✳️ توهم چیست؟
❇️ حتماً واژه توهم را شنیده‌اید و حتی در مکالمات روزمره خود از آن استفاده کرده‌اید. در ذهن بسیاری از افراد توهم به معنای دیدن و یا شنیدن چیزی است که وجود ندارد. توهم می‌تواند معنای بسیار گسترده‌تری داشته باشد و به دنیال آن انواع توهم علل متفاوتی را نیز می‌تواند در بگیرد. واژه توهم در زبان انگلیسی hallucination است که ریشه لاتین دارد و به معنای «سرگردانی ذهنی» است.
◀️اما در زبان تخصصی توهم چیست؟
توهم تجربه‌ای حسی است که واقعی به نظر می‌رسد اما توسط ذهن ساخته شده است. در واقع توهم ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد و تجربه‌ای حسی است که به علت برانگیختگی اندام‌های حسی مربوط ایجاد نمی‌شود. مثلاً ممکن است صدایی بشنوید که افراد دیگر نمی‌شنوند یا چیزی ببینید که در محیط بیرون وجود ندارد. انواع توهم به حس‌های ما مرتبط است و جالب است بدانید که هر یک از پنج حس ما می‌تواند دچار حالات توهمی شود. توهم ممکن است به دلایلی مانند اختلالات روانی (مانند اسکیزوفرنی)، عوارض جانبی داروها با بیماری‌های جسمی مانند صرع یا در اثر مصرف مواد روان‌گردان ایجاد شود. بسته به علت توهم، ممکن است نیاز باشد به روانپزشک، روانشناس، متخصص مغز و اعصاب یا پزشک عمومی مراجعه کنید.
◀️شاید شما هم از خود پرسیده‌اید توهم چیست؟
برای درک بهتر توهم از چند مثال کمک میگیریم. فردی را در نظر بگیرید که صداهایی با او صحبت می‌کند، حتی او را تهدید کرده یا دستور می‌دهد چه کاری انجام دهد در حالی که اطرافیان او این صداها را نمی‌شنوند. یا مثلاً فرد دیگری دائم احساس می‌کند حشراتی زیر پوستش در حال خزیدن هستند یا چیزی دست او را لمس می‌کند در حالی که در واقعیت نه حشره‌ای زیر پوست اوست، نه چیزی او را لمس می‌کند. چنین افرادی به احتمال زیاد دچار توهم شده‌اند. توهم به معنی ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد. یک درک حسی است که در غیاب یک محرک خارجی و واقعی اتفاق می‌افتد، به گونه‌ای که فرد نمی‌تواند آن را از واقعیت تشخیص دهد و فکر می‌کند آنچه حس کرده (مثلاً دیده یا شنیده) کاملاً واقعی است.
◀️ انواع توهم چیست؟
توهم می‌تواند از طریق هریک از حواس ما نمود پیدا کند و به صورت شنیداری، دیداری، لامسه، بویایی و چشایی باشد.
✅ توهم شنیداری:
شایع‌تری نوع توهم، توهم شنیداری است. در این نوع، فرد صداهایی را می‌شنود که دیگران قادر به شنیدن آن نیستند. این صداها ممکن است به تهدید، اهانت یا فحاشی بپردازند یا لحنی خنثی و حتی صمیمی داشته باشند. ممکن است دو یا چند صدا باشند که با یکدیگر گفتوگو می‌کنند یا صدایی باشد که درباره زندگی فرد اظهار نظر کرده یا به او دستور می‌دهد. این نوع از توهم تنها محدود به صدای افراد نبوده و شامل صداهای دیگر مانند شنیدن صدای پا یا ضربه‌زدن به چیزی نیز است.
✅ توهم دیداری:
پس از توهم شنیداری، نوع دیداری شایع‌ترین نوع توهم است. در این نوع توهم، فرد ممکن است اشیا، افراد، الگوهای دیداری مختلف، رنگ یا حتی نور ببیند به گونه‌ای که برای دیگران قابل دیدن نباشد؛ برای مثال ممکن است فردی را ببینید که در اتاق حضور ندارد و دیگران او را نمی‌بینند یا اشیا را خارج از شکل معمول آن ببینید. حتی ممکن است چیزهایی را در حال حرکت ببینید که به طور معمول به این شکل حرکت نمی‌کنند. دیدن لکه‌های نوری نیز به ویژه در افراد مبتلا به نوع خاصی از صرع اتفاق می‌افتد.
✅ توهم لمسی:
این نوع توهم شامل احساس لمس یا حرکت چیزی روی بدن می‌شود. مثلاً ممکن است حس کنید حشره‌ای روی پوست شما در حال حرکت است یا حتی اعضای بدن در حال جابه‌جایی هستند. در حالت دیگر ممکن است حس کنید فردی دستتان را گرفته یا صورت شما را نوازش می‌کند در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد.
✅ توهم بویایی:
اگر فرد بویی را احساس کند که منشأ بیرونی و فیزیکی ندارد، احتمالاً دچار توهم بویایی شده است. این نوع از توهم نسبت به توهم دیداری و شنیداری کمتر شایع است. بویی که فرد احساس می‌کند ممکن است از خود او یا از محیط اطراف بیاید، همچنین می‌تواند بوی ناخوشایند یا بویی خوش باشد.
✅ توهم چشایی:
نادرترین نوع توهم، توهم چشایی است که در آن فرد مزه‌ای را در دهان خود احساس می‌کند که هیچ منشأ و منبعی ندارد. این مزه‌ها معمولاً ناخوشایند و عجیب بوده (مثلاً مزه فلز) و در افراد مبتلا به صرع بیشتر دیده می‌شود.
◀️ علت توهم چیست؟
توهم می‌تواند علل بسیار گسترده و متفاوتی از کم‌خوابی تا اختلالات جسمی و روانی حاد داشته باشد. معمولاً افراد توهم را با اختلال اسکیزوفرنی می‌شناسند که در آن فرد علائمی مثل گفتار و رفتار آشفته، توهم و هذیان دارد. همچنین ممکن است توهم در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و افسردگی شدید نیز دیده شود. علاوه بر اختلال‌های روانشناختی، شرایط دیگری نیز می‌توانند منجر به ایجاد توهم شوند... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ حتماً واژه توهم را شنیده‌اید و حتی در مکالمات روزمره خود از آن استفاده کرده‌اید. در ذهن بسیاری از افراد توهم به معنای دیدن و یا شنیدن چیزی است که وجود ندارد. توهم می‌تواند معنای بسیار گسترده‌تری داشته باشد و به دنیال آن انواع توهم علل متفاوتی را نیز می‌تواند در بگیرد. واژه توهم در زبان انگلیسی hallucination است که ریشه لاتین دارد و به معنای «سرگردانی ذهنی» است.
◀️اما در زبان تخصصی توهم چیست؟
توهم تجربه‌ای حسی است که واقعی به نظر می‌رسد اما توسط ذهن ساخته شده است. در واقع توهم ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد و تجربه‌ای حسی است که به علت برانگیختگی اندام‌های حسی مربوط ایجاد نمی‌شود. مثلاً ممکن است صدایی بشنوید که افراد دیگر نمی‌شنوند یا چیزی ببینید که در محیط بیرون وجود ندارد. انواع توهم به حس‌های ما مرتبط است و جالب است بدانید که هر یک از پنج حس ما می‌تواند دچار حالات توهمی شود. توهم ممکن است به دلایلی مانند اختلالات روانی (مانند اسکیزوفرنی)، عوارض جانبی داروها با بیماری‌های جسمی مانند صرع یا در اثر مصرف مواد روان‌گردان ایجاد شود. بسته به علت توهم، ممکن است نیاز باشد به روانپزشک، روانشناس، متخصص مغز و اعصاب یا پزشک عمومی مراجعه کنید.
◀️شاید شما هم از خود پرسیده‌اید توهم چیست؟
برای درک بهتر توهم از چند مثال کمک میگیریم. فردی را در نظر بگیرید که صداهایی با او صحبت می‌کند، حتی او را تهدید کرده یا دستور می‌دهد چه کاری انجام دهد در حالی که اطرافیان او این صداها را نمی‌شنوند. یا مثلاً فرد دیگری دائم احساس می‌کند حشراتی زیر پوستش در حال خزیدن هستند یا چیزی دست او را لمس می‌کند در حالی که در واقعیت نه حشره‌ای زیر پوست اوست، نه چیزی او را لمس می‌کند. چنین افرادی به احتمال زیاد دچار توهم شده‌اند. توهم به معنی ادراک چیزی است که وجود خارجی ندارد. یک درک حسی است که در غیاب یک محرک خارجی و واقعی اتفاق می‌افتد، به گونه‌ای که فرد نمی‌تواند آن را از واقعیت تشخیص دهد و فکر می‌کند آنچه حس کرده (مثلاً دیده یا شنیده) کاملاً واقعی است.
◀️ انواع توهم چیست؟
توهم می‌تواند از طریق هریک از حواس ما نمود پیدا کند و به صورت شنیداری، دیداری، لامسه، بویایی و چشایی باشد.
✅ توهم شنیداری:
شایع‌تری نوع توهم، توهم شنیداری است. در این نوع، فرد صداهایی را می‌شنود که دیگران قادر به شنیدن آن نیستند. این صداها ممکن است به تهدید، اهانت یا فحاشی بپردازند یا لحنی خنثی و حتی صمیمی داشته باشند. ممکن است دو یا چند صدا باشند که با یکدیگر گفتوگو می‌کنند یا صدایی باشد که درباره زندگی فرد اظهار نظر کرده یا به او دستور می‌دهد. این نوع از توهم تنها محدود به صدای افراد نبوده و شامل صداهای دیگر مانند شنیدن صدای پا یا ضربه‌زدن به چیزی نیز است.
✅ توهم دیداری:
پس از توهم شنیداری، نوع دیداری شایع‌ترین نوع توهم است. در این نوع توهم، فرد ممکن است اشیا، افراد، الگوهای دیداری مختلف، رنگ یا حتی نور ببیند به گونه‌ای که برای دیگران قابل دیدن نباشد؛ برای مثال ممکن است فردی را ببینید که در اتاق حضور ندارد و دیگران او را نمی‌بینند یا اشیا را خارج از شکل معمول آن ببینید. حتی ممکن است چیزهایی را در حال حرکت ببینید که به طور معمول به این شکل حرکت نمی‌کنند. دیدن لکه‌های نوری نیز به ویژه در افراد مبتلا به نوع خاصی از صرع اتفاق می‌افتد.
✅ توهم لمسی:
این نوع توهم شامل احساس لمس یا حرکت چیزی روی بدن می‌شود. مثلاً ممکن است حس کنید حشره‌ای روی پوست شما در حال حرکت است یا حتی اعضای بدن در حال جابه‌جایی هستند. در حالت دیگر ممکن است حس کنید فردی دستتان را گرفته یا صورت شما را نوازش می‌کند در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد.
✅ توهم بویایی:
اگر فرد بویی را احساس کند که منشأ بیرونی و فیزیکی ندارد، احتمالاً دچار توهم بویایی شده است. این نوع از توهم نسبت به توهم دیداری و شنیداری کمتر شایع است. بویی که فرد احساس می‌کند ممکن است از خود او یا از محیط اطراف بیاید، همچنین می‌تواند بوی ناخوشایند یا بویی خوش باشد.
✅ توهم چشایی:
نادرترین نوع توهم، توهم چشایی است که در آن فرد مزه‌ای را در دهان خود احساس می‌کند که هیچ منشأ و منبعی ندارد. این مزه‌ها معمولاً ناخوشایند و عجیب بوده (مثلاً مزه فلز) و در افراد مبتلا به صرع بیشتر دیده می‌شود.
◀️ علت توهم چیست؟
توهم می‌تواند علل بسیار گسترده و متفاوتی از کم‌خوابی تا اختلالات جسمی و روانی حاد داشته باشد. معمولاً افراد توهم را با اختلال اسکیزوفرنی می‌شناسند که در آن فرد علائمی مثل گفتار و رفتار آشفته، توهم و هذیان دارد. همچنین ممکن است توهم در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و افسردگی شدید نیز دیده شود. علاوه بر اختلال‌های روانشناختی، شرایط دیگری نیز می‌توانند منجر به ایجاد توهم شوند... .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ چطور به‌درستی از ایموجی‌ها استفاده کنیم؟
❇️ اگرچه استفاده از ایموجی‌های خندان در بسیاری از موارد نشانه مهربانی مخاطب است، اما دلیل نمی‌شود که به این نمادها اعتیاد پیدا کنید. اگر بیش‌ازحد ایموجی‌های مثبت را مخصوصا برای افرادی ارسال کنید که آنها را به‌خوبی نمی‌شناسید، ممکن است پیامی منفی از جانب شما تلقی شود.
به‌طورکلی ایموجی‌ها باید جایی استفاده شوند که به رفع ابهام پیام کمک کند یا برای تقویت یک نکته خاص در گفتوگو ضروری باشد.
همچنین می‌توانید از آنها برای ایجاد حس خوب یا انتقال پیام‌های مثبت به دیگران کمک بگیرید، اما در این کار زیاده‌روی نکنید.
به‌طورکلی استفاده بیش‌ازحد از ایموجی به‌جای کلام می‌تواند توهینی به‌طرف مقابل هم باشد. برای بسیاری از افراد بسیار آزاردهنده است که مدام این ایموجی‌ها به‌عنوان پیام برایشان ارسال شود.
همچنین برای برخی گروه‌های خاص ازجمله نسل‌های قدیمی‌تر و نیز در محیط کار رسمی، استفاده از ایموجی یا شکلک مناسب به نظر نمی‌رسد. هرچند نسل قدیم هم امروزه دارند به‌خوبی از فناوری‌های جدید برای پیام‌رسانی استفاده می‌کنند ولی بااین‌حال توجه به تمایل مخاطب ضروری است.
◀️ آیا ایموجی‌ها ارتباطات ما را بهبود می‌بخشند؟
معنای این نمادها در سراسر جهان به یک شیوه درک می‌شود؛ پس این موضوع می‌تواند به بهبود روابط منجر شود. با استفاده از ایموجی‌ها می‌توانیم بدون نیاز به گفتن جملات پیچیده، هیجانات و احساسات‌مان را نشان دهیم. آنها همچنین به ما کمک می‌کنند ابهام در پیام‌مان را رفع کنیم. بااین‌حال، اشکالاتی در انتقال پیام با استفاده از ایموجی‌ها وجود دارد؛ مثلا در فیس‌بوک فقط شش انتخاب ایموجی وجود دارد و واکنش‌های کاربر محدود است. همچنین این ایموجی‌ها نیاز به بهبود و پیشرفت مهارت های نوشتاری را در فرد کاهش می‌دهند؛ به‌همین‌دلیل اگر در جایی ایموجی وجود نداشته باشد، فرد به‌سختی می‌تواند احساس خودش را با کلمات بیان کند.
◀️ آیا استفاده از ایموجی در مردان و زنان متفاوت است؟
می‌دانیم که در نحوه برقراری ارتباط بین زنان و مردان تفاوت‌های آشکار وجود دارد. به‌طورکلی، زنان در گفت‌وگوهای هیجانی و عاطفی مسلط‌تر هستند و تمایل بیشتری به بیان احساسات‌شان دارند. در مقابل، مردان اغلب عواطف و هیجانات‌شان را پنهان می‌کنند. این تفاوت نه‌تنها در گفت‌وگوهای حضوری که در ارتباطات الکترونیکی هم مشاهده شده است. یک مطالعه با پایش گفت‌وگوهای بین کاربران پیام‌رسان‌ها دریافت که زنان بهتر از مردان می‌توانند خودشان را شرح دهند.
بااین‌حال، در ارتباطات آنلاین، تفسیر زنان و مردان از ایموجی‌ها کمی با هم تفاوت دارد. در سال ۲۰۱۵ یک مطالعه روی افرادی انجام شد که از ایموجی‌ها در فیس‌بوک استفاده می‌کردند. این مطالعه نشان داد زنان پیام‌های بدون ایموجی را این‌طور تفسیر می‌کنند که فرستنده پیام درحال حسادت به آنهاست؛ درحالی‌که مردان درصورتی‌که ببینند کسی برای فرد محبوب‌شان ایموجی می‌فرستد، به او حسادت می‌کنند.
این یافته‌های متضاد نشان می‌دهد: باید درک کنیم که گیرندۀ پیام آن را چطور تفسیر می‌کند و چه معنایی برای آن درنظر می‌گیرد.
◀️ پرکاربردترین ایموجی‌ها کدام‌اند؟
باتوجه‌به آمار، روزانه حدود ۶ میلیارد ایموجی، شکلک یا استیکر در سراسر جهان در اپلیکیشن‌های پیام‌رسان ردوبدل می‌شود. پرکاربردترین ایموجی‌ها در سال ۲۰۱۹ عبارت‌اند از:
صورت خندان با اشک شوق؛
قلب قرمز؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین؛
صورت با لبخند؛
دست‌ها به‌نشانه سپاسگزاری؛
دو قلب؛
صورت با چشم‌های گریان؛
صورت درحال بوسیدن؛
نشانه لایک.
البته، این ترتیب، باتوجه‌به آمار سایت‌های مختلف، ممکن است کمی متفاوت باشد. جالب اینجاست که در بسیاری از آمارهای سایت‌های مختلف معمولا سه گزینه اول یکسان است.
ما هم در صفحه اینستاگرام چطور یک نظرسنجی انجام دادیم و نتایج را با آمار این سایت‌ها مقایسه کردیم. همانطور که ادامه خواهید دید، رتبه دوم به ایموجی مربوط به چهره خنثی یا بی‌حالت اختصاص داشت. البته این جامعهٔ آماری کوچک بود و برای نتایج دقیق‌تر باید تحقیقات بیشتری انجام شود.
صورت خندان با اشک شوق (۱۸ درصد)؛
صورت خنثی (۸ درصد)؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب (۸ درصد)؛
صورت درحال بوسیدن (۵ درصد)؛
قلب قرمز (۴ درصد)؛
صورت با لبخند (۴ درصد)؛
صورت با پوزخند (۳ درصد)؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین (۳ درصد)؛
لایک (۲ درصد).
❇️ شما از کدام ایموجی بیشتر استفاده میکنید؟ مهم‌ترین دلیل‌تان برای استفاده از این ایموجی چیست؟
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ اگرچه استفاده از ایموجی‌های خندان در بسیاری از موارد نشانه مهربانی مخاطب است، اما دلیل نمی‌شود که به این نمادها اعتیاد پیدا کنید. اگر بیش‌ازحد ایموجی‌های مثبت را مخصوصا برای افرادی ارسال کنید که آنها را به‌خوبی نمی‌شناسید، ممکن است پیامی منفی از جانب شما تلقی شود.
به‌طورکلی ایموجی‌ها باید جایی استفاده شوند که به رفع ابهام پیام کمک کند یا برای تقویت یک نکته خاص در گفتوگو ضروری باشد.
همچنین می‌توانید از آنها برای ایجاد حس خوب یا انتقال پیام‌های مثبت به دیگران کمک بگیرید، اما در این کار زیاده‌روی نکنید.
به‌طورکلی استفاده بیش‌ازحد از ایموجی به‌جای کلام می‌تواند توهینی به‌طرف مقابل هم باشد. برای بسیاری از افراد بسیار آزاردهنده است که مدام این ایموجی‌ها به‌عنوان پیام برایشان ارسال شود.
همچنین برای برخی گروه‌های خاص ازجمله نسل‌های قدیمی‌تر و نیز در محیط کار رسمی، استفاده از ایموجی یا شکلک مناسب به نظر نمی‌رسد. هرچند نسل قدیم هم امروزه دارند به‌خوبی از فناوری‌های جدید برای پیام‌رسانی استفاده می‌کنند ولی بااین‌حال توجه به تمایل مخاطب ضروری است.
◀️ آیا ایموجی‌ها ارتباطات ما را بهبود می‌بخشند؟
معنای این نمادها در سراسر جهان به یک شیوه درک می‌شود؛ پس این موضوع می‌تواند به بهبود روابط منجر شود. با استفاده از ایموجی‌ها می‌توانیم بدون نیاز به گفتن جملات پیچیده، هیجانات و احساسات‌مان را نشان دهیم. آنها همچنین به ما کمک می‌کنند ابهام در پیام‌مان را رفع کنیم. بااین‌حال، اشکالاتی در انتقال پیام با استفاده از ایموجی‌ها وجود دارد؛ مثلا در فیس‌بوک فقط شش انتخاب ایموجی وجود دارد و واکنش‌های کاربر محدود است. همچنین این ایموجی‌ها نیاز به بهبود و پیشرفت مهارت های نوشتاری را در فرد کاهش می‌دهند؛ به‌همین‌دلیل اگر در جایی ایموجی وجود نداشته باشد، فرد به‌سختی می‌تواند احساس خودش را با کلمات بیان کند.
◀️ آیا استفاده از ایموجی در مردان و زنان متفاوت است؟
می‌دانیم که در نحوه برقراری ارتباط بین زنان و مردان تفاوت‌های آشکار وجود دارد. به‌طورکلی، زنان در گفت‌وگوهای هیجانی و عاطفی مسلط‌تر هستند و تمایل بیشتری به بیان احساسات‌شان دارند. در مقابل، مردان اغلب عواطف و هیجانات‌شان را پنهان می‌کنند. این تفاوت نه‌تنها در گفت‌وگوهای حضوری که در ارتباطات الکترونیکی هم مشاهده شده است. یک مطالعه با پایش گفت‌وگوهای بین کاربران پیام‌رسان‌ها دریافت که زنان بهتر از مردان می‌توانند خودشان را شرح دهند.
بااین‌حال، در ارتباطات آنلاین، تفسیر زنان و مردان از ایموجی‌ها کمی با هم تفاوت دارد. در سال ۲۰۱۵ یک مطالعه روی افرادی انجام شد که از ایموجی‌ها در فیس‌بوک استفاده می‌کردند. این مطالعه نشان داد زنان پیام‌های بدون ایموجی را این‌طور تفسیر می‌کنند که فرستنده پیام درحال حسادت به آنهاست؛ درحالی‌که مردان درصورتی‌که ببینند کسی برای فرد محبوب‌شان ایموجی می‌فرستد، به او حسادت می‌کنند.
این یافته‌های متضاد نشان می‌دهد: باید درک کنیم که گیرندۀ پیام آن را چطور تفسیر می‌کند و چه معنایی برای آن درنظر می‌گیرد.
◀️ پرکاربردترین ایموجی‌ها کدام‌اند؟
باتوجه‌به آمار، روزانه حدود ۶ میلیارد ایموجی، شکلک یا استیکر در سراسر جهان در اپلیکیشن‌های پیام‌رسان ردوبدل می‌شود. پرکاربردترین ایموجی‌ها در سال ۲۰۱۹ عبارت‌اند از:
صورت خندان با اشک شوق؛
قلب قرمز؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین؛
صورت با لبخند؛
دست‌ها به‌نشانه سپاسگزاری؛
دو قلب؛
صورت با چشم‌های گریان؛
صورت درحال بوسیدن؛
نشانه لایک.
البته، این ترتیب، باتوجه‌به آمار سایت‌های مختلف، ممکن است کمی متفاوت باشد. جالب اینجاست که در بسیاری از آمارهای سایت‌های مختلف معمولا سه گزینه اول یکسان است.
ما هم در صفحه اینستاگرام چطور یک نظرسنجی انجام دادیم و نتایج را با آمار این سایت‌ها مقایسه کردیم. همانطور که ادامه خواهید دید، رتبه دوم به ایموجی مربوط به چهره خنثی یا بی‌حالت اختصاص داشت. البته این جامعهٔ آماری کوچک بود و برای نتایج دقیق‌تر باید تحقیقات بیشتری انجام شود.
صورت خندان با اشک شوق (۱۸ درصد)؛
صورت خنثی (۸ درصد)؛
صورت با لبخند و چشم‌های قلب (۸ درصد)؛
صورت درحال بوسیدن (۵ درصد)؛
قلب قرمز (۴ درصد)؛
صورت با لبخند (۴ درصد)؛
صورت با پوزخند (۳ درصد)؛
صورت خندان درحال غلتیدن روی زمین (۳ درصد)؛
لایک (۲ درصد).
❇️ شما از کدام ایموجی بیشتر استفاده میکنید؟ مهم‌ترین دلیل‌تان برای استفاده از این ایموجی چیست؟
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تلمیحات فولکوریک
❇️ این گونه تلمیحات به افسانه های عامیانه و شفاهی و شخصیت های مربوط به آنها مربوط می شود که از فرهنگ توده نشئت می گیرند.
چو روح باده عطر مست در انديشه دارد دل که امشب باز از یادت پری در شیشه دارد دل (اخوان)
آن شوخ پری روی که با ما جوشد - از ما چو پری روی چرا می پوشد؟
(نيما)
◀️ چنانچه در اینجا دایره ی تلمیح را فراتر از آنچه تاکنون .. ذکر کرده ایم در نظر بگیریم، مشمول اشاراتی می شود که ادرک، آنها موجب فهم درست شعر، به ویژه اشعار معاصران است، شاعران امروز در ملاکهای سنتی شعر قدمایی تصرفاتی کرده اند که ما ناچار به پذیرفتن آنها هستیم.
◀️ اشعار شاعران گذشته چون تابع سنت های ادبی اند، تصویر دقیقی . از زندگی خصوصی و شخصی شاعر به دست نمی دهند.
حال آن که شاعران امروز مسائل خصوصی و تجربیات شخصی ی خود را در جای جای اشعارشان به نمایش می گذارد. از این رو
دریافت مفهوم شعر آنان مستلزم آگاهی از زندگی خصوصی آنهاست. برای مثال، وقتی سهراب سپهری می گوید:
و نیمه راه سفر روی ساحل جمنا نشسته بودم . و عکس تاج محل را در آب میدیدم دوام مرمری لحظه های اکسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ.. دانستن
نکات زیر به فهم معنای این شعر کمک زیادی می کند:
- تاج محل بنایی است در کنار رود جمنا.
عکس بخشی از تاج محل در آب منعکس می شود. - ساختمان تاج محل، که در واقع آرامگاه ممتاز حل است، از سنگ مرمر ساخته شده است.
.
◀️ با نگاهی کلی به مسیر تحول و دگرگونی تلمیح از گذشته تا به امروز در می یابیم که این آرایه از صورت و شکل اولیه ی خود فاصله گرفته و در شعر معاصر با چهره ای نو نمایانده شده است.
البته این بدان معنا نیست که تلميح سنتی در شعر امروز بازتابی ندارد بلکه با دو ساخت سنتی و امروزی تجلی می یابد؛ از این رو، ما در این جا تلمیح را گسترده تر از معنای سنتی آن در نظر میگیریم. .
❇️ رشد آموزش زبان و ادب فارسی
قانع دوست
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ این گونه تلمیحات به افسانه های عامیانه و شفاهی و شخصیت های مربوط به آنها مربوط می شود که از فرهنگ توده نشئت می گیرند.
چو روح باده عطر مست در انديشه دارد دل که امشب باز از یادت پری در شیشه دارد دل (اخوان)
آن شوخ پری روی که با ما جوشد - از ما چو پری روی چرا می پوشد؟
(نيما)
◀️ چنانچه در اینجا دایره ی تلمیح را فراتر از آنچه تاکنون .. ذکر کرده ایم در نظر بگیریم، مشمول اشاراتی می شود که ادرک، آنها موجب فهم درست شعر، به ویژه اشعار معاصران است، شاعران امروز در ملاکهای سنتی شعر قدمایی تصرفاتی کرده اند که ما ناچار به پذیرفتن آنها هستیم.
◀️ اشعار شاعران گذشته چون تابع سنت های ادبی اند، تصویر دقیقی . از زندگی خصوصی و شخصی شاعر به دست نمی دهند.
حال آن که شاعران امروز مسائل خصوصی و تجربیات شخصی ی خود را در جای جای اشعارشان به نمایش می گذارد. از این رو
دریافت مفهوم شعر آنان مستلزم آگاهی از زندگی خصوصی آنهاست. برای مثال، وقتی سهراب سپهری می گوید:
و نیمه راه سفر روی ساحل جمنا نشسته بودم . و عکس تاج محل را در آب میدیدم دوام مرمری لحظه های اکسیری و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ.. دانستن
نکات زیر به فهم معنای این شعر کمک زیادی می کند:
- تاج محل بنایی است در کنار رود جمنا.
عکس بخشی از تاج محل در آب منعکس می شود. - ساختمان تاج محل، که در واقع آرامگاه ممتاز حل است، از سنگ مرمر ساخته شده است.
.
◀️ با نگاهی کلی به مسیر تحول و دگرگونی تلمیح از گذشته تا به امروز در می یابیم که این آرایه از صورت و شکل اولیه ی خود فاصله گرفته و در شعر معاصر با چهره ای نو نمایانده شده است.
البته این بدان معنا نیست که تلميح سنتی در شعر امروز بازتابی ندارد بلکه با دو ساخت سنتی و امروزی تجلی می یابد؛ از این رو، ما در این جا تلمیح را گسترده تر از معنای سنتی آن در نظر میگیریم. .
❇️ رشد آموزش زبان و ادب فارسی
قانع دوست
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پژوهشی در باره ی ریشه ی منظومه عاشقانه « وامق و عذرا »
❇️ وامق و عذرا از عشاق مشهور ادب پارسی هستند. داستان عشق این دو، سرچشمهٔ یونانی دارد.
عنصری ملک الشعرای دربار غزنوی، قدیمی‌ترین شاعر پارسی گویی ست که در سدهٔ پنجم هجری، وامق و عذرا را در بحر متقارب به قالب مثنوی منظوم درآورده است. بیرونی منظومه عنصری را به عربی ترجمه کرده‌است. در سده‌های بعد دیگران نیز از جمله قتیلی بخارایی، شعیب‌جوشفانی، صلحی خراسانی، نامی اصفهانی به پیروی از عنصری منظومه‌های با همین عنوان سروده‌اند.
◀️ این داستان از یونانی به سریانی و بعدها در زمان خسروانوشیروان به پارسی میانه برگردانده شده بوده‌است. تواریخ از دستور امیر عبدالله بن طاهر فرماندار خراسان در دوران عباسیان، برای به آب انداختن نسخه‌ای از آن اشاره می‌کنند. اثر عنصری برای مدت‌ها، حتی به اذعان جامی، مفقود شده بود. تا اینکه در پاکستان محمد شفیع، ۳۷۲ بیت ازین مثنوی را در چند برگ لابلای کتابی دربارهٔ وقف در قرآن، پیدا کرد و با ضمیمه کردن ۱۴۲ بیت دیگر از اشعار پراکنده که در فرهنگ‌ها آمده بود و سعید نفیسی آنها را در اختیار وی قرار داد، به طبع آن پرداخت. سعدی نیز در غزل ۶۱۳ خود از این داستان نام می‌برد.
◀️ عذرا، دختر پادشاهِ جزیره‌یِ شامس (Samos), در معبد شهر، به جوان زیبارویی به نام وامق برمی‌خورد که از ترس نامادری خود به شامس گریخته‌است. به وساطت عذرا، وامق میهمان دربار ملک می‌شود؛ از او در بزمی پرسش‌ها می‌شود و توانایی‌های او را می‌سنجند. این دو دلباختهٔ هم می‌شوند. شبی از شدت عشق، وامق به نزدیکی سرای عذرا می‌رود، اما تنها آستان در را می‌بوسد و بر می‌گردد. آموزگار عذرا این خبر را به پادشاه می‌دهد و او برمی‌آشوبد میان این دو فراق می‌افتد. دشمنان به تاخت و تاز به شهر می‌پردازند، پادشاه کشته می‌شود و عذرا اسیر. عاقبت بازرگانی که حال عذرا را در می‌یابد، به او قول می‌دهد که او را به وصال وامق برساند. دیدار نخستینِ عذرا و وامق در معبد را عنصری اینگونه می‌سراید:
نگه کرد بدان روی وامق درنگ
کزو خیره شد آن بت آرای گنگ
سر و زلف مشکین او چون گره
فکنده بگل کرده بر بر زره
همی کرد عذرا به وامق نگاه
یکی شاه دید از در و گاه
دل هر دو برنا برآمد بجوش
تو گفتی تهی ماند جانشان ز هوش
ز دیدار خیزد همه رستخیز
بر آید بمغز آتش مهر تیز
#عاشقانه_های_ادب_پارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ وامق و عذرا از عشاق مشهور ادب پارسی هستند. داستان عشق این دو، سرچشمهٔ یونانی دارد.
عنصری ملک الشعرای دربار غزنوی، قدیمی‌ترین شاعر پارسی گویی ست که در سدهٔ پنجم هجری، وامق و عذرا را در بحر متقارب به قالب مثنوی منظوم درآورده است. بیرونی منظومه عنصری را به عربی ترجمه کرده‌است. در سده‌های بعد دیگران نیز از جمله قتیلی بخارایی، شعیب‌جوشفانی، صلحی خراسانی، نامی اصفهانی به پیروی از عنصری منظومه‌های با همین عنوان سروده‌اند.
◀️ این داستان از یونانی به سریانی و بعدها در زمان خسروانوشیروان به پارسی میانه برگردانده شده بوده‌است. تواریخ از دستور امیر عبدالله بن طاهر فرماندار خراسان در دوران عباسیان، برای به آب انداختن نسخه‌ای از آن اشاره می‌کنند. اثر عنصری برای مدت‌ها، حتی به اذعان جامی، مفقود شده بود. تا اینکه در پاکستان محمد شفیع، ۳۷۲ بیت ازین مثنوی را در چند برگ لابلای کتابی دربارهٔ وقف در قرآن، پیدا کرد و با ضمیمه کردن ۱۴۲ بیت دیگر از اشعار پراکنده که در فرهنگ‌ها آمده بود و سعید نفیسی آنها را در اختیار وی قرار داد، به طبع آن پرداخت. سعدی نیز در غزل ۶۱۳ خود از این داستان نام می‌برد.
◀️ عذرا، دختر پادشاهِ جزیره‌یِ شامس (Samos), در معبد شهر، به جوان زیبارویی به نام وامق برمی‌خورد که از ترس نامادری خود به شامس گریخته‌است. به وساطت عذرا، وامق میهمان دربار ملک می‌شود؛ از او در بزمی پرسش‌ها می‌شود و توانایی‌های او را می‌سنجند. این دو دلباختهٔ هم می‌شوند. شبی از شدت عشق، وامق به نزدیکی سرای عذرا می‌رود، اما تنها آستان در را می‌بوسد و بر می‌گردد. آموزگار عذرا این خبر را به پادشاه می‌دهد و او برمی‌آشوبد میان این دو فراق می‌افتد. دشمنان به تاخت و تاز به شهر می‌پردازند، پادشاه کشته می‌شود و عذرا اسیر. عاقبت بازرگانی که حال عذرا را در می‌یابد، به او قول می‌دهد که او را به وصال وامق برساند. دیدار نخستینِ عذرا و وامق در معبد را عنصری اینگونه می‌سراید:
نگه کرد بدان روی وامق درنگ
کزو خیره شد آن بت آرای گنگ
سر و زلف مشکین او چون گره
فکنده بگل کرده بر بر زره
همی کرد عذرا به وامق نگاه
یکی شاه دید از در و گاه
دل هر دو برنا برآمد بجوش
تو گفتی تهی ماند جانشان ز هوش
ز دیدار خیزد همه رستخیز
بر آید بمغز آتش مهر تیز
#عاشقانه_های_ادب_پارسی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بحث در باب ارتباط "استعاره مکنیه" و "تشخیص" و در کنار این‌ها "تشبیه".
❇️ گروهی (گروه الف) معتقدن که هر جا متوجه وجود "تشخیص" شدیم، لامحاله بایستی به وجود "استعاره‌ی مکنیه" هم قائل بشیم. به عبارت دیگه، تشخیص همواره در ساخت استعاره‌ی مکنیه امکان بروز پیدا می‌کنه.
◀️ گروه دیگری(گروه ب) اما معتقدن تشخیص، صرفا از رهگذر استعاره‌ی مکنیه ظهور نمی‌کنه. به عبارت دیگه، تشخیص بجز در ساخت استعاره مکنیه، در ساخت تشبیه هم قابل احرازه.
◀️ مشخصاً محل نزاع این دو گروه، چنین جمله‌ای هست:
۱ ) شمع همچون علی می‌گرید.
◀️ گروه الف، اعتقاد دارن "شمع" شخصیت انسانی خودش رو از رهگذر استعاره به دست آورده.
در همین گروه الف، استدلال‌ها و صورت‌بندی‌ها البته مختلفه:
الف/۱) گریستن یک بار نسبت داده شده به مشبه‌به(علی) و بار دیگه نسبت داده شده به مشبه(شمع). بنابراین بدون هیچ مشکلی استعاره‌ی مکنیه قابل دریافته در این نسبت اخیر. وجود زمینه‌ی تشبیهی، مانع ظهور استعاره‌ی مکنیه نیست.
الف/۲) از دو زاویه میشه بهش نگاه کرد و این درست نیست که به یک نگاه بسنده بشه: از یک زاویه ما تشبیه داریم و از زاویه‌ی دیگه استعاره. نمیشه منکر وجود تشبیه شد، اما از یه نگاه دیگه نمیشه تشخیص رو دریافت کرد و وجود استعاره‌ی مکنیه رو انکار کرد. هر تشخیصی استعاره‌ی مکنیه‌ست و لاغیر.
الف/۳) ما در وجه‌شبه(گریستن) با استخدام مواجهیم. گریستن برای مشبه‌به(علی) در معنای حقیقی‌ش و برای مشبه(شمع) در معنای مجازی خودش یعنی "ذوب‌شدن" به کار رفته. از ارتباط وجه‌شبه با مشبه (گریستن شمع) تشخیص ظهور کرده و این تشخیص هم نوعی استعاره‌ی مکنیه‌ست.
الف/۴) شمع از پیش و در ذهن شاعر/نویسنده ابتدا انسان تصور شده و سپس در زنجیره‌ی کلام وارد شده و شخصیت خودش رو از همنشینی با سایر اجزای ظاهر کلام نگرفته. به عبارت دیگه تشخیص باز هم در قالب استعاره‌ی مکنیه ممکن شده.
◀️ گروه ب اما، بر این باوره که از حیث سنت، استعاره‌ی مکنیه صورت فشرده‌ی تشبیه هست؛ یعنی درک ما از استعاره‌ی مکنیه‌ای چون:
● شمع می‌گرید.
این هست:
○ شمع [همچون انسان] می‌گرید.
در هر دو شکل، وجه‌شبه(گریستن) که یک حس و فعل انسانی هست، از مشبه‌به(انسان) اخذ شده و به مشبه(شمع) نسبت داده شده؛ با این تفاوت که در ساخت تشبیه، "مشبه‌به" در کلام ظاهره، اما در ساخت استعاره، مشبه‌به "کاهش" پیدا کرده. بنابراین ظهور و عدم ظهور مشبه‌به در شخصیت‌دار شدن شمع تاثیری نداره. به عبارت دیگه، تشخیص در هر دو ساختِ تشبیه و استعاره مکنیه، امکان وقوع داره.
گروه ب در جواب جزئیات مدعیات گروه الف هم توضیحاتی متناظر ارائه میده:
ب/۱) مشبه‌به(علی) که از مصادیق انسان هست، بالفعل در کلام اومده، بنابراین استعاره‌ای وجود نداره! پس نمیشه با پارچه‌انداختن روی مشبه‌به، وجه‌شبه رو نسبت داد به مشبه و مدعی شد ما استعاره‌ی مکنیه داریم! این تناقض محرزی هست.
ب/۲) نگاه از دو زاویه هم مبتلا به همون تناقضه. نمیشه در صورت کلام به استعاره و تشبیه یکجا قائل شد. مشکل این گروه اینه که تشخیص رو از پیش به استعاره‌ی مکنیه گره زده‌ن و هر جا تشخیص احساس میکنن دنبال توجیه استعاری قضیه هستن!
ب/۳) قائل‌شدن به استخدام تناقض رو مضاعف می‌کنه! تناقض اول همونه که توضیح دادیم: نمیشه استعاره و تشبیه رو یکجا داشته باشیم در اون جمله و با اون شرایط. اما تناقض جدید اینه که اگر "گریستن" رو در نسبت با "شمع" مجازاً بمعنای "ذوب‌شدن" بگیریم، عملاً منکر وجود تشخیص شدیم! ذوب‌شدنِ شمع که دیگه عملی انسانی نیست. پس کسی که با قائل‌شدن به استخدام به استعاره‌ی مکنیه و تشخیص هم قائل میشه دچار تناقض پیچیده‌ست.
ب/۴) ما زمانی می‌تونیم به استعاره بودن عنصری زبانی اذعان کنیم که "قرینه" داشته باشیم براش. بدون این ضابطه استعاره و غیر استعاره مفهوم خودش رو از دست میده. پس نمیشه قائل شد به اینکه شاعر از پیش و در ذهن خودش شمع رو انسان تصور کرده و بعد در جمله بکار برده!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ گروهی (گروه الف) معتقدن که هر جا متوجه وجود "تشخیص" شدیم، لامحاله بایستی به وجود "استعاره‌ی مکنیه" هم قائل بشیم. به عبارت دیگه، تشخیص همواره در ساخت استعاره‌ی مکنیه امکان بروز پیدا می‌کنه.
◀️ گروه دیگری(گروه ب) اما معتقدن تشخیص، صرفا از رهگذر استعاره‌ی مکنیه ظهور نمی‌کنه. به عبارت دیگه، تشخیص بجز در ساخت استعاره مکنیه، در ساخت تشبیه هم قابل احرازه.
◀️ مشخصاً محل نزاع این دو گروه، چنین جمله‌ای هست:
۱ ) شمع همچون علی می‌گرید.
◀️ گروه الف، اعتقاد دارن "شمع" شخصیت انسانی خودش رو از رهگذر استعاره به دست آورده.
در همین گروه الف، استدلال‌ها و صورت‌بندی‌ها البته مختلفه:
الف/۱) گریستن یک بار نسبت داده شده به مشبه‌به(علی) و بار دیگه نسبت داده شده به مشبه(شمع). بنابراین بدون هیچ مشکلی استعاره‌ی مکنیه قابل دریافته در این نسبت اخیر. وجود زمینه‌ی تشبیهی، مانع ظهور استعاره‌ی مکنیه نیست.
الف/۲) از دو زاویه میشه بهش نگاه کرد و این درست نیست که به یک نگاه بسنده بشه: از یک زاویه ما تشبیه داریم و از زاویه‌ی دیگه استعاره. نمیشه منکر وجود تشبیه شد، اما از یه نگاه دیگه نمیشه تشخیص رو دریافت کرد و وجود استعاره‌ی مکنیه رو انکار کرد. هر تشخیصی استعاره‌ی مکنیه‌ست و لاغیر.
الف/۳) ما در وجه‌شبه(گریستن) با استخدام مواجهیم. گریستن برای مشبه‌به(علی) در معنای حقیقی‌ش و برای مشبه(شمع) در معنای مجازی خودش یعنی "ذوب‌شدن" به کار رفته. از ارتباط وجه‌شبه با مشبه (گریستن شمع) تشخیص ظهور کرده و این تشخیص هم نوعی استعاره‌ی مکنیه‌ست.
الف/۴) شمع از پیش و در ذهن شاعر/نویسنده ابتدا انسان تصور شده و سپس در زنجیره‌ی کلام وارد شده و شخصیت خودش رو از همنشینی با سایر اجزای ظاهر کلام نگرفته. به عبارت دیگه تشخیص باز هم در قالب استعاره‌ی مکنیه ممکن شده.
◀️ گروه ب اما، بر این باوره که از حیث سنت، استعاره‌ی مکنیه صورت فشرده‌ی تشبیه هست؛ یعنی درک ما از استعاره‌ی مکنیه‌ای چون:
● شمع می‌گرید.
این هست:
○ شمع [همچون انسان] می‌گرید.
در هر دو شکل، وجه‌شبه(گریستن) که یک حس و فعل انسانی هست، از مشبه‌به(انسان) اخذ شده و به مشبه(شمع) نسبت داده شده؛ با این تفاوت که در ساخت تشبیه، "مشبه‌به" در کلام ظاهره، اما در ساخت استعاره، مشبه‌به "کاهش" پیدا کرده. بنابراین ظهور و عدم ظهور مشبه‌به در شخصیت‌دار شدن شمع تاثیری نداره. به عبارت دیگه، تشخیص در هر دو ساختِ تشبیه و استعاره مکنیه، امکان وقوع داره.
گروه ب در جواب جزئیات مدعیات گروه الف هم توضیحاتی متناظر ارائه میده:
ب/۱) مشبه‌به(علی) که از مصادیق انسان هست، بالفعل در کلام اومده، بنابراین استعاره‌ای وجود نداره! پس نمیشه با پارچه‌انداختن روی مشبه‌به، وجه‌شبه رو نسبت داد به مشبه و مدعی شد ما استعاره‌ی مکنیه داریم! این تناقض محرزی هست.
ب/۲) نگاه از دو زاویه هم مبتلا به همون تناقضه. نمیشه در صورت کلام به استعاره و تشبیه یکجا قائل شد. مشکل این گروه اینه که تشخیص رو از پیش به استعاره‌ی مکنیه گره زده‌ن و هر جا تشخیص احساس میکنن دنبال توجیه استعاری قضیه هستن!
ب/۳) قائل‌شدن به استخدام تناقض رو مضاعف می‌کنه! تناقض اول همونه که توضیح دادیم: نمیشه استعاره و تشبیه رو یکجا داشته باشیم در اون جمله و با اون شرایط. اما تناقض جدید اینه که اگر "گریستن" رو در نسبت با "شمع" مجازاً بمعنای "ذوب‌شدن" بگیریم، عملاً منکر وجود تشخیص شدیم! ذوب‌شدنِ شمع که دیگه عملی انسانی نیست. پس کسی که با قائل‌شدن به استخدام به استعاره‌ی مکنیه و تشخیص هم قائل میشه دچار تناقض پیچیده‌ست.
ب/۴) ما زمانی می‌تونیم به استعاره بودن عنصری زبانی اذعان کنیم که "قرینه" داشته باشیم براش. بدون این ضابطه استعاره و غیر استعاره مفهوم خودش رو از دست میده. پس نمیشه قائل شد به اینکه شاعر از پیش و در ذهن خودش شمع رو انسان تصور کرده و بعد در جمله بکار برده!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
چرا در مدارس ایران از آموزش مهارت های زندگی خبری نیست ؟
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
✳️ نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1️⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2️⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3️⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
✳️ نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ «ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها» (در «سمک عیار»)
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنانکه می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنانکه می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ روش‌های کشف و شفای کودک درون
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تعریف گناه در داستان های داستایوسکی
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ۷ نوع استراحتی که به آن نیاز داریم :
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه میکنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه میکنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ جلال آلِ احمد در ده برداشت
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و اینگونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و اینگونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نقیضه
❇️ ادیب قاسمی کرمانی یکی از طنزنویسان دوره قاجار است. وی کتاب خارستان را بر وزن گلستان سروده که یکی از نمونه های موفق نقیضه نویسی به شمار می آید.
◀️ متن زیر دو بخش دارد. بخش نخست، قسمتی از دیباچه گلستان و بخش دوم، نوشته ادیب قاسمی است که دیباچه گلستان را به طنز کشیده است. در این متن از واژگان و اصطلاحات شالبافی که شغل اغلب مردمِ کرمانِ آن روزگار بوده، بهره برده و از این رهگذر مناسبات اجتماعی دوره خود را نقد کرده است.
◀️ 1) گلستان
سعدی شیرازی (قرن هفتم) :
منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که بر آید
کز عهده شکرش به در آید
اعلموا آل داود شکراً و قلیل من عبادی الشکور
بنده همان به که ز تقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد
ور نه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که به جای آورد
باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندارد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظيفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردی بگسترد و دتیه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر گرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده. عصاره نالی به قدرت او شهد شایق شده تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری
****
◀️1)خارستان
حکیم قاسمی کرمانی ( قرن سیزدهم) :
صنعت خلوشی(1) را خف و ذل که تار شالش در کمال ظرافت است و به پود اندرش مزید لطافت. هر مکویی(2) که فرو می‌رود مفرج تار است و چون برمی‌گردد مدرج پود. پس از هر مکویی پودی لازم و پس از هر پودی دو دفتین(3) واجب.
از بازو ذنچ(4) که برآید
کز عهده دفتین به در آید
نسّجوا آل دفتین نسجاً و کثیرٌ من عبادی الناسجون
بچه همان به که نخستین قدم
روی سوی چاله کند صبحدم
ور نه وجودش تو بمیری که کس
می نتوان گفت به است از عدم
صوت جان فزای دفتینش را هر گوشی نشنیده و صیت شال گرانبهای سنگینش همه جا رسیده. پرده غیرت و آبرو ندرد و جز میوه نخل بازو نخورد.
ای خلوشی که با سر ناخن
کارها می کنی و می لافی
کی بری منت از سیاه و سپید
تو که شب تا به صبح می بافی
خلیفه(5) رشکین(6) نیفه(7)را فرموده که بَردستان(8) را قبای سبز چمنی بپوشاند و نوردان را به زیور تار ساده و الوان مزین فرماید و در نقد شال بی شبه و مثالش عقد سمک(9) را رشک محک سازد. رشته پشمین به قدرتش شال سنگین گشته و تار یکرنگی به صنعتش قطعه رنگین.
تار و پود و سمک و لیلک(10) و دفتین و نورد
مکو و پیشزن و سوزنو و شود و تغار
همه از بهر تو آماده و چاکروارند
حیف باشد که نبافی و بگردی بیکار
❇️ پی نوشت:
(1) خلوش: شاگرد شالباف، فرد عامی
(2)مکّو: ماکو، ابزار شالبافی
(3)دَفتین: دفته، شانه بافندگان
(4) ذنچ: آرنج دست
(5) خلیفه: یکی از رتبه های شالبافی میان استاد و بردست
(6) رِشک: شپش تازه متولد شده
(7) نیفه: بندکش شلوار، جای بند گذراندن شلوار
(8) بردست: وردست، شاگرد
(9) سمک: از ابزارهای شالبافی
(10) لیلک: چوبی از ابزارهای شالبافی
❇️ به لهجه کرمانی های اصیل
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ادیب قاسمی کرمانی یکی از طنزنویسان دوره قاجار است. وی کتاب خارستان را بر وزن گلستان سروده که یکی از نمونه های موفق نقیضه نویسی به شمار می آید.
◀️ متن زیر دو بخش دارد. بخش نخست، قسمتی از دیباچه گلستان و بخش دوم، نوشته ادیب قاسمی است که دیباچه گلستان را به طنز کشیده است. در این متن از واژگان و اصطلاحات شالبافی که شغل اغلب مردمِ کرمانِ آن روزگار بوده، بهره برده و از این رهگذر مناسبات اجتماعی دوره خود را نقد کرده است.
◀️ 1) گلستان
سعدی شیرازی (قرن هفتم) :
منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که بر آید
کز عهده شکرش به در آید
اعلموا آل داود شکراً و قلیل من عبادی الشکور
بنده همان به که ز تقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد
ور نه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که به جای آورد
باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندارد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظيفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردی بگسترد و دتیه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر گرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده. عصاره نالی به قدرت او شهد شایق شده تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری
****
◀️1)خارستان
حکیم قاسمی کرمانی ( قرن سیزدهم) :
صنعت خلوشی(1) را خف و ذل که تار شالش در کمال ظرافت است و به پود اندرش مزید لطافت. هر مکویی(2) که فرو می‌رود مفرج تار است و چون برمی‌گردد مدرج پود. پس از هر مکویی پودی لازم و پس از هر پودی دو دفتین(3) واجب.
از بازو ذنچ(4) که برآید
کز عهده دفتین به در آید
نسّجوا آل دفتین نسجاً و کثیرٌ من عبادی الناسجون
بچه همان به که نخستین قدم
روی سوی چاله کند صبحدم
ور نه وجودش تو بمیری که کس
می نتوان گفت به است از عدم
صوت جان فزای دفتینش را هر گوشی نشنیده و صیت شال گرانبهای سنگینش همه جا رسیده. پرده غیرت و آبرو ندرد و جز میوه نخل بازو نخورد.
ای خلوشی که با سر ناخن
کارها می کنی و می لافی
کی بری منت از سیاه و سپید
تو که شب تا به صبح می بافی
خلیفه(5) رشکین(6) نیفه(7)را فرموده که بَردستان(8) را قبای سبز چمنی بپوشاند و نوردان را به زیور تار ساده و الوان مزین فرماید و در نقد شال بی شبه و مثالش عقد سمک(9) را رشک محک سازد. رشته پشمین به قدرتش شال سنگین گشته و تار یکرنگی به صنعتش قطعه رنگین.
تار و پود و سمک و لیلک(10) و دفتین و نورد
مکو و پیشزن و سوزنو و شود و تغار
همه از بهر تو آماده و چاکروارند
حیف باشد که نبافی و بگردی بیکار
❇️ پی نوشت:
(1) خلوش: شاگرد شالباف، فرد عامی
(2)مکّو: ماکو، ابزار شالبافی
(3)دَفتین: دفته، شانه بافندگان
(4) ذنچ: آرنج دست
(5) خلیفه: یکی از رتبه های شالبافی میان استاد و بردست
(6) رِشک: شپش تازه متولد شده
(7) نیفه: بندکش شلوار، جای بند گذراندن شلوار
(8) بردست: وردست، شاگرد
(9) سمک: از ابزارهای شالبافی
(10) لیلک: چوبی از ابزارهای شالبافی
❇️ به لهجه کرمانی های اصیل
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔶 محله‌های تهران شبیه کیست؟!
▫️هر تکّه از تهران گویی شخصیت شبه انسانی دارد. انگار بیست و چند زن و مرد کنار هم یک چیدمان انسانی ساخته‌اند که نامش تهران است.
▫️از آن بالا نیاوران، یک مرد ثروتمند کراواتی است، کت و شلوار فرانسوی بر تنش سفارشی دوخته شده، روی مبل چرمی لم داده، پشت سرش حرف‌ها زیاد است ولی او با پول دهان‌ها را می‌بندد.
▫️سعادت‌آباد، تازه به دوران رسیده است، تلاش زیادی کرده تا گران بخرد و بپوشد ولی از راه رفتنش پیداست اصالت ندارد. چشم‌هایش دو دو می‌زند، نگران انتقام کسی است که هیچ‌کس نمی‌داند کیست جز خودش.
▫️ولنجک، زن ماتیک‌زده‌ای است که پالتوپوست تنش است، دو معشوق دارد، او پا روی پا انداخته با کفش فندی و سیگار مارلبرو گُلد از پنجره پنت‌هاوسش به نقطه‌ای نامعلوم نگاه می‌کند.
▫️شوش، مرد معتادی است که متجاهر می‌نامندش. افسریه، مرد میان‌سالِ دو شغله است. آریاشهر، زن کارمندی است که تاب زندگی خسته‌کننده متأهلی را نداشته و روی پای خودش ایستاده.
▫️تهران‌پارس، مرد متوسط وامانده‌ای است که صورتش هنوز با سیلی سرخ است، شهرک غرب، کارخانه‌دار و سیاستمدار است، از سرتاپای او دروغ و چپاول می‌بارد، بی‌تفاوت به فقر خزنده‌ای است که سرش از خزانه پیداست، روی راک چِیر کنیاک می‌نوشد.
▫️یافت‌آباد، پیک موتوری است. گیشا، دختر رویاپرداز تهران است. امیرآباد پسر لیسانسی است که به حشیش پناه برده. خیابان ولی‌عصر، از میدان تا راه آهن بیوه تنهاست، از میدان تا تجریش پااندازِ شب‌های تهران.
▫️منیریه، زنِ هنوز عاشقی است که خوشنویسی می‌کند. مجیدیه، پسر فیلسوف مسلک یه لا قبا. میدان هفت تیر، مرد تنهای شب است. اکباتان، پسر گیتار به دوشی است که کنار ایستگاه‌های مترو، پینک فلوید می‌نوازد.
▫️میرداماد، دلال بورس است. فرمانیه، پدرسالارِ ثروتمندی که فرزندانش را منتظر تقسیم ارث گذاشته. چیتگر، زنی است که چایش همیشه یخ می‌کند، لب نزده. یوسف‌آباد هم مردی است که همیشه روی مبل می‌خوابد.
▫️حکیمیه، سرهنگ پاسداری است نگرانِ دختر نوجوانش. کهریزک، پیرمردی است که فراموشی دارد. ستّارخان، زن تنهایی است که تا دیروقت حافظ می‌خواند. تقاطع گاندی و جردن، بوسه تابستانیِ شاهرخ و سمیه است که جاودانه شده.
▫️آه از دَروس، زن زیبای پیانیستی که سمفونی شماره نُه بتهوون می‌نوازد و موهایش غرق عطر آمواژ آنر ...
▫️تهران، اجتماع زنان و مردانی است که در فقر و تبعیض و ترس درهم تنیده‌اند، تماس چشمی آنها باهم آزار دهنده است، یکی خمار است دیگری نشئه، یکی از سیری حالت تهوع دارد دیگری از گرسنگی زردآب بالا آورده.
▫️تهران، اجتماع مردان و زنانی است که در خیالِ زندگی آن دیگری روز را شب می‌کنند.
✍رسول اسدزاده
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
▫️هر تکّه از تهران گویی شخصیت شبه انسانی دارد. انگار بیست و چند زن و مرد کنار هم یک چیدمان انسانی ساخته‌اند که نامش تهران است.
▫️از آن بالا نیاوران، یک مرد ثروتمند کراواتی است، کت و شلوار فرانسوی بر تنش سفارشی دوخته شده، روی مبل چرمی لم داده، پشت سرش حرف‌ها زیاد است ولی او با پول دهان‌ها را می‌بندد.
▫️سعادت‌آباد، تازه به دوران رسیده است، تلاش زیادی کرده تا گران بخرد و بپوشد ولی از راه رفتنش پیداست اصالت ندارد. چشم‌هایش دو دو می‌زند، نگران انتقام کسی است که هیچ‌کس نمی‌داند کیست جز خودش.
▫️ولنجک، زن ماتیک‌زده‌ای است که پالتوپوست تنش است، دو معشوق دارد، او پا روی پا انداخته با کفش فندی و سیگار مارلبرو گُلد از پنجره پنت‌هاوسش به نقطه‌ای نامعلوم نگاه می‌کند.
▫️شوش، مرد معتادی است که متجاهر می‌نامندش. افسریه، مرد میان‌سالِ دو شغله است. آریاشهر، زن کارمندی است که تاب زندگی خسته‌کننده متأهلی را نداشته و روی پای خودش ایستاده.
▫️تهران‌پارس، مرد متوسط وامانده‌ای است که صورتش هنوز با سیلی سرخ است، شهرک غرب، کارخانه‌دار و سیاستمدار است، از سرتاپای او دروغ و چپاول می‌بارد، بی‌تفاوت به فقر خزنده‌ای است که سرش از خزانه پیداست، روی راک چِیر کنیاک می‌نوشد.
▫️یافت‌آباد، پیک موتوری است. گیشا، دختر رویاپرداز تهران است. امیرآباد پسر لیسانسی است که به حشیش پناه برده. خیابان ولی‌عصر، از میدان تا راه آهن بیوه تنهاست، از میدان تا تجریش پااندازِ شب‌های تهران.
▫️منیریه، زنِ هنوز عاشقی است که خوشنویسی می‌کند. مجیدیه، پسر فیلسوف مسلک یه لا قبا. میدان هفت تیر، مرد تنهای شب است. اکباتان، پسر گیتار به دوشی است که کنار ایستگاه‌های مترو، پینک فلوید می‌نوازد.
▫️میرداماد، دلال بورس است. فرمانیه، پدرسالارِ ثروتمندی که فرزندانش را منتظر تقسیم ارث گذاشته. چیتگر، زنی است که چایش همیشه یخ می‌کند، لب نزده. یوسف‌آباد هم مردی است که همیشه روی مبل می‌خوابد.
▫️حکیمیه، سرهنگ پاسداری است نگرانِ دختر نوجوانش. کهریزک، پیرمردی است که فراموشی دارد. ستّارخان، زن تنهایی است که تا دیروقت حافظ می‌خواند. تقاطع گاندی و جردن، بوسه تابستانیِ شاهرخ و سمیه است که جاودانه شده.
▫️آه از دَروس، زن زیبای پیانیستی که سمفونی شماره نُه بتهوون می‌نوازد و موهایش غرق عطر آمواژ آنر ...
▫️تهران، اجتماع زنان و مردانی است که در فقر و تبعیض و ترس درهم تنیده‌اند، تماس چشمی آنها باهم آزار دهنده است، یکی خمار است دیگری نشئه، یکی از سیری حالت تهوع دارد دیگری از گرسنگی زردآب بالا آورده.
▫️تهران، اجتماع مردان و زنانی است که در خیالِ زندگی آن دیگری روز را شب می‌کنند.
✍رسول اسدزاده
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پنج نشانه برای اینکه هوش معنوی دارید!
✳️ بر اساس دیدگاه پروفسور ایمونز
❇️ کمی به عقب برگردیم. هوش هیجانی در برابر هوش عقلایی مطرح شد. و پنجره جدیدی را برای همه ما باز کرد اما بعد از مدتی معلوم شد که نیاز به یک مفهوم جدید داریم: هوش معنوی. هوش عقلایی (IQ) هوش اولیه ماست و به ما کمک می‌کند تا فرمول‌ها و اعداد را بفهمیم و توانایی یادگیری بالایی داشته باشیم. هوش هیجانی (EQ) به ما کمک می‌کند تا احساسات و عواطف و هیجانات خود و دیگران را درک کنیم و با دیگران به گونه‌ای بهتر تعامل کنیم. اما هوش معنوی (SQ) به ما کمک می‌کند که تا با فرا گذشتن از دنیای شناخته شده ودیدنی به جهانی متعالی قدم بگذاریم. با جهان یکی شویم و معنای زندگی را دریابیم.
یکی از معروف ترین نظریه‌پردازان هوش معنوی استاد دانشگاه کالیفرنیا پروفسور ایمونز است.
◀️ او پنج مولفه هوش معنوی را اینگونه تشریح می‌کند:
1- توانایی گذار؛ توانایی فراگذشتن از جهان فیزیکی، مادی و جسمانی و گذار یا اتصال به جهانی سطح بالاتر.
2- توانایی درک آگاهی شدت یافته: توانایی ورود به حالت‌های معنوی از آگاهی شدت یافته (عرفان). آگاهی از یک واقعیت غایی که شکل احساس یگانگی یا وحدت به خود می گیرد و در آن همه مرزها از بین می‌روند و همه چیز در یک کلیت متحد درک می‌شوند.
3- توانایی تقدیس: توانایی گره زدن فعالیت‌ها، حوادث و روابط زندگی روزمره با احساسی از تقدس.
تقدیس مولفه سوم هوش معنوی است. تقدیس به معنای درک حضور خداوند در فعالیت‌های معمولی روزمره است. به گفته ایمونز تحقیقات معاصر نشان می‌دهد که تقدیس پیامدهای مهمی دارد. مثلا زمانی که کار به‌عنوان یک مسوولیت معنوی/مذهبی به‌جای شغل تلقی می‌شود، یا وقتی که وظیفه والدین به‌عنوان یک مسئولیت مقدس در نظر گرفته می‌شود، متفاوت از زمانی است که صرفاً به آن به عنوان یک کار یا رفتار روزانه نگاه می‌شود. حتی فعالیت‌های به ظاهر معمولی مانند دویدن یا گلف می‌توانند با رویکرد معنوی آغشته شوند. در فیلم ارابه‌های آتش، اریک لیدل می گوید «وقتی می‌دوم، لذت او را احساس می‌کنم». تقدیس دینی زمانی اتفاق می‌افتد که خود، خانواده، خانه، شغل و اهداف با امر مقدس آغشته باشد.
4- توانایی رفتار فضیلت‌مندانه مانند بخشش، سپاسگزاری، فروتنی، احساس شفقت، ابراز عشق و ... به شیوه ای پایدار. به تعبیری فضیلت‌ها را به‌عنوان «تعالی‌های اکتسابی شخص» تعریف می‌کنند. عده ای معتقدند که انضباط نفسانی (خودکنترلی) ویژگی اصلی روانشناختی است که زیربنای اکثر فضایل است و برای موفقیت تقریباً در تمام حوزه‌های زندگی ضروری است. به همین ترتیب، شکست‌های خودکنترلی در قلب هفت گناه مرگ‌بار نهفته است: شکم‌بارگی، تنبلی، غرور، خشم، طمع، شهوت و حسادت. هوش معنوی باعث می شود که از طریق تقویت انضباط نفسانی، رفتار فضیلت‌مندانه پایدار داشته باشیم.
5- توانایی حل مساله. استفاده از منابع معنوی در حل مسائل زندگی
کسانی که هوش معنوی بالاتری دارند می توانند از هوش معنوی خود برای حل مسایل زندگی استفاده کنند و راحت‌تر از چالش‌های بزرگ، فقدان ها، شکست‌ها، دو راهی‌ها عبور کنند. هوش معنوی توانایی حل مساله را در زندگی بالا می‌برد.(رفرنس)
✳️ پیشنهاد پایانی
❇️ بنابراین برای اینکه درک کنیم که چقدر از نظر معنوی باهوش هستیم این چند سوال ساده را از خود بپرسیم؟
1) آیا می‌توانم فراتر از جهان دیدنی و جسمانی، با دنیای دیگری هم ارتباط برقرار کنم؟
2) آیا در لحظاتی از زندگی دریافته‌ام که این جهان یک کل یکپارچه است و همه چیز به هم متصل است؟
3) آیا می‌توانم نان خریدن، کار کردن و بازی کردنم را به خداوند گره بزنم؟
4) آیا شغلم، خانواده‌ام، تحصیلم، تفریح و ورزشم به خدا آغشته است یا نه؟
5) آیا معنویت در من باعث می شود که بتوانم با آرامش و امیدواری بیشتری مسایل زندگی‌ام را حل و فصل کنم؟
6) آیا معنویت در من باعث می‌شود که دیگران را بیشتر و کم‌توقع‌تر دوست بدارم؟
7) آیا معنویت در من باعث می‌شود که انضباط نفسانی بیشتری داشته باشم؟
برای هوش معنوی پرسشنامه های متعددی وجود دارد اما فعلا برای شروع از همین 7 پرسش ساده اما بنیادی شروع کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بر اساس دیدگاه پروفسور ایمونز
❇️ کمی به عقب برگردیم. هوش هیجانی در برابر هوش عقلایی مطرح شد. و پنجره جدیدی را برای همه ما باز کرد اما بعد از مدتی معلوم شد که نیاز به یک مفهوم جدید داریم: هوش معنوی. هوش عقلایی (IQ) هوش اولیه ماست و به ما کمک می‌کند تا فرمول‌ها و اعداد را بفهمیم و توانایی یادگیری بالایی داشته باشیم. هوش هیجانی (EQ) به ما کمک می‌کند تا احساسات و عواطف و هیجانات خود و دیگران را درک کنیم و با دیگران به گونه‌ای بهتر تعامل کنیم. اما هوش معنوی (SQ) به ما کمک می‌کند که تا با فرا گذشتن از دنیای شناخته شده ودیدنی به جهانی متعالی قدم بگذاریم. با جهان یکی شویم و معنای زندگی را دریابیم.
یکی از معروف ترین نظریه‌پردازان هوش معنوی استاد دانشگاه کالیفرنیا پروفسور ایمونز است.
◀️ او پنج مولفه هوش معنوی را اینگونه تشریح می‌کند:
1- توانایی گذار؛ توانایی فراگذشتن از جهان فیزیکی، مادی و جسمانی و گذار یا اتصال به جهانی سطح بالاتر.
2- توانایی درک آگاهی شدت یافته: توانایی ورود به حالت‌های معنوی از آگاهی شدت یافته (عرفان). آگاهی از یک واقعیت غایی که شکل احساس یگانگی یا وحدت به خود می گیرد و در آن همه مرزها از بین می‌روند و همه چیز در یک کلیت متحد درک می‌شوند.
3- توانایی تقدیس: توانایی گره زدن فعالیت‌ها، حوادث و روابط زندگی روزمره با احساسی از تقدس.
تقدیس مولفه سوم هوش معنوی است. تقدیس به معنای درک حضور خداوند در فعالیت‌های معمولی روزمره است. به گفته ایمونز تحقیقات معاصر نشان می‌دهد که تقدیس پیامدهای مهمی دارد. مثلا زمانی که کار به‌عنوان یک مسوولیت معنوی/مذهبی به‌جای شغل تلقی می‌شود، یا وقتی که وظیفه والدین به‌عنوان یک مسئولیت مقدس در نظر گرفته می‌شود، متفاوت از زمانی است که صرفاً به آن به عنوان یک کار یا رفتار روزانه نگاه می‌شود. حتی فعالیت‌های به ظاهر معمولی مانند دویدن یا گلف می‌توانند با رویکرد معنوی آغشته شوند. در فیلم ارابه‌های آتش، اریک لیدل می گوید «وقتی می‌دوم، لذت او را احساس می‌کنم». تقدیس دینی زمانی اتفاق می‌افتد که خود، خانواده، خانه، شغل و اهداف با امر مقدس آغشته باشد.
4- توانایی رفتار فضیلت‌مندانه مانند بخشش، سپاسگزاری، فروتنی، احساس شفقت، ابراز عشق و ... به شیوه ای پایدار. به تعبیری فضیلت‌ها را به‌عنوان «تعالی‌های اکتسابی شخص» تعریف می‌کنند. عده ای معتقدند که انضباط نفسانی (خودکنترلی) ویژگی اصلی روانشناختی است که زیربنای اکثر فضایل است و برای موفقیت تقریباً در تمام حوزه‌های زندگی ضروری است. به همین ترتیب، شکست‌های خودکنترلی در قلب هفت گناه مرگ‌بار نهفته است: شکم‌بارگی، تنبلی، غرور، خشم، طمع، شهوت و حسادت. هوش معنوی باعث می شود که از طریق تقویت انضباط نفسانی، رفتار فضیلت‌مندانه پایدار داشته باشیم.
5- توانایی حل مساله. استفاده از منابع معنوی در حل مسائل زندگی
کسانی که هوش معنوی بالاتری دارند می توانند از هوش معنوی خود برای حل مسایل زندگی استفاده کنند و راحت‌تر از چالش‌های بزرگ، فقدان ها، شکست‌ها، دو راهی‌ها عبور کنند. هوش معنوی توانایی حل مساله را در زندگی بالا می‌برد.(رفرنس)
✳️ پیشنهاد پایانی
❇️ بنابراین برای اینکه درک کنیم که چقدر از نظر معنوی باهوش هستیم این چند سوال ساده را از خود بپرسیم؟
1) آیا می‌توانم فراتر از جهان دیدنی و جسمانی، با دنیای دیگری هم ارتباط برقرار کنم؟
2) آیا در لحظاتی از زندگی دریافته‌ام که این جهان یک کل یکپارچه است و همه چیز به هم متصل است؟
3) آیا می‌توانم نان خریدن، کار کردن و بازی کردنم را به خداوند گره بزنم؟
4) آیا شغلم، خانواده‌ام، تحصیلم، تفریح و ورزشم به خدا آغشته است یا نه؟
5) آیا معنویت در من باعث می شود که بتوانم با آرامش و امیدواری بیشتری مسایل زندگی‌ام را حل و فصل کنم؟
6) آیا معنویت در من باعث می‌شود که دیگران را بیشتر و کم‌توقع‌تر دوست بدارم؟
7) آیا معنویت در من باعث می‌شود که انضباط نفسانی بیشتری داشته باشم؟
برای هوش معنوی پرسشنامه های متعددی وجود دارد اما فعلا برای شروع از همین 7 پرسش ساده اما بنیادی شروع کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔷 انواع شیوه‌های خاطره‌نگاری
🔸 خاطره‌نویسی تمرینی عمیقاً شخصی است ولی می تواند تأثیر اجتماعی نیز داشته باشد. کتاب خاطرات می تواند به انتقال تجربیات کمک کند و زندگی خوانندگان را بهبود بخشد. مشخصه مهم خاطره‌نگاری این است که مردم به ظاهر عادی نیز می‌توانند در آن سهیم باشند؛ زیرا داستانهای جذابی برای گفتن دارند. در زیر به چند نمونه از قالب‌های خاطره‌نگاری پرداخته شده است:
🎋آرزوی درون
▫️نویسنده به طور خاص به آرزو یا هدفی می‌پردازد که به آن رسیده است. در نتیجه، کل خاطرات در راستای رسیدن به خواسته‌ها شکل می‌گیرد. برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند از اوج شروع کنند. به‌عنوان مثال، یک ورزشکار المپیکی ابتدا موفقیت خود را توصیف می‌کند و سپس درباره سرگذشت خود می‌نویسد و خواننده را به سفری می‌برد که به لحظه مدال‌آوری منتهی می‌شود. برخی دیگر از نویسندگان ترجیح می‌دهند از ابتدای سفر خود شروع کنند. همانطور که آنها داستان را روایت می‌کنند، مخاطب متوجه می‌شود موضوع اصلی، تمایل به دستیابی به چیزی است که در ادامه به دست می‌آید. در نتیجه برخلاف قالب قبل، لحظه اوج (تحقق آرزوی درون) بسیار دیرتر در داستان می‌آید.
🛣 دست‌اندازهای جاده
برخی از خاطره‌انگیزترین خاطرات، در مشکلات به وجود می‌آیند. قالب دست‌اندازهای جاده معمولاً از ترتیب زمانی پیروی می‌کند، به‌خصوص اگر سوژه مجبور باشد یکی پس از دیگری دست‌اندازهای زندگی‌اش را رد کند. به طور کلی، این قالب، خوانندگان را به مسیری سخت اما پر از درس‌ها و بینش‌های ارزشمند می‌برد. به‌عنوان مثال، یک رهبر نظامی را در نظر بگیرید که همه چیزهایی را که در طول جنگ از سر گذرانده، توصیف می‌کند. داستان حول مشکلاتی است که سوژه با آن روبه‌رو شده است و بر آنها غلبه کرده است. نویسنده باید نشان دهد که چگونه غلبه بر مشکلات، او را به شخصی که امروز هست، تبدیل کرده. به‌عبارت دیگر، اگر چالش‌هایی که با آنها روبه‌رو بودند نبود، سوژه هرگز به آن فردی که هست تبدیل نمی‌شد.
🎢 سواری «ترن هوایی»
سواری «ترن هوایی» نوعی قالب خاطرات است که خوانندگان را به ماجراجویی در تعدادی مکان، شرایط، شخصیت‌ها و رویدادهای متنوع می‌برد و مخاطب از یک رویداد، زمان و مکان به رویداد دیگر جهش می‌کند. از مزایای این روش، درگیر شدن مخاطب و تمایل برای ادامه است. یک ترن هوایی باید داستان شخصی نویسنده را به کل جهان مرتبط کند. افکار، تجربیات و احساسات آنها باید در یک طرح بزرگ‌تر قرار گیرد. این رویکرد، نویسنده را قادر می‌سازد تا دیدگاهی هیجان انگیز به خوانندگان ارائه دهد. از معایب این روش ناتوانی در پیوند دادن رویدادها به اندازه کافی است که منجر به گیجی مخاطب می شود، زیرا در این نوع خاطره‌نگاری اغلب با زمان “بازی” می‌شود.
🔴 نقاط عطف
در روش «نقاط عطف» روایت بر روی رویدادهای منحصر به فرد و تغییر دهنده زندگی متمرکز می‌شود. این اتفاقات می‌توانند خوب یا بد باشند؛ مثلاً جودی کالینز خواننده بلوز درباره خاطراتش توضیح می‌دهد که چگونه از دست دادن پسرش به نقطه عطف مهمی در زندگی او تبدیل شده است و به او اجازه داد تا فرد بهتری شود. بنابراین، علی‌رغم رویداد ناامیدکننده‌ای که نمای کلی او را نسبت به زندگی نشان می‌دهد، داستان نتیجه مثبتی را ارائه می‌دهد. اغلب هنرمندان داستانی درباره چگونگی شهرت خود دارند که جزء نقاط عطف زندگی آنهاست. یک آهنگ موفق یا بخشی از یک فیلم، آنها را یک شبه به شهرت می‌رساند. یک شخص عادی نیز می‌تواند درآمدهای غیرمنتظره داشته باشد و یا در لاتاری برنده شود و زندگی اش متحول گردد. هنگام استفاده از نقاط عطف مثبت، نویسنده باید مطمئن شود که درس مهمی را منتقل می‌کند و زندگی‌اش هرگز دوباره مثل قبل نشده است. در این شیوه، کمتر به جزئیات مربوط به دوران کودکی، سابقه خانوادگی یا تجربیات حرفه‌ای نویسنده توجه می‌شود، مگر اینکه مستقیماً به رویداد اصلی کمک کند.
🔸 «تاریخ پژوهان یادگارآفرین»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔸 خاطره‌نویسی تمرینی عمیقاً شخصی است ولی می تواند تأثیر اجتماعی نیز داشته باشد. کتاب خاطرات می تواند به انتقال تجربیات کمک کند و زندگی خوانندگان را بهبود بخشد. مشخصه مهم خاطره‌نگاری این است که مردم به ظاهر عادی نیز می‌توانند در آن سهیم باشند؛ زیرا داستانهای جذابی برای گفتن دارند. در زیر به چند نمونه از قالب‌های خاطره‌نگاری پرداخته شده است:
🎋آرزوی درون
▫️نویسنده به طور خاص به آرزو یا هدفی می‌پردازد که به آن رسیده است. در نتیجه، کل خاطرات در راستای رسیدن به خواسته‌ها شکل می‌گیرد. برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند از اوج شروع کنند. به‌عنوان مثال، یک ورزشکار المپیکی ابتدا موفقیت خود را توصیف می‌کند و سپس درباره سرگذشت خود می‌نویسد و خواننده را به سفری می‌برد که به لحظه مدال‌آوری منتهی می‌شود. برخی دیگر از نویسندگان ترجیح می‌دهند از ابتدای سفر خود شروع کنند. همانطور که آنها داستان را روایت می‌کنند، مخاطب متوجه می‌شود موضوع اصلی، تمایل به دستیابی به چیزی است که در ادامه به دست می‌آید. در نتیجه برخلاف قالب قبل، لحظه اوج (تحقق آرزوی درون) بسیار دیرتر در داستان می‌آید.
🛣 دست‌اندازهای جاده
برخی از خاطره‌انگیزترین خاطرات، در مشکلات به وجود می‌آیند. قالب دست‌اندازهای جاده معمولاً از ترتیب زمانی پیروی می‌کند، به‌خصوص اگر سوژه مجبور باشد یکی پس از دیگری دست‌اندازهای زندگی‌اش را رد کند. به طور کلی، این قالب، خوانندگان را به مسیری سخت اما پر از درس‌ها و بینش‌های ارزشمند می‌برد. به‌عنوان مثال، یک رهبر نظامی را در نظر بگیرید که همه چیزهایی را که در طول جنگ از سر گذرانده، توصیف می‌کند. داستان حول مشکلاتی است که سوژه با آن روبه‌رو شده است و بر آنها غلبه کرده است. نویسنده باید نشان دهد که چگونه غلبه بر مشکلات، او را به شخصی که امروز هست، تبدیل کرده. به‌عبارت دیگر، اگر چالش‌هایی که با آنها روبه‌رو بودند نبود، سوژه هرگز به آن فردی که هست تبدیل نمی‌شد.
🎢 سواری «ترن هوایی»
سواری «ترن هوایی» نوعی قالب خاطرات است که خوانندگان را به ماجراجویی در تعدادی مکان، شرایط، شخصیت‌ها و رویدادهای متنوع می‌برد و مخاطب از یک رویداد، زمان و مکان به رویداد دیگر جهش می‌کند. از مزایای این روش، درگیر شدن مخاطب و تمایل برای ادامه است. یک ترن هوایی باید داستان شخصی نویسنده را به کل جهان مرتبط کند. افکار، تجربیات و احساسات آنها باید در یک طرح بزرگ‌تر قرار گیرد. این رویکرد، نویسنده را قادر می‌سازد تا دیدگاهی هیجان انگیز به خوانندگان ارائه دهد. از معایب این روش ناتوانی در پیوند دادن رویدادها به اندازه کافی است که منجر به گیجی مخاطب می شود، زیرا در این نوع خاطره‌نگاری اغلب با زمان “بازی” می‌شود.
🔴 نقاط عطف
در روش «نقاط عطف» روایت بر روی رویدادهای منحصر به فرد و تغییر دهنده زندگی متمرکز می‌شود. این اتفاقات می‌توانند خوب یا بد باشند؛ مثلاً جودی کالینز خواننده بلوز درباره خاطراتش توضیح می‌دهد که چگونه از دست دادن پسرش به نقطه عطف مهمی در زندگی او تبدیل شده است و به او اجازه داد تا فرد بهتری شود. بنابراین، علی‌رغم رویداد ناامیدکننده‌ای که نمای کلی او را نسبت به زندگی نشان می‌دهد، داستان نتیجه مثبتی را ارائه می‌دهد. اغلب هنرمندان داستانی درباره چگونگی شهرت خود دارند که جزء نقاط عطف زندگی آنهاست. یک آهنگ موفق یا بخشی از یک فیلم، آنها را یک شبه به شهرت می‌رساند. یک شخص عادی نیز می‌تواند درآمدهای غیرمنتظره داشته باشد و یا در لاتاری برنده شود و زندگی اش متحول گردد. هنگام استفاده از نقاط عطف مثبت، نویسنده باید مطمئن شود که درس مهمی را منتقل می‌کند و زندگی‌اش هرگز دوباره مثل قبل نشده است. در این شیوه، کمتر به جزئیات مربوط به دوران کودکی، سابقه خانوادگی یا تجربیات حرفه‌ای نویسنده توجه می‌شود، مگر اینکه مستقیماً به رویداد اصلی کمک کند.
🔸 «تاریخ پژوهان یادگارآفرین»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️شاعران رامشگر
🔷 در تمام ادوار تاریخی نوازندگان، خنیاگران و نقالان دوره‌گرد وظیفه‌ی سرگرم کردن و طربناکی مردم را به عهده داشتند.
مثلا خسرو پرویز به بزم می‌نشست و باربد و نکیسا آهنگ‌های خود را همراه با شعر می‌نواختند.
از داستانهای شاهنامه برمی‌آید که چامه به آواز و همراهی ساز خوانده می‌شده و بیشتر ویژه‌ی مدح بوده‌است.
سرود دختر آسیابان در مدح بهرام گور، چامه‌ی دختر برزین در مدح همین شاه، چامه‌های آرزو دختر ماهیار گوهر فروش در ستایش پدرش و بهرام میهمان او از این گونه است.
اشعار فارسی دری غالبا در یکی از پرده‌های موسیقی خوانده می‌شده و خود شاعر که در موسیقی دست داشته شعرش را به آواز می‌خوانده و اگر از آواز و صدای خوش بی‌بهره بود می‌بایست «راوی» داشته باشد تا شعرش را به آواز بخواند.
🔹رامشگران دوره‌گرد از مکانی به مکان دیگر رفته و اشعار حماسی و تغزلی محبوب مردم را به آواز می‌خوانده‌اند و آواز خود را با چنگ و بربط و رود همراهی می‌کرده‌اند. بیشتر شاعران ایران (البته جز کسانی مانند ناصر خسرو و ابن یمین و شبستری) وابسته به دربار و اشراف بوده‌اند و با پشتیبانی آنها می‌توانستند هنرهای شاعری و موسیقی را_ که از نظر کیشداران وسیله‌ی لهو و لعب و مایه‌ی خسران دنیا و آخرت بود_ پیش ببرند و رونق بدهند.
مردم نیز به رامشگران علاقه داشتند و در جشن‌ها و روزهای شادی به اندازه‌ی امکان خود از هنرنمایی آنان لذت می‌بردند.
بهرام گور زمانی که دید مردم فقیر از آواز رامشگران نصیبی ندارند فرمان داد ده هزار زن و مرد لوری بربط زن از هند آوردند تا برای آنها رامشگری کنند. در نامه‌ی او به شنگل شاه هند آمده‌است:
از آن لولیان برگزین ده هزار / نر و ماده بر زخم بربط سوار
که استاد بر زخم دستان بود/ ور آواز او رامش جان بود
این گونه کار و بار چنان رواج داشت که نویسندگان کتاب‌های آیین جهانداری و سیر‌الملوک، خود فصلی به آداب میگساری اختصاص می‌دادند چنان که دانشمند دینداری مانند خواجه نصیرالدین طوسی در کتاب اخلاق ناصری آورده‌است:
«در مجلس شراب به نزدیک افضل ابنای جنس خود نشیند،
از نشستن در کنار کسی که به سفاهت موسوم است احتراز کند، به حکایات ظریف و اشعار ملیح که با وقت و حال مناسبت داشته باشد مجلس خوش دارد، اگر مطرب بود در حکایت خوض نکند و باید که سخن بر ندیم قطع نکند. و باید که به هیچ حال چندان مقام نکند که مست گردد که در دین و دنیا هیچ چیز با مضرت‌تر از مستی نبود. پس اگر ضعیف شراب بود اندک خورد و یا ممزوج کند، یا از مجلس سبک‌تر برخیزد.»
(اخلاق ناصری، تصحیح مینوی، ص ۲۳۴)
🔹 در ایران اسلامی رامشگران و موسیقی‌دانان، علاوه بر دربار پادشاهان حامیانی در برخی خانقاه‌ها یافتند. این هنرمندان به بزم بزرگان فراخوانده می‌شدند
یا در خانقاه‌ها سماع صوفیان را همراهی می‌کردند و بر صدر می‌نشستند و قدر می‌دیدند.
حافظ نیز از همین رامشگران بود. مولوی هم از این دست بود ولی وضعیت او با حافظ فرق داشت.
البته دربار سلجوقی روم و وزیر این دربار، معین‌الدین پروانه، پشتیبان مولوی بودند ولی مولانا خود دم و دستگاه مرادی و قطبی داشت و رقص و سرود خانقاه او کانونی بود که دیگران را به نزد او می‌آورد و بزرگان دربار سلجوقیان در محضر مولانا حاضر می‌شدند و معین‌الدین پروانه به هنگام بر اسب نشستن مولانا برایش رکاب می‌گرفت.
طبیعی است که مجالس رقص و سماع و غزل‌خوانی مولوی، پسند زاهدان و فقیهان معاصرش نباشد و ایشان را به مخالفت با او بسیج کند. اما از آن‌جا که دربار سلجوقی آسیای صغیر از او حمایت می‌کرد کاری از مخالفان برنمی‌آمد و او همچنان به سرودخوانی و سماع خود ادامه می‌داد.
به گفته‌ی افلاکی در مناقب‌العارفین:
«روزی در حضور مولوی بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که: عجب کتابی که اصلا مقصودش نامعلوم است و سرّ حکمت قایل نامفهوم، از ناگاه زکی قوّال از در درآمد و سرآغاز اسرار کرد. مولانا فرمود که حالیا فتوحات زکی بهْ از فتوحات مکی‌ست و به سماع شروع فرمود.
مولوی خود موسیقی‌دان بود و از جمله‌ی رامشگران به شمار می‌آمد اما این رامشگری برای مقاصد عرفانی مولانا بود.
❇️ عبدالعلی دستغیب، مستی شناسی حافظ، (انتشارات نوید شیراز، ۱۳۸۴، صص ۷۴ تا ۹۲،) با تلخیص و ویرایش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔷 در تمام ادوار تاریخی نوازندگان، خنیاگران و نقالان دوره‌گرد وظیفه‌ی سرگرم کردن و طربناکی مردم را به عهده داشتند.
مثلا خسرو پرویز به بزم می‌نشست و باربد و نکیسا آهنگ‌های خود را همراه با شعر می‌نواختند.
از داستانهای شاهنامه برمی‌آید که چامه به آواز و همراهی ساز خوانده می‌شده و بیشتر ویژه‌ی مدح بوده‌است.
سرود دختر آسیابان در مدح بهرام گور، چامه‌ی دختر برزین در مدح همین شاه، چامه‌های آرزو دختر ماهیار گوهر فروش در ستایش پدرش و بهرام میهمان او از این گونه است.
اشعار فارسی دری غالبا در یکی از پرده‌های موسیقی خوانده می‌شده و خود شاعر که در موسیقی دست داشته شعرش را به آواز می‌خوانده و اگر از آواز و صدای خوش بی‌بهره بود می‌بایست «راوی» داشته باشد تا شعرش را به آواز بخواند.
🔹رامشگران دوره‌گرد از مکانی به مکان دیگر رفته و اشعار حماسی و تغزلی محبوب مردم را به آواز می‌خوانده‌اند و آواز خود را با چنگ و بربط و رود همراهی می‌کرده‌اند. بیشتر شاعران ایران (البته جز کسانی مانند ناصر خسرو و ابن یمین و شبستری) وابسته به دربار و اشراف بوده‌اند و با پشتیبانی آنها می‌توانستند هنرهای شاعری و موسیقی را_ که از نظر کیشداران وسیله‌ی لهو و لعب و مایه‌ی خسران دنیا و آخرت بود_ پیش ببرند و رونق بدهند.
مردم نیز به رامشگران علاقه داشتند و در جشن‌ها و روزهای شادی به اندازه‌ی امکان خود از هنرنمایی آنان لذت می‌بردند.
بهرام گور زمانی که دید مردم فقیر از آواز رامشگران نصیبی ندارند فرمان داد ده هزار زن و مرد لوری بربط زن از هند آوردند تا برای آنها رامشگری کنند. در نامه‌ی او به شنگل شاه هند آمده‌است:
از آن لولیان برگزین ده هزار / نر و ماده بر زخم بربط سوار
که استاد بر زخم دستان بود/ ور آواز او رامش جان بود
این گونه کار و بار چنان رواج داشت که نویسندگان کتاب‌های آیین جهانداری و سیر‌الملوک، خود فصلی به آداب میگساری اختصاص می‌دادند چنان که دانشمند دینداری مانند خواجه نصیرالدین طوسی در کتاب اخلاق ناصری آورده‌است:
«در مجلس شراب به نزدیک افضل ابنای جنس خود نشیند،
از نشستن در کنار کسی که به سفاهت موسوم است احتراز کند، به حکایات ظریف و اشعار ملیح که با وقت و حال مناسبت داشته باشد مجلس خوش دارد، اگر مطرب بود در حکایت خوض نکند و باید که سخن بر ندیم قطع نکند. و باید که به هیچ حال چندان مقام نکند که مست گردد که در دین و دنیا هیچ چیز با مضرت‌تر از مستی نبود. پس اگر ضعیف شراب بود اندک خورد و یا ممزوج کند، یا از مجلس سبک‌تر برخیزد.»
(اخلاق ناصری، تصحیح مینوی، ص ۲۳۴)
🔹 در ایران اسلامی رامشگران و موسیقی‌دانان، علاوه بر دربار پادشاهان حامیانی در برخی خانقاه‌ها یافتند. این هنرمندان به بزم بزرگان فراخوانده می‌شدند
یا در خانقاه‌ها سماع صوفیان را همراهی می‌کردند و بر صدر می‌نشستند و قدر می‌دیدند.
حافظ نیز از همین رامشگران بود. مولوی هم از این دست بود ولی وضعیت او با حافظ فرق داشت.
البته دربار سلجوقی روم و وزیر این دربار، معین‌الدین پروانه، پشتیبان مولوی بودند ولی مولانا خود دم و دستگاه مرادی و قطبی داشت و رقص و سرود خانقاه او کانونی بود که دیگران را به نزد او می‌آورد و بزرگان دربار سلجوقیان در محضر مولانا حاضر می‌شدند و معین‌الدین پروانه به هنگام بر اسب نشستن مولانا برایش رکاب می‌گرفت.
طبیعی است که مجالس رقص و سماع و غزل‌خوانی مولوی، پسند زاهدان و فقیهان معاصرش نباشد و ایشان را به مخالفت با او بسیج کند. اما از آن‌جا که دربار سلجوقی آسیای صغیر از او حمایت می‌کرد کاری از مخالفان برنمی‌آمد و او همچنان به سرودخوانی و سماع خود ادامه می‌داد.
به گفته‌ی افلاکی در مناقب‌العارفین:
«روزی در حضور مولوی بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که: عجب کتابی که اصلا مقصودش نامعلوم است و سرّ حکمت قایل نامفهوم، از ناگاه زکی قوّال از در درآمد و سرآغاز اسرار کرد. مولانا فرمود که حالیا فتوحات زکی بهْ از فتوحات مکی‌ست و به سماع شروع فرمود.
مولوی خود موسیقی‌دان بود و از جمله‌ی رامشگران به شمار می‌آمد اما این رامشگری برای مقاصد عرفانی مولانا بود.
❇️ عبدالعلی دستغیب، مستی شناسی حافظ، (انتشارات نوید شیراز، ۱۳۸۴، صص ۷۴ تا ۹۲،) با تلخیص و ویرایش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ زبان محاوره در شعر
❇️ یکی از منابع کلی گزینش شاعر، زبان محاوره و عامیانه است. منبعی با ذخیره‌ای سرشار که همواره دگماتیسم واژگان شعری، استفاده از آن را ممنوع ساخته است ولی بهره‌گیری از آن در طبیعت کار شاعر است و وسوسۀ استفاده از میوۀ این درخت ممنوع در بسیاری از ادوار شعری، ذهن شاعران را رها نکرده است. شاید بتوان گفت رباعی و غزل مناسب‌ترین محل برای حضور زبان و تعابیر محاوره‌ای و عامیانه است. بیش از هزار سال پیش رودکی در این رباعی خود تاثیر و حضور زبان محاوره را نشان می دهد:
آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
مامات دف و دو رویه چالاک زدی
آن بر سر گورها تبارک خواندی
وین بر درِ خان‌ها (=خانه‌ها) تبوراک زدی
◀️ فرّخی نیز از زبان محاوره بهره‌گیری کرده است به ویژه که زمینۀ روایی و مضامین مجاوبه و گفت و شنود مایه‌های اصلی تغزّلات و مدایح را تشکیل می‌دهد.
◀️ خسرو و شیرین نظامی گنجه‌ای نیز آکنده از کلمات و تعبیرات محاوره‌ای است. از این قبیل است واژه‌هایی نظیر «پیش کردن» در معنی بستن:
غم خسرو رقیب خویش کرده
درِ دل بر دو عالم پیش کرده
نیز استعمال «آنکاره» در معنی لطف و مغازله:
برون شد حاجبِ شَه بارشان داد
شهِ آنکاره، دل در کارشان داد
از همین مقوله است واژه «شیرینی» در معنی رشوه که نظامی آن را در جناس با کلمه «شیرین» قرار داده است:
به زر نز دلستان کز دین برآید
بدین شیرینی از شیرین برآید
◀️ حافظ شیرازی با همۀ پالایش‌ها و ویرایش‌هایی که در واژگان و ترکیبات خود صورت می‌داده است؛ پشتوانه‌ای از زبان محاوره را در شعر خود داخل کرده است.
فی‌المثل: «که مپرس، بهتر از این، یعنی چه، غم مخور، چه شد» را ردیف غزل قرار می‌دهد و یا تعابیری چون: «جان من و جان شما، قربان شما و...»
در شعر معاصر فارسی بهره‌گیری از تجربه‌های زبان محاوره نمودی چشمگیر دارد و آغازگر آن را بدون شک باید نیمایوشیج دانست. این سنت پس از او نیز ادامه می‌یابد چنانکه یکی از آشکارترین‌هایش را در شعر سهراب سپهری می‌بینیم:
«یاد من باشد فردا لبِ سلخ، طرحی از بزها بردارم»
سِلخ (=سَلخ): مترادف استلخ که تلفظ محلی استخر به صورت کاملا پویا در گویش مردم نیاسر جاری است.
یا استفاده از واژگانی مثل: چُلُو، چراغک، پنیرک، تیغال و...
◀️ از این دست کاربرد زبان محاوره در آثار شاعرانی چون شاملو، یداللّه رؤیایی و... نیز یافت می‌شود.
❇️ مقاله: زبان شعر و واژگان شعری (با کمی دخل و تصرف)
✍ نگارنده: نصرالله امامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ یکی از منابع کلی گزینش شاعر، زبان محاوره و عامیانه است. منبعی با ذخیره‌ای سرشار که همواره دگماتیسم واژگان شعری، استفاده از آن را ممنوع ساخته است ولی بهره‌گیری از آن در طبیعت کار شاعر است و وسوسۀ استفاده از میوۀ این درخت ممنوع در بسیاری از ادوار شعری، ذهن شاعران را رها نکرده است. شاید بتوان گفت رباعی و غزل مناسب‌ترین محل برای حضور زبان و تعابیر محاوره‌ای و عامیانه است. بیش از هزار سال پیش رودکی در این رباعی خود تاثیر و حضور زبان محاوره را نشان می دهد:
آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
مامات دف و دو رویه چالاک زدی
آن بر سر گورها تبارک خواندی
وین بر درِ خان‌ها (=خانه‌ها) تبوراک زدی
◀️ فرّخی نیز از زبان محاوره بهره‌گیری کرده است به ویژه که زمینۀ روایی و مضامین مجاوبه و گفت و شنود مایه‌های اصلی تغزّلات و مدایح را تشکیل می‌دهد.
◀️ خسرو و شیرین نظامی گنجه‌ای نیز آکنده از کلمات و تعبیرات محاوره‌ای است. از این قبیل است واژه‌هایی نظیر «پیش کردن» در معنی بستن:
غم خسرو رقیب خویش کرده
درِ دل بر دو عالم پیش کرده
نیز استعمال «آنکاره» در معنی لطف و مغازله:
برون شد حاجبِ شَه بارشان داد
شهِ آنکاره، دل در کارشان داد
از همین مقوله است واژه «شیرینی» در معنی رشوه که نظامی آن را در جناس با کلمه «شیرین» قرار داده است:
به زر نز دلستان کز دین برآید
بدین شیرینی از شیرین برآید
◀️ حافظ شیرازی با همۀ پالایش‌ها و ویرایش‌هایی که در واژگان و ترکیبات خود صورت می‌داده است؛ پشتوانه‌ای از زبان محاوره را در شعر خود داخل کرده است.
فی‌المثل: «که مپرس، بهتر از این، یعنی چه، غم مخور، چه شد» را ردیف غزل قرار می‌دهد و یا تعابیری چون: «جان من و جان شما، قربان شما و...»
در شعر معاصر فارسی بهره‌گیری از تجربه‌های زبان محاوره نمودی چشمگیر دارد و آغازگر آن را بدون شک باید نیمایوشیج دانست. این سنت پس از او نیز ادامه می‌یابد چنانکه یکی از آشکارترین‌هایش را در شعر سهراب سپهری می‌بینیم:
«یاد من باشد فردا لبِ سلخ، طرحی از بزها بردارم»
سِلخ (=سَلخ): مترادف استلخ که تلفظ محلی استخر به صورت کاملا پویا در گویش مردم نیاسر جاری است.
یا استفاده از واژگانی مثل: چُلُو، چراغک، پنیرک، تیغال و...
◀️ از این دست کاربرد زبان محاوره در آثار شاعرانی چون شاملو، یداللّه رؤیایی و... نیز یافت می‌شود.
❇️ مقاله: زبان شعر و واژگان شعری (با کمی دخل و تصرف)
✍ نگارنده: نصرالله امامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ۸ روش برای درمان خود کم بینی
❇️ عقده حقارت یا خودکم بینی نوعی احساس روانشناختی است که در آن فرد خودش را حقیر و کم می بیند.این احساس کاملاً یا تا حدی ناخودآگاه است.در واقع خودکم بینی نوعی حالت ذهنی است که طی آن شما حس می کنید کمتر و پایین تر از دیگران هستید و به همین دلیل همه تعاملات شما با خانواده،دوستان و همکارانتان دچار مشکل می شود.
◀️ ۱- با خودتان مهربان باشید
یکی از اصلی ترین راه هایی که می توانید با آن بر احساس حقارت غلبه کنید این است که تمرین کنید با خودتان مهربان باشید.اگر اشتباهی مرتکب شدید زیاد به خودتان سخت نگیرید.همه دچار خطا و اشتباه می شوند.مهم این است که از اشتباهاتتان درس بگیرید و پیشرفت کنید.فقط شما نیستید، همه ما هر از گاهی شکست می خوریم.اگر مشکلی پیش آمد سعی کنید از آن درس بگیرید و اجازه ندهید که درگیر اضطراب و افسردگی شوید.
◀️ ۲- اجازه ندهید گذشته بر شما غلبه کند
هر اتفاقی که برایتان افتاده است و هر کاری که قبلا کرده اید مربوط به گذشته تان می شود.خودتان را به خاطر اشتباهاتی که انجام داده اید ببخشید.با این مساله که دیگران به شما ظلم کرده اند کنار بیایید. به اینکه نحوه تربیتتان چه تاثیری روی شما گذاشته یا از چه راههایی مورد انتقاد قرار گرفته اید و احساس حقارت کرده اید فکر نکنید.خودتان را با نحوه برخوردی که با خودتان دارید یا با اشتباهاتی که کرده اید تعریف نکنید. اگر این کار را بکنید هیچ وقت از موانعی که دیگران برایتان تعیین کرده اند عبور نمی کنید.
◀️ ۳- قوی باشید
اجازه ندهید نقاط ضعفتان شما را به عقب بکشند. سعی کنید تا حد ممکن خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. یادتان باشد که همه ما نقاط ضعف و قوت مخصوص خودمان را داریم. روی چیزهای خوبی که دارید و کارهای خوبی که می توانید انجام بدهید تمرکز کنید. حتما فعالیت هایی وجود دارد که شما دوستشان دارید و در آنها مهارت هم دارید. به این فکر کنید که دیگران در چه مواردی از شما تعریف می کنند؟ یادتان باشد که قرار نیست بهترین باشید یا هر کاری را صحیح و درست انجام بدهید. قرار است به کارهایی فکر کنید که برایتان ارزشمندند و در آنها احساس موفقیت می کنید.
◀️ ۴- از خودتان دفاع کنید
تبعیض های جامعه را به درون خودتان راه ندهید. اینکه جامعه تنگ نظر و سطحی نگر باشد دلیل آن نمی شود که شما فرد کم ارزشی هستید. با اینکه سخت است ولی تمام تلاشتان را بکنید که تبعیض های موجود روی شخصیت شما تاثیری نگذارد. با این کار در مقابل کسانی که می خواهند شما را زمین بزنند پیروز می شوید و انتقادات و کلیشه های همیشگی را شکست می دهید.بهترین راه برای غلبه بر تعصبات موجود این است که به زندگی تان با همین شرایط ادامه بدهید و یاد بگیرید که با وجود انبوهی از موانع و مشکلات پیش رو به جلو حرکت کنید.
◀️ ۵- با دیگران روابط مفیدی برقرار کنید
از افرادی که به شما انرژی و حس منفی می دهند دوری کنید. خودتان را از هر کسی که از شما انتقاد می کند و چیزهای وحشتناکی راجع به شما می گوید دور کنید. انتقادهای سازنده از طرف کسانی که به فکر شما و کمک به شما هستند را قبول کنید؛ اما وقتتان را با افرادی که از شما حمایت نمی کنند نگذرانید. با افرادی دوست شوید که به رشد و پیشرفت شما کمک می کنند و بهترین احساسات را به شما هدیه می دهند.
◀️ ۶- “نه” بگویید
با خواسته های همه موافقت نکنید. یاد بگیرید که شما مسئول برطرف کردن نیازهای همه نیستید. شما نسبت به دیگران کم ارزش تر نیستید و قرار نیست هر چیزی که بقیه می گویند را انجام بدهید. در دام این احساس نیفتید که اگر به دیگران نه بگویید آنها دیگر شما را دوست ندارند و رهایتان می کنند. حتی اگر هم چنین اتفاقی بیفتد برای شما بهتر است و بدون آنها بهتر می توانید زندگی کنید.
◀️ ۷- خواسته هایتان را عنوان کنید
در روابطتان با دیگران حد و مرزهایی تعیین کنید و به آنها پایبند باشید. به نیازها و نظرات دیگران احترام بگذارید؛ اما از آن طرف هم مطمئن شوید که دیگران هم به شما احترام می گذارند. اگر کسی به شما ظلم کرد از حقتان دفاع کنید. دوستی ها و روابط بد و منفی را کنار بگذارید و یاد بگیرید خواسته هایتان را عنوان کنید.
◀️ ۸- خودتان باشید
اجازه ندهید جامعه شما را زمین بزند. اگر به خاطر یک یک مشخصه جسمی خاص (مثلاً قد یا وزن)، کمی متفاوت تر از دیگرانید یا از حد متوسط خارج هستید، اجازه ندهید ترس شما درباره تصورات مردم باعث ایجاد احساس حقارت در شما شود.اکثر مردم از متفاوت بودن می ترسند؛ بنابراین موقع بیرون رفتن از خانه در ذهنتان برنامه بچینید. از زبان بدن مثبت استفاده کنید و بدانید که اگر دیگران به شما خیره شدند باید چه واکنشی نشان بدهید. اجازه ندهید کنجکاوی غریبه ها شما را آزار بدهد و سعی هم نکنید حالت دفاعی به خودتان بگیرید. گاهی اوقات مردم فقط کمی کنجکاوند، همین!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ عقده حقارت یا خودکم بینی نوعی احساس روانشناختی است که در آن فرد خودش را حقیر و کم می بیند.این احساس کاملاً یا تا حدی ناخودآگاه است.در واقع خودکم بینی نوعی حالت ذهنی است که طی آن شما حس می کنید کمتر و پایین تر از دیگران هستید و به همین دلیل همه تعاملات شما با خانواده،دوستان و همکارانتان دچار مشکل می شود.
◀️ ۱- با خودتان مهربان باشید
یکی از اصلی ترین راه هایی که می توانید با آن بر احساس حقارت غلبه کنید این است که تمرین کنید با خودتان مهربان باشید.اگر اشتباهی مرتکب شدید زیاد به خودتان سخت نگیرید.همه دچار خطا و اشتباه می شوند.مهم این است که از اشتباهاتتان درس بگیرید و پیشرفت کنید.فقط شما نیستید، همه ما هر از گاهی شکست می خوریم.اگر مشکلی پیش آمد سعی کنید از آن درس بگیرید و اجازه ندهید که درگیر اضطراب و افسردگی شوید.
◀️ ۲- اجازه ندهید گذشته بر شما غلبه کند
هر اتفاقی که برایتان افتاده است و هر کاری که قبلا کرده اید مربوط به گذشته تان می شود.خودتان را به خاطر اشتباهاتی که انجام داده اید ببخشید.با این مساله که دیگران به شما ظلم کرده اند کنار بیایید. به اینکه نحوه تربیتتان چه تاثیری روی شما گذاشته یا از چه راههایی مورد انتقاد قرار گرفته اید و احساس حقارت کرده اید فکر نکنید.خودتان را با نحوه برخوردی که با خودتان دارید یا با اشتباهاتی که کرده اید تعریف نکنید. اگر این کار را بکنید هیچ وقت از موانعی که دیگران برایتان تعیین کرده اند عبور نمی کنید.
◀️ ۳- قوی باشید
اجازه ندهید نقاط ضعفتان شما را به عقب بکشند. سعی کنید تا حد ممکن خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. یادتان باشد که همه ما نقاط ضعف و قوت مخصوص خودمان را داریم. روی چیزهای خوبی که دارید و کارهای خوبی که می توانید انجام بدهید تمرکز کنید. حتما فعالیت هایی وجود دارد که شما دوستشان دارید و در آنها مهارت هم دارید. به این فکر کنید که دیگران در چه مواردی از شما تعریف می کنند؟ یادتان باشد که قرار نیست بهترین باشید یا هر کاری را صحیح و درست انجام بدهید. قرار است به کارهایی فکر کنید که برایتان ارزشمندند و در آنها احساس موفقیت می کنید.
◀️ ۴- از خودتان دفاع کنید
تبعیض های جامعه را به درون خودتان راه ندهید. اینکه جامعه تنگ نظر و سطحی نگر باشد دلیل آن نمی شود که شما فرد کم ارزشی هستید. با اینکه سخت است ولی تمام تلاشتان را بکنید که تبعیض های موجود روی شخصیت شما تاثیری نگذارد. با این کار در مقابل کسانی که می خواهند شما را زمین بزنند پیروز می شوید و انتقادات و کلیشه های همیشگی را شکست می دهید.بهترین راه برای غلبه بر تعصبات موجود این است که به زندگی تان با همین شرایط ادامه بدهید و یاد بگیرید که با وجود انبوهی از موانع و مشکلات پیش رو به جلو حرکت کنید.
◀️ ۵- با دیگران روابط مفیدی برقرار کنید
از افرادی که به شما انرژی و حس منفی می دهند دوری کنید. خودتان را از هر کسی که از شما انتقاد می کند و چیزهای وحشتناکی راجع به شما می گوید دور کنید. انتقادهای سازنده از طرف کسانی که به فکر شما و کمک به شما هستند را قبول کنید؛ اما وقتتان را با افرادی که از شما حمایت نمی کنند نگذرانید. با افرادی دوست شوید که به رشد و پیشرفت شما کمک می کنند و بهترین احساسات را به شما هدیه می دهند.
◀️ ۶- “نه” بگویید
با خواسته های همه موافقت نکنید. یاد بگیرید که شما مسئول برطرف کردن نیازهای همه نیستید. شما نسبت به دیگران کم ارزش تر نیستید و قرار نیست هر چیزی که بقیه می گویند را انجام بدهید. در دام این احساس نیفتید که اگر به دیگران نه بگویید آنها دیگر شما را دوست ندارند و رهایتان می کنند. حتی اگر هم چنین اتفاقی بیفتد برای شما بهتر است و بدون آنها بهتر می توانید زندگی کنید.
◀️ ۷- خواسته هایتان را عنوان کنید
در روابطتان با دیگران حد و مرزهایی تعیین کنید و به آنها پایبند باشید. به نیازها و نظرات دیگران احترام بگذارید؛ اما از آن طرف هم مطمئن شوید که دیگران هم به شما احترام می گذارند. اگر کسی به شما ظلم کرد از حقتان دفاع کنید. دوستی ها و روابط بد و منفی را کنار بگذارید و یاد بگیرید خواسته هایتان را عنوان کنید.
◀️ ۸- خودتان باشید
اجازه ندهید جامعه شما را زمین بزند. اگر به خاطر یک یک مشخصه جسمی خاص (مثلاً قد یا وزن)، کمی متفاوت تر از دیگرانید یا از حد متوسط خارج هستید، اجازه ندهید ترس شما درباره تصورات مردم باعث ایجاد احساس حقارت در شما شود.اکثر مردم از متفاوت بودن می ترسند؛ بنابراین موقع بیرون رفتن از خانه در ذهنتان برنامه بچینید. از زبان بدن مثبت استفاده کنید و بدانید که اگر دیگران به شما خیره شدند باید چه واکنشی نشان بدهید. اجازه ندهید کنجکاوی غریبه ها شما را آزار بدهد و سعی هم نکنید حالت دفاعی به خودتان بگیرید. گاهی اوقات مردم فقط کمی کنجکاوند، همین!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بچه‌ها همونطور که میدونید تو آپدیت جدید تلگرام قابلیت استوری برای چنل‌ها فعال شده. دوستانی که اکانت پریمیوم دارن برای حمایت از ما میتونن چنلمون رو Boost کنن تا این قابلیت واسمون فعال شه 👇🏻
https://t.me/ferdosesokhan
https://t.me/ferdosesokhan
Telegram
فردوس سخن
فردوس سخن
کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
Admin :
@mollasadeghi
برو اولین پست
https://t.me/ferdosesokhan/3
کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
Admin :
@mollasadeghi
برو اولین پست
https://t.me/ferdosesokhan/3