✳️ همانندی و دگرگونی های پر رنگ در هفتخوان رستم و اسفندیار
✳️ با نگاه کوتاهی به هفتخوان هر دو پهلوان نامی شاهنامه رستم و اسفندیار، همانندی و دگرگونی های پر رنگ این دو هفتخوان را باهم متوجه می شویم.
در کنار هم آوردن هر دو هفتخوان و بررسی این دو داستان باهم، شاید بتواند اندکی آگاهی و راهنمایی ، برای رسیدن به رازهای کهن این سرزمین در اندیشه های بیدار و هوشیار باشد.
❇️ نخست به همانندی ها و همسانی ها می پردازیم:
1. هردو پهلوان در آغاز کار ناگزیر به برگزیدن راه هستند و هر دو پهلوان، راه کوتاه تر و بی گمان دشوار تر را برمیگزینند.
2. خوان نخست رستم و خوان دوم اسفندیار ، درونمایه یکسانی دارند.
3. خوان سوم و چهارم هر دو یکی ست، رویارویی با اژدها و زن جادوی فریبکار.
4. سرود خوانی و تنبور نوازی هر دو پهلوان در خوان چهارم یکی ست.
5. هر دو پهلوان برای رسیدن به آرمان خود، دارای رهنمون هستند، اسفندیار که گرگسار را همراه دارد و رستم از خوان پنجم ، اولاد را .
6. در خوانِ پنجم رستم و خوانِ هفتم اسفندیار ، هردو پهلوان به ناگزیر از تاریکی گذر میکنند.
❇️ دوم دگرگونی ها و نا همسانی ها :
1. رستم یکه و تنها پا در راه میگذارد ولی اسفندیار به همراه برادر و پشتیبانی لشکر به هفتخوان می آید.
2. در هفتخوان رستم، اسب پهلوان نقش بسیار مهمی دارد و یاریگر رستم است، ولی در هفتخوان اسفندیار اسب را نقشی نیست.
3. درکشتن اژدها اسفندیار خردمندانه م با چاره اندیشی، در نگهداشتن جان خویش همه تلاشش را میکند، ولی رستم در برابر اژدها به نبرد رو در رو و بدون واسطه می پردازد.
4. در خوان چهارم، اسفندیار با دانستن اینکه زن جادو را پیش روی دارد پا به راه میگذارد و سرود خواندن و تنبور نوازی را بعنوان دام برای زن جادو بکار میبرد، برای همین در برابر زیبایی و دلفریبی زن جادو هوشیارانه و خردمند عمل میکند، ولی رستم از جادویی بودن زن آگاهی ندارد و خود را در برابر او می بازد.
5. هر دو پهلوان به رهنمون خویش، پیمانِ رسیدن به پادشاهی را می دهند، ولی اسفندیار پس از گذشتن از خوان هفتم و رسیدن به رویین دژ رهنمون خود (گرگسار) را میکشد، ولی رستم بر سر پیمان خود با رهنمون (اولاد) میماند و او را به پادشاهی مازندران می رساند.
◀️ روی هم رفته میتوان هفتخوان اسفندیار را ساخته و پرداخته اندیشه موبدان زرتشتی دانست، چرا که اسفندیار نماینده و زنده کننده دین بهی ست، موبدان میخواستند چهره اسفندیار را در اندیشه ایرانیان هر چه ماندگار تر کنند؛
از این رو ، نیایش پس از هر پیروزی، نباختن خود برابر زن جادو، کشتن زن جادو با زنجیری که زرتشت به او داده بود، و انجام کار ها از روی خرد، از دسته کارهایی ست که جنبه ای سپند و دینی دارند.
ولی داستان هفتخوان رستم اینگونه نیست، رستم در این داستان چهره مردمی تری نسبت به اسفندیار دارد و دچار فراز و فرود و لغزش میشود، میتوان گفت ریشه این داستان برخاسته از اندیشه و باور های کهن مردمان این سرزمین است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ با نگاه کوتاهی به هفتخوان هر دو پهلوان نامی شاهنامه رستم و اسفندیار، همانندی و دگرگونی های پر رنگ این دو هفتخوان را باهم متوجه می شویم.
در کنار هم آوردن هر دو هفتخوان و بررسی این دو داستان باهم، شاید بتواند اندکی آگاهی و راهنمایی ، برای رسیدن به رازهای کهن این سرزمین در اندیشه های بیدار و هوشیار باشد.
❇️ نخست به همانندی ها و همسانی ها می پردازیم:
1. هردو پهلوان در آغاز کار ناگزیر به برگزیدن راه هستند و هر دو پهلوان، راه کوتاه تر و بی گمان دشوار تر را برمیگزینند.
2. خوان نخست رستم و خوان دوم اسفندیار ، درونمایه یکسانی دارند.
3. خوان سوم و چهارم هر دو یکی ست، رویارویی با اژدها و زن جادوی فریبکار.
4. سرود خوانی و تنبور نوازی هر دو پهلوان در خوان چهارم یکی ست.
5. هر دو پهلوان برای رسیدن به آرمان خود، دارای رهنمون هستند، اسفندیار که گرگسار را همراه دارد و رستم از خوان پنجم ، اولاد را .
6. در خوانِ پنجم رستم و خوانِ هفتم اسفندیار ، هردو پهلوان به ناگزیر از تاریکی گذر میکنند.
❇️ دوم دگرگونی ها و نا همسانی ها :
1. رستم یکه و تنها پا در راه میگذارد ولی اسفندیار به همراه برادر و پشتیبانی لشکر به هفتخوان می آید.
2. در هفتخوان رستم، اسب پهلوان نقش بسیار مهمی دارد و یاریگر رستم است، ولی در هفتخوان اسفندیار اسب را نقشی نیست.
3. درکشتن اژدها اسفندیار خردمندانه م با چاره اندیشی، در نگهداشتن جان خویش همه تلاشش را میکند، ولی رستم در برابر اژدها به نبرد رو در رو و بدون واسطه می پردازد.
4. در خوان چهارم، اسفندیار با دانستن اینکه زن جادو را پیش روی دارد پا به راه میگذارد و سرود خواندن و تنبور نوازی را بعنوان دام برای زن جادو بکار میبرد، برای همین در برابر زیبایی و دلفریبی زن جادو هوشیارانه و خردمند عمل میکند، ولی رستم از جادویی بودن زن آگاهی ندارد و خود را در برابر او می بازد.
5. هر دو پهلوان به رهنمون خویش، پیمانِ رسیدن به پادشاهی را می دهند، ولی اسفندیار پس از گذشتن از خوان هفتم و رسیدن به رویین دژ رهنمون خود (گرگسار) را میکشد، ولی رستم بر سر پیمان خود با رهنمون (اولاد) میماند و او را به پادشاهی مازندران می رساند.
◀️ روی هم رفته میتوان هفتخوان اسفندیار را ساخته و پرداخته اندیشه موبدان زرتشتی دانست، چرا که اسفندیار نماینده و زنده کننده دین بهی ست، موبدان میخواستند چهره اسفندیار را در اندیشه ایرانیان هر چه ماندگار تر کنند؛
از این رو ، نیایش پس از هر پیروزی، نباختن خود برابر زن جادو، کشتن زن جادو با زنجیری که زرتشت به او داده بود، و انجام کار ها از روی خرد، از دسته کارهایی ست که جنبه ای سپند و دینی دارند.
ولی داستان هفتخوان رستم اینگونه نیست، رستم در این داستان چهره مردمی تری نسبت به اسفندیار دارد و دچار فراز و فرود و لغزش میشود، میتوان گفت ریشه این داستان برخاسته از اندیشه و باور های کهن مردمان این سرزمین است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیین گذر برای قهرمان نمادین در شاهنامه
✳️ بخش نخست
❇️ قهرمان نمادین جامعه برای رسیدن به بلوغ روحانی و برای نشان دادن شایستگی خود، آزمونی دشوار را بر می تابد ، قهرمان با رویی گشاده به پیشواز خطرها می رود و سفر های نماديني را با رخدادهایی هولناک پذیرا میشود . این سفرها ، سفرهایی درونی و روحانی نیز می توانند باشند .
از دیدگاهی مسیر مشخص ماجرای اسطوره ای قهرمان ، بزرگ نمایی فرمولی است که در آیین گذر نشان داده میشود به مفهوم سه مرحله :
۱- جدایی
۲- تشرف(آشنا سازی)
۳- بازگشت
که می توان آنها را تک اسطوره نامید . قهرمان از دنیای روزمره به محدوده فراطبيعي می رود و با نیروهاي افسانه ای رو به رو میشود و پیروزی چشمگیری به دست می آورد قهرمان از این ماجرای اسرار آمیز آن گونه برمی گردد که می تواند عطايايي را به مردمش ارزانی دارد
تاثیر ماجرای موفقیت آمیز قهرمان ، بازگشایی و رهایی دوباره جریان حیات به اندام دنیاست ، قهرمان به عنوان تجسم خدا، خود مرکز دنیاست نقطه ی مرکزی که از طریق آن انرژی های ابدیت به زمان وارد میشود به این ترتیب مرکز دنیا سمبل خلقت مداوم است به این معنی که راز تغذیه جهان از طریق آن معجزه حیات بخشی است که از درون همه چیز فوران می کند .
در آیین گذر نیز نقش زن بسیار پر رنگ است « اسطوره غالبا به جای قلمرويي که باید دوباره به دست آورد یا به موازات همان مضمون از زنی با جمالی شگفت انگیز سخن می گوید که به قهرمان تعلق خواهد گرفت و قهرمان وی را از اسارت بندهای مادی یا جادویی قدرتی متخاصم رها خواهد ساخت » در صورتی که این زن همسر قهرمان باشد این معنی که وی حقا متعلق به قهرمان است و نیز معنای روحانی اسطوره که به موجب آن همسر رهیده از چنگ قدرت های متخاصم کسی جز روان قهرمان نیست ؛ روانی که ژرفایش بی انتهاست و مادينه است زیرا مکمل سرشت مردانه قهرمان است ، تقویت می شود ... .
◀️ پس از بررسی مراحل قهرمان نمادین و البته آیین گذر به نکته بسیار مهم دیگر یعنی مراحل قهرمان شدن می پردازیم .
❇️ مراحل قهرمان
از دیدگاهی اگر بخواهیم کوتاه گونه مراحل هرچند دشوار و هولناک صورت مثالی (کهن الگوی) قهرمان را برای استحاله و رستگاری و بلوغ نهایی که باید برنتابد بازگو کنیم بدین گونه می تواند باشد :
۱- کاوش
قهرمان سفری طولانی را آغاز می کند که طی آن باید وظایف سنگینی را به انجام برساند مانند جنگ با غول ها ، حل کردن معماهای بی پاسخ و چیرگی بر موانع عبورناپذير برای نجات مملکت و...
۲- نوآموزی :
قهرمان سلسله وظایف و مقدرات شکنجه آوری را برای گذر از مرحله بی خبری و خامی آغاز می کند که به بلوغ فکری و اجتماعی یعنی بدل گشتن به عضوی بالنده و سازنده از گروه اجتماعی خود می انجامد . این مرحله عموما از سه بخش تشکیل یافته است :
الف) رهسپاری
ب) دگرگونی و استحاله
پ) رجعت
این مرحله نیز مانند مرحله کاوش گونه ای از صور مثالی مرگ و تولد دوباره است .
۳- فدایی ایثارگر
قهرمان که نماینده رفاه قبیله یا مملکت است ، باید جان خود را بدهد و به کفاره گناهان مردم ، تا دم مرگ رنج بکشد تا مملکت را به باروری و زایندگی برساند .
ادامه دارد ... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش نخست
❇️ قهرمان نمادین جامعه برای رسیدن به بلوغ روحانی و برای نشان دادن شایستگی خود، آزمونی دشوار را بر می تابد ، قهرمان با رویی گشاده به پیشواز خطرها می رود و سفر های نماديني را با رخدادهایی هولناک پذیرا میشود . این سفرها ، سفرهایی درونی و روحانی نیز می توانند باشند .
از دیدگاهی مسیر مشخص ماجرای اسطوره ای قهرمان ، بزرگ نمایی فرمولی است که در آیین گذر نشان داده میشود به مفهوم سه مرحله :
۱- جدایی
۲- تشرف(آشنا سازی)
۳- بازگشت
که می توان آنها را تک اسطوره نامید . قهرمان از دنیای روزمره به محدوده فراطبيعي می رود و با نیروهاي افسانه ای رو به رو میشود و پیروزی چشمگیری به دست می آورد قهرمان از این ماجرای اسرار آمیز آن گونه برمی گردد که می تواند عطايايي را به مردمش ارزانی دارد
تاثیر ماجرای موفقیت آمیز قهرمان ، بازگشایی و رهایی دوباره جریان حیات به اندام دنیاست ، قهرمان به عنوان تجسم خدا، خود مرکز دنیاست نقطه ی مرکزی که از طریق آن انرژی های ابدیت به زمان وارد میشود به این ترتیب مرکز دنیا سمبل خلقت مداوم است به این معنی که راز تغذیه جهان از طریق آن معجزه حیات بخشی است که از درون همه چیز فوران می کند .
در آیین گذر نیز نقش زن بسیار پر رنگ است « اسطوره غالبا به جای قلمرويي که باید دوباره به دست آورد یا به موازات همان مضمون از زنی با جمالی شگفت انگیز سخن می گوید که به قهرمان تعلق خواهد گرفت و قهرمان وی را از اسارت بندهای مادی یا جادویی قدرتی متخاصم رها خواهد ساخت » در صورتی که این زن همسر قهرمان باشد این معنی که وی حقا متعلق به قهرمان است و نیز معنای روحانی اسطوره که به موجب آن همسر رهیده از چنگ قدرت های متخاصم کسی جز روان قهرمان نیست ؛ روانی که ژرفایش بی انتهاست و مادينه است زیرا مکمل سرشت مردانه قهرمان است ، تقویت می شود ... .
◀️ پس از بررسی مراحل قهرمان نمادین و البته آیین گذر به نکته بسیار مهم دیگر یعنی مراحل قهرمان شدن می پردازیم .
❇️ مراحل قهرمان
از دیدگاهی اگر بخواهیم کوتاه گونه مراحل هرچند دشوار و هولناک صورت مثالی (کهن الگوی) قهرمان را برای استحاله و رستگاری و بلوغ نهایی که باید برنتابد بازگو کنیم بدین گونه می تواند باشد :
۱- کاوش
قهرمان سفری طولانی را آغاز می کند که طی آن باید وظایف سنگینی را به انجام برساند مانند جنگ با غول ها ، حل کردن معماهای بی پاسخ و چیرگی بر موانع عبورناپذير برای نجات مملکت و...
۲- نوآموزی :
قهرمان سلسله وظایف و مقدرات شکنجه آوری را برای گذر از مرحله بی خبری و خامی آغاز می کند که به بلوغ فکری و اجتماعی یعنی بدل گشتن به عضوی بالنده و سازنده از گروه اجتماعی خود می انجامد . این مرحله عموما از سه بخش تشکیل یافته است :
الف) رهسپاری
ب) دگرگونی و استحاله
پ) رجعت
این مرحله نیز مانند مرحله کاوش گونه ای از صور مثالی مرگ و تولد دوباره است .
۳- فدایی ایثارگر
قهرمان که نماینده رفاه قبیله یا مملکت است ، باید جان خود را بدهد و به کفاره گناهان مردم ، تا دم مرگ رنج بکشد تا مملکت را به باروری و زایندگی برساند .
ادامه دارد ... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیین گذر برای قهرمان نمادین در شاهنامه
✳️ بخش دوم (پایانی)
❇️ پس از بررسی مراحل قهرمان و آشنا شدن با آن ،به خوان ها در اين آيين می پردازیم :
◀️ خوان ها در آیین گذر:
در آیین گذر ، بنیادی ترین نقش ازآن « خوان ها » يي است که یک قهرمان باید آنها را پس پشت نهد و این پیمودن ، درسفري گيتيانه (دنیوی) و مینوی روی می دهد . به سخنی دیگر، هر دشواری را که قهرمان برای تحقق آرمان آیین گذر بر می تابد ، خوانی است که از آن می گذرد . گونه و شمار خوان ها در اسطوره ها و افسانه ها ، در پیوند با اسطوره های ملت ها بوده ، گاه دارای جداگانگي هایی هستند ، ولی ویژگی سرشتين آنها، همان نمادينگي آنهاست که در هر اسطوره و افسانه ای به گونه ای رخ می نماید . برای نمونه خوان های قهرمانان حماسه ملی ما ، ویژگی های وابسته به سرشت اساطیر باستانی ما را داراست.
حال نوبت آن است که مختصری در باب ویژگی عمومی هفتخوان ها سخن بگوئیم ...
محتوای عمومی هفتخوان ها ، دشوارگزيني پیاپی قهرمان و سرانجام کامیاب بیرون آمدن از همه تنگناهایی است که با نخستین گزینش خود را با آنها درگیر ساخته است . شگرد عمومی در آنها، تسلسل وقوع رویدادهایی دشوار و تسلسل چیرگی قهرمان بر آنهاست و مهره هایی به رشته کشیده را می مانند ، خوان های هفتخوان ها به مثابه مهره ها و قهرمان یگانه این گونه داستان ها چونان رشته ای است که آنها را به هم پیوند داده است .
هفتخوان ها در کل ،منطق ستيزند یعنی رويدادشان از آغاز تا پایان کمابیش با خرد و هنجارهای معتاد زندگانی ناسازگار است این منطق ستیزی ، پیش از آنکه متن هفتخوان پیش آید و حادثه ای روی کند در داستان و با داستان است زیرا از هنگامی که هنوز هیچ دشواری در کار نیست ، با گزینش راه از سوی قهرمان از میان دو راه آسان و دشوار آغاز می گیرد ... .
◀️ هفتخوان شورش گستاخانه آدميزاد بر ترس ها و دلواپسی هایی است که آزمون های زندگی، با طی و گذشت قرن ها، در او پدید آورده است ، در هفتخوان ها از تنوع قهرمانان خبری نیست، قهرمان هفتخوان یگانه است و اگر پای قهرمانان دیگر چون رهنمون، یاران، سپاهیان ، دیوان،جانوران ، زنان جادو و... به میان می آید ؛نقش آنان در قبال وی نقشی انفعالی است تا آنجا که می توان هفتخوان ها را داستان هایی تک قهرمان به شمار آورد .
کردارهای اصلی هفتخوان ها همان کردارهای اصلی حماسه یعنی جنگ و کشتن و نیرنگ است و جز اینها گذار از راه های دشوار خاکی و آبی است اینها ویژگی های همه داستانهای هفتخواني جهان است . دوازده خوان هرکولس یونانی ، داستان گيلگمش بابلی و هفتخوان های ایرانی همه چنین اند و جز در موارد جزئی از این دیدگاه به هم می مانند ... .
◀️ و اما هفتخوان های شاهنامه :
در شاهنامه گذشته از رستم و اسفندیار ، قهرمانان دیگری نیز دارای خوان ها یا خوانگونه هایی هستند ، دو پادشاه یعنی گشتاسپ و اسکندر را سراغ داریم که در داستانهایی مربوط به آنان به گونه ای رنگباخته از هفتخوان باز می خوریم و چنین می نماید که حلقه مفقوده میان هفتخوان های حماسی و عرفانی مانند داستان کسری به شمار می رود .
گذشته از رستم ، اسفنديار ، گشتاسپ و اسکندر ، جای پای هفتخوان در داستانهای پهلواناني چون سام، بیژن و بهرام چوبینه و شاهاني چون کیخسرو،بهرام گور و اردشير نیز پیداست.
باید گفت که ویژگی های این هفتخوان ها در بنیاد، همساني هایی با آزمون هاي آیین های گذر که در میان اسطوره ها و حماسه های پهلوانی ملت هاست، دارد آرمان قهرمان برای رهسپاري سفرها نیز از ارزشی بنیادین برخوردار است . در هفتخوان رستم هدف رهایی کاووس شاه است که می تواند نمادینه باشد در هفتخوان اسفندیار هدف رهایی خواهران از بند ارجاسب تورانی است که سرانجام اسفندیار با خواهر خود ازدواج می کند ، درست همسان با رها کردن پريرويي در آیین گذر قهرمان در پایان با او ازدواج می کند .
به همین گونه می توان بن مایه های هفتخوان ها را گسترده و ریزبینانه با بن مایه های آیین گذر برابر نموده و فرآیندهای همساني را در آنها یافت .
در پایان یادآوری می کنم که این گونه برابر سازی و همسان بینی می تواند روساختگرايانه باشد که به دور از آرمان این جستار می نماید ، تنها هر یک از خوان ها را چه در شاهنامه و چه در اساطیر پهلوانی ملت های دیگر چون هند و یونان و ...، می توان با پیش رو داشتن ویژگی های آیین گذر و آزمون های قهرمانان ژرفانگري کرد .
❇️ پايان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش دوم (پایانی)
❇️ پس از بررسی مراحل قهرمان و آشنا شدن با آن ،به خوان ها در اين آيين می پردازیم :
◀️ خوان ها در آیین گذر:
در آیین گذر ، بنیادی ترین نقش ازآن « خوان ها » يي است که یک قهرمان باید آنها را پس پشت نهد و این پیمودن ، درسفري گيتيانه (دنیوی) و مینوی روی می دهد . به سخنی دیگر، هر دشواری را که قهرمان برای تحقق آرمان آیین گذر بر می تابد ، خوانی است که از آن می گذرد . گونه و شمار خوان ها در اسطوره ها و افسانه ها ، در پیوند با اسطوره های ملت ها بوده ، گاه دارای جداگانگي هایی هستند ، ولی ویژگی سرشتين آنها، همان نمادينگي آنهاست که در هر اسطوره و افسانه ای به گونه ای رخ می نماید . برای نمونه خوان های قهرمانان حماسه ملی ما ، ویژگی های وابسته به سرشت اساطیر باستانی ما را داراست.
حال نوبت آن است که مختصری در باب ویژگی عمومی هفتخوان ها سخن بگوئیم ...
محتوای عمومی هفتخوان ها ، دشوارگزيني پیاپی قهرمان و سرانجام کامیاب بیرون آمدن از همه تنگناهایی است که با نخستین گزینش خود را با آنها درگیر ساخته است . شگرد عمومی در آنها، تسلسل وقوع رویدادهایی دشوار و تسلسل چیرگی قهرمان بر آنهاست و مهره هایی به رشته کشیده را می مانند ، خوان های هفتخوان ها به مثابه مهره ها و قهرمان یگانه این گونه داستان ها چونان رشته ای است که آنها را به هم پیوند داده است .
هفتخوان ها در کل ،منطق ستيزند یعنی رويدادشان از آغاز تا پایان کمابیش با خرد و هنجارهای معتاد زندگانی ناسازگار است این منطق ستیزی ، پیش از آنکه متن هفتخوان پیش آید و حادثه ای روی کند در داستان و با داستان است زیرا از هنگامی که هنوز هیچ دشواری در کار نیست ، با گزینش راه از سوی قهرمان از میان دو راه آسان و دشوار آغاز می گیرد ... .
◀️ هفتخوان شورش گستاخانه آدميزاد بر ترس ها و دلواپسی هایی است که آزمون های زندگی، با طی و گذشت قرن ها، در او پدید آورده است ، در هفتخوان ها از تنوع قهرمانان خبری نیست، قهرمان هفتخوان یگانه است و اگر پای قهرمانان دیگر چون رهنمون، یاران، سپاهیان ، دیوان،جانوران ، زنان جادو و... به میان می آید ؛نقش آنان در قبال وی نقشی انفعالی است تا آنجا که می توان هفتخوان ها را داستان هایی تک قهرمان به شمار آورد .
کردارهای اصلی هفتخوان ها همان کردارهای اصلی حماسه یعنی جنگ و کشتن و نیرنگ است و جز اینها گذار از راه های دشوار خاکی و آبی است اینها ویژگی های همه داستانهای هفتخواني جهان است . دوازده خوان هرکولس یونانی ، داستان گيلگمش بابلی و هفتخوان های ایرانی همه چنین اند و جز در موارد جزئی از این دیدگاه به هم می مانند ... .
◀️ و اما هفتخوان های شاهنامه :
در شاهنامه گذشته از رستم و اسفندیار ، قهرمانان دیگری نیز دارای خوان ها یا خوانگونه هایی هستند ، دو پادشاه یعنی گشتاسپ و اسکندر را سراغ داریم که در داستانهایی مربوط به آنان به گونه ای رنگباخته از هفتخوان باز می خوریم و چنین می نماید که حلقه مفقوده میان هفتخوان های حماسی و عرفانی مانند داستان کسری به شمار می رود .
گذشته از رستم ، اسفنديار ، گشتاسپ و اسکندر ، جای پای هفتخوان در داستانهای پهلواناني چون سام، بیژن و بهرام چوبینه و شاهاني چون کیخسرو،بهرام گور و اردشير نیز پیداست.
باید گفت که ویژگی های این هفتخوان ها در بنیاد، همساني هایی با آزمون هاي آیین های گذر که در میان اسطوره ها و حماسه های پهلوانی ملت هاست، دارد آرمان قهرمان برای رهسپاري سفرها نیز از ارزشی بنیادین برخوردار است . در هفتخوان رستم هدف رهایی کاووس شاه است که می تواند نمادینه باشد در هفتخوان اسفندیار هدف رهایی خواهران از بند ارجاسب تورانی است که سرانجام اسفندیار با خواهر خود ازدواج می کند ، درست همسان با رها کردن پريرويي در آیین گذر قهرمان در پایان با او ازدواج می کند .
به همین گونه می توان بن مایه های هفتخوان ها را گسترده و ریزبینانه با بن مایه های آیین گذر برابر نموده و فرآیندهای همساني را در آنها یافت .
در پایان یادآوری می کنم که این گونه برابر سازی و همسان بینی می تواند روساختگرايانه باشد که به دور از آرمان این جستار می نماید ، تنها هر یک از خوان ها را چه در شاهنامه و چه در اساطیر پهلوانی ملت های دیگر چون هند و یونان و ...، می توان با پیش رو داشتن ویژگی های آیین گذر و آزمون های قهرمانان ژرفانگري کرد .
❇️ پايان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Forwarded from دانستنی های ادبیات دوره اول متوسطه KHOZ
✳️ آیین گذر برای قهرمان نمادین در شاهنامه
✳️ بخش نخست
❇️ قهرمان نمادین جامعه برای رسیدن به بلوغ روحانی و برای نشان دادن شایستگی خود، آزمونی دشوار را بر می تابد ، قهرمان با رویی گشاده به پیشواز خطرها می رود و سفر های نماديني را با رخدادهایی هولناک پذیرا میشود . این سفرها ، سفرهایی درونی و روحانی نیز می توانند باشند .
از دیدگاهی مسیر مشخص ماجرای اسطوره ای قهرمان ، بزرگ نمایی فرمولی است که در آیین گذر نشان داده میشود به مفهوم سه مرحله :
۱- جدایی
۲- تشرف(آشنا سازی)
۳- بازگشت
که می توان آنها را تک اسطوره نامید . قهرمان از دنیای روزمره به محدوده فراطبيعي می رود و با نیروهاي افسانه ای رو به رو میشود و پیروزی چشمگیری به دست می آورد قهرمان از این ماجرای اسرار آمیز آن گونه برمی گردد که می تواند عطايايي را به مردمش ارزانی دارد
تاثیر ماجرای موفقیت آمیز قهرمان ، بازگشایی و رهایی دوباره جریان حیات به اندام دنیاست ، قهرمان به عنوان تجسم خدا، خود مرکز دنیاست نقطه ی مرکزی که از طریق آن انرژی های ابدیت به زمان وارد میشود به این ترتیب مرکز دنیا سمبل خلقت مداوم است به این معنی که راز تغذیه جهان از طریق آن معجزه حیات بخشی است که از درون همه چیز فوران می کند .
در آیین گذر نیز نقش زن بسیار پر رنگ است « اسطوره غالبا به جای قلمرويي که باید دوباره به دست آورد یا به موازات همان مضمون از زنی با جمالی شگفت انگیز سخن می گوید که به قهرمان تعلق خواهد گرفت و قهرمان وی را از اسارت بندهای مادی یا جادویی قدرتی متخاصم رها خواهد ساخت » در صورتی که این زن همسر قهرمان باشد این معنی که وی حقا متعلق به قهرمان است و نیز معنای روحانی اسطوره که به موجب آن همسر رهیده از چنگ قدرت های متخاصم کسی جز روان قهرمان نیست ؛ روانی که ژرفایش بی انتهاست و مادينه است زیرا مکمل سرشت مردانه قهرمان است ، تقویت می شود ... .
◀️ پس از بررسی مراحل قهرمان نمادین و البته آیین گذر به نکته بسیار مهم دیگر یعنی مراحل قهرمان شدن می پردازیم .
❇️ مراحل قهرمان
از دیدگاهی اگر بخواهیم کوتاه گونه مراحل هرچند دشوار و هولناک صورت مثالی (کهن الگوی) قهرمان را برای استحاله و رستگاری و بلوغ نهایی که باید برنتابد بازگو کنیم بدین گونه می تواند باشد :
۱- کاوش
قهرمان سفری طولانی را آغاز می کند که طی آن باید وظایف سنگینی را به انجام برساند مانند جنگ با غول ها ، حل کردن معماهای بی پاسخ و چیرگی بر موانع عبورناپذير برای نجات مملکت و...
۲- نوآموزی :
قهرمان سلسله وظایف و مقدرات شکنجه آوری را برای گذر از مرحله بی خبری و خامی آغاز می کند که به بلوغ فکری و اجتماعی یعنی بدل گشتن به عضوی بالنده و سازنده از گروه اجتماعی خود می انجامد . این مرحله عموما از سه بخش تشکیل یافته است :
الف) رهسپاری
ب) دگرگونی و استحاله
پ) رجعت
این مرحله نیز مانند مرحله کاوش گونه ای از صور مثالی مرگ و تولد دوباره است .
۳- فدایی ایثارگر
قهرمان که نماینده رفاه قبیله یا مملکت است ، باید جان خود را بدهد و به کفاره گناهان مردم ، تا دم مرگ رنج بکشد تا مملکت را به باروری و زایندگی برساند .
ادامه دارد ... .
✳️ بخش نخست
❇️ قهرمان نمادین جامعه برای رسیدن به بلوغ روحانی و برای نشان دادن شایستگی خود، آزمونی دشوار را بر می تابد ، قهرمان با رویی گشاده به پیشواز خطرها می رود و سفر های نماديني را با رخدادهایی هولناک پذیرا میشود . این سفرها ، سفرهایی درونی و روحانی نیز می توانند باشند .
از دیدگاهی مسیر مشخص ماجرای اسطوره ای قهرمان ، بزرگ نمایی فرمولی است که در آیین گذر نشان داده میشود به مفهوم سه مرحله :
۱- جدایی
۲- تشرف(آشنا سازی)
۳- بازگشت
که می توان آنها را تک اسطوره نامید . قهرمان از دنیای روزمره به محدوده فراطبيعي می رود و با نیروهاي افسانه ای رو به رو میشود و پیروزی چشمگیری به دست می آورد قهرمان از این ماجرای اسرار آمیز آن گونه برمی گردد که می تواند عطايايي را به مردمش ارزانی دارد
تاثیر ماجرای موفقیت آمیز قهرمان ، بازگشایی و رهایی دوباره جریان حیات به اندام دنیاست ، قهرمان به عنوان تجسم خدا، خود مرکز دنیاست نقطه ی مرکزی که از طریق آن انرژی های ابدیت به زمان وارد میشود به این ترتیب مرکز دنیا سمبل خلقت مداوم است به این معنی که راز تغذیه جهان از طریق آن معجزه حیات بخشی است که از درون همه چیز فوران می کند .
در آیین گذر نیز نقش زن بسیار پر رنگ است « اسطوره غالبا به جای قلمرويي که باید دوباره به دست آورد یا به موازات همان مضمون از زنی با جمالی شگفت انگیز سخن می گوید که به قهرمان تعلق خواهد گرفت و قهرمان وی را از اسارت بندهای مادی یا جادویی قدرتی متخاصم رها خواهد ساخت » در صورتی که این زن همسر قهرمان باشد این معنی که وی حقا متعلق به قهرمان است و نیز معنای روحانی اسطوره که به موجب آن همسر رهیده از چنگ قدرت های متخاصم کسی جز روان قهرمان نیست ؛ روانی که ژرفایش بی انتهاست و مادينه است زیرا مکمل سرشت مردانه قهرمان است ، تقویت می شود ... .
◀️ پس از بررسی مراحل قهرمان نمادین و البته آیین گذر به نکته بسیار مهم دیگر یعنی مراحل قهرمان شدن می پردازیم .
❇️ مراحل قهرمان
از دیدگاهی اگر بخواهیم کوتاه گونه مراحل هرچند دشوار و هولناک صورت مثالی (کهن الگوی) قهرمان را برای استحاله و رستگاری و بلوغ نهایی که باید برنتابد بازگو کنیم بدین گونه می تواند باشد :
۱- کاوش
قهرمان سفری طولانی را آغاز می کند که طی آن باید وظایف سنگینی را به انجام برساند مانند جنگ با غول ها ، حل کردن معماهای بی پاسخ و چیرگی بر موانع عبورناپذير برای نجات مملکت و...
۲- نوآموزی :
قهرمان سلسله وظایف و مقدرات شکنجه آوری را برای گذر از مرحله بی خبری و خامی آغاز می کند که به بلوغ فکری و اجتماعی یعنی بدل گشتن به عضوی بالنده و سازنده از گروه اجتماعی خود می انجامد . این مرحله عموما از سه بخش تشکیل یافته است :
الف) رهسپاری
ب) دگرگونی و استحاله
پ) رجعت
این مرحله نیز مانند مرحله کاوش گونه ای از صور مثالی مرگ و تولد دوباره است .
۳- فدایی ایثارگر
قهرمان که نماینده رفاه قبیله یا مملکت است ، باید جان خود را بدهد و به کفاره گناهان مردم ، تا دم مرگ رنج بکشد تا مملکت را به باروری و زایندگی برساند .
ادامه دارد ... .
دانستنی های ادبیات دوره اول متوسطه KHOZ
✳️ آیین گذر برای قهرمان نمادین در شاهنامه ✳️ بخش نخست ❇️ قهرمان نمادین جامعه برای رسیدن به بلوغ روحانی و برای نشان دادن شایستگی خود، آزمونی دشوار را بر می تابد ، قهرمان با رویی گشاده به پیشواز خطرها می رود و سفر های نماديني را با رخدادهایی هولناک پذیرا میشود…
آدمین بزرگوار کانال دانستنی های آموزشی کشوری ادبیات دوره اول و دوم متوسطه khoz جهت رعایت امانتداری مطالب را با آی دی این کانال در کانال خود بگذارید . ادعا نکنید که از کانال و گروه دیگر برداشته اید .
مدیریت کانال فردوس سخن
مدیریت کانال فردوس سخن
✳️شعر حجم چیست ؟
یدالله رویایی
❇️ بعد از جریان شعر نو که توسط احمد رضا احمدی شکل گرفت
در بیرون آن شعر حجم توسط یدالله رویایی به راه افتاد که بیانه آن را این افراد امضا کردند
پرویز اسلام پور( شاعر) ، محمود شجاعی ( شاعر و نمایش نامه نویس)، بهرام اردبیلی( شاعر)، فیروز ناجی (شاعر) ،هوشنگ آزادی ور ( شاعر وسینما گر) ، فریدون رهنما (شاعر و سینما گر)، نصیب نصیبی (سینما گر)، پرویز زاهدی (نویسنده)، محمد رضا اصلانی (شاعر وسینما گر)، علی مراد فدائی نیا(قصه نویس) ، یدالله رویایی (شاعر)
◀️ از طول و عرض در شعر به سمت عمق حرکت میکند ، شعری سه بعدی است و در حقیقت به ماوراء می رسد. باید به این موضوع اشاره داشت که چون رویایی به فرم اعتقاد داشت به این دلیل این روند فرمیک را مطرح کرد او معتقد است که شعر نیاز به موضوع مشخص ندارد بلکه خودش باید موضوع خودش باشد ودر جایی جریان حجم گرایی را فراتر از شعر، حتی به شاعر نقاشی ، نمایش ، سینما ونویسندگی تعمیم میدهد، حجم گرایان به شکار لحظه ها اعتقاد دارند، یعنی خلقی آگاهانه با تصرفی آگاهانه در شکل طبیعی ونیز آنها به تغییر واقعیت های روزمره ی زبانی نمی پردازند .شبیه کوبیست ها نیستند، کوبیست ها معتقدند مثلا یک قندان جایش روی میز است ، اما وقتی روی پرده قرار بگیرد، معنای دیگری میدهد ویا اگر برگ درخت بر بازو بروید معنای دیگری پیدا میکند یعنی(( تغییر جا دادن واقعیت))
اما حجم گرایان نه به تغییر واقعیت، بلکه به استحاله(دگرگونی) واقعیت معتقدند که نهایتا به نوعی عرفان ختم می شود.
✅ شعری از بیژن الهی:
بی مغز، در عوض/تو در تو/مغز اما چیست/ جز روابط تویه ها؟
گشودن دوایر بی مرکز/آشفتن رابطه هاست
✅ شعری از یدالله رویایی:
در انتهای شاخه /شکوفه/ انکار انتهاست
◀️ در پایان در خصوص شعر حجم باید گفت که انسان با تقلید از پرنده ها ، هواپیما را درست کرده یا باتوجه به شکل دست، جرثقیل را، یا باتوجه به چشم، دوربین را، اما وقتی خواست راه رفتن را تقلید کند چرخ را ساخت که هیچ شباهتی به پا ندارد، اینجاست که دیگر تقلید مطرح نیست بلکه اختراعی شکل گرفته که علت غائی راه رفتن است
◀️ می توان در بحث زبان شناسی به این صورت آن را مطرح کرد که در پس هر نشانه، نشانه ای دیگر نهفته است ، همین و بس
❇️ به قلم رضا حدادیان
با استناد به کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو _ شمس لنگرودی جلد سوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
یدالله رویایی
❇️ بعد از جریان شعر نو که توسط احمد رضا احمدی شکل گرفت
در بیرون آن شعر حجم توسط یدالله رویایی به راه افتاد که بیانه آن را این افراد امضا کردند
پرویز اسلام پور( شاعر) ، محمود شجاعی ( شاعر و نمایش نامه نویس)، بهرام اردبیلی( شاعر)، فیروز ناجی (شاعر) ،هوشنگ آزادی ور ( شاعر وسینما گر) ، فریدون رهنما (شاعر و سینما گر)، نصیب نصیبی (سینما گر)، پرویز زاهدی (نویسنده)، محمد رضا اصلانی (شاعر وسینما گر)، علی مراد فدائی نیا(قصه نویس) ، یدالله رویایی (شاعر)
◀️ از طول و عرض در شعر به سمت عمق حرکت میکند ، شعری سه بعدی است و در حقیقت به ماوراء می رسد. باید به این موضوع اشاره داشت که چون رویایی به فرم اعتقاد داشت به این دلیل این روند فرمیک را مطرح کرد او معتقد است که شعر نیاز به موضوع مشخص ندارد بلکه خودش باید موضوع خودش باشد ودر جایی جریان حجم گرایی را فراتر از شعر، حتی به شاعر نقاشی ، نمایش ، سینما ونویسندگی تعمیم میدهد، حجم گرایان به شکار لحظه ها اعتقاد دارند، یعنی خلقی آگاهانه با تصرفی آگاهانه در شکل طبیعی ونیز آنها به تغییر واقعیت های روزمره ی زبانی نمی پردازند .شبیه کوبیست ها نیستند، کوبیست ها معتقدند مثلا یک قندان جایش روی میز است ، اما وقتی روی پرده قرار بگیرد، معنای دیگری میدهد ویا اگر برگ درخت بر بازو بروید معنای دیگری پیدا میکند یعنی(( تغییر جا دادن واقعیت))
اما حجم گرایان نه به تغییر واقعیت، بلکه به استحاله(دگرگونی) واقعیت معتقدند که نهایتا به نوعی عرفان ختم می شود.
✅ شعری از بیژن الهی:
بی مغز، در عوض/تو در تو/مغز اما چیست/ جز روابط تویه ها؟
گشودن دوایر بی مرکز/آشفتن رابطه هاست
✅ شعری از یدالله رویایی:
در انتهای شاخه /شکوفه/ انکار انتهاست
◀️ در پایان در خصوص شعر حجم باید گفت که انسان با تقلید از پرنده ها ، هواپیما را درست کرده یا باتوجه به شکل دست، جرثقیل را، یا باتوجه به چشم، دوربین را، اما وقتی خواست راه رفتن را تقلید کند چرخ را ساخت که هیچ شباهتی به پا ندارد، اینجاست که دیگر تقلید مطرح نیست بلکه اختراعی شکل گرفته که علت غائی راه رفتن است
◀️ می توان در بحث زبان شناسی به این صورت آن را مطرح کرد که در پس هر نشانه، نشانه ای دیگر نهفته است ، همین و بس
❇️ به قلم رضا حدادیان
با استناد به کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو _ شمس لنگرودی جلد سوم
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
سپاس از جناب نورمحمدی که در کانال خود فرسته های این کانال را نشر می دهند اما به صورت سرقت ادبی و نام کانال خود « علوم و فنون ادبی ». جناب نورمحمدی جذب ممبر با این روش صحیح است ؟؛کاش رعایت امانتداری می کردید ، بارها متذکر شده ام اما گوش شنوایی ندارید .
مدیریت کانال « فردوس سخن »
مدیریت کانال « فردوس سخن »
✳️ همرسانی فضلیت های چهار گانه افلاطون با شخصیت های شاهنامه
✳️ بخش : اول
❇️ افلاطون چهار فضیلت عدالت، "حکمت و دینداری"، شجاعت و "خویشتن‌داری و عفت" را بنیادی‌ترین فضیلت ها می‌داند.
بنابر اندیشه افلاطون میان این فضیلت‌ها و جامعه آرمانی او و نیز نیروهای درونی انسان همسانی و همسازی وجود دارد؛
به این معنا که حکمت فضیلت ویژه حاکمان است و مربوط به قوه اندیشه و خرد،
شجاعت فضیلت ویژه رزمیاران است و مربوط به قوه خشم،
و خویشتن‌داری فضیلت ویژه پیشه‌وران و مربوط به قوه شهوت.
و عدالت که والاترین فضیلت اخلاقی و اجتماعی است، و نیک‌بختی فرد و جامعه وابسته بدان است، عبارت است از هماهنگی میان این جزء‌ها،
بدان‌سان که جزء بالاتر بر جزء پایین‌تر حاکم باشد و جزء پایین‌تر از جزء بالاتر فرمان بپذیرد، و در عین حال هر یک از این جزء‌ها تنها به عمل ویژه و بایسته خود، که کمال او در آن است، مشغول و متوجه باشد.
پس همچنان که در وجود انسان،که جهانِ کوچک است، تا "خشم "و "شهوت"به زیر فرمان "خرد" درنیایند به کمال خود که "شجاعت" و "خویشتن‌داری" است نخواهند رسید، در هیات اجتماع نیز تا رزمیاران و پیشه‌وران فرمان‌بردار "حاکم حکیم" نباشند و به مقتضای "حکمت" عمل نکنند، نظام اجتماعی - که شجاعت رزمیار و خویشتن‌داری پیشه‌ور لازمه آن است- برقرار نخواهد شد و "عدالت" تحقق نخواهد پذیرفت.
شهوت
و همچنان که در وجود آدمی فضیلت‌های اخلاقی از یکدیگر جدا نیستند، و حکمت بی شجاعت و خویشتن‌داری/عفت نیست، و شجاعت با حکمت و خویشتن‌داری/عفت توأم است،
در هیأت اجتماع نیز رزمیار شجاع باید صاحب حکمت و خویشتن‌داری باشد و پیشه‌ور پرهیزکار باید از حکمت و شجاعت بهره‌مند باشد؛
زیرا که شجاعت اگر که از روی خرد و همراه با عفت نباشد، جنون و خودکامگی است،
و عفت اگر از روی نادانی و ترس باشد، نمی‌توان نام عفت بر آن نهاد.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش : اول
❇️ افلاطون چهار فضیلت عدالت، "حکمت و دینداری"، شجاعت و "خویشتن‌داری و عفت" را بنیادی‌ترین فضیلت ها می‌داند.
بنابر اندیشه افلاطون میان این فضیلت‌ها و جامعه آرمانی او و نیز نیروهای درونی انسان همسانی و همسازی وجود دارد؛
به این معنا که حکمت فضیلت ویژه حاکمان است و مربوط به قوه اندیشه و خرد،
شجاعت فضیلت ویژه رزمیاران است و مربوط به قوه خشم،
و خویشتن‌داری فضیلت ویژه پیشه‌وران و مربوط به قوه شهوت.
و عدالت که والاترین فضیلت اخلاقی و اجتماعی است، و نیک‌بختی فرد و جامعه وابسته بدان است، عبارت است از هماهنگی میان این جزء‌ها،
بدان‌سان که جزء بالاتر بر جزء پایین‌تر حاکم باشد و جزء پایین‌تر از جزء بالاتر فرمان بپذیرد، و در عین حال هر یک از این جزء‌ها تنها به عمل ویژه و بایسته خود، که کمال او در آن است، مشغول و متوجه باشد.
پس همچنان که در وجود انسان،که جهانِ کوچک است، تا "خشم "و "شهوت"به زیر فرمان "خرد" درنیایند به کمال خود که "شجاعت" و "خویشتن‌داری" است نخواهند رسید، در هیات اجتماع نیز تا رزمیاران و پیشه‌وران فرمان‌بردار "حاکم حکیم" نباشند و به مقتضای "حکمت" عمل نکنند، نظام اجتماعی - که شجاعت رزمیار و خویشتن‌داری پیشه‌ور لازمه آن است- برقرار نخواهد شد و "عدالت" تحقق نخواهد پذیرفت.
شهوت
و همچنان که در وجود آدمی فضیلت‌های اخلاقی از یکدیگر جدا نیستند، و حکمت بی شجاعت و خویشتن‌داری/عفت نیست، و شجاعت با حکمت و خویشتن‌داری/عفت توأم است،
در هیأت اجتماع نیز رزمیار شجاع باید صاحب حکمت و خویشتن‌داری باشد و پیشه‌ور پرهیزکار باید از حکمت و شجاعت بهره‌مند باشد؛
زیرا که شجاعت اگر که از روی خرد و همراه با عفت نباشد، جنون و خودکامگی است،
و عفت اگر از روی نادانی و ترس باشد، نمی‌توان نام عفت بر آن نهاد.
ادامه دارد... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ همرسانی فضلیت های چهار گانه افلاطون با شخصیت های شاهنامه
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
❇️ میتوان از این نظرگاه شخصیت‌های شاهنامه را از زاویه‌ای دیگر نگریست.
زال و رستم دیرپاترین شخصیت‌های شاهنامه اند؛ به تقریب از آغاز تا فرجام دوران حماسی.
زال با موهای سفید از مادر زاده می شود.موی سفید پیری را تداعی می کند و پیری نماد حکمت و تقدس است.
در ایران باستان رنگ سفید رنگ نماینده طبقه دینیار بود و در مهریشت جامه سفید از آن "چیستا" ایزدبانوی حکمت است و نشانه دین مزدایی.
میتوان این گونه انگاشت که زال بالفطره از حکمت و تقدس برخوردار است یا به تعبیری دیگر حکمت و تقدس،فطرت او شده است.
نوزاد سپیدمو، شوم انگاشته می شود و از اجتماع انسانی بیرون رانده میشود چرا که جامعه تاب تقدس و حکمت را ندارد و سرنوشت بسیاری از مقدسان و حکیمان آوارگی و تبعید و زندان و مرگ بوده است.
سیمرغ نوزاد را برمی گیرد و به آشیانه اش بر فراز البرزکوه می برد و می پرورد.
کوه نقطه به هم رسیدن زمین و آسمان است و جایگاهی مقدس. هر قومی کوهی مقدس دارد که آن را مرکز زمین می‌پندارد.البرز کوه مقدس قوم ایرانی است.
پرندگان در اسطوره‌های دینی نماد فرشتگان و هستندگان قدسی اند.میتوان سیمرغ را به خرد قدسی تعبیر کرد.زال حکمت خود را نه از زمین و زمینیان می‌آموزد بلکه این حکمت سرچشمه در آسمان و خرد قدسی دارد.
افزون بر این او، چنان که سقراط درباره انسان‌ها و حتا پدیده‌های مقدس میگوید، صاحب دو نام است:
نامی در آسمان (دستان)
نامی در زمین (زال)
بر پایه این تعریف و تفسیر میتوان زال را والاترین تجسم فضیلت حکمت و به تعبیری "پیر خرد" نامید.
"حکمت" با "سکون" نسبت و پیوندی ژرف دارد و از این نظرگاه بهتر میتوان شخصیت زال و جایگاه او در شاهنامه را دریافت. چرا که زال شخصیتی است به تقریب "بی‌کنش" و به دور از شور و شر، تب و تاب و پست و بلند روزگار.
هر آن کو ز حکمت برد توشه‌ای
جهانی است بنشسته در گوشه‌ای
◀️ در مقابل، رستم والاترین تجسم فضیلت شجاعت است و از همین رو زندگی اش سراسر در "کنش" و "حرکت" می گذرد."سکون" زال را در ربط و پیوند با "حرکت" رستم میتوان دید و فهمید.
سکون او زاینده حرکت خروشنده و توفنده رستم است؛ همچنان که بی‌کنشی او سرچشمه کنش‌گری رستم است.
زال همزمان پدر جسمانی و روحانی رستم است.
◀️ آنچه رستم را از دیگر پهلوانان شاهنامه ممتاز و متمایز میکند زندگی اوست در زیر سایه راهبری و راهنمایی پدرش زال.
به عبارت دیگر در رابطه رستم(تجسم فضیلت شجاعت) و زال (تجسم فضیلت حکمت و دینداری)، شجاعت فرمان‌بردار حکمت و دینداری است.
رابطه و پیوندی که در شاهنامه مانندی ندارد.
◀️ از همین روست که رستم (شجاعت زیر فرمان حکمت)برتری دارد بر دیگر پهلوانان شاهنامه که تجسم شجاعت صرف و بی‌بهره از حکمت اند.
◀️ اسفندیار پهلوان و گسترنده آیین زرتشت اگر چه برادری خردمند چون پشوتن در کنار دارد، اما سرکشی و خودرایی او راه بر چیرگی خرد (تجسم یافته در وجود پشوتن) می‌بندد و به همین دلیل سرنوشت او به فاجعه می‌انجامد.
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « مغانه »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بخش : دوم ( پایانی )
❇️ میتوان از این نظرگاه شخصیت‌های شاهنامه را از زاویه‌ای دیگر نگریست.
زال و رستم دیرپاترین شخصیت‌های شاهنامه اند؛ به تقریب از آغاز تا فرجام دوران حماسی.
زال با موهای سفید از مادر زاده می شود.موی سفید پیری را تداعی می کند و پیری نماد حکمت و تقدس است.
در ایران باستان رنگ سفید رنگ نماینده طبقه دینیار بود و در مهریشت جامه سفید از آن "چیستا" ایزدبانوی حکمت است و نشانه دین مزدایی.
میتوان این گونه انگاشت که زال بالفطره از حکمت و تقدس برخوردار است یا به تعبیری دیگر حکمت و تقدس،فطرت او شده است.
نوزاد سپیدمو، شوم انگاشته می شود و از اجتماع انسانی بیرون رانده میشود چرا که جامعه تاب تقدس و حکمت را ندارد و سرنوشت بسیاری از مقدسان و حکیمان آوارگی و تبعید و زندان و مرگ بوده است.
سیمرغ نوزاد را برمی گیرد و به آشیانه اش بر فراز البرزکوه می برد و می پرورد.
کوه نقطه به هم رسیدن زمین و آسمان است و جایگاهی مقدس. هر قومی کوهی مقدس دارد که آن را مرکز زمین می‌پندارد.البرز کوه مقدس قوم ایرانی است.
پرندگان در اسطوره‌های دینی نماد فرشتگان و هستندگان قدسی اند.میتوان سیمرغ را به خرد قدسی تعبیر کرد.زال حکمت خود را نه از زمین و زمینیان می‌آموزد بلکه این حکمت سرچشمه در آسمان و خرد قدسی دارد.
افزون بر این او، چنان که سقراط درباره انسان‌ها و حتا پدیده‌های مقدس میگوید، صاحب دو نام است:
نامی در آسمان (دستان)
نامی در زمین (زال)
بر پایه این تعریف و تفسیر میتوان زال را والاترین تجسم فضیلت حکمت و به تعبیری "پیر خرد" نامید.
"حکمت" با "سکون" نسبت و پیوندی ژرف دارد و از این نظرگاه بهتر میتوان شخصیت زال و جایگاه او در شاهنامه را دریافت. چرا که زال شخصیتی است به تقریب "بی‌کنش" و به دور از شور و شر، تب و تاب و پست و بلند روزگار.
هر آن کو ز حکمت برد توشه‌ای
جهانی است بنشسته در گوشه‌ای
◀️ در مقابل، رستم والاترین تجسم فضیلت شجاعت است و از همین رو زندگی اش سراسر در "کنش" و "حرکت" می گذرد."سکون" زال را در ربط و پیوند با "حرکت" رستم میتوان دید و فهمید.
سکون او زاینده حرکت خروشنده و توفنده رستم است؛ همچنان که بی‌کنشی او سرچشمه کنش‌گری رستم است.
زال همزمان پدر جسمانی و روحانی رستم است.
◀️ آنچه رستم را از دیگر پهلوانان شاهنامه ممتاز و متمایز میکند زندگی اوست در زیر سایه راهبری و راهنمایی پدرش زال.
به عبارت دیگر در رابطه رستم(تجسم فضیلت شجاعت) و زال (تجسم فضیلت حکمت و دینداری)، شجاعت فرمان‌بردار حکمت و دینداری است.
رابطه و پیوندی که در شاهنامه مانندی ندارد.
◀️ از همین روست که رستم (شجاعت زیر فرمان حکمت)برتری دارد بر دیگر پهلوانان شاهنامه که تجسم شجاعت صرف و بی‌بهره از حکمت اند.
◀️ اسفندیار پهلوان و گسترنده آیین زرتشت اگر چه برادری خردمند چون پشوتن در کنار دارد، اما سرکشی و خودرایی او راه بر چیرگی خرد (تجسم یافته در وجود پشوتن) می‌بندد و به همین دلیل سرنوشت او به فاجعه می‌انجامد.
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « مغانه »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ معنی آدم، انسان و بشر، چیست؟
❇️ انسان از ریشه «نِسیان» به معنای فراموشی است.
نیز گفته اند؛ انسان مصدر «اُنس» و «اِنس» و به معنای رام بودن و خو گرفتن و الفت و ملاطفت داشتن و ضد توحّش است؛ لذا یک مرحله بالاتر از بشر است.
یعنی بشری که یک مرحله از کمال را پشت سر گذاشته و به همدمی و همزیستی و همکاری خو گرفته است.
❇️ بشر در لغت به معنای پوست، جلد، هیأت و ظاهر اشیاء است و لذا در مواردی به کار برده می شود که معنا و محتوای شیء مورد نظر نباشد.
❇️ آدم از ریشه «اُدم» گرفته شده است که به معنای :
1. چیزهائی است که به غذا و نان اضافه می شود تا مطبوع و لذیذ شوند.
2. اسوه و رئیس قوم یا خانواده
3. مشهور و معروف
4. باطن اشیاء.
◀️ بنابراین می توان گفت که از میان انسان ها افراد برگزیده و شاخص را می توان، آدم نامید و لذا آدم انسانی است که تقریباً به کمال رسیده باشد. در قرآن هر جا لازم بوده است که فرد یا افرادی از این موجود دو پا معرفی گردد؛ مفاهیم لغوی کلمه رعایت شده و آن نامی انتخاب و به کار برده شده است که معرف مسمّای مورد نظر باشد.
◀️ تفاوت «آدم» با «انسان» در قرآن کریم آن است که آدم در کاربرد قرآن، علم و اسم خاص برای «آدم ابوالبشر» است.
علت نام گذاری «ابوالبشر» به «آدم» شاید به خاطر آن است که حضرت آدم علیه السلام «اسمر اللّون» یعنی «گندمگون» بوده است.[1]
◀️ در برخی روایات نیز آمده است که آدم را از آن جهت آدم گویند که از «ادیم الارض»، یعنی روی زمین است.
جسد حضرت آدم از خاک روی زمین آفریده شده است.
چنان که امام صادق علیه السلام می فرماید: «انما سمی آدم آدم لانه خلق من ادیم الارض».[2]
◀️ انسان از ماده «انس»، اسم جنس است. وجه نام گذاری انسان به خاطر زیادی اُنس او، و به جهت آن است که آفرینش او به گونه ای است که قوام زندگی او با انس با انسان های دیگر است. از این رو انسان مدنی بالطبع می باشد.[3]
❇️ منبع :
[1]. المفردات فی غریب القرآن، راغب اصفهانی.
[2]. علل الشرایع، شیخ صدوق، ص 579.
[3] .المفردات فی غریب القرآن، واژه «انس».
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ انسان از ریشه «نِسیان» به معنای فراموشی است.
نیز گفته اند؛ انسان مصدر «اُنس» و «اِنس» و به معنای رام بودن و خو گرفتن و الفت و ملاطفت داشتن و ضد توحّش است؛ لذا یک مرحله بالاتر از بشر است.
یعنی بشری که یک مرحله از کمال را پشت سر گذاشته و به همدمی و همزیستی و همکاری خو گرفته است.
❇️ بشر در لغت به معنای پوست، جلد، هیأت و ظاهر اشیاء است و لذا در مواردی به کار برده می شود که معنا و محتوای شیء مورد نظر نباشد.
❇️ آدم از ریشه «اُدم» گرفته شده است که به معنای :
1. چیزهائی است که به غذا و نان اضافه می شود تا مطبوع و لذیذ شوند.
2. اسوه و رئیس قوم یا خانواده
3. مشهور و معروف
4. باطن اشیاء.
◀️ بنابراین می توان گفت که از میان انسان ها افراد برگزیده و شاخص را می توان، آدم نامید و لذا آدم انسانی است که تقریباً به کمال رسیده باشد. در قرآن هر جا لازم بوده است که فرد یا افرادی از این موجود دو پا معرفی گردد؛ مفاهیم لغوی کلمه رعایت شده و آن نامی انتخاب و به کار برده شده است که معرف مسمّای مورد نظر باشد.
◀️ تفاوت «آدم» با «انسان» در قرآن کریم آن است که آدم در کاربرد قرآن، علم و اسم خاص برای «آدم ابوالبشر» است.
علت نام گذاری «ابوالبشر» به «آدم» شاید به خاطر آن است که حضرت آدم علیه السلام «اسمر اللّون» یعنی «گندمگون» بوده است.[1]
◀️ در برخی روایات نیز آمده است که آدم را از آن جهت آدم گویند که از «ادیم الارض»، یعنی روی زمین است.
جسد حضرت آدم از خاک روی زمین آفریده شده است.
چنان که امام صادق علیه السلام می فرماید: «انما سمی آدم آدم لانه خلق من ادیم الارض».[2]
◀️ انسان از ماده «انس»، اسم جنس است. وجه نام گذاری انسان به خاطر زیادی اُنس او، و به جهت آن است که آفرینش او به گونه ای است که قوام زندگی او با انس با انسان های دیگر است. از این رو انسان مدنی بالطبع می باشد.[3]
❇️ منبع :
[1]. المفردات فی غریب القرآن، راغب اصفهانی.
[2]. علل الشرایع، شیخ صدوق، ص 579.
[3] .المفردات فی غریب القرآن، واژه «انس».
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ فرق درود و سلام:
❇️ چه زمانی به کسی درود می فرستید ؟
زمانی که کار یا حرف کسی را پسندیدید وتحسینش می کنید .
❇️ پس درود حاوی عشق، محبت و انرژی مثبت شماست برای فرد و فرستادن درود بر کسی یعنی فرستادن بهترین آرزوها که در یک واژه خلاصه شده است ...
اما سلام :
سلام از ریشه" سلم" یعنی سر فرود آوردن و به معنی تسلیم و تواضع شما در مقابل شخصی دیگر است .سلام از فرهنگ عرب گرفته شده و برای آن فرهنگ که دایما در جنگ و خونریزی بودند حاوی این پیام بودکه من جنگی باشما ندارم و ثواب سلام هم از اینجاست که لااقل تسلیم میشوی وسالم میمانی !!!
◀️ شاید حکایت چگونگی ورود واژه "سلام " به واژگان پارسی را شنیده باشید اینکه در زمان ورود اعراب به کشورمان و به دنبال آن کشتار و نا امنی در کوچه ها و شهر ها به دست سربازان و جنگجویان لشکر اعراب ، ایرانیان برای در امان ماندن و اعلام پذیرش از حضور ایشان از واژه سلام به معنای تسلیم بودن در برابرشان استفاده می کردند .
با حقیقی بودن یا غیر حقیقی بودن این داستان کاری نداریم اما عده ای معتقدند با گذشت زمان واژه سلام این گونه بجای کلمه درود وارد واژگان احوالپرسی ما شده و نقش اساسی و رکن اصلی اعلام حضور در هر جمع و محفلی را پیدا کرده است ، با این تفاوت که اگر فرض را بر حقیقی بودن این داستان بداریم ، در واقع این کلمه دیگر معنای اولیه خود را از دست داده و با معنی آرزوی سلامتی و ابراز ارادت جایگزین شده و به اصطلاح "ایرانی سازی" شده یا به طور خلاصه در عبارتی عامیانه تر بگوییم سلام سلامتی میاره ،وِردِ زبان ما شده است .
◀️ چه اگر چُنین باشد که نماشتید، خود عرب نیز جز در برخی شهرها و کشورهای مذهبی مانند مکه و مدینه و کربلاء، از عبارت السلام علیکم استفاده نمیکند. بلکه ورد زبانشان «مرحبا» می باشد.
با اینهمه، «درود» را در برابر «بِدرود» نشانده اند و این واژه در معنای نخستین در همان معنای سلام امروزی به کار می رفته که به مرور معنای آفرین هم به خود گرفته و بیشتر در معنای دوم نزد ما شناخته شده است.
همچنین بارها شنیده ایم که گفته اند: تا درودی دیگر بدرود (تا سلامی دیگر خدانگهدار)
ولی اینکه آیا سلام برای ساختار زبان فارسی بهتر است یا درود، یک بحث علمی و زبانشناسی است.
فارسی یک زبان هندواروپایی است درحالیکه عربی یک زبان سامی می باشد. دستگاه ساختواژی فارسی بر اساس پیشوند و پسوند واژه سازی میکند، در حالیکه واژه سازی در عربی بر اساس وزن و ریشه است. از آن جهت دستور زبان فارسی و عربی هیچ همخوانی و شباهتی با یکدیگر ندارد و ورود واژگان عربی و به دنبال آن همخانواده های آن، برای زبان فارسی زیان بار است. در پاره ای موارد زبان فارسی واژگان عربی را فارسیزه کرده است که خُب مشکلی نیست. مثلاً فهم را به مصدر فهمیدن و رقص را به رقصیدن تبدیل کرده است که مطابق دستور زبان فارسی صرف میشود. ولی در بسیاری موارد دیگر، نه تنها واژگان عربی فارسیزه نشده که دستور زبان عربی نیز به دستگاه ساختواژی فارسی تحمیل شده است.
برای نمونه واژه علم، راه ورود عالم و معلوم و معلم و تعلیم و تعلّم و معلومات و... را باز کرد و اسم فاعل و مفعول و علامت جمع مونث «ات» را به فارسی تحمیل نمود افزون بر اینکه واژگان دانش، آشکار، آموزگار، یاددهی و یادگیری را کمرنگ کرد.
از آن رو این دست واژگان آسیب رسانند و باید زدوده شوند.
سلام نیز از آن دست واژگان است که سالم، سلیم، تسلیم، مسلم، سلامت و... را به فارسی زورآوری کرده است و واژگان:
درود = سلام / تندرست = سالم / تندرستی = سلامت / گردن نهادن = تسلیم و... را که میزبانان راستین زبان فارسی اند چونان میهمان ناخوانده ای از خانه خود بیرون راند و خانه دستور زبان ما را پریشان ساخت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ چه زمانی به کسی درود می فرستید ؟
زمانی که کار یا حرف کسی را پسندیدید وتحسینش می کنید .
❇️ پس درود حاوی عشق، محبت و انرژی مثبت شماست برای فرد و فرستادن درود بر کسی یعنی فرستادن بهترین آرزوها که در یک واژه خلاصه شده است ...
اما سلام :
سلام از ریشه" سلم" یعنی سر فرود آوردن و به معنی تسلیم و تواضع شما در مقابل شخصی دیگر است .سلام از فرهنگ عرب گرفته شده و برای آن فرهنگ که دایما در جنگ و خونریزی بودند حاوی این پیام بودکه من جنگی باشما ندارم و ثواب سلام هم از اینجاست که لااقل تسلیم میشوی وسالم میمانی !!!
◀️ شاید حکایت چگونگی ورود واژه "سلام " به واژگان پارسی را شنیده باشید اینکه در زمان ورود اعراب به کشورمان و به دنبال آن کشتار و نا امنی در کوچه ها و شهر ها به دست سربازان و جنگجویان لشکر اعراب ، ایرانیان برای در امان ماندن و اعلام پذیرش از حضور ایشان از واژه سلام به معنای تسلیم بودن در برابرشان استفاده می کردند .
با حقیقی بودن یا غیر حقیقی بودن این داستان کاری نداریم اما عده ای معتقدند با گذشت زمان واژه سلام این گونه بجای کلمه درود وارد واژگان احوالپرسی ما شده و نقش اساسی و رکن اصلی اعلام حضور در هر جمع و محفلی را پیدا کرده است ، با این تفاوت که اگر فرض را بر حقیقی بودن این داستان بداریم ، در واقع این کلمه دیگر معنای اولیه خود را از دست داده و با معنی آرزوی سلامتی و ابراز ارادت جایگزین شده و به اصطلاح "ایرانی سازی" شده یا به طور خلاصه در عبارتی عامیانه تر بگوییم سلام سلامتی میاره ،وِردِ زبان ما شده است .
◀️ چه اگر چُنین باشد که نماشتید، خود عرب نیز جز در برخی شهرها و کشورهای مذهبی مانند مکه و مدینه و کربلاء، از عبارت السلام علیکم استفاده نمیکند. بلکه ورد زبانشان «مرحبا» می باشد.
با اینهمه، «درود» را در برابر «بِدرود» نشانده اند و این واژه در معنای نخستین در همان معنای سلام امروزی به کار می رفته که به مرور معنای آفرین هم به خود گرفته و بیشتر در معنای دوم نزد ما شناخته شده است.
همچنین بارها شنیده ایم که گفته اند: تا درودی دیگر بدرود (تا سلامی دیگر خدانگهدار)
ولی اینکه آیا سلام برای ساختار زبان فارسی بهتر است یا درود، یک بحث علمی و زبانشناسی است.
فارسی یک زبان هندواروپایی است درحالیکه عربی یک زبان سامی می باشد. دستگاه ساختواژی فارسی بر اساس پیشوند و پسوند واژه سازی میکند، در حالیکه واژه سازی در عربی بر اساس وزن و ریشه است. از آن جهت دستور زبان فارسی و عربی هیچ همخوانی و شباهتی با یکدیگر ندارد و ورود واژگان عربی و به دنبال آن همخانواده های آن، برای زبان فارسی زیان بار است. در پاره ای موارد زبان فارسی واژگان عربی را فارسیزه کرده است که خُب مشکلی نیست. مثلاً فهم را به مصدر فهمیدن و رقص را به رقصیدن تبدیل کرده است که مطابق دستور زبان فارسی صرف میشود. ولی در بسیاری موارد دیگر، نه تنها واژگان عربی فارسیزه نشده که دستور زبان عربی نیز به دستگاه ساختواژی فارسی تحمیل شده است.
برای نمونه واژه علم، راه ورود عالم و معلوم و معلم و تعلیم و تعلّم و معلومات و... را باز کرد و اسم فاعل و مفعول و علامت جمع مونث «ات» را به فارسی تحمیل نمود افزون بر اینکه واژگان دانش، آشکار، آموزگار، یاددهی و یادگیری را کمرنگ کرد.
از آن رو این دست واژگان آسیب رسانند و باید زدوده شوند.
سلام نیز از آن دست واژگان است که سالم، سلیم، تسلیم، مسلم، سلامت و... را به فارسی زورآوری کرده است و واژگان:
درود = سلام / تندرست = سالم / تندرستی = سلامت / گردن نهادن = تسلیم و... را که میزبانان راستین زبان فارسی اند چونان میهمان ناخوانده ای از خانه خود بیرون راند و خانه دستور زبان ما را پریشان ساخت.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ طرح واره چیست؟
❇️ طرح واره ها در واقع باورهای منفی زندگی یا الگوهای مضری هستند که بخاطر شرایط زندگی و نحوه رشد (برآورده نشدن نیازهای عاطفی در کودکی) در فرد ایجاد شده و باعث عزت نفس پایین، عدم ارتباط با دیگران، مشکل در بیان احساسات و عواطف، نگرانی بیش از حد در مورد مسائل اساسی و …می گردد.
بعنوان مثال برخی از باورهای طرحواره عبارتند از : من دوست داشتنی نیستم، من شکست خورده ام، کسی به من اهمیت نمی دهد، من برای هیچکسی مهم نیستم و …
❇️ انواع طرحواره درمانی به شرح زیر است:
◀️ محرومیت عاطفی:
این باور که هیچوقت نیازهای اولیه شما مثل مراقبت، راهنمایی، محافظت، همدلی و …برآورده نمی شود.
◀️ رهاشدگی:
این باور که دیگران شما را ترک می کنند، هیچ رابطه ای پایدار نیست، آدمها غیر قابل اعتماد هستند و بلاخره یک روزی تنها می مانید.
◀️ بی اعتمادی یا سوء تفاهم:
دیگران بدنبال سوء استفاده و صدمه زدن به ما هستند و نباید به آنها اطمینان کنیم.
◀️ نقص:
باوری که می گوید من یک چیزی کم دارم و در نظر بقیه دوست داشتنی نیستم و به همین خاطر طرد می شوم.
◀️ انزوای اجتماعی:
احساس تنهایی شدید و غریبه بودن با دیگران.
◀️ آسیب پذیری:
این باور که دنیا جای خطرناکی است و هر لحظه ممکن است یک اتفاق بد رخ دهد و ما را با چالش های مختلف روبرو کرده و به ما آسیب بزند.
◀️ وابستگی یا بی کفایتی:
شما نمی توانید به تنهایی تصمیم بگیرید و حتما یک نفر باید برای انجام مسئولیت های روزانه تان به شما کمک کند.
◀️ خود توسعه نیافته:
به این معنا که شما هیچ هویت جداگانه ای ندارید.
◀️ شکست:
اعتقاد دارید نمی توانید به قدر کافی خوب عمل کنید.
◀️ اطاعت:
اگر به حرفهای دیگران گوش ندهم و تسلیم نباشم تنبیه یا طرد می شوم.
◀️ از خودگذشتگی:
بخاطر دیگران از خودم می گذرم و داوطلبانه نیازهای آنها را به خودم ترجیح می دهم.
◀️ تاییدطلبی/تشخیص:
یعنی احترامی که فرد برای خودش قائل است در درجه اول به واکنش های دیگران بستگی دارد.این فرد با تاکید بیش از حد روی موقعیت، ظاهر، پول، موفقیت و … سعی دارد تایید، تحسین یا توجه دیگران را جلب کند.
◀️ بازداری عاطفی:
باید خودم را کنترل کنم و هر حرفی را نزنم تا دیگران از من انتقاد نکنند.
◀️ منفی گرایی/بدبینی:
این دیدگاه که جنبه های منفی زندگی بیشتر از جنبه های مثبت آن است.
◀️ استانداردهای سختگیرانه:
یعنی من همیشه باید بهترین باشم و برای رسیدن به کمال تلاش کنم تا اشتباهی صورت نگیرد.
◀️ تنبیه:
معتقدم که دیگران اگر به هر دلیلی اشتباه یا کم کاری کردند باید تنبیه شوند.
◀️ استحقاق/بزرگواری:
حس می کنم من از دیگران مهمتر و خاص تر هستم و به همین خاطر مجبور نیستم مثل بقیه از قانون پیروی کنم.
❇️ مفهوم طرحواره و نحوه پدید آیی طرحواره
✅ دکتر دارابی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ طرح واره ها در واقع باورهای منفی زندگی یا الگوهای مضری هستند که بخاطر شرایط زندگی و نحوه رشد (برآورده نشدن نیازهای عاطفی در کودکی) در فرد ایجاد شده و باعث عزت نفس پایین، عدم ارتباط با دیگران، مشکل در بیان احساسات و عواطف، نگرانی بیش از حد در مورد مسائل اساسی و …می گردد.
بعنوان مثال برخی از باورهای طرحواره عبارتند از : من دوست داشتنی نیستم، من شکست خورده ام، کسی به من اهمیت نمی دهد، من برای هیچکسی مهم نیستم و …
❇️ انواع طرحواره درمانی به شرح زیر است:
◀️ محرومیت عاطفی:
این باور که هیچوقت نیازهای اولیه شما مثل مراقبت، راهنمایی، محافظت، همدلی و …برآورده نمی شود.
◀️ رهاشدگی:
این باور که دیگران شما را ترک می کنند، هیچ رابطه ای پایدار نیست، آدمها غیر قابل اعتماد هستند و بلاخره یک روزی تنها می مانید.
◀️ بی اعتمادی یا سوء تفاهم:
دیگران بدنبال سوء استفاده و صدمه زدن به ما هستند و نباید به آنها اطمینان کنیم.
◀️ نقص:
باوری که می گوید من یک چیزی کم دارم و در نظر بقیه دوست داشتنی نیستم و به همین خاطر طرد می شوم.
◀️ انزوای اجتماعی:
احساس تنهایی شدید و غریبه بودن با دیگران.
◀️ آسیب پذیری:
این باور که دنیا جای خطرناکی است و هر لحظه ممکن است یک اتفاق بد رخ دهد و ما را با چالش های مختلف روبرو کرده و به ما آسیب بزند.
◀️ وابستگی یا بی کفایتی:
شما نمی توانید به تنهایی تصمیم بگیرید و حتما یک نفر باید برای انجام مسئولیت های روزانه تان به شما کمک کند.
◀️ خود توسعه نیافته:
به این معنا که شما هیچ هویت جداگانه ای ندارید.
◀️ شکست:
اعتقاد دارید نمی توانید به قدر کافی خوب عمل کنید.
◀️ اطاعت:
اگر به حرفهای دیگران گوش ندهم و تسلیم نباشم تنبیه یا طرد می شوم.
◀️ از خودگذشتگی:
بخاطر دیگران از خودم می گذرم و داوطلبانه نیازهای آنها را به خودم ترجیح می دهم.
◀️ تاییدطلبی/تشخیص:
یعنی احترامی که فرد برای خودش قائل است در درجه اول به واکنش های دیگران بستگی دارد.این فرد با تاکید بیش از حد روی موقعیت، ظاهر، پول، موفقیت و … سعی دارد تایید، تحسین یا توجه دیگران را جلب کند.
◀️ بازداری عاطفی:
باید خودم را کنترل کنم و هر حرفی را نزنم تا دیگران از من انتقاد نکنند.
◀️ منفی گرایی/بدبینی:
این دیدگاه که جنبه های منفی زندگی بیشتر از جنبه های مثبت آن است.
◀️ استانداردهای سختگیرانه:
یعنی من همیشه باید بهترین باشم و برای رسیدن به کمال تلاش کنم تا اشتباهی صورت نگیرد.
◀️ تنبیه:
معتقدم که دیگران اگر به هر دلیلی اشتباه یا کم کاری کردند باید تنبیه شوند.
◀️ استحقاق/بزرگواری:
حس می کنم من از دیگران مهمتر و خاص تر هستم و به همین خاطر مجبور نیستم مثل بقیه از قانون پیروی کنم.
❇️ مفهوم طرحواره و نحوه پدید آیی طرحواره
✅ دکتر دارابی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ اختلال شخصیت خودشیفتگی و انواع
❇️ اختلال شخصیت خودشیفته نوعی اختلال سلامت روان / شخصیت است. مشخصه آن این است که فردی دارای الگوی طولانی مدت احساس اغراق شده از اهمیت خود و نیاز بیش از حد به تحسین است. طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، فرد باید حداقل پنج مورد از مشخصات زیر را که معمولاً در اوایل بزرگسالی وجود دارد، از خود بروز دهد. یک احساس بزرگ و باشکوه از اهمیت خود در موارد زیر مشخص می شود:
◀️ بهره برداری از دیگران
خودشیفته ها بدشان نمی آید از مردم برای آنچه می توانند بگیرند استفاده کنند و احساس پشیمانی نمی کنند. معروف است که آنها با قول بازپرداخت پول یا چیزهای ارزشمند دیگری قرض می گیرند، اما هرگز این کار را انجام نمی دهند. این رفتار ضعیف اغلب منجر به این می شود که فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته دارای روابط آشفته باشد.
◀️ احساس استحقاق
صرف نظر از اینکه احترام یا افتخاری کسب کرده باشد، یک خودشیفته معتقد است که باید آن را داشته باشد. آنها غالباً دیگران را تحقیر می کنند و خود را برتر می دانند.
◀️ عدم همدلی یکی از هفت نوع خودشیفتگی و آن چه باید در ارتباط با آن بدانید
مهم نیست که یک فرد خودشیفته هر چقدر درد یا خجالت ایجاد کند، بعید به نظر می رسد نسبت به شخصی که صدمه دیده است دلسوزی نشان دهد. بلکه آنها از ناراحتی دیگران لذت می برند و از این شرایط برای دستکاری افراد آسیب پذیر استفاده می کنند.
◀️ مشغله خیالات قدرت، درخشش، زیبایی، عشق ایده آل یا موفقیت نامحدود:
این خیالات چیزی فراتر از یک رویای نوجوان است. یک فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته غالباً دچار توهم می شود که از کیفیت خاصی برخوردار است که دیگران نمی توانند آن را بدست آورند یا حتی شروع به درک آن می کنند. آنها ممکن است خیال کنند که یک شخص مشهور مخفیانه عاشق آنهاست. وقتی کسی توجه خودشیفته را به این واقعیت فرا می خواند که این احساسات فقط یک خیال است، آنها بسیار آزرده خاطر می شوند و قربانی بازی می کنند.
این باور که فقط افرادی که دارای صفات برتر یکسانی هستند می توانند آنها را درک کنند.
◀️ برخوردها یا رفتارهای مغرورانه
این رفتارها بسیار بیشتر از آن است که کسی به صورت دزدکی رفتار کند. یک خودشیفته واقعاً اعتقاد دارد که او از دیگران بهتر است و معمولاً وقتی دیگران سعی می کنند “به عنوان یک فرد برابر” با آنها ارتباط برقرار کنند، خشمگین می شوند.
❇️ انواع خودشیفته ها
در حالی که ویژگی های مختلفی از خودشیفتگی وجود دارد که ممکن است در هر یک از انواع شخصیت های خودشیفته مشاهده شود، خودشیفتگان به طور کلی با رایج ترین ویژگی که از خود نشان می دهند برچسب گذاری می شوند. اما بهتر است که هفت نوع خودشیفتگی و آن چه باید در ارتباط با آن بدانید را بررسی کرد.
◀️ خودشیفته کلاسیک
خودشیفتگان کلاسیک تمایل به تحسین و ستایش دیگران دارند. آنها عموماً معتقدند که خاص تر یا با ارزش تر از افراد دیگر هستند و آرزو دارند در مرکز توجه قرار بگیرند. آنها بدشان نمی آید که از افراد دیگر برای هر کاری که در هدف یا برنامه آنها باشد، استفاده کنند و اگر دیگران بخواهند هر چیزی را که فکر می کنند لیاقت آنها را دارند انکار کنند، به راحتی آزرده می شوند.
◀️ خودشیفته اغواگر
همانطور که از نامش پیداست، یک خودشیفته اغواگر هر کاری از دستشان برمی آید انجام می دهد تا حداقل در ابتدا احساس خوبی نسبت به خود داشته باشید. ممکن است به نظر برسد که آنها شما را تحسین می کنند و حتی ممکن است شما را ایده آل کنند، اما هدف اصلی آنها ایجاد احساس در مورد آنها است تا بتوانید از آنها برای پیشبرد برنامه های آنها استفاده کنید. یک خودشیفته اغواگر به طور کلی تحسین شما را می خواهد و برای رسیدن به خواسته های او تملق و چاپلوسی می کند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ اختلال شخصیت خودشیفته نوعی اختلال سلامت روان / شخصیت است. مشخصه آن این است که فردی دارای الگوی طولانی مدت احساس اغراق شده از اهمیت خود و نیاز بیش از حد به تحسین است. طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، فرد باید حداقل پنج مورد از مشخصات زیر را که معمولاً در اوایل بزرگسالی وجود دارد، از خود بروز دهد. یک احساس بزرگ و باشکوه از اهمیت خود در موارد زیر مشخص می شود:
◀️ بهره برداری از دیگران
خودشیفته ها بدشان نمی آید از مردم برای آنچه می توانند بگیرند استفاده کنند و احساس پشیمانی نمی کنند. معروف است که آنها با قول بازپرداخت پول یا چیزهای ارزشمند دیگری قرض می گیرند، اما هرگز این کار را انجام نمی دهند. این رفتار ضعیف اغلب منجر به این می شود که فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته دارای روابط آشفته باشد.
◀️ احساس استحقاق
صرف نظر از اینکه احترام یا افتخاری کسب کرده باشد، یک خودشیفته معتقد است که باید آن را داشته باشد. آنها غالباً دیگران را تحقیر می کنند و خود را برتر می دانند.
◀️ عدم همدلی یکی از هفت نوع خودشیفتگی و آن چه باید در ارتباط با آن بدانید
مهم نیست که یک فرد خودشیفته هر چقدر درد یا خجالت ایجاد کند، بعید به نظر می رسد نسبت به شخصی که صدمه دیده است دلسوزی نشان دهد. بلکه آنها از ناراحتی دیگران لذت می برند و از این شرایط برای دستکاری افراد آسیب پذیر استفاده می کنند.
◀️ مشغله خیالات قدرت، درخشش، زیبایی، عشق ایده آل یا موفقیت نامحدود:
این خیالات چیزی فراتر از یک رویای نوجوان است. یک فرد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته غالباً دچار توهم می شود که از کیفیت خاصی برخوردار است که دیگران نمی توانند آن را بدست آورند یا حتی شروع به درک آن می کنند. آنها ممکن است خیال کنند که یک شخص مشهور مخفیانه عاشق آنهاست. وقتی کسی توجه خودشیفته را به این واقعیت فرا می خواند که این احساسات فقط یک خیال است، آنها بسیار آزرده خاطر می شوند و قربانی بازی می کنند.
این باور که فقط افرادی که دارای صفات برتر یکسانی هستند می توانند آنها را درک کنند.
◀️ برخوردها یا رفتارهای مغرورانه
این رفتارها بسیار بیشتر از آن است که کسی به صورت دزدکی رفتار کند. یک خودشیفته واقعاً اعتقاد دارد که او از دیگران بهتر است و معمولاً وقتی دیگران سعی می کنند “به عنوان یک فرد برابر” با آنها ارتباط برقرار کنند، خشمگین می شوند.
❇️ انواع خودشیفته ها
در حالی که ویژگی های مختلفی از خودشیفتگی وجود دارد که ممکن است در هر یک از انواع شخصیت های خودشیفته مشاهده شود، خودشیفتگان به طور کلی با رایج ترین ویژگی که از خود نشان می دهند برچسب گذاری می شوند. اما بهتر است که هفت نوع خودشیفتگی و آن چه باید در ارتباط با آن بدانید را بررسی کرد.
◀️ خودشیفته کلاسیک
خودشیفتگان کلاسیک تمایل به تحسین و ستایش دیگران دارند. آنها عموماً معتقدند که خاص تر یا با ارزش تر از افراد دیگر هستند و آرزو دارند در مرکز توجه قرار بگیرند. آنها بدشان نمی آید که از افراد دیگر برای هر کاری که در هدف یا برنامه آنها باشد، استفاده کنند و اگر دیگران بخواهند هر چیزی را که فکر می کنند لیاقت آنها را دارند انکار کنند، به راحتی آزرده می شوند.
◀️ خودشیفته اغواگر
همانطور که از نامش پیداست، یک خودشیفته اغواگر هر کاری از دستشان برمی آید انجام می دهد تا حداقل در ابتدا احساس خوبی نسبت به خود داشته باشید. ممکن است به نظر برسد که آنها شما را تحسین می کنند و حتی ممکن است شما را ایده آل کنند، اما هدف اصلی آنها ایجاد احساس در مورد آنها است تا بتوانید از آنها برای پیشبرد برنامه های آنها استفاده کنید. یک خودشیفته اغواگر به طور کلی تحسین شما را می خواهد و برای رسیدن به خواسته های او تملق و چاپلوسی می کند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انواع جمله های استثنایی
❇️ « جمله های استثنایی، سه نوعند :
۱_ جمله های بی فعل
۲_ جمله های بی نهاد
۳_ جمله با فعل یک شناسه
◀️ نوع دیگر جمله های استثنایی، جمله های
غیرشخصی چهار جزیی اندکه فعل آنها فقط با یک شناسه می آید ( در مضارع فتحه+ د
و در ماضی ، تکواژ صفر )[ فتحه و تکواژ صفر را بنده نوشتم چون در کیبورد ندارم، همان شناسه سوم شخص مفرد زمان حال است. / تکواژ صفر، همان نداشتن شناسه برای سوم شخص مفرد در فعل زمان گذشته است به جز
گذشته التزامی ]
بچه ها، خوابشان می آید . شما خوابتان می آید. مقامات کلیسا، خوششان بیاید یا نیاید. گر چه عارشان می آید.
جمله های مشخص شده بالا، در شمار
هیچ یک از انواع جمله هایی که تا کنون دیدیم، نیستند.
◀️ ساختمان این گونه جمله ها :
گروه اسمی ۱ + گروه اسمی ۲ + ضمیر پیوسته + فعل
◀️ ویژگی های این نوع جمله ها :
۱_ ضمیر پیوسته، کار شناسه را در افعال عادی انجام می دهد و نمی توان جای آن را با اسم یا ضمیر جدا، عوض کرد.
۲_ گروه اسمی ابتدای جمله،( نهاد جدا)
با ضمیر متصل، مطابقت دارد نه با شناسه فعل :
حسن، خوابش می آید. بچه ها، خوابشان
می آید. من حیفم می آید.شما خیفتان
می آید. ایشان حیفشان می آید.
( حسن ، حیفش آمد. من حیفم آمد. )
در حالی که نهاد جدا در بقیه جمله ها، با نهاد پیوسته ، مطابقت دارد. »
❇️ صفحه ۲۶ و ۲۷
کتاب دستور زبان فارسی ۱
نوشته : جناب دکتر وحیدیان کامیار و با همکاری غلامرضا عمرانی
نشر سمت/ چاپ پانزدهم/ زمستان ۹۲
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ « جمله های استثنایی، سه نوعند :
۱_ جمله های بی فعل
۲_ جمله های بی نهاد
۳_ جمله با فعل یک شناسه
◀️ نوع دیگر جمله های استثنایی، جمله های
غیرشخصی چهار جزیی اندکه فعل آنها فقط با یک شناسه می آید ( در مضارع فتحه+ د
و در ماضی ، تکواژ صفر )[ فتحه و تکواژ صفر را بنده نوشتم چون در کیبورد ندارم، همان شناسه سوم شخص مفرد زمان حال است. / تکواژ صفر، همان نداشتن شناسه برای سوم شخص مفرد در فعل زمان گذشته است به جز
گذشته التزامی ]
بچه ها، خوابشان می آید . شما خوابتان می آید. مقامات کلیسا، خوششان بیاید یا نیاید. گر چه عارشان می آید.
جمله های مشخص شده بالا، در شمار
هیچ یک از انواع جمله هایی که تا کنون دیدیم، نیستند.
◀️ ساختمان این گونه جمله ها :
گروه اسمی ۱ + گروه اسمی ۲ + ضمیر پیوسته + فعل
◀️ ویژگی های این نوع جمله ها :
۱_ ضمیر پیوسته، کار شناسه را در افعال عادی انجام می دهد و نمی توان جای آن را با اسم یا ضمیر جدا، عوض کرد.
۲_ گروه اسمی ابتدای جمله،( نهاد جدا)
با ضمیر متصل، مطابقت دارد نه با شناسه فعل :
حسن، خوابش می آید. بچه ها، خوابشان
می آید. من حیفم می آید.شما خیفتان
می آید. ایشان حیفشان می آید.
( حسن ، حیفش آمد. من حیفم آمد. )
در حالی که نهاد جدا در بقیه جمله ها، با نهاد پیوسته ، مطابقت دارد. »
❇️ صفحه ۲۶ و ۲۷
کتاب دستور زبان فارسی ۱
نوشته : جناب دکتر وحیدیان کامیار و با همکاری غلامرضا عمرانی
نشر سمت/ چاپ پانزدهم/ زمستان ۹۲
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تاریخچه کلمه Hello
❇️ به وجود آمدن کلمه Hello به سال 1827 بر می گردد. در ابتدا این کلمه یا برای جلب کردن توجه بکار می رفت و یا برای بیان تعجب. تا موقعی که تلفن اختراع نشد Hello به معنای ‘الو’ بکار نرفت. یکی از کاربرد های کلمه Hello در جواب دادن تلفن (به معنای الو، سلام) است. همانطور که می دانید الکساندر گراهام بل تلفن را اختراع کرد. خود گراهام بل از کلمه ‘ahoy’ ( که حداقل 100 سال قبل از کلمه Hello به وجود آمد) برای جواب دادن تلفن استفاده می کرد ولی توماس ادیسون برای اولین بار از Hello برای جواب دادن تلفن استفاده کرد. و همین باعث شد که این کلمه رایج شود.
فردی به نام کونیگسبرگ (Koenigsberg) به دنبال یافتن جواب این سوال بود. در نهایت او موفق شد در شرکت تلفن و تلگراف آمریکا (در منهتن، Manhattan) نامه ای را پیدا کند که جواب این سوال در آن بود. نویسنده این نامه منتشر نشده توماس ادیسون بود.
این نامه به پانزدهم آگوست 1877 بر می گشت که خطاب به فردی به نام T.B.A. David نوشته شده بود. T.B.A. David رئیس چاپ تلگراف در پیتسبرگ روسیه بود. او در حال آماده شده برای معرفی تلفن به پیتسبرگ بود. در آن زمان توماس ادیسون تلفن را فقط به عنوان یک وسیله کاری تصور می کرد که در هر دو طرف مکالمه خط آزاد بود. ولی در این میان یک مشکل وجود داشت؛ مشکل این بود که چطور طرف های مکالمه می دانستند که طرف دیگر می خواهد صحبت کند. ادیسون در این خصوص به T.B.A. David چنین نوشت:
“Friend David, I don’t think we shall need a call bell as Hello! can be heard 10 to 20 feet away. What do you think? EDISON “
دوست من دیوید، من فکر نمی کنم که ما به زنگ به عنوان Hello (الو) نیاز داشته باشیم! که از 10 تا 20 متر دورتر هم شنیده می شود. تو چه فکر می کنی؟ ادیسون
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ به وجود آمدن کلمه Hello به سال 1827 بر می گردد. در ابتدا این کلمه یا برای جلب کردن توجه بکار می رفت و یا برای بیان تعجب. تا موقعی که تلفن اختراع نشد Hello به معنای ‘الو’ بکار نرفت. یکی از کاربرد های کلمه Hello در جواب دادن تلفن (به معنای الو، سلام) است. همانطور که می دانید الکساندر گراهام بل تلفن را اختراع کرد. خود گراهام بل از کلمه ‘ahoy’ ( که حداقل 100 سال قبل از کلمه Hello به وجود آمد) برای جواب دادن تلفن استفاده می کرد ولی توماس ادیسون برای اولین بار از Hello برای جواب دادن تلفن استفاده کرد. و همین باعث شد که این کلمه رایج شود.
فردی به نام کونیگسبرگ (Koenigsberg) به دنبال یافتن جواب این سوال بود. در نهایت او موفق شد در شرکت تلفن و تلگراف آمریکا (در منهتن، Manhattan) نامه ای را پیدا کند که جواب این سوال در آن بود. نویسنده این نامه منتشر نشده توماس ادیسون بود.
این نامه به پانزدهم آگوست 1877 بر می گشت که خطاب به فردی به نام T.B.A. David نوشته شده بود. T.B.A. David رئیس چاپ تلگراف در پیتسبرگ روسیه بود. او در حال آماده شده برای معرفی تلفن به پیتسبرگ بود. در آن زمان توماس ادیسون تلفن را فقط به عنوان یک وسیله کاری تصور می کرد که در هر دو طرف مکالمه خط آزاد بود. ولی در این میان یک مشکل وجود داشت؛ مشکل این بود که چطور طرف های مکالمه می دانستند که طرف دیگر می خواهد صحبت کند. ادیسون در این خصوص به T.B.A. David چنین نوشت:
“Friend David, I don’t think we shall need a call bell as Hello! can be heard 10 to 20 feet away. What do you think? EDISON “
دوست من دیوید، من فکر نمی کنم که ما به زنگ به عنوان Hello (الو) نیاز داشته باشیم! که از 10 تا 20 متر دورتر هم شنیده می شود. تو چه فکر می کنی؟ ادیسون
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تجاهل العارف مبتنی بر کدام آرایه ادبی است ؟
❇️تجاهل العارف مبتنی بر ۳ رکن اصلی است: تخیّل ، تشبیه و مبالغه .
ژرف ساخت این صنعت چیست؟
غالباً نوعی تشبیه مضمر است همراه با غلو.
و یا تشبیه بالکنایه است که درجه‌ای بالاتر از تشبیه صریح را افاده میکند و ضمن طرح پرسشی شاعرانه و خیال‌انگیز، وحدت ، همسانی و همشأنی مشبه و مشبهٌ‌به ادعا میشود و به خواننده القا می‌گردد.
چنین است پرسش شاعرانه در بیتی از سعدی :
باد بهشت می‌گذرد یا نسیم باغ؟
یا نکهت دهان تو،یا بوی لادن است؟
که براساس آن، مانندگیِ «باد بهشت»، «نسیم باغ» «نکهت دهان یار» و «بوی لادن» تا بدان جا ست که کار تشخیص و تمایز میان آنها را دشوار می‌سازد و با آنکه شنونده می‌داند مقصود گوینده چیست؟در شک خیال‌انگیز و نیز در شگفتی با وی هم‌داستان میشود.
تجاهل از صنایع بدیع معنوی می باشد.
❇️ منبع. محمد، بدیع، تهران، ۱۳۷۴ش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️تجاهل العارف مبتنی بر ۳ رکن اصلی است: تخیّل ، تشبیه و مبالغه .
ژرف ساخت این صنعت چیست؟
غالباً نوعی تشبیه مضمر است همراه با غلو.
و یا تشبیه بالکنایه است که درجه‌ای بالاتر از تشبیه صریح را افاده میکند و ضمن طرح پرسشی شاعرانه و خیال‌انگیز، وحدت ، همسانی و همشأنی مشبه و مشبهٌ‌به ادعا میشود و به خواننده القا می‌گردد.
چنین است پرسش شاعرانه در بیتی از سعدی :
باد بهشت می‌گذرد یا نسیم باغ؟
یا نکهت دهان تو،یا بوی لادن است؟
که براساس آن، مانندگیِ «باد بهشت»، «نسیم باغ» «نکهت دهان یار» و «بوی لادن» تا بدان جا ست که کار تشخیص و تمایز میان آنها را دشوار می‌سازد و با آنکه شنونده می‌داند مقصود گوینده چیست؟در شک خیال‌انگیز و نیز در شگفتی با وی هم‌داستان میشود.
تجاهل از صنایع بدیع معنوی می باشد.
❇️ منبع. محمد، بدیع، تهران، ۱۳۷۴ش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ افسانه ی شاماران (شاه ماراها به کُردی شاه ِ ماران Şahê maran)
❇️ افسانه ی شاماران (شاه ماراها به کُردی شاه ِ ماران Şahê maran) یک افسانه ی کهن در میان کُردهاست که تاکنون روایت های گوناگون ولی تقریبا حول یک محور در این رابطه نقل شده است. افسانه ی شاماران به ویژه در میان کُردهای ایزدی و علوی جایگاه ویژه ای دارد و نقش شاه ماران که سری شبیه دختر و دمی شبیه سر مار دارد در بافته ها و نقوش قدیمی بسیار دیده می شود. همچنین شامار Şamar به عنوان یک اسم زنانه در مناطق کُردنشین و از جمله خراسان مورد استفاده قرار می گرفته است. روایتی از این افسانه را در زیر بخوانید:
❇️ شرح داستان شامار:
جوان بلند قامت و رعنایی که از راه بریدن چوب درختان امرار معاش می کرد طبق معمول به سر کارش می رود که در راه پایش لیز خورده و در چاهی سقوط می کند تلاشها برای بیرون آمدن ناکام میماند. جوان ناامید که تاماسپ نام دارد نا امیدانه سرش را برای یافتن راه نجاتی بر می گرداند که حفره‌ای در دیواره چاه می بیند… (تاماسپ که معربش طهماسب است هم کلمه‌ای کوردی است متشکل از تام+اسپ.. همانطور که شتر نزد عربها قابل احترام است اسب هم نزد کوردها حیوانی قابل احترام است طوریکه نامهای فرزندان خود را با ترکیبی از کلمه اسپ می نهادند. تام یا tame که مشترک با زبان انگلیسی است به معنای رام و راهوار است. تاماسپ یعنی اسب رام) تاماسپ با چاقوی کهنه ای که همراه داشت حفره دیواره چاه را بزرگتر می کند و زمانی که حفره را نگاه می کند می بیند که ادامه آن به غاری بزرگ می رسد زمانی که به درون غار می خزد و بر اثر خستگی به خواب می رود.
زمانی که چشم باز می کند هزاران مار را می بیند که چشم به او دوخته اند زمانی که تاماسپ خود را عقب می کشد مارها به طرفش می آیند او که از زنده ماندنش ناامید می شود چشم را می بندد و زیر لب دعا می خواند پس از گذشت مدتی که چشم باز می کند با دختری زیبا روبرو می شود که نصفش انسان و نصفش مار است. زبانش بند می آید دخترک میگوید نگران نباش آزارت نمی دهم من سلطان مارها هستم من شامارانم تو الان خسته ای بخواب فردا پیشت می آیم و تاماسپ خسته دوباره می خوابد. صبح که تاماسپ چشم باز می کند شاماران را می بیند که روبرویش نشسته و صبحانه را آماده کرده است تاماسپ که محو زیبایی شاماران شده چشم از او بر نمی دارد صبحانه را با هم می خورند شاماران که آگاه به تمام دازهای دنیاست داستان خلقت بشر را برای تاماسپ تعریف می کند و خاطراتش را برای تاماسپ تعریف می کند و هر روز داستانی برای تاماسپ علاقه مند باز می گوید روزها می گذرند و تاماسپ بیشتر به شاماران علاقه پیدا می کند بعد از مدتها تاماسپ که دلش برای خانواده اش تنگ شده آهنگ رفتن می کند اما شاماران که به او علاقه پیدا کرده مانع می شود ولی زمانی که با اصرار تاماسپ مواجه می شود با رفتن او موافقت می کند به شرط آنکه این واقعه را پیش هیچکس بازگو نکند و هیچگاه پیش چشم مردم داخل آب نرود چون اگر پوست بدنش با آب تماس پیدا کند مثل مار پوست اندازی می کند و رازش برملا مب شود. تاماسپ هم شروط را قبول می کند و غار را ترک می کند.
تاماسپ تا سالها رازش را به کسی نمی گوید تا اینکه اطلاع پیدا می کند پادشاه به بیماری لاعلاج مبتلا شده است. وزیر پادشاه تنها راه علاج را خوردن گوشت شاماران می داند قصد وزیر از این کار یافتن شاماران و تسلط به تمام رازهای دنیاست این است که به تمام جوانان دستور می دهد که حوض های آب را برای یافتن شاماران جستجو کنند. نوبت تاماسپ که می رسد او به خاطر نگرانی از برملاشدن رازش از شنا در حوض امتناع می کند. ولی به اجبار او را در حوض می اندازند زمانی که چشم ماموران حکومتی به پوست اندازی تاماسپ می افتد او را دستگیر کرده و شکنجه می کنند تا جای شاماران را لو دهد سرانجام تاماسپ زبان به اعتراف می گشاید و مکان شاماران را لو می دهد. شاماران را به قصر می آورند شاماران تاماسپ شرمسار را دلداری می دهد که می داند او به اجبار اعتراف کرده. شاماران با صدای بلند می گوید هرکس دم مرا بخورد از تمام رازهای دنیا آگاه می شود هر کس بدنم را بخورد شفا می یابد و هر کس سرم را بخورد در جا می میرد. وزیر حریص که سخنان شاماران را شنیده دستور می دهد شاماران را سه قسمت کرده و خودش دمش را می خورد و سر شاماران را به خورد تاماسپ می دهد و بدنش را برای پادشاه کباب می کند. وزیر حریص در جا می میمیرد چون شاماران واقعیت را نگفته بود و پادشاه سلامتیش را باز می یابد و تاماسپ به تمام رازهای نهانی آگاه می شود لقمان حکیم می شود کسی که تمام گیاهان رازهای پزشکیشان را به او می گویند.
افسانه شاماران اینجا تمام می شود.
◀️ مار در فرهنگ کوردی جایگاه ویژه ای دارد طوریکه بر سر در شهر لالش(مکان حج کوردهای ایزدی) تصویری از مار حک شده است.
❇️ کوردی کولیایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ افسانه ی شاماران (شاه ماراها به کُردی شاه ِ ماران Şahê maran) یک افسانه ی کهن در میان کُردهاست که تاکنون روایت های گوناگون ولی تقریبا حول یک محور در این رابطه نقل شده است. افسانه ی شاماران به ویژه در میان کُردهای ایزدی و علوی جایگاه ویژه ای دارد و نقش شاه ماران که سری شبیه دختر و دمی شبیه سر مار دارد در بافته ها و نقوش قدیمی بسیار دیده می شود. همچنین شامار Şamar به عنوان یک اسم زنانه در مناطق کُردنشین و از جمله خراسان مورد استفاده قرار می گرفته است. روایتی از این افسانه را در زیر بخوانید:
❇️ شرح داستان شامار:
جوان بلند قامت و رعنایی که از راه بریدن چوب درختان امرار معاش می کرد طبق معمول به سر کارش می رود که در راه پایش لیز خورده و در چاهی سقوط می کند تلاشها برای بیرون آمدن ناکام میماند. جوان ناامید که تاماسپ نام دارد نا امیدانه سرش را برای یافتن راه نجاتی بر می گرداند که حفره‌ای در دیواره چاه می بیند… (تاماسپ که معربش طهماسب است هم کلمه‌ای کوردی است متشکل از تام+اسپ.. همانطور که شتر نزد عربها قابل احترام است اسب هم نزد کوردها حیوانی قابل احترام است طوریکه نامهای فرزندان خود را با ترکیبی از کلمه اسپ می نهادند. تام یا tame که مشترک با زبان انگلیسی است به معنای رام و راهوار است. تاماسپ یعنی اسب رام) تاماسپ با چاقوی کهنه ای که همراه داشت حفره دیواره چاه را بزرگتر می کند و زمانی که حفره را نگاه می کند می بیند که ادامه آن به غاری بزرگ می رسد زمانی که به درون غار می خزد و بر اثر خستگی به خواب می رود.
زمانی که چشم باز می کند هزاران مار را می بیند که چشم به او دوخته اند زمانی که تاماسپ خود را عقب می کشد مارها به طرفش می آیند او که از زنده ماندنش ناامید می شود چشم را می بندد و زیر لب دعا می خواند پس از گذشت مدتی که چشم باز می کند با دختری زیبا روبرو می شود که نصفش انسان و نصفش مار است. زبانش بند می آید دخترک میگوید نگران نباش آزارت نمی دهم من سلطان مارها هستم من شامارانم تو الان خسته ای بخواب فردا پیشت می آیم و تاماسپ خسته دوباره می خوابد. صبح که تاماسپ چشم باز می کند شاماران را می بیند که روبرویش نشسته و صبحانه را آماده کرده است تاماسپ که محو زیبایی شاماران شده چشم از او بر نمی دارد صبحانه را با هم می خورند شاماران که آگاه به تمام دازهای دنیاست داستان خلقت بشر را برای تاماسپ تعریف می کند و خاطراتش را برای تاماسپ تعریف می کند و هر روز داستانی برای تاماسپ علاقه مند باز می گوید روزها می گذرند و تاماسپ بیشتر به شاماران علاقه پیدا می کند بعد از مدتها تاماسپ که دلش برای خانواده اش تنگ شده آهنگ رفتن می کند اما شاماران که به او علاقه پیدا کرده مانع می شود ولی زمانی که با اصرار تاماسپ مواجه می شود با رفتن او موافقت می کند به شرط آنکه این واقعه را پیش هیچکس بازگو نکند و هیچگاه پیش چشم مردم داخل آب نرود چون اگر پوست بدنش با آب تماس پیدا کند مثل مار پوست اندازی می کند و رازش برملا مب شود. تاماسپ هم شروط را قبول می کند و غار را ترک می کند.
تاماسپ تا سالها رازش را به کسی نمی گوید تا اینکه اطلاع پیدا می کند پادشاه به بیماری لاعلاج مبتلا شده است. وزیر پادشاه تنها راه علاج را خوردن گوشت شاماران می داند قصد وزیر از این کار یافتن شاماران و تسلط به تمام رازهای دنیاست این است که به تمام جوانان دستور می دهد که حوض های آب را برای یافتن شاماران جستجو کنند. نوبت تاماسپ که می رسد او به خاطر نگرانی از برملاشدن رازش از شنا در حوض امتناع می کند. ولی به اجبار او را در حوض می اندازند زمانی که چشم ماموران حکومتی به پوست اندازی تاماسپ می افتد او را دستگیر کرده و شکنجه می کنند تا جای شاماران را لو دهد سرانجام تاماسپ زبان به اعتراف می گشاید و مکان شاماران را لو می دهد. شاماران را به قصر می آورند شاماران تاماسپ شرمسار را دلداری می دهد که می داند او به اجبار اعتراف کرده. شاماران با صدای بلند می گوید هرکس دم مرا بخورد از تمام رازهای دنیا آگاه می شود هر کس بدنم را بخورد شفا می یابد و هر کس سرم را بخورد در جا می میرد. وزیر حریص که سخنان شاماران را شنیده دستور می دهد شاماران را سه قسمت کرده و خودش دمش را می خورد و سر شاماران را به خورد تاماسپ می دهد و بدنش را برای پادشاه کباب می کند. وزیر حریص در جا می میمیرد چون شاماران واقعیت را نگفته بود و پادشاه سلامتیش را باز می یابد و تاماسپ به تمام رازهای نهانی آگاه می شود لقمان حکیم می شود کسی که تمام گیاهان رازهای پزشکیشان را به او می گویند.
افسانه شاماران اینجا تمام می شود.
◀️ مار در فرهنگ کوردی جایگاه ویژه ای دارد طوریکه بر سر در شهر لالش(مکان حج کوردهای ایزدی) تصویری از مار حک شده است.
❇️ کوردی کولیایی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیا شما با #سواد هستید؟
✅ مفهوم سواد در قرن گذشته، تغییرات بسیاری کرده است و این چهارمین تعریف سواد است که توسط #یونسکو به صورت رسمی اعلام میشود. به طور خلاصه و طبق این تعریف، باسواد کسی است که بتواند از خوانده‌ها و دانسته‌های خود تغییری در زندگی خود ایجاد کند. در ادامه مروری کوتاه بر تعاریف سواد از ابتدا تا امروز، خواهیم داشت.
✅ اولین تعریف
توانایی خواندن و نوشتن، اولین تعریفی که از سواد در اوایل قرن بیستم ارائه شد، صرفا به توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری معطوف بود. طبق این تعریف، فردی با سواد محسوب می‌شد که توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری خود را داشته باشد.
✅ دومین تعریف
اضافه شدن یاد گرفتن رایانه و یک زبان خارجی
در اواخر قرن بیستم، سازمان ملل تعریف دومی از سواد را ارائه کرد. در این تعریف جدید، علاوه بر توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری، توانایی استفاده از رایانه و دانستن یک زبان خارجی هم اضافه شد. بدین ترتیب به افرادی که توان خواندن و نوشتن، استفاده از رایانه و صحبت و درک مطلب به یک زبان خارجی را داشتند، باسواد گفته شد. قاعدتا طبق این تعریف بسیاری از دانشجویان و دانش‌آموختگان دانشگاهی کشور ما بی‌سواد محسوب می‌شوند چون دانش زبان خارجی بیشتر افراد کم است.
✅ سومین تعریف
اضافه شدن ۱۲ نوع سواد
سازمان ملل در دهه دوم قرن ۲۱، باز هم در مفهوم سواد تغییر ایجاد کرد. در این تعریف سوم کلا ماهیت سواد تغییر یافت. مهارت‌هایی اعلام شد که داشتن این توانایی‌ها و مهارت‌ها مصداق باسواد بودن قرار گرفت. بدین ترتیب شخصی که در یک رشته دانشگاهی موفق به دریافت مدرک دکترا می شود، حدود ۵ درصد با سواد است. این مهارت‌ها عبارت اند از:
۱- سواد عاطفی: توانایی برقراری روابط عاطفی با خانواده و دوستان
۲- سواد ارتباطی: توانایی برقراری ارتباط مناسب با دیگران و دانستن آداب اجتماعی
۳- سواد مالی: توانایی مدیریت مالی خانواده، دانستن روش‌های پس‌انداز و توازن دخل و خرج
۴- سواد رسانه‌ای: این که فرد بداند کدام رسانه معتبر و کدام نامعتبر است
۵- سواد تربیتی: توانایی تربیت فرزندان به نحو شایسته
۶- سواد رایانه‌ای: دانستن مهارت‌های راهبری رایانه
۷- سواد سلامتی: دانستن اطلاعات مهم درباره تغذیه سالم و کنترل بیماری‌ها.
۸- سواد نژادی و قومی: شناخت نژادها و قومیت‌ها بر اساس احترام و تبعیض نگذاشتن.
۹- سواد بوم شناختی: دانستن راه‌های حفاظت از محیط زیست.
۱۱- سواد تحلیلی: توانایی شناخت، ارزیابی و تحلیل نظریه‌های مختلف و ایجاد استدلال‌های منطقی بدون تعصب و پیش فرض.
۱۱- سواد انرژی: توانایی مدیریت مصرف انرژی.
۱۲- سواد علمی: علاوه بر سواد دانشگاهی، توانایی بحث یا حل و فصل مسائل با راهکارهای علمی و عقلانی مناسب.
✅ چهارمین و جدیدترین تعریف
علم با عمل معنا میشود.
با این حال و به تازگی «یونسکو» یک بار دیگر در تعریف سواد تغییر ایجاد کرد. در این تعریف جدید، توانایی ایجاد تغییر، ملاک با سوادی قرار گرفته است، یعنی شخصی با سواد تلقی میشود که بتواند با استفاده از خوانده‌ها و آموخته‌های خود، تغییری در زندگی خود ایجاد کند. در واقع این تعریف مکمل تعریف قبلی است زیرا صرفا دانستن یک موضوع به معنای عمل به آن نیست. در صورتی که مهارت‌ها و دانش آموخته شده باعث ایجاد تغییر معنادار در زندگی شود، آن گاه میتوان گفت این فرد، انسانی با سواد است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✅ مفهوم سواد در قرن گذشته، تغییرات بسیاری کرده است و این چهارمین تعریف سواد است که توسط #یونسکو به صورت رسمی اعلام میشود. به طور خلاصه و طبق این تعریف، باسواد کسی است که بتواند از خوانده‌ها و دانسته‌های خود تغییری در زندگی خود ایجاد کند. در ادامه مروری کوتاه بر تعاریف سواد از ابتدا تا امروز، خواهیم داشت.
✅ اولین تعریف
توانایی خواندن و نوشتن، اولین تعریفی که از سواد در اوایل قرن بیستم ارائه شد، صرفا به توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری معطوف بود. طبق این تعریف، فردی با سواد محسوب می‌شد که توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری خود را داشته باشد.
✅ دومین تعریف
اضافه شدن یاد گرفتن رایانه و یک زبان خارجی
در اواخر قرن بیستم، سازمان ملل تعریف دومی از سواد را ارائه کرد. در این تعریف جدید، علاوه بر توانایی خواندن و نوشتن زبان مادری، توانایی استفاده از رایانه و دانستن یک زبان خارجی هم اضافه شد. بدین ترتیب به افرادی که توان خواندن و نوشتن، استفاده از رایانه و صحبت و درک مطلب به یک زبان خارجی را داشتند، باسواد گفته شد. قاعدتا طبق این تعریف بسیاری از دانشجویان و دانش‌آموختگان دانشگاهی کشور ما بی‌سواد محسوب می‌شوند چون دانش زبان خارجی بیشتر افراد کم است.
✅ سومین تعریف
اضافه شدن ۱۲ نوع سواد
سازمان ملل در دهه دوم قرن ۲۱، باز هم در مفهوم سواد تغییر ایجاد کرد. در این تعریف سوم کلا ماهیت سواد تغییر یافت. مهارت‌هایی اعلام شد که داشتن این توانایی‌ها و مهارت‌ها مصداق باسواد بودن قرار گرفت. بدین ترتیب شخصی که در یک رشته دانشگاهی موفق به دریافت مدرک دکترا می شود، حدود ۵ درصد با سواد است. این مهارت‌ها عبارت اند از:
۱- سواد عاطفی: توانایی برقراری روابط عاطفی با خانواده و دوستان
۲- سواد ارتباطی: توانایی برقراری ارتباط مناسب با دیگران و دانستن آداب اجتماعی
۳- سواد مالی: توانایی مدیریت مالی خانواده، دانستن روش‌های پس‌انداز و توازن دخل و خرج
۴- سواد رسانه‌ای: این که فرد بداند کدام رسانه معتبر و کدام نامعتبر است
۵- سواد تربیتی: توانایی تربیت فرزندان به نحو شایسته
۶- سواد رایانه‌ای: دانستن مهارت‌های راهبری رایانه
۷- سواد سلامتی: دانستن اطلاعات مهم درباره تغذیه سالم و کنترل بیماری‌ها.
۸- سواد نژادی و قومی: شناخت نژادها و قومیت‌ها بر اساس احترام و تبعیض نگذاشتن.
۹- سواد بوم شناختی: دانستن راه‌های حفاظت از محیط زیست.
۱۱- سواد تحلیلی: توانایی شناخت، ارزیابی و تحلیل نظریه‌های مختلف و ایجاد استدلال‌های منطقی بدون تعصب و پیش فرض.
۱۱- سواد انرژی: توانایی مدیریت مصرف انرژی.
۱۲- سواد علمی: علاوه بر سواد دانشگاهی، توانایی بحث یا حل و فصل مسائل با راهکارهای علمی و عقلانی مناسب.
✅ چهارمین و جدیدترین تعریف
علم با عمل معنا میشود.
با این حال و به تازگی «یونسکو» یک بار دیگر در تعریف سواد تغییر ایجاد کرد. در این تعریف جدید، توانایی ایجاد تغییر، ملاک با سوادی قرار گرفته است، یعنی شخصی با سواد تلقی میشود که بتواند با استفاده از خوانده‌ها و آموخته‌های خود، تغییری در زندگی خود ایجاد کند. در واقع این تعریف مکمل تعریف قبلی است زیرا صرفا دانستن یک موضوع به معنای عمل به آن نیست. در صورتی که مهارت‌ها و دانش آموخته شده باعث ایجاد تغییر معنادار در زندگی شود، آن گاه میتوان گفت این فرد، انسانی با سواد است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ آیا شاهنامه آخرش خوش است ؟
خیر ،
▪️این یک سخن نیزه زنی و نیش و کنایه آمیز است که می‌گویند ...
▪️شاهنامه با فروپاشی فرهنگ ایرانی به پایان می‌رسد، فرهنگی که فردوسی فرزانه آن را از نو می‌سازد.
▪️شاهنامه را «نسک گریه» هم گویند، آبادانی و شادی ایران تا تازش و یورش به ایران ادامه پیدا میکند و شاهنامه از این پس، نسک مویه و شیون بر ایران و تمدنی میشود که از بین رفته است.
▪️استاد سخن فردوسی فرزانه
درست در هنگامی که می خواهد شاهنامه را به پايان برساند، نخست نامه #رستم_فرخزاد را گواهِ بازگشتِ ضحاکيان(از ديدگاه رستم فرخزاد) می آورد، سپس و در نامه به #سعدبن_وقاص نيز《تفو باد بر چرخ گردون تفو》، را می سرايد.
▪️رازهايی که پيش بينی #رستم_فرخزاد درباره يورش تازيان و آمدن ضحاکيان را هشدار می دهد به گونه ای به خواننده می رساند که يادتان باشد رويدادِ ضحاک پليد و ستمکار تا هزار سال به درازا کشيد و چنانچه به خود نياييد اين رويداد نيز چنان خواهد بود.
#رستم_فرخزاد به برادر گوشزد می کند که ضحاکيان در راه اند .....
《کشاورز جنگی شود بی هنر
نژاد و بزرگی نيايد به بر
ز پیمان بگردند وز راستی
گرامی شود کژی و کاستی
ربايد همی اين از آن، آن از اين
ز نفرين ندانند باز، آفرين
شود بنده ی بی هنر شهريار
نژاد و بزرگی نيايد به کار
بریزند خون از پی خواسته
شود روزگار مهان کاسته》
▪️اين چکامه ژرف و بن(عمق) افسوس و اندوه و شوربختی خود فردوسی فرزانه هستند از اين شكست ايرانيان.
▪️رستم فرخزاد برای اينکه برای ايرانيان (اگرچه به نام برادر)، روشن سازد که روزگار چگونه خواهد گشت، نمونه ای می آورد ....
《زيان کسان از پی سود خويش
بجويند و دين اندر آرند پيَش》
▪️آیا سخن دیروز فردوسی،
سرنوشت تلخِ امروز ما نیست؟؟؟
▪️سرانجامِ کار و همانگونه که #رستم_فرخزاد پیش بینی کرده بود، سربازان ایران با شنیدن خبر کشته شدن #رستم، شکست خوردند، درفش کاویان که رستم آن را به همراه خود آورده بود و نماد ایران و ایرانیان بود، به دست تازی ها افتاد.
▪️چرا شاهنامه جایی پایان می گیرد که ایران به زمین خورده(سقوط) کرده است ؟؟؟
▪️نخست اینکه انگیزه فردوسی فرزانه نگارش تاریخ ایران باستان است و با شکست ساسانیان از مهاجمان، این تاریخ نیز پایان می‌یابد و دوم اینکه این انتخاب ناشی از هنر فردوسی فرزانه هست، اگر شاهنامه پایان خوشی می‌داشت شاید نگاه ما به درون و ژرف(عمق) رویداد ناگوار، واکش(جلب) نمی‌شد.
⬅️ می گویند که، بزرگی به نام ابوطالب کاشی در دوره یورش مغول، در زمانی که این همه کشتار و تجاوز را می نگرد، بر سر آرامگاه فردوسی فرزانه می آید و غمِ دل خود و همه ایرانیان را فریاد میزند ...
《سلامُ علیک ای حکیم گزین
سرافراز فردوسیِ پاک دین
روانِ تو آسوده و شاد باد
دلت هم زِ بند غم آزاد باد
سر از خاک بردار و ایران ببین
که بی تو خراب است ایران زمین》
▪️آری ... هزار سال است پژواک آوای فردوسی فرزانه در گوش جان ایرانیان، می‌پیچد که ...
گفتار و نوشتارم را با سروده ای از سرور #شفیعی_کدکدنی در ستایش و فروزه(وصف) فردوسی فرزانه پایان می دهم ...
بزرگا ، جاودان مردا
هشیواری و دانایی
نه دیروزی ، که امرزوی
نه امروزی که فردایی
همه دیروز ما از تو ،
همه امروز ما با تو ،
همه فردای ما در تو
که بالایی و والایی
چو زینجا بنگرم،
زان سوی ده قرنت همی بینم که می گویی و می رویی و می بالی و می آیی.
پایان شاهنامه خوش نبود و نیست .
❇️ مطلب ارسالی از: سرور آرش از : گروه « شاهنامه پژوهان سینرغ»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
خیر ،
▪️این یک سخن نیزه زنی و نیش و کنایه آمیز است که می‌گویند ...
▪️شاهنامه با فروپاشی فرهنگ ایرانی به پایان می‌رسد، فرهنگی که فردوسی فرزانه آن را از نو می‌سازد.
▪️شاهنامه را «نسک گریه» هم گویند، آبادانی و شادی ایران تا تازش و یورش به ایران ادامه پیدا میکند و شاهنامه از این پس، نسک مویه و شیون بر ایران و تمدنی میشود که از بین رفته است.
▪️استاد سخن فردوسی فرزانه
درست در هنگامی که می خواهد شاهنامه را به پايان برساند، نخست نامه #رستم_فرخزاد را گواهِ بازگشتِ ضحاکيان(از ديدگاه رستم فرخزاد) می آورد، سپس و در نامه به #سعدبن_وقاص نيز《تفو باد بر چرخ گردون تفو》، را می سرايد.
▪️رازهايی که پيش بينی #رستم_فرخزاد درباره يورش تازيان و آمدن ضحاکيان را هشدار می دهد به گونه ای به خواننده می رساند که يادتان باشد رويدادِ ضحاک پليد و ستمکار تا هزار سال به درازا کشيد و چنانچه به خود نياييد اين رويداد نيز چنان خواهد بود.
#رستم_فرخزاد به برادر گوشزد می کند که ضحاکيان در راه اند .....
《کشاورز جنگی شود بی هنر
نژاد و بزرگی نيايد به بر
ز پیمان بگردند وز راستی
گرامی شود کژی و کاستی
ربايد همی اين از آن، آن از اين
ز نفرين ندانند باز، آفرين
شود بنده ی بی هنر شهريار
نژاد و بزرگی نيايد به کار
بریزند خون از پی خواسته
شود روزگار مهان کاسته》
▪️اين چکامه ژرف و بن(عمق) افسوس و اندوه و شوربختی خود فردوسی فرزانه هستند از اين شكست ايرانيان.
▪️رستم فرخزاد برای اينکه برای ايرانيان (اگرچه به نام برادر)، روشن سازد که روزگار چگونه خواهد گشت، نمونه ای می آورد ....
《زيان کسان از پی سود خويش
بجويند و دين اندر آرند پيَش》
▪️آیا سخن دیروز فردوسی،
سرنوشت تلخِ امروز ما نیست؟؟؟
▪️سرانجامِ کار و همانگونه که #رستم_فرخزاد پیش بینی کرده بود، سربازان ایران با شنیدن خبر کشته شدن #رستم، شکست خوردند، درفش کاویان که رستم آن را به همراه خود آورده بود و نماد ایران و ایرانیان بود، به دست تازی ها افتاد.
▪️چرا شاهنامه جایی پایان می گیرد که ایران به زمین خورده(سقوط) کرده است ؟؟؟
▪️نخست اینکه انگیزه فردوسی فرزانه نگارش تاریخ ایران باستان است و با شکست ساسانیان از مهاجمان، این تاریخ نیز پایان می‌یابد و دوم اینکه این انتخاب ناشی از هنر فردوسی فرزانه هست، اگر شاهنامه پایان خوشی می‌داشت شاید نگاه ما به درون و ژرف(عمق) رویداد ناگوار، واکش(جلب) نمی‌شد.
⬅️ می گویند که، بزرگی به نام ابوطالب کاشی در دوره یورش مغول، در زمانی که این همه کشتار و تجاوز را می نگرد، بر سر آرامگاه فردوسی فرزانه می آید و غمِ دل خود و همه ایرانیان را فریاد میزند ...
《سلامُ علیک ای حکیم گزین
سرافراز فردوسیِ پاک دین
روانِ تو آسوده و شاد باد
دلت هم زِ بند غم آزاد باد
سر از خاک بردار و ایران ببین
که بی تو خراب است ایران زمین》
▪️آری ... هزار سال است پژواک آوای فردوسی فرزانه در گوش جان ایرانیان، می‌پیچد که ...
گفتار و نوشتارم را با سروده ای از سرور #شفیعی_کدکدنی در ستایش و فروزه(وصف) فردوسی فرزانه پایان می دهم ...
بزرگا ، جاودان مردا
هشیواری و دانایی
نه دیروزی ، که امرزوی
نه امروزی که فردایی
همه دیروز ما از تو ،
همه امروز ما با تو ،
همه فردای ما در تو
که بالایی و والایی
چو زینجا بنگرم،
زان سوی ده قرنت همی بینم که می گویی و می رویی و می بالی و می آیی.
پایان شاهنامه خوش نبود و نیست .
❇️ مطلب ارسالی از: سرور آرش از : گروه « شاهنامه پژوهان سینرغ»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan