فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
براثرِ / دراثرِ

برخی معتقدند کلمۀ «اَثَر» در عربی به‌معنای «نشانۀ بازمانده از چیزی» و خاصه «جای پا»ست و از آن در فارسی حرف اضافۀ مرکّبِ «براثرِ» را ساخته‌اند به‌معنای «در دنبالِ، از پیِ» و مجازاً «به‌سببِ». ... در متون قدیم، ترکیبِ «برپیِ» نیز به همین معنی به‌کار رفته‌است. ... ترکیبِ «دراثرِ» که گاهی در نوشته‌های امروزه به‌چشم می‌خورد غلط است و به‌جای آن باید گفت: «براثرِ».

پاسخ:
١. در فارسی ترکیب عربیِ «علیٰ أثره» به «برپیِ» و «براثرِ» و ترکیب عربیِ «في أثره» به «درپیِ» و «دراثرِ» ترجمه شده‌است. همۀ شش ترکیب و واژﮤ یادشده با هم مترادف‌اند. «اثر» و «پی» به‌معنی «ردپا» هستند. پس همان‌گونه که حرف اضافۀ «در» می‌تواند با «پی» ترکیب شود و حرف اضافۀ مرکّبِ «درپیِ» را بسازد، می‌تواند با «اثر» نیز ترکیب شود و حرف اضافۀ مرکّبِ «دراثرِ» را بسازد.
٢. «دراثرِ» دست‌کم از سدﮤ پنجم در معنی حقیقیِ «در دنبالِ، از پیِ» و دست‌کم از سدﮤ سیزدهم در معنی مجازیِ «درنتیجۀ» در متن‌های فارسی به‌کار رفته‌‌است و کاربرد آن منحصر به «نوشته‌های امروزه» نیست:
قرن ۵: برادر بوالحسن عراقی با همۀ لشکر کُرد و عرب به هرات بباشد تا بوالحسن دراثر وی دررسد (تاریخ بیهقی، ۱۳۵۰، ص ۶۵۰).
قرن ۱۳: دراثر آفت سال‌ها، اغلب جنس را از عراق و فارس می‌آوردند (تحویلدار اصفهانی، جغرافیای اصفهان، ۱۳۴۲، ص ۵۳).

پیکرۀ زبانی استفاده‌شده:
پیکرۀ گروه فرهنگ‌نویسی فرهنگستان زبان و ادب فارسی، به سرپرستی دکتر علی‌اشرف صادقی

- فرهاد قربان‌زاده

@azvirayesh
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
⭕️ دریافت کارت شرکت در آزمون سراسری۹۹
از امشب دوشنبه ۲۷ مرداد
لغايت روز چهارشنبه مورخ ۲۹ مرداد


👈 داوطلبان گرامی از طریق چهار روش زیر میتوانند کارت شرکت در آزمون سراسری را مشاهده و پرینت نمایند👇

🔺روش اول
- شماره پرونده
- کد رهگیری
- شماره شناسنامه
- کد امنیتی

🔺روش دوم
- شماره پرونده
- کد ملی
- سریال شناسنامه
- کد امنیتی

🔺روش سوم
- شماره پرونده
- شماره داوطلبی
- کد امنیتی

🔺روش چهارم
- شماره سریال خریداری شده
- شماره شناسنامه
- کد امنیتی

🆕 @schoolbank
@makhzanesoalatedoroseadabi
#تاریخ_ادبیات_کنکور_در_یک_نگاه

🌷پایه گذار ساده‌نویسی در ایران👈 دهخدا
🌺 پیشگام ساده نویسی در نثر معاصر👈 زین العابدین مراغه ای
🌸 نمونه تازه نثر انتقادی و بهترین نوشته طنز آمیز سیاسی فارسی👈چرند و پرند دهخدا
🌺 نمونه برجسته تصوف و عرفان ایرانی👈 عین القضات همدانی
🌹پیشگام ادبیات مذهبی کودک و نوجوان👈 استاد مطهری
🌷 پیشگام و مربی تعلیم و تربیت جدید👈 یحیی دولت آبادی
🌺شاخص ترین شاعر مذهبی قبل از انقلاب👈 طاهره صفارزاده
🌹 پیشگام و شاعر پیشگام مذهبی قبل از انقلاب 👈موسوی گرمارودی
🌸 نخستین نویسنده رمان تاریخی در ایران👈 صنعتی زاده
🌹نخستین اتوپیای معاصر 👈مجمع دیوانگان صنعتی زاده کرمانی
🌸 پیشگام تحول در شعر فارسی👈 تقی رفعت
🌺 شاعر سبک انقلاب 👈محمدعلی معلم
🌷 شاهکار نثر مرسل👈 تاریخ بیهقی
🌺 نخستین نویسنده فارسی که اشعار را در کنار نثر آورد👈 عنصرالمعالی کیکاووس
🌹 سنت شکنی سعدی👈 ایجاز
🌺 هنر بزرگ سعدی👈کاربرد کلام
🌷 آغازگر سبک واقع گرایی👈جمالزاده
🌹نخستین داستان کوتاه معاصر👈 یکی بود یکی نبود جمالزاده
🌺 مشهورترین شاعر رمانتیک قرن ۱۹ 👈ویکتور هوگو

🌷 پیشگام تجدد در شعر فارسی👈 جعفر خامنه ای✌️ تقی رفعت✌️ ابوالقاسم لاهوتی✌️بانو شمس کسمایی

🌸 آثار با محتوای وضع حقارت و حقارت آمیز زنان🙆👈 روزگار سیاه :عباس خلیلی✌️ تهران مخوف:مشفق کاظمی ✌️جلد دوم: یادگار شب✌️ انتقام: عباس خلیلی با تقلید از مادام کاملیا✌️ انسان و اسرار شب:عباس خلیلی

🌙ماههای رومی👈 آذار= با فروردین(ماه اول بهار)
نیسان =اردیبهشت و فروردین (ماه دوم بهار)
ایار=خرداد (ماه سوم بهار)
تموز= (ماه گرما )مرداد و تیر

🌺مسیل> محل عبور سیل
مهب> محل وزش باد
مصب> محل ورود آب رودخانه به دریا
مصف> محل صف بستن ( میدان جنگ )

🌹حرز جان لقب 👈منصور از نظر حافظ
🌹محتسب لقب👈 امیر مبارزالدین از نظر حافظ

شهرزوری در 👈تاریخ الحکما و نجم الدین رازی در👈 مرصاد العباد👇خیام را شاعر دانسته اند

🌺 ابوالحسن بیهقی در 👈تاریخ بیهقی 👈👈خیام را دانشمند و فیلسوف دانسته اند

🌺نظامی عروضی در👈 چهار مقاله 👈👈خیام را ستاره شناس دانستند

🌹قدیمی ترین اثر نظامی 👈مخزن الاسرار
🌸 مهمترین اثر نظامی👈 خسرو شیرین
🌺نخستین رمان فرانسوی👈 ژیل بلاس از آلن رله لوساژ
🌹 پرکارترین نویسنده معاصر👈 جلال آل احمد
🌷اولین ترجمه به فارسی دری👈 کلیله و دمنه منظوم رودکی و سندبادنامه منثور از ظهیری سمرقندی و نظم آن توسط ازرقی هروی
🌹 نخستین فارغ التحصیل مدرسه سیاسی👈 عبدالله مستوفی
🌺 اوج شکوفایی اثر مهدی اخوان ثالث👈 آخر شاهنامه
و شکل بیان تازه👈 زمستان
🌹بازمانده داستان کهن ایرانی👈 ویس و رامین از فخرالدین اسعد گرگانی
🌸 از شاعران نوپرداز 👈موسوی گرمارودی

* مخصوص نظام قدیم است.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جعلیاتی به نام شاعر فقید « سیمین بهبهانی»

اشعار جعلی بسیار زیادی به سیمین بهبهانی نسبت داده شده‌است. از جملهٔ آن‌ها شعری ست با عنوان «به تو چه» که این گونه آغاز می‌شود:

من اگر کافر و بی‌دین و خرابم؛ به تو چه؟

من اگر مست می و شرب و شرابم؛ به توچه؟

شاعر این شعر، آبتین پوریا نام دارد در حالی که به‌طور گسترده در اینترنت به بهبهانی نسبت داده شده‌است.

شعر معروف دیگری با عنوان هرگز نخواب کورش نیز به نام سیمین بهبهانی منتشر شده بود که با تکذیب رو به رو شد و بعدها مشخص گردید که شاعر واقعی آن سورنا آرام نام دارد. این شعر در مستند جشن‌های دوهزار و پانصد ساله شبکه من و تو به بهبهانی نسبت داده شده بود که صفحهٔ فیس بوک این شاعر، آن را «دروغ شاخدار» و «باعث تاسف» دانست.

همچنین برخی از اشعار هادی خرسندی مانند شعر معروف قلم چرخید و فرمان را گرفتند به اشتباه به نام سیمین بهبهانی دست به دست می‌شد که اعتراض این شاعر را برانگیخت.

سیمین بهبهانی با انتشار دستخطی ضمن ابراز نگرانی از انتشار اشعار نادرست به نام خود، خواهش کرد که با نشر چنین اشتباهاتی «بر گناه وی نیفزایند.»

وی همچنین گفت که اغلب اشعارش بدون امضا قابل تشخیص‌اند.

صفحهٔ فیس بوک سیمین بهبهانی نیز در سال ۲۰۱۳ از انتشار اشعار اشتباه و نادرست به نام وی انتقاد کرد و خبر داد که ایشان از انتشار این اشعار به نام خود «عمیقاً ناراحتند.»

از جملهٔ دیگر اشعاری که «به اشتباه» به نام بهبهانی منتشر شده‌اند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

۱. زنی را می‌شناسم من که از فریبا شش بلوکی است.

۲. «قصه این جاست که شب بود و هوا ریخت به هم». این شعر از سیمین بهبهانی «نیست».

۳. «خنده باید زد به ریش روزگار…» که شاعر واقعی آن محمود مسعودی نام دارد.

۴. شعری با عنوان «من از عقرب نمی‌ترسم ولی از نیش می‌ترسم». شاعر این شعر ژولیده نیشابوری است که به اشتباه به سیمین بهبهانی نسبت داده می‌شود.

۵. همچنین می‌توان به شعر مشابهی اشاره کرد با سرآغاز «من از شب‌های تاریک بدون ماه می‌ترسم» که از مرتضی کیوان هاشمی ست و در مراسم ترحیم سیمین بهبهانی به اشتباه توسط خطیب مسجد جامع شهرک غرب به نام او خوانده شد.

۶. بعضی کاربران مجازی در تلاشند اشعاری که به نقد دین می‌پردازند را به نام سیمین بهبهانی گسترش دهند. از آن جمله می‌توان به شعری با آغاز ما امت بیچاره و دربند نمازیم اشاره کرد. این شعر از بهبهانی نیست!

۷. بعضی اشعار و نوشته‌های شادی صندوقی و نسرین بهجتی در فضای مجازی به اشتباه به سیمین بهبهانی نسبت داده می‌شوند. از آن جمله شعرهایی با مطلع دل من حوصله کن دادزدن ممنوع است یا ضربه خوردیم و شکستیم و نگفتیم چرا که این دو شعر از شادی صندوقی هستند.

۸. شعری با عنوان (شدم گمراه و سرگردان، میان این همه ادیان…). این شعر از دکتر سید محمدرضا اسلامی است که به اشتباه به سیمین بهبهانی منسوب شده‌است.

۹. شعری با مطلع (شرابی خوردم از دست عزیز رفته از دستی…)

به ساز من که می‌رقصی قیامت می‌کنی، به به

بنازم دلبری‌هایت، قلم، الحق که تردستی!

این شعر از محمدرضا نظری (لادون پرند) است که به نام سیمین بهبهانی جعل شده‌است.

۱۰. شعر چه رفتن‌ها که می‌ارزد به بودن‌های پوشالی

شاعر این شعر محمد لالوی است و به اشتباه به سیمین بهبهانی نسبت داده می‌شود.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
اشعار جعلی بنام سیمین بهبهانی ( ظلمی مضاعف از جانب جاعلان ضد دین به سیمین بهبهانی )

در رسانه ها و فضای مجازی روزانه اشعار و متون جعلی زیادی منتشر می شود که آن را به بزرگان ادبیات نسبت می دهند در این میان نام زنده یاد سیمین بهبهانی بانوی غزل ایران نیز بارها مورد جعل قرار گرفت ، صفحهٔ فیس بوک این شاعر بزرگ در سال ۲۰۱۳ (در زمان حیات بهبهانی) از انتشار اشعار اشتباه و جعلی به نام وی انتقاد کرد و خبر داد که ایشان از انتشار این اشعار به نام خود عمیقاً ناراحت اند. / در ادامه (به نقل از ویکیپدیا) با چند مورد از این جعلیات آشنا خواهید شد ...
___

دروغ شاخدار شبکه من و تو

در مستند جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شبکه من و تو شعری که به "هرگز نخواب کورش" معروف شده به بهبهانی نسبت داده شده بود که صفحهٔ فیس بوک سیمین بهبهانی ، آن را «دروغ شاخدار» و «باعث تاسف» دانست. (شاعر سورنا آرام است) همچنین شعری با سرآغاز «من از شب‌های تاریک بدون ماه می‌ترسم» که از مرتضی کیوان هاشمی ست و در مراسم ترحیم سیمین بهبهانی به اشتباه توسط خطیب مسجد جامع شهرک غرب به نام او خوانده شد.

بعضی ها در تلاشند اشعاری که به نقد دین می‌پردازند را به نام سیمین بهبهانی جعل و گسترش دهند. از آن جمله شعری با آغاز "ما امت بیچاره و دربند نمازیم" این شعر جعلی از سیمین بهبهانی نیست! شعر دیگری هم با عنوان "شدم گمراه و سرگردان، میان این همه ادیان". این شعر از دکتر سید محمدرضا اسلامی است که به اشتباه به سیمین بهبهانی منسوب شده ‌است.

من اگر کافر و بی‌دین و خرابم؛ به تو چه؟ من اگر مست می و شرب و شرابم؛ به توچه؟ شاعر این شعر، آبتین پوریا نام دارد در حالی که به سیمین بهبهانی نسبت داده شد. همچنین برخی از اشعار هادی خرسندی مانند شعر "قلم چرخید و فرمان را گرفتند" به سیمین بهبهانی نیست دادند. شعر «قصه این جاست که شب بود و هوا ریخت به هم». این شعر هم از سیمین بهبهانی نیست.

شعرهایی با مطلع "دل من حوصله کن داد زدن ممنوع است" یا "ضربه خوردیم و شکستیم و نگفتیم چرا" به سیمین بهبهانی نسبت داده شده  که این دو شعر از شادی صندوقی هستند. . شعرهای "زنی را می ‌شناسم من' از فریبا شش بلوکی . شعر «خنده باید زد به ریش روزگار…» از محمود مسعودی ، شعری با عنوان «من از عقرب نمی‌ترسم ولی از نیش می‌ترسم» از ژولیده نیشابوری است و ... که به اشتباه به سیمین بهبهانی نسبت داده می ‌شوند.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
امپاتی چیست؟

امپاتی به معنی خود را به جای دیگران قرار دادن است. مادری فرزندش را به تفریح می برد. او خیلی خوشحال است اما کودک زار زار گریه می کند. مادر ابتدا دلیل گریه کودک را نمی فهمد اما وقتی خود را جای کودک می گذارد و از دید کودک به جهان می نگرد تازه متوجه می شود کودک فقط پاهای آدمها را می بیند ، و دراین شلوغی چیز دیگری نمی بیند. از این پایین دنیا خیلی خسته کننده است ...
هرچه توانایی امپاتی در شما افزایش پیدا کند ، ارتباطهای صمیمانه تری با دیگران خواهید داشت. روانشناسان معتقدند که امپاتی می تواند تا حد زیادی مشکلات خانوادگی را که عموما از عدم درک متقابل ناشی می شود ، حل و فصل کند. 
اگر پدر و یا مادر هستید خودتان را جای فرزندتان بگذارید . آیا چنین والدینی را دوست دارید؟
خودتان را جای همسر ، معلم ، شاگرد ، فروشنده ، خریدار ، ... بگذارید . آیا طرف مقابلتان را دوست دارید؟
توانایی امپاتی را در خود تمرین کنید و افزایش دهید.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
حرف‌‌ها در زبان فارسی

حرف‌‌ها در زبان فارسی سه دسته‌اند:

«حرف ربط»، «حرف اضافه» و «حرف نشانه».

۱ـ حرف اضافه:

حرف اضافه‌ کلمه‌ای‌ است که معمولاً کلمه یا گروهی از کلمه‌ها را به «فعل» یا «صفت بر‌تر»، یا «اسم جمع» و یا نظایر این‌ها نسبت می‌دهد، و آن‌ها را متمم یا وابستهٔ فعل، صفت بر‌تر یا اسم جمع و مانند این‌ها قرار می‌دهد.

حروف اضافه دو دسته‌اند:

(۱) حروف اضافهٔ ساده:

شامل : از، الاّ، الی، اندر، با، بدون، بر، برای، به، بهر، بی، تا، جز، چون، در، ضد، علیه، غیرِ، مانند، مثل، مگر، واسه‎ی.

(۲) حروف اضافهٔ مرکب:

شامل غیراز، به‎غیراز، به‎مجرد، به‎محض، به‎عنوان، به‎مثابه، به‎وسیله‎ی، به‎واسطه‎ی، دربرابر، درقبال، درمیان، ازجمله، درخصوص.

۲ـ حرف ربط:

حرف ربط کلمه‌ای ا‌ست که دو ساژه را به هم پیوند (ربط) می‌دهد.

حروف ربط دو دسته‌اند:

(۱) حروف ربط ساده:

شامل اگر، اما، باری، پس، تا، چه، خواه، زیرا، که، لیکن، نیز، و، ولی، هم، یا.

(۲) حروف ربط مرکب:

شامل آن‌جاکه، آن‌گاه که، از آن‌جا که، از آن‌که، ازاین‌روی، ازبس، ازبس‌که، بس‌که، ازبهر آن‌که، اکنون که، چنان‌چه، اگرچه، الاّ این‌که، بااین‌حال، باوجوداین، به‌شرط آن‌که، چنان‌که و....

۳ـ حرف نشانه:

حرفی است که برای تعیین مقام و نقش کلمه در جمله می‌آید و نقش آن را مشخص می‌‎کند. برای مثال «را» در جملهٔ «علی را دیدم» نشانهٔ مفعول است. حروف نشانه عبارتند از: ا،‌ای، یا، را ـِ (کسره).

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سوالات اختصاصی و عمومی کنکور هنر ۹۹ به همراه پاسخنامه های کلیدی اولیه دروس عمومی

مورخ 99/5/29

در کانال
👇👇👇👇

@makhzanesoalatedoroseadabi
#نکات_ادبیات

🟣نقش نمادین حیوانات در ادبیات فارسی

🐕۱_ آهو: نماد آزادگی و بی‌گناهی؛
🐎۲_ اسب: نماد نجابت و هوشیاری؛
🐅۳_ پلنگ: نماد تکبر و بلندپروازی؛
🦟۴_ پشه: نماد ضعف و ناتوانی؛
🦉۵_ جغد: نماد شومی و نحسی؛
🐦۶_ باز: نماد نیک فالی؛
🐑۷_ بره: نماد معصومیت؛
🐆۸_ خرس: نماد پُر خوری؛
🐤۹_ بلبل: نماد شیدایی، عاشقی، و دل‌باختگی؛
🐇۱۰_ خرگوش: نماد غفلت؛
🦃۱۱_ بوقلمون: نماد چند رنگی و بی‌ثباتی؛
🐕۱۲_ روباه: نماد مکر و حیله؛
🦙۱۳_ بزغاله: نماد شیطنت؛
🐐۱۴_ بز: نماد دانایی؛
🦮۱۵_ سگ: نماد وفاداری؛
🐆۱۶_ ببر: نماد ضعیف‌کُشی؛
🐅۱۷_ شیر: نماد شجاعت و قدرت؛
🦃۱۸_ شترمرغ: نماد بهانه.جویی؛
🕊۱۹_ پرستو: نماد نیکی و بهار؛
🐫۲۰_ شتر: نماد کینه‌توزی؛
🦜۲۱_ طوطی: نماد تقلید؛
🦅۲۲_ عقاب: نماد خودپسندی و تکبر؛
🦇۲۳_ کرکس: نماد مفت‌خوری؛
🦩۲۴_ لک‌لک: نماد شادی و نشاط؛
🕊۲۵_ سیمرغ: نماد بلندپروازی و همت؛

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سوال :
برای بازنشستگی چه بند هایی حذف میشود و میانگین دو سال چگونه حساب می شود؟

✅ پاسخ

⭕️ حقوق بازنشستگی عبارت است از میانگین حقوق دو سال آخر کارمند .

🔻بنابراین برای محاسبه حقوق بازنشستگی میانگین احکام دو سال آخر محاسبه خواهد شد .

💠 بندهایی که شامل حقوق بازنشستگی می شوند عبارتند از :

1. حق شغل
2.حق شاغل
3.مدیریت
4.تفاوت تطبیق
5.سختی شرایط کار
6. فوق العاده شغل

محاسبه حقوق بازنشستگی

🔔 بدانیم و به دیگران هم بگوییم 🔔

فقط شاخصه های زیر درپاداش محاسبه میشود
اخرین حکم زمان شاغلی ×سابقه

✅نحوه محاسبه پاداش بازنشستگی :

برای محاسبه پاداش بازنشستگی جمع بندهای مشمول کسوربازنشستگی را در 30 ضرب می کنیم که مبلغ به دست آمده ،میزان پاداش پایان خدمت همکار خواهد بود.

🌀بندهایی که شامل پاداش
بازنشستگی می شوند عبارتند از :
1. حق شغل
2.حق شاغل
3.مدیریت
4.تفاوت تطبیق
5.سختی شرایط کار
6. فوق العاده شغل
7. ایثارگری
8. حق شغل حرفه ای
9.فوق العاده ویژه(مخصوص همکاران اداری بجای حق شغل حرفه ای می باشد )
نکات مهم :
۱- پاداش به سنوات بالای ۳۰ سال تعلق نمی گیرد یعنی حتی اگر فرد ۳۵ سال هم کار کرده باشد . پاداش برا ساس سی سال پرداخت می شود و بر اساس اخرین حکم زمان اشتغال .
۲-اگر همکار زیر سی سال بازنشسته شده باشد . سنوات قابل قبول در محاسبه حقوق بازنشستگی ضربدر جمع مبالغ مربوط به محاسبه پاداش می شود .
محاسبه پاداش بازنشستگی

شاخصهای محاسبه حقوق بازنشستگی وشاخصهای محاسبه پاداش ۳۰سال یا سنوات اشتغال 👆👆👆👆
و احکام سال اخر اگه کامله مثلا فرد اسفند ۹۸ بازنشسته شده

اخرین حکم سال ۹۸
اخرین حکم سال ۹۷
میانگین اون شاخصها👆

اما اگر اول مهر باشد مثلا اول مهر ۹۸

اخرین حکم تا شهریور ۹۸
اخرین حکم سال ۹۷
اخرین حکم تا اسفند ۹۶(شش ماهه دوم ۹۶ )
میانگین طبق اون شاخصها👆
حالا اگه فردی در شش ماه اول ۹۶ مثلا معاون یا مدیر بوده بعد به دلایلی دبیر یا اموزگار میشه خب حقوقش کم میشه
ملاک حکم اخرین در شش ماهه دوم سال ۹۶ میباشد

🆕 @schoolbank
@makhzanesoalatedoroseadabi
تاریخچه نام های خانوادگی و فامیلی در ایران

در ایران، انتخاب نام خانوادگی به شکل امروزین آن از سالهای انقلاب مشروطیت در میان قشر روشنفکر جامعه معمول شد. با پایان جنگ جهانی اول اداره سجل احوال تهران آغاز به کار نمود و بعدها در زمان رضا شاه و در سال ۱۳۰۴ لوایحی به تصویب مجلس شورای ملی رسید که بر اساس آن استفاده از القاب گذشته منسوخ و انتخاب نام خانوادگی برای کلیه اتباع ایران اجباری گردید.

نسبت دادن یک نام خانوادگی به هر ایرانی، از سال ۱۳۱۳ به صورت قانون مدنی درآمد و اجباری شد و از آن زمان، به مرور زمان، برای تمام اتباع ایران، نام خانوادگی انتخاب شد که متناسب با محل اسکان قوم و نام یا شهرت بزرگ خاندان، پدر، پدربزرگ و جد، گاهی هم شغل یا حرفه یا یک ویژگی بدنی بود.

پیش از تصویب این قانون و در سال ۱۳۰۴، لایحه‌ای تصویب مجلس شورای ملی رسیده بود که بکار بردن هر لقبی از جمله خان، میرزا، سلطنه، دوله را برای ایرانیان ممنوع کرده بود و تنها القاب مجاز، آقا برای مردان و بانو برای زنان، در نظر گرفته شده‌بود. امروزه، ۴ نسل از زمان تصویب این قانون در سال ۱۳۰۳ می‌گذرد و بیش از ۱۰ هزار نام‌خانوادگی در ایران به ثبت رسیده‌است که القاب با بیشترین فراوانی عبارتند از: محمدی، حسینی، احمدی، رضایی، مرادی، حیدری و … .

نام‌های خانوادگی ممکن است دارای پسوند، میانوند، پیشوند یا فاقد آن باشند. با این‌حال اغلب نام‌های خانوادگی معمولاً نسبی بوده و فرد یا فامیل را به یک فرد مهم (محمدی، حسینی، …)، به یکی از اجداد (مهدی‌پور، محمدزاده، …)، به یک محل (تبریزی، اصفهانیان، شیرازی، …)، به یک شغل یا حرفه (صراف، جواهریان، پزشکزاد، ….)، به یک دودمان (آل‌هاشم، بنی‌هاشمی، ….)، به یک ویژگی بدنی (خوش‌چهره، ….) یا فیزیکی (قهرمان، قوی‌پنجه، …) نسبت می‌دهند.

بر اساس قوانین ایران هر فرد ایرانی فقط برای یکبار در طول عمر خود می‌تواند نام خانوادگی خود را با شرایطی تغییر دهد. این تغییر (که معمولاً بین سه تا شش ماه به طول می‌انجامد) تابع شرایط و مقرراتی است. بر اساس این مقررات، زنان پس از ازدواج واجد شرایط تغییر نام خانوادگی محسوب می‌گردند.

🏴ایام عزاداري اباعبدالله الحسين (عليه السلام) و ماه محرم بر همه ي شيعيان تسليت باد 🏴

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
کلاسیسیسم، آغاز ادبیات
فرحناز علیزاده

«کلمه کلاسیک معادل برتری تردیدناپذیر اثر، به آن مکتب ادبی گفته می شود که از ادبیات قدیم یونان و روم تقلید کرده است.»؛ ادبیاتی که از ماندگاری بالایی برخوردار، شایسته تدریس در کلاسها و قابل استفاده برای تربیت نسل جوان هستند. بنابر این به آثار برتری که با گذشت قرن ها اهمیت و ارزش خودشان را حفظ کنند و بتوانند افتخار ادبی و ملی کشوری محسوب شوند ،ادبیات کلاسیک می گویند. از همین روی می توان گفت نویسنده کلاسیک به نویسنده ای اطلاق می شود که آثار او از ماندگاری بالایی برخوردار و شایسته مطالعه در تمامی قرن ها باشد.مانند نویسندگانی چون لافونتن، مولیر،راسین،بوسوئه، لابرویر و مادام دولافایت و… را نام برد.اما اینکه نویسنده باید چه اصول و قواعدی را در متن خود در نظر داشته باشد تا بتواند به نگارش به شیوه کلاسیک نزدیک شود، بحثی است که امروز در حد این مقال و به صورت تیتروار به آن اشاره خواهیم کرد.

۱- در جستجوی تعادل و کمال
« فرق اساسی که کلاسیسیسم با جریان های پیش و بعد از خود دارد،جستجوی تعادل درونی و عمیق است بین جوهر ذهنی یا عاطفی اثر ادبی و قالبی که اثر در آن ارائه می شود»در آثار کلاسیک خرد گرایی افراطی دیده می شود. خردگرایی که بین عشق و عقل ، بین عاطفه و خرد تعادل ایجاد می کند.شاید از همین رو است که دیدگاه مطلق و همه چیزدان دانای کل در این آثار معمولا خواننده را به پایان خوش و بسته رهنمون می کند.در ادبیات کلاسیک نزاکت و ادب تا حدی است که صحنه های دلخراش و تلخ به تصویر کشیده نمی شود بلکه فقط کوتاه و زودگذر بیان می شود. « حقیقت تاریخی اغلب دلخراش است و نویسنده باید آن را ملایمتر کند تا مراعات برازندگی را کرده باشد.»

۲- تقلید از طبیعت
افلاطون معتقد است هنر یعنی تقلید از طبیعت« بر اساس عقاید افلاطون جهان ظواهر ادراکی چیزی بیش ازتقلید ناقص از واقعیت مجردات نیست. بنابر این وقتی شاعری جهان ظواهر ادراکی را تقلید می کند در واقع دارد چیزی را تقلید می کند که خود تقلید است» ولی به راستی یک نویسنده کلاسیک تا چه حد مجاز است اتفاقات پیرامون خود را عینا در متنش بازگو کند ؟ آیا او مانند عکاسی باید همه رخداد ها را به صحنه آورد یا اینکه نه تخیل او نیز در نگارش ضروری است؟ نویسنده کلاسیک تا چه حد اجازه دارد از بدی ها و زشتی ها بگوید؟ آیا آئین کلاسیک ادبیات را از نشان دادن صفات پست انسانی منع می کند؟ در جواب اجازه دهید سری به کتاب رضا سید حسینی بزنیم و ببینیم استاد در کتاب مکاتب ادبی چه گفته است. در صفحه نود و نه کتاب می خوانیم« هنرمند کلاسیک به جای نقاشی طبیعت، صورت کاملتری از آن می‌سازد و آنرا با آرمانها و آرزو های بشریت توام می کند. » بنابر این گفته نویسنده کلاسیک نمی خواهد تمام طبیعت را بیان کند او فقط در صدد تقلید طبیعت انسانی است و چون صفات زشت و غرایز هم در انسان و هم در حیوان مشترک است، پس او باید آن صفاتی را تشریح کند که زودگذر نیست و بانی تعالی روح بشر است. نویسنده کلاسیک معمولا باید متنی آموزنده و خوش آیند خلق کند. متنی که در آن روابط انسان با خود و دیگری بر پایه مهر و محبت استوار باشد. شاید از همین رو است که قهرمان متن های کلاسیک شخصیتی کاملا خیر، پاک و بدور از هر گونه غرایز حیوانی به تصویر کشیده می شوند.

۳- تقلید از قدما
هنرمند کلاسیک معتقد است که زیبایی جاودانی را باید در آثار قدما جستجو کرد. از این رو آنان بسیار پای بند اصول،قواعد و روش معینی برای خلق اثر هستند.آنان می گوینداگر نویسندهای قصد دارد اثرش زنده و پابرجا بماند باید از کسانی تقلید کندکه آثارشان ماندگار شده است. به همین دلیل تقلید از قدما را سرلوحه کاری خود قرار می دهند.

۴- آموزنده و خوشایند
هنرمدان کلاسیک معتقدا در کنار تجسم زیبایی و برای تکمیل اثر ادبی نویسنده باید نتیجه اخلاقی و آموزندگی را در متن لحاظ کند« اثر هنری باید در زیر ظاهر زیبای خود دارای یک جنبه اخلاقی باشد که جوهر اصلی آن اثر و دلیل ایجاد آن شمره شود.» البته ناگفته نماند که ادبیات کلاسیک را نباید با مکتب وعظ و خطابه اشتباه گرفت.

۵- وضوح و ایجاز
کلاسیک بر عکس رمانتیک بر سادگی استوار است.این وضوح و سادگی نه تنها باید از دید نویسنده هوشمند در انتخاب طرح ساده روایت پوشیده نماند( حضور توالی زمان در امر روایت، بدون پیچش های و تعدد زمان و مکان) بلکه باید در شکل گیری کلمات و به کار گیری جملات در حد ایجاز و با ظرافت و دقت از سوی نویسنده به کار گرفته شوند؛تا نویسنده بتواند مطالب بیشتری را با حداقل کلمات ممکن بیان کند.

۶- برازندگی
برازندگی یکی از اصطلاحات اساسی زیباشناسی کلاسیک است.رعایت برازندگی برای نویسنده ،نه تنها حفظ ظاهر آراسته اثر بلکه رعایت قرار دادهای ادبی است. او نباید هیچ چیز نابجایی بگوید و باید با تناسب با قرار دادهای ادبی رفتار کنند.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
فردوس سخن pinned Deleted message
اژدها در شاهنامه


اژدها که صورت دیگر و صدالبته مهیب تر و خیال انگیزی از مار دارد ، موجودی است اهریمنی؛ همین، سبب شده است تا فردوسی گاه در شاهنامه، شاهان بدکردار و بد ذات و دیوان و نیروهای اهریمنی را اژدها بنامد.

ضحاک (( معرب اژدی دهاک : یا همان اژدها )) مظهری است از اهریمن ، چرا که شیطان با مار رابطه ی دیرینه ای دارند .

شیطان ( اهریمن ) با همدستی مار ، در بهشت ، انسان را فریفت تا از میوه ممنوعه بخورد .

در اینجا نیز ، بر اثر بوسه ی ابلیس دو مار بر کتف ضحاک می روید .

ضحاک که خود بد ذاتی اهریمنی است. بارها با لفظ اژدها از او نام برده می شود.

در آن محضر اژدها ناگزیر
گواهی نبشتند برنا و پیر

استعاره از افراسیاب:

ز تنگی چو خواهی که یابی رها،
وز این نامور ترک نر اژدها

برای پلاشان نورانی:

سبک، بیژن گیو بر پای جست
میان، کشتن اژدها را، بست

فردوسی نه تنها از بدکاران و نیروهای اهریمنی با لفظ استعاره یاد می کند، بلکه آن گاه که می خواهد قدرت، جسارت و خشونت پهلوانی ایرانی را به تصویر بکشد، از این جانور که نماد قدرت مندی بست، بهره می گیرد.
مثلاً در بیت زیر اژدها استعاره از گیو است:

بدو گفت کاین اژدهای دژم
که مرغ از هوا اندر آرد به دم

منظور از اژدهای بیت زیر دیو سپید است:

که شاه جهان در دم اژدها ست
بر ایرانیان بر، چه مایه بلاست

اژدها در معنی اسب:

سپهبد عنان اژدها را سپرد
به خشم، از هوا روشنایی ببرد

اژدها استعاره از شیر:

نخستین، به شمشیر، شیر افکنیم
همان اژدهای دلیر افکنیم

اژدها در معنی آز و طمع :

بترسم که در چنگ این اژدها
روان باید از کالبدتان رها

اژدها استعاره از روزگار :

روزگاری که همه را در کام خود فرو می برد و هیچ کس، حتی پهلوانان قدرتمند و خردمندان تیزهوش را یارای رهایی از چنگال اش نیست:

از این بر شده تیز چنگ اژدها
به مردی و دانش که باید رها

اژدها استعاره از سلاح جنگی (خنجر):

سکندر چو دید آن تن پیل مست
یکی کوه زیر اژدهایی به دست

✳️ اژدها در عبارت های کنایی:

در دم اژدها بودن:
کنایه از در سختی افتادن، در خطر قرار گرفتن.

کنون جای سخنی و جای بلاست
که ایران کنون در دم اژدهاست

از اسطورها چنین بر می آید که همواره پیوندی ناگسستنی بین انسان و حیوانات وجود داشته است.

تحقیق در زمینه ی حیوانات ما را با این پیوند آشنا می کند و در سایه ی همین مطالعات است که به اندیشه های ساکنان گذشته ی این مرز و بوم آشنا می شویم و به این نتیجه می رسیم که بر خلاف اوستا و متون پهلوی که با صراحت بیان می کند یک جانور اهورایی است یا اهریمنی، در شاهنامه یک جانور با توجه به ویژگی های مختلف می تواند بیانگر دو یا چند مفهوم متفاوت باشد؛

به عبارت واضح تر هم می تواند مفهومی نیک را با خود همراه داشته باشد، هم در مفهومی منفی به کار رود.
اژدها نیز در شاه نامه چنین وضعی دارد؛
چنان که در ریشه یابی واژه ی اژدها بیان شد، اژدها از نظر لغوی بیانگر موجودی اهریمنی و در اندیشه ی ایرانی مظهر خوی شیطانی است؛
بر همین اساس فردوسی اغلب، پدیده های پلشتی چون دیو و آز و دشمنان زشت سیرتی چون افراسیاب و پلاشان توراتی را در این لفظ به کار می گیرد؛
ولی گاه نیز اژدها را به واسطه ی دلیری و جسارتش استعاره از پهلوانان قدرتمند در نظر می گیرد.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
طشت‌ گذاری یا طشت گردانی رسومی در آستانه ماه محرم

عزاداری شهرهای #آذربایجان و #اردبیل با دو رسم خاص «طشت گذاری» و دسته‌های «شاخسی، واخسی» معروف است که با مرثیه‌ها و آداب خاصی برگزار می‌شود. دسته‌های عزاداری «شاخسی، واخسی» (شاه حسین، وای حسین)، بنابر سنت دیرینه آذربایجانیان، همه ساله از دهه آخر ماه ذیحجه، فعالیت خود را شروع می‌کنند.

به این شکل که دسته‌های عزاداری شاخسی، واخسی، از چند روز مانده به ماه محرم، شب‌ها در حسینیه‌ها و مساجد تشکیل شده و با حضور عزاداران، در صف‌هایی طویل و زنجیروار، راهی کوچه و خیابان شده و مرثیه‌ها و اشعار مذهبی در رثای سالار شهیدان و یارانش سرمی دهند. اوج این مراسم درظهر عاشورا و پس از اتمام عزاداری ظهر عاشوراست که عزاداران، با ذکر «شاخسی، واخسی»، پس از طی نمودن مسیری طولانی نهایتا خود را به خیمه‌های به آتش کشیده شده (نماد خیمه‌های امام حسین(ع) و یارانش در کربلا) رسانده و به سوگ واقعه می‌نشینند.

رسم دیگر، «طشت گذاری» یا «طشت گردانی» است که منسوب به اردبیل، به طور خاص و مردم آذربایجان به طور عام است. در این آیین، طشت، نماد مشک سقای کربلا، نماد آب رود فراتی است که به روی حسین(ع) و یارانش بسته شد. چرا که واقعه کربلا و بسته شدن فرات به روی امام حسین(ع)، یارانشان و ایثارگری‌های سقای کربلا برای رسانیدن آب به تشنگان و حماسه آفرینی آنانی که با لبانی تشنه به شهادت رسیدند، به یقین قداست و جایگاه والای آب را در فرهنگ شیعیان و بخصوص ایرانیان، بیش از پیش عمق بخشیده است تا آنجا که انعکاس این امر را در فرهنگ مردم و بخصوص در شکل گیری آداب و رسوم و آیین‌های آنها شاهد هستیم.

🏴ایام عزاداري اباعبدالله الحسين (عليه السلام) و ماه محرم بر همه ي شيعيان تسليت باد 🏴

@danaeeii
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ اَبجَد در شعر فارسی

نخستین از هشت حرفی که عرب عادتاً حروفِ الفبای خود را به وسیلۀ آنها یاد می‏کند. الفاظِ مذکور معمولاً چنین خوانده می‏شود. ابجد، هوز، حطی، کلمن، سعفص، قرشت، ثخذ، ضظغ. در این دسته ‏بندی‏ها شش دستۀ اول بر طبق ترتیبِ الفبای فنیقی است و دو دستۀ اخیر متشکل از حروفِ مخصوص زبانِ عرب است. اعراب مانند یونانیان برای هریک از حروفی الفبا مقدار عددی قرار داده بودند، بدین شرح:
الف تا ی عدد 1 تا 10، ی تا ق عدد 10 تا 100، ق تا غ عدد 100 تا 1000 و اعداد را به وسیلۀ آنها نمایش می‏دادند و به وسیلۀ آنها حساب می‏کردند و این حساب به حسابِ جُمّل معروف است. حسابِ جمّل سابقاً در ممالک اسلامی در نزد منجّمین و محاسبین و در تنظیم جداول نجومی و عددی معمول بوده ولی امروزه، گذشته از علوم غریبه (مانند طلسمات و غیره) استعمالِ آن تقریباً منحصر است به ساختنِ «مادّۀ تاریخ» و شماره‏ گذاری مقدمه و فهرستِ کتاب در نزدِ بعضی. (دایره‏ المعارف فارسی)

چون حرفِ آخر است ز ابجد گهِ سخن
وز راستی چو حرف نخستین ابجد است 
(انوری)
ابجدِ خوبان به مکتب شیوۀ ناز است و او
با همه ناز از پی تعلیم ابجد می‏رود 
(آذری ‏اسفراینی، 183)
ای کاش اَب و جَد به سرِ ابجدش زند
کاین خط نه بر طریقۀ ابجد نوشته است 
(آذری ‏اسفراینی، 293)
در پی قولِ بد ایشان مپوی
لوحِ دل از ابجدِ شیطان بشوی 
(کاتبی نیشابوری، 267)
من از شغل تو سرگردان شدم در ابجدِ دانش
تو در علم نظر هر دم نکات آموزتر باشی 
(نظیری، 357)
عقلی که سرنوشت جهان است ابجدش
مشکل که سر بر آورد از خطِّ جام ما 
(صائب، 376)
غرور حسن نداند گذشت پنداری
به لوحِ چهرۀ خود ابجدِ جمالش خواند 
(طالب، 540)
تو طفل درس مکتب‏خانۀ جدّ و اَبِ خویشی
حساب جسم و جان و سرِّ ابجد را چه می‏فهمی 
(نجیب، 480)
ای رگ گل ابجدی از دفترِ رنگینیت
مصرعِ شوخت جهانی را گلستان کرده بود 
(بیدل، 295)
با آنکه ابجدِ پسری را نخوانده ‏ای
خواهی شوی پدر نتوانی شدن مشو 
(شهرت، 378)

✅ منبع: زرافشان، تألیف حمیدرضا قلیچ خانی، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۲، ص ۱۰

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آرزوکردن - ای‌کاش

در فارسی، برای بیان آرزو معمولاً فعل «آرزوکردن» یا «آرزوداشتن» یا شبه‌جملۀ «کاش» یا «ای‌کاش» یا «کاشکی»‌ را به کار می‌بریم؛ مثلاً:

ـ آرزو می‌کنم کمتر غم ببینی.
ـ آرزو داشت یک روز دماوند را فتح کند.
ـ کاش امروز به‌خیر بگذرد.
ـ ای‌کاش به حرفم گوش می‌کردی.
ـ کاشکی باران ببارد.

ازآنجاکه «آرزوکردن»‌ و «آرزوداشتن» با شبه‌جملۀ «کاش» هم‌معنی است، هم‌نشین‌کردن این دو ناپسند و مصداق حشو است و باید به یکی بسنده کنیم. برای مثال، جملۀ «اغلب آرزو می‌کنیم که ای‌کاش گذشته برگردد» را به دو شکل می‌توانیم اصلاح کنیم:

۱. اغلب آرزو می‌کنیم که گذشته برگردد.
۲. اغلب در دل می‌گوییم: «ای‌کاش گذشته برگردد.»

نکتۀ شایان‌ذکر دراین‌خصوص این است که وقتی «آرزوکردن» را در جمله می‌آوریم، محتوای آرزو به‌صورت نقل غیرمستقیم و در قالب جمله‌وارۀ وابستۀ این فعل بیان می‌شود: «آرزو می‌کنیم که گذشته برگردد.» اما «کاش» و «ای‌کاش» و «کاشکی» مختص نقل مستقیم است و ازاین‌رو، وقتی در جمله می‌آید، معمولاً باید با فعل‌هایی نظیر «گفت» و «اندیشید» جمله را کمی تغییر دهیم و محتوای آرزو را به‌شکل نقل مستقیم درآوریم: «اغلب در دل می‌گوییم: "ای‌کاش گذشته برگردد."»

چند نمونۀ دیگر از این جمله‌های حشوآمیز و دو شکلِ ویراستۀ آن:

ـ وقتی چراغ‌ها روشن شد، هوگو آرزو کرد کاش آن بعدازظهر تمام نمی‌شد.
۱. وقتی چراغ‌ها روشن شد، هوگو آرزو کرد آن بعدازظهر تمام نشود.
۲. وقتی چراغ‌ها روشن شد، هوگو با خود گفت: «کاش این بعدازظهر تمام نمی‌شد.»

ـ در دل آرزو کرد کاش ایزابل با یکی از آن سنجاق‌های سر آنجا بود.
۱. در دل آرزو کرد ایزابل با یکی از آن سنجاق‌های سر آنجا باشد.
۲. در دل گفت: «کاش ایزابل با یکی از آن سنجاق‌های سر اینجا بود.»

ـ گاهی آرزو می‌کرد کاش ماری تندخو می‌شد.
۱. گاهی آرزو می‌کرد ماری تندخو شود.
۲. گاهی با خود می‌اندیشید: «کاش ماری تندخو می‌شد.»

ـ آرزو می‌کرد کاش خدا خری داشت تا در این جزیره بچرد.
۱. آرزو می‌کرد خدا خری داشت تا در آن جزیره بچرد.
۲. با خودش می‌گفت: «کاش خدا خری داشت تا در این جزیره بچرد.»

محمد یوسفی‌شیرازی

@virevirayesh
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
مفهوم " تابو " یا " توتم "

در هر جامعه با توجه به قومیت، آداب و رسوم و فرهنگ و مذهب یک سری محرمات وجود دارد که تابو آن جامعه است.

این عقوبت ها بخاطر خطری است که توتم جامعه را تهدید یا بر دوش آن سنگینی می کند.
تخطی از این تابوها مستوجب کیفر است که این کیفر خود به خود و هم توسط جامعه صورت می گیرد.

این عقوبت ها بخاطر خطری است که توتم جامعه را تهدید یا بر دوش آن سنگینی می کند.

👈🏻 تعریف :
تابو در لغت به معنای تحریم، منع شده، نهی شده و حرام است این لغت در زبان فارسی معادل نداشته طبق لفظ انگلیسی آن استعمال می شود.

این واژه از ریشه taboo که در زبان مردم پولیتری معنای مقدس از آن بر می آید گرفته شده است.

معنای تابو حرام شده و محترم و مختص می باشد و مفهوم دیگر آن اضطراب انگیز، خطرناک، ممنوع و پلید است که مخالف تابو «نوآ» نام دارد و به معنی در دسترس همگان می باشد.

با کلمه تابو نوعی تهدید و منع همراه است و اساسا در منع ها و قیود تجلی می کند.

تابو حاکی از خصلتی است که برای یک شخص یا یک چیز پذیرفته شده است و تماس با آن یا استفاده از آن را برای دیگر مردم ممنوع می سازد.

تابو ممنوعیتی است که شامل انسان، حیوان یا گیاه می شود و این از آن رو است که این موجود از نیرویی برتر و یا مانا برخوردار است که سبب می شود انسان یا حیوان یا گیاه را در تصرف نیروی درونی نگه دارد.

بدین جهت هر تماس با آن خطرناک بوده و باید از نزدیک شدن به آن پرهیز نمود.

تخلف کننده از این امر که با این موجود تماس پیدا کند به نیرویی مبتلا می شود که برای سایر مردم خطرناک و مضر می شود.
تابو بر اساس موقعیت زمانی، مکانی، فرهنگی و اجتماعی متفاوت است و بیشتر تابع عرف است تا خردمندی.

در بعضی موارد محرمات تابویی ظاهرا بر هیچ دلیلی مبتنی نیستند و منشا آنها مجهول است در حالی که کسانی که زیر سیطره آن بسر می برند طبیعی جلوه می کنند.
از موارد ابتدائی آن را می توان کنترل نگاه به جنس مخالف و در بعضی موارد خودداری از بعضی امور در روابط با جنس مخالف غیر از محارم است که همگی طبیعی و گاهی ارزش تلقی می شوند.
(غیرت، شرم، تعصب و... البته بصورت افراطی).

تابو انواع مختلفی دارد که به طور کلی به دو دسته مستقیم و غیر مستقیم تقسیم می شوند. تابو های مستقیم منعیاتی هستند که مستقیما توتم را تهدید می کنند مثل کشتن حیوان ماکولی که توتم است (مثل گوزن شمالی در میان سرخپوست های آپاچی در آمریکای شمالی) و تابوهای غیر مستقیم اعمالی است که به واسطه انجام آن به طور غیر مستقیم توتم تهدید می شود. هدفهای تابو مربوط به قلمروهای مختلف است مانند پیشگیری از آشفتگی هایی که ممکن است در جریان انجام گرفتن برخی وقایع مهم زندگی از قبیل تولد، تعلیم و تربیت، ازدواج، اعمال جنسی، حفظ دارائی، ابزار و... پیش آید. اگر ما برطبق مفهوم کلی کلمه، تابو را عبارت از هر نوع منعی بدانیم که بوسیله آداب و رسوم تحمیل و یا در قوانین مقرر گردیده و به موجب آن دست زدن به یک شی یا تصاحب آن یا بکار بردن پاره ای از کلمات ممنوع، تحریم و نهی شده است می توان گفت که هیچ قوم و درجه ای از فرهنگ را نمی توان یافت که در آن نتایج مضر ناشی از تابو وجود نداشته باشد.

چیزی که جالب است این مطلب است که هر فردی تابو را زیر پا بگذارد خود تابو خواهد شد
مثلا هر فردی که در قبیله آپاچی گوزن شمالی را بکشد خود تابو می شود یعنی نزدیک شدن به وی و برقراری ارتباط با وی قطع و منع می شود.
منشاء واقعی تابو همانست که ابتدائی ترین و بادوام ترین غرایز انسانی (آب، غذا، غریزه جنسی و...)، از آن سرچشمه گرفته است.

در حقیقت تابو وسیله ای برای دور ماندن از اضطراب و استرس است. فروید اعتقاد دارد که در آغاز، تابوها از طریق پدر و مادر و مراجع اجتماعی منتقل شده اند ولی این امکان وجود دارد که در نسل های بعد به عنوان یک استعداد روانی موروثی، شکلی «سازمان یافته» پیدا کنند.

منابع :
- محسن صالحی- نشریه آفتاب- شماره 15- صفحه 58- مقاله تابو و عقلانیت مدرن
- زیگموند فروید- توتم و تابو- ترجمه ایرج پور باقر- تهران- انتشارت آسیا- مرداد 1362
- علیرضا شایان مهر- دائرة المعارف تطبیقی علوم اجتماعی- تهران- انتشارت کرمان- 1377
- سیاوش گودرزوند چگینی- مقاله توتم و تابو
- سمانه خالدی- پژوهشکده باقرالعلوم- مقاله تابو

- کانال کشوری تاریخ و جغرافیا اهواز

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
معنای دقیق کلمات " عاشورا و تاسوعا " چیست ؟
.
اکثر قریب به اتفاق اهل لغت این تصور را داشته‌اند که چون عشر و عاشر از یک ریشه‌اند و واقعه کربلا هم در دهم ماه محرم اتفاق افتاده است پس عاشورا یعنی دهم محرم؛ و بر همین قیاس تاسوعا را نیز که با تسع و تاسع شباهت ظاهری دارند روز نهم ماه محرم گفته‌اند. اما این معنا به دلایل زیر اشتباه است:

آیا واژه عاشورا برای دهم ماه‌ها دیگر نیز به کار می‌رود؟ مثلاً آیا شنیده شده است که کسی به دهم ماه رجب هم عاشورا گفته باشد؟ یا این مفهوم مختص دهم ماه محرم است؟

آیا اگر امام حسین(ع) مثلاً در یازدهم محرم شهید می‌شد، آنگاه تاسوعا با عاشورا عوض می‌شد و عاشورا واژه دیگری داشت؟

در ریاضی اعداد قاعده خود را دارند و هر قاعده‌ای که بر شمارش اعداد حکم کند بر سلسله اعداد هم حاکم خواهد بود. اعداد بر خلاف کلمات استثناپذیر نیستند؛ به طور مثال در کلام عرب اعداد این گونه شمارش می‌شوند: اول – ثانی - ثالث - رابع ... و یا اولاً – ثانیاً - ثالثاً - رابعاً و... چنان چه تاسوعا و عاشورا در زمره اعداد باشند باید قاعده‌پذیر باشند؛ یعنی باید بتوان بقیه اعداد را هم به همان سیاق تلفظ کرد؛ مثل تاسوعا – عاشورا – ثامونا – سابوعا-..، اما می‌بینیم که بقیه اعداد از این قاعده پیروی نمی‌کنند؛ لذا نمی‌توانیم دلیلی داشته باشیم که تاسوعا و عاشورا عدد هستند تا از قاعده شمارش پیروی کنند و این دو روز هیچ ربطی به اعداد ندارد بلکه معنای دیگری دارند.

عاشورا؛ روز معاشرت با امام(ع)

عشر به کسر عین و عشرت، به معنای معاشرت و مصاحبت است. معاشر به ضم میم یعنی مصاحب و عاشر اسم فاعل عشر است که خودش ثلاثی مجرد اسم مصدر عشرت است. خداوند می‌فرماید: «وَ عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ» (نساء/۱۹) با زنان آن گونه که شایسته آنان است معاشرت کنید. عشیر یعنی همدم و رفیق؛ «وَ لَبِئْسَ الْعَشِیر ُ» (حج/۱۳) چه بد دوستی انتخاب کرده‌اند و چه بد معاشر و رفیقی است.

العاشور از ریشه عشر به کسی گفته می‌شود که معاشرت خصلت او باشد. العاشوراء جایی که میل به معاشرت و رفاقت و مصاحبت نمایان می‌شود و افراد میل معاشرت خود را با کسی که مورد نظر است عرضه می‌کنند؛ و عاشورا مبالغه است از میل به معاشرت؛ یعنی روزی که میل معاشرت و رفاقت با امام(ع) به شدت بالا می‌رود.

تاسوعا؛ روزی برای وسعت ظرفیت

با خارج شدن عاشورا از سلسله اعداد، عدد بودن تاسوعا نیز مورد تردید قرار می‌گیرد و معنی نهم را از دست می‌دهد. اتسع به فتح الف یعنی گروه‌های ۹ نفره شدند. اما اتسع به کسر الف یعنی وسعت پیدا کرد - گشاد شد - فراخ گردید. اتساع یعنی گسترده شدن و گشاد شدن. بالا رفتن ظرفیت. اتساع شرائین؛ یعنی رگ‌ها گشاد شدند و ظرفیت شان برای عبور خون زیاد باشد. التاسوع چیزی که فراخی و گستردگی و ظرفیت اش زیاد باشد؛ و بالاخره التاسوعا یعنی جایی که بتوان ظرفیت را بالا برد و فراخی ایجاد کرد؛ و تاسوعا این معنی را پیدا می‌کند: روزی که ظرفیت بالا می‌رود و در سینه‌ها فراخی ایجاد می‌شود و به جای تنگی، وسعت می‌یابد.

این دو نام از ابداعات امام سجاد (علیه‌السلام) است و اگر در بعضی از روایات از پیامبر اکرم (صلوات الله علیه و آله) از عاشورا گفته شده است، اکثرا جعلیات بنی‌امیه برای کم کردن اثرات عاشورای امام حسین (علیه السلام) است، اما در مورد تاسوعا تقریباً نداریم که قبلاً از امام سجاد (علیه السلام) لغت تاسوعا به کار برده شده باشد و این معنا از عاشورا و تاسوعا خیلی عاشقانه است...

برگرفته از کتاب «سفری از عاشورا تا اربعین» تألیف عبدالله مستحسن

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
💢سوالات گروه آزمایشی رشته تجربی و ریاضی و هنر کنکور ۹۹
💢به صورت ورد word
تهیه : آقای محبی
* جهت استفاده همکارلن در آموزش مجازی شان

در کانال :
👇👇👇👇

@makhzanesoalatedoroseadabi
موسیقی درونی و موسیقی معنوی در شعر فارسی

موسیقی بیرونی: منظور از موسیقی بیرونی شعر جانب عروضی وزن شعر است که برهمه شعرهایی که در یک وزن سروده شده اند قابل تطبیق است.مثلا تمام شعرهایی که در بحر متقارب (وزن شاهنامه فردوسی)سروده شده اند به لحاظ موسیقی بیرونی یکسانند یعنی می توان آنها را بر این نظام آوایی:

فعولن فعولن فعولن فعل (یا فعول)

تطبیق داد و درین قلمرو هیچ شاعری بر شاعری دیگر برتری ندارد مگر به تنوع اوزان یا به هماهنگی اوزان با تجارب روحی و دیگر جوانب موسیقایی شعرش.

شفیعی کدکنی می گویدک موسیقی بیرونی شعر، موسیقی حاصل از هر گونه نظمی در یک واحد کامل (شعر) است و به طور خاص جانب عروضی وزن شعر را موسیقی بیرونی گویند؛ یعنی نظم خاصی که در یک مجموعه آوایی به لحاظ کوتاه و بلندی مصوت ها و یا ترکیب صامت ها و مصوت ها وجود دارد.

موسیقی معنوی : همانگونه که تقارنها و تضادها و تشابهات در حوزه آواهای زبان موسیقی اصوات را پدید می آورد همین تقارنها و تشابهات و تضادها در حوزه امور معنایی و ذهنی موسیقی معنوی را سامان می بخشد بنابراین همه ارتباط های پنهان عناصر یک بیت یا یک مصراع و از سوی دیگر همه عناصر معنوی یک واحد هنری اجزای موسیقی معنوی آن اثرند و اگر بخواهیم از جلوه های شناخته شده اینگونه موسیقی چیزی را نام ببریم بخشی از صنایع معنوی بدیع – ازقبیل تضاذ و طباق و ایهام و مراعات نظیر – از معروفترین نمونه هاست.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan