رخ می‌دهند نتوانند مانعی برای ارتباط نوشتاری پدید آورند.
◀️ چهار:
موفقیت در معیارسازی زبان به گونه‌ای که مردمان سرزمین‌هایی پرشمار در جغرافیایی پهناور و زمانی دراز با تکیه بر این معیارها بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند. (هدف ایجاد #زبان_معیار همین است)؛
◀️ پنج:
موفقیت در پی‌ریزی سنتی آموزشی در سده‌های گذشته که صورت معیار فارسی را به نسل‌های بعد و به دوردست‌ها منتقل می‌کرده‌است. فراموش نکنید که فقط شما نیستید که در مدرسه یاد می‌گیرید شاهنامه را بفهمید، حافظ هم حدود چهارصد سال پس از فردوسی یاد گرفته بود چگونه شاهنامه بخواند و بفهمد. هفتصد سال پس از فردوسی، یعنی سیصد سال پیش هم در هند و عثمانی همین مهارت را از راه همین سنت‌ها یاد می‌گرفتند؛
◀️ شش:
حکومت‌هایی نیرومند، بزرگ و ثروتمند از حدود هزار سال پیش و در جغرافیایی گسترده که بعدها از هند تا عثمانی کشیده شد زبان فارسی را به عنوان زبان رسمی خود به کار می‌بردند و از این زبان در درون امپراتوری خود و برای ارتباط با امپراتوری‌های همسایه استفاده می‌کردند. برای این منظور، یعنی برای کاربرد بین‌المللی، نیاز بوده که زبان به درجات بالایی تثبیت و معیار شده بوده باشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ دانش‌آموزان در میانهٔ سه دنیای متعارض
✳️ به بهانهٔ فرارسیدن پاییز و بازگشایی مدارس
❇️ سازگاری و هماهنگی کلی میان اجزا و عناصر "زیست‌جهان" آدمی، لازمه سلامت روانی و سامان اجتماعی و سیاسی است. وقتی عناصر زندگی با یکدیگر تعارض و ستیز داشته باشند و هنگامی که رویارویی و خصومت در عرصه‌های متفاوت، آشکارا رخنه کرده باشد، آنگاه با تبعات منفی روان‌شناختی و جامعه‌شناختی مواجه خواهیم شد.
در آستانه ماه مهر و شروع سال جدید تحصیلی، باید به این پرسش بیندیشیم که آیا عناصر و مولفه‌ها‌ی "زیست جهان" دانش‌آموزان با یکدیگر سازگار و هماهنگ‌اند؟
در یک نگاه کلی، پاسخ منفی است و دانش‌آموزان، زیستن در سه عرصهٔ تقریبا متعارض را تجربه می‌کنند.
◀️ دانش‌آموزان در سه جهان متعارض زندگی می‌کنند:
✅ جهان اول: خانواده
✅ جهان دوم: مدرسه
✅ جهان سوم: جامعه
سازگاری و یا عدم سازگاری این سه جهان، مهم و بلکه مهمترین و بنیادی‌ترین مسئله‌ای است که باید مورد توجه و تامل قرار گیرد. زیرا "جامعه سالم"در گرو"انسان سالم"است و سلامت روان‌شناختی، اخلاقی و جامعه‌شناختی هر انسانی بشدت تاثیر سازگاری و یا عدم سازگاری محیط‌های سه‌گانه‌‌ای است که در آن زندگی می‌کند. تعارض و آشفتگی و کشمکش‌های زیست‌جهان، اولا سلامت روان افراد را مخدوش می‌کند و منجر به انواع آسیب‌های روان‌شناختی می‌گردد. ثانیا، افراد را به سمت جامعه‌گریزی و حتی جامعه ستیزی سوق میدهد. ثالثا، به انحطاط اخلاق منتهی می‌گردد.
زیستن در سه دنیای متعارض، به این معنی است که کودکان با سه جهان ارزشی، سه گونه سلسله مراتب ترجیحات و سه دسته انتظارات متعارض مواجه می‌شوند.
سه جهان مورد نظر را از زوایای مختلف می‌توان مقایسه کرد.
از میان انواع مولفه‌ها، سه عامل تاثیرات مستقیم و کوتاه مدت بر کودکان می‌گذارد. به دیگر سخن، اگر خانه، مدرسه وعرصه عمومی و یا همان جامعه را به منزله سه منبع هنجار در نظر بگیریم، گویی کودکان با سه ارباب روبرو هستند که هر یک از این اربابان، انتظارات، هنجارها و دستورات متعارضی دارند و کودکان در میانه سه ارباب که هر یک او را به سمتی می‌کشد قرار گرفته است.
سرگشتگی اجتماعی و یا "آنومیای اجتماعی"، نتیجه تعارض هنجارها و ارزشهایی است که بتدریج به علت همین تعارضات، منزلت، مشروعیت و احترامشان را از دست می‌دهند و افراد را در برهوت "بی‌هنجاری" رها می‌کنند. به نحوی که معیار، سنجش و تفکیک "خوب" از "بد" را از دست می‌دهند. فرسایش و تخریب ترازوی ارزیابی برای فهم عمل درست، لاجرم به تخریب جامعه و انحطاط اجتماعی منجر می‌شود. تخاصمات و پریشانی‌ها افزایش می‌یابد و "امر اجتماعی" را به بن‌بست می‌کشاند.
صلح اجتماعی بدون سازگاری معقول میان این سه جهان زندگی، چندان ممکن نیست. بلکه تنشی پنهان است که لایه‌های روابط اجتماعی را در هم می‌نوردد. "جنگ سرد" است که با روکشی از صلح‌شکننده تزیین شده است.
◀️ اختلاف و کشمکش خانه، مدرسه و جامعه بر سر چیست؟
به نحو مختصر، از میان موضوعات متعدد، هشت تعارض و ناسازگاری میان این سه حوزه قابل مشاهده است:
۱. انتظارات متعارض نسبت به "سبک زندگی"
۲. هنجارهای متعارض نسبت به "ارزش‌های دینی"
۳. نگرشهای متعارض نسبت به "ارزش‌های سیاسی"
۴. تعریف متعارض درباره "خوشبختی و سعادت"
۵. نگرشهای متعارض نسبت به "ارزش‌های فرهنگی"
۶. دیدگاه متعارض نسبت به "هنجارها"
۷. انتظارت متعارض نسبت به "رفتار مطلوب"
۸. برنامه‌ریزی متعارض برای اهداف و آینده‌ای که پیش رو است.
تعارض و ناسازگاری میان خانه و مدرسه، بیشترین و عمیق‌ترین تعارض‌ها را تشکیل میدهد. و از میان انواع تعارضات میان خانه و مدرسه، دو گونه تعارض در صدر اهمیت است:
اولا، تعارض در ناحیه نگرش‌ها و ارزش‌های دینی
ثانیا تعارض‌ها در ناحیه ارزش‌ها و نگرشهای سیاسی.
هر دوی این تعارضات اختلال جدی در جامعه‌پذیری دینی و جامعه‌پذیری سیاسی ایجاد کرده است. سرگشتگی ارزشی و بحران در حوزه رفتارها به فرسودگی و فرسایش نوجوانانی منجر شده که قرار است از طریق نهاد آموزش و پرورش، برای یک زندگی سالم و موفق آماده شوند. این در حالی است که نه تنها به این هدف نمی‌رسند که نوعی دچار "چندگانگی فرهنگی" و "تشتت وجودی" می‌گردند.
نتیجه کلی و ماحصل آموزش و پرورش در نزاع با خانواده، خلق "انسان دوپاره" و "انسان دو زیستی" است.
انسانی که باید هم‌زمان در دو جهان متعارض با دو گونه انتظارات ناهماهنگ زندگی کند، چنان‌که در نهایت سامان فرهنگی، وجودی و سلامت روان‌شناختی‌اش در معرض انواع آسیب‌ها قرار می‌گیرد.
"خستگی مزمن" و از دست رفتن انگیزه موفقیت، از جمله تبعات زندگی دوگانه‌ای است که روان دانش‌آموزان را در هم می‌شکند.
❇️ علی زمانیان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ به بهانهٔ فرارسیدن پاییز و بازگشایی مدارس
❇️ سازگاری و هماهنگی کلی میان اجزا و عناصر "زیست‌جهان" آدمی، لازمه سلامت روانی و سامان اجتماعی و سیاسی است. وقتی عناصر زندگی با یکدیگر تعارض و ستیز داشته باشند و هنگامی که رویارویی و خصومت در عرصه‌های متفاوت، آشکارا رخنه کرده باشد، آنگاه با تبعات منفی روان‌شناختی و جامعه‌شناختی مواجه خواهیم شد.
در آستانه ماه مهر و شروع سال جدید تحصیلی، باید به این پرسش بیندیشیم که آیا عناصر و مولفه‌ها‌ی "زیست جهان" دانش‌آموزان با یکدیگر سازگار و هماهنگ‌اند؟
در یک نگاه کلی، پاسخ منفی است و دانش‌آموزان، زیستن در سه عرصهٔ تقریبا متعارض را تجربه می‌کنند.
◀️ دانش‌آموزان در سه جهان متعارض زندگی می‌کنند:
✅ جهان اول: خانواده
✅ جهان دوم: مدرسه
✅ جهان سوم: جامعه
سازگاری و یا عدم سازگاری این سه جهان، مهم و بلکه مهمترین و بنیادی‌ترین مسئله‌ای است که باید مورد توجه و تامل قرار گیرد. زیرا "جامعه سالم"در گرو"انسان سالم"است و سلامت روان‌شناختی، اخلاقی و جامعه‌شناختی هر انسانی بشدت تاثیر سازگاری و یا عدم سازگاری محیط‌های سه‌گانه‌‌ای است که در آن زندگی می‌کند. تعارض و آشفتگی و کشمکش‌های زیست‌جهان، اولا سلامت روان افراد را مخدوش می‌کند و منجر به انواع آسیب‌های روان‌شناختی می‌گردد. ثانیا، افراد را به سمت جامعه‌گریزی و حتی جامعه ستیزی سوق میدهد. ثالثا، به انحطاط اخلاق منتهی می‌گردد.
زیستن در سه دنیای متعارض، به این معنی است که کودکان با سه جهان ارزشی، سه گونه سلسله مراتب ترجیحات و سه دسته انتظارات متعارض مواجه می‌شوند.
سه جهان مورد نظر را از زوایای مختلف می‌توان مقایسه کرد.
از میان انواع مولفه‌ها، سه عامل تاثیرات مستقیم و کوتاه مدت بر کودکان می‌گذارد. به دیگر سخن، اگر خانه، مدرسه وعرصه عمومی و یا همان جامعه را به منزله سه منبع هنجار در نظر بگیریم، گویی کودکان با سه ارباب روبرو هستند که هر یک از این اربابان، انتظارات، هنجارها و دستورات متعارضی دارند و کودکان در میانه سه ارباب که هر یک او را به سمتی می‌کشد قرار گرفته است.
سرگشتگی اجتماعی و یا "آنومیای اجتماعی"، نتیجه تعارض هنجارها و ارزشهایی است که بتدریج به علت همین تعارضات، منزلت، مشروعیت و احترامشان را از دست می‌دهند و افراد را در برهوت "بی‌هنجاری" رها می‌کنند. به نحوی که معیار، سنجش و تفکیک "خوب" از "بد" را از دست می‌دهند. فرسایش و تخریب ترازوی ارزیابی برای فهم عمل درست، لاجرم به تخریب جامعه و انحطاط اجتماعی منجر می‌شود. تخاصمات و پریشانی‌ها افزایش می‌یابد و "امر اجتماعی" را به بن‌بست می‌کشاند.
صلح اجتماعی بدون سازگاری معقول میان این سه جهان زندگی، چندان ممکن نیست. بلکه تنشی پنهان است که لایه‌های روابط اجتماعی را در هم می‌نوردد. "جنگ سرد" است که با روکشی از صلح‌شکننده تزیین شده است.
◀️ اختلاف و کشمکش خانه، مدرسه و جامعه بر سر چیست؟
به نحو مختصر، از میان موضوعات متعدد، هشت تعارض و ناسازگاری میان این سه حوزه قابل مشاهده است:
۱. انتظارات متعارض نسبت به "سبک زندگی"
۲. هنجارهای متعارض نسبت به "ارزش‌های دینی"
۳. نگرشهای متعارض نسبت به "ارزش‌های سیاسی"
۴. تعریف متعارض درباره "خوشبختی و سعادت"
۵. نگرشهای متعارض نسبت به "ارزش‌های فرهنگی"
۶. دیدگاه متعارض نسبت به "هنجارها"
۷. انتظارت متعارض نسبت به "رفتار مطلوب"
۸. برنامه‌ریزی متعارض برای اهداف و آینده‌ای که پیش رو است.
تعارض و ناسازگاری میان خانه و مدرسه، بیشترین و عمیق‌ترین تعارض‌ها را تشکیل میدهد. و از میان انواع تعارضات میان خانه و مدرسه، دو گونه تعارض در صدر اهمیت است:
اولا، تعارض در ناحیه نگرش‌ها و ارزش‌های دینی
ثانیا تعارض‌ها در ناحیه ارزش‌ها و نگرشهای سیاسی.
هر دوی این تعارضات اختلال جدی در جامعه‌پذیری دینی و جامعه‌پذیری سیاسی ایجاد کرده است. سرگشتگی ارزشی و بحران در حوزه رفتارها به فرسودگی و فرسایش نوجوانانی منجر شده که قرار است از طریق نهاد آموزش و پرورش، برای یک زندگی سالم و موفق آماده شوند. این در حالی است که نه تنها به این هدف نمی‌رسند که نوعی دچار "چندگانگی فرهنگی" و "تشتت وجودی" می‌گردند.
نتیجه کلی و ماحصل آموزش و پرورش در نزاع با خانواده، خلق "انسان دوپاره" و "انسان دو زیستی" است.
انسانی که باید هم‌زمان در دو جهان متعارض با دو گونه انتظارات ناهماهنگ زندگی کند، چنان‌که در نهایت سامان فرهنگی، وجودی و سلامت روان‌شناختی‌اش در معرض انواع آسیب‌ها قرار می‌گیرد.
"خستگی مزمن" و از دست رفتن انگیزه موفقیت، از جمله تبعات زندگی دوگانه‌ای است که روان دانش‌آموزان را در هم می‌شکند.
❇️ علی زمانیان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ غلط ننویسیم تا غلط زندگی نکنیم
❇️ وقتی کسی کلمات را غلط می‌نویسد، یعنی چه بسا زندگی را هم دارد غلط می‌نویسد.
نوشتار و املای غلط به چیزهای دیگر هم سرایت می‌کند، به گفتار، به رفتار، به کردار، به همه چیز.
بی‌مبالاتی نسبت به کلمات،
بی‌مبالاتی نسبت به خیلی چیزها را در پی خواهد داشت.
کسی که جملاتش را ویرایش نمی‌کند، زندگی‌اش را هم ویرایش نخواهد کرد.
کسی که آنجا که باید نقطه نمی‌گذارد، و تفاوت ویرگول و نقطه ویرگول را بلد نیست در زندگی هم نمی‌داند کجا باید تمامش کند، کجا باید ادامه دهد، کجا باید فقط قدری بایستد و تأمل کند.
کسی که به قواعد زبان بی‌توجه است، به قواعد زندگی هم بی‌توجه است.
کسی که دستور زبان را به سخره می‌گیرد، دستور زبان عشق را و دستور زبان انسانیت را هم محترم نمی‌شمارد.
آدم بی‌قاعده و بی‌اصول، خطرناک است،
چه در نوشتار چه در زندگی...
من می‌ترسم از کسانی که غلط املایی دارند.
وقتی کسی برایم می‌نویسد که می‌خواهم با شما «راجب» به فلان موضوع صحبت کنم، می‌فهمم که فاجعه عمیق‌تر از آن است که خودش فکر می‌کند.
وقتی کسی می‌نویسد از لطف شما «سپاسگذارم»، می‌فهمم که هزار و یک جای زندگی‌اش اشکال دارد.
وقتی کسی برایم می‌نویسد «عایا» برای نویسندگی باید کلاس رفت؟
می‌فهمم که باید به روانپزشک هم مراجعه کند.
یک پیامک سه خطی هزار و یک راز را برای من برملا می‌کند، خیلی بیشتر از آن چیزی که فرستنده قصد گفتنش را دارد.
خودتان را در املای‌تان جستجو کنید،
در نگارشتان، در نحوه جمله بندی‌تان.
❇️ غلط ننویسیم تا غلط زندگی نکنیم.
❇️ عرفان نظرآهاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ وقتی کسی کلمات را غلط می‌نویسد، یعنی چه بسا زندگی را هم دارد غلط می‌نویسد.
نوشتار و املای غلط به چیزهای دیگر هم سرایت می‌کند، به گفتار، به رفتار، به کردار، به همه چیز.
بی‌مبالاتی نسبت به کلمات،
بی‌مبالاتی نسبت به خیلی چیزها را در پی خواهد داشت.
کسی که جملاتش را ویرایش نمی‌کند، زندگی‌اش را هم ویرایش نخواهد کرد.
کسی که آنجا که باید نقطه نمی‌گذارد، و تفاوت ویرگول و نقطه ویرگول را بلد نیست در زندگی هم نمی‌داند کجا باید تمامش کند، کجا باید ادامه دهد، کجا باید فقط قدری بایستد و تأمل کند.
کسی که به قواعد زبان بی‌توجه است، به قواعد زندگی هم بی‌توجه است.
کسی که دستور زبان را به سخره می‌گیرد، دستور زبان عشق را و دستور زبان انسانیت را هم محترم نمی‌شمارد.
آدم بی‌قاعده و بی‌اصول، خطرناک است،
چه در نوشتار چه در زندگی...
من می‌ترسم از کسانی که غلط املایی دارند.
وقتی کسی برایم می‌نویسد که می‌خواهم با شما «راجب» به فلان موضوع صحبت کنم، می‌فهمم که فاجعه عمیق‌تر از آن است که خودش فکر می‌کند.
وقتی کسی می‌نویسد از لطف شما «سپاسگذارم»، می‌فهمم که هزار و یک جای زندگی‌اش اشکال دارد.
وقتی کسی برایم می‌نویسد «عایا» برای نویسندگی باید کلاس رفت؟
می‌فهمم که باید به روانپزشک هم مراجعه کند.
یک پیامک سه خطی هزار و یک راز را برای من برملا می‌کند، خیلی بیشتر از آن چیزی که فرستنده قصد گفتنش را دارد.
خودتان را در املای‌تان جستجو کنید،
در نگارشتان، در نحوه جمله بندی‌تان.
❇️ غلط ننویسیم تا غلط زندگی نکنیم.
❇️ عرفان نظرآهاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ برخی از داستان ها و روایات قرآنی در مثنوی معنوی
❇️ مولانا در آثار خود، به ویژه در مثنوی معنوی، به بسیاری از داستان‌ها و روایت‌های قرآنی اشاره کرده است. این روایت‌ها که اغلب برای بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی به‌کار گرفته می‌شوند، به‌نوعی زبان تمثیلی و سمبولیک مولانا را می‌سازند. چهارده روایت قرآنی که مولانا از آنها سخن گفته به قرار زیر است:
◀️1. خلقت آدم و سجده‌ی فرشتگان (داستان خلقت آدم و فرمان خدا به فرشتگان برای سجده به او، و سرپیچی ابلیس از این فرمان.)
◀️ 2.هبوط آدم از بهشت (آدم و حوا پس از فریب خوردن از شیطان، از بهشت به زمین فرستاده می‌شوند.)
◀️ 3.قابیل و هابیل (داستان دو پسر آدم، که قابیل برادر خود هابیل را می‌کشد.)
◀️ 4.ابراهیم و نمرود (ماجرای حضرت ابراهیم و مواجهه‌ی او با نمرود، از جمله پرتاب شدن به آتش و نجات یافتن از آن.)
◀️ 5.قربانی کردن اسماعیل توسط ابراهیم (حضرت ابراهیم مأمور می‌شود که فرزندش اسماعیل را قربانی کند، ولی در نهایت خداوند گوسفندی را جایگزین او می‌سازد.)
◀️ 6.یوسف و برادرانش (داستان یوسف و حسادت برادرانش، فروخته شدنش به عنوان برده، و رسیدن او به مقام بالای حکومتی در مصر.)
◀️ 7.موسی و فرعون (موسی و نجات بنی اسرائیل از ظلم فرعون و عبور از دریای سرخ.)
◀️ 8.ملاقات موسی و خضر (ماجرای سفر موسی با خضر و آموزه‌های عرفانی که در این مسیر دریافت می‌کند.)
◀️ 9.داوود و جالوت (داستان جنگ داوود با جالوت و پیروزی او به یاری خداوند.)
◀️ 10.سلیمان و هدهد (ماجرای سلیمان و پرنده‌ای به نام هدهد که از ملکه سبا خبر می‌آورد.)
◀️ 11.عیسی و معجزاتش (داستان حضرت عیسی و معجزات او مانند شفا دادن بیماران و زنده کردن مردگان.)
◀️ 12.اصحاب کهف (گروهی از جوانان که در غاری به خواب عمیقی فرو رفتند و پس از چندین سال بیدار شدند.)
◀️ 13.یونس در شکم نهنگ (حضرت یونس که در شکم نهنگ گرفتار شد و پس از دعا و توبه نجات یافت.)
◀️ 14.کشتی نوح (ماجرای نوح و قومش، و نجات مومنان از طریق ساخت کشتی در مقابل طوفان عظیم.
❇️ مولانا این داستان‌ها را به‌طور گسترده در مثنوی و غزلیات خود بازگو می‌کند تا به مخاطبانش درس‌های معنوی و عرفانی بیاموزد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ مولانا در آثار خود، به ویژه در مثنوی معنوی، به بسیاری از داستان‌ها و روایت‌های قرآنی اشاره کرده است. این روایت‌ها که اغلب برای بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی به‌کار گرفته می‌شوند، به‌نوعی زبان تمثیلی و سمبولیک مولانا را می‌سازند. چهارده روایت قرآنی که مولانا از آنها سخن گفته به قرار زیر است:
◀️1. خلقت آدم و سجده‌ی فرشتگان (داستان خلقت آدم و فرمان خدا به فرشتگان برای سجده به او، و سرپیچی ابلیس از این فرمان.)
◀️ 2.هبوط آدم از بهشت (آدم و حوا پس از فریب خوردن از شیطان، از بهشت به زمین فرستاده می‌شوند.)
◀️ 3.قابیل و هابیل (داستان دو پسر آدم، که قابیل برادر خود هابیل را می‌کشد.)
◀️ 4.ابراهیم و نمرود (ماجرای حضرت ابراهیم و مواجهه‌ی او با نمرود، از جمله پرتاب شدن به آتش و نجات یافتن از آن.)
◀️ 5.قربانی کردن اسماعیل توسط ابراهیم (حضرت ابراهیم مأمور می‌شود که فرزندش اسماعیل را قربانی کند، ولی در نهایت خداوند گوسفندی را جایگزین او می‌سازد.)
◀️ 6.یوسف و برادرانش (داستان یوسف و حسادت برادرانش، فروخته شدنش به عنوان برده، و رسیدن او به مقام بالای حکومتی در مصر.)
◀️ 7.موسی و فرعون (موسی و نجات بنی اسرائیل از ظلم فرعون و عبور از دریای سرخ.)
◀️ 8.ملاقات موسی و خضر (ماجرای سفر موسی با خضر و آموزه‌های عرفانی که در این مسیر دریافت می‌کند.)
◀️ 9.داوود و جالوت (داستان جنگ داوود با جالوت و پیروزی او به یاری خداوند.)
◀️ 10.سلیمان و هدهد (ماجرای سلیمان و پرنده‌ای به نام هدهد که از ملکه سبا خبر می‌آورد.)
◀️ 11.عیسی و معجزاتش (داستان حضرت عیسی و معجزات او مانند شفا دادن بیماران و زنده کردن مردگان.)
◀️ 12.اصحاب کهف (گروهی از جوانان که در غاری به خواب عمیقی فرو رفتند و پس از چندین سال بیدار شدند.)
◀️ 13.یونس در شکم نهنگ (حضرت یونس که در شکم نهنگ گرفتار شد و پس از دعا و توبه نجات یافت.)
◀️ 14.کشتی نوح (ماجرای نوح و قومش، و نجات مومنان از طریق ساخت کشتی در مقابل طوفان عظیم.
❇️ مولانا این داستان‌ها را به‌طور گسترده در مثنوی و غزلیات خود بازگو می‌کند تا به مخاطبانش درس‌های معنوی و عرفانی بیاموزد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✅ به بهانه روز #زبان_مادری، با ایرنا گفتگویی داشتم که درباره مفهوم "زبان" و "مادر" در عبارت "زبان مادری" صحبت کردم.
باید توجه داشت که زبان صرف لغات و گرامر نیست و فراتر از اینها مجموعه‌ای از شناخت‌ها، طرح‌واره و استعاره‌های شناختی است و در یک کلام زبان یعنی جهان‌بینی؛ ما با استفاده از زبان مدخلی را پیدا می‌کنیم که جهانِ پیش‌رو را ببینیم و مفهوم‌سازی کنیم و درواقع از این دریچه به جهان بیرون نگاه کنیم.
از سوی دیگر «مادری» در ترکیب «زبانِ مادری» به این معنا نیست که زبان صرفا از طریق مادر به شما منتقل و آموخته می‌شود؛ بله در این عبارت مادر معنای وسیع‌تری دارد که به محیطی اشاره می‌کند که کودک در آن بزرگ شده و رشد یافته‌است و درواقع همان اجتماع فکری و فرهنگی و شناختی اوست.
بنابراین: اگر بنا به هر دلیلی زبان مادری را از فردی بگیریم، صرفا لغات را از او نگرفته‌ایم بلکه بخشی از جهان‌بینی او را از وی سلب کرده‌ایم و در حقیقت بخشی از مفهوم‌سازی دنیای بیرون را که آن فرد در آن محیط رشد یافته است را از وی گرفته‌ایم.
اگر هدف از حذف زبان‌ها ایجاد وحدت و نظم است باید گفت این دیدگاهی ساده اندیشانه است که تصور کنیم نظم در قالب یکسان‌سازی‌ها و حذف‌ها رخ خواهد داد. این که همه شبیه به هم حرف بزنند و شبیه به هم لباس بپوشند.
اتفاقا موضوع اینجاست که نظم طبیعی و حقیقی از دل تکثرها و تفاوت‌ها خودش را نشان میدهد و هر خرده فرهنگی نوعی از شناخت را وارد دنیا می‌سازد.
وقتی یک زبان را حذف می‌کنیم در حقیقت یک دریچه را که زاویه‌ای برای نگاه به حقیقت بوده است را حذف کرده‌ایم و خودمان را از دیدن حقیقت از این دریچه محروم ساخته‌ایم.
✍ دکتر #لیلا_اردبیلی
متن کامل این مصاحبه را در پیوند زیر بخوانید:
https://www.irna.ir/news/84236905/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%DA%86%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
باید توجه داشت که زبان صرف لغات و گرامر نیست و فراتر از اینها مجموعه‌ای از شناخت‌ها، طرح‌واره و استعاره‌های شناختی است و در یک کلام زبان یعنی جهان‌بینی؛ ما با استفاده از زبان مدخلی را پیدا می‌کنیم که جهانِ پیش‌رو را ببینیم و مفهوم‌سازی کنیم و درواقع از این دریچه به جهان بیرون نگاه کنیم.
از سوی دیگر «مادری» در ترکیب «زبانِ مادری» به این معنا نیست که زبان صرفا از طریق مادر به شما منتقل و آموخته می‌شود؛ بله در این عبارت مادر معنای وسیع‌تری دارد که به محیطی اشاره می‌کند که کودک در آن بزرگ شده و رشد یافته‌است و درواقع همان اجتماع فکری و فرهنگی و شناختی اوست.
بنابراین: اگر بنا به هر دلیلی زبان مادری را از فردی بگیریم، صرفا لغات را از او نگرفته‌ایم بلکه بخشی از جهان‌بینی او را از وی سلب کرده‌ایم و در حقیقت بخشی از مفهوم‌سازی دنیای بیرون را که آن فرد در آن محیط رشد یافته است را از وی گرفته‌ایم.
اگر هدف از حذف زبان‌ها ایجاد وحدت و نظم است باید گفت این دیدگاهی ساده اندیشانه است که تصور کنیم نظم در قالب یکسان‌سازی‌ها و حذف‌ها رخ خواهد داد. این که همه شبیه به هم حرف بزنند و شبیه به هم لباس بپوشند.
اتفاقا موضوع اینجاست که نظم طبیعی و حقیقی از دل تکثرها و تفاوت‌ها خودش را نشان میدهد و هر خرده فرهنگی نوعی از شناخت را وارد دنیا می‌سازد.
وقتی یک زبان را حذف می‌کنیم در حقیقت یک دریچه را که زاویه‌ای برای نگاه به حقیقت بوده است را حذف کرده‌ایم و خودمان را از دیدن حقیقت از این دریچه محروم ساخته‌ایم.
✍ دکتر #لیلا_اردبیلی
متن کامل این مصاحبه را در پیوند زیر بخوانید:
https://www.irna.ir/news/84236905/%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%DA%86%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نخستین مدارس ایران چگونه بودند؟
❇️ آموزش در سده‌های ۱۲ و ۱۳ ه. ق در مکتب‌خانه‌ها و مدارس دینی ایران در حدی بود که افراد خواندن و نوشتن و حداکثر احکام دینی را بیاموزند. از میان افرادی که این مرحله را پشت سر می‌گذاشتند، تعداد معدودی که توانایی مالی و علاقه به فراگیری علوم بیشتر را داشتند برای علم‌آموزی به شهرهای بزرگ و مذهبی که دارای مدارس علوم دینی معتبر بودند می‌رفتند.
❇️ اولین مدارس نوین در ایران از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفتند. اولین مدرسه را کشیشی آمریکایی به‌نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ ه. ق ساخت که در آن علاوه بر برخی دانش‌های جدید، قالی‌باقی و آهنگری نیز به کودکان تعلیم داده می‌شد و دومین مدرسه را اوژن بوره(کشیش فرانسوی) در سال ۱۲۵۵ در تبریز بنا کرد.
❇️ اینها همه جدا از تلاش‌های میرزا حسن رشدیه از بنیانگذاران مدارس نوین برای ایجاد مدرسه در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون ایرانی بود، با سرزنش‌ها و آزار هموطنان مواجه شد...
🏮دارالفنون
دارالفنون نام مدرسه متوسطه‌ای بود که به ابتکار میرزا تقی خان امیرکبیر در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. این مدرسه نخستین مدرسه ایران به سبك مدارس عالی اروپا بود.
امیر کبیر هفت معلم را در رشته‌های مختلف برای تدریس در این مدرسه از اتریش به ایران آورد.
مدرسه دارالفنون ۱۳ روز قبل از قتل امیرکبیر یعنی در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی افتتاح شد.
شاگردان دارالفنون، لباس مخصوص به خود داشتند. آنها سالی دو دست لباس تابستانی و زمستانی به رایگان دریافت می‌کردند و ناهار را به خرج مدرسه در آنجا می‌خوردند.
آنها کمک هزینه تحصیلی یا مقرری دریافت می‌کردند که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد خوب، انعام نیز داده می‌شد.
رشته‌های تحصیلی در دارالفنون شامل هفت رشته پیاده‌نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی‌شناسی بود.
در دارالفنون علاوه بر دروس اساسی، درس زبان خارجه برای شاگردان اجباری بود و در آن سه زبان فرانسه، انگلیسی و روسی تدریس می‌شد.
دارالفنون را همچنین می‌توان نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران دانست.
🏮مدرسه رشدیه
مدرسه‌ی رشدیه نام مدرسه‌ای است که میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۸ شمسی در ششگِلان تبریز تأسیس کرد.
مدرسه‌ی رشدیه نخستین دبستان به سبک نوین در ایران بود.
پس از چند سال به‌علت تخریب بنای مدرسه، مدرسه‌ی دیگری در کوی «جُبّه‌خانه» ساخته شد. این مدرسه در نهایت به محل کنونی در خیابان ارتش جنوبی تبریز منتقل شد.
رشدیه پس از تلاش‌های فراوان برای ساخت مدارس متعدد در ۹۷ سالگی درگذشت.
وصیت او چنین بود: "مرا در محلی به خاک بسپارید که هر روز شاگردان مدارس از روی گورم بگذرند و از این بابت روحم شاد شود".
🏮اولین مدارس دخترانه ایران
تا پیش از مشروطیت، در ایران به عوام چنین تلقین می‌شد که درس خواندن برای دختران لازم، جایز و پسندیده نیست.
راه‌اندازی اولین مدرسه دختران در ایران توسط بی‌بی خانم استرآبادی بود.
او اولین مدرسه دختران در ایران را به نام «دوشیزگان» در سال ۱۳۲۴ هجری قمری تاسیس کرد. اما اقدام جسورانه وی با مخالفت بسياری روبرو شد. سرانجام، با وجود ايستادگی بی‌بی خانم این فشارها باعث شد مدرسه دوشيزگان تعطيل شود.
مدرسه «ناموس» مدرسه دیگری برای دختران بود که در سال ۱۳۲۶ ه. ق توسط خانم طوبی آزموده در خيابان فرمانفرمای تهران تأسيس شد.
پس از مقاومت‌های فراوان زنان در برابر هنجارهای غلط آن دوران، سرانجام در سال ۱۳۲۷ ه. ق كليه دبستانهای تهران دولتی شدند و رسماً تحت نظارت اداره فرهنگ قرار گرفتند و ۴۶ باب مدارس دخترانه و پسرانه تأسيس گرديد.
🏮مدرسه شوکتیه
مدرسه شوکتیه اولین موسسه آموزش در شهرستان بیرجند بود که در ۱۲۶۹ ه.ش (از محل موقوفات شوکت‌الملک اول) تحت عنوان حسینیه شوکتیه ساخته شد و در ۱۲۸۲ ه.ش تبدیل به مدرسه شد.
این مدرسه پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز سومین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کرد.
مدرسه شوکتیه ابتدا در مقطع ابتدایی بود که پس از مدتی دبیرستان شوکتیه نیز به آن افزوده شد.
برای تشویق افراد به تحصیل در این مدرسه برای محصلین بی‌بضاعت و خانواده آنها کمک‌های نقدی و جنسی موثری در نظر گرفته می‌شد.
🏮 مدرسه سعادت بوشهر
مدرسه‌ی سعادت که در ۱۲۷۸ ش به سبک نوین آموزشی در بوشهر تأسیس شد، از نظر تاریخی مادر مدارس جنوب ایران محسوب می‌شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ آموزش در سده‌های ۱۲ و ۱۳ ه. ق در مکتب‌خانه‌ها و مدارس دینی ایران در حدی بود که افراد خواندن و نوشتن و حداکثر احکام دینی را بیاموزند. از میان افرادی که این مرحله را پشت سر می‌گذاشتند، تعداد معدودی که توانایی مالی و علاقه به فراگیری علوم بیشتر را داشتند برای علم‌آموزی به شهرهای بزرگ و مذهبی که دارای مدارس علوم دینی معتبر بودند می‌رفتند.
❇️ اولین مدارس نوین در ایران از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفتند. اولین مدرسه را کشیشی آمریکایی به‌نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ ه. ق ساخت که در آن علاوه بر برخی دانش‌های جدید، قالی‌باقی و آهنگری نیز به کودکان تعلیم داده می‌شد و دومین مدرسه را اوژن بوره(کشیش فرانسوی) در سال ۱۲۵۵ در تبریز بنا کرد.
❇️ اینها همه جدا از تلاش‌های میرزا حسن رشدیه از بنیانگذاران مدارس نوین برای ایجاد مدرسه در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون ایرانی بود، با سرزنش‌ها و آزار هموطنان مواجه شد...
🏮دارالفنون
دارالفنون نام مدرسه متوسطه‌ای بود که به ابتکار میرزا تقی خان امیرکبیر در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. این مدرسه نخستین مدرسه ایران به سبك مدارس عالی اروپا بود.
امیر کبیر هفت معلم را در رشته‌های مختلف برای تدریس در این مدرسه از اتریش به ایران آورد.
مدرسه دارالفنون ۱۳ روز قبل از قتل امیرکبیر یعنی در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی افتتاح شد.
شاگردان دارالفنون، لباس مخصوص به خود داشتند. آنها سالی دو دست لباس تابستانی و زمستانی به رایگان دریافت می‌کردند و ناهار را به خرج مدرسه در آنجا می‌خوردند.
آنها کمک هزینه تحصیلی یا مقرری دریافت می‌کردند که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد خوب، انعام نیز داده می‌شد.
رشته‌های تحصیلی در دارالفنون شامل هفت رشته پیاده‌نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی‌شناسی بود.
در دارالفنون علاوه بر دروس اساسی، درس زبان خارجه برای شاگردان اجباری بود و در آن سه زبان فرانسه، انگلیسی و روسی تدریس می‌شد.
دارالفنون را همچنین می‌توان نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران دانست.
🏮مدرسه رشدیه
مدرسه‌ی رشدیه نام مدرسه‌ای است که میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۸ شمسی در ششگِلان تبریز تأسیس کرد.
مدرسه‌ی رشدیه نخستین دبستان به سبک نوین در ایران بود.
پس از چند سال به‌علت تخریب بنای مدرسه، مدرسه‌ی دیگری در کوی «جُبّه‌خانه» ساخته شد. این مدرسه در نهایت به محل کنونی در خیابان ارتش جنوبی تبریز منتقل شد.
رشدیه پس از تلاش‌های فراوان برای ساخت مدارس متعدد در ۹۷ سالگی درگذشت.
وصیت او چنین بود: "مرا در محلی به خاک بسپارید که هر روز شاگردان مدارس از روی گورم بگذرند و از این بابت روحم شاد شود".
🏮اولین مدارس دخترانه ایران
تا پیش از مشروطیت، در ایران به عوام چنین تلقین می‌شد که درس خواندن برای دختران لازم، جایز و پسندیده نیست.
راه‌اندازی اولین مدرسه دختران در ایران توسط بی‌بی خانم استرآبادی بود.
او اولین مدرسه دختران در ایران را به نام «دوشیزگان» در سال ۱۳۲۴ هجری قمری تاسیس کرد. اما اقدام جسورانه وی با مخالفت بسياری روبرو شد. سرانجام، با وجود ايستادگی بی‌بی خانم این فشارها باعث شد مدرسه دوشيزگان تعطيل شود.
مدرسه «ناموس» مدرسه دیگری برای دختران بود که در سال ۱۳۲۶ ه. ق توسط خانم طوبی آزموده در خيابان فرمانفرمای تهران تأسيس شد.
پس از مقاومت‌های فراوان زنان در برابر هنجارهای غلط آن دوران، سرانجام در سال ۱۳۲۷ ه. ق كليه دبستانهای تهران دولتی شدند و رسماً تحت نظارت اداره فرهنگ قرار گرفتند و ۴۶ باب مدارس دخترانه و پسرانه تأسيس گرديد.
🏮مدرسه شوکتیه
مدرسه شوکتیه اولین موسسه آموزش در شهرستان بیرجند بود که در ۱۲۶۹ ه.ش (از محل موقوفات شوکت‌الملک اول) تحت عنوان حسینیه شوکتیه ساخته شد و در ۱۲۸۲ ه.ش تبدیل به مدرسه شد.
این مدرسه پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز سومین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کرد.
مدرسه شوکتیه ابتدا در مقطع ابتدایی بود که پس از مدتی دبیرستان شوکتیه نیز به آن افزوده شد.
برای تشویق افراد به تحصیل در این مدرسه برای محصلین بی‌بضاعت و خانواده آنها کمک‌های نقدی و جنسی موثری در نظر گرفته می‌شد.
🏮 مدرسه سعادت بوشهر
مدرسه‌ی سعادت که در ۱۲۷۸ ش به سبک نوین آموزشی در بوشهر تأسیس شد، از نظر تاریخی مادر مدارس جنوب ایران محسوب می‌شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from مخزن کتاب های pdf ادبی
✳️ لِکلِّ مقام ِ مقال:یعنی مناسبت کلام با مقتضیّات و فهم و درک مخاطب
❇️ لِکلِّ مقام ِ مقال:یعنی مناسبت کلام با مقتضیّات و فهم و درک مخاطب، یعنی بلاغت، یعنی:فصاحت،و این یکی از مختصّات کلام ادبی و فحل است؛زیرا کلام ادبی باید دل نشین باشد و بزرگان ادب گفتهاند :"آن چه از دل برآيد لابد بر دل هم نشيند"؛وگر باژگونه شود یعنی به مقتضاي حال و مقام مستمع نباشد هرچند به زیور طبع آراسته شود،دل نشين و موثر نخواهد بود؛ چنان که نظامی عروضی در چهار مقاله در ستایش کلام فردوسی طوسی داد سخن سر می دهد که:
(( سخن را به آسمان علیّین برد و در عذوبت به ماءِ مَعین رسانید و کدام طبع را قدرت آن باشد که سخن بدین درجه رساند که او رسانیده است.))
یا "حکیم سخن شناس طوس"در معرفی همشهری سخندانش،"دقیقی طوسی" حقّ مطلب را به خوبی ادا می کند و می
گوید:
جوانی بیامد گشاده زبان
سخن گفتن خوب و طبع روان
یا:سعدی، مَلِک مُلک سخن،برای سخندانی این گونه حد و مرز تعیین می کند و می گوید:
(برحدیث من و حسن تو نیفزود کس
حد همین است سخندانی و زیبایی را)
صادق هدایت در" بوف کور" ادعا می کند که فرشته ای آسمانی همواره بر او تأثیر گذاشته است تا بتواند دادِ سخن سر دهد به طوری که فهم بشر از
ادراک آن عاجز است؛اینه:
(( به یک نگاه کافی بود،برای این که آن فرشته ی آسمانی،آن دختر اثیری،تا آن جایی که که فهم بشر از ادراک آن عاجز است،تاثیر خودش را در من بگذارد.)) (هدایت،صادق،۱۳۳۱،ص:۱۷)
همو که"خواجه ی شیراز"قرن ها قبل تر
ادعا نموده بود:
صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت:
گویی قدسيان شعر حافظ از بر مي کنند
سعدی:
(گل همین پنج روز و شش باشد
وین" گلستان"همیشه خوش باشد)
یا:
(زمین به تیغ بلاغت گرفته ای سعدی
سپاس دار که جز فیض آسمانی نیست)
و یا سهرابِ شعرِ معاصر بدین گونه به"روشنی کلام خود می نازد:
((حرف هایم،مثل یک تکه چمن روشن بود.))
فردوسی:
(پی افکندم از نظم کاخی بلند
کز باد و باران نیابد گزند)
رودکی:
(اینک شعری چنان که طاقت من بود
لفظ همی نیک و هم به معنی آسان)
یا شکسپیر ادعا می کند:
((از گزند داس دروگر وقت هیچ روینده را زنهار نیست/مگر ترانه ی من که در
روزگار نامده برجای می ماند.))
و اما همان طور که بدایت سخن گفتیم
اگر کلام باژگونه شود چه پیش خواهد آمد؟ یقیناً از عهده ی انتقال معنی به صورت عاجز خواهدبود.
عالمان علم معانی،معمولاً در این باب اين بيت معروف ناصر خسرو،بهترین متکلم ق.پنجم را مثال می آورند:
(پسنده است با زهد عمّار و بوذر
کند مدح،محمود مر عنصری را؟)
البته با این توضیح که شاعر به تناسب
قافیه و ردیفِ شعر و به ضرورت، عنصری(شاعرِ بلخی)را که نهاد است و باید قبل ازمفعول(محمود)
بنشاند، بعد از مفعول آورده است.
و اين عمل یعنی:تعقید لفظی و ضعف تالیف!
🤺یا فردوسی از قول اسفندیار در بیت زیر، به رستم به جای" بشنودی"بشندی" آورده است:
گریزان به بالا چرا برشدی؟
چو آواز شیر ژیان بشنُدی؟
همین طور"ملای روم"چند جا صیّاد را در حالت مخفّف به کار گرفته است؛ این یکی مِن بابِ مثال:
(از صیادی بشنود آواز طِیر
مرغ ابله می کند آن سوی،سِیر)
پس بنابراين بحث تصدیع یا تمجید کلام مربوط به سبک شناسی است و این که در هر دوره ای زبان معیاری وجود داشته است و باید بدانیم برخی از لغات در دوره ی خاصی مرسوم بوده و بسامد بیشتری داشته است.لغاتی که امروزه 'کراهت در سمع'،'غرابت استعمال'و'تنافر در حروف' دارند.زبان سعدی و حافظ به دلایل نزدیکی به زبان مردم امروزه هم به راحتی قابل فهم است و مردم بدون رجوع به فرهنگ ها و مثل ها از عهده ی درک آن ها بر می آیند.ماحصل کلام این که خطبا و شعرا و پژوهندگان علم سبک شناسی باید با مطالعه و پژوهش دقيق با مقتضيات کلام آشنا شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ لِکلِّ مقام ِ مقال:یعنی مناسبت کلام با مقتضیّات و فهم و درک مخاطب، یعنی بلاغت، یعنی:فصاحت،و این یکی از مختصّات کلام ادبی و فحل است؛زیرا کلام ادبی باید دل نشین باشد و بزرگان ادب گفتهاند :"آن چه از دل برآيد لابد بر دل هم نشيند"؛وگر باژگونه شود یعنی به مقتضاي حال و مقام مستمع نباشد هرچند به زیور طبع آراسته شود،دل نشين و موثر نخواهد بود؛ چنان که نظامی عروضی در چهار مقاله در ستایش کلام فردوسی طوسی داد سخن سر می دهد که:
(( سخن را به آسمان علیّین برد و در عذوبت به ماءِ مَعین رسانید و کدام طبع را قدرت آن باشد که سخن بدین درجه رساند که او رسانیده است.))
یا "حکیم سخن شناس طوس"در معرفی همشهری سخندانش،"دقیقی طوسی" حقّ مطلب را به خوبی ادا می کند و می
گوید:
جوانی بیامد گشاده زبان
سخن گفتن خوب و طبع روان
یا:سعدی، مَلِک مُلک سخن،برای سخندانی این گونه حد و مرز تعیین می کند و می گوید:
(برحدیث من و حسن تو نیفزود کس
حد همین است سخندانی و زیبایی را)
صادق هدایت در" بوف کور" ادعا می کند که فرشته ای آسمانی همواره بر او تأثیر گذاشته است تا بتواند دادِ سخن سر دهد به طوری که فهم بشر از
ادراک آن عاجز است؛اینه:
(( به یک نگاه کافی بود،برای این که آن فرشته ی آسمانی،آن دختر اثیری،تا آن جایی که که فهم بشر از ادراک آن عاجز است،تاثیر خودش را در من بگذارد.)) (هدایت،صادق،۱۳۳۱،ص:۱۷)
همو که"خواجه ی شیراز"قرن ها قبل تر
ادعا نموده بود:
صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت:
گویی قدسيان شعر حافظ از بر مي کنند
سعدی:
(گل همین پنج روز و شش باشد
وین" گلستان"همیشه خوش باشد)
یا:
(زمین به تیغ بلاغت گرفته ای سعدی
سپاس دار که جز فیض آسمانی نیست)
و یا سهرابِ شعرِ معاصر بدین گونه به"روشنی کلام خود می نازد:
((حرف هایم،مثل یک تکه چمن روشن بود.))
فردوسی:
(پی افکندم از نظم کاخی بلند
کز باد و باران نیابد گزند)
رودکی:
(اینک شعری چنان که طاقت من بود
لفظ همی نیک و هم به معنی آسان)
یا شکسپیر ادعا می کند:
((از گزند داس دروگر وقت هیچ روینده را زنهار نیست/مگر ترانه ی من که در
روزگار نامده برجای می ماند.))
و اما همان طور که بدایت سخن گفتیم
اگر کلام باژگونه شود چه پیش خواهد آمد؟ یقیناً از عهده ی انتقال معنی به صورت عاجز خواهدبود.
عالمان علم معانی،معمولاً در این باب اين بيت معروف ناصر خسرو،بهترین متکلم ق.پنجم را مثال می آورند:
(پسنده است با زهد عمّار و بوذر
کند مدح،محمود مر عنصری را؟)
البته با این توضیح که شاعر به تناسب
قافیه و ردیفِ شعر و به ضرورت، عنصری(شاعرِ بلخی)را که نهاد است و باید قبل ازمفعول(محمود)
بنشاند، بعد از مفعول آورده است.
و اين عمل یعنی:تعقید لفظی و ضعف تالیف!
🤺یا فردوسی از قول اسفندیار در بیت زیر، به رستم به جای" بشنودی"بشندی" آورده است:
گریزان به بالا چرا برشدی؟
چو آواز شیر ژیان بشنُدی؟
همین طور"ملای روم"چند جا صیّاد را در حالت مخفّف به کار گرفته است؛ این یکی مِن بابِ مثال:
(از صیادی بشنود آواز طِیر
مرغ ابله می کند آن سوی،سِیر)
پس بنابراين بحث تصدیع یا تمجید کلام مربوط به سبک شناسی است و این که در هر دوره ای زبان معیاری وجود داشته است و باید بدانیم برخی از لغات در دوره ی خاصی مرسوم بوده و بسامد بیشتری داشته است.لغاتی که امروزه 'کراهت در سمع'،'غرابت استعمال'و'تنافر در حروف' دارند.زبان سعدی و حافظ به دلایل نزدیکی به زبان مردم امروزه هم به راحتی قابل فهم است و مردم بدون رجوع به فرهنگ ها و مثل ها از عهده ی درک آن ها بر می آیند.ماحصل کلام این که خطبا و شعرا و پژوهندگان علم سبک شناسی باید با مطالعه و پژوهش دقيق با مقتضيات کلام آشنا شوند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💥💥چند توصیه به دبیران جوان💥💥
چند توصیه به دبیران جوانی که در اولین کلاس های در خود حضور پیدا می کنند.
مسلماً اساتید با تجربه،خودصاحب مهارت‌های ویژه می‌باشند.
💥 بهترین وضعیت یک دبیر در هنگام تدریس، قرار داشتن در پای تخته کلاس است.
میزان تحرک و جابجایی،بهتر است مختصر، آرام و در محدوده تخته کلاسی باشد!
اینکه مدام قدم بزنیم، و یا درعرض و طول کلاس جابجا بشویم، تمرکز شاگردان را برهم زده و به تدریج حرکت بیش از حد ما، برای دانش آموزان خسته کننده می شود.
💥بهترین حجم صدا هنگام تدریس:
حجمی متوسط،توام با آرامش و بیان شمرده کلمات است.
جالب نیست دانش آموز تذکردهد: لطفا بلندتر!
و نیز اشتباه است فکر کنیم با فریاد کشیدن مطالب را بهتر به شاگردان فهمانده ایم!
فریاد زدن به هنگام تدریس تدریجا گوش و ذهن آنها را خسته می کند و انرژی معلم را نیز تحلیل می برد.
اگر درس را با فریاد زدن شروع کنیم دیگر تا انتها باید داد بزنیم!..چون دانش آموزان عادت کرده و دیگر به صدای آهسته ما توجه نخواهند کرد!!
حجم متوسط صدا بهترین است...و آنگاه می توان گاهی با بالا بردن یا پایین آوردن صدا توجه بیشتری را ایجاد نماییم...
💥 نگاه دبیر باید بر روی صورت تمام دانش آموزان حرکت کند.
در هنگام تدریس فقط بعضی نفرات را نگاه کردن...و یا فقط به در و دیوار کلاس چشم دوختن...اثر منفی داشته و عده ای از شاگردان با این احساس که در دایره توجه قرار ندارند کم کم از دنبال کردن صحبت های ما دور خواهند شد!!
💥 از یاد نبریم دانش آموز بیش از آنکه به مقدار پیشرفت درس در هر جلسه کلاس توجه کند به محتوی مطالب گفته شده دقت می کند...
به عبارت دیگر قبل از آنکه از خود بپرسد در یک جلسه چند صفحه کتاب تدریس شده، از خود می پرسد چه مطالبی را خوب و عمیق یاد گرفته است!
کیفیت آنچه تدریس می کنیم مهمتر از کمیت مطالب گفته شده است...سریع و تند درس دادن مطالب درسی معمولا دانش آموز را دچار اضطراب می کند.
این مطلب به ویژه درجلسات اول شروع برنامه کلاس ها مهمتر است.
💥 بیش از نود درصد دانش آموزان، تخته ای باصفا و زیبا را می پسندند!
از رنگ های متنوع استفاده کنیم....تا جایی که ممکن است مرتب و منظم و خوش خط بنویسیم.
حتی المقدور از یک سمت تخته شروع کرده و به تدریج و منظم کل تخته را پر کنیم...
💥 اخلاق خود را برای شاگردان توضیح ندهیم!
کل توضیحاتی که درباره اخلاق و کاراکتر و انتظارات خودتان می دهید نهایتا نیم ساعت به یاد شاگردان می ماند!
آنها باید اخلاق و منش شما را از روی رفتارتان بفهمند و به خاطر بسپارند ..
یا به عبارت دیگر آنچه را که مستقیم یا غیرمستقیم از رفتار و حرکات شما ببینند به خاطر خواهند سپرد.
💥 دو چیز باعث تمکین،نظم و با اخلاق بودن دانش آموزان در کلاس یک دبیر می شود:
اول:علاقه ای که به آن دبیر دارند.
دوم:میزان احترامی که برای شخصیت آن دبیر قائل هستند.
هیچ یک از دو مورد بالا با زور و اجبار ایجاد نخواهد شد!
دانش آموزان را دوست بدارید تا شما را دوست داشته باشند...
هرچقدر دبیر رفتار موقرتری داشته باشد، دانش آموزان نیز ناگزیر بیشتر به او احترام می گذارند.
💥 بدترین اتفاقی که می تواندبرای یک معلم بیافتد خشمگین شدن...فریاد زدن...و خدای ناکرده کلمات نامناسب بر زبان راندن است!!
از نظر دانش آموزان معلمی که نتواند خودش را کنترل کند قدرت کنترل کلاس را نیز نخواهد داشت...
خشمگین شدن و فریاد زدن،شخصیت یک معلم را در نظر کلاس فرو خواهد ریخت!!
💥 با دانش آموز جروبحث نکنیم!
بحث کردن با نوجوانان بیش از آنکه آنها را قانع کند از شخصیت و اعتبار دبیر می کاهد...
خود را درگیر بحث نکنید...اگر نظری راجع به روش تدریس و یا روش اداره کلاس می دهند به نظرشان احترام بگذارید،با جملات منطقی اما نه خیلی طولانی،جواب هایی هوشمندانه بدهید...اما نگذارید بحث طولانی شود.
💥 در مقابل خطاهای دانش آموزان، بیش از حد حساس نشده و عکس العمل شدید نشان ندهیم.
گاهی یک نگاه معنا دار کافیست...
گاهی یک تذکر دوستانه اما جدی و بصورت انفرادی،مشکل را حل می کند.
گاهی جابجا کردن و تغییر دادن محل نشستن یک دانش آموز،آرامش و سکوت را به کلاس برمی گرداند.
💥 هرچقدر با مطالعه بیشتر و دست پرتر به سر کلاس برویم از احترام بیشتری برخوردار می شویم.
هنر زیبا درس دادن اگر با توان علمی بالا همراه شود معجزه می کند...
💥 از مهمترین نکات مثبت شغل ما سرو کار داشتن با نوجوانان پر انرژی،با نشاط و سرشار از حس زندگی است. همراه نوجوانان بودن ما را جوان نگه می دارد....قدر این موضوع را بدانیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چند توصیه به دبیران جوانی که در اولین کلاس های در خود حضور پیدا می کنند.
مسلماً اساتید با تجربه،خودصاحب مهارت‌های ویژه می‌باشند.
💥 بهترین وضعیت یک دبیر در هنگام تدریس، قرار داشتن در پای تخته کلاس است.
میزان تحرک و جابجایی،بهتر است مختصر، آرام و در محدوده تخته کلاسی باشد!
اینکه مدام قدم بزنیم، و یا درعرض و طول کلاس جابجا بشویم، تمرکز شاگردان را برهم زده و به تدریج حرکت بیش از حد ما، برای دانش آموزان خسته کننده می شود.
💥بهترین حجم صدا هنگام تدریس:
حجمی متوسط،توام با آرامش و بیان شمرده کلمات است.
جالب نیست دانش آموز تذکردهد: لطفا بلندتر!
و نیز اشتباه است فکر کنیم با فریاد کشیدن مطالب را بهتر به شاگردان فهمانده ایم!
فریاد زدن به هنگام تدریس تدریجا گوش و ذهن آنها را خسته می کند و انرژی معلم را نیز تحلیل می برد.
اگر درس را با فریاد زدن شروع کنیم دیگر تا انتها باید داد بزنیم!..چون دانش آموزان عادت کرده و دیگر به صدای آهسته ما توجه نخواهند کرد!!
حجم متوسط صدا بهترین است...و آنگاه می توان گاهی با بالا بردن یا پایین آوردن صدا توجه بیشتری را ایجاد نماییم...
💥 نگاه دبیر باید بر روی صورت تمام دانش آموزان حرکت کند.
در هنگام تدریس فقط بعضی نفرات را نگاه کردن...و یا فقط به در و دیوار کلاس چشم دوختن...اثر منفی داشته و عده ای از شاگردان با این احساس که در دایره توجه قرار ندارند کم کم از دنبال کردن صحبت های ما دور خواهند شد!!
💥 از یاد نبریم دانش آموز بیش از آنکه به مقدار پیشرفت درس در هر جلسه کلاس توجه کند به محتوی مطالب گفته شده دقت می کند...
به عبارت دیگر قبل از آنکه از خود بپرسد در یک جلسه چند صفحه کتاب تدریس شده، از خود می پرسد چه مطالبی را خوب و عمیق یاد گرفته است!
کیفیت آنچه تدریس می کنیم مهمتر از کمیت مطالب گفته شده است...سریع و تند درس دادن مطالب درسی معمولا دانش آموز را دچار اضطراب می کند.
این مطلب به ویژه درجلسات اول شروع برنامه کلاس ها مهمتر است.
💥 بیش از نود درصد دانش آموزان، تخته ای باصفا و زیبا را می پسندند!
از رنگ های متنوع استفاده کنیم....تا جایی که ممکن است مرتب و منظم و خوش خط بنویسیم.
حتی المقدور از یک سمت تخته شروع کرده و به تدریج و منظم کل تخته را پر کنیم...
💥 اخلاق خود را برای شاگردان توضیح ندهیم!
کل توضیحاتی که درباره اخلاق و کاراکتر و انتظارات خودتان می دهید نهایتا نیم ساعت به یاد شاگردان می ماند!
آنها باید اخلاق و منش شما را از روی رفتارتان بفهمند و به خاطر بسپارند ..
یا به عبارت دیگر آنچه را که مستقیم یا غیرمستقیم از رفتار و حرکات شما ببینند به خاطر خواهند سپرد.
💥 دو چیز باعث تمکین،نظم و با اخلاق بودن دانش آموزان در کلاس یک دبیر می شود:
اول:علاقه ای که به آن دبیر دارند.
دوم:میزان احترامی که برای شخصیت آن دبیر قائل هستند.
هیچ یک از دو مورد بالا با زور و اجبار ایجاد نخواهد شد!
دانش آموزان را دوست بدارید تا شما را دوست داشته باشند...
هرچقدر دبیر رفتار موقرتری داشته باشد، دانش آموزان نیز ناگزیر بیشتر به او احترام می گذارند.
💥 بدترین اتفاقی که می تواندبرای یک معلم بیافتد خشمگین شدن...فریاد زدن...و خدای ناکرده کلمات نامناسب بر زبان راندن است!!
از نظر دانش آموزان معلمی که نتواند خودش را کنترل کند قدرت کنترل کلاس را نیز نخواهد داشت...
خشمگین شدن و فریاد زدن،شخصیت یک معلم را در نظر کلاس فرو خواهد ریخت!!
💥 با دانش آموز جروبحث نکنیم!
بحث کردن با نوجوانان بیش از آنکه آنها را قانع کند از شخصیت و اعتبار دبیر می کاهد...
خود را درگیر بحث نکنید...اگر نظری راجع به روش تدریس و یا روش اداره کلاس می دهند به نظرشان احترام بگذارید،با جملات منطقی اما نه خیلی طولانی،جواب هایی هوشمندانه بدهید...اما نگذارید بحث طولانی شود.
💥 در مقابل خطاهای دانش آموزان، بیش از حد حساس نشده و عکس العمل شدید نشان ندهیم.
گاهی یک نگاه معنا دار کافیست...
گاهی یک تذکر دوستانه اما جدی و بصورت انفرادی،مشکل را حل می کند.
گاهی جابجا کردن و تغییر دادن محل نشستن یک دانش آموز،آرامش و سکوت را به کلاس برمی گرداند.
💥 هرچقدر با مطالعه بیشتر و دست پرتر به سر کلاس برویم از احترام بیشتری برخوردار می شویم.
هنر زیبا درس دادن اگر با توان علمی بالا همراه شود معجزه می کند...
💥 از مهمترین نکات مثبت شغل ما سرو کار داشتن با نوجوانان پر انرژی،با نشاط و سرشار از حس زندگی است. همراه نوجوانان بودن ما را جوان نگه می دارد....قدر این موضوع را بدانیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیا ریشه واژه ادب ایرانی است؟
(واژه ادب از زبان پهلوی به عربی راه یافت)
❇️ این نظریه ای است که آقای محیط طباطبائی در ضمن مقاله ای که در موضوع ادب و ادیب منتشر ساخته اظهار داشته است. نویسنده پس از تفصیل عقاید و آراء مختلفی که در خصوص اشتقاق این را لغت اظهار شد چنین احتمال میدهد که ادب و ادیب از ریشه دب و دیپ فارسی که به معنی نوشتن است گرفته شده.دلایلی که در تأیید نظر خود ذکر کرده اند به شرح زیر خلاصه می شود:
◀️ ۱ - دیپ یک استعمال باستانی و دیرینه ای در زبانهای ایرانی داشته و دیپی در کتیبه داریوش به معنی نوشته آمده و نویسنده را در روزگار ساسانیان دیپیر گفتند و خط را دپیریه می گفتند چنان که محل نگارش را دیوان گفتند و آنجا که کودکان را دبیری می اموختند دبیرستان یا دبستان نامیدند.
◀️ ۲.اعراب همان طور که پس از استیلای بر کشور ایران روش کشورداری را از ایرانیان آموختند الفاظ دیوان و دفتر را نیز در زبان خود راه داده اند و بر اسلوب دبستان و دبیرستان اماکنی برای آموزش کودکان خود اختصاص دادند که گویی نام آنها را به طور تحت اللفظی از فارسی ترجمه کرده مکتب و «کتاب» گفتند؛ آموزگاری هم که در دبستانها دانش و فرهنگ می آموخت ادیب و مؤدب و عمل او را تأدیب اصطلاح کردند.
◀️ ۳- همان طور که مکتب و کتاب را از دبستان و دبیرستان تقلید کردند و دیوان و دفتر را به صورت اصلی خود برگزیدند.
❇️ بنابراین مفهوم ادب در نخستین دوره استعمال آن یک مفهوم ایرانی بوده و مواد آن غالبا از ادبیات پهلوی گرفته شده و از ادبیات پهلوی به عربی راه یافته است.
❇️ منبع :
فرهنگ ایرانی پیش از اسلام و آثار در تمدن اسلامی و ادبیات عربی، محمد محمدی ملایری، ۱۳۹۶، ص ۳۱۷ و ۳۱۸
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(واژه ادب از زبان پهلوی به عربی راه یافت)
❇️ این نظریه ای است که آقای محیط طباطبائی در ضمن مقاله ای که در موضوع ادب و ادیب منتشر ساخته اظهار داشته است. نویسنده پس از تفصیل عقاید و آراء مختلفی که در خصوص اشتقاق این را لغت اظهار شد چنین احتمال میدهد که ادب و ادیب از ریشه دب و دیپ فارسی که به معنی نوشتن است گرفته شده.دلایلی که در تأیید نظر خود ذکر کرده اند به شرح زیر خلاصه می شود:
◀️ ۱ - دیپ یک استعمال باستانی و دیرینه ای در زبانهای ایرانی داشته و دیپی در کتیبه داریوش به معنی نوشته آمده و نویسنده را در روزگار ساسانیان دیپیر گفتند و خط را دپیریه می گفتند چنان که محل نگارش را دیوان گفتند و آنجا که کودکان را دبیری می اموختند دبیرستان یا دبستان نامیدند.
◀️ ۲.اعراب همان طور که پس از استیلای بر کشور ایران روش کشورداری را از ایرانیان آموختند الفاظ دیوان و دفتر را نیز در زبان خود راه داده اند و بر اسلوب دبستان و دبیرستان اماکنی برای آموزش کودکان خود اختصاص دادند که گویی نام آنها را به طور تحت اللفظی از فارسی ترجمه کرده مکتب و «کتاب» گفتند؛ آموزگاری هم که در دبستانها دانش و فرهنگ می آموخت ادیب و مؤدب و عمل او را تأدیب اصطلاح کردند.
◀️ ۳- همان طور که مکتب و کتاب را از دبستان و دبیرستان تقلید کردند و دیوان و دفتر را به صورت اصلی خود برگزیدند.
❇️ بنابراین مفهوم ادب در نخستین دوره استعمال آن یک مفهوم ایرانی بوده و مواد آن غالبا از ادبیات پهلوی گرفته شده و از ادبیات پهلوی به عربی راه یافته است.
❇️ منبع :
فرهنگ ایرانی پیش از اسلام و آثار در تمدن اسلامی و ادبیات عربی، محمد محمدی ملایری، ۱۳۹۶، ص ۳۱۷ و ۳۱۸
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چه گویی نیست مولانا از ایران؟
✳️ #دکترمحمودفتوحی
❇️ اگر از شما بپرسند که جلال الدین محمد بلخی ایرانی است یا ترک؟ بگویید این خُراسانی قطعاً پارسی زبان بوده است. اما پیش از آن که به زندگینامۀ مولانا استناد کنید، سراغ آثار خود مولانا بروید. هر مؤلف یک "جهان-متن" دارد و جهان-متن وی با سپهرهای فرهنگی و هویتی پیوند استوار می‌خورد. در درون آثار مولانا یک ایران فرهنگی، راسخ ایستاده است و خاستگاه هویتی او را فریاد می‌زند؛ جلال الدین بلخی، تعلقِ تمام عیار به سپهر فرهنگی ایرانی دارد که اگر آن را از آثارش بیرون بکشیم، غزلیات شمس و مثنوی و دیگر آثار مولانا بخش عمدۀ رمزگان فرهنگی و بنیان هویتی خود را از دست میدهد. شاخص‌هایی که تعلق هویتی و فرهنگی متن و مؤلف را نشان میدهد، از ناخودآگاه مؤلف در متن می‌نشیند. حتی زمانی که مؤلف به زبان دیگری می‌نویسد، یا اثرش ترجمه می‌شود آن سازه‌ها در شالودۀ متن می‌مانند.
❇️ برخی از عناصر ایرانی که در صفحه‌صفحۀ آثار مولوی خود را به رخ خواننده می‌کشند از این قرارند:
◀️ ۱. جغرافیای ایران‌زمین
نام شهرها و مکانهای ایرانشهر:
ایران (۲ بار)، تبریز (۶۰۰)، بخارا (۳۰)، سمرقند (۱۳)، سبزوار (۹)، سپاهان (۷)، بلخ (۵)، خراسان (۵)، کُهستان (۴)، همدان (۴)، کرمان (۳)، نشابور (٢)، خوارزم (3)، قزوین، غزنی، توسی، ری (رازی)، مرو (مروزی)، کابل، خوزی، گیلی، غوری،
اما از شهرهای ترکیه و سوریه که مولانا بخش عمدۀ زندگی خود را در آن دو منطقه گذرانده فقط این نامها را می‌بینیم:
ترکیه: قونيه (۴)، قيصريه (۱)، لارنده (۱)، انطاکیه (۱)
سوریه: دمشق، حلب،
از یاد نبریم که در روزگار مولوی، ترکیه امروزی، جزو ایران فرهنگی بود؛ هم به لحاظ زبانی و ادبی و هم به لحاظ ساختار سیاسی و دیوانی سلجوقیان در گسترۀ ایرانشهر فرهنگی قرار داشت.
◀️ ۲.نامها و نشانهای تقویم خورشیدی ایرانی
نوروز (۹)، مهرگان (۲)، بهمن (۲۰)، دی، تیر ماه.
این تقویم و مناسبتهای آن که به ایام العجم مشهور است از ایران باستان متمایز کنندۀ ایرانیان از دیگر ملل پیرامون بوده است. (نک. آثار الباقیه بیرونی)
◀️ ۳. موسیقی ایرانی
نظام موسیقی ایرانی که پیشینه‌اش را به روزگار ساسانیان می‌رسانند در غزلیات مولانا پر رنگ است. مولانا بنا به گواه سخنان خود او در غزلهایش غالباً با آهنگها و نواهای ایرانی در سماع می‌رفته است. نام برخی از نواهای ایرانی در غزلیات شمس از این قرار است.
پردۀ عشاق، پردۀ حجاز، رهاوی، بوسلیک، حسینی، راست، پرده‌های شاهوار، زیر خرد، زیر بزرگ، سپاهان،
و سازهای ایرانی: سرنا، بربط، چنگ، چغانه، تنبور و ...
◀️ ۴. اساطیر و تاریخ ایران
رستم (زیاد)، سیمرغ (٣٧)، کیقباد-قباد (۳۰)، کیخسرو (١٢)، خسروانی (٩)، بهرام (٨)، جام جم (٨)، مانی (٨)، ضحاک (٦)، فریدون/افریدون (٦)، جمشید (٥)، تهمتن (٤)، کاووس (٤) کیکاووس (٤)، زال (٤)، زردشت (٢)، سهراب (٢)، نوشروان (٢)، سیاوش، رخش و ...
سنجر (٢١)، محمود و ایاز (١٨)، خوارزمشاه (٥)؛ نظام الملک توسی
نظام اسطوره‌ای ایرانشهری، بیش از دو هزار سال جزو سازه‌های پایدار ایرانیت در معنابخشی به جهان و انسان و ایران بوده است. مولانا با رمزگان این نظام مفهومی به جهان و انسان اندیشیده، تخیل کرده و سروده است.
◀️ ۵. کتابهای پارسی و ایرانی
در آثار مولوی نام این کتابهای فارسی را می‌بینیم:
اوستا، شاهنامه، کلیله و دمنه، ویس و رامین، الهی‌نامه (حکیم غزنوی=حدیقۀ سنایی)، منطق الطیر خاقانی،
آیا در آثار مولوی از کتابی به زبانهای ترکی، رومی، یونانی، نشانی هست؟
◀️ ۶. تعلق به زبان پارسی
بگذریم از این که جهان-متن مولانا به زبان پارسی است اما وی تعلق خاطر خود به این زبان را نیز چند بار بر زبان آورده است. زبان پارسی، زبان میانجیِ ایرانیان از همۀ تیره‌ها و طوایف است و تعلق ایرانیان به هویت دیرین خود در احترام و عشق به زبان پارسی نمود یافته است. مولوی هم تعلق خاطر خود را چنین سروده است.
مسلمانان مسلمانان زبان پارسی گویم
که نبود شرط در جمعی شکر خوردن به تنهایی
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد
ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
❇️ مدعیانی که آرزوی محال می‌پرورند تا به دروغ مولانا را پروردۀ فرهنگ و هویتی غیر از ایران بنمایانند، باید سپهر فرهنگی و هویتیِ مطلوب خود را در آثار مولانا نشان دهند. البته اذعان خواهند کرد که فکر، زبان و فرهنگ مولانا بر بستر هویت ایرانی شکل گرفته است. و همه می‌بالیم که آن مرد تعلق به تمام اعصار و همۀ جهان دارد زیرا جهانیان به او تعلق خاطر دارند.
❇️ عناصر ایرانی زیادی در جهان-متن مولانا هنور هست که مهمانان عزیز کاروند مرا به آنها رهنمون خواهند کرد.
مولانا و ایران
#کاروندپارسی
#مولانا_ایرانی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ #دکترمحمودفتوحی
❇️ اگر از شما بپرسند که جلال الدین محمد بلخی ایرانی است یا ترک؟ بگویید این خُراسانی قطعاً پارسی زبان بوده است. اما پیش از آن که به زندگینامۀ مولانا استناد کنید، سراغ آثار خود مولانا بروید. هر مؤلف یک "جهان-متن" دارد و جهان-متن وی با سپهرهای فرهنگی و هویتی پیوند استوار می‌خورد. در درون آثار مولانا یک ایران فرهنگی، راسخ ایستاده است و خاستگاه هویتی او را فریاد می‌زند؛ جلال الدین بلخی، تعلقِ تمام عیار به سپهر فرهنگی ایرانی دارد که اگر آن را از آثارش بیرون بکشیم، غزلیات شمس و مثنوی و دیگر آثار مولانا بخش عمدۀ رمزگان فرهنگی و بنیان هویتی خود را از دست میدهد. شاخص‌هایی که تعلق هویتی و فرهنگی متن و مؤلف را نشان میدهد، از ناخودآگاه مؤلف در متن می‌نشیند. حتی زمانی که مؤلف به زبان دیگری می‌نویسد، یا اثرش ترجمه می‌شود آن سازه‌ها در شالودۀ متن می‌مانند.
❇️ برخی از عناصر ایرانی که در صفحه‌صفحۀ آثار مولوی خود را به رخ خواننده می‌کشند از این قرارند:
◀️ ۱. جغرافیای ایران‌زمین
نام شهرها و مکانهای ایرانشهر:
ایران (۲ بار)، تبریز (۶۰۰)، بخارا (۳۰)، سمرقند (۱۳)، سبزوار (۹)، سپاهان (۷)، بلخ (۵)، خراسان (۵)، کُهستان (۴)، همدان (۴)، کرمان (۳)، نشابور (٢)، خوارزم (3)، قزوین، غزنی، توسی، ری (رازی)، مرو (مروزی)، کابل، خوزی، گیلی، غوری،
اما از شهرهای ترکیه و سوریه که مولانا بخش عمدۀ زندگی خود را در آن دو منطقه گذرانده فقط این نامها را می‌بینیم:
ترکیه: قونيه (۴)، قيصريه (۱)، لارنده (۱)، انطاکیه (۱)
سوریه: دمشق، حلب،
از یاد نبریم که در روزگار مولوی، ترکیه امروزی، جزو ایران فرهنگی بود؛ هم به لحاظ زبانی و ادبی و هم به لحاظ ساختار سیاسی و دیوانی سلجوقیان در گسترۀ ایرانشهر فرهنگی قرار داشت.
◀️ ۲.نامها و نشانهای تقویم خورشیدی ایرانی
نوروز (۹)، مهرگان (۲)، بهمن (۲۰)، دی، تیر ماه.
این تقویم و مناسبتهای آن که به ایام العجم مشهور است از ایران باستان متمایز کنندۀ ایرانیان از دیگر ملل پیرامون بوده است. (نک. آثار الباقیه بیرونی)
◀️ ۳. موسیقی ایرانی
نظام موسیقی ایرانی که پیشینه‌اش را به روزگار ساسانیان می‌رسانند در غزلیات مولانا پر رنگ است. مولانا بنا به گواه سخنان خود او در غزلهایش غالباً با آهنگها و نواهای ایرانی در سماع می‌رفته است. نام برخی از نواهای ایرانی در غزلیات شمس از این قرار است.
پردۀ عشاق، پردۀ حجاز، رهاوی، بوسلیک، حسینی، راست، پرده‌های شاهوار، زیر خرد، زیر بزرگ، سپاهان،
و سازهای ایرانی: سرنا، بربط، چنگ، چغانه، تنبور و ...
◀️ ۴. اساطیر و تاریخ ایران
رستم (زیاد)، سیمرغ (٣٧)، کیقباد-قباد (۳۰)، کیخسرو (١٢)، خسروانی (٩)، بهرام (٨)، جام جم (٨)، مانی (٨)، ضحاک (٦)، فریدون/افریدون (٦)، جمشید (٥)، تهمتن (٤)، کاووس (٤) کیکاووس (٤)، زال (٤)، زردشت (٢)، سهراب (٢)، نوشروان (٢)، سیاوش، رخش و ...
سنجر (٢١)، محمود و ایاز (١٨)، خوارزمشاه (٥)؛ نظام الملک توسی
نظام اسطوره‌ای ایرانشهری، بیش از دو هزار سال جزو سازه‌های پایدار ایرانیت در معنابخشی به جهان و انسان و ایران بوده است. مولانا با رمزگان این نظام مفهومی به جهان و انسان اندیشیده، تخیل کرده و سروده است.
◀️ ۵. کتابهای پارسی و ایرانی
در آثار مولوی نام این کتابهای فارسی را می‌بینیم:
اوستا، شاهنامه، کلیله و دمنه، ویس و رامین، الهی‌نامه (حکیم غزنوی=حدیقۀ سنایی)، منطق الطیر خاقانی،
آیا در آثار مولوی از کتابی به زبانهای ترکی، رومی، یونانی، نشانی هست؟
◀️ ۶. تعلق به زبان پارسی
بگذریم از این که جهان-متن مولانا به زبان پارسی است اما وی تعلق خاطر خود به این زبان را نیز چند بار بر زبان آورده است. زبان پارسی، زبان میانجیِ ایرانیان از همۀ تیره‌ها و طوایف است و تعلق ایرانیان به هویت دیرین خود در احترام و عشق به زبان پارسی نمود یافته است. مولوی هم تعلق خاطر خود را چنین سروده است.
مسلمانان مسلمانان زبان پارسی گویم
که نبود شرط در جمعی شکر خوردن به تنهایی
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد
ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
❇️ مدعیانی که آرزوی محال می‌پرورند تا به دروغ مولانا را پروردۀ فرهنگ و هویتی غیر از ایران بنمایانند، باید سپهر فرهنگی و هویتیِ مطلوب خود را در آثار مولانا نشان دهند. البته اذعان خواهند کرد که فکر، زبان و فرهنگ مولانا بر بستر هویت ایرانی شکل گرفته است. و همه می‌بالیم که آن مرد تعلق به تمام اعصار و همۀ جهان دارد زیرا جهانیان به او تعلق خاطر دارند.
❇️ عناصر ایرانی زیادی در جهان-متن مولانا هنور هست که مهمانان عزیز کاروند مرا به آنها رهنمون خواهند کرد.
مولانا و ایران
#کاروندپارسی
#مولانا_ایرانی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan