Forwarded from کانال فیلم ادبیات ایران🇮🇷
🗓 زمان آزمون اول دوره « ارزشیابی آموزشی»
🔹 کد دوره: 91400713
🕗 آزمون اصلی: ۲۸ آذر ۹۸ساعت ۱۰صبح الی ۱ دی ۹۸ ساعت ۱۰ صبح
↩️آزمون تکرار: بعد از شرکت در مرتبه اول آزمون تا ۲۰ دی ۹۸
🖥 مجری دوره: سامانه رایادرس
🌐 Lms.rayadars.com
@zamnakhadmat
🔹 کد دوره: 91400713
🕗 آزمون اصلی: ۲۸ آذر ۹۸ساعت ۱۰صبح الی ۱ دی ۹۸ ساعت ۱۰ صبح
↩️آزمون تکرار: بعد از شرکت در مرتبه اول آزمون تا ۲۰ دی ۹۸
🖥 مجری دوره: سامانه رایادرس
🌐 Lms.rayadars.com
@zamnakhadmat
Forwarded from کانال فیلم ادبیات ایران🇮🇷
ارزشیابی آموزشی.apk
6 MB
تاریخچه " سقاخانه اسماعیل طلا "
سقاخانه اسماعیل طلا، جا گرفته در مرکز صحن عتیق روبروی پنجره فولاد، سابقه ای طولانی دارد و از قدیمی ترین سقاخانه هاست. سنگ بنای این سقاخانه را نادرشاه افشار نهاد و یکی از فرماندهان فتحعلی شاه، بهای روکش طلای آن را پرداخت.
ماجرا از این قرار است که بین سالهای ۱۱۴۴ تا ۱۱۴۵ ه.ق به دستور نادرشاه افشار سنگابی یکپارچه از سنگ مرمر که از جنگ هرات به غنیمت گرفته بود را در کنار جوی آبی که آن زمان از وسط صحن عتیق عبور میکرده نصب می شود تا مردم برای رفع تشنگی از آب درون این سنگ که سه کر گنجایش داشته، استفاده کنند.
چند سال بعد، یکی از سرداران فتحعلی شاه که جان وی را از خطری احتمالی نجات می دهد. آن زمان از طرف یکی از دول خارجه، بستهای به عنوان هدیه به دربار می رسد و شاه قصد گشودن آن را می کند اما اسماعیل خان که بسته را مشکوک می بیند درخواست دارد این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگذاران انجام شود تا احتمال سوء قصد از شاه دور بماند. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر می شود. شاه به رسم پاداش از دو اندیشی وی، هم وزن اسماعیل خان به او طلا اهدا می کند. او این طلاها را صرف ساختن جایگاه آن سنگاب می کند تا گنبد و پایه های سقاخانه با روکشی از طلا مزین شود. از آن زمان سقا خانه را «سقاخانه اسماعیل طلائی» نام می گذارند. این سردار اهل مهدی شهر (سنگسر) سمنان بر فراز سنگاب پوششی هشت ضلعی و سقفی گنبدی شکل بنا و آن را طلا کاری می کند. سقف گنبدی شکل سقاخانه بر روی پایههایی از سنگ مرمر کندهکاری شده و کاشی قرار دارد و سطح آن از بالای کاشی پایهها با خشتهای مطلا و پیرامون آن با اسماء ا... تزيین شده است.
در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمهای به نام چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروز تامین میشد. بسیاری از زائران با آوردن قمقمه های خالی از این آب را برای تبرک و تیمن و بردن آن به شهر خود برمی دارند.
بسیارند آنها که با دلی صاف، آبی از سقاخانه حرم امام رضا (ع) به نیت شفای بیمارشان برده اند، بسیارند آنها که برای روشنی قلب و روحشان، جرعه از این آب را نوشیده اند، بسیارند آنها که به جای شمع، نذری کرده اند برای تامین روشنایی اطراف سقاخانه و لیوان هایی که در اختیار زائران قرار می گیرد و بسیارند آنها که هنوز به یاد لب تشنه حسین و مشک پرخون سقای کربلا و گلوی خشک شهید شش ماهه عاشورا، آب را با بغض و اشک می نوشند، در حرم امام رضا (ع) یه یاد جدشان امام حسین (ع) و مگر چنین آبی، جز روشنی است؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سقاخانه اسماعیل طلا، جا گرفته در مرکز صحن عتیق روبروی پنجره فولاد، سابقه ای طولانی دارد و از قدیمی ترین سقاخانه هاست. سنگ بنای این سقاخانه را نادرشاه افشار نهاد و یکی از فرماندهان فتحعلی شاه، بهای روکش طلای آن را پرداخت.
ماجرا از این قرار است که بین سالهای ۱۱۴۴ تا ۱۱۴۵ ه.ق به دستور نادرشاه افشار سنگابی یکپارچه از سنگ مرمر که از جنگ هرات به غنیمت گرفته بود را در کنار جوی آبی که آن زمان از وسط صحن عتیق عبور میکرده نصب می شود تا مردم برای رفع تشنگی از آب درون این سنگ که سه کر گنجایش داشته، استفاده کنند.
چند سال بعد، یکی از سرداران فتحعلی شاه که جان وی را از خطری احتمالی نجات می دهد. آن زمان از طرف یکی از دول خارجه، بستهای به عنوان هدیه به دربار می رسد و شاه قصد گشودن آن را می کند اما اسماعیل خان که بسته را مشکوک می بیند درخواست دارد این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگذاران انجام شود تا احتمال سوء قصد از شاه دور بماند. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر می شود. شاه به رسم پاداش از دو اندیشی وی، هم وزن اسماعیل خان به او طلا اهدا می کند. او این طلاها را صرف ساختن جایگاه آن سنگاب می کند تا گنبد و پایه های سقاخانه با روکشی از طلا مزین شود. از آن زمان سقا خانه را «سقاخانه اسماعیل طلائی» نام می گذارند. این سردار اهل مهدی شهر (سنگسر) سمنان بر فراز سنگاب پوششی هشت ضلعی و سقفی گنبدی شکل بنا و آن را طلا کاری می کند. سقف گنبدی شکل سقاخانه بر روی پایههایی از سنگ مرمر کندهکاری شده و کاشی قرار دارد و سطح آن از بالای کاشی پایهها با خشتهای مطلا و پیرامون آن با اسماء ا... تزيین شده است.
در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمهای به نام چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروز تامین میشد. بسیاری از زائران با آوردن قمقمه های خالی از این آب را برای تبرک و تیمن و بردن آن به شهر خود برمی دارند.
بسیارند آنها که با دلی صاف، آبی از سقاخانه حرم امام رضا (ع) به نیت شفای بیمارشان برده اند، بسیارند آنها که برای روشنی قلب و روحشان، جرعه از این آب را نوشیده اند، بسیارند آنها که به جای شمع، نذری کرده اند برای تامین روشنایی اطراف سقاخانه و لیوان هایی که در اختیار زائران قرار می گیرد و بسیارند آنها که هنوز به یاد لب تشنه حسین و مشک پرخون سقای کربلا و گلوی خشک شهید شش ماهه عاشورا، آب را با بغض و اشک می نوشند، در حرم امام رضا (ع) یه یاد جدشان امام حسین (ع) و مگر چنین آبی، جز روشنی است؟!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
شناخت و تشخیص تناسب و تضمّن
در شناخت و تشخیص تناسب و تضمّن میتوان گفت که تضمّن به منزلة چتری (یک شیء کلی) است که چیزی جزئی زیادی (جزئیات) را در سایه و تحت تکفل خود قرار داده است. به عبارت بهتر، ما وقتی واژهای به نام کشاورزی داریم، میتوانیم بگوییم که داس، کشته، درو و... در زیر سایه آن پناه گرفتهاند؛ یعنی، کشاورزی یک کل است و آنچه به ذهن ما خطور میکند و تداعی میشود، جزئیات آناند یعنی داس، کشته، درو... . پس اگر کشاورزی را با داس یا کشته در نظر بگیریم، میگوییم تضمّن است ولی وقتی واژههای کشته، درو و دارس را در نظر میگیریم بین این کلمات تناسب وجود دارد. به عبارت سادهتر و بهتر، اگر از کل به جزء حساب کنیم، تضمّن و اگر تنها جزئیات را در نظر بگیریم، تناسب است.
مثالهای دیگر
واژة آسمان را که یک واژة کلی است، در نظر بگیرید؛ وقتی آسمان به ذهن خطور میکند، علاوه بر رنگ و پهنة آن، خورشید، ماه، ستاره، ابر و... ـ که هر کدام جزئی از کل است ـ به ذهن ما میآیند. بنابراین، میگوییم تضمّن است؛ یعنی، آسمان با خورشید، آسمان با ماه، آسمان با ستاره و... تضمّن است ولی وقتی فقط این جزئیات را در نظر میگیریم، مثلاً در این بیت سعدی: «ابر و باد و مه و خورشید و ملک در کارند/ تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری» ابر و مه و خورشید... تناسب هستند.
وقتی مدرسهای را ـ که به منزلة کل (چتر) است ـ در نظر میگیریم و میگوییم معلم، دانشآموز، نیمکت، تخته سیاه و... را شامل میشود، تضمّن است؛ یعنی، مدرسه با معلم، مدرسه با دانشآموز تضمّن است؛ مثل والدین و پدر، والدین و مادر، اما وقتی معلم و دانشآموز را بررسی میکنیم یا پدر و مادر را در نظر میگیریم، میگوییم تناسب است و مثالهایی از این دست.
منابع و مآخذ
1. دهخدا، علیاکبر؛ لغتنامة دهخدا، جلد چهارم، انتشارات دانشگاه تهران، 1373.
2. آموزگار، حبیبالله؛ فرهنگ آموزگار، چاپ چهارم، کانون معرفت، 1352.
3. عمید، حسن؛ فرهنگ فارسی عمید، چاپ اول، انتشارات امیرکبیر، تهران، 1357.
4. باطنی، محمدرضا؛ زبان و تفکر، تهران، کتاب زمان، 1349.
5. باقری، مهری؛ مقدمات زبانشناسی، چاپ هفتم، انتشارات دانشگاه پیامنور، بهمن 1379.
6. گروه مؤلفان؛ آرایههای ادبی، سال سوم نظام جدید متوسطه، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1382.
7. ذوالفقاری، حسن و شیری، علیاکبر؛ خودآموز زبان فارسی (3)، چاپ اول، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1385.
8. ذوالفقاری، حسن و شیری، علیاکبر؛ کتاب کار و راهنمای مطالعة دانشآموز، زبان فارسی (1)، چاپ سوم، انتشارات فاطمی، 1387.
9. اکبر شلدرهای، فریدون و دیگران؛ کتاب معلم (راهنمای تدریس) زبان فارسی (1)، سال اول دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1384.
10. گروه مؤلفان؛ کتاب معلم (راهنمای تدریس) زبان فارسی (3)، سال سوم دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1380.
11. حقشناس، علیمحمد و دیگران؛ زبان فارسی (1) سال اول دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1386.
12. حقشناس، علیمحمد و دیگران؛ زبان فارسی (3) عمومی، سال سوم متوسطه، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1388.
13. مظفر، محمدرضا؛ کلیات منطق مظفر، جلد اول، چاپ اول، انتشارات حکمت، شوال 1404.
14. خوانساری، محمد؛ کلیات منطق صوری، جلد اول و دوم، چاپ سوم، انتشارات آگاه، 1359
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
در شناخت و تشخیص تناسب و تضمّن میتوان گفت که تضمّن به منزلة چتری (یک شیء کلی) است که چیزی جزئی زیادی (جزئیات) را در سایه و تحت تکفل خود قرار داده است. به عبارت بهتر، ما وقتی واژهای به نام کشاورزی داریم، میتوانیم بگوییم که داس، کشته، درو و... در زیر سایه آن پناه گرفتهاند؛ یعنی، کشاورزی یک کل است و آنچه به ذهن ما خطور میکند و تداعی میشود، جزئیات آناند یعنی داس، کشته، درو... . پس اگر کشاورزی را با داس یا کشته در نظر بگیریم، میگوییم تضمّن است ولی وقتی واژههای کشته، درو و دارس را در نظر میگیریم بین این کلمات تناسب وجود دارد. به عبارت سادهتر و بهتر، اگر از کل به جزء حساب کنیم، تضمّن و اگر تنها جزئیات را در نظر بگیریم، تناسب است.
مثالهای دیگر
واژة آسمان را که یک واژة کلی است، در نظر بگیرید؛ وقتی آسمان به ذهن خطور میکند، علاوه بر رنگ و پهنة آن، خورشید، ماه، ستاره، ابر و... ـ که هر کدام جزئی از کل است ـ به ذهن ما میآیند. بنابراین، میگوییم تضمّن است؛ یعنی، آسمان با خورشید، آسمان با ماه، آسمان با ستاره و... تضمّن است ولی وقتی فقط این جزئیات را در نظر میگیریم، مثلاً در این بیت سعدی: «ابر و باد و مه و خورشید و ملک در کارند/ تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری» ابر و مه و خورشید... تناسب هستند.
وقتی مدرسهای را ـ که به منزلة کل (چتر) است ـ در نظر میگیریم و میگوییم معلم، دانشآموز، نیمکت، تخته سیاه و... را شامل میشود، تضمّن است؛ یعنی، مدرسه با معلم، مدرسه با دانشآموز تضمّن است؛ مثل والدین و پدر، والدین و مادر، اما وقتی معلم و دانشآموز را بررسی میکنیم یا پدر و مادر را در نظر میگیریم، میگوییم تناسب است و مثالهایی از این دست.
منابع و مآخذ
1. دهخدا، علیاکبر؛ لغتنامة دهخدا، جلد چهارم، انتشارات دانشگاه تهران، 1373.
2. آموزگار، حبیبالله؛ فرهنگ آموزگار، چاپ چهارم، کانون معرفت، 1352.
3. عمید، حسن؛ فرهنگ فارسی عمید، چاپ اول، انتشارات امیرکبیر، تهران، 1357.
4. باطنی، محمدرضا؛ زبان و تفکر، تهران، کتاب زمان، 1349.
5. باقری، مهری؛ مقدمات زبانشناسی، چاپ هفتم، انتشارات دانشگاه پیامنور، بهمن 1379.
6. گروه مؤلفان؛ آرایههای ادبی، سال سوم نظام جدید متوسطه، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1382.
7. ذوالفقاری، حسن و شیری، علیاکبر؛ خودآموز زبان فارسی (3)، چاپ اول، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1385.
8. ذوالفقاری، حسن و شیری، علیاکبر؛ کتاب کار و راهنمای مطالعة دانشآموز، زبان فارسی (1)، چاپ سوم، انتشارات فاطمی، 1387.
9. اکبر شلدرهای، فریدون و دیگران؛ کتاب معلم (راهنمای تدریس) زبان فارسی (1)، سال اول دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1384.
10. گروه مؤلفان؛ کتاب معلم (راهنمای تدریس) زبان فارسی (3)، سال سوم دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1380.
11. حقشناس، علیمحمد و دیگران؛ زبان فارسی (1) سال اول دبیرستان، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1386.
12. حقشناس، علیمحمد و دیگران؛ زبان فارسی (3) عمومی، سال سوم متوسطه، شرکت چاپ و نشر کتابهای درسی، 1388.
13. مظفر، محمدرضا؛ کلیات منطق مظفر، جلد اول، چاپ اول، انتشارات حکمت، شوال 1404.
14. خوانساری، محمد؛ کلیات منطق صوری، جلد اول و دوم، چاپ سوم، انتشارات آگاه، 1359
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سوالات_امتحان_نهایی_فارسی_دوازدهم.pdf
570.6 KB
🔷 سوالات امتحان نهایی درس به درس نوبت اول فارسی دوازدهم داخل و خارج از کشور دی ۹۷، خرداد و شهریور ۹۸
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
کاربرد نشانه دو نقطه در نوشتار
«:»
۱. پیش از مجموعه شواهد، مثالها و اجزایی که گاه پیش از آنها عبارتهایی مثل «از این قرار»، «بدین شرح» و مانند آنها میآید:
نشانههای جمع عبارتاند از: ها، ان، گان، ات، یان، ین، ون و جات.
در این دانشکده چهار رشته تدریس میشود: ادبیات فارسی، تاریخ، جامعهشناسی و فلسفه.
۲. پیش از نقلقول مستقیم؛ در صورتی که حرف ربط «که» پیش از آن نیامده باشد:
رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی گفت: «بودجه کشور پاسخگوی حجم بالای تشکیلات دولتی نیست.»
۳. پیش از عبارت توضیحی در بیان یا تأیید مطلبی یا قبل از تفصیل حکمی که به اجمال به آن اشاره شده است و یا برای ذکر دلیل کاری:
نتیجه این حادثه، دور از انتظار بود: دولت استعفا کرد.
اجرای عملیات متوقف شد: مصالح دیر رسید؛ نیروی کار نبود؛ سرمایه نداشتیم و نقشه هنوز تأیید نشده بود.
در این سال، حادثه مهمی در کشور روی داد: سلطنت سقوط کرد و انقلاب پیروز شد.
۴. برای نقل گفتگو پس از نامها:
حسینی: این کار بسیار وقتگیر است.
احمدی: اما به نتیجهاش میارزد.
۵. برای جدا کردن اجزای ساعت، اسم سوره و شماره آیه، فصل و باب، صفحه و سال در ارجاع «دورنمتنی»:
۵:۱۲ (پنج و دوازده دقیقه)
بقره ۸:۲
…که مورد بازبینی قرار گرفته است (زرینکوب، ۱۵:۳۸۰).
۶. هنگام معنا کردن کلمهها:
خیره: گستاخ، بیهوده
زمره: گروه، جماعت
حلیت: پیرایه
دقت داشته باشید که گذاشتن دو نقطه پس از عنوانهای اصلی لازم نیست؛ در صورتی پس از عنوان، دو نقطه میآوریم که پس از آن مطالبی نقل شده باشد:
استفهام انکاری: پرسش غیرمستقیمی است که پاسخ آن روشن است و جنبه تأکید دارد.
نکته آخر اینکه نشانه دو نقطه نیز مانند نشانهٔ نقطه، ویرگول و نقطهویرگول به کلمهٔ قبل از خود میچسبد؛ اما با کلمه بعد از خود یک فاصله دارد:
راهنمای ویراستاری و درستنویسی
دکترحسن ذوالفقاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«:»
۱. پیش از مجموعه شواهد، مثالها و اجزایی که گاه پیش از آنها عبارتهایی مثل «از این قرار»، «بدین شرح» و مانند آنها میآید:
نشانههای جمع عبارتاند از: ها، ان، گان، ات، یان، ین، ون و جات.
در این دانشکده چهار رشته تدریس میشود: ادبیات فارسی، تاریخ، جامعهشناسی و فلسفه.
۲. پیش از نقلقول مستقیم؛ در صورتی که حرف ربط «که» پیش از آن نیامده باشد:
رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی گفت: «بودجه کشور پاسخگوی حجم بالای تشکیلات دولتی نیست.»
۳. پیش از عبارت توضیحی در بیان یا تأیید مطلبی یا قبل از تفصیل حکمی که به اجمال به آن اشاره شده است و یا برای ذکر دلیل کاری:
نتیجه این حادثه، دور از انتظار بود: دولت استعفا کرد.
اجرای عملیات متوقف شد: مصالح دیر رسید؛ نیروی کار نبود؛ سرمایه نداشتیم و نقشه هنوز تأیید نشده بود.
در این سال، حادثه مهمی در کشور روی داد: سلطنت سقوط کرد و انقلاب پیروز شد.
۴. برای نقل گفتگو پس از نامها:
حسینی: این کار بسیار وقتگیر است.
احمدی: اما به نتیجهاش میارزد.
۵. برای جدا کردن اجزای ساعت، اسم سوره و شماره آیه، فصل و باب، صفحه و سال در ارجاع «دورنمتنی»:
۵:۱۲ (پنج و دوازده دقیقه)
بقره ۸:۲
…که مورد بازبینی قرار گرفته است (زرینکوب، ۱۵:۳۸۰).
۶. هنگام معنا کردن کلمهها:
خیره: گستاخ، بیهوده
زمره: گروه، جماعت
حلیت: پیرایه
دقت داشته باشید که گذاشتن دو نقطه پس از عنوانهای اصلی لازم نیست؛ در صورتی پس از عنوان، دو نقطه میآوریم که پس از آن مطالبی نقل شده باشد:
استفهام انکاری: پرسش غیرمستقیمی است که پاسخ آن روشن است و جنبه تأکید دارد.
نکته آخر اینکه نشانه دو نقطه نیز مانند نشانهٔ نقطه، ویرگول و نقطهویرگول به کلمهٔ قبل از خود میچسبد؛ اما با کلمه بعد از خود یک فاصله دارد:
راهنمای ویراستاری و درستنویسی
دکترحسن ذوالفقاری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ارتباط تمثیل با اسلوب معادله
ارتباط تمثیل با اسلوب معادله محل بحث و مورد اختلاف است. درکتابهای بلاغی قدیم تمثیل را از شاخه استعاره دانستهاند و بحث اسلوب معادله مطرح نشده است؛ اما، در متون بلاغی جدید، تمثیل یک صنعت بدیعی مستقل است و از تشبیه و استعاره جداست، در عوض آن را با اسلوب معادله یکی میدانند. اسلوب معادله نیز صنعتی تمثیل گونه است که در سبک شاعران هندی رواج پیدا کرد. آنان با الهام از تمثیل، کلام خود را بر اساس بهرهگیری از مضامین مورد پسند عامه قرار داده و سرشار از بیتهایی کردند که در آن حکمتهای عامیانه درج شده است.
در تمثیل و اسلوب معادله سخنی که بیشتر جنبه عقلی دارد مطرح میشود و برای تأکید بر آن و تقویت بنیه سخن، مثالی همه فهم بر آن میآورند، مثل این ابیات مولانا جلالالدین محمد بلخی در آغاز دفتر اول مثنوی معنوی:
با لب دمساز خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنیها گفتمی
هر که او از هم زبانی شد جدا
بینوا شد گرچه دارد صد نوا
چون که گل رفت و گلستان درگذشت
نشنوی زان پس ز بلبل سرگذشت
شاعر میگوید من همدل و هم زبان ندارم و در نتیجه سکوت میکنم با اینکه حرفهای بسیار برای گفتن دارم، برای این مطلب مثال گل و بلبل را میزند.
پس در تمثیل و اسلوب معادله، شاعر یا نویسنده الزاماً از یک مثل استفاده نمیکند، بلکه مثالی روشنتر و قابل فهمتر برای سخن خود میآورد مانند:
کبر زشت و از گدایان زشتتر
روز برف و سرد، آنگه جامه تر
اسلوب معادله آرايه اي است مركّب از دو مصراع كه بين آن ها هيچ ارتباط دستوري و يا ظاهري نباشد امّا در مفهوم و معنا يكسان هستند . به تعبيري ديگر گاه در شعر ، مصراع دوم در حكم مصداق و نمونه اي براي مصراع اوّل است و مي توان بر خلاف تمثيل جاي دو مصراع را عوض كرد يا ميان آن ها علامت مساوي (= ) گذاشت .
مثال : عشق چون آيد برد هوش دل فرزانه را
دزد دانا مي كشد اوّل چراغ خانه را
در اين بيت ، هر مصراع از يك جمله ي مستقل تشكيل شده است و قابل جابه جايي اند و براي هريك از عناصر معنايي مصراع اوّل مي توان در مصراع دوم معادلي يافت :
عشق = دزد دانا / هوش دل فرزانه = چراغ خانه / از هوش بردن = كشتن چراغ خانه
بنابر اين براي تشخيص اسلوب معادله بايد به نكات زير توجّه نمود :
- در اسلوب معادله اجزاي دو مصراع از نظر ارتباط معنايي مشابه هم هستند .
- مي توان جاي دو موضوع ( دو مصراع ) را عوض كرد .به عبارتي هريك را مي توان نمونه و تأكيد ديگري دانست .
- در اسلوب معادله مي توان براي هريك از عناصر معنايي مصراع اوّل در مصراع دوم معادل و مشابهي يافت .
- در اسلوب معادله بين دو مصراع ، پيوند وابسته ساز مثل : كه ، چون ، زيرا و ... به كار نمي رود .
- در اسلوب معادله نبايد مصراع اوّل با علامت سؤال (؟) همراه باشد .
- در اسلوب معادله هريك از دو موضوع ( دو مصراع ) يك جمله ي مستقل اند .
- مي توان بين دو مصراع واژه ي « همان طوري كه » به كار برد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ارتباط تمثیل با اسلوب معادله محل بحث و مورد اختلاف است. درکتابهای بلاغی قدیم تمثیل را از شاخه استعاره دانستهاند و بحث اسلوب معادله مطرح نشده است؛ اما، در متون بلاغی جدید، تمثیل یک صنعت بدیعی مستقل است و از تشبیه و استعاره جداست، در عوض آن را با اسلوب معادله یکی میدانند. اسلوب معادله نیز صنعتی تمثیل گونه است که در سبک شاعران هندی رواج پیدا کرد. آنان با الهام از تمثیل، کلام خود را بر اساس بهرهگیری از مضامین مورد پسند عامه قرار داده و سرشار از بیتهایی کردند که در آن حکمتهای عامیانه درج شده است.
در تمثیل و اسلوب معادله سخنی که بیشتر جنبه عقلی دارد مطرح میشود و برای تأکید بر آن و تقویت بنیه سخن، مثالی همه فهم بر آن میآورند، مثل این ابیات مولانا جلالالدین محمد بلخی در آغاز دفتر اول مثنوی معنوی:
با لب دمساز خود گر جفتمی
همچو نی من گفتنیها گفتمی
هر که او از هم زبانی شد جدا
بینوا شد گرچه دارد صد نوا
چون که گل رفت و گلستان درگذشت
نشنوی زان پس ز بلبل سرگذشت
شاعر میگوید من همدل و هم زبان ندارم و در نتیجه سکوت میکنم با اینکه حرفهای بسیار برای گفتن دارم، برای این مطلب مثال گل و بلبل را میزند.
پس در تمثیل و اسلوب معادله، شاعر یا نویسنده الزاماً از یک مثل استفاده نمیکند، بلکه مثالی روشنتر و قابل فهمتر برای سخن خود میآورد مانند:
کبر زشت و از گدایان زشتتر
روز برف و سرد، آنگه جامه تر
اسلوب معادله آرايه اي است مركّب از دو مصراع كه بين آن ها هيچ ارتباط دستوري و يا ظاهري نباشد امّا در مفهوم و معنا يكسان هستند . به تعبيري ديگر گاه در شعر ، مصراع دوم در حكم مصداق و نمونه اي براي مصراع اوّل است و مي توان بر خلاف تمثيل جاي دو مصراع را عوض كرد يا ميان آن ها علامت مساوي (= ) گذاشت .
مثال : عشق چون آيد برد هوش دل فرزانه را
دزد دانا مي كشد اوّل چراغ خانه را
در اين بيت ، هر مصراع از يك جمله ي مستقل تشكيل شده است و قابل جابه جايي اند و براي هريك از عناصر معنايي مصراع اوّل مي توان در مصراع دوم معادلي يافت :
عشق = دزد دانا / هوش دل فرزانه = چراغ خانه / از هوش بردن = كشتن چراغ خانه
بنابر اين براي تشخيص اسلوب معادله بايد به نكات زير توجّه نمود :
- در اسلوب معادله اجزاي دو مصراع از نظر ارتباط معنايي مشابه هم هستند .
- مي توان جاي دو موضوع ( دو مصراع ) را عوض كرد .به عبارتي هريك را مي توان نمونه و تأكيد ديگري دانست .
- در اسلوب معادله مي توان براي هريك از عناصر معنايي مصراع اوّل در مصراع دوم معادل و مشابهي يافت .
- در اسلوب معادله بين دو مصراع ، پيوند وابسته ساز مثل : كه ، چون ، زيرا و ... به كار نمي رود .
- در اسلوب معادله نبايد مصراع اوّل با علامت سؤال (؟) همراه باشد .
- در اسلوب معادله هريك از دو موضوع ( دو مصراع ) يك جمله ي مستقل اند .
- مي توان بين دو مصراع واژه ي « همان طوري كه » به كار برد
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تاریخچه ی کوتاه سیب زمینی و ورود آن به ایران
دانشمندان آمریکایی به این نتیجه رسیدهاند که سرمنشأ کلیه انواع سیب زمینیهای امروزی را میتوان به یک گیاه واحد که بیش از هفت هزار سال قبل در پرو کشت شد ردگیری کرد.
سیب زمینی در حوالی سال ۱۵۷۰ توسط فاتحان اسپانیایی از آمریکای جنوبی به آن کشور منتقل شد و کشت آن در سراسر اروپا رواج یافت.
نام نخست سیب زمینی (batata) بوده است که اسپانیایی ها آن را در قرن 16 به (potato) تغییر دادند.
سیب زمینی بعداً توسط مستعمره نشینهای بریتانیایی به آمریکای شمالی منتقل شد.
ورود سیب زمینی به ایران:
برتهولد لاوفر، مردمشناس آمریکایی مینویسد:سیب زمینی نخستین بار توسط سرجان ملکم در اواسط پادشاهی فتحعلیشاه قاجار به ایران آورده شدهاست، برای همین در ابتدا به آن «آلوی مَلکَم» میگفتند.
اکنون هم در بعضی شهرهای ایران سیبزمینی را بنام آلو میشناسند. واژه «سیبزمینی» بعدها بین مردم رواج پیدا کرد.
چون این گیاه جدید در فرانسه «پوم دو تر» نام گرفت و برگردان تحتاللفظی آن به فارسی «سیبزمینی» شد.
نخستین جایی که در ایران سیب زمینی کاشته شد، روستای پشند در استان البرز بوده است.وبعد اصفهان و زنجان و بعد هم شهرهای دیگر.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دانشمندان آمریکایی به این نتیجه رسیدهاند که سرمنشأ کلیه انواع سیب زمینیهای امروزی را میتوان به یک گیاه واحد که بیش از هفت هزار سال قبل در پرو کشت شد ردگیری کرد.
سیب زمینی در حوالی سال ۱۵۷۰ توسط فاتحان اسپانیایی از آمریکای جنوبی به آن کشور منتقل شد و کشت آن در سراسر اروپا رواج یافت.
نام نخست سیب زمینی (batata) بوده است که اسپانیایی ها آن را در قرن 16 به (potato) تغییر دادند.
سیب زمینی بعداً توسط مستعمره نشینهای بریتانیایی به آمریکای شمالی منتقل شد.
ورود سیب زمینی به ایران:
برتهولد لاوفر، مردمشناس آمریکایی مینویسد:سیب زمینی نخستین بار توسط سرجان ملکم در اواسط پادشاهی فتحعلیشاه قاجار به ایران آورده شدهاست، برای همین در ابتدا به آن «آلوی مَلکَم» میگفتند.
اکنون هم در بعضی شهرهای ایران سیبزمینی را بنام آلو میشناسند. واژه «سیبزمینی» بعدها بین مردم رواج پیدا کرد.
چون این گیاه جدید در فرانسه «پوم دو تر» نام گرفت و برگردان تحتاللفظی آن به فارسی «سیبزمینی» شد.
نخستین جایی که در ایران سیب زمینی کاشته شد، روستای پشند در استان البرز بوده است.وبعد اصفهان و زنجان و بعد هم شهرهای دیگر.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
"ما و قصه ی عکس هایمان"
سرگذشت ما و عکسهایمان سرگذشت جالبی است. چند دهه قبل در خانهها عموما سه قاب بالای طاقچه اتاق بود: الله، علی (ع) و آقاجون! در واقع در جامعهای که "مرد" محورِ امور بود تنها عکس پدر خانواده میتوانست روی طاقچه باشد. آن هم بعد از الله و علی(ع).
با گذشت زمان به تدریج عکسهای خانوادگی هم روی دیوارها و طاقچه ها جا باز کردند. عکسهایی که اعضای خانواده دست بر سینه در کنار آرامگاه امام رضا (ع) ایستاده بودند. در این عکسها هم عموما پدر خانواده در مرکز عکس قرار داشت.
با تغییر و تحول جامعه به تدریج عکسهای خانوادگی آتلیهای با محوریت زن و شوهر هم در کنار آن عکسهای روی دیوار و طاقچه ها رفتند.
معمولا خانوادهها یک آلبوم عکس داشتند که با عکس عروسی پدر و مادر شروع میشد. عکسها مثل یک سریال تلویزیونی بودند. با آلبوم عکس، خانواده ابزاری برای بیان سرگذشت خودش داشت. آدمها وقتی دلشان تنگ میشد آلبوم را ورق میزدند. وقتی مهمان میآمد آلبومها آورده میشد، تخمه می شکستند و دور هم عکس میدیدند. آدمها برنامهریزی میکردند که مثلا فلان روز به آتلیه بروند و عکس بگیرند. برای همین قبل و بعد از عکس گرفتن در آتلیه، تفریح میکردند. عکس گرفتن به معنای یک روز خوب بود. یکی از خاطرات خوب زندگی هم حرفزدن از فیگورهای عکاسها یا خودمان موقع گرفتن عکس در آتلیه بود.
دوربین های شخصی که آمد با آن فیلم های 12 ، 24 و 36 تایی، دوره انتظار پرشدن حلقه و بردن به عکاسی و گرفتن از عکاسی را با خودش آورد.
خیلی اوقات پیش میآمد که عکسهایی از خودمان می دیدیم که خودمان نداشتیم. در مراسمی عکس گرفته بودیم و طبیعتا فقط صاحب دوربین عکسها را داشت.
همه اعضای خانواده معمولا یک آلبوم داشتند و آدمها با ازدواج میتوانستند آلبوم عکس جداگانهای داشته باشند. داشتن آلبوم عکس به معنای مستقل شدن از خانواده بود.
دوربینهای دیجیتال که آمد، انقلابی بر پا شد و موبایلهای دوربیندار که آمد انقلابی دیگر! امروزه با اینکه هر کس در ماه شاید صدها عکس بگیرد دیگر آلبومی وجود ندارد. چون آلبوم عکسی وجود ندارد، دیگر هویتی هم وجود ندارد. عکسها گرفته میشوند ولی حتی یک بار هم نگاه نمیشوند. عکسها مانند پودر رختشویی فقط مصرف میشوند. همه عجله میکنند تا لحظههایشان را با عکس ثبت کنند، ولی چون این جمله باب شده است که "در لحظه زندگی کنید" معمولا به هیچ لحظهای پس از ثبت شدن با عکس، رجوع نمیشود. لحظهها فقط ثبت میشوند! گویی لحظهها برای فراموش شدن ثبت میشوند تا برای در خاطر ماندن! جالب آنکه برخی از آدمها عکسهای قدیمیشان را هم اسکن میکنند در حالی که به ندرت هزاران عکسی را که بتازگی گرفتهاند، میبینند. فقط عکس روی عکس است که انباشته میشود.
با تحولات جامعه، عکسهای اقوام و فامیل کمتر و عکس با دوستان بیشتر شده است. دیگر از برخی از فامیل هیچ عکسی نداریم. هیچ عکسی. حتی وقتی که از دنیا میروند به سختی به یادشان میآوریم. "عکس گرفتن" بیشتر از "عکس دیدن" مهم شده است. آدمها دیگر هم خوب عکس میاندازند و هم خوب عکس میگیرند.
تلفنهای همراهِ دارای دوربین های قوی دو پیامد داشت: آنهایی که پشت دوربین بودند احساس کردند که استعداد عجیبی در عکاسی دارند و آنهایی هم که جلوی دوربین بودند با دیدن عکس خودشان از زمین و زمان گلایه کردند که چرا هنوز به عنوان یک" مدل" کشف نشده اند. در مقایسه با قدیم، امروز وقتی عکسی میگیریم اول خودمان را چک میکنیم. عکسهایی را که خوشمان نمیآید فورا حذف میکنیم. در قدیم آدمها برای عکس گرفتن آماده میشدند. آرایش میکردند و به خودشان میرسیدند. امروزه عکس گرفتن در موقعیت طبیعی باب شده است، ولی هیچکس طبیعی عکس نمیگیرد. از کوچک تا بزرگ میدانند که چطور باید عکس بگیرند. همه از نحوه لبخند زدن تا نحوه قرار دادن پاها جلوی دوربین از قبل ممارست کرده اند تا در موقعیت طبیعی مجبور نباشند فیگور عکس گرفتن بگیرند! در واقع آدمها طبیعی عکس نمیگیرند بلکه ژست طبیعی عکس گرفتن را برای عکس گرفتن انتخاب میکنند.
به نظر میرسد امروزه دوره عکس گرفتن با دوستان هم در حال سپری شدن است. عکسها تکی شدهاند. خیلی از آدمها فقط از خودشان عکس میگیرند! "من چقدر بینظیرم!"
قصه را تمام کنم؛ از لنز دوربین های قدیم "ما" بیرون میآمد ولی از لنز دوربینهای امروز "من" متولد میشود.
(دکتر فردین علیخواه - جامعه شناس)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سرگذشت ما و عکسهایمان سرگذشت جالبی است. چند دهه قبل در خانهها عموما سه قاب بالای طاقچه اتاق بود: الله، علی (ع) و آقاجون! در واقع در جامعهای که "مرد" محورِ امور بود تنها عکس پدر خانواده میتوانست روی طاقچه باشد. آن هم بعد از الله و علی(ع).
با گذشت زمان به تدریج عکسهای خانوادگی هم روی دیوارها و طاقچه ها جا باز کردند. عکسهایی که اعضای خانواده دست بر سینه در کنار آرامگاه امام رضا (ع) ایستاده بودند. در این عکسها هم عموما پدر خانواده در مرکز عکس قرار داشت.
با تغییر و تحول جامعه به تدریج عکسهای خانوادگی آتلیهای با محوریت زن و شوهر هم در کنار آن عکسهای روی دیوار و طاقچه ها رفتند.
معمولا خانوادهها یک آلبوم عکس داشتند که با عکس عروسی پدر و مادر شروع میشد. عکسها مثل یک سریال تلویزیونی بودند. با آلبوم عکس، خانواده ابزاری برای بیان سرگذشت خودش داشت. آدمها وقتی دلشان تنگ میشد آلبوم را ورق میزدند. وقتی مهمان میآمد آلبومها آورده میشد، تخمه می شکستند و دور هم عکس میدیدند. آدمها برنامهریزی میکردند که مثلا فلان روز به آتلیه بروند و عکس بگیرند. برای همین قبل و بعد از عکس گرفتن در آتلیه، تفریح میکردند. عکس گرفتن به معنای یک روز خوب بود. یکی از خاطرات خوب زندگی هم حرفزدن از فیگورهای عکاسها یا خودمان موقع گرفتن عکس در آتلیه بود.
دوربین های شخصی که آمد با آن فیلم های 12 ، 24 و 36 تایی، دوره انتظار پرشدن حلقه و بردن به عکاسی و گرفتن از عکاسی را با خودش آورد.
خیلی اوقات پیش میآمد که عکسهایی از خودمان می دیدیم که خودمان نداشتیم. در مراسمی عکس گرفته بودیم و طبیعتا فقط صاحب دوربین عکسها را داشت.
همه اعضای خانواده معمولا یک آلبوم داشتند و آدمها با ازدواج میتوانستند آلبوم عکس جداگانهای داشته باشند. داشتن آلبوم عکس به معنای مستقل شدن از خانواده بود.
دوربینهای دیجیتال که آمد، انقلابی بر پا شد و موبایلهای دوربیندار که آمد انقلابی دیگر! امروزه با اینکه هر کس در ماه شاید صدها عکس بگیرد دیگر آلبومی وجود ندارد. چون آلبوم عکسی وجود ندارد، دیگر هویتی هم وجود ندارد. عکسها گرفته میشوند ولی حتی یک بار هم نگاه نمیشوند. عکسها مانند پودر رختشویی فقط مصرف میشوند. همه عجله میکنند تا لحظههایشان را با عکس ثبت کنند، ولی چون این جمله باب شده است که "در لحظه زندگی کنید" معمولا به هیچ لحظهای پس از ثبت شدن با عکس، رجوع نمیشود. لحظهها فقط ثبت میشوند! گویی لحظهها برای فراموش شدن ثبت میشوند تا برای در خاطر ماندن! جالب آنکه برخی از آدمها عکسهای قدیمیشان را هم اسکن میکنند در حالی که به ندرت هزاران عکسی را که بتازگی گرفتهاند، میبینند. فقط عکس روی عکس است که انباشته میشود.
با تحولات جامعه، عکسهای اقوام و فامیل کمتر و عکس با دوستان بیشتر شده است. دیگر از برخی از فامیل هیچ عکسی نداریم. هیچ عکسی. حتی وقتی که از دنیا میروند به سختی به یادشان میآوریم. "عکس گرفتن" بیشتر از "عکس دیدن" مهم شده است. آدمها دیگر هم خوب عکس میاندازند و هم خوب عکس میگیرند.
تلفنهای همراهِ دارای دوربین های قوی دو پیامد داشت: آنهایی که پشت دوربین بودند احساس کردند که استعداد عجیبی در عکاسی دارند و آنهایی هم که جلوی دوربین بودند با دیدن عکس خودشان از زمین و زمان گلایه کردند که چرا هنوز به عنوان یک" مدل" کشف نشده اند. در مقایسه با قدیم، امروز وقتی عکسی میگیریم اول خودمان را چک میکنیم. عکسهایی را که خوشمان نمیآید فورا حذف میکنیم. در قدیم آدمها برای عکس گرفتن آماده میشدند. آرایش میکردند و به خودشان میرسیدند. امروزه عکس گرفتن در موقعیت طبیعی باب شده است، ولی هیچکس طبیعی عکس نمیگیرد. از کوچک تا بزرگ میدانند که چطور باید عکس بگیرند. همه از نحوه لبخند زدن تا نحوه قرار دادن پاها جلوی دوربین از قبل ممارست کرده اند تا در موقعیت طبیعی مجبور نباشند فیگور عکس گرفتن بگیرند! در واقع آدمها طبیعی عکس نمیگیرند بلکه ژست طبیعی عکس گرفتن را برای عکس گرفتن انتخاب میکنند.
به نظر میرسد امروزه دوره عکس گرفتن با دوستان هم در حال سپری شدن است. عکسها تکی شدهاند. خیلی از آدمها فقط از خودشان عکس میگیرند! "من چقدر بینظیرم!"
قصه را تمام کنم؛ از لنز دوربین های قدیم "ما" بیرون میآمد ولی از لنز دوربینهای امروز "من" متولد میشود.
(دکتر فردین علیخواه - جامعه شناس)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یک بحث مهم تاریخی-مذهبی
یأجوج و ماجوج ، چه کسانی هستند؟
آیا آنها همان قوم مغول هستند؟
آیا دیوار بزرگ چین ، همان سد ذوالقرنین است؟
یاجوج و ماجوج یا همان گوک و ماگوک (در عبری: גּוֹג וּמָגוֹג انگلیسی: Gog and Magog)
نام قوم وحشی ،خونخوار، فاسد و ستمگر یأجوج و ماجوج در دو جای قرآن کریم آمده است.
قبل از روز قیامت خروج می کنند.
یکی از داستان های جالب قرآنی، داستان یاجوج و ماجوج و مواجه ذوالقرنین با آنهاست.
در آیه 96 انبیاء و در انتهای سوره کهف که درباره ذوالقرنین و سفرهایش سخن گفته می شود.
حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ یأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبٍ ینْسِلُونَ(الأنبیاء/۹۶)
تا آن زمان که «یأجوج» و «مأجوج» گشوده شوند؛ و آنها از هر محل مرتفعی بسرعت عبور میکنند.
".......إِنَّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ سَدًّا"
آیات 93 و 94 سوره کهف
(آن گروه به او) گفتند : اى ذو القرنین یاجوج و ماجوج در این سرزمین فساد مىکنند آیا ممکن است ما هزینهاى براى تو قرار دهیم که میان ما و آنها سدى ایجاد کنى.)
مردم این سرزمین به ذوالقرنین پیشنهاد کردند که میان آنان و یاجوج و ماجوج سدى ببندد که مانع از تجاوز آنان بشود. ذوالقرنین پیشنهاد آنها را هم پذیرفت.
اینکه این دو قوم یاجوج و ماجوج که بودند؟ نظرات زیادی وجود دارد.
در برخی روایات آمده که از نژاد مغول و از اولاد یافث بن نوح بودند.
در زمین فساد مى کردند. ذوالقرنین سدى را که ساخت براى همین بود که راه رخنه آنان را ببندد.
در بعضى روایات دیگر آمده که این قوم از نظر نیروى جسمى و شجاعت به حدى بوده اند که اگر دست شان به حیوانات و یا انسان ها برسد، آنها را قتل عام می کردند. هر کشت و زرع و یا درختى را از بین می بُردند و رودها را خشک می کردند.
قوم یاجوج و ماجوج قبل از روز قیامت، ظهور می کنند، سد ذوالقرنین را می شکنند و......
این پیشگویی قرآن به این معناست که نزدیکیهای قیامت قوم یأجوج و مأجوج قدرت مییابند و دارای جمعیتی انبوه میشوند و به همه جا حمله میکنند.
بنابراین قوم یأجوج و مأجوج (که احتمالا مغول هستند) تا قیامت وجود خواهند داشت و در نزدیکیهای قیامت باز قدرت پیدا میکنند و همه جا حمله میکنند.
محل زندگی :
سرزمين های شمالی و مرکزی آسیا
1- سرزمین های مغولستان
احتمالا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است.
2- بین کوه های قفقاز میان دریای خزر و دریای سیاه
هم اکنون نیز بقایای دیوار آهنی در این نواحی هست و احتمالاً باید همان سدّ ذوالقرنین باشد.
این اقوام را یونانیان «سکا» مینامیدند و آنها همان قوم «منگوک» یا «منغول» هستند
منبع ؛
- تاریخ هرودوت،ج1،ص104.
- سایت ویکی پدیا
- سایت تبیان
- تفسیر المیزان، علامه طباطبایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یأجوج و ماجوج ، چه کسانی هستند؟
آیا آنها همان قوم مغول هستند؟
آیا دیوار بزرگ چین ، همان سد ذوالقرنین است؟
یاجوج و ماجوج یا همان گوک و ماگوک (در عبری: גּוֹג וּמָגוֹג انگلیسی: Gog and Magog)
نام قوم وحشی ،خونخوار، فاسد و ستمگر یأجوج و ماجوج در دو جای قرآن کریم آمده است.
قبل از روز قیامت خروج می کنند.
یکی از داستان های جالب قرآنی، داستان یاجوج و ماجوج و مواجه ذوالقرنین با آنهاست.
در آیه 96 انبیاء و در انتهای سوره کهف که درباره ذوالقرنین و سفرهایش سخن گفته می شود.
حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ یأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبٍ ینْسِلُونَ(الأنبیاء/۹۶)
تا آن زمان که «یأجوج» و «مأجوج» گشوده شوند؛ و آنها از هر محل مرتفعی بسرعت عبور میکنند.
".......إِنَّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ سَدًّا"
آیات 93 و 94 سوره کهف
(آن گروه به او) گفتند : اى ذو القرنین یاجوج و ماجوج در این سرزمین فساد مىکنند آیا ممکن است ما هزینهاى براى تو قرار دهیم که میان ما و آنها سدى ایجاد کنى.)
مردم این سرزمین به ذوالقرنین پیشنهاد کردند که میان آنان و یاجوج و ماجوج سدى ببندد که مانع از تجاوز آنان بشود. ذوالقرنین پیشنهاد آنها را هم پذیرفت.
اینکه این دو قوم یاجوج و ماجوج که بودند؟ نظرات زیادی وجود دارد.
در برخی روایات آمده که از نژاد مغول و از اولاد یافث بن نوح بودند.
در زمین فساد مى کردند. ذوالقرنین سدى را که ساخت براى همین بود که راه رخنه آنان را ببندد.
در بعضى روایات دیگر آمده که این قوم از نظر نیروى جسمى و شجاعت به حدى بوده اند که اگر دست شان به حیوانات و یا انسان ها برسد، آنها را قتل عام می کردند. هر کشت و زرع و یا درختى را از بین می بُردند و رودها را خشک می کردند.
قوم یاجوج و ماجوج قبل از روز قیامت، ظهور می کنند، سد ذوالقرنین را می شکنند و......
این پیشگویی قرآن به این معناست که نزدیکیهای قیامت قوم یأجوج و مأجوج قدرت مییابند و دارای جمعیتی انبوه میشوند و به همه جا حمله میکنند.
بنابراین قوم یأجوج و مأجوج (که احتمالا مغول هستند) تا قیامت وجود خواهند داشت و در نزدیکیهای قیامت باز قدرت پیدا میکنند و همه جا حمله میکنند.
محل زندگی :
سرزمين های شمالی و مرکزی آسیا
1- سرزمین های مغولستان
احتمالا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است.
2- بین کوه های قفقاز میان دریای خزر و دریای سیاه
هم اکنون نیز بقایای دیوار آهنی در این نواحی هست و احتمالاً باید همان سدّ ذوالقرنین باشد.
این اقوام را یونانیان «سکا» مینامیدند و آنها همان قوم «منگوک» یا «منغول» هستند
منبع ؛
- تاریخ هرودوت،ج1،ص104.
- سایت ویکی پدیا
- سایت تبیان
- تفسیر المیزان، علامه طباطبایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
هفت خط جام شراب
۱- جور
۲- بغداد
۳- بصره
۴- ازرق
۵- اشک
۶- کاسهگر
۷- فرودینه
در گذشته جامهایی به هفت خط وجود داشت که از بالا به پایین به این نامها خوانده میشدند،
ساقی برای هر کسی بنا بر گنجایش و توانش تا یکی از خطوط هفتگانه در جام شراب میریخت .
ادیب الممالک فراهانی نام این خطوط را در شعری آورده است :
هفت خط داشت جام جمشیدی
هریکی در صفا چو آیینه
جور و بغداد و بصره و ازرق
اشک و کاسهگر و فرودینه
شاهد شعری از دیوان شاعران برای هفت خط جام:
جور:
تازه مست جور کش را دور کن
می به ساغر تا به خط جور کن
عمان سامانی
بغداد:
چون جام گیری داد ده، می تا خط بغداد ده
بغداد ما را یاد ده سودای خوبان تازه کن
خاقانی
بصره:
می به شط بصره و بغداد ده
نی به خط بصره و بغداد ده
عمان سامانی
ازرق:
لعل در جام تا خط ازرق
شعله در چرخ اخضر اندازد
صائب تبریزی
اشک:
ز می پر کن مدامم را ز اشکت
که مستم میکنی از خط اشکت
عباس طائی
کاسه گر:
جام شراب را تا خط کاسه گر بنوش
باقی گذار دُردُ و فرودینه را برای من
عباس طائی
فرودینه یا دُرد:
که ته مانده شراب است و قدما تاثیر آن را چندین برابر میدانستند
جام را چون ساقی آوردی بدور
از فرودینه خطش تا خط جور
گردآوری : عباس طائی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- جور
۲- بغداد
۳- بصره
۴- ازرق
۵- اشک
۶- کاسهگر
۷- فرودینه
در گذشته جامهایی به هفت خط وجود داشت که از بالا به پایین به این نامها خوانده میشدند،
ساقی برای هر کسی بنا بر گنجایش و توانش تا یکی از خطوط هفتگانه در جام شراب میریخت .
ادیب الممالک فراهانی نام این خطوط را در شعری آورده است :
هفت خط داشت جام جمشیدی
هریکی در صفا چو آیینه
جور و بغداد و بصره و ازرق
اشک و کاسهگر و فرودینه
شاهد شعری از دیوان شاعران برای هفت خط جام:
جور:
تازه مست جور کش را دور کن
می به ساغر تا به خط جور کن
عمان سامانی
بغداد:
چون جام گیری داد ده، می تا خط بغداد ده
بغداد ما را یاد ده سودای خوبان تازه کن
خاقانی
بصره:
می به شط بصره و بغداد ده
نی به خط بصره و بغداد ده
عمان سامانی
ازرق:
لعل در جام تا خط ازرق
شعله در چرخ اخضر اندازد
صائب تبریزی
اشک:
ز می پر کن مدامم را ز اشکت
که مستم میکنی از خط اشکت
عباس طائی
کاسه گر:
جام شراب را تا خط کاسه گر بنوش
باقی گذار دُردُ و فرودینه را برای من
عباس طائی
فرودینه یا دُرد:
که ته مانده شراب است و قدما تاثیر آن را چندین برابر میدانستند
جام را چون ساقی آوردی بدور
از فرودینه خطش تا خط جور
گردآوری : عباس طائی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
محلههای قدیمی تهران
تهران قدیم از چهار محله تشکیل شده بود به نامهای سنگلج، اودلاجان (عودلاجان)، بازار و چالهمیدان.
در زمان ناصرالدینشاه قاجار چندین محله تازه در تهران ساخته شد به نامهای ارگ، چاله حصار، خانی آباد، جوادیه، قناتآباد، پاچنار، پامنار، یافتآباد، گار ماشین، گود زنبورکخانه، صابونپزخانه، گود عربها و دروازه قزوین.
محلههای دیگر شهر تهران بزرگ ری یا شاه عبدالعظیم، شمیران یا تجریش، تهرانپارس، تهران نو، نارمک، کَن و فرحزاد، طرشت و حسنآباد، بریانک یا هفت چنار میباشد.
هنوز بسیاری از آن محلات با همان اسم و رسم قدیم وجود دارند. محله دولت که به دلیل نزدیکی با کاخهای سلطنتی به این نام خوانده میشد، خیابانهای لالهزار، خیابان شاهآباد، خیابان اسلامبول، خیابان علاءالدوله (فردوسی) خیابان لختی (سعدی) خیابان واگنخانه (خیابان اکباتان) عین الدوله، دوشانتپه (ژاله)، نظامیه (بهارستان) و دروازه شمیران را شامل بود.
محله عودلاجان (اودلاجان) تشکیل میشد از خیابان جلیلآباد (خیام) کاخ گلستان تا ناصریه (ناصر خسرو) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهری شرقی و پامنار و جنوب خیابان چراغ برق (امیر کبیر) و میدان توپخانه، که محله کلیمیان و و زرتشتیان مقیم تهران بودهاست.
محله سنگلج که بخش اعظم و عمده آن را امروزه پارک شهر تشکیل میدهد، در گذشته یکی از مراکز مهم سیاسی بود و با اینکه در حال حاضر تقریباً از بین رفته ولی هنوز اشتهار تاریخی خود را از دست نداده.
چاله حصار یکی دیگر از محلات جنوب تهران بود که چون آن را خاکبرداری و خاکش را به مصرف حصار کشی تهران رسانده بودند، مقدار زیادی چاله گود مانند داشت، بعدها برای تخلیه زبالههای شهر از آنجا استفاده میکردند.
چاله میدان نیز که قبلاً در دوره صفویه خاک آن را به مصرف حصارکشی تهران رسانده بودند، وضعی تقریباً مشابه چاله حصار داشت و محل تخیله زباله تهران به حساب میآمد، این محله محدود به جنوب بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروشها، میدان امین السلطان، گمرک، خانی آباد، دروازه غار و پاقاپوق (اعدام) بود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تهران قدیم از چهار محله تشکیل شده بود به نامهای سنگلج، اودلاجان (عودلاجان)، بازار و چالهمیدان.
در زمان ناصرالدینشاه قاجار چندین محله تازه در تهران ساخته شد به نامهای ارگ، چاله حصار، خانی آباد، جوادیه، قناتآباد، پاچنار، پامنار، یافتآباد، گار ماشین، گود زنبورکخانه، صابونپزخانه، گود عربها و دروازه قزوین.
محلههای دیگر شهر تهران بزرگ ری یا شاه عبدالعظیم، شمیران یا تجریش، تهرانپارس، تهران نو، نارمک، کَن و فرحزاد، طرشت و حسنآباد، بریانک یا هفت چنار میباشد.
هنوز بسیاری از آن محلات با همان اسم و رسم قدیم وجود دارند. محله دولت که به دلیل نزدیکی با کاخهای سلطنتی به این نام خوانده میشد، خیابانهای لالهزار، خیابان شاهآباد، خیابان اسلامبول، خیابان علاءالدوله (فردوسی) خیابان لختی (سعدی) خیابان واگنخانه (خیابان اکباتان) عین الدوله، دوشانتپه (ژاله)، نظامیه (بهارستان) و دروازه شمیران را شامل بود.
محله عودلاجان (اودلاجان) تشکیل میشد از خیابان جلیلآباد (خیام) کاخ گلستان تا ناصریه (ناصر خسرو) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهری شرقی و پامنار و جنوب خیابان چراغ برق (امیر کبیر) و میدان توپخانه، که محله کلیمیان و و زرتشتیان مقیم تهران بودهاست.
محله سنگلج که بخش اعظم و عمده آن را امروزه پارک شهر تشکیل میدهد، در گذشته یکی از مراکز مهم سیاسی بود و با اینکه در حال حاضر تقریباً از بین رفته ولی هنوز اشتهار تاریخی خود را از دست نداده.
چاله حصار یکی دیگر از محلات جنوب تهران بود که چون آن را خاکبرداری و خاکش را به مصرف حصار کشی تهران رسانده بودند، مقدار زیادی چاله گود مانند داشت، بعدها برای تخلیه زبالههای شهر از آنجا استفاده میکردند.
چاله میدان نیز که قبلاً در دوره صفویه خاک آن را به مصرف حصارکشی تهران رسانده بودند، وضعی تقریباً مشابه چاله حصار داشت و محل تخیله زباله تهران به حساب میآمد، این محله محدود به جنوب بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروشها، میدان امین السلطان، گمرک، خانی آباد، دروازه غار و پاقاپوق (اعدام) بود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🏴🏴انالله و انا الیه راجعون
شهادت سردار رشید اسلام سپهبد قاسم سلیمانی که تمام عمر خود را در را خدمت و اعتلای کشور و اسلام نمود را به ملت بزرگ ایران تسلیت می گوییم🏴🏴
@ferdosesokhan
شهادت سردار رشید اسلام سپهبد قاسم سلیمانی که تمام عمر خود را در را خدمت و اعتلای کشور و اسلام نمود را به ملت بزرگ ایران تسلیت می گوییم🏴🏴
@ferdosesokhan