✳️ طنز در رباعیات خیام
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
ذکاوتی در این باره می گوید: خیام نسبت به گذشته و نسبت به آینده هر گونه توهمی را نفی کرده است. بار گذشته و آوار قرون را از دوش افکنده و امید از آینده بریده است. به هیچ نوع مدینه ی فاضله ای امید نبسته است و به تمسخر از کسانی یاد می کند که «از عجز، دروغ های خوش می گویند» اگر با زبان اگوست کنت حرف بزنیم، بوعلی مرحله ی تخیلی را گذرانده بود، خیام متافیزیک را کنار زده و در آستانه ی علم ایستاده است. چون او ریاضی دان است و به دنبال یقین ریاضی در پاسخ مسائل جست و جو می کرد. وقتی خیام معترضانه می پرسد:
چون کار جهان با من و بی من یکسان
پس من به چه کار در جهان آمده ام
نمی خواهد در کار جهان دخالت کند، بلکه این یک سوال اجتماعی و فلسفی است، زیرا وقتی انسان در سرنوشت خود نقشی نداشت احساس پوچی می کند.
آزردگی از ناحیه ی احساس است و بیهودگی از ناحیه ی ادراک، خیام هم آزار می کشد و هم احساس پوچی می کند.
نمونه هایی از رباعیات طنزآلودی را که خیام در این باره سروده است مرور می کنیم:
هرچند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه ی خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
نخست: این که کسی که در طرب خانه نداند که چه می کند، جای شگفتی است!
دوم: صدها سال و به تواتر از هدف آفرینش سخن گفته شده است اما انگار شاعر اصلا نمی داند که به چه کار آمده است؟ و یا نمی تواند به آن چه می داند، تسلیم بشود
سوم: نقاش نمی داند نقشی را که خود پدید آورده است به چه منظور است؟
چهارم: نقشی در طرب خانه به دیوار نصب شده است اما هیچ کس نمی داند منظور از این نقش چه بوده است؟
◀️ ۵ – دانایی :
خیام، ریاضی دان، فیلسوف، منجم و ادیب است. بسیاری از اسرار هستی را دریافته است. گره های مختلفی از علوم را گشوده و به درجه ی عالی علمی رسیده است. وقتی چنین اندیشمندی در رموز آفرینش و باورهای فکری غور کند و نتواند این باورها را تایید کند و یا خود نیز از کشف اسرار آن مثل راز مرگ و هدف زندگی ناامید باشد، طبعا دچار تردید و نگرانی می شود. به ویژه وقتی بدانی نمی دانی، تلخی و رنج و درد بیش تر وجود آدمی را فرا می گیرد و در جستجوی پاسخ یا حداقل تسکین درد بر می آید. زیرا هرچه دانش بیش تر باشد، پرسش هم بیش تر است.
دل سر حیات اگر کماهی دانست
در مرگ هم اسرار الهی دانست
امروز که با خودی ندانستی هیچ
فردا که ز خود روی چه خواهی دانست
و یا
آنان که به کار عقل در می کوشند
هیهات که جمله گاونر می دوشند
آنان به که لباس ایلهی در پوشند
کامروز به عقل تره می نفروشند
مفاهیمی مثل توصیه به نادانی، گاونر دوشیدن، تره به عقل نفروختن بیان طنزآلودی از بی ارزش بودن خردورزی و دانش است که یادآور لحن عبید زاکانی در حکایت لولی و پسرش است که او را به مطربی و معلق زدن سفارش می کرد و از علم آموزی می ترساند.
◀️ بنابراین، یکی از دلایل مقبولیت خیام، لحن انتفادی و طنزآمیز بودن رباعیات اوست. شهرت جهانی خیام نیز از همین رهگذر است. به ویژه در بعضی از رباعیات منسوب به او لحن طنز و تحکم نیرومندتر است.
اگر چه بررسی علمی امروز نشان می دهد که برخی از رباعیات یا از گوینده های مشخص غیر از خیام است یا طبق نقد داخلی و خارجی انتساب آنها به خیام ضعیف است، شهرت خیام بر اساس همین مجموعه منتشر شده است. وقتی لبه تیغ را بر رگ گردنت حس کنی یا باید به لطف و طعنه و طنز سخن بگویی یا سکوت کنی. حال این تیغ، خواه تهمت کافری باشد، خواه فریاد وجدان یا سخت گیری شریعت و مجریان احکام شریعت یا دانستنی که شرنگ آن زهره ی سنگ را می ترکاند. رباعیات خیام، ناله ی شکوه آمیز کسی است که می داند.
❇️ منبع:
مجله رشد آموزش زبان و ادب فارسی – شماره ۹۲ – به قلم رضا داوری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
ذکاوتی در این باره می گوید: خیام نسبت به گذشته و نسبت به آینده هر گونه توهمی را نفی کرده است. بار گذشته و آوار قرون را از دوش افکنده و امید از آینده بریده است. به هیچ نوع مدینه ی فاضله ای امید نبسته است و به تمسخر از کسانی یاد می کند که «از عجز، دروغ های خوش می گویند» اگر با زبان اگوست کنت حرف بزنیم، بوعلی مرحله ی تخیلی را گذرانده بود، خیام متافیزیک را کنار زده و در آستانه ی علم ایستاده است. چون او ریاضی دان است و به دنبال یقین ریاضی در پاسخ مسائل جست و جو می کرد. وقتی خیام معترضانه می پرسد:
چون کار جهان با من و بی من یکسان
پس من به چه کار در جهان آمده ام
نمی خواهد در کار جهان دخالت کند، بلکه این یک سوال اجتماعی و فلسفی است، زیرا وقتی انسان در سرنوشت خود نقشی نداشت احساس پوچی می کند.
آزردگی از ناحیه ی احساس است و بیهودگی از ناحیه ی ادراک، خیام هم آزار می کشد و هم احساس پوچی می کند.
نمونه هایی از رباعیات طنزآلودی را که خیام در این باره سروده است مرور می کنیم:
هرچند که رنگ و بوی زیباست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه ی خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
نخست: این که کسی که در طرب خانه نداند که چه می کند، جای شگفتی است!
دوم: صدها سال و به تواتر از هدف آفرینش سخن گفته شده است اما انگار شاعر اصلا نمی داند که به چه کار آمده است؟ و یا نمی تواند به آن چه می داند، تسلیم بشود
سوم: نقاش نمی داند نقشی را که خود پدید آورده است به چه منظور است؟
چهارم: نقشی در طرب خانه به دیوار نصب شده است اما هیچ کس نمی داند منظور از این نقش چه بوده است؟
◀️ ۵ – دانایی :
خیام، ریاضی دان، فیلسوف، منجم و ادیب است. بسیاری از اسرار هستی را دریافته است. گره های مختلفی از علوم را گشوده و به درجه ی عالی علمی رسیده است. وقتی چنین اندیشمندی در رموز آفرینش و باورهای فکری غور کند و نتواند این باورها را تایید کند و یا خود نیز از کشف اسرار آن مثل راز مرگ و هدف زندگی ناامید باشد، طبعا دچار تردید و نگرانی می شود. به ویژه وقتی بدانی نمی دانی، تلخی و رنج و درد بیش تر وجود آدمی را فرا می گیرد و در جستجوی پاسخ یا حداقل تسکین درد بر می آید. زیرا هرچه دانش بیش تر باشد، پرسش هم بیش تر است.
دل سر حیات اگر کماهی دانست
در مرگ هم اسرار الهی دانست
امروز که با خودی ندانستی هیچ
فردا که ز خود روی چه خواهی دانست
و یا
آنان که به کار عقل در می کوشند
هیهات که جمله گاونر می دوشند
آنان به که لباس ایلهی در پوشند
کامروز به عقل تره می نفروشند
مفاهیمی مثل توصیه به نادانی، گاونر دوشیدن، تره به عقل نفروختن بیان طنزآلودی از بی ارزش بودن خردورزی و دانش است که یادآور لحن عبید زاکانی در حکایت لولی و پسرش است که او را به مطربی و معلق زدن سفارش می کرد و از علم آموزی می ترساند.
◀️ بنابراین، یکی از دلایل مقبولیت خیام، لحن انتفادی و طنزآمیز بودن رباعیات اوست. شهرت جهانی خیام نیز از همین رهگذر است. به ویژه در بعضی از رباعیات منسوب به او لحن طنز و تحکم نیرومندتر است.
اگر چه بررسی علمی امروز نشان می دهد که برخی از رباعیات یا از گوینده های مشخص غیر از خیام است یا طبق نقد داخلی و خارجی انتساب آنها به خیام ضعیف است، شهرت خیام بر اساس همین مجموعه منتشر شده است. وقتی لبه تیغ را بر رگ گردنت حس کنی یا باید به لطف و طعنه و طنز سخن بگویی یا سکوت کنی. حال این تیغ، خواه تهمت کافری باشد، خواه فریاد وجدان یا سخت گیری شریعت و مجریان احکام شریعت یا دانستنی که شرنگ آن زهره ی سنگ را می ترکاند. رباعیات خیام، ناله ی شکوه آمیز کسی است که می داند.
❇️ منبع:
مجله رشد آموزش زبان و ادب فارسی – شماره ۹۲ – به قلم رضا داوری
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👁 نظربازی و چشم‌های برکنده شده
به این بیت سعدی توجه کنید:
چشم چپ خویشتن برآرم
تا چشم نبیندت بجز راست
عده‌ای از صوفیان درباره عشق و شاهدبازی عقیده مشهوری دارند؛می‌گویند نگاه‌شان به زیبارویان کژ و هوسناک نیست و در آیینه زیبایی آنها تفرج صنع خدا می‌کنند.بیت سعدی در این منظومه قرار می‌گیرد.در چنین بافتی با شیوه‌ای ایهام‌پرورد می‌گوید:چشم چپ/ ناراست/ آلوده‌نظرم را درمی‌آورم تا مطلقاً پاک و راست و بی‌شائبه هوا و هوس به تو بنگرم.
در نگاه اول به نظر می‌رسد "درآوردن چشم خود" مبالغه مستعار شاعرانه‌ای است که فقط در دنیای تخیل وجود دارد. ولی چنین نیست. به روایت خیال‌پرورانه برخی متون زهد و تصوف، در جهان واقع، صوفیان و زاهدان و عابدانی بودند که به بادافره نگاه چپ و عشق ناراست خود به زیبارویان، بر آن می‌شدند که چشمان خود را از حدقه دربیاورند؛ گاهی چشم خود را به دست خود کندند و زمانی نیز به فرمان خدا از این کار هولناک منصرف شدند.
بیشتر این آقایان چشم‌کَن بی نام و نشان هستند مثل: آن عابدی که در شام در صومعه‌ای عبادت می‌کرد. یک روز زنی زیبا دید. خرامش زن به چشمش نیکو آمد و «دلش به او میل کرد». زن رفت و عابد به صومعه برگشت. پشیمان شد و گریست و «دو دیده خود برکند و بینداخت و گفت عقوبت آنکه نظر من خطا چرا کرد؟» (هزارحکایت صوفیان،تصحیح حامد خاتمی‌پور، ص286) یا آن زاهد بنی‌اسرائیل که به زنی نگریست و مفتون او شد. در حال پشیمان شد و تصمیم گرفت برای عقوبت خودش، یک روز چشمش را درآورد و یک روز دستش را ببرد و یک روز پایش را قطع کند (همان،287) یا آن عابد بنی‌اسرائیل که با زنی خلوت کرد و ناگاه به خود آمد و به نفس نهیب زد که: «ای نفس خرمن طاعت من را آتش بر زدی... اختیار کن از این سه کار یکی: این دیده‌ها که بر وی نظر کردی برکَنم یا...» (همان،289). در همین کتاب از عابدی سخن رفته که به یک نگاه عاشق زنی شد و... بر آن شد که آن‌قدر بگرید تا نابینا شود که به فضل الهی و همت حافظ و انفاس سحرخیزان توفیق یافت و کور شد (همان،289).
چنین کاری به صوفی نام‌‌دار ابوبکر وراق هم نسبت داده شده است.وراق بیست سال مجاور کعبه بود.یک شب هوس خوردن شیر کرد و از حرم بیرون رفت.چشمش به کنیزکی زیبا افتاد و دلش شیفته هوای او شد...شیخ به مغازله با کنیزک پرداخت که: «چه آفت بود که مرا لشکر جمال تو درآمد و هستی من به غارت بداد؟»دخترک گفت:«اگر دلت در چنگ ما اسیر بودی ترا کی آرزوی شیر بودی؟... شیخ گفت: چون فراست آن کنیزک بدیدم انگشت درکردم و هر دو دیده خود برکندم و گفتم: آن دیده که دلیل راه شیطان باشد، صحبت ما را نشاید»(الستین الجامع للطائف البساتین، تصحیح محمد روشن، صص6-325).
گفتنی است همه این بزرگواران به برکت توبه مقبول،چشمان خود را بازیافتند و با بصیرتی نافذ،عقبات سلوک را درنوردیدند و به کمال رسیدند.
این را هم بنویسم. در فرهنگ عرفانی ما فضیلت چشم خویش از چشمخانه درآوردن، مختص مردان نیست.برخی پردازندگان متون زهد و تصوف، بانوان را هم به این سجیه مبارکه آراسته‌اند.عمل این زنان از نمونه‌های "زهد‌النساء" به شمار می‌آمد.نقل شده که زن زیبایی چشمان خود را کند و در طبقی نهاد و با طبق‌پوش پوشاند و برای برنایی که در پی او می‌آمد، فرستاد.جوان به آن جانانه گفته بود: «نظر به چشم تو کردم.دل اندر کار تو کردم. به ضرورت از پس تو می‌آیم»(پند پیران، تصحیح جلال متینی،ص120).آن زن بر اثر کندن چشم مُرد.
دسته دیگر زنان خوب‌چهره‌ای بودند که مشیت الهی چشمان‌شان را دام راه مردان خدا و وسیله امتحان و ابتلاء ایشان کرده بود.این بانوان به مجازات اینکه چشمان‌شان، حبائل [= کمندهای] شیطان شده بود، ازحدقه درمی‌آوردندشان و در طبقی از عتاب و استغنا می‌نهادند و برای مشایخ تردامن می‌فرستادند. به برکت آن چشم‌های آتشینِ برکنده شده، به مشایخ عظام، توفیق توبه و تعالی ارزانی می‌شد.
برای مثال روایت شده که حسن بصری زنی باجمال دید.گامی چند از پی او رفت. زن گفت: چرا می‌آیی. گفت:از بهر آنکه بدان دو چشم تو سخت فتنه شدم. زن گفت:همین‌جا بنشین که من تو را دل‌خشنود کنم.پس به خانه رفت و چشم خود کند و بر طبقی نهاد و برای حسن فرستاد که «مرا چشمی نباید که کسی به سبب آن از خدا برآید».حسن را دل از جا برخاست... زن از زخمِ چشم ِبرکنده جان نبرد اما سبب‌ساز توبه شیخ شد(منتخب رونق المجالس،تصحیح رجایی بخارایی، صص46-47).
سبب توبه عتبه‌الغلام هم این بود که در اوایل کارش به زنی نگریست و عاشقش شد. «آن سرپوشیده را خبر کردند.کس فرستاد که از ما کجا دیدی؟گفت: چشم.سرپوشیده چشم برکند و بر طبقی نهاد و پیش وی فرستاد و گفت:آنچه دیدی می‌بین.عتبه بیدار شد و توبه کرد».(تذکره الاولیاء، طبع نیکلسون،ج1، ص57)...از سرنوشت آن سرپوشیده خبری ندارم.
❇️ مطلب از :جناب میلاد عظیمی،کانال زلف سخن ۲
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
به این بیت سعدی توجه کنید:
چشم چپ خویشتن برآرم
تا چشم نبیندت بجز راست
عده‌ای از صوفیان درباره عشق و شاهدبازی عقیده مشهوری دارند؛می‌گویند نگاه‌شان به زیبارویان کژ و هوسناک نیست و در آیینه زیبایی آنها تفرج صنع خدا می‌کنند.بیت سعدی در این منظومه قرار می‌گیرد.در چنین بافتی با شیوه‌ای ایهام‌پرورد می‌گوید:چشم چپ/ ناراست/ آلوده‌نظرم را درمی‌آورم تا مطلقاً پاک و راست و بی‌شائبه هوا و هوس به تو بنگرم.
در نگاه اول به نظر می‌رسد "درآوردن چشم خود" مبالغه مستعار شاعرانه‌ای است که فقط در دنیای تخیل وجود دارد. ولی چنین نیست. به روایت خیال‌پرورانه برخی متون زهد و تصوف، در جهان واقع، صوفیان و زاهدان و عابدانی بودند که به بادافره نگاه چپ و عشق ناراست خود به زیبارویان، بر آن می‌شدند که چشمان خود را از حدقه دربیاورند؛ گاهی چشم خود را به دست خود کندند و زمانی نیز به فرمان خدا از این کار هولناک منصرف شدند.
بیشتر این آقایان چشم‌کَن بی نام و نشان هستند مثل: آن عابدی که در شام در صومعه‌ای عبادت می‌کرد. یک روز زنی زیبا دید. خرامش زن به چشمش نیکو آمد و «دلش به او میل کرد». زن رفت و عابد به صومعه برگشت. پشیمان شد و گریست و «دو دیده خود برکند و بینداخت و گفت عقوبت آنکه نظر من خطا چرا کرد؟» (هزارحکایت صوفیان،تصحیح حامد خاتمی‌پور، ص286) یا آن زاهد بنی‌اسرائیل که به زنی نگریست و مفتون او شد. در حال پشیمان شد و تصمیم گرفت برای عقوبت خودش، یک روز چشمش را درآورد و یک روز دستش را ببرد و یک روز پایش را قطع کند (همان،287) یا آن عابد بنی‌اسرائیل که با زنی خلوت کرد و ناگاه به خود آمد و به نفس نهیب زد که: «ای نفس خرمن طاعت من را آتش بر زدی... اختیار کن از این سه کار یکی: این دیده‌ها که بر وی نظر کردی برکَنم یا...» (همان،289). در همین کتاب از عابدی سخن رفته که به یک نگاه عاشق زنی شد و... بر آن شد که آن‌قدر بگرید تا نابینا شود که به فضل الهی و همت حافظ و انفاس سحرخیزان توفیق یافت و کور شد (همان،289).
چنین کاری به صوفی نام‌‌دار ابوبکر وراق هم نسبت داده شده است.وراق بیست سال مجاور کعبه بود.یک شب هوس خوردن شیر کرد و از حرم بیرون رفت.چشمش به کنیزکی زیبا افتاد و دلش شیفته هوای او شد...شیخ به مغازله با کنیزک پرداخت که: «چه آفت بود که مرا لشکر جمال تو درآمد و هستی من به غارت بداد؟»دخترک گفت:«اگر دلت در چنگ ما اسیر بودی ترا کی آرزوی شیر بودی؟... شیخ گفت: چون فراست آن کنیزک بدیدم انگشت درکردم و هر دو دیده خود برکندم و گفتم: آن دیده که دلیل راه شیطان باشد، صحبت ما را نشاید»(الستین الجامع للطائف البساتین، تصحیح محمد روشن، صص6-325).
گفتنی است همه این بزرگواران به برکت توبه مقبول،چشمان خود را بازیافتند و با بصیرتی نافذ،عقبات سلوک را درنوردیدند و به کمال رسیدند.
این را هم بنویسم. در فرهنگ عرفانی ما فضیلت چشم خویش از چشمخانه درآوردن، مختص مردان نیست.برخی پردازندگان متون زهد و تصوف، بانوان را هم به این سجیه مبارکه آراسته‌اند.عمل این زنان از نمونه‌های "زهد‌النساء" به شمار می‌آمد.نقل شده که زن زیبایی چشمان خود را کند و در طبقی نهاد و با طبق‌پوش پوشاند و برای برنایی که در پی او می‌آمد، فرستاد.جوان به آن جانانه گفته بود: «نظر به چشم تو کردم.دل اندر کار تو کردم. به ضرورت از پس تو می‌آیم»(پند پیران، تصحیح جلال متینی،ص120).آن زن بر اثر کندن چشم مُرد.
دسته دیگر زنان خوب‌چهره‌ای بودند که مشیت الهی چشمان‌شان را دام راه مردان خدا و وسیله امتحان و ابتلاء ایشان کرده بود.این بانوان به مجازات اینکه چشمان‌شان، حبائل [= کمندهای] شیطان شده بود، ازحدقه درمی‌آوردندشان و در طبقی از عتاب و استغنا می‌نهادند و برای مشایخ تردامن می‌فرستادند. به برکت آن چشم‌های آتشینِ برکنده شده، به مشایخ عظام، توفیق توبه و تعالی ارزانی می‌شد.
برای مثال روایت شده که حسن بصری زنی باجمال دید.گامی چند از پی او رفت. زن گفت: چرا می‌آیی. گفت:از بهر آنکه بدان دو چشم تو سخت فتنه شدم. زن گفت:همین‌جا بنشین که من تو را دل‌خشنود کنم.پس به خانه رفت و چشم خود کند و بر طبقی نهاد و برای حسن فرستاد که «مرا چشمی نباید که کسی به سبب آن از خدا برآید».حسن را دل از جا برخاست... زن از زخمِ چشم ِبرکنده جان نبرد اما سبب‌ساز توبه شیخ شد(منتخب رونق المجالس،تصحیح رجایی بخارایی، صص46-47).
سبب توبه عتبه‌الغلام هم این بود که در اوایل کارش به زنی نگریست و عاشقش شد. «آن سرپوشیده را خبر کردند.کس فرستاد که از ما کجا دیدی؟گفت: چشم.سرپوشیده چشم برکند و بر طبقی نهاد و پیش وی فرستاد و گفت:آنچه دیدی می‌بین.عتبه بیدار شد و توبه کرد».(تذکره الاولیاء، طبع نیکلسون،ج1، ص57)...از سرنوشت آن سرپوشیده خبری ندارم.
❇️ مطلب از :جناب میلاد عظیمی،کانال زلف سخن ۲
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
«نکته‌ای دربارهٔ «دیوِ سپید» و «دماوندیّهٔ» ملک‌الشعراء بهار
جایی دیگر به‌اختصار دربارهٔ جایگاهِ بهار در فرهنگِ ما و شخصیتِ چندوجهی و جامع‌الأطرافش سخن‌گفتم. همان‌جا اشاره‌شد: «شعرِ بهار شکلِ تکامل‌یافته و ثمرهٔ صدوپنجاه‌سال تتبّع و ممارستِ زبانی_ بیانیِ شاعرانِ عصرِ بازگشت در اسلوبِ قصیده‌سرایی به‌سبک‌و‌سیاقِ شاعرانِ قرونِ ۶_۴ است که به‌سببِ پیوندخوردن با روحِ زمان و بازتابِ التهاباتِ تاریخیِ عهدِ قاجاری و پهلویِ اول و دوم، به باروری رسیده‌است» (در تمامِ طولِ شب، انتشاراتِ مروارید، چ دوم، ۱۳۹۷، ۲۸۴).
بهار آن‌قدر شاعرِ مهمی بوده که نیما علی‌رغمِ همهٔ مخالفت‌هایش با شیوهٔ بهار و اقرانش، ابیاتی از دماوندیهٔ او را ازبربوده و می‌گفته:
«ما در حدّ خود به آنها احترام‌می‌گذاریم» (همان، ۲۸۷).
بهار چندین قصیدهٔ بلندبالا دارد، ازجمله «دماوندیّه»، «جغدِ جنگ»، «مِه کرد مسخّر...» و ... . اما قصیدّهٔ باشکوه و پرخاشگرانه و حتی می‌توان‌گفت آنارشیستیِ* «دماوندیّه»، به‌سببِ گره‌خوردگی عاطفه با شکل و محتوا، در میانِ این قصائد جایگاهی ویژه دارد. در این یادداشت تنها به نکته‌ای اشاره‌خواهدشد که نشان‌می‌دهد بهار تا چه پایه بر دقائقِ اشاراتِ اساطیری و مؤلفه‌های فرهنگ و ادبِ ایران اشراف‌داشت.
می‌دانیم که در فرهنگِ ایرانی خاستگاهِ دیو و دروج، تاریکی و تیرگی است. مطابقِ اوستا، خانهٔ دیو و دروج و اهریمن، «دوزخِ تاریکی» است. این باور تابدان‌جا بوده که ایرانیان حتی سیاهان را نتیجهٔ مقاربتِ زنی جوان با یک دیو، و یا مردی جوان با یک پری می‌دانستند. و در شاهنامه هم اگر از دیوِ سپید سخن به‌میان‌آمده، به‌سببِ موی سپیدِ آن دیو بوده، نه روی سپید. این دیو به‌مرور در ذهنِ ایرانیان با روی و اندامی سپید تصور شده؛ تابدان‌جا که حتی در نگارگری‌ها و مینیاتورهای قرونِ گذشته و متأخر، به‌کرّات با چنین برداشتی (دیوی سپید یا پیسه) مواجهیم. اما فردوسی به‌روشنی دربارهٔ این دیو می‌گوید: «به‌رنگِ شَبَه روی و چون شیر موی»؛ و «شَبَه» سنگی سیاه است (بهرام‌پور عمران، «ایهام‌های نویافته در شعرِ حافظ»، مجلهٔ ادب‌پژوهی، سال هشتم، ش۲۸، ۱۳۹۳، ص ۹۰).
و این لغزشی است که شاعرانِ بزرگی همچون خاقانی نیز دچارش‌شده‌اند:
از دَم سیاه کن رخِ دیوِ سپیدِ روز
چون دیوِ نفس کشت سلیمانِ صبح‌گاه (دیوان، به‌کوشش استاد سجادی، ص۳۷۵).
و در همان قرن (ق۶)، نجم‌الدین ابوالرّجاءِ قمی، در تاریخ‌الوزراء می‌نویسد: «روز سپیدْدیو است و شبْ زنگی» (به‌کوشش استاد محمدتقی دانش‌پژوه، مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقاتِ فرهنگی، ص۱۵۹).
اما ملک‌الشعراء بهار بر متونِ کهن به‌ویژه شاهنامه اشراف‌داشت و مقالاتِ متعددی نیز درباره‌اش نوشت. یادداشت‌هایش بر حاشیهٔ شاهنامه نیز چندسال پیش منتشرشد. بهار سالِ ۱۲۹۹ قصیده‌ای غرّا باعنوانِ «فردوسی» نیز سرود.
بهار زبانِ پهلوی نیز می‌دانست و این زبان را، همچون استاد مینوی، نزدِ هرتسفلد، که سالیانی را در ایران به‌سربرد، آموخت. ازهمین‌رو در دماوندیهٔ بهار، به‌دقت اشاره میشود که قلهٔ کهنسالِ دماوند، همچون دیوِ سپید، سری (موی سر) سپید دارد؛ یا مادر پیری است که روسریِ سپید بر سر کرده و یا جنگ‌جویی است که کلاه‌خودی سپید بر سرنهاده. و پرواضح است که در این تصاویر، شاعر اشاره‌ای دارد به ستیغِ سربه‌فلک‌کشیده و اغلب پوشیده‌ازبرفِ قلهٔ دماوند:
ای دیوِ سپیدِ پای‌دربند
ای گنبدِ گیتی ای دماوند
از سیم به‌سر یکی کله‌خود
ز آهن به میان یکی کمربند [ ...]
ای مادرِ سرسپید بشنو
این پندِ سیاه‌بخت فرزند
برکِش ز سر این سپیدْمعجر
بنشین به یکی کبود اورند [ ... ]
* باید به زمان و زمینهٔ سروده‌شدنِ دماوندیّه توجه‌داشت. کافی است به اشعارِ عشقی و عارف و خشم و خروش‌های‌شان در حدودِ سال‌های ۱۳۰۱_ ۱۲۹۹ نگاهی بیندازیم.
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
جایی دیگر به‌اختصار دربارهٔ جایگاهِ بهار در فرهنگِ ما و شخصیتِ چندوجهی و جامع‌الأطرافش سخن‌گفتم. همان‌جا اشاره‌شد: «شعرِ بهار شکلِ تکامل‌یافته و ثمرهٔ صدوپنجاه‌سال تتبّع و ممارستِ زبانی_ بیانیِ شاعرانِ عصرِ بازگشت در اسلوبِ قصیده‌سرایی به‌سبک‌و‌سیاقِ شاعرانِ قرونِ ۶_۴ است که به‌سببِ پیوندخوردن با روحِ زمان و بازتابِ التهاباتِ تاریخیِ عهدِ قاجاری و پهلویِ اول و دوم، به باروری رسیده‌است» (در تمامِ طولِ شب، انتشاراتِ مروارید، چ دوم، ۱۳۹۷، ۲۸۴).
بهار آن‌قدر شاعرِ مهمی بوده که نیما علی‌رغمِ همهٔ مخالفت‌هایش با شیوهٔ بهار و اقرانش، ابیاتی از دماوندیهٔ او را ازبربوده و می‌گفته:
«ما در حدّ خود به آنها احترام‌می‌گذاریم» (همان، ۲۸۷).
بهار چندین قصیدهٔ بلندبالا دارد، ازجمله «دماوندیّه»، «جغدِ جنگ»، «مِه کرد مسخّر...» و ... . اما قصیدّهٔ باشکوه و پرخاشگرانه و حتی می‌توان‌گفت آنارشیستیِ* «دماوندیّه»، به‌سببِ گره‌خوردگی عاطفه با شکل و محتوا، در میانِ این قصائد جایگاهی ویژه دارد. در این یادداشت تنها به نکته‌ای اشاره‌خواهدشد که نشان‌می‌دهد بهار تا چه پایه بر دقائقِ اشاراتِ اساطیری و مؤلفه‌های فرهنگ و ادبِ ایران اشراف‌داشت.
می‌دانیم که در فرهنگِ ایرانی خاستگاهِ دیو و دروج، تاریکی و تیرگی است. مطابقِ اوستا، خانهٔ دیو و دروج و اهریمن، «دوزخِ تاریکی» است. این باور تابدان‌جا بوده که ایرانیان حتی سیاهان را نتیجهٔ مقاربتِ زنی جوان با یک دیو، و یا مردی جوان با یک پری می‌دانستند. و در شاهنامه هم اگر از دیوِ سپید سخن به‌میان‌آمده، به‌سببِ موی سپیدِ آن دیو بوده، نه روی سپید. این دیو به‌مرور در ذهنِ ایرانیان با روی و اندامی سپید تصور شده؛ تابدان‌جا که حتی در نگارگری‌ها و مینیاتورهای قرونِ گذشته و متأخر، به‌کرّات با چنین برداشتی (دیوی سپید یا پیسه) مواجهیم. اما فردوسی به‌روشنی دربارهٔ این دیو می‌گوید: «به‌رنگِ شَبَه روی و چون شیر موی»؛ و «شَبَه» سنگی سیاه است (بهرام‌پور عمران، «ایهام‌های نویافته در شعرِ حافظ»، مجلهٔ ادب‌پژوهی، سال هشتم، ش۲۸، ۱۳۹۳، ص ۹۰).
و این لغزشی است که شاعرانِ بزرگی همچون خاقانی نیز دچارش‌شده‌اند:
از دَم سیاه کن رخِ دیوِ سپیدِ روز
چون دیوِ نفس کشت سلیمانِ صبح‌گاه (دیوان، به‌کوشش استاد سجادی، ص۳۷۵).
و در همان قرن (ق۶)، نجم‌الدین ابوالرّجاءِ قمی، در تاریخ‌الوزراء می‌نویسد: «روز سپیدْدیو است و شبْ زنگی» (به‌کوشش استاد محمدتقی دانش‌پژوه، مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقاتِ فرهنگی، ص۱۵۹).
اما ملک‌الشعراء بهار بر متونِ کهن به‌ویژه شاهنامه اشراف‌داشت و مقالاتِ متعددی نیز درباره‌اش نوشت. یادداشت‌هایش بر حاشیهٔ شاهنامه نیز چندسال پیش منتشرشد. بهار سالِ ۱۲۹۹ قصیده‌ای غرّا باعنوانِ «فردوسی» نیز سرود.
بهار زبانِ پهلوی نیز می‌دانست و این زبان را، همچون استاد مینوی، نزدِ هرتسفلد، که سالیانی را در ایران به‌سربرد، آموخت. ازهمین‌رو در دماوندیهٔ بهار، به‌دقت اشاره میشود که قلهٔ کهنسالِ دماوند، همچون دیوِ سپید، سری (موی سر) سپید دارد؛ یا مادر پیری است که روسریِ سپید بر سر کرده و یا جنگ‌جویی است که کلاه‌خودی سپید بر سرنهاده. و پرواضح است که در این تصاویر، شاعر اشاره‌ای دارد به ستیغِ سربه‌فلک‌کشیده و اغلب پوشیده‌ازبرفِ قلهٔ دماوند:
ای دیوِ سپیدِ پای‌دربند
ای گنبدِ گیتی ای دماوند
از سیم به‌سر یکی کله‌خود
ز آهن به میان یکی کمربند [ ...]
ای مادرِ سرسپید بشنو
این پندِ سیاه‌بخت فرزند
برکِش ز سر این سپیدْمعجر
بنشین به یکی کبود اورند [ ... ]
* باید به زمان و زمینهٔ سروده‌شدنِ دماوندیّه توجه‌داشت. کافی است به اشعارِ عشقی و عارف و خشم و خروش‌های‌شان در حدودِ سال‌های ۱۳۰۱_ ۱۲۹۹ نگاهی بیندازیم.
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نکاتی در مورد دو واژه 👈تلخیص و تخلیص
👈۱- " تلخیص " (با تقدیم لام بر خا ) به معنی شرح دادن و بیان کردن و به معنی کاستن و خلاصه کردن است. لیکن " تخلیص " (به تقدیم خا بر لام ) به معنی نجات دادن و رها کردن از بند گسستن است این دو واژه گاه گاه با هم اشتباه می شود و به جای یکدیگر استعمال می گردد.
👈۲- تلخیص و تخلیص در فرهنگ های فارسی هردو ریشه عربی دارند و به معنی خلاصه کردن آمده است.
تخلیص در لغت نامه به معنی خلاصه گرفتن،نجات دادن و ویژه کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن و رها کردن و خالص کردن آمده است.
تلخیص در لغت نامه به معنی خلاصه کردن و بیان کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن آمده است.
در فرهنگ های عربی نیز در مدخل تلخیص ریشه لخص و تخلیص،خلص به عنوان دو مصدر مستقل ضبط شده است.
عده ای می گویند تلخیص غلط مصطلح است و در بند ۱ اشاره شده است.
👈۳- مولفان نیز در زبان فارسی ۳ انسانی نظام آموزشی گذشته ، تلخیص و تخلیص را در مبحث فرایندهای واجی ابدال آورده اند که به نظر محمد علی حق شناس در کتاب آواشناسی، ابدال درست نیست و در کلماتی مانند هگرز /هرگز// سخر /سرخ //مزغ /مغز //و... فرایند قلب صورت گرفته است.
در کل معنی مشترک(خلاصه کردن ) در مدخل هر دو واژه آمده است.
✍تیمور مرادی
❇️ منبع: فرهنگ غلط های رایج ، حسن عرفان ، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی،ص165
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
👈۱- " تلخیص " (با تقدیم لام بر خا ) به معنی شرح دادن و بیان کردن و به معنی کاستن و خلاصه کردن است. لیکن " تخلیص " (به تقدیم خا بر لام ) به معنی نجات دادن و رها کردن از بند گسستن است این دو واژه گاه گاه با هم اشتباه می شود و به جای یکدیگر استعمال می گردد.
👈۲- تلخیص و تخلیص در فرهنگ های فارسی هردو ریشه عربی دارند و به معنی خلاصه کردن آمده است.
تخلیص در لغت نامه به معنی خلاصه گرفتن،نجات دادن و ویژه کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن و رها کردن و خالص کردن آمده است.
تلخیص در لغت نامه به معنی خلاصه کردن و بیان کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن آمده است.
در فرهنگ های عربی نیز در مدخل تلخیص ریشه لخص و تخلیص،خلص به عنوان دو مصدر مستقل ضبط شده است.
عده ای می گویند تلخیص غلط مصطلح است و در بند ۱ اشاره شده است.
👈۳- مولفان نیز در زبان فارسی ۳ انسانی نظام آموزشی گذشته ، تلخیص و تخلیص را در مبحث فرایندهای واجی ابدال آورده اند که به نظر محمد علی حق شناس در کتاب آواشناسی، ابدال درست نیست و در کلماتی مانند هگرز /هرگز// سخر /سرخ //مزغ /مغز //و... فرایند قلب صورت گرفته است.
در کل معنی مشترک(خلاصه کردن ) در مدخل هر دو واژه آمده است.
✍تیمور مرادی
❇️ منبع: فرهنگ غلط های رایج ، حسن عرفان ، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی،ص165
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «محاوره‌نویسی و غلط‌نویسی»
❇️ امروزه با ظهور دنیای مجازی و جایگزینی نوشتار به‌جای گفتار شاهد بروز غلط‌های املایی و دستوری‌ای هستیم که در پیام‌های کاربران مجازی نمود پیدا کرده است و این مشکل تا حد چشم‌گیری در نوشته‌های حقیقی از قبیل تابلو‌های تبلیغاتی و اعلان‌ها نیز دیده میشود
. این‌دست غلط‌های املایی نه‌تنها در میان عامه، بلکه در میان افراد تحصیل کرده جامعه نیز رواج یافته است.
در کنار این مهم نیز شاهد رشد چشم‌گیر استعمال لغات انگلیسی در میان افراد جامعه هم هستیم. استفاده از لغاتی که گاهی کاربردن آن الزامی برای گوینده در پی ندارد و می‌توان مدعی بود که معادل فارسی آن چه‌بسا زیباتر و خوش‌آهنگ‌تر است. لغاتی مانند: پرفکت perfect = بی‌نقص،عالی؛ نایس nice =خوب، زیبا،قشنگ؛ بای bye=بدرود، خداحافظ و... است.
البته در بعضی حوزه‌ها استعمال لغات فنی، یک امر طبیعی است. به‌طور مثال در رشته‌های کامپیوتر، معماری، و یا حتا موسیقی این مسأله کاملاً طبیعی‌است. اما رواج آن میان توده بیشتر جنبه‌ٔ نمایشی دارد. در بعضی موارد نیز وام گرفتن از زبان دیگری محسوب میشود که آن لغات جای خودشان را در زبان باز کرده‌اند و می‌توان گفت به‌غنا و وسعت زبان فارسی کمک کرده‌اند؛ البته زبان‌هایی مانند عربی، ترکی و... نیز از فارسی وام گرفته‌اند و بسیاری از واژه‌ها ریشه‌ٔ فارسی دارند.
بخش عمده‌ای از غلط‌های رایج در نوشتار امروز ریشه در مجاز دارد و می‌توان آنها را به‌چند دسته تقسیم کرد:
_غلط‌های دستوری: که در برخی آثار منتشر شده نیز شاهد هستیم که عدم دقت نویسنده موجب شلختگی جملات است و خواننده را در خوانش با مشکل مواجه میکند.
_غلط‌های املایی: که بیشتر در دنیای مجاز شاهد آن بودیم؛ اما گاهی در نوشته‌های حقیقی هم دیده میشود.(البته در برخی موارد شباهت واژه‌ها افراد را در تمیز دادن آنها دچار مشکل میکند)
_گفتارنویسی(محاوره): که عیناً لغت ملفوظ را می‌نویسند که در برخی موارد نوشتار آن غلط است، مانند: نزدیکه خونه، مادره رضا، خیابونه خلوت، و... (البته بعضی از این غلط‌نویسی‌ها را می‌توان شیطنت کاربران دانست، مانند: صلام:سلام، تارف:تعارف، خبالا: خب حالا و...).
در این یادداشت برای جلوگیری از اطناب و درازی سخن از ورود به‌بحث غلط‌های دستوری و واژه‌های انگلیسی پرهیز می‌کنیم، چرا که خود فرصت دیگری را می‌طلبد. نگارنده سعی دارم بیشتر به‌مسألهٔ واژ‌هایی که امروزه رواج یافته بپردازم و در بحث محاوره‌نویسی مثال‌هایی از آثار ترجمه شده و... بیاورم.
◀️ است یا هست؟!
در پیام‌هایی که تحت عنوان «محاوه‌نویسی» در مجاز منتشر میشود اکثر کاربران بین استفاده «است و هست» دچار مشکل هستند. به‌طور مثال: «این دوربین، یکی از دوربین‌های خوب هست» و یا « این نظر شخصی من هست» و...
«است» فعلی اِسنادی‌است؛ یعنی رابطه‌ی مسندالیه و مسند را برقرار میکند. در واقع عمل مشخصی انجام نمی‌شود، مانند: «هوا خوب است»؛ «آسمان ابری‌است»؛ و... که در واقع رابطه‌ٔ بین «هوا و خوب» و «آسمان و ابری» را برقرار میکند.
اما «هست» به‌معنای وجود داشتن است، مانند:«پول در خانه هست»و..
البته در برخی موارد «است» بر «هست» ترجیح دارد. در مواردی هم «اند» به «هست» برتری دارد؛ مانند: «او کارگر است»؛ «این دوچرخه‌ی من است»؛ «در خانه گاهی افراد خانواده با هم مخالف‌اند» و ...
در نظر داشته باشیم که «اند» با فعل پیش از خود باید با نیم‌فاصله نوشته شود. (نیم‌فاصله یعنی دو واژه به هم چسبیده نباشد و فاصله هم نداشته باشند. این مسأله در بین ویراستاران و نویسندگان باید مورد توجه باشد).
در برخی موارد باید از «هست» استفاده کنیم. به‌طور مثال برای تأکید: «پدرم در خانه هست»؛ «پول به اندازه کافی هست» و یا « ای بسا ابلیس آدم‌روی هست»؛ «از عدم‌ها سوی هستی هر زمان/ هست، یارب، کاروان در کاروان».
زمانی که مجبوریم فعل‌مان جمع باشد:«اختلاف نظر بین احزابی که فعال هستند، طبیعی‌است». هر چند می‌توان با «اند» هم جمع بست.
پس بنویسیم:« این دوربین، یکی از دوربین‌های خوب است»و...
◀️ کسره یا «ه»؟ محاوره‌نویسی
با نگاهی آسان‌گیرانه باید عرض کنم که گفتارنویسی در مجاز یکی از راحت‌ترین شیوه‌های پیام است. البته در «رمان» هم شاهد این مسأله هستیم. اما بحث سر چگونه نوشتن است. در بسیاری موارد «ه» به‌جای «کسره اضافی ِ» استفاده میشود که اشتباه است. به‌طور مثال: «پسره خوب، دوسته من و...»
در بسیاری موارد کاربران اینگونه می‌نویسند: «پدرم مشغوله کاره»؛ «دوچرخه تویه حیاطه»؛«مادره رضا اومده»؛ «بردارم سره کاره» و نمونه‌های دیگری که دیده‌اید و حتا ممکن است خودمان هم مرتکب شده باشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ امروزه با ظهور دنیای مجازی و جایگزینی نوشتار به‌جای گفتار شاهد بروز غلط‌های املایی و دستوری‌ای هستیم که در پیام‌های کاربران مجازی نمود پیدا کرده است و این مشکل تا حد چشم‌گیری در نوشته‌های حقیقی از قبیل تابلو‌های تبلیغاتی و اعلان‌ها نیز دیده میشود
. این‌دست غلط‌های املایی نه‌تنها در میان عامه، بلکه در میان افراد تحصیل کرده جامعه نیز رواج یافته است.
در کنار این مهم نیز شاهد رشد چشم‌گیر استعمال لغات انگلیسی در میان افراد جامعه هم هستیم. استفاده از لغاتی که گاهی کاربردن آن الزامی برای گوینده در پی ندارد و می‌توان مدعی بود که معادل فارسی آن چه‌بسا زیباتر و خوش‌آهنگ‌تر است. لغاتی مانند: پرفکت perfect = بی‌نقص،عالی؛ نایس nice =خوب، زیبا،قشنگ؛ بای bye=بدرود، خداحافظ و... است.
البته در بعضی حوزه‌ها استعمال لغات فنی، یک امر طبیعی است. به‌طور مثال در رشته‌های کامپیوتر، معماری، و یا حتا موسیقی این مسأله کاملاً طبیعی‌است. اما رواج آن میان توده بیشتر جنبه‌ٔ نمایشی دارد. در بعضی موارد نیز وام گرفتن از زبان دیگری محسوب میشود که آن لغات جای خودشان را در زبان باز کرده‌اند و می‌توان گفت به‌غنا و وسعت زبان فارسی کمک کرده‌اند؛ البته زبان‌هایی مانند عربی، ترکی و... نیز از فارسی وام گرفته‌اند و بسیاری از واژه‌ها ریشه‌ٔ فارسی دارند.
بخش عمده‌ای از غلط‌های رایج در نوشتار امروز ریشه در مجاز دارد و می‌توان آنها را به‌چند دسته تقسیم کرد:
_غلط‌های دستوری: که در برخی آثار منتشر شده نیز شاهد هستیم که عدم دقت نویسنده موجب شلختگی جملات است و خواننده را در خوانش با مشکل مواجه میکند.
_غلط‌های املایی: که بیشتر در دنیای مجاز شاهد آن بودیم؛ اما گاهی در نوشته‌های حقیقی هم دیده میشود.(البته در برخی موارد شباهت واژه‌ها افراد را در تمیز دادن آنها دچار مشکل میکند)
_گفتارنویسی(محاوره): که عیناً لغت ملفوظ را می‌نویسند که در برخی موارد نوشتار آن غلط است، مانند: نزدیکه خونه، مادره رضا، خیابونه خلوت، و... (البته بعضی از این غلط‌نویسی‌ها را می‌توان شیطنت کاربران دانست، مانند: صلام:سلام، تارف:تعارف، خبالا: خب حالا و...).
در این یادداشت برای جلوگیری از اطناب و درازی سخن از ورود به‌بحث غلط‌های دستوری و واژه‌های انگلیسی پرهیز می‌کنیم، چرا که خود فرصت دیگری را می‌طلبد. نگارنده سعی دارم بیشتر به‌مسألهٔ واژ‌هایی که امروزه رواج یافته بپردازم و در بحث محاوره‌نویسی مثال‌هایی از آثار ترجمه شده و... بیاورم.
◀️ است یا هست؟!
در پیام‌هایی که تحت عنوان «محاوه‌نویسی» در مجاز منتشر میشود اکثر کاربران بین استفاده «است و هست» دچار مشکل هستند. به‌طور مثال: «این دوربین، یکی از دوربین‌های خوب هست» و یا « این نظر شخصی من هست» و...
«است» فعلی اِسنادی‌است؛ یعنی رابطه‌ی مسندالیه و مسند را برقرار میکند. در واقع عمل مشخصی انجام نمی‌شود، مانند: «هوا خوب است»؛ «آسمان ابری‌است»؛ و... که در واقع رابطه‌ٔ بین «هوا و خوب» و «آسمان و ابری» را برقرار میکند.
اما «هست» به‌معنای وجود داشتن است، مانند:«پول در خانه هست»و..
البته در برخی موارد «است» بر «هست» ترجیح دارد. در مواردی هم «اند» به «هست» برتری دارد؛ مانند: «او کارگر است»؛ «این دوچرخه‌ی من است»؛ «در خانه گاهی افراد خانواده با هم مخالف‌اند» و ...
در نظر داشته باشیم که «اند» با فعل پیش از خود باید با نیم‌فاصله نوشته شود. (نیم‌فاصله یعنی دو واژه به هم چسبیده نباشد و فاصله هم نداشته باشند. این مسأله در بین ویراستاران و نویسندگان باید مورد توجه باشد).
در برخی موارد باید از «هست» استفاده کنیم. به‌طور مثال برای تأکید: «پدرم در خانه هست»؛ «پول به اندازه کافی هست» و یا « ای بسا ابلیس آدم‌روی هست»؛ «از عدم‌ها سوی هستی هر زمان/ هست، یارب، کاروان در کاروان».
زمانی که مجبوریم فعل‌مان جمع باشد:«اختلاف نظر بین احزابی که فعال هستند، طبیعی‌است». هر چند می‌توان با «اند» هم جمع بست.
پس بنویسیم:« این دوربین، یکی از دوربین‌های خوب است»و...
◀️ کسره یا «ه»؟ محاوره‌نویسی
با نگاهی آسان‌گیرانه باید عرض کنم که گفتارنویسی در مجاز یکی از راحت‌ترین شیوه‌های پیام است. البته در «رمان» هم شاهد این مسأله هستیم. اما بحث سر چگونه نوشتن است. در بسیاری موارد «ه» به‌جای «کسره اضافی ِ» استفاده میشود که اشتباه است. به‌طور مثال: «پسره خوب، دوسته من و...»
در بسیاری موارد کاربران اینگونه می‌نویسند: «پدرم مشغوله کاره»؛ «دوچرخه تویه حیاطه»؛«مادره رضا اومده»؛ «بردارم سره کاره» و نمونه‌های دیگری که دیده‌اید و حتا ممکن است خودمان هم مرتکب شده باشید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی
❇️ به نظرتان طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی چیست؟
پیش از پاسخ به این سؤال، چند نکته را توضیح دهم:
🔹۱. یکی از اهداف طرح این پرسش آشناییِ بیشتر با امکانات واژه‌سازی در زبان فارسی است.
🔹۲. منظور از کلمۀ فارسی لزوماً داشتن اجزای «اصیل» فارسی نیست. همین مقدار که این واژه در فارسی استفاده شود کافی است.
🔹۳. منظور از کلمه طبیعتاً گروه نحوی نیست. بیشترِ گروه‌های نحوی در زبان فارسی یا موصوف و صفت هستند، مانند فاصلۀ کانونی؛ یا مضاف و مضاف‌الیه هستند، مانند کشتیِ بخار؛ یا گروه حرف اضافه‌دار هستند، مانند پردازش از دور. پس توجه داشته باشید که گروه‌های نحوی شامل این پرسش نمی‌شوند.
🔹۴. ملاک را برای تشخیص طولانی‌ترین کلمه تعداد تکواژها می‌گذاریم، هرچند براساس تعداد واج‌ها، حروف و هجاها هم می‌توان سنجید.
🔹۵. معروف است که طولانی‌ترین کلمه در زبان انگلیسی antidisestablishmentarianism است، با ۲۸ حرف و ۱۲ هجا و متشکل از هفت تکواژ:
anti+dis+establish+ment+ary+an+ism
این واژه مربوط است به جنبشی سیاسی در قرن نوزدهم در بریتانیا. اما کلمۀ طولانی‌تر از این هم در فرهنگ‌های لغت انگلیسی ثبت شده:
pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis
این واژه نام یک بیماری ریوی است، با ۴۵ حرف و احتمالاً متشکل از ۹ تکواژ:
pneumono+ultra+micro+scop+ic+silico+volcano+coni+osis
🔹۶. معروف است که طولانی‌ترین کلمات به‌هم‌چسبیده در قرآن، براساس تعداد حروف، «فَسَیَکفیکَهُم» (بقره: ۱۳۷) است. این کلمه ۱۰ حرف دارد و پنج تکواژ: ف+س+یکفی+ک+هم. اما «فَاسقَیناکُموه» (حجر: ۲۲) طولانی‌تر است که ۱۱ حرف دارد و پنج تکواژ: ف+اسقی+نا+کم+ه.
🔸اما در زبان فارسی: برخی گفته‌اند طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی احتمالاً «بادمجان‌دورِقاب‌چین» است. این کلمه از مقولۀ صفت است، ۱۸ واج و ۱۶ حرف و هفت هجا دارد، و متشکل از پنچ تکواژ است: بادمجان+دور+کسره+قاب+چین.
🔸بادمجان‌دورقاب‌چین به افراد چاپلوس و متملق اطلاق میشود. دربارۀ منشأ این کلمه گفته‌اند: در زمان ناصرالدین‌شاه، بزرگان سیاسی برای اینکه مراتب ارادت و اخلاص خود را به شاه نشان دهند به آشپزخانۀ شاهنشاهی می‌رفتند و مانند خدمه بادمجان‌ها را پوست می‌کندند و دور بشقاب‌های آش یا خورش می‌چیدند و این کار را طوری انجام می‌دادند که شاه در هنگام سرزدن به آشپزخانه آنها را ببیند.
🔸اما ظاهراً طولانی‌ترین کلمه‌ای که تا به اکنون، براساس تعداد تکواژ، در زبان فارسی شناخته‌ایم یا دست‌کم در فرهنگ لغت ثبت شده «سبیل‌ازبناگوش‌دررفته» است که از مقولۀ صفت است، ۲۲ واج و ۱۸ حرف و ۹ هجا دارد، و از هشت تکواژ تشکیل شده: سبیل+از+بن+گوش+در+رو+ت+ه
«سبیل‌ازبناگوش‌دررفته» در فرهنگ سخن ضبط شده و برخلاف ظاهرش معنای استعاری ندارد: «دارای سبیل بلندی که از دو سوی صورت فراتر رفته است».
#واژگان
#ساختواژه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ به نظرتان طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی چیست؟
پیش از پاسخ به این سؤال، چند نکته را توضیح دهم:
🔹۱. یکی از اهداف طرح این پرسش آشناییِ بیشتر با امکانات واژه‌سازی در زبان فارسی است.
🔹۲. منظور از کلمۀ فارسی لزوماً داشتن اجزای «اصیل» فارسی نیست. همین مقدار که این واژه در فارسی استفاده شود کافی است.
🔹۳. منظور از کلمه طبیعتاً گروه نحوی نیست. بیشترِ گروه‌های نحوی در زبان فارسی یا موصوف و صفت هستند، مانند فاصلۀ کانونی؛ یا مضاف و مضاف‌الیه هستند، مانند کشتیِ بخار؛ یا گروه حرف اضافه‌دار هستند، مانند پردازش از دور. پس توجه داشته باشید که گروه‌های نحوی شامل این پرسش نمی‌شوند.
🔹۴. ملاک را برای تشخیص طولانی‌ترین کلمه تعداد تکواژها می‌گذاریم، هرچند براساس تعداد واج‌ها، حروف و هجاها هم می‌توان سنجید.
🔹۵. معروف است که طولانی‌ترین کلمه در زبان انگلیسی antidisestablishmentarianism است، با ۲۸ حرف و ۱۲ هجا و متشکل از هفت تکواژ:
anti+dis+establish+ment+ary+an+ism
این واژه مربوط است به جنبشی سیاسی در قرن نوزدهم در بریتانیا. اما کلمۀ طولانی‌تر از این هم در فرهنگ‌های لغت انگلیسی ثبت شده:
pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis
این واژه نام یک بیماری ریوی است، با ۴۵ حرف و احتمالاً متشکل از ۹ تکواژ:
pneumono+ultra+micro+scop+ic+silico+volcano+coni+osis
🔹۶. معروف است که طولانی‌ترین کلمات به‌هم‌چسبیده در قرآن، براساس تعداد حروف، «فَسَیَکفیکَهُم» (بقره: ۱۳۷) است. این کلمه ۱۰ حرف دارد و پنج تکواژ: ف+س+یکفی+ک+هم. اما «فَاسقَیناکُموه» (حجر: ۲۲) طولانی‌تر است که ۱۱ حرف دارد و پنج تکواژ: ف+اسقی+نا+کم+ه.
🔸اما در زبان فارسی: برخی گفته‌اند طولانی‌ترین کلمه در زبان فارسی احتمالاً «بادمجان‌دورِقاب‌چین» است. این کلمه از مقولۀ صفت است، ۱۸ واج و ۱۶ حرف و هفت هجا دارد، و متشکل از پنچ تکواژ است: بادمجان+دور+کسره+قاب+چین.
🔸بادمجان‌دورقاب‌چین به افراد چاپلوس و متملق اطلاق میشود. دربارۀ منشأ این کلمه گفته‌اند: در زمان ناصرالدین‌شاه، بزرگان سیاسی برای اینکه مراتب ارادت و اخلاص خود را به شاه نشان دهند به آشپزخانۀ شاهنشاهی می‌رفتند و مانند خدمه بادمجان‌ها را پوست می‌کندند و دور بشقاب‌های آش یا خورش می‌چیدند و این کار را طوری انجام می‌دادند که شاه در هنگام سرزدن به آشپزخانه آنها را ببیند.
🔸اما ظاهراً طولانی‌ترین کلمه‌ای که تا به اکنون، براساس تعداد تکواژ، در زبان فارسی شناخته‌ایم یا دست‌کم در فرهنگ لغت ثبت شده «سبیل‌ازبناگوش‌دررفته» است که از مقولۀ صفت است، ۲۲ واج و ۱۸ حرف و ۹ هجا دارد، و از هشت تکواژ تشکیل شده: سبیل+از+بن+گوش+در+رو+ت+ه
«سبیل‌ازبناگوش‌دررفته» در فرهنگ سخن ضبط شده و برخلاف ظاهرش معنای استعاری ندارد: «دارای سبیل بلندی که از دو سوی صورت فراتر رفته است».
#واژگان
#ساختواژه
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
♦️انواع گل ، در ادب فارسی
یکی از شاهکارهای عالم خلقت است که راز و رمز غریبی با خود دارد . لطافت ، رنگ ، بو و مکانیسم ظاهری اش بگونه ای است که بدون شک ، چشم ناظرین را خیره می سازد و انسان را دربرابر آن همه زیبایی به تحیر وا می دارد . گاهی شعرا ، گل را تصویری از آن یگانه معبود ازلی می دانند که چون ، باغبان روزگار نتوانسته است آن را به زیبایی خدای جمیل ، ترسیم کند ، از سرِ خجلت ، در غنچه اش پنهان ساخته است .
زمانه از ورق گل ، مثال روی تو بست / ولی زشرم تو در غنچه کرد پنهانش . (حافظ)
در عالم ادب ، هر گلی به تناسب ، نماد و یا نشانه ای از یکی از اعضای آدمی و گاهی متفرعات وجود او ، همچون عُمر ، وفا ، رنگ ویا ...است . در این وجیزه ، سعی شده است که ضمن معرفی کوتاه هریک ، نقش نمادین و کاربردی ادبی آن بررسی گردد .
1- #آلاله (شقایق ،لاله) ، گلی سرخ رنگ و نماد موجودی که عمرش گذران است . او بی بار است و داغ روزگار بردل دارد .
* دل ما به دور رویت ، ز چمن فراغ دارد / که چو سرو ، پای بند است و چو لاله داغ دارد . (حافظ)
* یکی برزیگری نالون در این دشت / به چشم خون فشان ، آلاله می کشت . (باباطاهر)
2- #ارغوان ، رنگی متمایل به قرمز دارد و در عربی ارجوان است . گاهی نمادی از رنگ چهره ی افراد است .
* فرنگیس بگرفته گیسو به دست / گل ارغوان را به فندق بخست . (فردوسی)
3- #اسپرغم ( ریحان ، شاهسپرم) ، مطلق گیاهان خوشبوست .
* بادام بُنان ، مقنعه بر سر بدریدند / شاه اسپرمان ، چین در زلف کشیدند . (منوچهری)
4 – #بادام ، استعاره از چشم یار است .
* دهانت پسته و چشمانت بادام / فدای آن دهان و چشم بادام . (شرفنامه ی منیری)
5- #بنفشه ، علاوه بر کبودی پشت لب یار ، لطافت و بوی خوش ، سرافکندگی را بدان تشبیه می سازند .
* مانند بنفشه ، سرنگونی ز هوس / چون لاله ز تو ، رنگ به کار آید و بس . (رشیدی سمرقندی)
* با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق / همچو بنفشه ، سر به گریبان کشیده ایم . (رهی معیری)
6- #بوستان_افروز (تاج خروس ، گل یوسف) ، سرخ رنگ و بی بو ، عده ای آن را نماد شخص لاغر و نازک اندام می دانند و عده ای هم سنان خون آلودی می دانند که در جنگ به کار می رود .
* بوستان افروز ، پیش ضیمران / چون نزاری ، پیش رویِ فربهی . ( منوچهری)
* بوستان افروز تازه در میان بوستان / همچو خون آلوده در هیجا ، سنان کارزار . (غضایری رازی)
7- #بید ، درختی کم استقامت در جریان باد .
* تن هرکسی گشت لرزان چو بید / که کوپال و شمشیرشان بُد امید . (فردوسی)
8 – #خیری (گل همیشه بهار) ، زرد و خوشبو ، رویِ زرد را بدان تشبیه کنند .
* تا گل خیری بود چو روی معصفر / تا تن سنبل بود چو زلف مجعد . (منوچهری)
9- درخت ، انسان ، دوستی ، وفا و امید را بدان تشبیه کنند.
* درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد / نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد . (ناصرخسرو)
10- درخت #طوبی ، درختی بهشتی که به زیبایی ، پاکی و خرمی معروف است .
* سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض / به هوایِ سرِ کوی تو برفت از یادم . (حافظ)
11- #ریحان (ر . ک . اسپرغم)
12- #زردگل یا گل زرد ، نمادی از روی زرد یار است .
* دل غالیه فام است و رُخش چون گلِ زرد است / گویی که شبِ دوش ، میِ غالیه خورده است . (منوچهری)
13- #زعفران ، خوش رنگ ، معطر و گرانقیمت تر از طلا .
* درم ریخته از کران تا کران / همان مشک و دینار و هم زعفران . (فردوسی)
14- #زیتون ، درختی با ارتفاع حداکثر 15 متر، چوبش سخت و زرد رنگ . چون به موجب نص قرآن مجید ، مبارک است ، نشاننده ی آن را پرهیزگار می دانند .
* نه زو هرگز بدی خیزد ، نه از بدخواه او نیکی / چو زیتون برنیارد خار و خار بر زیتون . ( قطران تبریزی)
15- #سمن ، گلی است سپید و خوشبو که آن را یاسمن و یاس گویند .
* هرباد که از سوی بخارا به من آید / با بوی گل و مشک نسیم و سمن آید .
16- #سنبل ، که در ادب فارسی ، به معنی موی و زلف است و سنبلِ تَر ، به معنی خط جوانان ، خال و زلف خوبان است .
* به غنچه ی تو ، شکر خنده ، نشانه ی باده / به سنبل تو در گوش ، مهره ی افعی . (رودکی)
17- #سیب ، تشبیه زنخدان محبوب در شعر شاعران ، به آن معمول بوده است .
* وان زنخدان ، به سیب مانَد راست / اگر از مشک ، خال دارد سیب . (رودکی)
18- #شقایق ، نخستین گلی است که در بهار ، به روی طبیعت لبخند می زند و می شکفد . او پیام آور بهار است . شعرا ، کشتگان میدان جنگ را به دشت شقایق و یا لاله زار تشبیه کرده اند .
* بیابان چو دریای خون شدست / تو گفتی ز روی زمین لاله رُست
19- #شمشاد ، قامت معتدل محبوب ، بدان تشبیه شده است .
* به بالای تو مانَد سرو شمشاد / اگر به هر دو مانَد نقش نوشاد . (ویس و رامین)
20- #صنوبر ، درختی است که حدود 20 گونه از آن در طبیعت وجود دارد . این درخت استعاره از قامت بلند است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یکی از شاهکارهای عالم خلقت است که راز و رمز غریبی با خود دارد . لطافت ، رنگ ، بو و مکانیسم ظاهری اش بگونه ای است که بدون شک ، چشم ناظرین را خیره می سازد و انسان را دربرابر آن همه زیبایی به تحیر وا می دارد . گاهی شعرا ، گل را تصویری از آن یگانه معبود ازلی می دانند که چون ، باغبان روزگار نتوانسته است آن را به زیبایی خدای جمیل ، ترسیم کند ، از سرِ خجلت ، در غنچه اش پنهان ساخته است .
زمانه از ورق گل ، مثال روی تو بست / ولی زشرم تو در غنچه کرد پنهانش . (حافظ)
در عالم ادب ، هر گلی به تناسب ، نماد و یا نشانه ای از یکی از اعضای آدمی و گاهی متفرعات وجود او ، همچون عُمر ، وفا ، رنگ ویا ...است . در این وجیزه ، سعی شده است که ضمن معرفی کوتاه هریک ، نقش نمادین و کاربردی ادبی آن بررسی گردد .
1- #آلاله (شقایق ،لاله) ، گلی سرخ رنگ و نماد موجودی که عمرش گذران است . او بی بار است و داغ روزگار بردل دارد .
* دل ما به دور رویت ، ز چمن فراغ دارد / که چو سرو ، پای بند است و چو لاله داغ دارد . (حافظ)
* یکی برزیگری نالون در این دشت / به چشم خون فشان ، آلاله می کشت . (باباطاهر)
2- #ارغوان ، رنگی متمایل به قرمز دارد و در عربی ارجوان است . گاهی نمادی از رنگ چهره ی افراد است .
* فرنگیس بگرفته گیسو به دست / گل ارغوان را به فندق بخست . (فردوسی)
3- #اسپرغم ( ریحان ، شاهسپرم) ، مطلق گیاهان خوشبوست .
* بادام بُنان ، مقنعه بر سر بدریدند / شاه اسپرمان ، چین در زلف کشیدند . (منوچهری)
4 – #بادام ، استعاره از چشم یار است .
* دهانت پسته و چشمانت بادام / فدای آن دهان و چشم بادام . (شرفنامه ی منیری)
5- #بنفشه ، علاوه بر کبودی پشت لب یار ، لطافت و بوی خوش ، سرافکندگی را بدان تشبیه می سازند .
* مانند بنفشه ، سرنگونی ز هوس / چون لاله ز تو ، رنگ به کار آید و بس . (رشیدی سمرقندی)
* با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق / همچو بنفشه ، سر به گریبان کشیده ایم . (رهی معیری)
6- #بوستان_افروز (تاج خروس ، گل یوسف) ، سرخ رنگ و بی بو ، عده ای آن را نماد شخص لاغر و نازک اندام می دانند و عده ای هم سنان خون آلودی می دانند که در جنگ به کار می رود .
* بوستان افروز ، پیش ضیمران / چون نزاری ، پیش رویِ فربهی . ( منوچهری)
* بوستان افروز تازه در میان بوستان / همچو خون آلوده در هیجا ، سنان کارزار . (غضایری رازی)
7- #بید ، درختی کم استقامت در جریان باد .
* تن هرکسی گشت لرزان چو بید / که کوپال و شمشیرشان بُد امید . (فردوسی)
8 – #خیری (گل همیشه بهار) ، زرد و خوشبو ، رویِ زرد را بدان تشبیه کنند .
* تا گل خیری بود چو روی معصفر / تا تن سنبل بود چو زلف مجعد . (منوچهری)
9- درخت ، انسان ، دوستی ، وفا و امید را بدان تشبیه کنند.
* درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد / نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد . (ناصرخسرو)
10- درخت #طوبی ، درختی بهشتی که به زیبایی ، پاکی و خرمی معروف است .
* سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض / به هوایِ سرِ کوی تو برفت از یادم . (حافظ)
11- #ریحان (ر . ک . اسپرغم)
12- #زردگل یا گل زرد ، نمادی از روی زرد یار است .
* دل غالیه فام است و رُخش چون گلِ زرد است / گویی که شبِ دوش ، میِ غالیه خورده است . (منوچهری)
13- #زعفران ، خوش رنگ ، معطر و گرانقیمت تر از طلا .
* درم ریخته از کران تا کران / همان مشک و دینار و هم زعفران . (فردوسی)
14- #زیتون ، درختی با ارتفاع حداکثر 15 متر، چوبش سخت و زرد رنگ . چون به موجب نص قرآن مجید ، مبارک است ، نشاننده ی آن را پرهیزگار می دانند .
* نه زو هرگز بدی خیزد ، نه از بدخواه او نیکی / چو زیتون برنیارد خار و خار بر زیتون . ( قطران تبریزی)
15- #سمن ، گلی است سپید و خوشبو که آن را یاسمن و یاس گویند .
* هرباد که از سوی بخارا به من آید / با بوی گل و مشک نسیم و سمن آید .
16- #سنبل ، که در ادب فارسی ، به معنی موی و زلف است و سنبلِ تَر ، به معنی خط جوانان ، خال و زلف خوبان است .
* به غنچه ی تو ، شکر خنده ، نشانه ی باده / به سنبل تو در گوش ، مهره ی افعی . (رودکی)
17- #سیب ، تشبیه زنخدان محبوب در شعر شاعران ، به آن معمول بوده است .
* وان زنخدان ، به سیب مانَد راست / اگر از مشک ، خال دارد سیب . (رودکی)
18- #شقایق ، نخستین گلی است که در بهار ، به روی طبیعت لبخند می زند و می شکفد . او پیام آور بهار است . شعرا ، کشتگان میدان جنگ را به دشت شقایق و یا لاله زار تشبیه کرده اند .
* بیابان چو دریای خون شدست / تو گفتی ز روی زمین لاله رُست
19- #شمشاد ، قامت معتدل محبوب ، بدان تشبیه شده است .
* به بالای تو مانَد سرو شمشاد / اگر به هر دو مانَد نقش نوشاد . (ویس و رامین)
20- #صنوبر ، درختی است که حدود 20 گونه از آن در طبیعت وجود دارد . این درخت استعاره از قامت بلند است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انواع استراحت ها
❇️ هفت نوع استراحتی که به آن نیاز داریم
تا حالا شده با وجود اینکه خوب خوابیدین، توی تعطیلات بودین و کار زیادی هم انجام ندادین، باز هم احساس خستگی کنین؟
🔷 چنین حالتی بهمون نشون می‌ده که نوع خستگی و استراحتی که نیاز داریم متفاوته.
زندگی‌های پرمشغله، استرس، روابط کاری و عاطفی و ... همه ممکنه به نوعی باعث خستگی ما بشن و هر کدوم هم به یک نوع استراحت نیاز دارن. تو این رشته توییت، ۷ نوع استراحتی که تو زندگی بهش نیاز داریم رو توضیح می‌دیم.
1️⃣ استراحت فیزیکی (Physical)
زمانی که احساس خستگی می‌کنین و بدن شما توان نداره، به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
راه‌های استراحت فیزیکی:
- در طول روز چرت بزنین
- زودتر از معمول بخوابین
- حرکت کششی انجام بدین
- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین
2️⃣ استراحت عاطفی (Emotional)
اگر تحریک‌پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
راه‌های استراحت عاطفی:
- از افراد سمی دوری کنین
- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسین
- خودتون رو برای حس‌هایی که دارین قضاوت نکنین
3️⃣ استراحت ذهنی (Mental)
اگر نمی‌تونین تمرکز کنین، نشخوار فکری می‌کنین، تو گذشته گیر کردین و نمی‌تونین رو‌به‌جلو فکر کنین؛ شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
راه‌های استراحت ذهنی:
- به طبیعت برین
- مدیتیشن کنین
- زمانی رو با خودتون تنها باشین
4️⃣ استراحت اجتماعی (Social)
معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن. باید بین
ارتباطاتی که از شما انرژی می‌گیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی می‌دن، تعادل برقرار کنین.
راه‌های استراحت اجتماعی:
- از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیرین
- با افراد حمایت‌گر معاشرت کنین
5️⃣ استراحت حسی (Sensory)
اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی‌تون می‌کنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه می‌‌کنن.
راه‌های استراحت حسی:
- چشم‌هاتون رو ببندین
- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین
- از سروصدای زیاد دوری کنین
6️⃣ استراحت خلاق (Creative)
اگر مدام در حال حل مسأله هستین یا احساس می‌کنین که دیگه ایده‌های خوب و الهام‌بخشی ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
- به فضا یا فردی که براتون الهام‌بخشه سر بزنین
- کتاب بخونین و به موسیقی گوش بدین
- کارهای سرگرم‌کننده انجام بدین
7️⃣ استراحت معنوی (Spiritual)
اگر احساس بی‌هدفی و پوچی می‌کنین، احتمالاً به استراحت معنوی (روحی) نیاز دارید. استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش می‌کنین و به فلسفه‌های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستین فکر می‌کنین.
منابع:
betterup
themindsjournalted
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ هفت نوع استراحتی که به آن نیاز داریم
تا حالا شده با وجود اینکه خوب خوابیدین، توی تعطیلات بودین و کار زیادی هم انجام ندادین، باز هم احساس خستگی کنین؟
🔷 چنین حالتی بهمون نشون می‌ده که نوع خستگی و استراحتی که نیاز داریم متفاوته.
زندگی‌های پرمشغله، استرس، روابط کاری و عاطفی و ... همه ممکنه به نوعی باعث خستگی ما بشن و هر کدوم هم به یک نوع استراحت نیاز دارن. تو این رشته توییت، ۷ نوع استراحتی که تو زندگی بهش نیاز داریم رو توضیح می‌دیم.
1️⃣ استراحت فیزیکی (Physical)
زمانی که احساس خستگی می‌کنین و بدن شما توان نداره، به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
راه‌های استراحت فیزیکی:
- در طول روز چرت بزنین
- زودتر از معمول بخوابین
- حرکت کششی انجام بدین
- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین
2️⃣ استراحت عاطفی (Emotional)
اگر تحریک‌پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
راه‌های استراحت عاطفی:
- از افراد سمی دوری کنین
- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسین
- خودتون رو برای حس‌هایی که دارین قضاوت نکنین
3️⃣ استراحت ذهنی (Mental)
اگر نمی‌تونین تمرکز کنین، نشخوار فکری می‌کنین، تو گذشته گیر کردین و نمی‌تونین رو‌به‌جلو فکر کنین؛ شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
راه‌های استراحت ذهنی:
- به طبیعت برین
- مدیتیشن کنین
- زمانی رو با خودتون تنها باشین
4️⃣ استراحت اجتماعی (Social)
معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن. باید بین
ارتباطاتی که از شما انرژی می‌گیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی می‌دن، تعادل برقرار کنین.
راه‌های استراحت اجتماعی:
- از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیرین
- با افراد حمایت‌گر معاشرت کنین
5️⃣ استراحت حسی (Sensory)
اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی‌تون می‌کنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه می‌‌کنن.
راه‌های استراحت حسی:
- چشم‌هاتون رو ببندین
- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین
- از سروصدای زیاد دوری کنین
6️⃣ استراحت خلاق (Creative)
اگر مدام در حال حل مسأله هستین یا احساس می‌کنین که دیگه ایده‌های خوب و الهام‌بخشی ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
- به فضا یا فردی که براتون الهام‌بخشه سر بزنین
- کتاب بخونین و به موسیقی گوش بدین
- کارهای سرگرم‌کننده انجام بدین
7️⃣ استراحت معنوی (Spiritual)
اگر احساس بی‌هدفی و پوچی می‌کنین، احتمالاً به استراحت معنوی (روحی) نیاز دارید. استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش می‌کنین و به فلسفه‌های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستین فکر می‌کنین.
منابع:
betterup
themindsjournalted
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ دستاوردهای شعری شاملو:
❇️ روزگار تحوّل و تکوین طرز شاعری و دستاوردهای شعری شاملو را در سه دوره می‌توان بر رسید:
◀️ ۱- دورۀ اوّل را می‌توان دوره تجربه‌اندوزی نامید که شامل سه کتاب است: آهنگ‌های فراموش شده، آهن‌ها و احساس و قطعنامه. این مجموعه‌ها از جهاتی بازتاب‌دهندۀ مقال حزب تودۀ ایران است و از آن دیدگاه کلی به جامعه می‌نگرد. می‌دانیم که بعد از شهریور ۱۳۲۰ بسیاری از روشنفکران ایرانی به این حزب پیوستند، با تمام سایه روشن‌ها و ابهاماتش. در کار شاملو اما شعر سیاسی هم می‌توانست غنایی باشد؛ بدین معنا که صفت سیاسی لزوماً و همیشه از شعریت کلام نمی‌کاهید و شعر را ناگزیر شعارگونه نمی‌کرد. شاملو با اینگونه سرایش در عمل نشان داد که شعر غنایی می‌تواند ابعاد سیاسی هم داشته باشد.
◀️ ۲- دورۀ دوم شاعری شاملو را می‌توان دورۀ آفریدگاری متحوّل و متنوّع نامید. کتاب هوای تازه در شش بخش تنظیم شده و هر یک از این شش بخش به گونه‌ای تجربی و آزمایشی به نوعی تازه از شعر روی می‌آورد که در این میان شعر «پریا» بیش از اشعار دیگران مجموع قابل مطالعه است. آشکار‌ترین علّت همان است که تا آن زمان زبان محاوره به گونه‌ای جدّی و جالب توجّهی به شعر نو راه پیدا نکرده بود و پریای شاملو از نخستین و موفّق‌ترین نمونه‌های آغازین شعر اجتماعی - سیاسی بود که از یک موضع مشخّص با اوضاع سیاسی جامعۀ ایران روبرو می شد و اینکه آن شعر از نظر اساطیری و افسانه‌های عامیانه هم غنی بود و در فرهنگ عامّه لنگر داشت؛ در این همه می‌افزود و شعر را بیشتر قابل توجّه می‌کرد.
◀️ ۳- دورۀ بعدی در شعر شاملو، دورۀ حرکت به سوی تجرید است؛ منظور از تجرید، بستن عناصر ملموس و محسوس از راه صناعات شعری به فضاهای مجرّد و انتزاعی است. این دوره از مرثیه‌های خاک شروع میشود و مجموعه‌های شکفتن در مه، ابراهیم در آتش، دشنه در دیس و ترانه‌های کوچک غربت را در بر می‌گیرد. در این دوره است که نهایت غنا و حسّ موسیقایی را در شعر شاملو می‌بینیم و در اینجاست که کم‌کم شعر بی‌وزن ولی دارای موسیقایی مخصوص، از درون کلام شاملو سر بر میکند و به اوج مهارت خود در بیرون کشیدن شعر امروز از دل نثر دیروز می‌رسد و کارهایی از نوع شکستن روندهای مأنوس ایجاد شده در خود شعر یا عدول از قواعد دستور زبان فارسی بر شعریّت شعرها می‌افزاید نمونه را او در پایانۀ مرثیۀ معروفش در مرگ فروغ می‌گوید:
و ما همچنان
دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را...
📃مقاله: احمد شاملو شعر و شخصیت او
🖊نگارنده: احمد کریمی حکاک
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ روزگار تحوّل و تکوین طرز شاعری و دستاوردهای شعری شاملو را در سه دوره می‌توان بر رسید:
◀️ ۱- دورۀ اوّل را می‌توان دوره تجربه‌اندوزی نامید که شامل سه کتاب است: آهنگ‌های فراموش شده، آهن‌ها و احساس و قطعنامه. این مجموعه‌ها از جهاتی بازتاب‌دهندۀ مقال حزب تودۀ ایران است و از آن دیدگاه کلی به جامعه می‌نگرد. می‌دانیم که بعد از شهریور ۱۳۲۰ بسیاری از روشنفکران ایرانی به این حزب پیوستند، با تمام سایه روشن‌ها و ابهاماتش. در کار شاملو اما شعر سیاسی هم می‌توانست غنایی باشد؛ بدین معنا که صفت سیاسی لزوماً و همیشه از شعریت کلام نمی‌کاهید و شعر را ناگزیر شعارگونه نمی‌کرد. شاملو با اینگونه سرایش در عمل نشان داد که شعر غنایی می‌تواند ابعاد سیاسی هم داشته باشد.
◀️ ۲- دورۀ دوم شاعری شاملو را می‌توان دورۀ آفریدگاری متحوّل و متنوّع نامید. کتاب هوای تازه در شش بخش تنظیم شده و هر یک از این شش بخش به گونه‌ای تجربی و آزمایشی به نوعی تازه از شعر روی می‌آورد که در این میان شعر «پریا» بیش از اشعار دیگران مجموع قابل مطالعه است. آشکار‌ترین علّت همان است که تا آن زمان زبان محاوره به گونه‌ای جدّی و جالب توجّهی به شعر نو راه پیدا نکرده بود و پریای شاملو از نخستین و موفّق‌ترین نمونه‌های آغازین شعر اجتماعی - سیاسی بود که از یک موضع مشخّص با اوضاع سیاسی جامعۀ ایران روبرو می شد و اینکه آن شعر از نظر اساطیری و افسانه‌های عامیانه هم غنی بود و در فرهنگ عامّه لنگر داشت؛ در این همه می‌افزود و شعر را بیشتر قابل توجّه می‌کرد.
◀️ ۳- دورۀ بعدی در شعر شاملو، دورۀ حرکت به سوی تجرید است؛ منظور از تجرید، بستن عناصر ملموس و محسوس از راه صناعات شعری به فضاهای مجرّد و انتزاعی است. این دوره از مرثیه‌های خاک شروع میشود و مجموعه‌های شکفتن در مه، ابراهیم در آتش، دشنه در دیس و ترانه‌های کوچک غربت را در بر می‌گیرد. در این دوره است که نهایت غنا و حسّ موسیقایی را در شعر شاملو می‌بینیم و در اینجاست که کم‌کم شعر بی‌وزن ولی دارای موسیقایی مخصوص، از درون کلام شاملو سر بر میکند و به اوج مهارت خود در بیرون کشیدن شعر امروز از دل نثر دیروز می‌رسد و کارهایی از نوع شکستن روندهای مأنوس ایجاد شده در خود شعر یا عدول از قواعد دستور زبان فارسی بر شعریّت شعرها می‌افزاید نمونه را او در پایانۀ مرثیۀ معروفش در مرگ فروغ می‌گوید:
و ما همچنان
دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را...
📃مقاله: احمد شاملو شعر و شخصیت او
🖊نگارنده: احمد کریمی حکاک
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Notes_230509_200816_54a.pdf
42 KB
#آزمون_پایانی
#نگارش_دهم
خرداد ۱۴۰۲_ نوبت دوم
در قالب پی‌دی‌اف
✍مریم بهوندی_ رامهرمز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#نگارش_دهم
خرداد ۱۴۰۲_ نوبت دوم
در قالب پی‌دی‌اف
✍مریم بهوندی_ رامهرمز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
48040071832207.pdf
132.6 KB
#آزمون_پایانی
#نگارش_یازدهم
خرداد ۱۴۰۲ _ نوبت دوم
✍سرکار خانم مهشید قنواتی
ناحیه یک اهواز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#نگارش_یازدهم
خرداد ۱۴۰۲ _ نوبت دوم
✍سرکار خانم مهشید قنواتی
ناحیه یک اهواز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
48040057819486.pdf
89.9 KB
#آزمون_پایانی
#نگارش_دوازدهم
خرداد ۱۴۰۲ _ نوبت دوم
✍سرکار خانم مهشید قنواتی
ناحیه یک اهواز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
#نگارش_دوازدهم
خرداد ۱۴۰۲ _ نوبت دوم
✍سرکار خانم مهشید قنواتی
ناحیه یک اهواز
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️اشاره‌ای به تلمیحاتِ شعرِ حسین منزوی
✍دکتراحمدرضابهرامپورعمران
❇️ تلمیح عبارت است از کوتاه‌نگریستن به روایاتِ اساطیری، دینی، تاریخی و نیز ادبی و فرهنگی. این آرایه با آنکه از سپیده‌دمِ شعرِ فارسی موردِ توجّهِ شاعران بوده اما در نخستین آثارِ نظریِ بلاغتِ کهنِ ایرانی (ترجمان‌البلاغه و حدائق‌السّحر) اشاره‌ای به‌آن نشده‌است. نخستین‌بار شمسِ قیس در المُعجم به آن اشاره‌ای‌کرده و بر کارکردِ ایجازیِ آن که موجب‌می‌شود «الفاظِ اندک بر معانیِ بسیار دلالت‌کند»، تأکید ورزیده‌است. البته شمس قیس هیچ بیت یا عبارتی را نمونه نیاورده‌است (تصحیحِ علامه قزوینی و به‌کوششِ استاد مدرّسِ رضوی، ص۳۷۷).
البته در دورانِ جدید، بیشتر به تلمیح پرداخته‌‌شده و دقائقِ مباحثِ جمال‌شناختی دراین‌باره را باید در آثاری همچون «صورِ خیال» (اثر استاد شفیعیِ کدکنی) و «فرهنگِ تلمیحات» و «نگاهی تازه به بدیع» (اثرِ استاد سیروسِ شمیسا) جستجوکرد.
شاعران باتوجه به گرایش‌های مذهبی و اندیشگیِ خویش، به تلمیحاتِ گوناگونی توجه‌دارند: دقیقی به تعابیر و مصطلحاتِ کیشِ زردشتی توجه‌دارد؛ منوچهریِ عربی‌دان، بیشتر به داستان‌ها و عرائسِ شعرِ عربی می‌پردازد؛ خاقانی، باتوجه به کیشِ مادرش و نیز زیستن در دیاری مسیحی‌نشین، به باورهای آن آیین اشارتِ فراوان دارد؛ و سعدی و حافظ در کنارِ مؤانست با قرآن و توجه به تلمیحاتِ سامی (عربی/ اسلامی) به‌سببِ زیستن در شیراز و تأثّر از بقایای فرهنگِ ایرانی (که در عهدِ آلِ بویه تجدیدِ حیاتی نیز یافته‌بود)، بیش‌از دیگران به اساطیر و باورهای کهنِ ایرانی توجه‌می‌کردند.
همین تفاوت‌ها را در گرایش‌های تلمیحیِ شعرِ امروز نیز می‌توان ملاحظه‌کرد. اما از میانِ غزل‌سرایانِ بزرگِ امروز هیچ شاعری به‌میزانِ حسینِ منزوی شیفتهٔ اشارات و تلمیحات ایرانی، اسلامی و روایاتِ کتابِ مقدس (یهودی و مسیحی) نبوده‌است. کمتر غزلی را از او می‌توان سراغ‌داد که به یک یا چند تلمیح آراسته نباشد. این توجهِ او به تلمیحات، موجبِ ابهامِ هنری و توسّعِ معناییِ شعرِ او شده‌است. قلمروِ تخیّل پهناورِ او از نمرود، موسی، صالح و یوسف، تا کاووس، ضحاک، رستم، اسفندیار، سهراب، خسرو، سیمرغ، قاف و... را دربرمی‌گیرد.
نگرشِ ازلی_ابدیِ شاعر به عشق موجب شده به‌کرّات به مضمونِ گناهِ نخستین و هبوط و میوهٔ ممنوعه و آدم و حوّا بپردازد:
سیبی است زنخدانِ بهشتی‌ت که ناگاه
پرهیزِ مرا می‌شکند وسوسه‌هایش
نیز در این غزلِ زیبا:
[...] چون خدا ساختن‌ات خواست به دلخواه، نخست
گِلت آمیخت به هفتاد گُلِ مِهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود اینگونه به چشمِ تو نگاه
[...] پس به حوّا و تو بخشید تنی وسوسه‌ریز
آنکه با آدم و من داد، دلی وسوسه‌خواه
[...] آری اینگونه ترا ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حُسنِ تو آورد گواه
تا شکیب‌ام دهد و صبر به زندانِ زمین
از بهشت‌ات سوی من هدیه فرستاد گناه
منزوی در کنارِ شاملو از شاعرانی است که بسیار به تلمیحاتِ مسیحی و غربی اشاره‌کرده‌است:
می‌توانم بود حتی «جلجتا» گر مقصد است
آن «مسیحایی» که بر دوش‌اش چلیپا می‌برد
همین واژهٔ «چلیپا» که مصائبِ مسیح را تداعی‌می‌کند، بارها در غزل‌های منزوی تکرارشده‌است. مضمونِ دیگری که منزوی بسیار از آن مضمون پرداخته و گویا در شعر و ادبِ کهن به آن توجهی نشده‌بود، مضمونِ «شامِ آخر» و «نان و شراب» است. برپایهٔ انجیل، مسیح پس از خیانتِ یهودا به او، به‌هنگامِ «شامِ آخر»، نان را به گوشت و شراب را به خونِ خویش تشبیه کرده‌بود :
_ گو باد شامِ آخرِ من، شامِ وصلِ تو
ای بوسه‌ات شراب و دهانِ تو، نانِ من!
_ سیلی که خواهد‌بُرد از ذهنِ چلیپا
یادِ یهودا را و شامِ واپسین را
و در ابیاتِ زیر، مسألهٔ گناهِ نخستین (خوردنِ سیب بنابه روایتِ کتابِ مقدس) و نیز «نان و شراب» را تلفیق‌کرده و این‌گونه‌سروده:
[...] ای نازنین درختِ نخستین گناهِ من
از میوه‌های وسوسه بارآوری هنوز
آن سیب‌های راه به پرهیز بسته را
در سایه‌سارِ زلف، تو می‌پروری هنوز
وآن سفرهٔ شبانهٔ نان و شراب را
بر میزهای خواب، تو می‌گستری هنوز [...]
❇️ برگرفته از : کانال ازگذشته واکنون
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍دکتراحمدرضابهرامپورعمران
❇️ تلمیح عبارت است از کوتاه‌نگریستن به روایاتِ اساطیری، دینی، تاریخی و نیز ادبی و فرهنگی. این آرایه با آنکه از سپیده‌دمِ شعرِ فارسی موردِ توجّهِ شاعران بوده اما در نخستین آثارِ نظریِ بلاغتِ کهنِ ایرانی (ترجمان‌البلاغه و حدائق‌السّحر) اشاره‌ای به‌آن نشده‌است. نخستین‌بار شمسِ قیس در المُعجم به آن اشاره‌ای‌کرده و بر کارکردِ ایجازیِ آن که موجب‌می‌شود «الفاظِ اندک بر معانیِ بسیار دلالت‌کند»، تأکید ورزیده‌است. البته شمس قیس هیچ بیت یا عبارتی را نمونه نیاورده‌است (تصحیحِ علامه قزوینی و به‌کوششِ استاد مدرّسِ رضوی، ص۳۷۷).
البته در دورانِ جدید، بیشتر به تلمیح پرداخته‌‌شده و دقائقِ مباحثِ جمال‌شناختی دراین‌باره را باید در آثاری همچون «صورِ خیال» (اثر استاد شفیعیِ کدکنی) و «فرهنگِ تلمیحات» و «نگاهی تازه به بدیع» (اثرِ استاد سیروسِ شمیسا) جستجوکرد.
شاعران باتوجه به گرایش‌های مذهبی و اندیشگیِ خویش، به تلمیحاتِ گوناگونی توجه‌دارند: دقیقی به تعابیر و مصطلحاتِ کیشِ زردشتی توجه‌دارد؛ منوچهریِ عربی‌دان، بیشتر به داستان‌ها و عرائسِ شعرِ عربی می‌پردازد؛ خاقانی، باتوجه به کیشِ مادرش و نیز زیستن در دیاری مسیحی‌نشین، به باورهای آن آیین اشارتِ فراوان دارد؛ و سعدی و حافظ در کنارِ مؤانست با قرآن و توجه به تلمیحاتِ سامی (عربی/ اسلامی) به‌سببِ زیستن در شیراز و تأثّر از بقایای فرهنگِ ایرانی (که در عهدِ آلِ بویه تجدیدِ حیاتی نیز یافته‌بود)، بیش‌از دیگران به اساطیر و باورهای کهنِ ایرانی توجه‌می‌کردند.
همین تفاوت‌ها را در گرایش‌های تلمیحیِ شعرِ امروز نیز می‌توان ملاحظه‌کرد. اما از میانِ غزل‌سرایانِ بزرگِ امروز هیچ شاعری به‌میزانِ حسینِ منزوی شیفتهٔ اشارات و تلمیحات ایرانی، اسلامی و روایاتِ کتابِ مقدس (یهودی و مسیحی) نبوده‌است. کمتر غزلی را از او می‌توان سراغ‌داد که به یک یا چند تلمیح آراسته نباشد. این توجهِ او به تلمیحات، موجبِ ابهامِ هنری و توسّعِ معناییِ شعرِ او شده‌است. قلمروِ تخیّل پهناورِ او از نمرود، موسی، صالح و یوسف، تا کاووس، ضحاک، رستم، اسفندیار، سهراب، خسرو، سیمرغ، قاف و... را دربرمی‌گیرد.
نگرشِ ازلی_ابدیِ شاعر به عشق موجب شده به‌کرّات به مضمونِ گناهِ نخستین و هبوط و میوهٔ ممنوعه و آدم و حوّا بپردازد:
سیبی است زنخدانِ بهشتی‌ت که ناگاه
پرهیزِ مرا می‌شکند وسوسه‌هایش
نیز در این غزلِ زیبا:
[...] چون خدا ساختن‌ات خواست به دلخواه، نخست
گِلت آمیخت به هفتاد گُلِ مِهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود اینگونه به چشمِ تو نگاه
[...] پس به حوّا و تو بخشید تنی وسوسه‌ریز
آنکه با آدم و من داد، دلی وسوسه‌خواه
[...] آری اینگونه ترا ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حُسنِ تو آورد گواه
تا شکیب‌ام دهد و صبر به زندانِ زمین
از بهشت‌ات سوی من هدیه فرستاد گناه
منزوی در کنارِ شاملو از شاعرانی است که بسیار به تلمیحاتِ مسیحی و غربی اشاره‌کرده‌است:
می‌توانم بود حتی «جلجتا» گر مقصد است
آن «مسیحایی» که بر دوش‌اش چلیپا می‌برد
همین واژهٔ «چلیپا» که مصائبِ مسیح را تداعی‌می‌کند، بارها در غزل‌های منزوی تکرارشده‌است. مضمونِ دیگری که منزوی بسیار از آن مضمون پرداخته و گویا در شعر و ادبِ کهن به آن توجهی نشده‌بود، مضمونِ «شامِ آخر» و «نان و شراب» است. برپایهٔ انجیل، مسیح پس از خیانتِ یهودا به او، به‌هنگامِ «شامِ آخر»، نان را به گوشت و شراب را به خونِ خویش تشبیه کرده‌بود :
_ گو باد شامِ آخرِ من، شامِ وصلِ تو
ای بوسه‌ات شراب و دهانِ تو، نانِ من!
_ سیلی که خواهد‌بُرد از ذهنِ چلیپا
یادِ یهودا را و شامِ واپسین را
و در ابیاتِ زیر، مسألهٔ گناهِ نخستین (خوردنِ سیب بنابه روایتِ کتابِ مقدس) و نیز «نان و شراب» را تلفیق‌کرده و این‌گونه‌سروده:
[...] ای نازنین درختِ نخستین گناهِ من
از میوه‌های وسوسه بارآوری هنوز
آن سیب‌های راه به پرهیز بسته را
در سایه‌سارِ زلف، تو می‌پروری هنوز
وآن سفرهٔ شبانهٔ نان و شراب را
بر میزهای خواب، تو می‌گستری هنوز [...]
❇️ برگرفته از : کانال ازگذشته واکنون
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تاریخچهٔ تقطیع کردن و قواعد شعر به صورت آکادمی به کی برمیگردد؟ اگر کسی مطلع هست بگوید و چگونگی و کم و کیفش رو هم اگر می داند توضیح بدهد.
❇️ به‌صورت آکادمی طبق نوشته‌های دکتر هادی در کتابش، پرویز ناتل‌خانلری و علی‌نقی وزیری از پیشگامان تحقیق آموزش عروض در دوره معاصرند.
مقاله‌های علی‌نقی وزیری «اصلاحات ادبی» و وزن شعر فارسی از آقای خانلری.
مسعود فرزاد هم در زمینه اوزان شعر فارسی، ابوالحسن نجفی اختیارات شعر فارسی و طبقه‌بندی بحور، مهدی حمیدی عروض حمیدی رو نوشته، کتاب با عروض و قافیه از آقای تقی وحیدیان‌کامیار، دکتر سیروس شمیسا آشنایی با عروض و قافیه..
البته یک نکته هم که هست این که کتاب شعر بی دروغ شعر بی نقاب از آقای زرین‌کوب و کتاب موسیقی شعر از آقای شفیعی‌کدکنی مستقیم به آموزش شعر و قافیه نپرداختند ولی همهٔ کسایی که در عروض و قافیه کتاب نوشتند از این دو بزرگوار تأثیر گرفته انپ.
دربارهٔ پیدایش هم فکر کنم آقای زرین‌کوب در همان کتاب شعر بی دروغ شعر بی نقاب توضیح دادند.
خیلی از طبقه‌بندی‌ها برا معاصر هست. بعضی وزن‌ها جدید هستند از مشروطه به بعد شکل گرفتند و حتی ممکن است از آن چهارصد وزنی هم که گفته‌شده است کمتر هم بشوند، حالا سی‌و یک وزن پرکاربردند. بله قانون و وزن تازه هم به‌وجود آمده است . مثلاً همین تقطیع هجایی رو قدما با نام سبب، وتد و فاصله می‌گفتند (اسباب، اوتاد و فواصل) ولی عروض‌دان‌های معاصر جای اینها هجا را به‌کار بردند. درباره منشأ هم نوشتند، شعر فارسی در بعد از اسلام به تقلید از شعر عربی سروده شده است و تدوین در قرن‌های سوم و چهارم بوده است، تعدادی هم از محقق‌ها می‌گویند : وزن شعر بنیادش ایرانی هستند هرچند از اصطلاحات عروض عرب استفاده شده است.
حالا راجع‌به پیدایش آقای زرین‌کوب نوشته: خلیل‌بن‌احمد وقتی از بازار مسگرهای بصره صدای چکش رو می‌شنوه، فکر اختراع عروض افتاد؛ آقای خانلری گفتند : خلیل از خدا علمی خواسته که به هیچ بشری نداده.. خلاصه عروض بهش الهام میشود.
کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم از شمس قیس رازی در قرن هفت مهم‌ترین کتاب در عروض زبان فارسیه با تصحیح آقای مدرس رضوی و علامه قزوینی.
معیارالعجم نوشته خواجه نصیر به تصحیح آقای فشارکی..
و شکل آکادمی عروض از ناتل‌خانلری، علی‌نقی وزیری، نجفی، وحیدیان‌کامیار، شمیسا..
اوزان جدید و معاصر هم بله داریم مثلاً در شعرهای سیمین بهبهانی، اصلاً در وزن شعر نوآور بوده؛ ابداع وزن داشته است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ به‌صورت آکادمی طبق نوشته‌های دکتر هادی در کتابش، پرویز ناتل‌خانلری و علی‌نقی وزیری از پیشگامان تحقیق آموزش عروض در دوره معاصرند.
مقاله‌های علی‌نقی وزیری «اصلاحات ادبی» و وزن شعر فارسی از آقای خانلری.
مسعود فرزاد هم در زمینه اوزان شعر فارسی، ابوالحسن نجفی اختیارات شعر فارسی و طبقه‌بندی بحور، مهدی حمیدی عروض حمیدی رو نوشته، کتاب با عروض و قافیه از آقای تقی وحیدیان‌کامیار، دکتر سیروس شمیسا آشنایی با عروض و قافیه..
البته یک نکته هم که هست این که کتاب شعر بی دروغ شعر بی نقاب از آقای زرین‌کوب و کتاب موسیقی شعر از آقای شفیعی‌کدکنی مستقیم به آموزش شعر و قافیه نپرداختند ولی همهٔ کسایی که در عروض و قافیه کتاب نوشتند از این دو بزرگوار تأثیر گرفته انپ.
دربارهٔ پیدایش هم فکر کنم آقای زرین‌کوب در همان کتاب شعر بی دروغ شعر بی نقاب توضیح دادند.
خیلی از طبقه‌بندی‌ها برا معاصر هست. بعضی وزن‌ها جدید هستند از مشروطه به بعد شکل گرفتند و حتی ممکن است از آن چهارصد وزنی هم که گفته‌شده است کمتر هم بشوند، حالا سی‌و یک وزن پرکاربردند. بله قانون و وزن تازه هم به‌وجود آمده است . مثلاً همین تقطیع هجایی رو قدما با نام سبب، وتد و فاصله می‌گفتند (اسباب، اوتاد و فواصل) ولی عروض‌دان‌های معاصر جای اینها هجا را به‌کار بردند. درباره منشأ هم نوشتند، شعر فارسی در بعد از اسلام به تقلید از شعر عربی سروده شده است و تدوین در قرن‌های سوم و چهارم بوده است، تعدادی هم از محقق‌ها می‌گویند : وزن شعر بنیادش ایرانی هستند هرچند از اصطلاحات عروض عرب استفاده شده است.
حالا راجع‌به پیدایش آقای زرین‌کوب نوشته: خلیل‌بن‌احمد وقتی از بازار مسگرهای بصره صدای چکش رو می‌شنوه، فکر اختراع عروض افتاد؛ آقای خانلری گفتند : خلیل از خدا علمی خواسته که به هیچ بشری نداده.. خلاصه عروض بهش الهام میشود.
کتاب المعجم فی معاییر اشعار العجم از شمس قیس رازی در قرن هفت مهم‌ترین کتاب در عروض زبان فارسیه با تصحیح آقای مدرس رضوی و علامه قزوینی.
معیارالعجم نوشته خواجه نصیر به تصحیح آقای فشارکی..
و شکل آکادمی عروض از ناتل‌خانلری، علی‌نقی وزیری، نجفی، وحیدیان‌کامیار، شمیسا..
اوزان جدید و معاصر هم بله داریم مثلاً در شعرهای سیمین بهبهانی، اصلاً در وزن شعر نوآور بوده؛ ابداع وزن داشته است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ داستان ضحاک یکی از جالب‌ترین قصه‌های شاهنامه است !
۱ - ضحاک عرب است و پایتخت او بیت‌‌المقدس است ولی بر ایران زمین سلطه‌دارد ، چه رویای عجیبی است این کابوس فردوسی !!!!!
۲ - شیطان در هیأت یک آشپز به استخدام دربار در‌می‌آید و برای نخستین‌بار به ضحاک گوشت می‌خوراند
طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می‌آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می‌گیرد
۳ - ضحاک ، آشپز را به‌حضور می‌طلبد و از او تمجید میکند و به‌او می‌گوید چه دستمزدی برای این غذای لذیذ طلب‌می‌کند ، آشپز که همان شیطان است می‌گوید بوسه بر شانه‌های شاه بهترین پاداش برای من است
شاه از این تملق خوشش می‌آید و اجازه بوسه می‌دهد !
۴ - روز بعد شانه‌های شاه زخم میشود و پس از مدتی زخم‌ها باز می‌شوند و دو مار سیاه از زخم‌ها بیرون‌می‌آیند ، مارها تمایل‌دارند از گوش‌های ضحاک به‌داخل روند و مغز سر او را بخورند !
شیطان اینبار به هیأت حکیم ظاهر میشود و می‌گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی‌کند و مغز سر آنان را به مارها بدهد تا سیر شوند و اشتهایی برای خوردن مغز شاه نداشته‌باشند !
۵ - هر روز دو پسر جوان ایرانی به قید قرعه دستگیر می‌شوند و به آشپزخانه دربار آورده می‌شوند ، ظاهرا عدالت برقرار است و به‌کسی ظلم‌نمی‌شود .
ولی روزانه مغز سر دو جوان ، غذای مارها می شود ، باشد که مغز شاه سالم بماند .
قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است!!!!!
۶ - هیچکس جرأت مقاومت ندارد و ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند که : «بگذار همسایه فریاد بزند ، چرا من ؟؟ » و خشنودی هر خانواده ایرانی این‌است که امروز نوبت جوان آنها نشده‌است: «از ستون به ستون فرج است»
۷- «ارمایل» و «گرمایل» که اداره‌کننده آشپزخانه دربار هستند تصمیم به اقدام می‌گیرند ، البته نه اقدامی «رادیکال» بلکه اقدامی «میان‌دارانه»
آنها فکر می‌کنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی‌کنند و مغز سر آن جوان را با مغز سر یک گوسفند مخلوط کنند ، مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی‌شوند و با این‌حساب آنها می‌توانند در طول یک سال ، سیصد و شصت و پنج جوان را نجات‌دهند!
جالب اینجاست که مارها «مغز» می‌خواهند ، مغز !
نه قلب ، نه جگر ، نه ران ، نه دست ، فقط مغز!
هرکس که مغز ندارد خوش‌بگذراند ،
مارها فقط مغز طلب‌می‌کنند !
۸ - اقدام میان دارانه دو آشپز جواب می‌دهد ! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی‌دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده می‌شوند یکی آزاد میشود ! ارمایل و گرمایل خشنودند که در‌سال ۳۶۵ نفر را نجات داده‌اند ، نیمه پر لیوان !
۹ - ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد می‌کنند و به‌او می‌گویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه حکومتی گریخته ، هم او خوراک مارها میشود و هم سر ارمایل و گرمایل .
۱۰ - «کاوه » آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده‌بودند ، کاوه رادیکال بود ، اگر ارمایل و گرمایل هم سه‌جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند .
۱۱ - ضحاک مار‌‌دوش تصمیم می‌گیرد از رعایا نامه‌ای بگیرد مبنی بر اینکه سلطانی دادگر است !
رعایا اطاعت می‌کنند و به صف می‌ایستند تا طوماری را امضا‌کنند به‌نفع دادگری ضحاک !
می‌ایستند و امضا می‌کنند ، در صف می‌ایستند و امضاء می‌کنند ، در صف می‌ایستند و ....
۱۲- نوبت به کاوه می‌رسد ، امضا نمی‌کند ، طومار را پاره‌می‌کند ، فریاد می‌زند که تو بیدادگری .
کاوه نمی‌ترسد!
۱۳- فریاد کاوه ، ضحاک و درباریان را وحشت‌زده میکند : این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
۱۴ - کاوه آهنگر پیشبند چرمی که هنگام کار بر تن می پوشید را بر سر نیزه میکند و این پرچم نماد قیامش میشود ، درفش کاویانی .
۱۵ - با پیوستن جوانان آزاد شده از مسلخ ضحاک به کاوه ، قیام علیه ضحاک آغاز می شود .
حکیم فردوسی
بزرگمرد ایران زمین
چه حکایت زیبایی را نقل میکند !
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱ - ضحاک عرب است و پایتخت او بیت‌‌المقدس است ولی بر ایران زمین سلطه‌دارد ، چه رویای عجیبی است این کابوس فردوسی !!!!!
۲ - شیطان در هیأت یک آشپز به استخدام دربار در‌می‌آید و برای نخستین‌بار به ضحاک گوشت می‌خوراند
طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می‌آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می‌گیرد
۳ - ضحاک ، آشپز را به‌حضور می‌طلبد و از او تمجید میکند و به‌او می‌گوید چه دستمزدی برای این غذای لذیذ طلب‌می‌کند ، آشپز که همان شیطان است می‌گوید بوسه بر شانه‌های شاه بهترین پاداش برای من است
شاه از این تملق خوشش می‌آید و اجازه بوسه می‌دهد !
۴ - روز بعد شانه‌های شاه زخم میشود و پس از مدتی زخم‌ها باز می‌شوند و دو مار سیاه از زخم‌ها بیرون‌می‌آیند ، مارها تمایل‌دارند از گوش‌های ضحاک به‌داخل روند و مغز سر او را بخورند !
شیطان اینبار به هیأت حکیم ظاهر میشود و می‌گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی‌کند و مغز سر آنان را به مارها بدهد تا سیر شوند و اشتهایی برای خوردن مغز شاه نداشته‌باشند !
۵ - هر روز دو پسر جوان ایرانی به قید قرعه دستگیر می‌شوند و به آشپزخانه دربار آورده می‌شوند ، ظاهرا عدالت برقرار است و به‌کسی ظلم‌نمی‌شود .
ولی روزانه مغز سر دو جوان ، غذای مارها می شود ، باشد که مغز شاه سالم بماند .
قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است!!!!!
۶ - هیچکس جرأت مقاومت ندارد و ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند که : «بگذار همسایه فریاد بزند ، چرا من ؟؟ » و خشنودی هر خانواده ایرانی این‌است که امروز نوبت جوان آنها نشده‌است: «از ستون به ستون فرج است»
۷- «ارمایل» و «گرمایل» که اداره‌کننده آشپزخانه دربار هستند تصمیم به اقدام می‌گیرند ، البته نه اقدامی «رادیکال» بلکه اقدامی «میان‌دارانه»
آنها فکر می‌کنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی‌کنند و مغز سر آن جوان را با مغز سر یک گوسفند مخلوط کنند ، مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی‌شوند و با این‌حساب آنها می‌توانند در طول یک سال ، سیصد و شصت و پنج جوان را نجات‌دهند!
جالب اینجاست که مارها «مغز» می‌خواهند ، مغز !
نه قلب ، نه جگر ، نه ران ، نه دست ، فقط مغز!
هرکس که مغز ندارد خوش‌بگذراند ،
مارها فقط مغز طلب‌می‌کنند !
۸ - اقدام میان دارانه دو آشپز جواب می‌دهد ! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی‌دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده می‌شوند یکی آزاد میشود ! ارمایل و گرمایل خشنودند که در‌سال ۳۶۵ نفر را نجات داده‌اند ، نیمه پر لیوان !
۹ - ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد می‌کنند و به‌او می‌گویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه حکومتی گریخته ، هم او خوراک مارها میشود و هم سر ارمایل و گرمایل .
۱۰ - «کاوه » آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده‌بودند ، کاوه رادیکال بود ، اگر ارمایل و گرمایل هم سه‌جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند .
۱۱ - ضحاک مار‌‌دوش تصمیم می‌گیرد از رعایا نامه‌ای بگیرد مبنی بر اینکه سلطانی دادگر است !
رعایا اطاعت می‌کنند و به صف می‌ایستند تا طوماری را امضا‌کنند به‌نفع دادگری ضحاک !
می‌ایستند و امضا می‌کنند ، در صف می‌ایستند و امضاء می‌کنند ، در صف می‌ایستند و ....
۱۲- نوبت به کاوه می‌رسد ، امضا نمی‌کند ، طومار را پاره‌می‌کند ، فریاد می‌زند که تو بیدادگری .
کاوه نمی‌ترسد!
۱۳- فریاد کاوه ، ضحاک و درباریان را وحشت‌زده میکند : این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
۱۴ - کاوه آهنگر پیشبند چرمی که هنگام کار بر تن می پوشید را بر سر نیزه میکند و این پرچم نماد قیامش میشود ، درفش کاویانی .
۱۵ - با پیوستن جوانان آزاد شده از مسلخ ضحاک به کاوه ، قیام علیه ضحاک آغاز می شود .
حکیم فردوسی
بزرگمرد ایران زمین
چه حکایت زیبایی را نقل میکند !
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🌲🌲🌲تقدس درخت در اساطیر جهان
پرستش و مقدس شمردن آدرختان، یکی از رفتارهای آیینی مردم جوامع مختلف از جمله ایران می باشد. اساساً، قداست گياهان و درختان از اسطوره‌هاي كهن نشئت مي‌گيرد، آنجاكه هر گلي نشانة يك خدا بوده است و هر درختي مأوا و مسكن يك حوري يا فرشته. اين باورها به اين گياهان خواص ماوراي‌طبيعي و مرموزي مي‌بخشد كه درجة كرامت آنها را افزايش مي‌دهد. رابطه میان گیاهان و خدایان و وجودهای ماورایی، نه تنها در ادیان ابتدایی، بلکه در ادیان تکامل یافته ای مانند زرتشتی نیز دیده می شود و هر کدام از ایزدان گلی ویژه خود دارند. گل مرزنگوش از آن اردیبهشت و گل زنبق از آن امرداد و یاسمین سفید از آن بهمن است. (اوشیدری، مدخلهای مرتبط) و زرتشت نیز درخت #سرو کاشمر را از بهشت آورده و کاشته است.
در باورهای باستانی ایرانی پیش از زرتشت نیز، #مشی و #مشیانه پدر مادر نخستین انسان، از گیاه پدید آمده اند. (کریستین سن، 71 و صفحات دیگر)
حتا امروزه نیز، مناسک درخت #کریسمس را می توان بازمانده درخت کیهانی دانست که ریشه هایش در خاک و شاخه هایش در آسمان بودند و اجزای جهان بر تنه و شاخ و برگ آن جای داشتند. ()
مفهوم درخت زندگی نیز در همه ادیان به گونه ای بازتاب دارد. در بابِل باستان درخت زندگي را درخت اِئا (Ea) يعني پدر ساير رب‌النوع‌ها مي‌دانستند. هركه از ميوة آن مي‌خورد عمر جاودانه مي‌يافت. «در بین النهرین، درخت زندگی ترکیبی از رستنی های گوناگون است که به دلیل طول عمر و زیبایی و سودمندی شان، مقدس شمرده شده اند، از قبیل: درخت #سدر که چوبش گرانبهاست، #نخل که خرما می دهد، #تاک با ابر خوشه های انگور و #انار رمز باروری که میوه اش آبستن صدها دانه است.» (دوبوکور، 13) از همين پندار بود كه موضوع درخت‌زندگي در تورات شكل گرفت.
در دين زرتشت، درخت زندگي هئومه (Haoma) نام دارد و ميوة آن خوراك فرشتگان مقرب در بهشت است. نوشيدني حاصل از اين گياه در اوستا به همين نام (هوم) معروف است. اين روايت نسخة مشابه همان سوما در وداهاي هندي است. درواقع، واژة سوما اشتقاقي است از هوما و بازمي‌گردد به دورة هندوايراني. به درخت زندگي يا گوكرن (Gaokərəna-) در وسط درياي ورخشه (Vourukasha) كه توليد هوم يا آب‌حيات مي‌كند، در متن فارسي‌ميانة بندهش، اشاره شده است.
درخت سدر هم با عقبة طولاني به عنوان يك درخت مقدس در فرهنگ كهن بابِل و آشور به ايران ساساني رسيد و از آن‌پس در دورة اسلامي به عنوان نماد سجاده‌هاي نماز بر روي آنها نقش بست. سدر در اسلام همان #طوبي يا درخت‌زندگي است. به اعتقاد مسلمانان اين درخت در وسط بهشت روييده است. براساس اين باورها، سدرهًْ‌‌المنتهي در آسمان هفتم در سمت راست تخت خداوند قرار گرفته و مشخص‌كنندة سرحد نهايي بهشت مي‌باشد، يعني جايي‌كه فرشتگان نبايد خودشان از آن عبور كنند. در جوار اين درخت باغ ابدي قرار گرفته است.
#اسطوره_شناسی_گیاهان
#درخت_کیهانی
#درخت_زندگی
———
منابع:
اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا.
دوبوکور، رمزهای زنده جان، ترجمه جلال ستاری
آرتور کریستین سن، نخستین انسان و نخستین شهریار، ترجمه آموزگار و تفضلی
کانال عصر انسان شناسی،
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
پرستش و مقدس شمردن آدرختان، یکی از رفتارهای آیینی مردم جوامع مختلف از جمله ایران می باشد. اساساً، قداست گياهان و درختان از اسطوره‌هاي كهن نشئت مي‌گيرد، آنجاكه هر گلي نشانة يك خدا بوده است و هر درختي مأوا و مسكن يك حوري يا فرشته. اين باورها به اين گياهان خواص ماوراي‌طبيعي و مرموزي مي‌بخشد كه درجة كرامت آنها را افزايش مي‌دهد. رابطه میان گیاهان و خدایان و وجودهای ماورایی، نه تنها در ادیان ابتدایی، بلکه در ادیان تکامل یافته ای مانند زرتشتی نیز دیده می شود و هر کدام از ایزدان گلی ویژه خود دارند. گل مرزنگوش از آن اردیبهشت و گل زنبق از آن امرداد و یاسمین سفید از آن بهمن است. (اوشیدری، مدخلهای مرتبط) و زرتشت نیز درخت #سرو کاشمر را از بهشت آورده و کاشته است.
در باورهای باستانی ایرانی پیش از زرتشت نیز، #مشی و #مشیانه پدر مادر نخستین انسان، از گیاه پدید آمده اند. (کریستین سن، 71 و صفحات دیگر)
حتا امروزه نیز، مناسک درخت #کریسمس را می توان بازمانده درخت کیهانی دانست که ریشه هایش در خاک و شاخه هایش در آسمان بودند و اجزای جهان بر تنه و شاخ و برگ آن جای داشتند. ()
مفهوم درخت زندگی نیز در همه ادیان به گونه ای بازتاب دارد. در بابِل باستان درخت زندگي را درخت اِئا (Ea) يعني پدر ساير رب‌النوع‌ها مي‌دانستند. هركه از ميوة آن مي‌خورد عمر جاودانه مي‌يافت. «در بین النهرین، درخت زندگی ترکیبی از رستنی های گوناگون است که به دلیل طول عمر و زیبایی و سودمندی شان، مقدس شمرده شده اند، از قبیل: درخت #سدر که چوبش گرانبهاست، #نخل که خرما می دهد، #تاک با ابر خوشه های انگور و #انار رمز باروری که میوه اش آبستن صدها دانه است.» (دوبوکور، 13) از همين پندار بود كه موضوع درخت‌زندگي در تورات شكل گرفت.
در دين زرتشت، درخت زندگي هئومه (Haoma) نام دارد و ميوة آن خوراك فرشتگان مقرب در بهشت است. نوشيدني حاصل از اين گياه در اوستا به همين نام (هوم) معروف است. اين روايت نسخة مشابه همان سوما در وداهاي هندي است. درواقع، واژة سوما اشتقاقي است از هوما و بازمي‌گردد به دورة هندوايراني. به درخت زندگي يا گوكرن (Gaokərəna-) در وسط درياي ورخشه (Vourukasha) كه توليد هوم يا آب‌حيات مي‌كند، در متن فارسي‌ميانة بندهش، اشاره شده است.
درخت سدر هم با عقبة طولاني به عنوان يك درخت مقدس در فرهنگ كهن بابِل و آشور به ايران ساساني رسيد و از آن‌پس در دورة اسلامي به عنوان نماد سجاده‌هاي نماز بر روي آنها نقش بست. سدر در اسلام همان #طوبي يا درخت‌زندگي است. به اعتقاد مسلمانان اين درخت در وسط بهشت روييده است. براساس اين باورها، سدرهًْ‌‌المنتهي در آسمان هفتم در سمت راست تخت خداوند قرار گرفته و مشخص‌كنندة سرحد نهايي بهشت مي‌باشد، يعني جايي‌كه فرشتگان نبايد خودشان از آن عبور كنند. در جوار اين درخت باغ ابدي قرار گرفته است.
#اسطوره_شناسی_گیاهان
#درخت_کیهانی
#درخت_زندگی
———
منابع:
اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا.
دوبوکور، رمزهای زنده جان، ترجمه جلال ستاری
آرتور کریستین سن، نخستین انسان و نخستین شهریار، ترجمه آموزگار و تفضلی
کانال عصر انسان شناسی،
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «پیشخوان» یا «پیشخان»؟
❇️ یکی از واژه‌هایی که معمولاً با املای غلط می‌نویسند، «پیشخوان» است. در «غلط ننویسیم» (نوشتۀ ابوالحسن نجفی) و پاره‌ای دیگر از منابع ویرایش و درست‌نویسی، به‌شکل سربسته اشاره شده که «پیشخوان» غلط است و صورت صحیح این کلمه «پیشخان» است. باوجوداین، دراین‌باره در کمتر جایی توضیح داده‌اند. واقعیت این است که «پیشخان» و «پیشخوان» دو واژۀ متفاوت است با دو معنی متمایز. البته آنچه اغلب مدنظر است، «پیشخان» است که به‌اشتباه «پیشخوان» می‌نویسند؛ اما نمی‌توان «پیشخوان» را هم کاملاً نادرست دانست.
«خان» در «پیشخان» درواقع کوتاه‌شدۀ «خانه» (به‌معنیِ «مکان» و «ساختمان») است و ربطی به «خوان» (از مصدر «خواندن») ندارد. «پیشخان» یعنی «جلوی خانه» یا «جلوی ساختمان». به پیشخان مغازه هم به این دلیل «پیشخان» می‌گویند که معمولاً در اولِ ساختمان مغازه است؛ «جعبه‌مانندی در مغازه‌ها و فروشگاه‌ها که مشتری در طرف بیرونی و فروشنده در طرف درونیِ آن قرار می‌گیرند» (نک: فرهنگ بزرگ سخن). «دفتر پیشخان دولت» نیز درواقع همین است: جایی است در حکمِ دم درِ ساختمان دولت که کارهای معمولی و سادۀ اداری را بدون اینکه نیاز باشد به اندرونیِ دولت رجوع کنیم و وقت مبارک مسئولان را بگیریم، برایمان انجام می‌دهند (جالب است. نه؟ وضع سواد زبانی در مملکت به‌قدری درخشان است که نامی را با غلط املایی روی یکی از نهادها گذاشته‌اند و اعتراض هیچ‌کسی هم درنیامده!).
بااین‌همه، «پیشخوان» هم به‌کلی غلط نیست. «پیشخوان» یعنی «پیش‌خواننده» و اگر بحث از خواندن (به هر معنی‌ای؛ مثلاً مطالعه‌کردن یا آوازخواندن) در میان باشد، میشود کاربردی برایش سراغ گرفت. بنابراین، می‌توان مثلاً از کسی که روزنامه یا مجله یا کتاب را قبل از انتشار می‌خواند و غلط‌گیری یا نقد میکند، با لفظ «پیشخوان» یاد کرد. ظاهراً در مکان‌ها و مراسم‌های مذهبی نیز این واژه کاربرد دارد. برای مثال، در مسجد به کسی که قبل از اذان دعا می‌خواند، «پیشخوان» می‌گویند. نیز مطابق آنچه در لغت‌نامۀ دهخدا آمده، در مراسم وعظ و روضه‌خوانی، «پیشخوان» کسی است که قبل از روضه‌خوانِ اصلی چیزی می‌خواند.
❇️ محمد یوسفی‌شیرازی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ یکی از واژه‌هایی که معمولاً با املای غلط می‌نویسند، «پیشخوان» است. در «غلط ننویسیم» (نوشتۀ ابوالحسن نجفی) و پاره‌ای دیگر از منابع ویرایش و درست‌نویسی، به‌شکل سربسته اشاره شده که «پیشخوان» غلط است و صورت صحیح این کلمه «پیشخان» است. باوجوداین، دراین‌باره در کمتر جایی توضیح داده‌اند. واقعیت این است که «پیشخان» و «پیشخوان» دو واژۀ متفاوت است با دو معنی متمایز. البته آنچه اغلب مدنظر است، «پیشخان» است که به‌اشتباه «پیشخوان» می‌نویسند؛ اما نمی‌توان «پیشخوان» را هم کاملاً نادرست دانست.
«خان» در «پیشخان» درواقع کوتاه‌شدۀ «خانه» (به‌معنیِ «مکان» و «ساختمان») است و ربطی به «خوان» (از مصدر «خواندن») ندارد. «پیشخان» یعنی «جلوی خانه» یا «جلوی ساختمان». به پیشخان مغازه هم به این دلیل «پیشخان» می‌گویند که معمولاً در اولِ ساختمان مغازه است؛ «جعبه‌مانندی در مغازه‌ها و فروشگاه‌ها که مشتری در طرف بیرونی و فروشنده در طرف درونیِ آن قرار می‌گیرند» (نک: فرهنگ بزرگ سخن). «دفتر پیشخان دولت» نیز درواقع همین است: جایی است در حکمِ دم درِ ساختمان دولت که کارهای معمولی و سادۀ اداری را بدون اینکه نیاز باشد به اندرونیِ دولت رجوع کنیم و وقت مبارک مسئولان را بگیریم، برایمان انجام می‌دهند (جالب است. نه؟ وضع سواد زبانی در مملکت به‌قدری درخشان است که نامی را با غلط املایی روی یکی از نهادها گذاشته‌اند و اعتراض هیچ‌کسی هم درنیامده!).
بااین‌همه، «پیشخوان» هم به‌کلی غلط نیست. «پیشخوان» یعنی «پیش‌خواننده» و اگر بحث از خواندن (به هر معنی‌ای؛ مثلاً مطالعه‌کردن یا آوازخواندن) در میان باشد، میشود کاربردی برایش سراغ گرفت. بنابراین، می‌توان مثلاً از کسی که روزنامه یا مجله یا کتاب را قبل از انتشار می‌خواند و غلط‌گیری یا نقد میکند، با لفظ «پیشخوان» یاد کرد. ظاهراً در مکان‌ها و مراسم‌های مذهبی نیز این واژه کاربرد دارد. برای مثال، در مسجد به کسی که قبل از اذان دعا می‌خواند، «پیشخوان» می‌گویند. نیز مطابق آنچه در لغت‌نامۀ دهخدا آمده، در مراسم وعظ و روضه‌خوانی، «پیشخوان» کسی است که قبل از روضه‌خوانِ اصلی چیزی می‌خواند.
❇️ محمد یوسفی‌شیرازی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «گذاشتن» یا «گزاردن» یا «گذاردن»؟
✳️ بخش : اول
❇️ یکی از دشواری‌های املاییِ نسبتاً دیرپا در زبانی فارسی، طرز نوشتن واژه‌هایی است که «گذار» یا «گزار» بخشی از آنها است. بعضی «گله‌گذار» می‌نویسند و بعضی «گله‌گزار». کسانی «سپاسگزار»ند و کسانی «سپاسگذار». عده‌ای می‌نویسند «فروگذار» و عده‌ای می‌نویسند «فروگزار».
دشواری از آنجا ناشی میشود که در فارسی، دو مصدر «گذاشتن» و «گزاردن» وجود دارد که با وجود تمایز معنایی، بن مضارعشان ازنظر آوایی یکسان است: gozār. به‌بیان دیگر، «گذار» (از مصدر «گذاشتن») با «گزار» (از مصدر «گزاردن») هم‌آوا است و این هم‌آوایی به درهم‌آمیختن املا انجامیده است.
چنان‌که در واژه‌نامه‌ها و بعضی از منابع درست‌نویسی آمده، معنی اولیۀ «گذاشتن» عبارت است از «قراردادن چیزی در جایی»؛ مثلاً: «لیوان را روی میز می‌گذارم.» اما این کلمه همیشه به این معنی نیست و معنی‌هایی مَجازی نیز دارد؛ ازجمله: «وضع‌کردن، تأسیس‌کردن، برجای‌نهادن، اجازه‌دادن». براین‌اساس، فهرست شماری از واژه‌ها که املایش فقط با «ذ» صحیح است، به این قرار است (این فهرست را با اندکی دخل‌وتصرف، از صفحۀ ۱۰۰ کتاب «دست‌نامۀ ویرایش» برداشته‌ام):
اثرگذاری، ارزش‌گذاری، اسم‌گذاری، اعراب‌گذاری، انگشت‌گذاری، بارگذاری، بمب‌گذاری، بنیادگذاری، بنیان‌گذاری، پایه‌گذاری، تأثیرگذاری، تاج‌گذاری، تخمک‌گذاری، تخم‌گذاری، جدول‌گذاری، حرکت‌گذاری، رمزگذاری، ریل‌گذاری، سپرده‌گذاری، سرمایه‌گذاری، شماره‌گذاری، علامت‌گذاری، عمامه‌گذاری، فاصله‌گذاری، فروگذاری، قیمت‌گذاری، کدگذاری، گروگذاری، مین‌گذاری، نام‌گذاری، نشانه‌گذاری، نقطه‌گذاری، واگذاری، هدف‌گذاری.
ازسوی دیگر، «گزاردن» چنین معنی‌هایی می‌دهد: «به‌جاآوردن، اداکردن، اجراکردن، انجام‌دادن، بیان‌کردن، شرح‌کردن، توضیح‌دادن، ترجمه‌کردن، تعبیرکردن، پرداختن»؛ چنان‌که از «نمازگزاردن» و «حج‌گزاردن» و «خواب‌گزاردن» و «پیغام‌گزاردن» و «خراج‌گزاردن» مشخص است. فهرست شماری از واژه‌ها که املایش فقط با «ز» صحیح است، به این قرار است (این فهرست را از صفحۀ ۱۰۱ کتاب «دست‌نامۀ ویرایش» برداشته‌ام):
برگزاری، پیغام‌گزاری، حج‌گزاری، خبرگزاری، خدمتگزاری، خواب‌گزاری، سپاسگزاری، سجده‌گزاری، شکرگزاری، گله‌گزاری، نمازگزاری.
بااین‌حال، دسته‌ای از واژه‌ها هست که هم با «گذاشتن» معنی‌دار است و هم با «گزاردن». به‌عبارت دیگر، بسته به معنی مدنظر، اینگونه واژه‌ها را باید در جاهایی با «گذار» و در جاهایی با «گزار» نوشت. از این میان، می‌توان به جفت‌واژه‌های «بدعت‌گذار/بدعت‌گزار»، «سنت‌گذار/سنت‌گزار»، «قانون‌گذار/قانون‌گزار» اشاره کرد. به‌طور کلی، در زیرساخت مفهومی این جفت‌واژه‌ها کنشی همسو و هم‌راستا وجود دارد؛ به این معنی که کسی بنای کاری را می‌گذارد («گذارنده») و دیگری آن کار را ادامه می‌دهد («گزارنده»):
بدعت‌گذار: کسی که بدعت را راه می‌اندازد
بدعت‌گزار: کسی که به بدعت عمل میکند
قانون‌گذار: کسی که قانون را وضع میکند
قانون‌گزار: کسی که به قانون عمل میکند
سنت‌گذار: کسی که سنت را ایجاد میکند
سنت‌گزار: کسی که سنت را به جا می‌آورد
با این توضیحات، بد نیست به «احترام‌گذاشتن/احترام‌گزاردن» نیز نظری بیفکنیم. برپایۀ توضیحاتی که در بالا آمد، منطقی و درست این است که «احترام» را با «گزاردن» هم‌نشین کنیم و نه با «گذاشتن»؛ چراکه «احترام» نیز مانند «سپاس» و «شکر» و «حق»، به‌جاآوردنی (=گزاردنی) است. ولی در زبان همیشه استثناهایی وجود دارد و «احترام‌گذاشتن» از جمله استثناهای این قاعده است؛ همچنان‌که مثلاً دو کلمۀ «صد» و «شصت» را هم به‌دلایلی منطقی باید به‌شکل «سد» و «شست» بنویسیم ولی چنین نمی‌کنیم (خواندن مطلب این صفحه این دو مثال را به یادم آورد).
امروزه همه‌جا «احترام» را با «گذاشتن» می‌نویسند و بر زبان می‌آورند. شاید علت این باشد که این واژه چنان در زبان جا افتاده که نمی‌شود تغییرش داد. برای تغییردادنش هم دشواریِ اصلی در گفتار است و به‌طور مشخص، صورت‌های ماضیِ این فعل در گفتار. همان‌گونه که گفته شد، بن مضارع «گذاشتن» و «گزاردن» ازنظر آوایی، یکسان است و بنابراین، در فعل‌های مضارع به‌آسانی می‌توان این دو را به‌جای هم به کار برد؛ مثلاً به‌جای «احترام می‌گذارم» و «احترام بگذارید» می‌توان گفت و نوشت: «احترام می‌گزارم» و «احترام بگزارید». اما بن ماضی این دو فعل با هم تفاوت میکند («گذاشت» و «گزارد») و ازاین‌رو، اگر مثلاً به‌جای «احترام گذاشتم» و «احترام گذاشتید» بگوییم «احترام گزاردم» و «احترام گزاردید»، به‌ویژه در گفتارِ روزمره، لحن بیان بی‌اندازه رسمی و ادبی و غیرطبیعی میشود. به‌عقیدۀ من، یکی از دلایل موجه برای پذیرفتن املای «احترام‌گذاشتن» همین است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش : اول
❇️ یکی از دشواری‌های املاییِ نسبتاً دیرپا در زبانی فارسی، طرز نوشتن واژه‌هایی است که «گذار» یا «گزار» بخشی از آنها است. بعضی «گله‌گذار» می‌نویسند و بعضی «گله‌گزار». کسانی «سپاسگزار»ند و کسانی «سپاسگذار». عده‌ای می‌نویسند «فروگذار» و عده‌ای می‌نویسند «فروگزار».
دشواری از آنجا ناشی میشود که در فارسی، دو مصدر «گذاشتن» و «گزاردن» وجود دارد که با وجود تمایز معنایی، بن مضارعشان ازنظر آوایی یکسان است: gozār. به‌بیان دیگر، «گذار» (از مصدر «گذاشتن») با «گزار» (از مصدر «گزاردن») هم‌آوا است و این هم‌آوایی به درهم‌آمیختن املا انجامیده است.
چنان‌که در واژه‌نامه‌ها و بعضی از منابع درست‌نویسی آمده، معنی اولیۀ «گذاشتن» عبارت است از «قراردادن چیزی در جایی»؛ مثلاً: «لیوان را روی میز می‌گذارم.» اما این کلمه همیشه به این معنی نیست و معنی‌هایی مَجازی نیز دارد؛ ازجمله: «وضع‌کردن، تأسیس‌کردن، برجای‌نهادن، اجازه‌دادن». براین‌اساس، فهرست شماری از واژه‌ها که املایش فقط با «ذ» صحیح است، به این قرار است (این فهرست را با اندکی دخل‌وتصرف، از صفحۀ ۱۰۰ کتاب «دست‌نامۀ ویرایش» برداشته‌ام):
اثرگذاری، ارزش‌گذاری، اسم‌گذاری، اعراب‌گذاری، انگشت‌گذاری، بارگذاری، بمب‌گذاری، بنیادگذاری، بنیان‌گذاری، پایه‌گذاری، تأثیرگذاری، تاج‌گذاری، تخمک‌گذاری، تخم‌گذاری، جدول‌گذاری، حرکت‌گذاری، رمزگذاری، ریل‌گذاری، سپرده‌گذاری، سرمایه‌گذاری، شماره‌گذاری، علامت‌گذاری، عمامه‌گذاری، فاصله‌گذاری، فروگذاری، قیمت‌گذاری، کدگذاری، گروگذاری، مین‌گذاری، نام‌گذاری، نشانه‌گذاری، نقطه‌گذاری، واگذاری، هدف‌گذاری.
ازسوی دیگر، «گزاردن» چنین معنی‌هایی می‌دهد: «به‌جاآوردن، اداکردن، اجراکردن، انجام‌دادن، بیان‌کردن، شرح‌کردن، توضیح‌دادن، ترجمه‌کردن، تعبیرکردن، پرداختن»؛ چنان‌که از «نمازگزاردن» و «حج‌گزاردن» و «خواب‌گزاردن» و «پیغام‌گزاردن» و «خراج‌گزاردن» مشخص است. فهرست شماری از واژه‌ها که املایش فقط با «ز» صحیح است، به این قرار است (این فهرست را از صفحۀ ۱۰۱ کتاب «دست‌نامۀ ویرایش» برداشته‌ام):
برگزاری، پیغام‌گزاری، حج‌گزاری، خبرگزاری، خدمتگزاری، خواب‌گزاری، سپاسگزاری، سجده‌گزاری، شکرگزاری، گله‌گزاری، نمازگزاری.
بااین‌حال، دسته‌ای از واژه‌ها هست که هم با «گذاشتن» معنی‌دار است و هم با «گزاردن». به‌عبارت دیگر، بسته به معنی مدنظر، اینگونه واژه‌ها را باید در جاهایی با «گذار» و در جاهایی با «گزار» نوشت. از این میان، می‌توان به جفت‌واژه‌های «بدعت‌گذار/بدعت‌گزار»، «سنت‌گذار/سنت‌گزار»، «قانون‌گذار/قانون‌گزار» اشاره کرد. به‌طور کلی، در زیرساخت مفهومی این جفت‌واژه‌ها کنشی همسو و هم‌راستا وجود دارد؛ به این معنی که کسی بنای کاری را می‌گذارد («گذارنده») و دیگری آن کار را ادامه می‌دهد («گزارنده»):
بدعت‌گذار: کسی که بدعت را راه می‌اندازد
بدعت‌گزار: کسی که به بدعت عمل میکند
قانون‌گذار: کسی که قانون را وضع میکند
قانون‌گزار: کسی که به قانون عمل میکند
سنت‌گذار: کسی که سنت را ایجاد میکند
سنت‌گزار: کسی که سنت را به جا می‌آورد
با این توضیحات، بد نیست به «احترام‌گذاشتن/احترام‌گزاردن» نیز نظری بیفکنیم. برپایۀ توضیحاتی که در بالا آمد، منطقی و درست این است که «احترام» را با «گزاردن» هم‌نشین کنیم و نه با «گذاشتن»؛ چراکه «احترام» نیز مانند «سپاس» و «شکر» و «حق»، به‌جاآوردنی (=گزاردنی) است. ولی در زبان همیشه استثناهایی وجود دارد و «احترام‌گذاشتن» از جمله استثناهای این قاعده است؛ همچنان‌که مثلاً دو کلمۀ «صد» و «شصت» را هم به‌دلایلی منطقی باید به‌شکل «سد» و «شست» بنویسیم ولی چنین نمی‌کنیم (خواندن مطلب این صفحه این دو مثال را به یادم آورد).
امروزه همه‌جا «احترام» را با «گذاشتن» می‌نویسند و بر زبان می‌آورند. شاید علت این باشد که این واژه چنان در زبان جا افتاده که نمی‌شود تغییرش داد. برای تغییردادنش هم دشواریِ اصلی در گفتار است و به‌طور مشخص، صورت‌های ماضیِ این فعل در گفتار. همان‌گونه که گفته شد، بن مضارع «گذاشتن» و «گزاردن» ازنظر آوایی، یکسان است و بنابراین، در فعل‌های مضارع به‌آسانی می‌توان این دو را به‌جای هم به کار برد؛ مثلاً به‌جای «احترام می‌گذارم» و «احترام بگذارید» می‌توان گفت و نوشت: «احترام می‌گزارم» و «احترام بگزارید». اما بن ماضی این دو فعل با هم تفاوت میکند («گذاشت» و «گزارد») و ازاین‌رو، اگر مثلاً به‌جای «احترام گذاشتم» و «احترام گذاشتید» بگوییم «احترام گزاردم» و «احترام گزاردید»، به‌ویژه در گفتارِ روزمره، لحن بیان بی‌اندازه رسمی و ادبی و غیرطبیعی میشود. به‌عقیدۀ من، یکی از دلایل موجه برای پذیرفتن املای «احترام‌گذاشتن» همین است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «گذاشتن» یا «گزاردن» یا «گذاردن»؟
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
در پایان، بد نیست نکته‌ای دیگر را نیز توضیح دهم. همان‌طور که گفتم، دو مصدر «گذاشتن» و «گزاردن» گاه با هم خلط شده است.
با وجود این، صورت املایی «گذاردن» نیز در متن‌های کهن و بعضی از نوشته‌های امروزی نمونه‌هایی دارد و ممکن است کسانی با استناد به این نمونه‌ها، این کلمه را صحیح بشمارند. ولی از اطلاعاتی که در واژه‌نامه‌ها و پاره‌ای از منابع ویرایش و درست‌نویسی آمده، برمی‌آید که «گذاردن» املای صحیحی نیست؛ گرچه در پاره‌ای از متن‌های کهن و نوشته‌های امروزی نمونه‌هایی دارد. در فرهنگ بزرگ سخن نیز مدخل «گذاردن» به «گذاشتن» ارجاع داده شده است؛ یعنی به‌نوعی صورتِ اصیل و صحیحِ این کلمه را «گذاشتن» دانسته‌اند. بنابراین، نمونه‌هایی که از «گذاردن» در متن‌ها یافت میشود، به‌احتمال‌قوی حکم استثنا دارد و در فارسی امروز معتبر نیست.
❇️ کتابنامه :
انوری، حسن، فرهنگ بزرگ سخن، چ۲، ج۶، تهران: سخن.
سجادی، ضیاءالدین، ۱۳۴۵، در مکتب استاد: گفتارهای رادیویی دربارۀ زبان فارسی، چ۱، تهران: کتاب‌فروشی فروغی، ص۱۷۹.
صفرزاده، بهروز، ۱۳۹۶، دست‌نامۀ ویرایش، چ۳، تهران: کتاب سده، ص۱۰۰تا۱۰۱.
غلامحسین‌زاده، غلامحسین، ۱۳۷۹، راهنمای ویرایش، چ۱، تهران: سمت، ص۱۲۸.
کاخی، مرتضی، ۱۳۸۱، شیوۀ نگارش، چ۴، تهران: مؤسسۀ انتشارات امیرکبیر، ص۱۸۸.
نجفی، ابوالحسن، ۱۳۷۱، غلط ننویسیم: فرهنگ دشواری‌های زبان فارسی، و۲، چ۱، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، ص۳۱۹تا۳۲۱.
نفیسی، سعید، ۱۳۴۴، در مکتب استاد، چ۲، تهران: مؤسسۀ مطبوعاتی عطایی، ص۴۵.
نیکوبخت، ناصر، ۱۳۸۷، مبانی درست‌نویسی زبان فارسی معیار، چ۲، تهران: چشمه، ص۱۰۲.
❇️ محمد یوسفی‌شیرازی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
در پایان، بد نیست نکته‌ای دیگر را نیز توضیح دهم. همان‌طور که گفتم، دو مصدر «گذاشتن» و «گزاردن» گاه با هم خلط شده است.
با وجود این، صورت املایی «گذاردن» نیز در متن‌های کهن و بعضی از نوشته‌های امروزی نمونه‌هایی دارد و ممکن است کسانی با استناد به این نمونه‌ها، این کلمه را صحیح بشمارند. ولی از اطلاعاتی که در واژه‌نامه‌ها و پاره‌ای از منابع ویرایش و درست‌نویسی آمده، برمی‌آید که «گذاردن» املای صحیحی نیست؛ گرچه در پاره‌ای از متن‌های کهن و نوشته‌های امروزی نمونه‌هایی دارد. در فرهنگ بزرگ سخن نیز مدخل «گذاردن» به «گذاشتن» ارجاع داده شده است؛ یعنی به‌نوعی صورتِ اصیل و صحیحِ این کلمه را «گذاشتن» دانسته‌اند. بنابراین، نمونه‌هایی که از «گذاردن» در متن‌ها یافت میشود، به‌احتمال‌قوی حکم استثنا دارد و در فارسی امروز معتبر نیست.
❇️ کتابنامه :
انوری، حسن، فرهنگ بزرگ سخن، چ۲، ج۶، تهران: سخن.
سجادی، ضیاءالدین، ۱۳۴۵، در مکتب استاد: گفتارهای رادیویی دربارۀ زبان فارسی، چ۱، تهران: کتاب‌فروشی فروغی، ص۱۷۹.
صفرزاده، بهروز، ۱۳۹۶، دست‌نامۀ ویرایش، چ۳، تهران: کتاب سده، ص۱۰۰تا۱۰۱.
غلامحسین‌زاده، غلامحسین، ۱۳۷۹، راهنمای ویرایش، چ۱، تهران: سمت، ص۱۲۸.
کاخی، مرتضی، ۱۳۸۱، شیوۀ نگارش، چ۴، تهران: مؤسسۀ انتشارات امیرکبیر، ص۱۸۸.
نجفی، ابوالحسن، ۱۳۷۱، غلط ننویسیم: فرهنگ دشواری‌های زبان فارسی، و۲، چ۱، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، ص۳۱۹تا۳۲۱.
نفیسی، سعید، ۱۳۴۴، در مکتب استاد، چ۲، تهران: مؤسسۀ مطبوعاتی عطایی، ص۴۵.
نیکوبخت، ناصر، ۱۳۸۷، مبانی درست‌نویسی زبان فارسی معیار، چ۲، تهران: چشمه، ص۱۰۲.
❇️ محمد یوسفی‌شیرازی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan