✳️ انسان‌های کوچک، متوسط، بزرگ
(مطلبی بسیار جالب و خواندنی )
*درس ١
• انسان‌های بزرگ زودتر از دیگران سلام میدهند.
• انسان‌های متوسط در سلام کردن عجله‌ای ندارند.
• انسان‌های کوچک منتظرند دیگران به آنها سلام کنند.
*درس ٢
• انسان‌های بزرگ اوّل فکر میکنند، بعد حرف می‌زنند.
• انسان‌های متوسط اوّل حرف می‌زنند، بعد فکر میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً فکر نمیکنند.
*درس ٣
• انسان‌های بزرگ بدی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های متوسط خوبی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های کوچک قبول ندارند که چیزی را فراموش میکنند.
▫️ *درس ۴
• انسان‌های بزرگ انتقادپذیرند.
• انسان‌های متوسط انتقاد گریزند.
• انسان‌های کوچک انتقاد ستیزند.
▫️ *درس ۵
• انسان‌های بزرگ اشتباهات خود را جبران میکنند.
• انسان‌های متوسط اشتباهات خود را تکرار میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً قبول ندارند که در زندگی اشتباه میکنند.
*درس ۶
• انسان‌های بزرگ به فکر حفظ جایگاه دیگران هستند.
• انسان‌های متوسط فقط به فکر حفظ جایگاه خود هستند.
• انسان‌های کوچک به فکر نابودی جایگاه دیگران هستند.
*درس ٧
• انسان‌های بزرگ به فکر جلب رضایت خداوند متعال هستند.
• انسان‌های متوسط به فکر جلب رضایت مردم هستند
• انسان‌های کوچک آنقدر از خود راضی‌اند که هیچکس از آنها راضی نیست.
*درس ٨
• انسان های بزرگ خواسته‌های دیگران را تامین میکنند.
• انسان‌های متوسط تقاضای تامین خواسته‌هایشان را توسط دیگران دارند.
• انسان‌های کوچک خواسته‌هایشان را به دیگران تحمیل میکنند.
*درس ٩
• انسان‌های بزرگ برای احقاق حقوق دیگران می‌کوشند.
• انسان‌های متوسط فقط برای اثبات حقوق خود تلاش میکنند.
• انسان‌های کوچک اما انگار فقط در تضییع حقوق دیگران پافشاری میکنند.
*درس ١٠
• انسان‌های بزرگ کارشان را خوب انجام میدهند، اگرچه تشویق نشوند.
• انسان‌های متوسط به شرط تشویق، کارشان را خوب انجام میدهند.
• انسان‌های کوچک تا تنبیه نشوند، کارشان را درست انجام نمی‌دهند.
*درس ۱۱
• انسان های بزرگ انرژی فراوانی به شما میدهند.
• انسان‌های متوسط نه انرژی میدهند و نه انرژی میگیرند.
• انسان‌های کوچک انرژی فراوانی از شما میگیرند.
*درس ١۲
• انسان‌های بزرگ اهل مطالعه و مطالبه‌اند.
• انسان‌های متوسط اهل مقایسه و مناظره‌اند.
• انسان‌های کوچک اهل مغالطه و مناقشه‌اند.
*درس ١۳
• انسان های بزرگ با توجه به واقعیت‌های مهم تصمیم میگیرند.
• انسان‌های متوسط با توجه به وقایع نه چندان مهم تصمیم میگیرند.
• واقعیت این است که انسان‌های کوچک اصلاً تصمیمات مهمی نمی‌گیرند؟
*درس ١۴
• انسان‌های بزرگ برای هر کاری مشاوره میکنند.
• انسان‌های متوسط همواره مشاهده میکنند.
• انسان‌های کوچک فقط مشاجره میکنند.
*درس ١۵
• انسان‌های بزرگ در هر فرصتی می‌اندیشند.
• انسان‌های متوسط فرصت اندیشیدن پیدا نمیکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً نیازی به اندیشیدن نمی‌بینند.
*درس ١۶
• انسان‌های بزرگ بی جهت حرف نمی‌زنند.
• انسان‌های متوسط خیلی حرف می‌زنند.
• انسان‌های کوچک فقط حرف می‌زنند.
*درس ١۷
• انسان‌های بزرگ به حال دوستان مفیدند.
• انسان‌های متوسط دوستان به حالشان مفیدند.
• انسان‌های کوچک اصلاً دوستی ندارند تا به حالشان مفید باشد.
*درس ١۸
• انسان‌های بزرگ پول را خرج دیگران می‌کند.
• انسان‌های متوسط پول را خرج خود میکنند.
• انسان‌های کوچک خود را خرج پول میکنند.
*درس ۱۹
• انسان‌های بزرگ میدانند چرا کار میکنند.
•انسان‌های متوسط نمی‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان های کوچک اصلاً کاری نمیکنند...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
(مطلبی بسیار جالب و خواندنی )
*درس ١
• انسان‌های بزرگ زودتر از دیگران سلام میدهند.
• انسان‌های متوسط در سلام کردن عجله‌ای ندارند.
• انسان‌های کوچک منتظرند دیگران به آنها سلام کنند.
*درس ٢
• انسان‌های بزرگ اوّل فکر میکنند، بعد حرف می‌زنند.
• انسان‌های متوسط اوّل حرف می‌زنند، بعد فکر میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً فکر نمیکنند.
*درس ٣
• انسان‌های بزرگ بدی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های متوسط خوبی‌های دیگران را فراموش میکنند.
• انسان‌های کوچک قبول ندارند که چیزی را فراموش میکنند.
▫️ *درس ۴
• انسان‌های بزرگ انتقادپذیرند.
• انسان‌های متوسط انتقاد گریزند.
• انسان‌های کوچک انتقاد ستیزند.
▫️ *درس ۵
• انسان‌های بزرگ اشتباهات خود را جبران میکنند.
• انسان‌های متوسط اشتباهات خود را تکرار میکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً قبول ندارند که در زندگی اشتباه میکنند.
*درس ۶
• انسان‌های بزرگ به فکر حفظ جایگاه دیگران هستند.
• انسان‌های متوسط فقط به فکر حفظ جایگاه خود هستند.
• انسان‌های کوچک به فکر نابودی جایگاه دیگران هستند.
*درس ٧
• انسان‌های بزرگ به فکر جلب رضایت خداوند متعال هستند.
• انسان‌های متوسط به فکر جلب رضایت مردم هستند
• انسان‌های کوچک آنقدر از خود راضی‌اند که هیچکس از آنها راضی نیست.
*درس ٨
• انسان های بزرگ خواسته‌های دیگران را تامین میکنند.
• انسان‌های متوسط تقاضای تامین خواسته‌هایشان را توسط دیگران دارند.
• انسان‌های کوچک خواسته‌هایشان را به دیگران تحمیل میکنند.
*درس ٩
• انسان‌های بزرگ برای احقاق حقوق دیگران می‌کوشند.
• انسان‌های متوسط فقط برای اثبات حقوق خود تلاش میکنند.
• انسان‌های کوچک اما انگار فقط در تضییع حقوق دیگران پافشاری میکنند.
*درس ١٠
• انسان‌های بزرگ کارشان را خوب انجام میدهند، اگرچه تشویق نشوند.
• انسان‌های متوسط به شرط تشویق، کارشان را خوب انجام میدهند.
• انسان‌های کوچک تا تنبیه نشوند، کارشان را درست انجام نمی‌دهند.
*درس ۱۱
• انسان های بزرگ انرژی فراوانی به شما میدهند.
• انسان‌های متوسط نه انرژی میدهند و نه انرژی میگیرند.
• انسان‌های کوچک انرژی فراوانی از شما میگیرند.
*درس ١۲
• انسان‌های بزرگ اهل مطالعه و مطالبه‌اند.
• انسان‌های متوسط اهل مقایسه و مناظره‌اند.
• انسان‌های کوچک اهل مغالطه و مناقشه‌اند.
*درس ١۳
• انسان های بزرگ با توجه به واقعیت‌های مهم تصمیم میگیرند.
• انسان‌های متوسط با توجه به وقایع نه چندان مهم تصمیم میگیرند.
• واقعیت این است که انسان‌های کوچک اصلاً تصمیمات مهمی نمی‌گیرند؟
*درس ١۴
• انسان‌های بزرگ برای هر کاری مشاوره میکنند.
• انسان‌های متوسط همواره مشاهده میکنند.
• انسان‌های کوچک فقط مشاجره میکنند.
*درس ١۵
• انسان‌های بزرگ در هر فرصتی می‌اندیشند.
• انسان‌های متوسط فرصت اندیشیدن پیدا نمیکنند.
• انسان‌های کوچک اصلاً نیازی به اندیشیدن نمی‌بینند.
*درس ١۶
• انسان‌های بزرگ بی جهت حرف نمی‌زنند.
• انسان‌های متوسط خیلی حرف می‌زنند.
• انسان‌های کوچک فقط حرف می‌زنند.
*درس ١۷
• انسان‌های بزرگ به حال دوستان مفیدند.
• انسان‌های متوسط دوستان به حالشان مفیدند.
• انسان‌های کوچک اصلاً دوستی ندارند تا به حالشان مفید باشد.
*درس ١۸
• انسان‌های بزرگ پول را خرج دیگران می‌کند.
• انسان‌های متوسط پول را خرج خود میکنند.
• انسان‌های کوچک خود را خرج پول میکنند.
*درس ۱۹
• انسان‌های بزرگ میدانند چرا کار میکنند.
•انسان‌های متوسط نمی‌دانند چرا کار میکنند.
•انسان های کوچک اصلاً کاری نمیکنند...
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ شعر موشح
بردی دل من، من از تو آن می‌طلبم
وز گم‌شدهٔ خویش نشان می‌طلبم
سرمصرع هر کلام حرفی دارد
هرچیز که شد من از تو آن می‌طلبم
لاادری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « بوسه » می شود .
به این نوع شعر #موشح میگویند.
❇️ موشح(اصطلاح بدیعی) در شعر، صنعتی است که شاعر در اول ابیات یا در میانه، حروفی یا کلماتی آرد که اگر آن حروف یا کلمات را عیناً یا به تصحیف جمع کنند، بیتی یا مثلی یا نامی یا لقب کسی بیرون آید و آن را فروع و شعب بسیار است. اگر توشیح بر شکل درختی کرده‌شود، مشجر خوانند و اگر بر شکل حیوانی باشد مجسم خوانند و مصور، و اگر به شکل دایره کرده‌شود مدوّر خوانند. (از حدائق السحر فی دقائق الشعر رشید وطواط). شعری را گویند که از سر هر مصرع از او یا از سر هر بیت حرفی جمع کنند، اسم شخصی و یا مصرعی حاصل آید. (ناظم‌الاطباء).
نوعی از اقسام معماست. (از کشاف اصطلاحات الفنون). نام صنعتی است در شعر که اگر یک حرف از سر هر مصرع یا از سر هر بیت گرفته جمع کنند، اسم شخص یا مصرعی حاصل شود و آن حروف را از جهت ایضاح و سهولت به شنگرف یا طلا یا رنگ دیگر نویسند، مانند رباعی زیر که از حروف اول مصراع‌های آن نام «محمد» استخراج شود:
من بر دهنت به موی بستم دلِ تنگ
حاصل ز لبت نیست برون از نیرنگ
من با تو و تو با من مسکین شب و روز
دارم سر آشتی تو داری سر جنگ.
؟ (از آنندراج).
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « محمد » می شود
❇️ نمونه دیگری از بانو « راهله افتخاری » یکی از اعضای این کانال ،با تشکر از ایشان :
من این شعر را برای فرزندم سروده ام. سالها پیش.
نبود باغ دلم را صدای آوازی
و این پرنده غمگین همیشه تنها بود
یکی گل سرخی شکفت در جانم
دو چشم شیشه‌ای او به رنگ رویا بود
#راهله_افتخاری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « نوید» نام فرزند ایشان است .
✅ قطعه شعری که اگر حروف اول ابیات یا مصاریع آن را جمع کنی نام کس یا چیزی فراهم آید.
(یادداشت دهخدا)
#لغتنامه_دهخدا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بردی دل من، من از تو آن می‌طلبم
وز گم‌شدهٔ خویش نشان می‌طلبم
سرمصرع هر کلام حرفی دارد
هرچیز که شد من از تو آن می‌طلبم
لاادری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « بوسه » می شود .
به این نوع شعر #موشح میگویند.
❇️ موشح(اصطلاح بدیعی) در شعر، صنعتی است که شاعر در اول ابیات یا در میانه، حروفی یا کلماتی آرد که اگر آن حروف یا کلمات را عیناً یا به تصحیف جمع کنند، بیتی یا مثلی یا نامی یا لقب کسی بیرون آید و آن را فروع و شعب بسیار است. اگر توشیح بر شکل درختی کرده‌شود، مشجر خوانند و اگر بر شکل حیوانی باشد مجسم خوانند و مصور، و اگر به شکل دایره کرده‌شود مدوّر خوانند. (از حدائق السحر فی دقائق الشعر رشید وطواط). شعری را گویند که از سر هر مصرع از او یا از سر هر بیت حرفی جمع کنند، اسم شخصی و یا مصرعی حاصل آید. (ناظم‌الاطباء).
نوعی از اقسام معماست. (از کشاف اصطلاحات الفنون). نام صنعتی است در شعر که اگر یک حرف از سر هر مصرع یا از سر هر بیت گرفته جمع کنند، اسم شخص یا مصرعی حاصل شود و آن حروف را از جهت ایضاح و سهولت به شنگرف یا طلا یا رنگ دیگر نویسند، مانند رباعی زیر که از حروف اول مصراع‌های آن نام «محمد» استخراج شود:
من بر دهنت به موی بستم دلِ تنگ
حاصل ز لبت نیست برون از نیرنگ
من با تو و تو با من مسکین شب و روز
دارم سر آشتی تو داری سر جنگ.
؟ (از آنندراج).
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « محمد » می شود
❇️ نمونه دیگری از بانو « راهله افتخاری » یکی از اعضای این کانال ،با تشکر از ایشان :
من این شعر را برای فرزندم سروده ام. سالها پیش.
نبود باغ دلم را صدای آوازی
و این پرنده غمگین همیشه تنها بود
یکی گل سرخی شکفت در جانم
دو چشم شیشه‌ای او به رنگ رویا بود
#راهله_افتخاری
◀️ مجموعه سر واژه های آغازین مصرع ها « نوید» نام فرزند ایشان است .
✅ قطعه شعری که اگر حروف اول ابیات یا مصاریع آن را جمع کنی نام کس یا چیزی فراهم آید.
(یادداشت دهخدا)
#لغتنامه_دهخدا
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نوزادی درون سبد و شناور در رودخانه
✍ یونس پیرزاده
❇️ قسمت : اول
🔹نوزاد اول: سارگون
«من سارگون، شاه توانا، شاه آگاده، هستم.
مادرم راهبه بود، پدرم را نمی شناختم.
برادران پدرم عاشق کوه ها بودند.
شهر من آزوپیرانو است که در کرانه رود فرات قرار دارد.
مادر راهبه من ، مرا حامله بود، او مرا پنهانی به دنیا آورد.
او مرا در سبدی از چوب راش گذاشت، با قیر سبد را مهر و موم کرد.
او مرا به رودخانه ای انداخت که از بالای سرم بالا نمی آمد،
رودخانه مرا بیرون آورده و به سوی آککی آبکش (ساقی شهر) برد.
آککی در حالی که کوزه خود را در آب فرو می‌برد مرا بیرون آورد.
آککی آبکش، مرا به عنوان پسر خود گرفت و مرا بزرگ کرد.
آککی آبکش، مرا باغبان خود کرد،
زمانی که باغبان بودم، ایشتار (الهه مادر میانرودان) عشق خود را به من ارزانی داشت ( کمک کرد تا پادشاه شهر شوم).
و چهل سال و اندی سلطنت کردم....»
اینها سخنان سارگون بزرگ، شاه آکاد است که در لوح های سومری کشف شده است. با توجه به لوح های گلی یافته شده، وی 2300 سال پیش از میلاد مسیح در منطقه میان رودان عراق پادشاهی می کرده است. مدارک باستان شناسی از قبیل پیکره برنزی، کتیبه های حکاکی شده در سنگ ها حضور چنین شخصیتی را تایید می کند.
🔹نوزاد دوم: داراب
در سرزمین پارس، بهمن ( اردشیر) عاشق دخترش همای چهرزاد شده و با او ازدواج می کند. پس از آنکه بهمن از بارداری همای مطلع می شود از غصه دق کرده و از دنیا می رود اما پیش از مرگ وصیّت می کند که فرزند همای شاه بعدی ایران باشد. همای که نایب السلطنه ایران است حاملگی خود را پنهان کرده و پس از وضع حمل، نوزاد را در صندوقچه ای که با قیر محکم شده بود به همراه مقداری لباس و جواهرات در رودی می اندازد.
گازُر(مردی که به شغل لباس شویی مشغول است) زمانی که در حال شستن لباس مردم در کنار رودخانه بود صندوقچه را مشاهده کرده و آن را از رود می گیرد. گازر کودک را به فرزندی گرفته و بزرگ می کند.
گازر نام کودک را «داراب» می گذارد. داراب پس از آنکه بزرگ می شود مدتی در کنار ناپدری اش به شغل گازری (لباس شویی) می پردازد اما این شغل را در شان خودش ندانسته و در ارتش استخدام می شود. او با رشادتهایی که می کند به مقام بالایی در ارتش می رسد.
همای پسرش داراب را در یک رژه نظامی دیده ، به خاطر شباهتی که به بهمن دارد او را شناخته و داراب را شاه ایران می کند.
عده ای بر این باور هستند که منظور از بهمن، اردشیر دوم هخامنشی است که حدود 300 سال پیش از میلاد مسیح می زیسته است.
🔹نوزاد سوم: موسی
ستاره شناسان به فرعون مصر خبر می دهند که کودکی از قوم اسرائیل، به دنیا آمده که پادشاهی او را نابود خواهد کرد. فرعون دستور قتل عام همه کودکان پسریهودی را می دهد. یک زن یهودی نوزاد تازه به دنیا آمده را در صندوقچه ای گذاشته و به رود نیل می اندازد. کودک توسط همسر فرعون از آب گرفته شده و به فرزندی پذیرفته می شود آنها نام کودک را «موشه» (از آب گرفته) می گذارند. موشه (موسی به گویش عربی) سالها بعد پیامبر بزرگی شده و باعث مرگ فرعون می شود.
هیچ منبع تاریخی زمان زندگی موسی را نشان نمی دهد اما اگر از فرعون را همان رامسس اول بدانیم احتمالا حدود 1400 سال پیش از میلاد می زیسته است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍ یونس پیرزاده
❇️ قسمت : اول
🔹نوزاد اول: سارگون
«من سارگون، شاه توانا، شاه آگاده، هستم.
مادرم راهبه بود، پدرم را نمی شناختم.
برادران پدرم عاشق کوه ها بودند.
شهر من آزوپیرانو است که در کرانه رود فرات قرار دارد.
مادر راهبه من ، مرا حامله بود، او مرا پنهانی به دنیا آورد.
او مرا در سبدی از چوب راش گذاشت، با قیر سبد را مهر و موم کرد.
او مرا به رودخانه ای انداخت که از بالای سرم بالا نمی آمد،
رودخانه مرا بیرون آورده و به سوی آککی آبکش (ساقی شهر) برد.
آککی در حالی که کوزه خود را در آب فرو می‌برد مرا بیرون آورد.
آککی آبکش، مرا به عنوان پسر خود گرفت و مرا بزرگ کرد.
آککی آبکش، مرا باغبان خود کرد،
زمانی که باغبان بودم، ایشتار (الهه مادر میانرودان) عشق خود را به من ارزانی داشت ( کمک کرد تا پادشاه شهر شوم).
و چهل سال و اندی سلطنت کردم....»
اینها سخنان سارگون بزرگ، شاه آکاد است که در لوح های سومری کشف شده است. با توجه به لوح های گلی یافته شده، وی 2300 سال پیش از میلاد مسیح در منطقه میان رودان عراق پادشاهی می کرده است. مدارک باستان شناسی از قبیل پیکره برنزی، کتیبه های حکاکی شده در سنگ ها حضور چنین شخصیتی را تایید می کند.
🔹نوزاد دوم: داراب
در سرزمین پارس، بهمن ( اردشیر) عاشق دخترش همای چهرزاد شده و با او ازدواج می کند. پس از آنکه بهمن از بارداری همای مطلع می شود از غصه دق کرده و از دنیا می رود اما پیش از مرگ وصیّت می کند که فرزند همای شاه بعدی ایران باشد. همای که نایب السلطنه ایران است حاملگی خود را پنهان کرده و پس از وضع حمل، نوزاد را در صندوقچه ای که با قیر محکم شده بود به همراه مقداری لباس و جواهرات در رودی می اندازد.
گازُر(مردی که به شغل لباس شویی مشغول است) زمانی که در حال شستن لباس مردم در کنار رودخانه بود صندوقچه را مشاهده کرده و آن را از رود می گیرد. گازر کودک را به فرزندی گرفته و بزرگ می کند.
گازر نام کودک را «داراب» می گذارد. داراب پس از آنکه بزرگ می شود مدتی در کنار ناپدری اش به شغل گازری (لباس شویی) می پردازد اما این شغل را در شان خودش ندانسته و در ارتش استخدام می شود. او با رشادتهایی که می کند به مقام بالایی در ارتش می رسد.
همای پسرش داراب را در یک رژه نظامی دیده ، به خاطر شباهتی که به بهمن دارد او را شناخته و داراب را شاه ایران می کند.
عده ای بر این باور هستند که منظور از بهمن، اردشیر دوم هخامنشی است که حدود 300 سال پیش از میلاد مسیح می زیسته است.
🔹نوزاد سوم: موسی
ستاره شناسان به فرعون مصر خبر می دهند که کودکی از قوم اسرائیل، به دنیا آمده که پادشاهی او را نابود خواهد کرد. فرعون دستور قتل عام همه کودکان پسریهودی را می دهد. یک زن یهودی نوزاد تازه به دنیا آمده را در صندوقچه ای گذاشته و به رود نیل می اندازد. کودک توسط همسر فرعون از آب گرفته شده و به فرزندی پذیرفته می شود آنها نام کودک را «موشه» (از آب گرفته) می گذارند. موشه (موسی به گویش عربی) سالها بعد پیامبر بزرگی شده و باعث مرگ فرعون می شود.
هیچ منبع تاریخی زمان زندگی موسی را نشان نمی دهد اما اگر از فرعون را همان رامسس اول بدانیم احتمالا حدود 1400 سال پیش از میلاد می زیسته است.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نوزادی درون سبد و شناور در رودخانه
✍ یونس پیرزاده
❇️ قسمت : دوم ( پایانی )
🔹نوزاد چهارم: کارنا
داستان «کارنا» در مهابهاراتا، یکی از حماسه‌های سانسکریت از شبه قاره هند روایت میشود.
طبق افسانه، در سرزمین هندوستان پادشاهی به نام شوراسنا وجود داشت که یک دختر جوان زیبا به نام پریتا (که بعداً کونتی نام گرفت) داشت. یک ریشی (مرد عارف) به نام دورواسا برای اقامتی طولانی از پادشاه دیدن کرد و به عنوان میهمان وارد کاخ او شد. شاه از دخترش می خواهد تا اطمینان حاصل کند که اقامت مرد عارف راحت است. دختر نهایت مهمان نوازی را به جا می آورد. مرد عارف به عنوان قدردانی و تشکر، مانترا ( کلمات مقدس) خاصی به او آموزش می دهد و به او می گوید که با خواندن این مانترا می تواند از هر خدایی که می خواهد صاحب فرزند شود.
پریتای نوجوان کنجکاو شده، فکر کرد که آیا این مانترا واقعاً کار می‌کند یا خیر و با طلوع خورشید یک روز صبح، مانترا را آغاز کرد که از طریق آن می‌توانست از هر خدایی که بخواهد تا پسری برای او فراهم کند. او سوریا (خدای خورشید) را صدا کرد. خدای خورشید دختر دوشیزه را باردار کرد.
از آنجایی که دختر هنوز ازدواج نکرده بود از روی شرمساری کودک را در صندوقچه محکمی گذاشته و در رودخانه به دست سرنوشت سپرد.
همسر یک ارابه سوار، صندوقچه را در رود گنگ مشاهده کرده و آن را برداشته و کودک را به فرزندی خودشان پذیرفته و نام او را «کارنا» می گذارند.
کودک با رنج و سختی بزرگ می شود اما پس از آنکه سر راهی بودن خود را می فهمد به مدرسه هنرهای رزمی رفته و به یک جنگجو تبدیل می شود.
پس از ماجراهایی او توسط مادرش شناخته شده و شاهزاده هند می شود.
نوشتن کتاب حماسه ماهابهارات 400 سال پیش از میلاد مسیح پایان یافته است.
👈🏿اصل داستان چیست؟
- مادری مرتکب گناهی شده و بر خلاف عرف جامعه باردار شده است. (مادر سارگون راهبه بوده و مادر داراب با پدرش آمیزش کرده و مادر کارنا دوشیزه است)
- برای فرار از شرم تولید فرزند، آن را در صندوقچه ای گذاشته و در رودخانه به دست سرنوشت می سپارند.
- مرد یا زنی که به اقتضای شغل خود با رودخانه سر و کارد دارد (آککی که ساقی و آبکش است و گازر که شغل شستن لباس ها را دارد و یا همسر یک ارابه ران) کودک را در رود پیدا کرده و به فرزندی می پذیرند.
- کودک بزرگ شده و به ارتش پیوسته و پس از یک سری رشادت ها به مقام پادشاهی می رسد.
به نظر من ، هر سه داستان بعدی، از زندگی سارگون الگوبرداری شده و با توجه به محیط هر ملتی، بومی سازی و شاخ برگ داده شده اند.
در این بین ایرانیان در کپی برداری از داستان زندگی سارگن بزرگ، منطق روایی را بسیار بهتر از یهودیان و هندی ها رعایت کرده اند.
👈🏿منبع:
- کتاب مقدس تورات
- قرآن ، سوره قصص
- شاهنامه ، داستان داراب
- کتاب اول مهابهارات
- لوح های سومری مربوط به زندگی سارگون (به عنوان نمونه: کتاب تاریخ و تمدن بین‌النهرین، جلد اول، تاریخ سیاسی، نوشته یوسف مجیدزاده)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍ یونس پیرزاده
❇️ قسمت : دوم ( پایانی )
🔹نوزاد چهارم: کارنا
داستان «کارنا» در مهابهاراتا، یکی از حماسه‌های سانسکریت از شبه قاره هند روایت میشود.
طبق افسانه، در سرزمین هندوستان پادشاهی به نام شوراسنا وجود داشت که یک دختر جوان زیبا به نام پریتا (که بعداً کونتی نام گرفت) داشت. یک ریشی (مرد عارف) به نام دورواسا برای اقامتی طولانی از پادشاه دیدن کرد و به عنوان میهمان وارد کاخ او شد. شاه از دخترش می خواهد تا اطمینان حاصل کند که اقامت مرد عارف راحت است. دختر نهایت مهمان نوازی را به جا می آورد. مرد عارف به عنوان قدردانی و تشکر، مانترا ( کلمات مقدس) خاصی به او آموزش می دهد و به او می گوید که با خواندن این مانترا می تواند از هر خدایی که می خواهد صاحب فرزند شود.
پریتای نوجوان کنجکاو شده، فکر کرد که آیا این مانترا واقعاً کار می‌کند یا خیر و با طلوع خورشید یک روز صبح، مانترا را آغاز کرد که از طریق آن می‌توانست از هر خدایی که بخواهد تا پسری برای او فراهم کند. او سوریا (خدای خورشید) را صدا کرد. خدای خورشید دختر دوشیزه را باردار کرد.
از آنجایی که دختر هنوز ازدواج نکرده بود از روی شرمساری کودک را در صندوقچه محکمی گذاشته و در رودخانه به دست سرنوشت سپرد.
همسر یک ارابه سوار، صندوقچه را در رود گنگ مشاهده کرده و آن را برداشته و کودک را به فرزندی خودشان پذیرفته و نام او را «کارنا» می گذارند.
کودک با رنج و سختی بزرگ می شود اما پس از آنکه سر راهی بودن خود را می فهمد به مدرسه هنرهای رزمی رفته و به یک جنگجو تبدیل می شود.
پس از ماجراهایی او توسط مادرش شناخته شده و شاهزاده هند می شود.
نوشتن کتاب حماسه ماهابهارات 400 سال پیش از میلاد مسیح پایان یافته است.
👈🏿اصل داستان چیست؟
- مادری مرتکب گناهی شده و بر خلاف عرف جامعه باردار شده است. (مادر سارگون راهبه بوده و مادر داراب با پدرش آمیزش کرده و مادر کارنا دوشیزه است)
- برای فرار از شرم تولید فرزند، آن را در صندوقچه ای گذاشته و در رودخانه به دست سرنوشت می سپارند.
- مرد یا زنی که به اقتضای شغل خود با رودخانه سر و کارد دارد (آککی که ساقی و آبکش است و گازر که شغل شستن لباس ها را دارد و یا همسر یک ارابه ران) کودک را در رود پیدا کرده و به فرزندی می پذیرند.
- کودک بزرگ شده و به ارتش پیوسته و پس از یک سری رشادت ها به مقام پادشاهی می رسد.
به نظر من ، هر سه داستان بعدی، از زندگی سارگون الگوبرداری شده و با توجه به محیط هر ملتی، بومی سازی و شاخ برگ داده شده اند.
در این بین ایرانیان در کپی برداری از داستان زندگی سارگن بزرگ، منطق روایی را بسیار بهتر از یهودیان و هندی ها رعایت کرده اند.
👈🏿منبع:
- کتاب مقدس تورات
- قرآن ، سوره قصص
- شاهنامه ، داستان داراب
- کتاب اول مهابهارات
- لوح های سومری مربوط به زندگی سارگون (به عنوان نمونه: کتاب تاریخ و تمدن بین‌النهرین، جلد اول، تاریخ سیاسی، نوشته یوسف مجیدزاده)
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ اصطلاح « کراش» به چه معناست ؟
❇️ اصطلاح کراش به معنای این است که کسی را عمیقا دوست داشته باشید، اما این دوست داشتن را ابراز نکنید و این موضوع در درونتان مخفی بماند. رنج دوست داشتن کسی که هیچ علاقه‌ای به شما ندارد، مشکل و توام با احساس ناامیدی، یاس و افسردگی است و زمانی که یقین پیدا می‌کنید آن فرد، دقیقاً همان شخص مورد نظر شما است، این احساسات قوت بیشتری می‌گیرد.
بیشتر افراد به امید اینکه روزی بتوانند به هر قیمتی و با هر وسیله‌ای به وصال محبوب برسند روزگار می‌گذرانند، اما حقیقتا، اکثر این امید‌ها هیچ‌وقت به واقعیت تبدیل نمی‌شوند، در نتیجه این افراد احساس ناکامی لاینفکی میکنند.
باید توجه داشت که در برخی موارد نیز، این روند به خوبی پیش می‌رود و عنوان کراش تنها تا زمانی بر علاقه‌ای می‌ماند که بی‌نتیجه و پنهانی باشد اما به محض باخبر شدن معشوق از این عشق، فرد از حالت کراش خارج میشود.
❇️ انواع کراش داشتن چیست؟
هر کراش داشتن علاقه بیش از حد و عشقی آتشین نیست. کراش داشتن می‌تواند دوستانه، تحسین‌برانگیز، هیجانی و البته در برخی موارد عاشقانه باشد.
◀️ کراش دوستانه
در این کراش فرد را فقط در حد تعاملات روزمره و در مقام یک دوست صمیمی می‌خواهند، اما به دلیل غرور یا موقعیت و جایگاه متفاوت لزومی نمی‌بینند این علاقه را ابراز کنند. خیلی از افراد روی همکار، همکلاسی یا استادشان کراش دوستانه دارند.
◀️ کراش از روی تحسین
زمانی که از دیگری، برای مثال یک فرد مشهور، معلم یا یک همکلاسی دوست داشتنی و باحال برای خودتان یک بت می‌سازید، احساسات پرشوری نسبت به او و کارهایش پیدا می‌کنید. این احساسات گاهی به دلیل پرشور و شوق بودن‌شان با احساسات عاشقانه اشتباه گرفته میشود. احساس ترس آمیخته به احترام در حضور فردی که کارهای خارق‌العاده انجام داده یا درس‌های ارزشمندی به شما یاد داده، کاملاً طبیعی است.
بهتر است قبل از آن که جدی درباره این احساسات فکر کنید، اجازه بدهید که اندکی زمان بگذرد. معمولاً اگر با کراشی که او را تحسین می‌کنید، مدت بیشتری وقت بگذرانید، درس‌ها و نکات زیادی از او یاد می‌گیرید و به تدریج حس می‌کنید که با او برابر هستید. آن شیدایی دیوانه‌واری که فکر می‌کردید، کراش است اندک اندک از جوش و خروش می‌افتد و آن شکوه تحسین‌برانگیز اولیه کم کم رنگ می‌بازد.
◀️ کراش هیجانی یا موقت
این کراش را کراش موقتی نیز میگویند. عشق در نگاه اول و جذب شدن به خصوصیات ظاهری و زیبایی فردی که هیچ شناختی از او ندارند از این نوع کراش است. طول مدت این نوع کراش به شخصیت افراد بستگی دارد. کراش یک‌نفر بسیار زود سرد میشود و وقتی فرد جذاب دور شد، از بین می‌رود و دیگری شاید تا ماه‌ها کراش داشته باشد. تب و تاب این نوع کراش بالاست، اما کافی است اجازه بدهند که اندکی زمان بگذرد.
◀️ کراش عاشقانه
کراش داشتن عاشقانه همان‌چیزی است که تمام قلب و ذهن فرد را به خودش مشغول می‌کند. کراش را برای دوستی نمی‌خواهد، او را صرفاً بخاطر موفقیت‌هایش تحسین نمی‌کند و کراش داشتنش هیجانی و زودگذر نیست. همیشه با دیدن کراشش نشانه های فردی که عاشق شده است را نشان میدهد؛ ضربان قلبش بالا می‌رود و در آرزوی صحبت کردن، بوسیدن و در آغوش گرفتن اوست. احتمال لو رفتن کراش عاشقانه از بقیه کراش‌ها بیشتر است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ اصطلاح کراش به معنای این است که کسی را عمیقا دوست داشته باشید، اما این دوست داشتن را ابراز نکنید و این موضوع در درونتان مخفی بماند. رنج دوست داشتن کسی که هیچ علاقه‌ای به شما ندارد، مشکل و توام با احساس ناامیدی، یاس و افسردگی است و زمانی که یقین پیدا می‌کنید آن فرد، دقیقاً همان شخص مورد نظر شما است، این احساسات قوت بیشتری می‌گیرد.
بیشتر افراد به امید اینکه روزی بتوانند به هر قیمتی و با هر وسیله‌ای به وصال محبوب برسند روزگار می‌گذرانند، اما حقیقتا، اکثر این امید‌ها هیچ‌وقت به واقعیت تبدیل نمی‌شوند، در نتیجه این افراد احساس ناکامی لاینفکی میکنند.
باید توجه داشت که در برخی موارد نیز، این روند به خوبی پیش می‌رود و عنوان کراش تنها تا زمانی بر علاقه‌ای می‌ماند که بی‌نتیجه و پنهانی باشد اما به محض باخبر شدن معشوق از این عشق، فرد از حالت کراش خارج میشود.
❇️ انواع کراش داشتن چیست؟
هر کراش داشتن علاقه بیش از حد و عشقی آتشین نیست. کراش داشتن می‌تواند دوستانه، تحسین‌برانگیز، هیجانی و البته در برخی موارد عاشقانه باشد.
◀️ کراش دوستانه
در این کراش فرد را فقط در حد تعاملات روزمره و در مقام یک دوست صمیمی می‌خواهند، اما به دلیل غرور یا موقعیت و جایگاه متفاوت لزومی نمی‌بینند این علاقه را ابراز کنند. خیلی از افراد روی همکار، همکلاسی یا استادشان کراش دوستانه دارند.
◀️ کراش از روی تحسین
زمانی که از دیگری، برای مثال یک فرد مشهور، معلم یا یک همکلاسی دوست داشتنی و باحال برای خودتان یک بت می‌سازید، احساسات پرشوری نسبت به او و کارهایش پیدا می‌کنید. این احساسات گاهی به دلیل پرشور و شوق بودن‌شان با احساسات عاشقانه اشتباه گرفته میشود. احساس ترس آمیخته به احترام در حضور فردی که کارهای خارق‌العاده انجام داده یا درس‌های ارزشمندی به شما یاد داده، کاملاً طبیعی است.
بهتر است قبل از آن که جدی درباره این احساسات فکر کنید، اجازه بدهید که اندکی زمان بگذرد. معمولاً اگر با کراشی که او را تحسین می‌کنید، مدت بیشتری وقت بگذرانید، درس‌ها و نکات زیادی از او یاد می‌گیرید و به تدریج حس می‌کنید که با او برابر هستید. آن شیدایی دیوانه‌واری که فکر می‌کردید، کراش است اندک اندک از جوش و خروش می‌افتد و آن شکوه تحسین‌برانگیز اولیه کم کم رنگ می‌بازد.
◀️ کراش هیجانی یا موقت
این کراش را کراش موقتی نیز میگویند. عشق در نگاه اول و جذب شدن به خصوصیات ظاهری و زیبایی فردی که هیچ شناختی از او ندارند از این نوع کراش است. طول مدت این نوع کراش به شخصیت افراد بستگی دارد. کراش یک‌نفر بسیار زود سرد میشود و وقتی فرد جذاب دور شد، از بین می‌رود و دیگری شاید تا ماه‌ها کراش داشته باشد. تب و تاب این نوع کراش بالاست، اما کافی است اجازه بدهند که اندکی زمان بگذرد.
◀️ کراش عاشقانه
کراش داشتن عاشقانه همان‌چیزی است که تمام قلب و ذهن فرد را به خودش مشغول می‌کند. کراش را برای دوستی نمی‌خواهد، او را صرفاً بخاطر موفقیت‌هایش تحسین نمی‌کند و کراش داشتنش هیجانی و زودگذر نیست. همیشه با دیدن کراشش نشانه های فردی که عاشق شده است را نشان میدهد؛ ضربان قلبش بالا می‌رود و در آرزوی صحبت کردن، بوسیدن و در آغوش گرفتن اوست. احتمال لو رفتن کراش عاشقانه از بقیه کراش‌ها بیشتر است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
📚 ۶ درس بزرگ در مورد ثروت که پدرت هیچ‌وقت یادت نداد!
1⃣ درس اول | افراد معمولی از تلویزیون الگو میگیرند، افراد ثروتمند از کتاب
درخانه افراد معمولی همیشه تلویزیون روشن است. پس آنها شبانه روز تحت تاثیر چیزهایی هستند که تلویزیون به صورت تنظیم شده به آنها میخوراند. اخبار، فیلم و بحث های گوناگون مانند آینه هایی برای افراد معمولی است که از خدای تلویزیون بیرون می آید.
اما ثروتمندان این اشتباه را نمیکنند.
آنها بجای دریافت مطالب دیکته شده دولتی از تلویزیون به کتاب خواندن روی می آورند. یک ثروتمند میداند که قدرت اصلی در دانش و آگاهی است. برای همین شروع به خواندن کتاب می کند
2⃣ درس دوم | افراد معمولی حقوق میگیرند، افراد ثروتمند حقوق میدهند
همه ما کار را از سطوح پایین شروع کرده ایم. کار در رستوران، شرکت ها و یا ادارات دولتی. این اشکالی ندارد.
اما مشکل اصلی زمانی رخ میدهد که خودمان یک محدودیت برای درآمدمان تعیین میکنیم.
3⃣ درس سوم | افراد معمولی دیگران را مقصر میدانند، افراد ثروتمند خودشان را
اگر نگاه کنید افراد معمولی از همان صبح زود که بیدار میشوند در تاکسی، اتوبوس، محل کار و هر جای دیگری در حال گله و شکایت کردن از دولتها هستند. آنها همه وضعیت زندگی خود را تقصیر دولت میدانند اما اگر اینطور است چطور کسانی در همین کشور زندگی میکنند که ثروتمند هستند؟
درواقع مسئله اصلی عدم مسئولیت پذیری است. افراد معمولی مشکلات را به گردن دیگران می اندازند تا نیازنباشد برای رفع آن تلاش کنند.
4⃣ درس چهارم | افراد معمولی پس انداز میکنند؛ افراد ثروتمند سرمایه گذاری
کسانی که درآمد های پایین دارند معمولا سعی میکنند در زندگی پس انداز کنند. آنها از تفریحاتشان میگذرند، لباسهای گران نمی پوشند و به رستوران های خوب نمیروند تا بتواند در پایان سال چند میلیون تومان پول پس انداز کنند. اگر شما هم جز این دسته هستید آیا تا بحال فکر کرده اید که چرا با این وجود نمیتوانید ثروتمند شوید؟
5⃣ درس پنجم | افراد معمولی همه چیز را میدانند، افراد ثروتمند همه چیز را یاد میگیرند
این بار که در شرکت و یا تاکسی یا حتی جمع دوستان و خانواده خود نشستید خوب به حرفها دقت کنید.
افراد معمولی ظرف یک ساعت درمورد ۱۰ موضوع مختلف تخصصی نظر میدهند و طوری وانمود میکنند که همه چیز را میدانند.
گاهی برخی از آنها طوری درباره مسائل اقتصادی نظر میدهند که گویی وارن بافت هستند
اما افراد ثروتمند اینگونه نیستند. آنها بیشتر گوش میدهند و سعی میکنند چیزی یادبگیرند.
6⃣ درس ششم | افراد معمولی اعتقاد دارند که ثروتمندان همه دزد هستد، اما ثروتمندان واقعی اعتقاد دارند که فقر ریشه مشکلات است و دوست دارند کمک کنند تا فقر ریشه کن شود
در فقر هیچ شرافتی نیست. برعکس اتفاقا این فقر است که سبب ایجاد مشکل میشود. کافی است یک آمار تحلیلی از نیرو انتظامی شهر خود بگیرید. خواهید دید که بیشتر مشکلات اجتماعی از قبیل دزدی، مواد مخدر، قتل و … در محله های فقیر نشین رخ میدهد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1⃣ درس اول | افراد معمولی از تلویزیون الگو میگیرند، افراد ثروتمند از کتاب
درخانه افراد معمولی همیشه تلویزیون روشن است. پس آنها شبانه روز تحت تاثیر چیزهایی هستند که تلویزیون به صورت تنظیم شده به آنها میخوراند. اخبار، فیلم و بحث های گوناگون مانند آینه هایی برای افراد معمولی است که از خدای تلویزیون بیرون می آید.
اما ثروتمندان این اشتباه را نمیکنند.
آنها بجای دریافت مطالب دیکته شده دولتی از تلویزیون به کتاب خواندن روی می آورند. یک ثروتمند میداند که قدرت اصلی در دانش و آگاهی است. برای همین شروع به خواندن کتاب می کند
2⃣ درس دوم | افراد معمولی حقوق میگیرند، افراد ثروتمند حقوق میدهند
همه ما کار را از سطوح پایین شروع کرده ایم. کار در رستوران، شرکت ها و یا ادارات دولتی. این اشکالی ندارد.
اما مشکل اصلی زمانی رخ میدهد که خودمان یک محدودیت برای درآمدمان تعیین میکنیم.
3⃣ درس سوم | افراد معمولی دیگران را مقصر میدانند، افراد ثروتمند خودشان را
اگر نگاه کنید افراد معمولی از همان صبح زود که بیدار میشوند در تاکسی، اتوبوس، محل کار و هر جای دیگری در حال گله و شکایت کردن از دولتها هستند. آنها همه وضعیت زندگی خود را تقصیر دولت میدانند اما اگر اینطور است چطور کسانی در همین کشور زندگی میکنند که ثروتمند هستند؟
درواقع مسئله اصلی عدم مسئولیت پذیری است. افراد معمولی مشکلات را به گردن دیگران می اندازند تا نیازنباشد برای رفع آن تلاش کنند.
4⃣ درس چهارم | افراد معمولی پس انداز میکنند؛ افراد ثروتمند سرمایه گذاری
کسانی که درآمد های پایین دارند معمولا سعی میکنند در زندگی پس انداز کنند. آنها از تفریحاتشان میگذرند، لباسهای گران نمی پوشند و به رستوران های خوب نمیروند تا بتواند در پایان سال چند میلیون تومان پول پس انداز کنند. اگر شما هم جز این دسته هستید آیا تا بحال فکر کرده اید که چرا با این وجود نمیتوانید ثروتمند شوید؟
5⃣ درس پنجم | افراد معمولی همه چیز را میدانند، افراد ثروتمند همه چیز را یاد میگیرند
این بار که در شرکت و یا تاکسی یا حتی جمع دوستان و خانواده خود نشستید خوب به حرفها دقت کنید.
افراد معمولی ظرف یک ساعت درمورد ۱۰ موضوع مختلف تخصصی نظر میدهند و طوری وانمود میکنند که همه چیز را میدانند.
گاهی برخی از آنها طوری درباره مسائل اقتصادی نظر میدهند که گویی وارن بافت هستند
اما افراد ثروتمند اینگونه نیستند. آنها بیشتر گوش میدهند و سعی میکنند چیزی یادبگیرند.
6⃣ درس ششم | افراد معمولی اعتقاد دارند که ثروتمندان همه دزد هستد، اما ثروتمندان واقعی اعتقاد دارند که فقر ریشه مشکلات است و دوست دارند کمک کنند تا فقر ریشه کن شود
در فقر هیچ شرافتی نیست. برعکس اتفاقا این فقر است که سبب ایجاد مشکل میشود. کافی است یک آمار تحلیلی از نیرو انتظامی شهر خود بگیرید. خواهید دید که بیشتر مشکلات اجتماعی از قبیل دزدی، مواد مخدر، قتل و … در محله های فقیر نشین رخ میدهد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍ جایگاه نقشی «همهٔ/تمامِ» در گروه اسمی
تعریف ساختمانی گروه اسمی در زبان فارسی را می‌توان به‌صورت قاعدهٔ سازه‌ای زیر، نمایش داد:
گروه اسمی = (وابسته) + هسته + (وابسته)
قاعدهٔ بالا نشان میدهد که اسم یا ضمیری که هسته است، ازنظر ساختی و معنایی در مرکزیت قرار دارد، و وابسته‌ها در حاشیه؛ این بدان معناست که وابسته‌ها را می‌توان حذف کرد.
مثال:
(۱) الف. همهٔ دانش‌آموزان کلاس قبول شدند.
ب. ... دانش‌آموزان قبول شدند.
پ. ؟ همهٔ ... قبول شدند.
(۲) الف. تمام بچه‌ها مردود شدند.
ب. ... بچه‌ها مردود شدند.
پ. ؟ تمامِ ... مردود شدند.
اگر بخواهیم به پیشینهٔ این مبحث نگاهی داشته باشیم، می‌توان خلاصه‌وار به موارد زیر اشاره کرد:
۱. در کتاب‌های زبان فارسی مقطع متوسطه (قدیم)، به این موارد اشاره‌ای نشده است.
۲. دکتر تقی وحیدیان کامیار و غلامرضا عمرانی در کتاب دستور زبان فارسی (۱۳۸۲) باز به دو مورد فوق اشاره‌ای نکرده‌اند.
۳. دکتر مهدی مشکوة‌الدینی در دستور زبان فارسی (۱۳۸۶)، «همهٔ» را به‌عنوان وابستهٔ پیشین/ نامشخص معرفی کرده است.
۴. دکتر خسرو غلامعلی‌زاده در کتاب ساخت زبان فارسی، «همهٔ» و «تمام» را وابستهٔ پیشین و صفت مبهم دانسته است.
۵. دکتر علی‌اشرف صادقی و غلامرضا ارژنگ در کتاب دستور سال چهارم رشتهٔ فرهنگ و ادب (۱۳۵۸)، «همهٔ» را اسم دانسته‌اند چون اعتقاد دارند که به واژهٔ بعد از خود اضافه میشود.
◀️ لازم به ذکر است که دو وابستهٔ مورد بحث، در متون دستوری جدید، با نامهای صفات مبهم، صفات نامشخص، سور، کمیت‌نما و ... حضور دارند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
تعریف ساختمانی گروه اسمی در زبان فارسی را می‌توان به‌صورت قاعدهٔ سازه‌ای زیر، نمایش داد:
گروه اسمی = (وابسته) + هسته + (وابسته)
قاعدهٔ بالا نشان میدهد که اسم یا ضمیری که هسته است، ازنظر ساختی و معنایی در مرکزیت قرار دارد، و وابسته‌ها در حاشیه؛ این بدان معناست که وابسته‌ها را می‌توان حذف کرد.
مثال:
(۱) الف. همهٔ دانش‌آموزان کلاس قبول شدند.
ب. ... دانش‌آموزان قبول شدند.
پ. ؟ همهٔ ... قبول شدند.
(۲) الف. تمام بچه‌ها مردود شدند.
ب. ... بچه‌ها مردود شدند.
پ. ؟ تمامِ ... مردود شدند.
اگر بخواهیم به پیشینهٔ این مبحث نگاهی داشته باشیم، می‌توان خلاصه‌وار به موارد زیر اشاره کرد:
۱. در کتاب‌های زبان فارسی مقطع متوسطه (قدیم)، به این موارد اشاره‌ای نشده است.
۲. دکتر تقی وحیدیان کامیار و غلامرضا عمرانی در کتاب دستور زبان فارسی (۱۳۸۲) باز به دو مورد فوق اشاره‌ای نکرده‌اند.
۳. دکتر مهدی مشکوة‌الدینی در دستور زبان فارسی (۱۳۸۶)، «همهٔ» را به‌عنوان وابستهٔ پیشین/ نامشخص معرفی کرده است.
۴. دکتر خسرو غلامعلی‌زاده در کتاب ساخت زبان فارسی، «همهٔ» و «تمام» را وابستهٔ پیشین و صفت مبهم دانسته است.
۵. دکتر علی‌اشرف صادقی و غلامرضا ارژنگ در کتاب دستور سال چهارم رشتهٔ فرهنگ و ادب (۱۳۵۸)، «همهٔ» را اسم دانسته‌اند چون اعتقاد دارند که به واژهٔ بعد از خود اضافه میشود.
◀️ لازم به ذکر است که دو وابستهٔ مورد بحث، در متون دستوری جدید، با نامهای صفات مبهم، صفات نامشخص، سور، کمیت‌نما و ... حضور دارند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ با نهایتِ تأسف / با کمال تأسف
❇️ اشتمال معنایی واژه‌ی نهایت بر دو گونه است:
۱- بیان ایده و اندیشهای در بُعد زمانی و مکانی در محور طولی
۲- بیان ایده و اندیشهای در محور عمودی با شیوه و لحنی تأثری و عاطفی.
واژه‌ی کمال فقط یک محور معنایی عمودی با شیوه‌ی تعالیگرایانه را دربرمیگیرد.
این مفاهیم به وضوح آشکار می‌کند که نهایت و کمال، عناصری هممعنا نیستند تا به صورت جانشینی به کار گرفته شوند. پس درست و علمیتر آن است که واژه‌ی نهایت را در گفتهها و نوشتههای تأثرانگیز و حالتهای عاطفی و درونی که مبیّن از دست رفتن، از دست دادن، حادثه، اتفاق، تواضع و مواردی از این قبیل به کار برد؛ و واژه‌ی کمال را در جملههایی که نشاندهندهی تکامل، ترقی، تعالی، توسعه، بلندمرتبگی، موفقیت و ساختههایی از این نوع استفاده کرد.
مثال:
۱- با نهایت تواضع و فروتنی، این نوشتهی مختصر را به محضر استاد تقدیم میکنیم.
۲- با نهایت تأثر، درگذشت پدر گرامیتان را به شما و سایر خویشان تسلیت می‌گویم.
۳- با کمال افتخار، انتصاب شما را به عنوان مدیر عامل صمیمانه تبریک می‌گویم.
📒 درآمدی بر کاربردشناسی واژه‌ها با تکیه بر معناشناسی، دکتر #اسماعیل_نرماشیری، ص 38
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ اشتمال معنایی واژه‌ی نهایت بر دو گونه است:
۱- بیان ایده و اندیشهای در بُعد زمانی و مکانی در محور طولی
۲- بیان ایده و اندیشهای در محور عمودی با شیوه و لحنی تأثری و عاطفی.
واژه‌ی کمال فقط یک محور معنایی عمودی با شیوه‌ی تعالیگرایانه را دربرمیگیرد.
این مفاهیم به وضوح آشکار می‌کند که نهایت و کمال، عناصری هممعنا نیستند تا به صورت جانشینی به کار گرفته شوند. پس درست و علمیتر آن است که واژه‌ی نهایت را در گفتهها و نوشتههای تأثرانگیز و حالتهای عاطفی و درونی که مبیّن از دست رفتن، از دست دادن، حادثه، اتفاق، تواضع و مواردی از این قبیل به کار برد؛ و واژه‌ی کمال را در جملههایی که نشاندهندهی تکامل، ترقی، تعالی، توسعه، بلندمرتبگی، موفقیت و ساختههایی از این نوع استفاده کرد.
مثال:
۱- با نهایت تواضع و فروتنی، این نوشتهی مختصر را به محضر استاد تقدیم میکنیم.
۲- با نهایت تأثر، درگذشت پدر گرامیتان را به شما و سایر خویشان تسلیت می‌گویم.
۳- با کمال افتخار، انتصاب شما را به عنوان مدیر عامل صمیمانه تبریک می‌گویم.
📒 درآمدی بر کاربردشناسی واژه‌ها با تکیه بر معناشناسی، دکتر #اسماعیل_نرماشیری، ص 38
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ خوانش / خواندن / مطالعه کردن
❇️ «اهمیت معنای این سه کلمه از نظر مهارت‌های آموزشی، بهتر و دقیق‌تر قابل درک است. شاید یکی از نکات ضعف آموزشی و زودفراموشی مطالب، به شکلی به همین سه واژه برگردد.
کاملاً واضح است که گذشت زمان می‌تواند در تغییر و یا تقلیل و برداشت معنایی واژه‌ها مؤثر باشد. این تأثیر در این سه واژه کاملاً عینیت دارد. تا پیش از رواج واژه‌ی خوانش، مطالعه کردن با دقت و تأمّل همراه بوده ولی خواندن فقط سطح متعارفی را بیان می‌کرده است.
چون فهم معنایی مطالعه کردن، علم و اطلاع به دست آوردن بوده است. اما امروزه واژه‌ی خوانش به نوعی دیگر این سطح دریافت را تصرف کرده است. به همین خاطر می‌توانیم بگوییم که خوانش، یعنی با متن و اثری درگیر شدن و با شیوه‌ی پرسشی و انتقادی خواندن است. قطعاً چنین فهمی از خوانش موجب میشود تا شخص خواننده به نکات عمیق علمی آثار و متون پی برد. مطمئناً با حصول چنین اصلی، دیگر ترکیب‌های زبانی از قبیل حفظ کردن و زود فراموش کردن، معانی خود را از دست خواهند داد.
پس حضور معنایی خوانش به وجهی معنای خواندن و مطالعه کردن را تغییر داده است. اما با وجود این، می‌توان گفت که مطالعه کردن از نظر دلالت معنایی، چون گذشته قدری بار معنایی خود را حفظ کرده است، ولی خواندن حالتی روزمرگی پیدا کرده است».
📒 درآمدی بر کاربردشناسی واژه‌ها با تکیه بر معناشناسی، دکتر #اسماعیل_نرماشیری، ص ۶۲-۶۳
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ «اهمیت معنای این سه کلمه از نظر مهارت‌های آموزشی، بهتر و دقیق‌تر قابل درک است. شاید یکی از نکات ضعف آموزشی و زودفراموشی مطالب، به شکلی به همین سه واژه برگردد.
کاملاً واضح است که گذشت زمان می‌تواند در تغییر و یا تقلیل و برداشت معنایی واژه‌ها مؤثر باشد. این تأثیر در این سه واژه کاملاً عینیت دارد. تا پیش از رواج واژه‌ی خوانش، مطالعه کردن با دقت و تأمّل همراه بوده ولی خواندن فقط سطح متعارفی را بیان می‌کرده است.
چون فهم معنایی مطالعه کردن، علم و اطلاع به دست آوردن بوده است. اما امروزه واژه‌ی خوانش به نوعی دیگر این سطح دریافت را تصرف کرده است. به همین خاطر می‌توانیم بگوییم که خوانش، یعنی با متن و اثری درگیر شدن و با شیوه‌ی پرسشی و انتقادی خواندن است. قطعاً چنین فهمی از خوانش موجب میشود تا شخص خواننده به نکات عمیق علمی آثار و متون پی برد. مطمئناً با حصول چنین اصلی، دیگر ترکیب‌های زبانی از قبیل حفظ کردن و زود فراموش کردن، معانی خود را از دست خواهند داد.
پس حضور معنایی خوانش به وجهی معنای خواندن و مطالعه کردن را تغییر داده است. اما با وجود این، می‌توان گفت که مطالعه کردن از نظر دلالت معنایی، چون گذشته قدری بار معنایی خود را حفظ کرده است، ولی خواندن حالتی روزمرگی پیدا کرده است».
📒 درآمدی بر کاربردشناسی واژه‌ها با تکیه بر معناشناسی، دکتر #اسماعیل_نرماشیری، ص ۶۲-۶۳
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ منابع درباره اسطوره های ایرانی
1- شاخه زرین. جورج جیمز فریزر
2- سایه های شکار شده. بهمن سرکاراتی
3- پژوهشی در اساطیر ایران
مهرداد بهار
4 - گستره اسطوره. محمدرضا ارشاد
5- چشم انداز های اسطوره میرچا الیاده
6- بنیاد های اسطوره و حماسه ایران
جهانگیر کوورجی کویاجی
7- گل رنج های کهن جلال خالقی مطلق
8- از اسطوره تا حماسه سجاد آیدنلو
9 - مازهای راز دکتر جلال الدین کزازی
10- انسان و سمبول هایش یونگ
11- تاریخ اساطیری ایران. ژاله آموزگار
12- بندهشن. فرنبغ دادگی - مهرداد بهار
13- کیخسرو آرمان شاه ایرانیان. افسانه خاتون آبادی
14-اوستا. پور داوود
15-ضحاک ماردوش سعیدی سیرجانی 16- گزند باد عطاالله مهاجرانی
17-نهادینه های اساطیری
. مهوش واحد دوست
18- از اسطوره تا تاریخ. مهرداد بهار
19- زبان, اسطوره , فرهنگ. ژاله آموزگار
20 - حماسه ملی ایران. تئودور نولدکه
21- اسطوره, رویا, راز. میرچا الیاده
22 - حماسه سرایی بهار. ذبیح الله صفا
23- نامه باستان. دکتر کزازی
24- اسطوره, امروز. رولان بارت
25- شناخت اساطیر ایران جان هینلز
26- فرهنگ شاهنامه . علی رواقی
27- بت های ذهنی و خاطره ازلی
داریوش شایگان
28- رویا ,حماسه, اسطوره. دکترکزازی
29- فردوسی و شاهنامه.
منوچهر مرتضوی
30-عصر اساطیری ایران. حسن پیر نیا
31- شاهنامه فردوسی محمدامین ریاحی
32- نگاهی به تاریخ اساطیری ایران باستان. سیروس شمیسا - مهرداد بهار
33-سر چشمه های فردوسی شناسی محمد امین ریاحی
34- فردوسی و حماسه ملی ایران
هانری ماسه
35- قلمرو ادبیات حماسی ایران
حسین رزمجو
36- تخیل فرهیخته. نورتراپ فرای
37- ناخود آگاه و کهن الگوها
کارل گوستاو یونگ
38- چهار صورت مثالی. یونگ
39 -روان شناسی ضمیر ناخود اگاه
یونگ
40- جاذبه های فکری فردوسی
احمد رنجبر
41- سوگ سیاوش شاهرخ مسکوب
42- آفرین فردوسی. دکتر محجوب
43-ارداویراف نامه. ژاله آموزگار
44-جستاری چند درفرهنگ ایران
مهرداد بهار
45- از رنگ گل تا رنج خار.
قدمعلی سرامی
46- تصویر آفرینی در شاهنامه
منصور رستگار فسایی
47 - 21 گفتار در باره شاهنامه
دکتر رستگار فسایی
48- اژدها در شاهنامه دکتر رستگار
49- قدرت اسطوره جوزف کمبل
50- قهرمان هزار چهره جوزف کمبل
51-زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه
دکتر محمد علی اسلامی ندوشن
52- سرو سایه فکن. اسلامی ندوشن
53- داستان داستان ها اسلامی ندوشن
54 جام جهان بین. اسلامی ندوشن
55- نامه ناموراسلامی ندوشن
56'-روان کاوی ادبیات. حورا یاوری
57- مقدمه ای بر رستم و اسفندیار شاهرخ مسکوب
58- تن پهلوان و روان خردمند شاهرخ مسکوب
59- اسطوره زال محمد مختاری
60- واژه نامک. عبدالحسین نوشین
61- نمیرم ازین پس که من زنده ام
مقالات هزاره فردوسی - مشهد
62- فردوسی و شعر او مجتبی مینوی
63- فرهنگ ایران باستان. پور داوود
64- اسطوره قربانی.علی اصغر مصطفوی
65-تحلیل انتقادی و نمادین سیاوش در شاهنامه. مصطفی رحیمی
66- پژوهشی در اندیشه های فردوسی
فضل الله رضا
67- لغت شاهنامه عبدالقادر بغدادی
68- شاهنامه فردوسی به نثر پارسی سره
میترا مهر آبادی
69- واژه نامه شاهنامه پرویز اتابکی
70 - زندگی نامه فردوسی و سرگدشت شاهنامه. محمد دبیر سیاقی
71- شاهنامه. چاپ جلال خالقی مطلق
72- شاهنامه. چاپ ژول مول
73 - شاهنامه. چاپ مسکو
74- شاهنامه. چاپ عزیزالله جوینی
75- شاهنامه چاپ. بروخیم
76- شاهنامه چاپ تورنر ماکان
77- شاهنامه چاپ ژان اگوست وولرس
78 - شاهنامه چاپ کلاله خاور
79- شاهنامه چاپ دبیر سیاقی
80- شاهنامه نسخه فلورانس ترجمه البنداری
81- گاتها کهن ترین بخش اوستا
ابراهیم پور داوود
82- مزدیسنا در ادب فارسی
دکتر محمد معین
83- فرهنگ شاهنامه پرویز تاجیک
84- آفرینش و مرگ در اساطیر
مهدی رضایی
85- پژوهشی در شاهنامه
حسین کریمیان
86- سیری در اساطیر یونان و رم
ادیت همیلتون
87- شاهنامه شاهکار اندیشه
ساعد حسینی
88- فردوسی و شاهنامه
سید حسن امین
89- مردم و فردوسی
ابوالقاسم انجوی شیرازی
90- اساطیر فرهنگ ایران در نوشته های پهلوی. رحیم عفیفی
91- فرهنگ الفبایی - موضوعی اساطیر ایران ملیحه کرباسیان
92 - فرهنگ شاهنامه. فریتس ولف
93 - پژوهش هایی در شاهنامه
جهانگیر کوورجی کویاجی
94- حماسه ایران یادمانی از فراسوی هزاره ها. جلیل دوست خواه
95 - فرهنگ نام های شاهنامه
دکتر رستگار فسایی
96 -اساطیر مشرق زمین جوزف کمبل
97- متون مقدس بنیادین از سراسر جهان. میرچا الیاده
98-بیچاره اسفندیار
علی اکبر سعیدی سیرجانی
99- اسطوره زندگی زردشت
ژاله آموزگار - احمد تفضلی
100- جشن های ایرانی پرویز رحیمی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
1- شاخه زرین. جورج جیمز فریزر
2- سایه های شکار شده. بهمن سرکاراتی
3- پژوهشی در اساطیر ایران
مهرداد بهار
4 - گستره اسطوره. محمدرضا ارشاد
5- چشم انداز های اسطوره میرچا الیاده
6- بنیاد های اسطوره و حماسه ایران
جهانگیر کوورجی کویاجی
7- گل رنج های کهن جلال خالقی مطلق
8- از اسطوره تا حماسه سجاد آیدنلو
9 - مازهای راز دکتر جلال الدین کزازی
10- انسان و سمبول هایش یونگ
11- تاریخ اساطیری ایران. ژاله آموزگار
12- بندهشن. فرنبغ دادگی - مهرداد بهار
13- کیخسرو آرمان شاه ایرانیان. افسانه خاتون آبادی
14-اوستا. پور داوود
15-ضحاک ماردوش سعیدی سیرجانی 16- گزند باد عطاالله مهاجرانی
17-نهادینه های اساطیری
. مهوش واحد دوست
18- از اسطوره تا تاریخ. مهرداد بهار
19- زبان, اسطوره , فرهنگ. ژاله آموزگار
20 - حماسه ملی ایران. تئودور نولدکه
21- اسطوره, رویا, راز. میرچا الیاده
22 - حماسه سرایی بهار. ذبیح الله صفا
23- نامه باستان. دکتر کزازی
24- اسطوره, امروز. رولان بارت
25- شناخت اساطیر ایران جان هینلز
26- فرهنگ شاهنامه . علی رواقی
27- بت های ذهنی و خاطره ازلی
داریوش شایگان
28- رویا ,حماسه, اسطوره. دکترکزازی
29- فردوسی و شاهنامه.
منوچهر مرتضوی
30-عصر اساطیری ایران. حسن پیر نیا
31- شاهنامه فردوسی محمدامین ریاحی
32- نگاهی به تاریخ اساطیری ایران باستان. سیروس شمیسا - مهرداد بهار
33-سر چشمه های فردوسی شناسی محمد امین ریاحی
34- فردوسی و حماسه ملی ایران
هانری ماسه
35- قلمرو ادبیات حماسی ایران
حسین رزمجو
36- تخیل فرهیخته. نورتراپ فرای
37- ناخود آگاه و کهن الگوها
کارل گوستاو یونگ
38- چهار صورت مثالی. یونگ
39 -روان شناسی ضمیر ناخود اگاه
یونگ
40- جاذبه های فکری فردوسی
احمد رنجبر
41- سوگ سیاوش شاهرخ مسکوب
42- آفرین فردوسی. دکتر محجوب
43-ارداویراف نامه. ژاله آموزگار
44-جستاری چند درفرهنگ ایران
مهرداد بهار
45- از رنگ گل تا رنج خار.
قدمعلی سرامی
46- تصویر آفرینی در شاهنامه
منصور رستگار فسایی
47 - 21 گفتار در باره شاهنامه
دکتر رستگار فسایی
48- اژدها در شاهنامه دکتر رستگار
49- قدرت اسطوره جوزف کمبل
50- قهرمان هزار چهره جوزف کمبل
51-زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه
دکتر محمد علی اسلامی ندوشن
52- سرو سایه فکن. اسلامی ندوشن
53- داستان داستان ها اسلامی ندوشن
54 جام جهان بین. اسلامی ندوشن
55- نامه ناموراسلامی ندوشن
56'-روان کاوی ادبیات. حورا یاوری
57- مقدمه ای بر رستم و اسفندیار شاهرخ مسکوب
58- تن پهلوان و روان خردمند شاهرخ مسکوب
59- اسطوره زال محمد مختاری
60- واژه نامک. عبدالحسین نوشین
61- نمیرم ازین پس که من زنده ام
مقالات هزاره فردوسی - مشهد
62- فردوسی و شعر او مجتبی مینوی
63- فرهنگ ایران باستان. پور داوود
64- اسطوره قربانی.علی اصغر مصطفوی
65-تحلیل انتقادی و نمادین سیاوش در شاهنامه. مصطفی رحیمی
66- پژوهشی در اندیشه های فردوسی
فضل الله رضا
67- لغت شاهنامه عبدالقادر بغدادی
68- شاهنامه فردوسی به نثر پارسی سره
میترا مهر آبادی
69- واژه نامه شاهنامه پرویز اتابکی
70 - زندگی نامه فردوسی و سرگدشت شاهنامه. محمد دبیر سیاقی
71- شاهنامه. چاپ جلال خالقی مطلق
72- شاهنامه. چاپ ژول مول
73 - شاهنامه. چاپ مسکو
74- شاهنامه. چاپ عزیزالله جوینی
75- شاهنامه چاپ. بروخیم
76- شاهنامه چاپ تورنر ماکان
77- شاهنامه چاپ ژان اگوست وولرس
78 - شاهنامه چاپ کلاله خاور
79- شاهنامه چاپ دبیر سیاقی
80- شاهنامه نسخه فلورانس ترجمه البنداری
81- گاتها کهن ترین بخش اوستا
ابراهیم پور داوود
82- مزدیسنا در ادب فارسی
دکتر محمد معین
83- فرهنگ شاهنامه پرویز تاجیک
84- آفرینش و مرگ در اساطیر
مهدی رضایی
85- پژوهشی در شاهنامه
حسین کریمیان
86- سیری در اساطیر یونان و رم
ادیت همیلتون
87- شاهنامه شاهکار اندیشه
ساعد حسینی
88- فردوسی و شاهنامه
سید حسن امین
89- مردم و فردوسی
ابوالقاسم انجوی شیرازی
90- اساطیر فرهنگ ایران در نوشته های پهلوی. رحیم عفیفی
91- فرهنگ الفبایی - موضوعی اساطیر ایران ملیحه کرباسیان
92 - فرهنگ شاهنامه. فریتس ولف
93 - پژوهش هایی در شاهنامه
جهانگیر کوورجی کویاجی
94- حماسه ایران یادمانی از فراسوی هزاره ها. جلیل دوست خواه
95 - فرهنگ نام های شاهنامه
دکتر رستگار فسایی
96 -اساطیر مشرق زمین جوزف کمبل
97- متون مقدس بنیادین از سراسر جهان. میرچا الیاده
98-بیچاره اسفندیار
علی اکبر سعیدی سیرجانی
99- اسطوره زندگی زردشت
ژاله آموزگار - احمد تفضلی
100- جشن های ایرانی پرویز رحیمی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ده اصل بنیادین تئوری انتخاب
۱- تنها فردی که می توانیم رفتارش را کنترل کنیم، خودمان هستیم.
۲- تمام آنچه می توانیم از دیگران دریافت کنیم و به دیگران بدهیم «اطلاعات» است. این که با اطلاعات چگونه برخورد کنیم انتخاب خود ما یا دیگران است.
۳- تمام مشکلات روان شناختی طولانی مدت، از مشکلات رابطه ای سرچشمه می گیرند. علت ناخشنودی و عدم رضایت ما همواره به شیوه برخورد ما با یک رابطه مهم در زندگیمان که مطابق خواسته مان نیست، مربوط می شود.
۴- همیشه آن رابطه مشکل دار، بخشی از زندگی کنونی ماست.
۵- وقایع دردناکی که در گذشته بر ما رفته است؛ اگر چه بر آنچه امروز هستیم تاثیری شگرف داشته، ولی بازنگری و مرور این گذشته دردناک، بر آنچه امروز لازم است انجام دهیم، یعنی بهبود بخشیدن به رابطه مهم کنونیمان، اثر ناچیزی دارد و کمکی به ما نمی کند.
۶- پنج نیاز ژنتیکی ما را هدایت می کنند که عبارتند از: نیاز به بقا و زنده ماندن، نیاز به عشق و احساس تعلق، نیاز به قدرت، نیاز به آزادی، نیاز به تفریح.
۷- می توانیم نیازهایمان را فقط از طرق تصویر یا تصاویری که در دنیای مطلوب/کیفی خود داریم ارضا کنیم. ما همیشه مهم ترین چیزها را وارد دنیای مطلوب/کیفی خود می کنیم.
۸- تمام آنچه از تولد تا مرگ از ما سر می زند «رفتار» است. تمام رفتارهای ما یک رفتار کلی است که از چهار مولفه به هم پیوسته عمل، فکر، احساس و فیزیولوژی تشکیل شده است.
۹- تمام رفتارهای کلی معمولا با فعل، آن هم به صورت مصدر یا اسم مصدر بیان و مولفه ای که در هنگام بروز رفتار بیش تر قابل تشخیص است نامگذاری می شوند. برای مثال به جای استفاده از عبارت من افسرده هستم یا من افسرده شده ام، درست آن است که بگوییم: من افسردگی را انتخاب کرده ام یا من افسردگی می کنم.
۱۰- تمام رفتارهای کلی، انتخابی هستند اما ما فقط بر مولفه های عمل و فکر به طور مستقیم و بر مولفه های احساس و فیزیولوژی به طور غیرمستقیم کنترل داریم، یعنی با انتخاب شیوه عمل و فکرمان و به واسطه آن ها احساسات و فیزیولوژی خود را نیز می توانیم کنترل کنیم. البته تغییر دادن افکار و اعمالمان کار آسانی نیست ولی تنها کاری است که می توانیم بکنیم.
❇️ ویلیام گلسر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- تنها فردی که می توانیم رفتارش را کنترل کنیم، خودمان هستیم.
۲- تمام آنچه می توانیم از دیگران دریافت کنیم و به دیگران بدهیم «اطلاعات» است. این که با اطلاعات چگونه برخورد کنیم انتخاب خود ما یا دیگران است.
۳- تمام مشکلات روان شناختی طولانی مدت، از مشکلات رابطه ای سرچشمه می گیرند. علت ناخشنودی و عدم رضایت ما همواره به شیوه برخورد ما با یک رابطه مهم در زندگیمان که مطابق خواسته مان نیست، مربوط می شود.
۴- همیشه آن رابطه مشکل دار، بخشی از زندگی کنونی ماست.
۵- وقایع دردناکی که در گذشته بر ما رفته است؛ اگر چه بر آنچه امروز هستیم تاثیری شگرف داشته، ولی بازنگری و مرور این گذشته دردناک، بر آنچه امروز لازم است انجام دهیم، یعنی بهبود بخشیدن به رابطه مهم کنونیمان، اثر ناچیزی دارد و کمکی به ما نمی کند.
۶- پنج نیاز ژنتیکی ما را هدایت می کنند که عبارتند از: نیاز به بقا و زنده ماندن، نیاز به عشق و احساس تعلق، نیاز به قدرت، نیاز به آزادی، نیاز به تفریح.
۷- می توانیم نیازهایمان را فقط از طرق تصویر یا تصاویری که در دنیای مطلوب/کیفی خود داریم ارضا کنیم. ما همیشه مهم ترین چیزها را وارد دنیای مطلوب/کیفی خود می کنیم.
۸- تمام آنچه از تولد تا مرگ از ما سر می زند «رفتار» است. تمام رفتارهای ما یک رفتار کلی است که از چهار مولفه به هم پیوسته عمل، فکر، احساس و فیزیولوژی تشکیل شده است.
۹- تمام رفتارهای کلی معمولا با فعل، آن هم به صورت مصدر یا اسم مصدر بیان و مولفه ای که در هنگام بروز رفتار بیش تر قابل تشخیص است نامگذاری می شوند. برای مثال به جای استفاده از عبارت من افسرده هستم یا من افسرده شده ام، درست آن است که بگوییم: من افسردگی را انتخاب کرده ام یا من افسردگی می کنم.
۱۰- تمام رفتارهای کلی، انتخابی هستند اما ما فقط بر مولفه های عمل و فکر به طور مستقیم و بر مولفه های احساس و فیزیولوژی به طور غیرمستقیم کنترل داریم، یعنی با انتخاب شیوه عمل و فکرمان و به واسطه آن ها احساسات و فیزیولوژی خود را نیز می توانیم کنترل کنیم. البته تغییر دادن افکار و اعمالمان کار آسانی نیست ولی تنها کاری است که می توانیم بکنیم.
❇️ ویلیام گلسر
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🌱🍷🥂
🍷
🍷ظرف های میگساری در ادبیات فارسی و اشعار حافط
❇️ بانو دکتر هاجر خادم، ظروف میگساری در قدیم را چنین معرفی فرموده است.
پس از آن، شاهد مثال ها را از میان اشعاار حافظ می آوریم.
◀️ در زبان فارسی برای ظرف‌های میگساری نامهای گوناگون با ویژگی‌های گوناگونی وجود دارد. چندتا از آنها به ترتیب کوچک به بزرگ اینها هستند:
▫️پیک: لیوانک شیشه‌ای عرق خوری
▫️چتوَر: بطری به اندازه یک چهارم شیشه‌های معمولی، چتول هم میگویند
▫️پیمانه: لیوان شراب خوری، رطل هم میگویند
▫️جام: لیوان شیشه‌ای باده خوری
▫️پیاله: کاسه کوچک بی پایه
▫️تغار: آوند نسبتاً کوچک
▫️مینا: شیشه باده خوری
▫️ساغر: کاسه پایه دار
▫️سبو: کاسه سفالی دسته دار
▫️سبوچه: سبوی کوچک
▫️تونگ: آوند شیشه‌ای گردن باریک، صراحی هم گفته اند.
▫️سَکره: تنگ سفالین بزرگ (از گویش لارستانی)
▫️هسی: تشت سفالین (از گویش لارستانی)
▫️تکوک: آوندهایی که به شکل جانوران درست می‌شده.
▫️ساتگین: آوند شیشه‌ای بزرگ و استوار باده خوری
▫️زیغال: جام شکم بزرگ یک نفره، قدح هم گفته اند.
▫️پارچ: کاسه‌ای بزرگ که دور می‌گردانند.
▫️قرابه: آوند شیشه‌ای شکم بزرگ
▫️ چمانه: نیم-کدوی تراشیده و نگارینی که با آن می‌می خوردند.
▫️کوزه: آوند سفالین نسبتاً بزرگ
▫️خُم: بزرگترین آوند باده سازی و باده خوری (در اصل خُنب بوده)
▫️خمره: همان خم
✳️ ظرف های میگساری در شعر حافظ
🔸 قرابه: آوند شیشه ای شکم بزرگ
🔸 پیاله: کاسه ی کوچک بی پایه
در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
حافظ قَرابه کَش شد و مفتی پیاله نوش
-پیمانه: لیوان شراب خواری، رطل هم گویند
گفتی ز سِرِّ عهدِ ازل یک سخن بگو
آنگَه بگویمت که دو پیمانه دَر کَشَم
🔸ساغر: کاسه پایه دار
به کویِ می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد
زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
آن روز شوق ِ ساغر ِِ می خرمنم بسوخت
کاتش ز عکسِ عارضِ ساقی در آن گرفت
🔸 صراحی: آوند شیشه ای کمر باریک، تُنگ
بدان سان سوخت چون شمعم که بر من
صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد
در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحیِ میِ ناب و سفینهٔ غزل
است
یا رب چه غمزه کرد صراحی، که خون خم
با نعره های غلغلش اندر گلو ببست
🔸 سبو: کاسه ی سفالین دسته دار
- خم: بزرگترین آوند باده سازی و باده خواری، دراصل خُنب بوده است.
چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب
فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند
🔸 مینا: شیشه باده خوری
جام مینایی می، سدّ ره تنگ دلی است
منه از دست که سیل غمت از جا ببردد
زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
🔸 جام: لیوان شیشه ای باده خوری
جرعه ی جام بر این تخت روان افشانم
غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم
🔸 قدح: جام شکم بزرگ یک نفره، زیغال نیز گویند
قدح به شرطِ ادب گیر، زان که ترکیبَ ش
ز کاسهٔ سرِ جمشید و بهمن است و قباد
گر چه دوریم، به یاد تو قدح می‌گیریم
بعد منزل نبود در سفر روحانی
🔸 رطل: پیمانه شراب
می خور که هر که آخرِ کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رَطلِ گران گرفت
🔸 پیاله: کاسه ی کوچک بی پایه
ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست
🔸ساقی:
- باده های رنگارنگ را به پیاله ریخت
- و یا، ساقی باده را با چند فن و حیله به پیاله ریخت.
حالا تماشا کن این نقوش، که در پیاله ظاهر شده، همان نقوشی است که در کدو بسته است.
.
❇️ محمد علی چراغی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🍷
🍷ظرف های میگساری در ادبیات فارسی و اشعار حافط
❇️ بانو دکتر هاجر خادم، ظروف میگساری در قدیم را چنین معرفی فرموده است.
پس از آن، شاهد مثال ها را از میان اشعاار حافظ می آوریم.
◀️ در زبان فارسی برای ظرف‌های میگساری نامهای گوناگون با ویژگی‌های گوناگونی وجود دارد. چندتا از آنها به ترتیب کوچک به بزرگ اینها هستند:
▫️پیک: لیوانک شیشه‌ای عرق خوری
▫️چتوَر: بطری به اندازه یک چهارم شیشه‌های معمولی، چتول هم میگویند
▫️پیمانه: لیوان شراب خوری، رطل هم میگویند
▫️جام: لیوان شیشه‌ای باده خوری
▫️پیاله: کاسه کوچک بی پایه
▫️تغار: آوند نسبتاً کوچک
▫️مینا: شیشه باده خوری
▫️ساغر: کاسه پایه دار
▫️سبو: کاسه سفالی دسته دار
▫️سبوچه: سبوی کوچک
▫️تونگ: آوند شیشه‌ای گردن باریک، صراحی هم گفته اند.
▫️سَکره: تنگ سفالین بزرگ (از گویش لارستانی)
▫️هسی: تشت سفالین (از گویش لارستانی)
▫️تکوک: آوندهایی که به شکل جانوران درست می‌شده.
▫️ساتگین: آوند شیشه‌ای بزرگ و استوار باده خوری
▫️زیغال: جام شکم بزرگ یک نفره، قدح هم گفته اند.
▫️پارچ: کاسه‌ای بزرگ که دور می‌گردانند.
▫️قرابه: آوند شیشه‌ای شکم بزرگ
▫️ چمانه: نیم-کدوی تراشیده و نگارینی که با آن می‌می خوردند.
▫️کوزه: آوند سفالین نسبتاً بزرگ
▫️خُم: بزرگترین آوند باده سازی و باده خوری (در اصل خُنب بوده)
▫️خمره: همان خم
✳️ ظرف های میگساری در شعر حافظ
🔸 قرابه: آوند شیشه ای شکم بزرگ
🔸 پیاله: کاسه ی کوچک بی پایه
در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
حافظ قَرابه کَش شد و مفتی پیاله نوش
-پیمانه: لیوان شراب خواری، رطل هم گویند
گفتی ز سِرِّ عهدِ ازل یک سخن بگو
آنگَه بگویمت که دو پیمانه دَر کَشَم
🔸ساغر: کاسه پایه دار
به کویِ می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد
زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
آن روز شوق ِ ساغر ِِ می خرمنم بسوخت
کاتش ز عکسِ عارضِ ساقی در آن گرفت
🔸 صراحی: آوند شیشه ای کمر باریک، تُنگ
بدان سان سوخت چون شمعم که بر من
صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد
در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحیِ میِ ناب و سفینهٔ غزل
است
یا رب چه غمزه کرد صراحی، که خون خم
با نعره های غلغلش اندر گلو ببست
🔸 سبو: کاسه ی سفالین دسته دار
- خم: بزرگترین آوند باده سازی و باده خواری، دراصل خُنب بوده است.
چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقاب
فرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند
🔸 مینا: شیشه باده خوری
جام مینایی می، سدّ ره تنگ دلی است
منه از دست که سیل غمت از جا ببردد
زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
🔸 جام: لیوان شیشه ای باده خوری
جرعه ی جام بر این تخت روان افشانم
غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم
🔸 قدح: جام شکم بزرگ یک نفره، زیغال نیز گویند
قدح به شرطِ ادب گیر، زان که ترکیبَ ش
ز کاسهٔ سرِ جمشید و بهمن است و قباد
گر چه دوریم، به یاد تو قدح می‌گیریم
بعد منزل نبود در سفر روحانی
🔸 رطل: پیمانه شراب
می خور که هر که آخرِ کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رَطلِ گران گرفت
🔸 پیاله: کاسه ی کوچک بی پایه
ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت
این نقش ها نگر که چه خوش در کدو ببست
🔸ساقی:
- باده های رنگارنگ را به پیاله ریخت
- و یا، ساقی باده را با چند فن و حیله به پیاله ریخت.
حالا تماشا کن این نقوش، که در پیاله ظاهر شده، همان نقوشی است که در کدو بسته است.
.
❇️ محمد علی چراغی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تکنیکهای یافتن "وابسته های وابسته" (در حد کنکور و نهایی)
❇️ برخی از وابسته های پیشن یا پسین اسم، خودشان وابسته میگیرند که به آن «وابسته وابسته» میگویند؛ مثل:
دو کیلو شکر (کیلو: وابسته وابسته؛ ممیز) / کتاب تاریخ ایران (ایران: وابسته وابسته؛ مضافالیه مضاف الیه)
🔑 روش پیدا کردن وابسته های وابسته:
1. ممیز (واحد شمارش) را پیدا می کنیم.
2. هسته گروه اسمی را پیدا می کنیم:
1.2. اگر کلمات پس از هسته اسم باشند، وابسته اسم قبل از خود میشوند؛
2.2. اگر کلمات پس از هسته صفت بیانی باشند، وابسته اسم قبل از خود میشوند(به استثنای رنگها: اگر واژه قبل از صفتهای بیانی، صفتی از نوع رنگ باشد، وابسته صفت خود میشوند و «صفت صفت» خواهیم داشت: لباس آبی سیر / رنگ آبی اناری)
3.2. اگر کلمات پس از هسته از وابسته های پیشین اسم باشند؛ وابسته اسم بعد از خود می شوند و «صفت مضاف الیه» خواهند بود؛
4.2. اگر کلمات پس از هسته هیچیک از سه مورد بالا نباشند، قید صفت بعد از خود خواهتد بود؛ مثال:
1: «محوّطۀ میدان شهر »: محوطه:
هسته– میدان: اسم ؛ پس وابسته اسم قبلیش (محوطه) میشود. (مضاف الیه) – شهر: اسم ؛ پس وابسته اسم قبل از خودش(میدان) میشود (وابسته وابسته؛ مضاف الیه مضاف الیه)
2: «یادآوری خاطره دلپذیر»: یادآوری: هسته – خاطره: اسم؛ پس وابسته اسم قبل از خودش(یادآوری) میشود(مضاف الیه) - دلپذیر: صفت بیانی؛ پس وابسته اسم قبل از خودش (خاطره) میشود (وابسته وابسته؛ صفت مضاف الیه)
3. « اسیر این جهان»: اسیر: هسته – جهان: اسم؛ وابسته اسم قبل از خود (اسیر) میشود (مضاف الیه) - این: از وابسته های پیشین اسم؛ وابسته اسم بعد از خود(جهان) میشود. (وابسته وابسته؛ صفت مضاف الیه)
4: « شرایط تقریباً پایدار» : شرایط: هسته – پایدار: صفت بیانی، وابسته اسم قبل از خود(شرایط) – تقریباً: نه اسم است، نه صفت بیانی و نه از وابسته های پیشین؛ پس قید صفت بعد از خود(پایدار) میشود(وابسته وابسته؛ قید صفت)
مثالهای سخت تر:
1) بهترین معمار خوش ذوق عمارت عالی قاپو (زبان 98)
پاسخ: ممیز ندارد / معمار: هسته گروه اسمی / بهترین: وابسته پیشین، صفت عالی / خوش ذوق: صفت بیانی، وابسته اسم قبل از خود( معمار) / عمارت: اسم، وابسته اسم قبل از خود(معمار) ؛ مضاف الیه / عالی قاپو: اسم، وابسته اسم قبل از خود(عمارت)؛ وابسته وابسته(مضاف الیه مضاف الیه)
2. غلام همت آن رند (خارج کشور 98)
پاسخ: ممیز ندارد / غلام: هسته / همت: اسم؛ وابسته اسم قبل از خود(غلام) ؛ مضاف الیه / رند: اسم(صفت جانشین اسم)؛ وابسته اسم قبل از خود(همت) ؛ وابسته وابسته (مضاف الیه مضاف الیه) / آن: از وابستههای پیشین اسم؛ وابسته اسم بعد از خودش(رند)؛ وابسته وابسته (صفت مضاف الیه)
❇️ همانطور که در عنوان هم آمده است، این مطالب فقط در حد کنکور و امتحان نهایی نوشته شده و ممکن است در مورد برخی دیگر از وابسته های وابسته کاربرد نداشته باشد.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ داستان ضحاک (اژدهاک) یکی از جالب‌ترین قصه‌های شاهنامه‌ی حکیم ابوالقاسم فردوسی است:
۱.ضحاک عرب است و پایتخت او بیت‌المقدس است ولی بر ایران‌زمین سلطه دارد، چه رویداد عجیبی است این کابوس اسطوره‌ای فردوسی!
۲.شیطان در هیئت آشپزی به استخدام دربار در می‌آید و برای نخستین بار به ضحاک گوشت میخوراند. طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می‌آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می‌گیرد.
۳.ضحاک آشپز مرغ بریان‌کننده را به حضور می‌طلبد و از او تمجید می‌کند و به او می‌گوید چه دست‌مزدی برای این غذای لذیذ طلب می‌کند، آشپز که همان شیطان است می‌گوید بوسه بر شانه‌های شاه بهترین پاداش من است! شاه را این تملق خوش می‌آید و اجازه‌ی بوسه میدهد!
۴.فردا شانه‌های شاه زخم میشود و پس از زمانی چند، زخم‌ها باز میشوند و دو مار سیاه از زخم‌ها بیرون می‌آیند، مارها تمایل دارند از گوش‌های طاغوت به داخل روند و مغز سر او را بخورند! شیطان به هیئت حکیمی ظاهر میشود و می‌گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی کند و مغز سر آنان را به خورد مارها دهد تا سیر باشند و اشتهایی برای مغز شاه نداشته باشند! ضحاک می‌پذیرد و امر صادر می‌کند!
۵.هر روز دو پسر جوان ایرانی دستگیر میشوند و به آشپزخانه‌ی دربار آورده میشوند، به قید قرعه! عدالت برقرار است! به کسی ظلم نمی‌شود! و روزانه مغز سر دو جوان غذای مارهاست، باشد که مغز شاه سالم بماند! قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است.
۶.هیچکس را جرأت مقاومت نیست، ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند: «بگذار همسایه فریاد بزند، چرا من؟!» و خشنودی هر خانواده‌ی ایرانی این است که امروز نوبت جوان آنها نشده است: «ستون به ستون فرج است!»
۷.ارمایل و گرمایل که اداره‌کننده‌ی آشپزخانه‌ی دربار هستند تصمیم به اقدام میگیرند، نه اقدامی «رادیکال» بلکه اقدامی «میان‌دارانه!» آنها فکر میکنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی کنند و مغز سر یک جوان را با مغز سر یک گوسپند مخلوط کنند مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی‌شوند با این حساب آنها می‌توانند در سال ۳۶۵ جوان را نجات دهند! جالب است که مارها «مغز» می‌خواهند، مغز! نه قلب، نه جگر، نه ران، نه دست، مغز! هرکس که مغز ندارد خوش بگذراند، مارها فقط مغز طلب میکنند.
۸.(اقدام «میان‌دارانه» ارمایل و گرمایل جواب میدهد! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی‌دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده میشوند یکی آزاد میشود! ارمایل و گرمایل خشنودند که در سال ۳۶۵ مفر را نجات داده‌اند، نیمه پر لیوان!
۹.ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد میکنند و به او میگویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه‌ی حکومتی گریخته، هم او خوراک مارها میشود و هم سر ارمایل و گرمایل.
فردوسی می‌گوید «کردها» از نسل همان آزادشده‌ها هستند، به همین دلیل است که شیفته‌ی کوه و دشت هستند و از شهرها فراری! اما من می‌گویم اولویت کردها آزادگی است، با افق‌های باز نسبت دارند و بندگی را برنمی‌تابند.
۱۰.کاوه آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده بودند، کاوه «رادیکال» بود، اگر ارمایل و گرمایل هم سه جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند!
۱۱.ضحاک مار به دوش تصمیم می‌گیرد از رعایا نامهای بگیرد مبنی بر اینکه سلطانی دادگر است! رعایا اطاعت میکنند! به صف میایستند تا طوماری را امضا کنند به نفع دادگری ضحاک! میایستند و امضا میکنند، در صف میایستند و امضا میکنند! در صف میایستند و ...!
۱۲.نوبت به کاوه می‌رسد، امضا نمی‌کند، طومار را پاره می‌کند، فریاد می‌زند که تو بیدادگری. کاوه نمی‌ترسد!
۱۳.فریاد کاوه، ضحاک و درباریان را وحشت‌زده می‌کند: این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
۱۴.فروغ می‌سراید: «همه می‌ترسند/ همه می‌ترسند اما من و تو/ به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم!»
❇️ جنون قدرت و قدرت نامشروع
دکتر محمدرضا سرگلزایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱.ضحاک عرب است و پایتخت او بیت‌المقدس است ولی بر ایران‌زمین سلطه دارد، چه رویداد عجیبی است این کابوس اسطوره‌ای فردوسی!
۲.شیطان در هیئت آشپزی به استخدام دربار در می‌آید و برای نخستین بار به ضحاک گوشت میخوراند. طعم پرندگان بریان به مذاق ضحاک خوش می‌آید و تصمیم به تشویق آشپز جدید می‌گیرد.
۳.ضحاک آشپز مرغ بریان‌کننده را به حضور می‌طلبد و از او تمجید می‌کند و به او می‌گوید چه دست‌مزدی برای این غذای لذیذ طلب می‌کند، آشپز که همان شیطان است می‌گوید بوسه بر شانه‌های شاه بهترین پاداش من است! شاه را این تملق خوش می‌آید و اجازه‌ی بوسه میدهد!
۴.فردا شانه‌های شاه زخم میشود و پس از زمانی چند، زخم‌ها باز میشوند و دو مار سیاه از زخم‌ها بیرون می‌آیند، مارها تمایل دارند از گوش‌های طاغوت به داخل روند و مغز سر او را بخورند! شیطان به هیئت حکیمی ظاهر میشود و می‌گوید تنها راه بقای شاه این است که هر روز دو جوان را قربانی کند و مغز سر آنان را به خورد مارها دهد تا سیر باشند و اشتهایی برای مغز شاه نداشته باشند! ضحاک می‌پذیرد و امر صادر می‌کند!
۵.هر روز دو پسر جوان ایرانی دستگیر میشوند و به آشپزخانه‌ی دربار آورده میشوند، به قید قرعه! عدالت برقرار است! به کسی ظلم نمی‌شود! و روزانه مغز سر دو جوان غذای مارهاست، باشد که مغز شاه سالم بماند! قیمت مغز شاه سالانه بیش از هفتصد مغز جوان است.
۶.هیچکس را جرأت مقاومت نیست، ایرانیان کماکان دچار این گفتمان هستند: «بگذار همسایه فریاد بزند، چرا من؟!» و خشنودی هر خانواده‌ی ایرانی این است که امروز نوبت جوان آنها نشده است: «ستون به ستون فرج است!»
۷.ارمایل و گرمایل که اداره‌کننده‌ی آشپزخانه‌ی دربار هستند تصمیم به اقدام میگیرند، نه اقدامی «رادیکال» بلکه اقدامی «میان‌دارانه!» آنها فکر میکنند که اگر هر روز یک جوان را قربانی کنند و مغز سر یک جوان را با مغز سر یک گوسپند مخلوط کنند مارها تغییر طعم مغز را متوجه نمی‌شوند با این حساب آنها می‌توانند در سال ۳۶۵ جوان را نجات دهند! جالب است که مارها «مغز» می‌خواهند، مغز! نه قلب، نه جگر، نه ران، نه دست، مغز! هرکس که مغز ندارد خوش بگذراند، مارها فقط مغز طلب میکنند.
۸.(اقدام «میان‌دارانه» ارمایل و گرمایل جواب میدهد! مارها طعم مغز مخلوط را تشخیص نمی‌دهند و هر روز از دو جوان که به آشپزخانه سلطنتی سپرده میشوند یکی آزاد میشود! ارمایل و گرمایل خشنودند که در سال ۳۶۵ مفر را نجات داده‌اند، نیمه پر لیوان!
۹.ارمایل و گرمایل هر روز یک جوان را آزاد میکنند و به او میگویند سر به بیابان بگذارد و در شهرها آفتابی نشود که اگر معلوم شود او از آشپزخانه‌ی حکومتی گریخته، هم او خوراک مارها میشود و هم سر ارمایل و گرمایل.
فردوسی می‌گوید «کردها» از نسل همان آزادشده‌ها هستند، به همین دلیل است که شیفته‌ی کوه و دشت هستند و از شهرها فراری! اما من می‌گویم اولویت کردها آزادگی است، با افق‌های باز نسبت دارند و بندگی را برنمی‌تابند.
۱۰.کاوه آهنگر بود و سه جوانش خوراک مارهای حکومتی شده بودند، کاوه «رادیکال» بود، اگر ارمایل و گرمایل هم سه جوان داده بودند شاید رادیکال شده بودند!
۱۱.ضحاک مار به دوش تصمیم می‌گیرد از رعایا نامهای بگیرد مبنی بر اینکه سلطانی دادگر است! رعایا اطاعت میکنند! به صف میایستند تا طوماری را امضا کنند به نفع دادگری ضحاک! میایستند و امضا میکنند، در صف میایستند و امضا میکنند! در صف میایستند و ...!
۱۲.نوبت به کاوه می‌رسد، امضا نمی‌کند، طومار را پاره می‌کند، فریاد می‌زند که تو بیدادگری. کاوه نمی‌ترسد!
۱۳.فریاد کاوه، ضحاک و درباریان را وحشت‌زده می‌کند: این فریاد دلیرانه شمارش معکوس سقوط ضحاک است.
۱۴.فروغ می‌سراید: «همه می‌ترسند/ همه می‌ترسند اما من و تو/ به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم!»
❇️ جنون قدرت و قدرت نامشروع
دکتر محمدرضا سرگلزایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ حس سرخوشی در هنگام گوش دادن به شعر و موسیقی
❇️ نکته ی جالب اینکه در گوش دادن مجدد به شعر حس سرخوشی درونی معمولا ثابت می ماند یا حتی ممکن است افزایش یابد (sensitization effect) ولی واکنش مشهود دوم (سیخ شدن موی بدن) متفاوت است و با تکرار گوش دادن به شعر کاهش می یابد و یا از بین می رود (habituation effect). در ضمن گوش دادن به شعر با موسیقی متفاوت است و واکنش های متفاوتی را بر می انگیزاند. تماشای فیلم، گوش دادن به موسیقی، گوش دادن به شعر سبب برانگیخته شدن هیجانی و فیزیولوژیک انسان می شوند. سرخوشی و هیجان ناشی از گوش دادن به شعر و موسیقی باهم متفاوت هستند. هر چند که هر کدام تا حدی شبکه های نورونی مشترکی را فعال می کنند؛ در گوش دادن به شعر دو بخش precuneus و (supramarginal gyrus) SMG فعال می شوند که در گوش دادن به موسیقی فعالیتی از خود نشان نمی دهند.
📌در مطالعه ای فوق العاده جذاب دانشمندان عصب شناس اقدام به بررسی حالات هیجانی افراد در حین گوش دادن به اشعار مختلف نمودند و فعالیت های عصبی آنها و همچنین واکنش های فیزیولوژیک آنها به شعر از طریق روش های مختلف (سایکوفیزیولوژی، تصویربرداری عصبی، و تحلیل پاسخ های رفتاری) مورد بررسی قرار گرفت.
📌آنها دریافتند که اوج حس هیجان ایجاد شده در گوش دادن به شعر به طور تصادفی در هر قسمتی از شعر ایجاد نمی شود بلکه در قسمت های خاصی از شعر معمولا در پایان قافیه ها یا قطعه ها و یا معمولا در پایان شعر ایجاد می شود و به طور سازمان یافته شبکه های مرتبط با پیش بینی و حفظ پاداش در مغز تعیین کننده ی نهایی این بخش ها هستند.
یکی از عوامل کم توجهی یا گاها بی توجهی به شعر فقدان تجربه ی لذت و جذابیت شعر است؛ آنگونه که باید در خانواده، جامعه، رسانه ها، و سیستم آموزشی در معرض شعر قرار نمی گیریم. یا کودکان را با بررسی های موشکافانه و ظریف اشعار با تمرکز بر جنبه های دستوری،نگارشی، ساختاری، یا آوایی از طعم شیرین شعر محروم می کنیم. بنابر آنچه بیان شد.
📌 معلمان گرامی ادبیات، لذت، هیجان و حس سرخوشی ناشی از خواندن شعر را با کشاندن فرآیندهای ذهنی کودکان معصوم در کوچه پس کوچه های بی منتهای ساختار های دستوری و نگارشی سرکوب نکنیم. اجازه دهیم تا نسیم ملایم و جان بخش شعر در سلول های آنها رسوخ کند. امتحانات پیاپی، آزمون های تستی تنها خدمتی که می کنند سرکوب کردن این موهبت الهی در ما برای لذت بردن از شعر است و گاه فرد را از شعر، از چیزی که به او تعلق دارد، متنفر می کند. شاید اغلب ما تجربه ی درگیر شدن در انجام فعالیت هایی از جمله ترجمه شعر، حفظ شعر، و بیان نقش دستوری کلمات را داشته باشیم و در نهایت گریزان از شعر شده ایم و کشش و جذابیت آن را با تمام وجود حس نکرده ایم و این ریشه در نحوه ی آموزش این موضوع دارد.
📌والدین عزیز در تعاملات روزمره خود با کودکانتان به آنها شعر هدیه بدهید و برایشان شعر بخوانید. در جمع خانواده اشعار مختلف را بخوانید و علاوه بر ایجاد تعامل کار آمد با فرزندانتان سعی کنید بخشی از وقت آنها را با شعر پر کنید تا هر چه بیشتر شبکه های نورونی مرتبط با شعر در مغز آنها فعال شوند.
📌 دانش آموزان عزیز، اگر به دنبال پر کردن اوقات فراغت خود هستید حداقل زمانی کوتاه رو به خواندن اشعار مختلف اختصاص دهید. با صدای بلند شعر بخوانید و به معنای تک تک مصرع ها و ابیات یک شعر گوش فکر کنید. اگر به چنین کاری ادامه دهید، در بلند مدت خواهید دید که این کار شما را به چنان لذتی می رساند که بسیار فراتر از لذت بازی های رایانه ای است. ولی این موضوع نیازمند صرف وقت و تمرکز قابل توجه است. امتحان کنید تا آنچه را که در تحقیقات علمی اثبات شده است، تایید کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ نکته ی جالب اینکه در گوش دادن مجدد به شعر حس سرخوشی درونی معمولا ثابت می ماند یا حتی ممکن است افزایش یابد (sensitization effect) ولی واکنش مشهود دوم (سیخ شدن موی بدن) متفاوت است و با تکرار گوش دادن به شعر کاهش می یابد و یا از بین می رود (habituation effect). در ضمن گوش دادن به شعر با موسیقی متفاوت است و واکنش های متفاوتی را بر می انگیزاند. تماشای فیلم، گوش دادن به موسیقی، گوش دادن به شعر سبب برانگیخته شدن هیجانی و فیزیولوژیک انسان می شوند. سرخوشی و هیجان ناشی از گوش دادن به شعر و موسیقی باهم متفاوت هستند. هر چند که هر کدام تا حدی شبکه های نورونی مشترکی را فعال می کنند؛ در گوش دادن به شعر دو بخش precuneus و (supramarginal gyrus) SMG فعال می شوند که در گوش دادن به موسیقی فعالیتی از خود نشان نمی دهند.
📌در مطالعه ای فوق العاده جذاب دانشمندان عصب شناس اقدام به بررسی حالات هیجانی افراد در حین گوش دادن به اشعار مختلف نمودند و فعالیت های عصبی آنها و همچنین واکنش های فیزیولوژیک آنها به شعر از طریق روش های مختلف (سایکوفیزیولوژی، تصویربرداری عصبی، و تحلیل پاسخ های رفتاری) مورد بررسی قرار گرفت.
📌آنها دریافتند که اوج حس هیجان ایجاد شده در گوش دادن به شعر به طور تصادفی در هر قسمتی از شعر ایجاد نمی شود بلکه در قسمت های خاصی از شعر معمولا در پایان قافیه ها یا قطعه ها و یا معمولا در پایان شعر ایجاد می شود و به طور سازمان یافته شبکه های مرتبط با پیش بینی و حفظ پاداش در مغز تعیین کننده ی نهایی این بخش ها هستند.
یکی از عوامل کم توجهی یا گاها بی توجهی به شعر فقدان تجربه ی لذت و جذابیت شعر است؛ آنگونه که باید در خانواده، جامعه، رسانه ها، و سیستم آموزشی در معرض شعر قرار نمی گیریم. یا کودکان را با بررسی های موشکافانه و ظریف اشعار با تمرکز بر جنبه های دستوری،نگارشی، ساختاری، یا آوایی از طعم شیرین شعر محروم می کنیم. بنابر آنچه بیان شد.
📌 معلمان گرامی ادبیات، لذت، هیجان و حس سرخوشی ناشی از خواندن شعر را با کشاندن فرآیندهای ذهنی کودکان معصوم در کوچه پس کوچه های بی منتهای ساختار های دستوری و نگارشی سرکوب نکنیم. اجازه دهیم تا نسیم ملایم و جان بخش شعر در سلول های آنها رسوخ کند. امتحانات پیاپی، آزمون های تستی تنها خدمتی که می کنند سرکوب کردن این موهبت الهی در ما برای لذت بردن از شعر است و گاه فرد را از شعر، از چیزی که به او تعلق دارد، متنفر می کند. شاید اغلب ما تجربه ی درگیر شدن در انجام فعالیت هایی از جمله ترجمه شعر، حفظ شعر، و بیان نقش دستوری کلمات را داشته باشیم و در نهایت گریزان از شعر شده ایم و کشش و جذابیت آن را با تمام وجود حس نکرده ایم و این ریشه در نحوه ی آموزش این موضوع دارد.
📌والدین عزیز در تعاملات روزمره خود با کودکانتان به آنها شعر هدیه بدهید و برایشان شعر بخوانید. در جمع خانواده اشعار مختلف را بخوانید و علاوه بر ایجاد تعامل کار آمد با فرزندانتان سعی کنید بخشی از وقت آنها را با شعر پر کنید تا هر چه بیشتر شبکه های نورونی مرتبط با شعر در مغز آنها فعال شوند.
📌 دانش آموزان عزیز، اگر به دنبال پر کردن اوقات فراغت خود هستید حداقل زمانی کوتاه رو به خواندن اشعار مختلف اختصاص دهید. با صدای بلند شعر بخوانید و به معنای تک تک مصرع ها و ابیات یک شعر گوش فکر کنید. اگر به چنین کاری ادامه دهید، در بلند مدت خواهید دید که این کار شما را به چنان لذتی می رساند که بسیار فراتر از لذت بازی های رایانه ای است. ولی این موضوع نیازمند صرف وقت و تمرکز قابل توجه است. امتحان کنید تا آنچه را که در تحقیقات علمی اثبات شده است، تایید کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ادبیات عامیانه چیست؟
ادبیات عامیانه به ادبیاتی گفته میشود که از زبان و سبک زندگی عامه‌پسند استفاده می‌کند و به صورت شفاهی منتقل میشود.
این نوع ادبیات برای بیان داستان‌ها، شعرها، حکایت‌ها و داستان‌های کوتاه استفاده میشود و به صورت ساده، قابل فهم و بازخورد قوی به خواننده یا شنونده خود دارد. در عین حال، این نوع ادبیات معمولاً در جامعه‌ای خاص گسترش پیدا می‌کند و برخلاف ادبیات رسمی، کمتر در کتابخانه‌ها یافت میشود.
❇️ موضوعات ادبیات عامیانه
1. تاریخچه و شکل‌گیری ادبیات عامیانه
2. ویژگی‌ها و مشخصات ادبیات عامیانه
3. تأثیر ادبیات عامیانه بر ادبیات رسمی
4. نقش ادبیات عامیانه در حفظ و گسترش فرهنگ محلی
5. تأثیر ادبیات عامیانه در شکل‌دهی به هویت ملّت‌ها
6. نمونه‌های برجسته ادبیات عامّانه در ادب فارسی
7. مقایسۀ ادب فارسی با سایر ادب‌های عامّانۀ جهان
8. نقش زنان در تولید و پخش ادبيات عاميانۀ محلي
9. تأثیر رسانۀ جمعي بر گسترش و شکل‌دهي به ادبيات عاميانۀ محلي
10. نقش طنز در ادبيات عاميانۀ محلي
✳️ دلایل شکل گیری و پیدایش ادبیات عامیانه ممکن است به شرح زیر باشد:
1. نیاز به بیان احساسات و تجارب عمومی: ادبیات عامیانه به دلایل مختلف، از جمله نیاز به بیان احساسات و تجارب عمومی شکل گرفته است. در بسیاری از موارد، زبان رسمی و ادبی قادر به دقیق بیان کردن تجربه‌ها و احساسات مردم نمی‌باشد. در نتیجه، زبان عاميانه و ساده‌ترين روش براي بيان دستاوردها، خواسته‌ها، خشم، شادي و سختي‌هاي زندگي است.
2. قابل فهم بودن: گاهاً زبان رسمي و ادبي پيچیدگى های خود را دارد که معنای آن را برای عده‌ای کاملاً قابل فهم نمى‌کنند. در حال حاضر، بخش قابل توجَّۀ جامعۀ ما به دلیل نداشتن آموزش‌های کافی، نمى‌توانند متون ادبي را به خوبى فهميده و درک کنند. برای همین، ادبیات عامیانه با استفاده از زبان ساده و قابل فهم ترجمه شده است.
3. حفظ تاریخ و فرهنگ: ادبیات عامیانه معمولاً تجربه‌ها و داستان‌های قدیمی را حفظ می‌کند و به نسل‌های بعد منتقل می‌کند. این نوع از ادبیات به عنوان یک رسانۀ شفاهى براى حفظ تاريخ و فرهنگ يك جامعۀ عمل كرده است.
4. تأثیرات فرهنگی و اجتماعی: شکل گیری ادبیات عاميانۀ هر منطقۀ جغرافيائى، با تأثيرات فرهنگي، سياسي، اجتماعي و همچنین زبان منطقۀ مورد نظر در طول زمان صورت گرفته است. در بسیاری از موارد، ادبیات عامیانه نماینده‌ای از فرهنگ عمومی آن منطقه است.
❇️ کتاب‌های مهمی که در مورد ادبیات عامیانه نوشته شده است ؟
تعداد زیادی کتاب در مورد ادبیات عامیانه نوشته شده است. برخی از کتاب‌های مهم در این زمینه عبارتند از:
1. "ادبیات عامیانه: راهنمای مختصر" نوشته والتر نوکس
2. "ادبیات عامیانه: چگونگی خواندن و نوشتن" نوشته سابرینا البرگ
3. "ادبیات عامیانه: تاریخچه، تحلیل و منابع" نوشته لورا براون
4. "ادبیات عامیانه: راز و رمز‌های آن" نوشته جان دورست
5. "ادبیات عامیانه: چگونگی شکل‌گیری و تأثیر آن در فرهنگ" نوشته رابرت دارسک
6.ادبیات عامیانه ی ایران: مجموعه مقالات درباره افسانه ها و آداب و رسوم مردم ایران دوجلد
مولفین: حسن ذوالفقاری, محمدجعفر محجوب
7. تازه به تازه، نو به نو
مجموعه مقاله ها درباره اساطیر ،فرهنگ مردم و ادبیات عامیانه ایران
مهران افشاری
8. فرهنگ عامیانه مردم ایران
اثر صادق خانِ هدایت
کتابخانه دانشگاه پیام نور
◀️ این فقط چند مثال از کتاب‌های معروف در حوزۀ ادبیات عامّيانۀ است که به شما کمک خواهد کرد تا با این حوزۀ جذاب و پرطرفدار بيش‌تر آشنا شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
ادبیات عامیانه به ادبیاتی گفته میشود که از زبان و سبک زندگی عامه‌پسند استفاده می‌کند و به صورت شفاهی منتقل میشود.
این نوع ادبیات برای بیان داستان‌ها، شعرها، حکایت‌ها و داستان‌های کوتاه استفاده میشود و به صورت ساده، قابل فهم و بازخورد قوی به خواننده یا شنونده خود دارد. در عین حال، این نوع ادبیات معمولاً در جامعه‌ای خاص گسترش پیدا می‌کند و برخلاف ادبیات رسمی، کمتر در کتابخانه‌ها یافت میشود.
❇️ موضوعات ادبیات عامیانه
1. تاریخچه و شکل‌گیری ادبیات عامیانه
2. ویژگی‌ها و مشخصات ادبیات عامیانه
3. تأثیر ادبیات عامیانه بر ادبیات رسمی
4. نقش ادبیات عامیانه در حفظ و گسترش فرهنگ محلی
5. تأثیر ادبیات عامیانه در شکل‌دهی به هویت ملّت‌ها
6. نمونه‌های برجسته ادبیات عامّانه در ادب فارسی
7. مقایسۀ ادب فارسی با سایر ادب‌های عامّانۀ جهان
8. نقش زنان در تولید و پخش ادبيات عاميانۀ محلي
9. تأثیر رسانۀ جمعي بر گسترش و شکل‌دهي به ادبيات عاميانۀ محلي
10. نقش طنز در ادبيات عاميانۀ محلي
✳️ دلایل شکل گیری و پیدایش ادبیات عامیانه ممکن است به شرح زیر باشد:
1. نیاز به بیان احساسات و تجارب عمومی: ادبیات عامیانه به دلایل مختلف، از جمله نیاز به بیان احساسات و تجارب عمومی شکل گرفته است. در بسیاری از موارد، زبان رسمی و ادبی قادر به دقیق بیان کردن تجربه‌ها و احساسات مردم نمی‌باشد. در نتیجه، زبان عاميانه و ساده‌ترين روش براي بيان دستاوردها، خواسته‌ها، خشم، شادي و سختي‌هاي زندگي است.
2. قابل فهم بودن: گاهاً زبان رسمي و ادبي پيچیدگى های خود را دارد که معنای آن را برای عده‌ای کاملاً قابل فهم نمى‌کنند. در حال حاضر، بخش قابل توجَّۀ جامعۀ ما به دلیل نداشتن آموزش‌های کافی، نمى‌توانند متون ادبي را به خوبى فهميده و درک کنند. برای همین، ادبیات عامیانه با استفاده از زبان ساده و قابل فهم ترجمه شده است.
3. حفظ تاریخ و فرهنگ: ادبیات عامیانه معمولاً تجربه‌ها و داستان‌های قدیمی را حفظ می‌کند و به نسل‌های بعد منتقل می‌کند. این نوع از ادبیات به عنوان یک رسانۀ شفاهى براى حفظ تاريخ و فرهنگ يك جامعۀ عمل كرده است.
4. تأثیرات فرهنگی و اجتماعی: شکل گیری ادبیات عاميانۀ هر منطقۀ جغرافيائى، با تأثيرات فرهنگي، سياسي، اجتماعي و همچنین زبان منطقۀ مورد نظر در طول زمان صورت گرفته است. در بسیاری از موارد، ادبیات عامیانه نماینده‌ای از فرهنگ عمومی آن منطقه است.
❇️ کتاب‌های مهمی که در مورد ادبیات عامیانه نوشته شده است ؟
تعداد زیادی کتاب در مورد ادبیات عامیانه نوشته شده است. برخی از کتاب‌های مهم در این زمینه عبارتند از:
1. "ادبیات عامیانه: راهنمای مختصر" نوشته والتر نوکس
2. "ادبیات عامیانه: چگونگی خواندن و نوشتن" نوشته سابرینا البرگ
3. "ادبیات عامیانه: تاریخچه، تحلیل و منابع" نوشته لورا براون
4. "ادبیات عامیانه: راز و رمز‌های آن" نوشته جان دورست
5. "ادبیات عامیانه: چگونگی شکل‌گیری و تأثیر آن در فرهنگ" نوشته رابرت دارسک
6.ادبیات عامیانه ی ایران: مجموعه مقالات درباره افسانه ها و آداب و رسوم مردم ایران دوجلد
مولفین: حسن ذوالفقاری, محمدجعفر محجوب
7. تازه به تازه، نو به نو
مجموعه مقاله ها درباره اساطیر ،فرهنگ مردم و ادبیات عامیانه ایران
مهران افشاری
8. فرهنگ عامیانه مردم ایران
اثر صادق خانِ هدایت
کتابخانه دانشگاه پیام نور
◀️ این فقط چند مثال از کتاب‌های معروف در حوزۀ ادبیات عامّيانۀ است که به شما کمک خواهد کرد تا با این حوزۀ جذاب و پرطرفدار بيش‌تر آشنا شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پنچ گنج نظامی گنجوی
❇️ شهرت و قبولی که بهره‌ی پنج گنج نظامی گشت چندان بود که بعد از وی تا قرن‌های دراز در سراسر قلمرو زبان فارسی هر جا داعیه‌‌داری دست به نظم داستانی زد در اثبات قدرت‌نمایی خویش کوشید تا «خمسه‌ی» وی یا دستکم یک دو منظومه‌ی آن را تقلید کند و به پندار خویش داستانسرایی گنجه را جواب گوید. چنانکه خواجوی کرمانی، خسرو دهلوی، کاتبی ترشیزی، جامی، هاتفی، مکتبی شیرازی، عرفی، فیضی دکنی، وحشی بافقی و بسیاری دیگر از شاعران بعد از نظامی بدینگونه با وی به چالش برخاسته‌اند. درست است که داستانسرای گنجه در واقع کار داستانسرایی را به تقلید شیوه و ساختن نظیره‌ی آثار خویش منحصر کرد و تا حدی سبب بروز وقفه و رکود در داستانسرایی فارسی گشت اما این معنی عیب و خطای نظامی نیست، هنر و لیاقت اوست و نشان میدهد که در همه‌ی قرن‌های بعد در بین تمام نسل‌هایی که بعد از وی آمده‌اند نظامی سرمشق و استاد داستانسرایی به شمار می‌آمده است.
◀️ مخزن‌الاسرار اندیشه‌هایی است در بیست یا بیست و یک مقاله راجع به زهد و عرفان که در طی آن شاعر از هر چیزی سخن رانده است: از آفرینش آدم و احوال عالم، از بی‌وفایی دنیا، از استقبال آخرت، از توبه و تجرید و از همه چیز دیگر. مخصوصن در بسیاری موارد با گستاخی و بی‌پروایی جوانی بر بیدادگران، بر دورویان، بر رشگ‌بران و همه‌ی ابنای زمان تاخته است.
◀️ خسرو و شیرین داستان عشق پرماجرای خسرو شاهزاده‌‌ی ایران است با شیرین برادرزاده‌ی بانوی ارمن، که به رهنمایی و چاره‌جویی شاپور – ندیم خسرو – به جست‌وجوی یکدیگر برمی‌آیند و بعد از یک سلسله قهر و آشتی سرانجام به هم می‌رسند. نه دارایی‌های مریم و شکر خسرو را از عشق شیرین باز می‌دارد و نه درد و نیاز فرهاد کوهکن شیرین را که دلش به مهر خسرو بسته است به دام وسوسه می‌اندازد. پایان غم‌انگیز سرنوشت دو دلداده سوزی و دردی دارد که قصه‌ی عشق بزرگان را چاشنی عشق واقعی – عشق شوریدگان و نامرادان – میدهد.
◀️ لیلی و مجنون که با داستان دافنیس و کلوئه و حتا با حکایت رومئو و ژولیت قابل مقایسه است، سرگذشت عشقی است پر از درد و حرمان که دو قبیله‌ی دشمن را با مسأله‌ای دشوار روبرو می‌کند. عشقی که بین کودکی به نام قیس – یا چنانکه در حکایات آمده است: قیس بن عامر – با لیلی دخترک همسال او – در مکتب آغاز میشود و غیرت و تعصب عربی در سر راه این عشق پرشورِ معصوم مانع‌ها پدید می‌آورد.
لیلی به خانه شوهری نادلخواه – به نام ابن‌سلام– می‌رود و قیس که از مداخله‌ی پدر و از وساطت نوفل بهره نمی‌یابد مجنون واقعی میشود. سر به بیابان می‌گذارد و با جانوران صحرا انس می‌گیرد. نه خبر وفات پدر و مادر – که دور از او و در غم او می‌میرند – او را از این شیدایی باز می‌آورد و نه مرگ ابن‌سلام او را به وصال و کام می‌رساند. در این میان لیلی نیز بناکام می‌میرد و مجنون هم وقتی به سر تربت او می‌رود «ای دوست» می‌گوید و جان به دوست میدهد.
◀️ هفت‌گنبد یا هفت‌پیکر داستان شادخواری‌ها و کامجویی‌های بهرام گور است که به موجب روایت شاعر نزد نعمان عرب، در یمن – و نه در حیره چنانکه مشهورست– پرورش می‌یابد و یک جا نیز از سرنوشت آینده‌ی خویش خبر می‌گیرد. بعد از مرگ پدر به پایمردی نعمان به ایران لشکر می‌آورد و تاج خویش را به دلاوری و نیروی خود از میان دو شیر برمی‌گیرد و به شاهی می‌نشیند و دد عیش و نوش میدهد. درون گنبدهای هفت رنگ هر شب با صنمی سر می‌کند. و از هر یک قصه‌ای شیرین و آگنده از شور و هوس در باب سرگذشت او می‌شنود و تمام روز را نیز مثل شب به شکار و نشاط می‌گذارد تا آنکه به دنبال گور می‌رود و داستان او به پایان می‌رسد.
◀️ اما اسکندرنامه داستان اسکندر است و در دو کتاب جداگانه: شرف‌نامه و خردنامه– یا اسکندرنامه‌ی بحری و اسکندرنامه‌ی بری – که گوینده در طی آن ماجراهای اسکندر را با لحنی شاعرانه بیان می‌کند. اما اسکندر او تنها یک جهانگیر نیست که به ملک دارا خرسند باشد، دختر پادشاه را بگیرد، آتشکده‌ها خراب کند، در دنیا به سیر و گشت بپردازد، به ظلمات برود، و جز به کشتن و کندن و سوختن و ویران کردن نیندیشد، بلکه وی پیغمبر و ذی‌القرنین نیز هست. به کعبه می‌رود و حج به جا می‌آورد،بت حکما و زهاد گفت و شنود می‌کند، به ترجمه‌ی کتب و مطالعه آثار رغبت دارد، گرد جهان می‌گردد و از هر دیدنی پند می‌گیرد و پیش از مرگ پندی بسیار موثر به مادر خویش – که جانشین او نیز هست – میدهد، و بدینگونه در وجود او نظامی با مهارتی شگفت‌انگیز و نادر، یک حکیم جهاندیده‌ی کار افتاده را با یک سردار جهانجوی فاتح به هم می‌آمیزد – کاری که مربی او ارسطو می‌خواست کرد.
❇️ با کاروان حله، #عبدالحسین_زرینکوب، چاپ چهارم بهار ۲۵۳۶، صص ۱۵۲-۱۴۹ (با کمی کوتاه‌سازی)
#ادبیات
#نظامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ شهرت و قبولی که بهره‌ی پنج گنج نظامی گشت چندان بود که بعد از وی تا قرن‌های دراز در سراسر قلمرو زبان فارسی هر جا داعیه‌‌داری دست به نظم داستانی زد در اثبات قدرت‌نمایی خویش کوشید تا «خمسه‌ی» وی یا دستکم یک دو منظومه‌ی آن را تقلید کند و به پندار خویش داستانسرایی گنجه را جواب گوید. چنانکه خواجوی کرمانی، خسرو دهلوی، کاتبی ترشیزی، جامی، هاتفی، مکتبی شیرازی، عرفی، فیضی دکنی، وحشی بافقی و بسیاری دیگر از شاعران بعد از نظامی بدینگونه با وی به چالش برخاسته‌اند. درست است که داستانسرای گنجه در واقع کار داستانسرایی را به تقلید شیوه و ساختن نظیره‌ی آثار خویش منحصر کرد و تا حدی سبب بروز وقفه و رکود در داستانسرایی فارسی گشت اما این معنی عیب و خطای نظامی نیست، هنر و لیاقت اوست و نشان میدهد که در همه‌ی قرن‌های بعد در بین تمام نسل‌هایی که بعد از وی آمده‌اند نظامی سرمشق و استاد داستانسرایی به شمار می‌آمده است.
◀️ مخزن‌الاسرار اندیشه‌هایی است در بیست یا بیست و یک مقاله راجع به زهد و عرفان که در طی آن شاعر از هر چیزی سخن رانده است: از آفرینش آدم و احوال عالم، از بی‌وفایی دنیا، از استقبال آخرت، از توبه و تجرید و از همه چیز دیگر. مخصوصن در بسیاری موارد با گستاخی و بی‌پروایی جوانی بر بیدادگران، بر دورویان، بر رشگ‌بران و همه‌ی ابنای زمان تاخته است.
◀️ خسرو و شیرین داستان عشق پرماجرای خسرو شاهزاده‌‌ی ایران است با شیرین برادرزاده‌ی بانوی ارمن، که به رهنمایی و چاره‌جویی شاپور – ندیم خسرو – به جست‌وجوی یکدیگر برمی‌آیند و بعد از یک سلسله قهر و آشتی سرانجام به هم می‌رسند. نه دارایی‌های مریم و شکر خسرو را از عشق شیرین باز می‌دارد و نه درد و نیاز فرهاد کوهکن شیرین را که دلش به مهر خسرو بسته است به دام وسوسه می‌اندازد. پایان غم‌انگیز سرنوشت دو دلداده سوزی و دردی دارد که قصه‌ی عشق بزرگان را چاشنی عشق واقعی – عشق شوریدگان و نامرادان – میدهد.
◀️ لیلی و مجنون که با داستان دافنیس و کلوئه و حتا با حکایت رومئو و ژولیت قابل مقایسه است، سرگذشت عشقی است پر از درد و حرمان که دو قبیله‌ی دشمن را با مسأله‌ای دشوار روبرو می‌کند. عشقی که بین کودکی به نام قیس – یا چنانکه در حکایات آمده است: قیس بن عامر – با لیلی دخترک همسال او – در مکتب آغاز میشود و غیرت و تعصب عربی در سر راه این عشق پرشورِ معصوم مانع‌ها پدید می‌آورد.
لیلی به خانه شوهری نادلخواه – به نام ابن‌سلام– می‌رود و قیس که از مداخله‌ی پدر و از وساطت نوفل بهره نمی‌یابد مجنون واقعی میشود. سر به بیابان می‌گذارد و با جانوران صحرا انس می‌گیرد. نه خبر وفات پدر و مادر – که دور از او و در غم او می‌میرند – او را از این شیدایی باز می‌آورد و نه مرگ ابن‌سلام او را به وصال و کام می‌رساند. در این میان لیلی نیز بناکام می‌میرد و مجنون هم وقتی به سر تربت او می‌رود «ای دوست» می‌گوید و جان به دوست میدهد.
◀️ هفت‌گنبد یا هفت‌پیکر داستان شادخواری‌ها و کامجویی‌های بهرام گور است که به موجب روایت شاعر نزد نعمان عرب، در یمن – و نه در حیره چنانکه مشهورست– پرورش می‌یابد و یک جا نیز از سرنوشت آینده‌ی خویش خبر می‌گیرد. بعد از مرگ پدر به پایمردی نعمان به ایران لشکر می‌آورد و تاج خویش را به دلاوری و نیروی خود از میان دو شیر برمی‌گیرد و به شاهی می‌نشیند و دد عیش و نوش میدهد. درون گنبدهای هفت رنگ هر شب با صنمی سر می‌کند. و از هر یک قصه‌ای شیرین و آگنده از شور و هوس در باب سرگذشت او می‌شنود و تمام روز را نیز مثل شب به شکار و نشاط می‌گذارد تا آنکه به دنبال گور می‌رود و داستان او به پایان می‌رسد.
◀️ اما اسکندرنامه داستان اسکندر است و در دو کتاب جداگانه: شرف‌نامه و خردنامه– یا اسکندرنامه‌ی بحری و اسکندرنامه‌ی بری – که گوینده در طی آن ماجراهای اسکندر را با لحنی شاعرانه بیان می‌کند. اما اسکندر او تنها یک جهانگیر نیست که به ملک دارا خرسند باشد، دختر پادشاه را بگیرد، آتشکده‌ها خراب کند، در دنیا به سیر و گشت بپردازد، به ظلمات برود، و جز به کشتن و کندن و سوختن و ویران کردن نیندیشد، بلکه وی پیغمبر و ذی‌القرنین نیز هست. به کعبه می‌رود و حج به جا می‌آورد،بت حکما و زهاد گفت و شنود می‌کند، به ترجمه‌ی کتب و مطالعه آثار رغبت دارد، گرد جهان می‌گردد و از هر دیدنی پند می‌گیرد و پیش از مرگ پندی بسیار موثر به مادر خویش – که جانشین او نیز هست – میدهد، و بدینگونه در وجود او نظامی با مهارتی شگفت‌انگیز و نادر، یک حکیم جهاندیده‌ی کار افتاده را با یک سردار جهانجوی فاتح به هم می‌آمیزد – کاری که مربی او ارسطو می‌خواست کرد.
❇️ با کاروان حله، #عبدالحسین_زرینکوب، چاپ چهارم بهار ۲۵۳۶، صص ۱۵۲-۱۴۹ (با کمی کوتاه‌سازی)
#ادبیات
#نظامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ شعر هجایی یا سیلابی (syllabic)
دلِ من یه روز به دریا زد و رفت
پشت‌پا به رسم دنیا زد و رفت
پاشنهٔ کفشِ فرارُو ورکشید
آستینِ همتُ‌و بالا زد و رفت
یه‌دفه بچه شد و تنگِ غروب
سنگ توی شیشهٔ فردا زد و رفت
حیوونی تازگی آدم شده‌بود
به سرش هوای حوّا زد و رفت
دفترِ گذشته‌ها رُو پاره کرد
نامهٔ فرداها رو تا زد و رفت
زنده‌ها خیلی براش کهنه بودن
خودشُ‌و تو مرده‌ها جا زد و رفت
هوای تازه دلش می‌خواس، ولی
آخرش توی غبارا زد و رفت
دنبالِ کلیدِ خوش‌بختی می‌گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت
(محمدعلی بهمنی)
🔑 این #سروده از نوعِ #ترانه است. هر مصراعش یازده هجا دارد، اما هجاهای کوتاه و بلندِ مصراع‌هایش تطابق ندارند. شعر یا ترانه‌ای که این ویژگی را داشته‌باشد، یعنی مبنای آن تنها تساویِ تعداد هجاهاست نه کمیتِ آنها، #هجایی یا سیلابی (syllabic) نام دارد. به این نوع وزن، #وزن_عددی هم میگویند.
🔹 اشعار و ترانه‌های #فارسی_میانه (ازجمله #زبان_پهلوی) از این نوع است. همچنین، وزنِ بیشترِ ترانه‌ها و شعرهای محلیِ ایران از این دست است.
🔹 خوب است بدانید که #وزن_شعر_فرانسوی هم، به‌طور معمول، عددی (numérique) است.
❇️ برگرفته از : کانال « ساده‌نویسی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
دلِ من یه روز به دریا زد و رفت
پشت‌پا به رسم دنیا زد و رفت
پاشنهٔ کفشِ فرارُو ورکشید
آستینِ همتُ‌و بالا زد و رفت
یه‌دفه بچه شد و تنگِ غروب
سنگ توی شیشهٔ فردا زد و رفت
حیوونی تازگی آدم شده‌بود
به سرش هوای حوّا زد و رفت
دفترِ گذشته‌ها رُو پاره کرد
نامهٔ فرداها رو تا زد و رفت
زنده‌ها خیلی براش کهنه بودن
خودشُ‌و تو مرده‌ها جا زد و رفت
هوای تازه دلش می‌خواس، ولی
آخرش توی غبارا زد و رفت
دنبالِ کلیدِ خوش‌بختی می‌گشت
خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت
(محمدعلی بهمنی)
🔑 این #سروده از نوعِ #ترانه است. هر مصراعش یازده هجا دارد، اما هجاهای کوتاه و بلندِ مصراع‌هایش تطابق ندارند. شعر یا ترانه‌ای که این ویژگی را داشته‌باشد، یعنی مبنای آن تنها تساویِ تعداد هجاهاست نه کمیتِ آنها، #هجایی یا سیلابی (syllabic) نام دارد. به این نوع وزن، #وزن_عددی هم میگویند.
🔹 اشعار و ترانه‌های #فارسی_میانه (ازجمله #زبان_پهلوی) از این نوع است. همچنین، وزنِ بیشترِ ترانه‌ها و شعرهای محلیِ ایران از این دست است.
🔹 خوب است بدانید که #وزن_شعر_فرانسوی هم، به‌طور معمول، عددی (numérique) است.
❇️ برگرفته از : کانال « ساده‌نویسی »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بوی جوی مولیان یا ... ؟
« بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی »
❇️ داستان امیر نصر سامانی را شنیده و خوانده‌اید که وی زمستان‌ها را در پایتخت خود بخارا می‌گذراند. سالی به هرات رفته بود و تا چهار سال به علت هوای بهشتی و فراوانی نعمت و خرمی و سرسبزی چراگاه‌های اطراف هرات، در آنجا بماند. اطرافیان از رودکی خواستند تا شاه را تهییج کند به بخارا برگردد و .... رودکی شعری سرود و در محفل خواند و شاه سامانی چنان به هیجان آمد که با پای‌برهنه بر اسب نشست و عزم بخارا کرد. تأثیر شگرف شعر از این بود که شاعر با این هنرمندی و نکته‌سنجی هنرمندانه همگان را به یاد خانه و زندگی و زن و فرزند و خویش و پیوند انداخته، هوس یار و دیار کرده‌اند.
◀️ بیت آغازین این چامه چنین معروف است:
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
اما دکتر سید محمد علوی مقدم –استاد پیشکسوت دانشگاه فردوسی و از چهره‌های ماندگار ایران- در کتاب سی مقاله در تفسیر قرآن کریم (بخش پنجم؛ با عنوان چند نکته)؛ صفحات 381-383؛ (انتشارات برزین مهر 1391) با بیان ادله و شواهدی، شکل درست این بیت را به اینگونه میدانند:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
گزیده‌ای از نکات مقاله ایشان چنین است:
- ابیاتی در تفسیر سوره یوسف به نام جامع التین ثبت است اینگونه است:
اسب‌ها را ز آرزوی روی تو
زیر ران جولا کنان آید همی
از که جویم وصل او کز هر سویی
می نفیر عاشقان آید همی
- بیت در چهار مقاله بیت چنین آمده است:
بوی جوی مولیان آید همی
بوی یار مهربان آیـــد همی
- ترکیب «آمدن یاد یار» در زبان فارسی فصیح نیست و به کار نرفته است. وبه جای این که گفته شود «یاد یار می آید» می گویند: «یار را به یاد می آوردم، به یاد او هستم، او را یاد می کنم، اورا به یاد دارم»
- سنائی در قطعه کوتاهی، قصیده رودکی را استقبال و مطلع آن را چنین تضمین کرده است:
رنج غربت رفت و تیمار سفر
«بوی یار مهربان آید همی»
- در کلیات شمس نیز چنین آمده است:
بوی باغ و بوستان آید همی
«بوی یار مهربان آید همی»
◀️ - بادی که در هر تابستان، در هرات، از جانب بخارا می‌وزیده، طبعاً در زمان رودکی هم مزایایی گفتنی داشته است. همان است که منوچهری می‌گوید: باد خنک از جانب خوارزم وزان است. یا ابوسعید ابوالخیر می‌گوید: هر باد که از سوی بخارا به من آید؛ پس رودکی در هرات می‌سراید: «بوی یار مهربان» از «باد جوی مولیان» (بخارا) به مشام می‌آید
- مولیان= بروزن ارغوان و پهلوان است (و نه بر وزن حوریان و لولیان). جوی مولیان (ترکیب اضافی) اسم جویی نبوده بلکه کوی و محله ای بوده در بخارا. این محل ضیاعی بوده (ملک و مزرعه ای) خوش آب و هواترین و اشرفی ترین بخش بخارا بود. کاخ امیر و خانه های اطرافیان او همه در محله جوی مولیان بود.
- بنابراین معنی بیت این است: باد خوش شمال از جانب بخارا می‌آید بوی یار را که ساکن کوی جوی مولیان در بخاراست می‌آورد.
❇️ جواد رسولی
#رودکی
#بوی_جوی_مولیان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
« بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی »
❇️ داستان امیر نصر سامانی را شنیده و خوانده‌اید که وی زمستان‌ها را در پایتخت خود بخارا می‌گذراند. سالی به هرات رفته بود و تا چهار سال به علت هوای بهشتی و فراوانی نعمت و خرمی و سرسبزی چراگاه‌های اطراف هرات، در آنجا بماند. اطرافیان از رودکی خواستند تا شاه را تهییج کند به بخارا برگردد و .... رودکی شعری سرود و در محفل خواند و شاه سامانی چنان به هیجان آمد که با پای‌برهنه بر اسب نشست و عزم بخارا کرد. تأثیر شگرف شعر از این بود که شاعر با این هنرمندی و نکته‌سنجی هنرمندانه همگان را به یاد خانه و زندگی و زن و فرزند و خویش و پیوند انداخته، هوس یار و دیار کرده‌اند.
◀️ بیت آغازین این چامه چنین معروف است:
بوی جوی مولیان آید همی
یاد یار مهربان آید همی
اما دکتر سید محمد علوی مقدم –استاد پیشکسوت دانشگاه فردوسی و از چهره‌های ماندگار ایران- در کتاب سی مقاله در تفسیر قرآن کریم (بخش پنجم؛ با عنوان چند نکته)؛ صفحات 381-383؛ (انتشارات برزین مهر 1391) با بیان ادله و شواهدی، شکل درست این بیت را به اینگونه میدانند:
بادِ جوی مَولیان آید همی
بوی یار مهربان آید همی
گزیده‌ای از نکات مقاله ایشان چنین است:
- ابیاتی در تفسیر سوره یوسف به نام جامع التین ثبت است اینگونه است:
اسب‌ها را ز آرزوی روی تو
زیر ران جولا کنان آید همی
از که جویم وصل او کز هر سویی
می نفیر عاشقان آید همی
- بیت در چهار مقاله بیت چنین آمده است:
بوی جوی مولیان آید همی
بوی یار مهربان آیـــد همی
- ترکیب «آمدن یاد یار» در زبان فارسی فصیح نیست و به کار نرفته است. وبه جای این که گفته شود «یاد یار می آید» می گویند: «یار را به یاد می آوردم، به یاد او هستم، او را یاد می کنم، اورا به یاد دارم»
- سنائی در قطعه کوتاهی، قصیده رودکی را استقبال و مطلع آن را چنین تضمین کرده است:
رنج غربت رفت و تیمار سفر
«بوی یار مهربان آید همی»
- در کلیات شمس نیز چنین آمده است:
بوی باغ و بوستان آید همی
«بوی یار مهربان آید همی»
◀️ - بادی که در هر تابستان، در هرات، از جانب بخارا می‌وزیده، طبعاً در زمان رودکی هم مزایایی گفتنی داشته است. همان است که منوچهری می‌گوید: باد خنک از جانب خوارزم وزان است. یا ابوسعید ابوالخیر می‌گوید: هر باد که از سوی بخارا به من آید؛ پس رودکی در هرات می‌سراید: «بوی یار مهربان» از «باد جوی مولیان» (بخارا) به مشام می‌آید
- مولیان= بروزن ارغوان و پهلوان است (و نه بر وزن حوریان و لولیان). جوی مولیان (ترکیب اضافی) اسم جویی نبوده بلکه کوی و محله ای بوده در بخارا. این محل ضیاعی بوده (ملک و مزرعه ای) خوش آب و هواترین و اشرفی ترین بخش بخارا بود. کاخ امیر و خانه های اطرافیان او همه در محله جوی مولیان بود.
- بنابراین معنی بیت این است: باد خوش شمال از جانب بخارا می‌آید بوی یار را که ساکن کوی جوی مولیان در بخاراست می‌آورد.
❇️ جواد رسولی
#رودکی
#بوی_جوی_مولیان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «طفل در گریبان افکندن» (رسمی در فرزندخواندگی)
❇️ شاپور تهرانی از شاعرانِ مهمّ شعرِ سبکِ هندی در سدهٔ یازدهم است. او نه از پیچیده‌گویان آن دوره است و نه از ساده‌سرایان. شعرِ او ازمنظرِ زبان و بیان، در ردیفِ شعرِ کلیمِ کاشانی و سلیمِ تهرانی است. غزل‌های خوب و ابیاتِ اگرنه درخشان اما شیرین در دیوانش کم نیست:
اگر دلدار بی‌مهر است من هم غیرتی دارم
گر او رفت از نظر من نیز خواهم‌رفت از یادش!
(به‌کوششِ دکتر یحیی کاردگر، متابخانهٔ موزه و مرکزِ اسنادِ مجلسِ شورای اسلامی، ۱۳۷۲، ص ۴۰۷).
ز بس زهد و ریا در معرضِ بیع و شَری آری
به روزِ جمعه مسجد جمعه‌بازاری است پنداری! (همان، ص ۴۸۸).
در دیوانِ او به بیتی برخوردم که سالها پیش درحاشیه‌اش نشانهٔ پرسشی نهادم. مصحّحِ اثر، که در مقدّمه و تصحیح و تعلیقاتِ کتاب، کاردانی‌هایش در پژوهش آشکار است، اشاره‌ای به نکتهٔ بیت نکرده‌است.
این روزها که بهارِ عجم را تورّق‌می‌کردم، پاسخِ خویش را یافتم. اما بیت:
مادرِ گیتی سترون بود و من طفلی یتیم
برگرفت از راهم اما سرنگون‌سارم فکند! (همان، ۳۵۶).
در نگاهِ نخست، گویا شاعر به سنگدلی‌ها و نامادری‌کردن‌‌ِ پیرزنِ عشوه‌گرِ دهر درحقّ انسان‌ها نظردارد. طبیعی است، اگر مادری طفلی را با شیرهٔ جانش نپرورده‌باشد چنانکه بایدو‌شاید نمی‌تواند درحقّ او مادری‌کند. اما در بهارِ عجمِ لاله‌تیک چندبهار ذیلِ مدخلِ «طفل در گریبان انداختن» نکته‌ای آمده که کلیدِ فهمِ بیت است:
«طفل در گریبان افکندن:
رسم ولایت است، خاتونی که پسر ندارد و خواهد که پسرِ یکی از اقربا به فرزندی‌گیرد، پسرِ او را در گریبان کرده، از دامن برمی‌آرد. و درین، اشارت است به آنکه از من زاده است. پس عبارتِ مذکور به‌معنیِ پسری‌گرفتن باشد:
ز دل زاییده طفلِ اشک، چشم از خویش میداند
چو فرزندی که اندازند مردم در گریبانش»
(تصحیحِ دکتر کاظمِ دزفولیان، انتشاراتِ طلایه، ۱۳۸۰، ج ۳، ص ۱۴۸۵).
به‌گمانم، «سرنگون‌سار افکنده‌شدنِ طفل» که در بیتِ شاپور آمده، معادلِ همان تعبیرِ «طفل در گریبان افکندن» است؛ چراکه نوزاد هنگامِ تولّد، معمولاً سرنگون‌سار از رحمِ مادر بیرون‌می‌آید.
یادآوری‌می‌شود لاله‌تیک ذیلِ مدخلِ «فرزندِ کسی در گریبان انداختن» نیز آورده: «به‌فرزندی‌برداشتن، چنانکه در مبحثِ طفل‌درگریبان‌افکندن، گذشت». اما سه بیتی که شاهدآورده هیچ ربطی و پیوندی با رسمِ «فرزند/طفل در گریبان انداختن» ندارد (همان، ج ۳، ۱۵۷۵).
تاآن‌جا که جستجوکرده‌ام گویا این رسم در شعرِ فارسیِ پیش‌از سده‌های دهم و یازدهم بازتابی ندارد. اما نمی‌دانم عبارتِ «عمادیِ شاعر را پسرخوانده‌ای بود، نامِ او صدّیق، که تازه سر از گریبانِ او برآورده‌بود»، که در تاریخ‌الوزراءِ ابوالرّجاءِ قمی (سدهٔ ۶) آمده، اشاره‌ای‌کنایه‌آمیز به همان رسم دارد یا نه؟!
(به‌کوششِ استاد محمدتقیِ دانش‌پژوه، موسسهٔ مطالعات و تحقیقاتِ فرهنگی، ۱۳۶۳، ص ۲۰).
گفتنی است، تاریخ‌الوزراء گنجینهٔ بسیار ارزشمندی است مشتمل بر صدها ضرب‌المثل و تعبیرِ کناییِ رایج در زبانِ فارسی. و از‌همین‌رو چنین حدسی را مطرح‌کردم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ شاپور تهرانی از شاعرانِ مهمّ شعرِ سبکِ هندی در سدهٔ یازدهم است. او نه از پیچیده‌گویان آن دوره است و نه از ساده‌سرایان. شعرِ او ازمنظرِ زبان و بیان، در ردیفِ شعرِ کلیمِ کاشانی و سلیمِ تهرانی است. غزل‌های خوب و ابیاتِ اگرنه درخشان اما شیرین در دیوانش کم نیست:
اگر دلدار بی‌مهر است من هم غیرتی دارم
گر او رفت از نظر من نیز خواهم‌رفت از یادش!
(به‌کوششِ دکتر یحیی کاردگر، متابخانهٔ موزه و مرکزِ اسنادِ مجلسِ شورای اسلامی، ۱۳۷۲، ص ۴۰۷).
ز بس زهد و ریا در معرضِ بیع و شَری آری
به روزِ جمعه مسجد جمعه‌بازاری است پنداری! (همان، ص ۴۸۸).
در دیوانِ او به بیتی برخوردم که سالها پیش درحاشیه‌اش نشانهٔ پرسشی نهادم. مصحّحِ اثر، که در مقدّمه و تصحیح و تعلیقاتِ کتاب، کاردانی‌هایش در پژوهش آشکار است، اشاره‌ای به نکتهٔ بیت نکرده‌است.
این روزها که بهارِ عجم را تورّق‌می‌کردم، پاسخِ خویش را یافتم. اما بیت:
مادرِ گیتی سترون بود و من طفلی یتیم
برگرفت از راهم اما سرنگون‌سارم فکند! (همان، ۳۵۶).
در نگاهِ نخست، گویا شاعر به سنگدلی‌ها و نامادری‌کردن‌‌ِ پیرزنِ عشوه‌گرِ دهر درحقّ انسان‌ها نظردارد. طبیعی است، اگر مادری طفلی را با شیرهٔ جانش نپرورده‌باشد چنانکه بایدو‌شاید نمی‌تواند درحقّ او مادری‌کند. اما در بهارِ عجمِ لاله‌تیک چندبهار ذیلِ مدخلِ «طفل در گریبان انداختن» نکته‌ای آمده که کلیدِ فهمِ بیت است:
«طفل در گریبان افکندن:
رسم ولایت است، خاتونی که پسر ندارد و خواهد که پسرِ یکی از اقربا به فرزندی‌گیرد، پسرِ او را در گریبان کرده، از دامن برمی‌آرد. و درین، اشارت است به آنکه از من زاده است. پس عبارتِ مذکور به‌معنیِ پسری‌گرفتن باشد:
ز دل زاییده طفلِ اشک، چشم از خویش میداند
چو فرزندی که اندازند مردم در گریبانش»
(تصحیحِ دکتر کاظمِ دزفولیان، انتشاراتِ طلایه، ۱۳۸۰، ج ۳، ص ۱۴۸۵).
به‌گمانم، «سرنگون‌سار افکنده‌شدنِ طفل» که در بیتِ شاپور آمده، معادلِ همان تعبیرِ «طفل در گریبان افکندن» است؛ چراکه نوزاد هنگامِ تولّد، معمولاً سرنگون‌سار از رحمِ مادر بیرون‌می‌آید.
یادآوری‌می‌شود لاله‌تیک ذیلِ مدخلِ «فرزندِ کسی در گریبان انداختن» نیز آورده: «به‌فرزندی‌برداشتن، چنانکه در مبحثِ طفل‌درگریبان‌افکندن، گذشت». اما سه بیتی که شاهدآورده هیچ ربطی و پیوندی با رسمِ «فرزند/طفل در گریبان انداختن» ندارد (همان، ج ۳، ۱۵۷۵).
تاآن‌جا که جستجوکرده‌ام گویا این رسم در شعرِ فارسیِ پیش‌از سده‌های دهم و یازدهم بازتابی ندارد. اما نمی‌دانم عبارتِ «عمادیِ شاعر را پسرخوانده‌ای بود، نامِ او صدّیق، که تازه سر از گریبانِ او برآورده‌بود»، که در تاریخ‌الوزراءِ ابوالرّجاءِ قمی (سدهٔ ۶) آمده، اشاره‌ای‌کنایه‌آمیز به همان رسم دارد یا نه؟!
(به‌کوششِ استاد محمدتقیِ دانش‌پژوه، موسسهٔ مطالعات و تحقیقاتِ فرهنگی، ۱۳۶۳، ص ۲۰).
گفتنی است، تاریخ‌الوزراء گنجینهٔ بسیار ارزشمندی است مشتمل بر صدها ضرب‌المثل و تعبیرِ کناییِ رایج در زبانِ فارسی. و از‌همین‌رو چنین حدسی را مطرح‌کردم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan