✳️ «ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها» (در «سمک عیار»)
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنانکه می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ پیش‌تر ضمنِ یادداشتی دربابِ «زمانِ نمک‌زدنِ کباب در متون کهن»، اشاره‌ای شد به ترتیبِ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها در مجالس و محافل. در آن یادداشت، بر مبنای عبارتی از سیاست‌نامه دانسته‌شد قدما (دستِ‌کم در مجالس و محافل)، نخست شربتی می‌نوشیدند و سپس نان/ غذامی‌خوردند، و آنگاه دست‌به‌شراب‌می‌بردند.
این اواخر که سمکِ عیار می‌خواندم، دیدم در این کتاب نیز به‌کرّات از این ادب و رسم سخن‌رفته‌است. برمبنای سمکِ عیار، در مجلسِ شاهان و پهلوانان و عیاران، به‌ترتیب: نخست جُلاب/ (گلاب همراهِ شکر و دیگر افزودنی‌ها) می‌نوشیدند (گاه با میوه)؛ آنگاه نان (خوردنی/ طعام) می‌خوردند؛ و اغلب پس از «دست‌شستن» (چون غذا را با دست می‌خوردند) به مجلسِ بزم و طرب می‌نشستند و شراب می‌نوشیدند:
_ «درحال، جُلاب و میوه آوردند و بخوردند. دیگر، خوان بنهادند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌به شراب بردند» (به تصحیحِ استاد خانلری، انتشاراتِ آگاه، چ سوم، ۱۳۶۳، ج۲، ص ۱۶).
_ «درحال، شراب‌داران جلاب آوردند و نان خوردند. مجلسِ بزم بیاراستند. مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۲۹۳).
_ «درحال، جلاب آوردند و بازخوردند و خوان بنهادند و به نان‌خوردن مشغول شدند. چون از نان‌خوردن فارغ شدند، دست‌ها بشستند و مجلسِ بزم بیاراستند و مطربان آواز به سماع برآوردند. ساقیان شراب دردادند» (ص ۳۴۰).
چنانکه می‌بینیم مطلبِ هرسه بخش، با اندک‌تفاوت‌هایی، یکی است. و غرض از نقلِ هر سه‌بخش آن بود که روشن‌شود، این شیوه، رسمی جاافتاده و از آ داب مجلس بوده‌است. و دستِ‌کم در سمک عیار، تاهمین جای داستان که مشغولِ خواندنش هستم (هنوز به نیمه نرسیده) ده‌ها بار تکرارشده‌است.
❇️ احمدرضا بهرامپور عمران ، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ روش‌های کشف و شفای کودک درون
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱- حتماً برای خود خلوتی روزانه در نظر بگیرید. در این زمان فقط سکوت کنید و بدون هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی، تنها در لحظه غرق شوید.
۲- تا جایی که می‌توانید در طبیعت قرار بگیرید و از دیدن گل‌ها و درختان و گیاهان و مناظر مختلف، لذت ببرید و سرشار از شور و شوق گردید.
۳- هرگز تلاش نکنید با احساسات خود مقابله کنید. هرگاه دوست داشتید بخندید و هرگاه دلتان گرفت، گریه کنید.
۴- به موسیقی شاد و مورد علاقه خود گوش دهید و آن را با خود تکرار و زمزمه نمایید.
۵- قبل از خواب از فضاهای مجازی فاصله بگیرید و اندکی با خود خلوت کنید.
۶- نقاشی بکشید. مهم نیست این نقاشی چقدر زیبا باشد. هر آنچه به ذهنتان می‌رسد را بر روی کاغذ ترسیم کنید.
۷- در یک دفترچه مخصوص، احساسات خود را بدون اتخاذ هیچ تصمیمی، فقط بنویسید.
۸- شعر بخوانید.
۹- به نیازهای کودکانه خود توجه کنید. شاید یک روز هوس کنید مسیری را پیاده طی کنید یا برقصید یا حتی خوردن یک بستنی یخی در میانه ظهر تابستان را تجربه کنید.
۱۰- با دوستانی که به آنها علاقه‌مند هستید، وقت بگذرانید.
۱۱- هر وقت دوست داشتید، پوشش و ظاهر خود را تغییر دهید. تزیینات منزل یا محل کار خود را عوض کنید و برایتان قضاوت دیگران اهمیتی نداشته باشد.
۱۲- به الهامات درونی خود توجه کنید. در هنگام تصمیم‌گیری، به عمق وجود خود نگاهی بیندازید و اگر راضی به انجام برخی از کارها نیستید، آنها را در لحظه رها کنید.
۱۳- به جسم خود توجه کنید و پیگیر علائم درد یا بیماری‌های احتمالی خود باشید.
۱۴- خود را با مجموعه احساسات مثبت و منفی و همانطور که هستید، بپذیرید.
۱۵- هر روز زمانی را فقط و فقط به خودتان و توجه به احساساتتان اختصاص دهید.
۱۶- به اندازه کافی به تفریح و استراحت خود اهمیت دهید.
۱۷- با کودک درون خود حرف بزنید. به او بگویید دوستش دارید، عاشقش هستید و هوای او را خواهید داشت و به خاطر بی توجهی‌هایی که تاکنون نسبت به او داشته‌اید، با زبانی ملایم و آرام عذرخواهی کنید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تعریف گناه در داستان های داستایوسکی
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍نویسنده: بختیار علی
✅ ترجمه: عباس وحدانی
❇️ همه جا صحبت از ترسی است که آدمها از خواندن داستانهای داستایسکی دارند. یکی می گوید سال ها است به سمتش نرفتم چون هر بار از او قصه ای می خوانم انگار درباره من نوشته است. یکی می نویسد نباید از او زیاد خواند چون داستانهایش غم انگیز است.
هرمان هسه نویسنده سوئیسی و برنده جایزه نوبل می گوید: «زمانی شروع به خواندن داستایفسکی کنید که غمگین هستید و احساس درماندگی می کنید. زمانی که زندگی را همچون زخم سر باز کرده بزرگی می بینید، زمانی که به تردید دچار شده و ناامیدی وجودتان را فرا گرفته… زمانی که در اوج اندوه تنهائی به زندگی نگاه می کنید و دیگر مایل نیستید هیچ بهره ای از این زیبائی بی رحم ببرید. تنها آن زمان است که می توانید به سوی داستایفسکی بروید.»
در نوشته های داستایفسکی آدم نرمال وجود خارجی ندارد. نرمال بودن یک دروغ بزرگ است. با اینکه از نظر داستایسکی انسان موجود گناهکاری است ولی همیشه به قهرمانان داستان هایش فرصت می دهد به جای اثبات بی گناهی، بتوانند ثابت کنند که انسان هستند.
گناه از نظر داستایفسکی عاملی است که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهد. گناه عاملی است که بشر را به هم نزدیک می کند، آنها را یکسان می سازد. به نظر او ما نمی توانیم در برابر انسانی دیگر، خود را داور بپنداریم. او این اندیشه را در داستان «برادران کارامازوف» صریحاً ابراز می کند: « در این دنیا هیچ کس نباید گناه دیگری را قضاوت کند تا مادامی که اعتراف کند خودش نیز گناهکار است و یا شاید حتی از کسی که مورد قضاوت قرار می گیرد گناهکارتر است.»
به عقیده او تا زمانی که حتی یک انسان گناهکار وجود داشته باشد همه گناهکاریم. اگرچه خود او دیندار است اما دیدگاه او با تعریف گناه مذهبی فرق دارد. از نظر داستایفسکی اعتراف به گناه به جهت پاک شدن انسان در برابر خدا انجام نمی شود. بلکه این اعتراف در برابر انسانهای دیگر است تا بدین وسیله ابراز کند من هم همچون شما هستم، با همان درد و عذابی که در آن به سر می برید. گناه در اینجا پلی است برای ارتباط انسانها تا بدین طریق کسی خود را از دیگری بهتر، پاک تر و برتر نبیند.
پاکی ریاکارانه در فلسفه فکری او جایی ندارد، همان احساس پاکی که باعث می شود تا حدودی وجدان آسوده ای در قضاوت دیگران داشته باشیم. تنها راهی که ما را به سمت عدالت می برد این است که وقتی در برابر گناهکاری قرار می گیریم بدانیم خود نیزگناهکاریم . از نظر او شرط لازمه اثبات وجود انسانی اعتراف به گناه است، بدون محقق شدن این شرط هرگز به جایگاهی مستحق عشق، دوست داشتن و ترحّم نمی رسیم.
کمتر کسی به اندازه وی انسان را تا به این شدت شکافته و عریان کرده است. او بی رحمانه همه نقابها را می درد و فرصتی برایمان نمی گذارد تا از زیباییِ دروغین انسان صحبت کنیم. ترس از داستایفسکی، ترس از همین عریانی وجودِ انسان است. او نویسنده ای مردم آزاری نیست که از عذاب دادن خواننده اش لذت ببرد و آنها را با شوک و حیرت رو در رو کند آنگاه وجه ترسناک و پنهانی انسان را در برابر خودش قرار دهد. هدف اصلی وی این است که بگوید انسان شایستهٔ دوست داشتن و یا شاید ترحّم است.
او به ما می گوید هر که را همان گونه که هست دوست داشته باشید. انسان بی گناه موجودی است که توانایی زیستن ندارد. کسی هم ارزشی برایش قائل نیست.
تمام راهکارهایی که داستایفسکی در برابر شخصیتهای قصه هایش می گذارد همگی به شک و گناهی عمیق منتهی می شوند. او شخصاً برای رهایی از این گرداب مسیحیت را برگزیده بود. اما باید گفت تفسیر گناه و گناهکار داستایفسکی تا حدودی از تعالیم مسیح عدول کرده بود. در مسیحیت گناه مایهٔ عشق نیست، اما از نظر داستایفسکی بشر فقط زمانی می تواند به معنای واقعی بشر باشد که اعتراف به گناه کند.
او در قصه هایش برحذرمان می دارد که تسلیم پاکی دروغین خود شده و از این رهاورد به قضاوت دیگران بنشینیم. اما به راستی کدام یک از ما این جرأت را دارد که بگوید بین من و گناهکارترین انسانها آنقدر تفاوتی نیست؟ آیا کسی پیدا می شود از این مسأله وحشتی نداشته باشد؟ آیا کسی هست که از داستایفسسکی فراری نباشد؟ چه کسی می تواند دیگران را با گناهانش دوست داشته باشد یعنی آنگونه که هستند؟ اندیشیدن به داستایفسکی و خواندن آثارش درس اخلاقی دشواری است که همواره ناآرام مان نگه می دارد و وادارمان می کند خود را به زیر پرسش ببریم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ۷ نوع استراحتی که به آن نیاز داریم :
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه می‌‌کنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
- اگه تحریک پذیر و آشفته شدین یا احساساتتون رو برای مدتی سرکوب کردین، شما به استراحت عاطفی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت عاطفی :
1- از افراد سمی دوری کنید.
2- احساساتتون رو روی کاغذ بنویسید.
3- خودتونو برای حسایی که دارین قضاوت نکنید.
- زمانی که احساس خستگی میکنین و بدن شما توان نداره، شما به استراحت فیزیکی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت فیزیکی :
1- در طول روز چرت بزنین.
2- زودتر از معمول بخوابین.
3- حرکت کششی انجام بدین.
4- فعالیت ورزشی سبک انجام بدین.
- اگه نمیتونین تمرکز کنین، نشخوار فکری میکنین، تو گذشته گیر کردین و نمیتونین رو به جلو فکر کنین. شما به استراحت ذهنی نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت ذهنی :
1- به طبیعت برین.
2- مدیتیشن کنین.
3- زمانی رو با خودتون تنها باشین.
- معاشرت و ارتباطات انسانی نیاز به انرژی دارن، باید بین ارتباطاتی که از شما انرژی میگیرن و ارتباطاتی که به شما انرژی میدن، تعادل برقرار کنین.
❇️ راه های استراحت اجتماعی :
1- از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرید.
2- با افراد حمایت گر معاشرت کنید.
- اگه مدام در حال حل مسئله هستید، یا احساس میکنین که دیگه ایده های خوب و الهام بخش ندارین، شما به استراحت خلاق نیاز دارین.
❇️ راه های استراحت خلاق :
1- به فردی که براتون الهام بخش باشه سر بزنین.
2- کتاب بخونین و موسیقی گوش بدین.
3- کارهای سرگرم کننده انجام بدین.
- اگه احساس بی هدفی و پوچی میکنین، شما به استراحت معنوی(روحی) نیاز دارید.
❇️ راه های استراحت معنوی :
1- استراحت معنوی زمانیه که عمیقاً در خودتون کاوش میکنید و به فلسفه های شخصی خودتون، اهدافتون و اینکه چه کسی هستید فکر میکنید.
- اگر مدت زیادی رو صرف وسایل الکترونیکی تون میکنین، شما به استراحت حسی نیاز دارین. البته نور زیاد، صدای محیط و غیره هم به این خستگی اضافه می‌‌کنن.
❇️ راه‌های استراحت حسی :
1- چشم‌هاتون رو ببندین.
2- اعلان‌های گوشی رو خاموش کنین.
3- از سروصدای زیاد دوری کنین.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ جلال آلِ احمد در ده برداشت
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و این‌گونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
۱_ آل‌احمدِ داستان‌نویس: در رمان‌های مدیرِ مدرسه و نفرینِ زمین، ازمنظرِ داستان‌نویسی مستندنگارانه؛ نون والقلم ازمنظرِ تمثیلی؛ و نیز چند داستان کوتاهِ درخشان، به‌ویژه در سه‌تار و پنج داستان.
۲_ آل‌احمدِ صاحب‌سبک: آلِ احمد البته بیشتر ازمنظرِ نثرِ داستانی‌اش صاحب‌سبک است؛ به‌گمان‌ام براهنی از موفق‌ترین پیروانِ نثر او است. گرچه فرم و اسلوب داستان‌پردازی‌اش نیز پیروانی داشت و دارد که جمال میرصادقی به‌ویژه در نوشتن از عوالمِ کودکان و نوجوانان، از موفق‌ترینِ آنان است. به‌گمان‌ام از منظرِ بدعت و صناعت و نیز شخصیت و هویتِ نثر، هیچ نویسنده‌‌ی معاصری به پای جلال نمی‌رسد.
۳_ آل‌احمدِ کنشگرِ سیاسی و اجتماعی: غرب‌زدگی گرچه از صدر مشروطیت منتقدانی داشت، اما اندیشه‌ای است که به نامِ او سکه خورده‌است. او همچنین عضو حزب توده بود و نیز از موسسان نیروی سوم و باورمندان به خلیل ملکی. این جریانِ تجدیدنظرطلب از خوشنام‌ترین احزابِ ایران بوده. جریانی که تلاش‌داشت عدالت‌خواهی مارکسیستی را با مطالبات ملی و ایران‌دوستانه جمع‌کند.
۴_ آل‌احمدِ ژورنالیست: آل‌احمد گرچه در مجلاتی همچون سخن نیز اثر منتشرکرد اما عمده‌ی فعالیت‌هایش بر مجلاتِ چپ (ماهنامه‌ی مردم، علم و زندگی و کیهان ماه) متمرکز بود. او خود از گردانندگانِ این مجلات بود و از این منظر تاحدی با شاملو سنجیدنی است.
۵_ آل‌احمدِ منتقدِ ادبی: گرچه او قلم‌انداز نقد می‌نوشت اما پاره‌ای از ماندگارترین مقالاتِ ادبی‌اش محصولِ همین ارزیابی‌های شتاب‌زده‌ی است. از آن جمله است، سه مقاله‌ی خواندنی دربارهٔ نیما و یک بررسی کوتاه از شخصیت و آثار هدایت.
۶_ آل‌احمد و جانِ جستجوگرش: منحنیِ زندگیِ سیاسی، اجتماعی و ادبیِ آل احمد و نیز تنوع و تکثرِ آثارش درحالی‌که او چندان دیرسال نزیست و ناتمام ماند، حکایت از روحی پرسشگر و کنجکاو دارد. این نگاه، در جزئی‌نگری و عینیت‌گرایی در نگرش و نثرش نیز آشکار است. بهترین جلوه‌گاه جستجوگری جلال در خسی در میقات بازتاب دارد.
۷_ آلِ احمدِ خودافشاگر: صمیمیت و صدقِ عاطفی از بارزترین مولفه‌های شخصیت و آثارِ او است. این صداقت جدا از سفرنامه‌ها و تک‌نگاری‌ها، آثارِ ادبی‌اش را نیز مستندنگارانه و باورپذیر گردانده‌است.
۸_آل‌احمد تک‌نگاری‌‌نویس: آل‌احمد سه اثر تک‌نگارانه دارد که جدا از فضل تقدم، به‌ویژه یکی از آنها (جزیره‌ی خارک) ازمنظرِ پژوهشی نیز ارزشمند است. این سلسله‌آثار زیرِ نظر موسسهای وابسته به دانشگاه تهران انجام‌می‌گرفت؛ موسسهای که ساعدی، طاهباز و اسلام کاظمیه نیز با آن همکاری داشتند.
۹_ آل‌احمدِ مترجم: او مترجمی حرفه‌ای نبود و این‌گونه تجربه‌های گهگاهی برایش بیشتر انگیزه‌ای وجودی داشت و از اندیشه‌‌ی فلسفی، سیاسی و ادبیِ او مایه‌می‌گرفت. برگردانِ آثار سارتر و کامو مکملِ نگرشِ غرب‌ستیزانه‌اش بود و ترجمه‌ی بازگشت از شورویِ آندره‌ژید نیز گواهی بر تجدیدنظر در شیفتگی‌‌اش به مارکسیسمِ استالینی در جوانی.
۱۰_ آل‌احمدِ همسرِ دانشور: آل‌احمد و "سیمین" از این منظر با سارتر و "سیمون" و گلستان و فروغ سنجیدنی‌اند. زوج‌هایی که هر دو آفرینش‌گر و صاحب‌اندیشه‌اند. پرهیبِ حضورِ آل‌احمد را در شخصیت معترض و غرب‌ستیزِ یوسف در سووشون و نیر حضورِ واقعی‌اش را در جزیره‌ی سرگردانی می‌توان‌دید. و آن رابطه را بهتر از هرجا در نامه‌های مفصل‌شان به یکدیگر باید جستجوکرد. به امید انتشارِ بی‌کم‌‌و‌کاستِ یادداشت‌های روزانه‌ی جلال.
✍ استاد احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ مطلب ارسالی از: کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نقیضه
❇️ ادیب قاسمی کرمانی یکی از طنزنویسان دوره قاجار است. وی کتاب خارستان را بر وزن گلستان سروده که یکی از نمونه های موفق نقیضه نویسی به شمار می آید.
◀️ متن زیر دو بخش دارد. بخش نخست، قسمتی از دیباچه گلستان و بخش دوم، نوشته ادیب قاسمی است که دیباچه گلستان را به طنز کشیده است. در این متن از واژگان و اصطلاحات شالبافی که شغل اغلب مردمِ کرمانِ آن روزگار بوده، بهره برده و از این رهگذر مناسبات اجتماعی دوره خود را نقد کرده است.
◀️ 1) گلستان
سعدی شیرازی (قرن هفتم) :
منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که بر آید
کز عهده شکرش به در آید
اعلموا آل داود شکراً و قلیل من عبادی الشکور
بنده همان به که ز تقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد
ور نه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که به جای آورد
باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندارد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظيفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردی بگسترد و دتیه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر گرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده. عصاره نالی به قدرت او شهد شایق شده تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری
****
◀️1)خارستان
حکیم قاسمی کرمانی ( قرن سیزدهم) :
صنعت خلوشی(1) را خف و ذل که تار شالش در کمال ظرافت است و به پود اندرش مزید لطافت. هر مکویی(2) که فرو می‌رود مفرج تار است و چون برمی‌گردد مدرج پود. پس از هر مکویی پودی لازم و پس از هر پودی دو دفتین(3) واجب.
از بازو ذنچ(4) که برآید
کز عهده دفتین به در آید
نسّجوا آل دفتین نسجاً و کثیرٌ من عبادی الناسجون
بچه همان به که نخستین قدم
روی سوی چاله کند صبحدم
ور نه وجودش تو بمیری که کس
می نتوان گفت به است از عدم
صوت جان فزای دفتینش را هر گوشی نشنیده و صیت شال گرانبهای سنگینش همه جا رسیده. پرده غیرت و آبرو ندرد و جز میوه نخل بازو نخورد.
ای خلوشی که با سر ناخن
کارها می کنی و می لافی
کی بری منت از سیاه و سپید
تو که شب تا به صبح می بافی
خلیفه(5) رشکین(6) نیفه(7)را فرموده که بَردستان(8) را قبای سبز چمنی بپوشاند و نوردان را به زیور تار ساده و الوان مزین فرماید و در نقد شال بی شبه و مثالش عقد سمک(9) را رشک محک سازد. رشته پشمین به قدرتش شال سنگین گشته و تار یکرنگی به صنعتش قطعه رنگین.
تار و پود و سمک و لیلک(10) و دفتین و نورد
مکو و پیشزن و سوزنو و شود و تغار
همه از بهر تو آماده و چاکروارند
حیف باشد که نبافی و بگردی بیکار
❇️ پی نوشت:
(1) خلوش: شاگرد شالباف، فرد عامی
(2)مکّو: ماکو، ابزار شالبافی
(3)دَفتین: دفته، شانه بافندگان
(4) ذنچ: آرنج دست
(5) خلیفه: یکی از رتبه های شالبافی میان استاد و بردست
(6) رِشک: شپش تازه متولد شده
(7) نیفه: بندکش شلوار، جای بند گذراندن شلوار
(8) بردست: وردست، شاگرد
(9) سمک: از ابزارهای شالبافی
(10) لیلک: چوبی از ابزارهای شالبافی
❇️ به لهجه کرمانی های اصیل
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ادیب قاسمی کرمانی یکی از طنزنویسان دوره قاجار است. وی کتاب خارستان را بر وزن گلستان سروده که یکی از نمونه های موفق نقیضه نویسی به شمار می آید.
◀️ متن زیر دو بخش دارد. بخش نخست، قسمتی از دیباچه گلستان و بخش دوم، نوشته ادیب قاسمی است که دیباچه گلستان را به طنز کشیده است. در این متن از واژگان و اصطلاحات شالبافی که شغل اغلب مردمِ کرمانِ آن روزگار بوده، بهره برده و از این رهگذر مناسبات اجتماعی دوره خود را نقد کرده است.
◀️ 1) گلستان
سعدی شیرازی (قرن هفتم) :
منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون بر می آید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که بر آید
کز عهده شکرش به در آید
اعلموا آل داود شکراً و قلیل من عبادی الشکور
بنده همان به که ز تقصیر خویش
عذر به درگاه خدا آورد
ور نه سزاوار خداوندیش
کس نتواند که به جای آورد
باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندارد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظيفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردی بگسترد و دتیه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز ورق در بر گرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده. عصاره نالی به قدرت او شهد شایق شده تخم خرمایی به تربیتش نخل باسق گشته.
ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند
تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری
همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار
شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری
****
◀️1)خارستان
حکیم قاسمی کرمانی ( قرن سیزدهم) :
صنعت خلوشی(1) را خف و ذل که تار شالش در کمال ظرافت است و به پود اندرش مزید لطافت. هر مکویی(2) که فرو می‌رود مفرج تار است و چون برمی‌گردد مدرج پود. پس از هر مکویی پودی لازم و پس از هر پودی دو دفتین(3) واجب.
از بازو ذنچ(4) که برآید
کز عهده دفتین به در آید
نسّجوا آل دفتین نسجاً و کثیرٌ من عبادی الناسجون
بچه همان به که نخستین قدم
روی سوی چاله کند صبحدم
ور نه وجودش تو بمیری که کس
می نتوان گفت به است از عدم
صوت جان فزای دفتینش را هر گوشی نشنیده و صیت شال گرانبهای سنگینش همه جا رسیده. پرده غیرت و آبرو ندرد و جز میوه نخل بازو نخورد.
ای خلوشی که با سر ناخن
کارها می کنی و می لافی
کی بری منت از سیاه و سپید
تو که شب تا به صبح می بافی
خلیفه(5) رشکین(6) نیفه(7)را فرموده که بَردستان(8) را قبای سبز چمنی بپوشاند و نوردان را به زیور تار ساده و الوان مزین فرماید و در نقد شال بی شبه و مثالش عقد سمک(9) را رشک محک سازد. رشته پشمین به قدرتش شال سنگین گشته و تار یکرنگی به صنعتش قطعه رنگین.
تار و پود و سمک و لیلک(10) و دفتین و نورد
مکو و پیشزن و سوزنو و شود و تغار
همه از بهر تو آماده و چاکروارند
حیف باشد که نبافی و بگردی بیکار
❇️ پی نوشت:
(1) خلوش: شاگرد شالباف، فرد عامی
(2)مکّو: ماکو، ابزار شالبافی
(3)دَفتین: دفته، شانه بافندگان
(4) ذنچ: آرنج دست
(5) خلیفه: یکی از رتبه های شالبافی میان استاد و بردست
(6) رِشک: شپش تازه متولد شده
(7) نیفه: بندکش شلوار، جای بند گذراندن شلوار
(8) بردست: وردست، شاگرد
(9) سمک: از ابزارهای شالبافی
(10) لیلک: چوبی از ابزارهای شالبافی
❇️ به لهجه کرمانی های اصیل
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔶 محله‌های تهران شبیه کیست؟!
▫️هر تکّه از تهران گویی شخصیت شبه انسانی دارد. انگار بیست و چند زن و مرد کنار هم یک چیدمان انسانی ساخته‌اند که نامش تهران است.
▫️از آن بالا نیاوران، یک مرد ثروتمند کراواتی است، کت و شلوار فرانسوی بر تنش سفارشی دوخته شده، روی مبل چرمی لم داده، پشت سرش حرف‌ها زیاد است ولی او با پول دهان‌ها را می‌بندد.
▫️سعادت‌آباد، تازه به دوران رسیده است، تلاش زیادی کرده تا گران بخرد و بپوشد ولی از راه رفتنش پیداست اصالت ندارد. چشم‌هایش دو دو می‌زند، نگران انتقام کسی است که هیچ‌کس نمی‌داند کیست جز خودش.
▫️ولنجک، زن ماتیک‌زده‌ای است که پالتوپوست تنش است، دو معشوق دارد، او پا روی پا انداخته با کفش فندی و سیگار مارلبرو گُلد از پنجره پنت‌هاوسش به نقطه‌ای نامعلوم نگاه می‌کند.
▫️شوش، مرد معتادی است که متجاهر می‌نامندش. افسریه، مرد میان‌سالِ دو شغله است. آریاشهر، زن کارمندی است که تاب زندگی خسته‌کننده متأهلی را نداشته و روی پای خودش ایستاده.
▫️تهران‌پارس، مرد متوسط وامانده‌ای است که صورتش هنوز با سیلی سرخ است، شهرک غرب، کارخانه‌دار و سیاستمدار است، از سرتاپای او دروغ و چپاول می‌بارد، بی‌تفاوت به فقر خزنده‌ای است که سرش از خزانه پیداست، روی راک چِیر کنیاک می‌نوشد.
▫️یافت‌آباد، پیک موتوری است. گیشا، دختر رویاپرداز تهران است. امیرآباد پسر لیسانسی است که به حشیش پناه برده. خیابان ولی‌عصر، از میدان تا راه آهن بیوه تنهاست، از میدان تا تجریش پااندازِ شب‌های تهران.
▫️منیریه، زنِ هنوز عاشقی است که خوشنویسی می‌کند. مجیدیه، پسر فیلسوف مسلک یه لا قبا. میدان هفت تیر، مرد تنهای شب است. اکباتان، پسر گیتار به دوشی است که کنار ایستگاه‌های مترو، پینک فلوید می‌نوازد.
▫️میرداماد، دلال بورس است. فرمانیه، پدرسالارِ ثروتمندی که فرزندانش را منتظر تقسیم ارث گذاشته. چیتگر، زنی است که چایش همیشه یخ می‌کند، لب نزده. یوسف‌آباد هم مردی است که همیشه روی مبل می‌خوابد.
▫️حکیمیه، سرهنگ پاسداری است نگرانِ دختر نوجوانش. کهریزک، پیرمردی است که فراموشی دارد. ستّارخان، زن تنهایی است که تا دیروقت حافظ می‌خواند. تقاطع گاندی و جردن، بوسه تابستانیِ شاهرخ و سمیه است که جاودانه شده.
▫️آه از دَروس، زن زیبای پیانیستی که سمفونی شماره نُه بتهوون می‌نوازد و موهایش غرق عطر آمواژ آنر ...
▫️تهران، اجتماع زنان و مردانی است که در فقر و تبعیض و ترس درهم تنیده‌اند، تماس چشمی آنها باهم آزار دهنده است، یکی خمار است دیگری نشئه، یکی از سیری حالت تهوع دارد دیگری از گرسنگی زردآب بالا آورده.
▫️تهران، اجتماع مردان و زنانی است که در خیالِ زندگی آن دیگری روز را شب می‌کنند.
✍رسول اسدزاده
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
▫️هر تکّه از تهران گویی شخصیت شبه انسانی دارد. انگار بیست و چند زن و مرد کنار هم یک چیدمان انسانی ساخته‌اند که نامش تهران است.
▫️از آن بالا نیاوران، یک مرد ثروتمند کراواتی است، کت و شلوار فرانسوی بر تنش سفارشی دوخته شده، روی مبل چرمی لم داده، پشت سرش حرف‌ها زیاد است ولی او با پول دهان‌ها را می‌بندد.
▫️سعادت‌آباد، تازه به دوران رسیده است، تلاش زیادی کرده تا گران بخرد و بپوشد ولی از راه رفتنش پیداست اصالت ندارد. چشم‌هایش دو دو می‌زند، نگران انتقام کسی است که هیچ‌کس نمی‌داند کیست جز خودش.
▫️ولنجک، زن ماتیک‌زده‌ای است که پالتوپوست تنش است، دو معشوق دارد، او پا روی پا انداخته با کفش فندی و سیگار مارلبرو گُلد از پنجره پنت‌هاوسش به نقطه‌ای نامعلوم نگاه می‌کند.
▫️شوش، مرد معتادی است که متجاهر می‌نامندش. افسریه، مرد میان‌سالِ دو شغله است. آریاشهر، زن کارمندی است که تاب زندگی خسته‌کننده متأهلی را نداشته و روی پای خودش ایستاده.
▫️تهران‌پارس، مرد متوسط وامانده‌ای است که صورتش هنوز با سیلی سرخ است، شهرک غرب، کارخانه‌دار و سیاستمدار است، از سرتاپای او دروغ و چپاول می‌بارد، بی‌تفاوت به فقر خزنده‌ای است که سرش از خزانه پیداست، روی راک چِیر کنیاک می‌نوشد.
▫️یافت‌آباد، پیک موتوری است. گیشا، دختر رویاپرداز تهران است. امیرآباد پسر لیسانسی است که به حشیش پناه برده. خیابان ولی‌عصر، از میدان تا راه آهن بیوه تنهاست، از میدان تا تجریش پااندازِ شب‌های تهران.
▫️منیریه، زنِ هنوز عاشقی است که خوشنویسی می‌کند. مجیدیه، پسر فیلسوف مسلک یه لا قبا. میدان هفت تیر، مرد تنهای شب است. اکباتان، پسر گیتار به دوشی است که کنار ایستگاه‌های مترو، پینک فلوید می‌نوازد.
▫️میرداماد، دلال بورس است. فرمانیه، پدرسالارِ ثروتمندی که فرزندانش را منتظر تقسیم ارث گذاشته. چیتگر، زنی است که چایش همیشه یخ می‌کند، لب نزده. یوسف‌آباد هم مردی است که همیشه روی مبل می‌خوابد.
▫️حکیمیه، سرهنگ پاسداری است نگرانِ دختر نوجوانش. کهریزک، پیرمردی است که فراموشی دارد. ستّارخان، زن تنهایی است که تا دیروقت حافظ می‌خواند. تقاطع گاندی و جردن، بوسه تابستانیِ شاهرخ و سمیه است که جاودانه شده.
▫️آه از دَروس، زن زیبای پیانیستی که سمفونی شماره نُه بتهوون می‌نوازد و موهایش غرق عطر آمواژ آنر ...
▫️تهران، اجتماع زنان و مردانی است که در فقر و تبعیض و ترس درهم تنیده‌اند، تماس چشمی آنها باهم آزار دهنده است، یکی خمار است دیگری نشئه، یکی از سیری حالت تهوع دارد دیگری از گرسنگی زردآب بالا آورده.
▫️تهران، اجتماع مردان و زنانی است که در خیالِ زندگی آن دیگری روز را شب می‌کنند.
✍رسول اسدزاده
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پنج نشانه برای اینکه هوش معنوی دارید!
✳️ بر اساس دیدگاه پروفسور ایمونز
❇️ کمی به عقب برگردیم. هوش هیجانی در برابر هوش عقلایی مطرح شد. و پنجره جدیدی را برای همه ما باز کرد اما بعد از مدتی معلوم شد که نیاز به یک مفهوم جدید داریم: هوش معنوی. هوش عقلایی (IQ) هوش اولیه ماست و به ما کمک می‌کند تا فرمول‌ها و اعداد را بفهمیم و توانایی یادگیری بالایی داشته باشیم. هوش هیجانی (EQ) به ما کمک می‌کند تا احساسات و عواطف و هیجانات خود و دیگران را درک کنیم و با دیگران به گونه‌ای بهتر تعامل کنیم. اما هوش معنوی (SQ) به ما کمک می‌کند که تا با فرا گذشتن از دنیای شناخته شده ودیدنی به جهانی متعالی قدم بگذاریم. با جهان یکی شویم و معنای زندگی را دریابیم.
یکی از معروف ترین نظریه‌پردازان هوش معنوی استاد دانشگاه کالیفرنیا پروفسور ایمونز است.
◀️ او پنج مولفه هوش معنوی را این‌گونه تشریح می‌کند:
1- توانایی گذار؛ توانایی فراگذشتن از جهان فیزیکی، مادی و جسمانی و گذار یا اتصال به جهانی سطح بالاتر.
2- توانایی درک آگاهی شدت یافته: توانایی ورود به حالت‌های معنوی از آگاهی شدت یافته (عرفان). آگاهی از یک واقعیت غایی که شکل احساس یگانگی یا وحدت به خود می گیرد و در آن همه مرزها از بین می‌روند و همه چیز در یک کلیت متحد درک می‌شوند.
3- توانایی تقدیس: توانایی گره زدن فعالیت‌ها، حوادث و روابط زندگی روزمره با احساسی از تقدس.
تقدیس مولفه سوم هوش معنوی است. تقدیس به معنای درک حضور خداوند در فعالیت‌های معمولی روزمره است. به گفته ایمونز تحقیقات معاصر نشان می‌دهد که تقدیس پیامدهای مهمی دارد. مثلا زمانی که کار به‌عنوان یک مسوولیت معنوی/مذهبی به‌جای شغل تلقی می‌شود، یا وقتی که وظیفه والدین به‌عنوان یک مسئولیت مقدس در نظر گرفته می‌شود، متفاوت از زمانی است که صرفاً به آن به عنوان یک کار یا رفتار روزانه نگاه می‌شود. حتی فعالیت‌های به ظاهر معمولی مانند دویدن یا گلف می‌توانند با رویکرد معنوی آغشته شوند. در فیلم ارابه‌های آتش، اریک لیدل می گوید «وقتی می‌دوم، لذت او را احساس می‌کنم». تقدیس دینی زمانی اتفاق می‌افتد که خود، خانواده، خانه، شغل و اهداف با امر مقدس آغشته باشد.
4- توانایی رفتار فضیلت‌مندانه مانند بخشش، سپاسگزاری، فروتنی، احساس شفقت، ابراز عشق و ... به شیوه ای پایدار. به تعبیری فضیلت‌ها را به‌عنوان «تعالی‌های اکتسابی شخص» تعریف می‌کنند. عده ای معتقدند که انضباط نفسانی (خودکنترلی) ویژگی اصلی روانشناختی است که زیربنای اکثر فضایل است و برای موفقیت تقریباً در تمام حوزه‌های زندگی ضروری است. به همین ترتیب، شکست‌های خودکنترلی در قلب هفت گناه مرگ‌بار نهفته است: شکم‌بارگی، تنبلی، غرور، خشم، طمع، شهوت و حسادت. هوش معنوی باعث می شود که از طریق تقویت انضباط نفسانی، رفتار فضیلت‌مندانه پایدار داشته باشیم.
5- توانایی حل مساله. استفاده از منابع معنوی در حل مسائل زندگی
کسانی که هوش معنوی بالاتری دارند می توانند از هوش معنوی خود برای حل مسایل زندگی استفاده کنند و راحت‌تر از چالش‌های بزرگ، فقدان ها، شکست‌ها، دو راهی‌ها عبور کنند. هوش معنوی توانایی حل مساله را در زندگی بالا می‌برد.(رفرنس)
✳️ پیشنهاد پایانی
❇️ بنابراین برای اینکه درک کنیم که چقدر از نظر معنوی باهوش هستیم این چند سوال ساده را از خود بپرسیم؟
1) آیا می‌توانم فراتر از جهان دیدنی و جسمانی، با دنیای دیگری هم ارتباط برقرار کنم؟
2) آیا در لحظاتی از زندگی دریافته‌ام که این جهان یک کل یکپارچه است و همه چیز به هم متصل است؟
3) آیا می‌توانم نان خریدن، کار کردن و بازی کردنم را به خداوند گره بزنم؟
4) آیا شغلم، خانواده‌ام، تحصیلم، تفریح و ورزشم به خدا آغشته است یا نه؟
5) آیا معنویت در من باعث می شود که بتوانم با آرامش و امیدواری بیشتری مسایل زندگی‌ام را حل و فصل کنم؟
6) آیا معنویت در من باعث می‌شود که دیگران را بیشتر و کم‌توقع‌تر دوست بدارم؟
7) آیا معنویت در من باعث می‌شود که انضباط نفسانی بیشتری داشته باشم؟
برای هوش معنوی پرسشنامه های متعددی وجود دارد اما فعلا برای شروع از همین 7 پرسش ساده اما بنیادی شروع کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ بر اساس دیدگاه پروفسور ایمونز
❇️ کمی به عقب برگردیم. هوش هیجانی در برابر هوش عقلایی مطرح شد. و پنجره جدیدی را برای همه ما باز کرد اما بعد از مدتی معلوم شد که نیاز به یک مفهوم جدید داریم: هوش معنوی. هوش عقلایی (IQ) هوش اولیه ماست و به ما کمک می‌کند تا فرمول‌ها و اعداد را بفهمیم و توانایی یادگیری بالایی داشته باشیم. هوش هیجانی (EQ) به ما کمک می‌کند تا احساسات و عواطف و هیجانات خود و دیگران را درک کنیم و با دیگران به گونه‌ای بهتر تعامل کنیم. اما هوش معنوی (SQ) به ما کمک می‌کند که تا با فرا گذشتن از دنیای شناخته شده ودیدنی به جهانی متعالی قدم بگذاریم. با جهان یکی شویم و معنای زندگی را دریابیم.
یکی از معروف ترین نظریه‌پردازان هوش معنوی استاد دانشگاه کالیفرنیا پروفسور ایمونز است.
◀️ او پنج مولفه هوش معنوی را این‌گونه تشریح می‌کند:
1- توانایی گذار؛ توانایی فراگذشتن از جهان فیزیکی، مادی و جسمانی و گذار یا اتصال به جهانی سطح بالاتر.
2- توانایی درک آگاهی شدت یافته: توانایی ورود به حالت‌های معنوی از آگاهی شدت یافته (عرفان). آگاهی از یک واقعیت غایی که شکل احساس یگانگی یا وحدت به خود می گیرد و در آن همه مرزها از بین می‌روند و همه چیز در یک کلیت متحد درک می‌شوند.
3- توانایی تقدیس: توانایی گره زدن فعالیت‌ها، حوادث و روابط زندگی روزمره با احساسی از تقدس.
تقدیس مولفه سوم هوش معنوی است. تقدیس به معنای درک حضور خداوند در فعالیت‌های معمولی روزمره است. به گفته ایمونز تحقیقات معاصر نشان می‌دهد که تقدیس پیامدهای مهمی دارد. مثلا زمانی که کار به‌عنوان یک مسوولیت معنوی/مذهبی به‌جای شغل تلقی می‌شود، یا وقتی که وظیفه والدین به‌عنوان یک مسئولیت مقدس در نظر گرفته می‌شود، متفاوت از زمانی است که صرفاً به آن به عنوان یک کار یا رفتار روزانه نگاه می‌شود. حتی فعالیت‌های به ظاهر معمولی مانند دویدن یا گلف می‌توانند با رویکرد معنوی آغشته شوند. در فیلم ارابه‌های آتش، اریک لیدل می گوید «وقتی می‌دوم، لذت او را احساس می‌کنم». تقدیس دینی زمانی اتفاق می‌افتد که خود، خانواده، خانه، شغل و اهداف با امر مقدس آغشته باشد.
4- توانایی رفتار فضیلت‌مندانه مانند بخشش، سپاسگزاری، فروتنی، احساس شفقت، ابراز عشق و ... به شیوه ای پایدار. به تعبیری فضیلت‌ها را به‌عنوان «تعالی‌های اکتسابی شخص» تعریف می‌کنند. عده ای معتقدند که انضباط نفسانی (خودکنترلی) ویژگی اصلی روانشناختی است که زیربنای اکثر فضایل است و برای موفقیت تقریباً در تمام حوزه‌های زندگی ضروری است. به همین ترتیب، شکست‌های خودکنترلی در قلب هفت گناه مرگ‌بار نهفته است: شکم‌بارگی، تنبلی، غرور، خشم، طمع، شهوت و حسادت. هوش معنوی باعث می شود که از طریق تقویت انضباط نفسانی، رفتار فضیلت‌مندانه پایدار داشته باشیم.
5- توانایی حل مساله. استفاده از منابع معنوی در حل مسائل زندگی
کسانی که هوش معنوی بالاتری دارند می توانند از هوش معنوی خود برای حل مسایل زندگی استفاده کنند و راحت‌تر از چالش‌های بزرگ، فقدان ها، شکست‌ها، دو راهی‌ها عبور کنند. هوش معنوی توانایی حل مساله را در زندگی بالا می‌برد.(رفرنس)
✳️ پیشنهاد پایانی
❇️ بنابراین برای اینکه درک کنیم که چقدر از نظر معنوی باهوش هستیم این چند سوال ساده را از خود بپرسیم؟
1) آیا می‌توانم فراتر از جهان دیدنی و جسمانی، با دنیای دیگری هم ارتباط برقرار کنم؟
2) آیا در لحظاتی از زندگی دریافته‌ام که این جهان یک کل یکپارچه است و همه چیز به هم متصل است؟
3) آیا می‌توانم نان خریدن، کار کردن و بازی کردنم را به خداوند گره بزنم؟
4) آیا شغلم، خانواده‌ام، تحصیلم، تفریح و ورزشم به خدا آغشته است یا نه؟
5) آیا معنویت در من باعث می شود که بتوانم با آرامش و امیدواری بیشتری مسایل زندگی‌ام را حل و فصل کنم؟
6) آیا معنویت در من باعث می‌شود که دیگران را بیشتر و کم‌توقع‌تر دوست بدارم؟
7) آیا معنویت در من باعث می‌شود که انضباط نفسانی بیشتری داشته باشم؟
برای هوش معنوی پرسشنامه های متعددی وجود دارد اما فعلا برای شروع از همین 7 پرسش ساده اما بنیادی شروع کنیم.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔷 انواع شیوه‌های خاطره‌نگاری
🔸 خاطره‌نویسی تمرینی عمیقاً شخصی است ولی می تواند تأثیر اجتماعی نیز داشته باشد. کتاب خاطرات می تواند به انتقال تجربیات کمک کند و زندگی خوانندگان را بهبود بخشد. مشخصه مهم خاطره‌نگاری این است که مردم به ظاهر عادی نیز می‌توانند در آن سهیم باشند؛ زیرا داستانهای جذابی برای گفتن دارند. در زیر به چند نمونه از قالب‌های خاطره‌نگاری پرداخته شده است:
🎋آرزوی درون
▫️نویسنده به طور خاص به آرزو یا هدفی می‌پردازد که به آن رسیده است. در نتیجه، کل خاطرات در راستای رسیدن به خواسته‌ها شکل می‌گیرد. برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند از اوج شروع کنند. به‌عنوان مثال، یک ورزشکار المپیکی ابتدا موفقیت خود را توصیف می‌کند و سپس درباره سرگذشت خود می‌نویسد و خواننده را به سفری می‌برد که به لحظه مدال‌آوری منتهی می‌شود. برخی دیگر از نویسندگان ترجیح می‌دهند از ابتدای سفر خود شروع کنند. همانطور که آنها داستان را روایت می‌کنند، مخاطب متوجه می‌شود موضوع اصلی، تمایل به دستیابی به چیزی است که در ادامه به دست می‌آید. در نتیجه برخلاف قالب قبل، لحظه اوج (تحقق آرزوی درون) بسیار دیرتر در داستان می‌آید.
🛣 دست‌اندازهای جاده
برخی از خاطره‌انگیزترین خاطرات، در مشکلات به وجود می‌آیند. قالب دست‌اندازهای جاده معمولاً از ترتیب زمانی پیروی می‌کند، به‌خصوص اگر سوژه مجبور باشد یکی پس از دیگری دست‌اندازهای زندگی‌اش را رد کند. به طور کلی، این قالب، خوانندگان را به مسیری سخت اما پر از درس‌ها و بینش‌های ارزشمند می‌برد. به‌عنوان مثال، یک رهبر نظامی را در نظر بگیرید که همه چیزهایی را که در طول جنگ از سر گذرانده، توصیف می‌کند. داستان حول مشکلاتی است که سوژه با آن روبه‌رو شده است و بر آنها غلبه کرده است. نویسنده باید نشان دهد که چگونه غلبه بر مشکلات، او را به شخصی که امروز هست، تبدیل کرده. به‌عبارت دیگر، اگر چالش‌هایی که با آنها روبه‌رو بودند نبود، سوژه هرگز به آن فردی که هست تبدیل نمی‌شد.
🎢 سواری «ترن هوایی»
سواری «ترن هوایی» نوعی قالب خاطرات است که خوانندگان را به ماجراجویی در تعدادی مکان، شرایط، شخصیت‌ها و رویدادهای متنوع می‌برد و مخاطب از یک رویداد، زمان و مکان به رویداد دیگر جهش می‌کند. از مزایای این روش، درگیر شدن مخاطب و تمایل برای ادامه است. یک ترن هوایی باید داستان شخصی نویسنده را به کل جهان مرتبط کند. افکار، تجربیات و احساسات آنها باید در یک طرح بزرگ‌تر قرار گیرد. این رویکرد، نویسنده را قادر می‌سازد تا دیدگاهی هیجان انگیز به خوانندگان ارائه دهد. از معایب این روش ناتوانی در پیوند دادن رویدادها به اندازه کافی است که منجر به گیجی مخاطب می شود، زیرا در این نوع خاطره‌نگاری اغلب با زمان “بازی” می‌شود.
🔴 نقاط عطف
در روش «نقاط عطف» روایت بر روی رویدادهای منحصر به فرد و تغییر دهنده زندگی متمرکز می‌شود. این اتفاقات می‌توانند خوب یا بد باشند؛ مثلاً جودی کالینز خواننده بلوز درباره خاطراتش توضیح می‌دهد که چگونه از دست دادن پسرش به نقطه عطف مهمی در زندگی او تبدیل شده است و به او اجازه داد تا فرد بهتری شود. بنابراین، علی‌رغم رویداد ناامیدکننده‌ای که نمای کلی او را نسبت به زندگی نشان می‌دهد، داستان نتیجه مثبتی را ارائه می‌دهد. اغلب هنرمندان داستانی درباره چگونگی شهرت خود دارند که جزء نقاط عطف زندگی آنهاست. یک آهنگ موفق یا بخشی از یک فیلم، آنها را یک شبه به شهرت می‌رساند. یک شخص عادی نیز می‌تواند درآمدهای غیرمنتظره داشته باشد و یا در لاتاری برنده شود و زندگی اش متحول گردد. هنگام استفاده از نقاط عطف مثبت، نویسنده باید مطمئن شود که درس مهمی را منتقل می‌کند و زندگی‌اش هرگز دوباره مثل قبل نشده است. در این شیوه، کمتر به جزئیات مربوط به دوران کودکی، سابقه خانوادگی یا تجربیات حرفه‌ای نویسنده توجه می‌شود، مگر اینکه مستقیماً به رویداد اصلی کمک کند.
🔸 «تاریخ پژوهان یادگارآفرین»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔸 خاطره‌نویسی تمرینی عمیقاً شخصی است ولی می تواند تأثیر اجتماعی نیز داشته باشد. کتاب خاطرات می تواند به انتقال تجربیات کمک کند و زندگی خوانندگان را بهبود بخشد. مشخصه مهم خاطره‌نگاری این است که مردم به ظاهر عادی نیز می‌توانند در آن سهیم باشند؛ زیرا داستانهای جذابی برای گفتن دارند. در زیر به چند نمونه از قالب‌های خاطره‌نگاری پرداخته شده است:
🎋آرزوی درون
▫️نویسنده به طور خاص به آرزو یا هدفی می‌پردازد که به آن رسیده است. در نتیجه، کل خاطرات در راستای رسیدن به خواسته‌ها شکل می‌گیرد. برخی نویسندگان ترجیح می‌دهند از اوج شروع کنند. به‌عنوان مثال، یک ورزشکار المپیکی ابتدا موفقیت خود را توصیف می‌کند و سپس درباره سرگذشت خود می‌نویسد و خواننده را به سفری می‌برد که به لحظه مدال‌آوری منتهی می‌شود. برخی دیگر از نویسندگان ترجیح می‌دهند از ابتدای سفر خود شروع کنند. همانطور که آنها داستان را روایت می‌کنند، مخاطب متوجه می‌شود موضوع اصلی، تمایل به دستیابی به چیزی است که در ادامه به دست می‌آید. در نتیجه برخلاف قالب قبل، لحظه اوج (تحقق آرزوی درون) بسیار دیرتر در داستان می‌آید.
🛣 دست‌اندازهای جاده
برخی از خاطره‌انگیزترین خاطرات، در مشکلات به وجود می‌آیند. قالب دست‌اندازهای جاده معمولاً از ترتیب زمانی پیروی می‌کند، به‌خصوص اگر سوژه مجبور باشد یکی پس از دیگری دست‌اندازهای زندگی‌اش را رد کند. به طور کلی، این قالب، خوانندگان را به مسیری سخت اما پر از درس‌ها و بینش‌های ارزشمند می‌برد. به‌عنوان مثال، یک رهبر نظامی را در نظر بگیرید که همه چیزهایی را که در طول جنگ از سر گذرانده، توصیف می‌کند. داستان حول مشکلاتی است که سوژه با آن روبه‌رو شده است و بر آنها غلبه کرده است. نویسنده باید نشان دهد که چگونه غلبه بر مشکلات، او را به شخصی که امروز هست، تبدیل کرده. به‌عبارت دیگر، اگر چالش‌هایی که با آنها روبه‌رو بودند نبود، سوژه هرگز به آن فردی که هست تبدیل نمی‌شد.
🎢 سواری «ترن هوایی»
سواری «ترن هوایی» نوعی قالب خاطرات است که خوانندگان را به ماجراجویی در تعدادی مکان، شرایط، شخصیت‌ها و رویدادهای متنوع می‌برد و مخاطب از یک رویداد، زمان و مکان به رویداد دیگر جهش می‌کند. از مزایای این روش، درگیر شدن مخاطب و تمایل برای ادامه است. یک ترن هوایی باید داستان شخصی نویسنده را به کل جهان مرتبط کند. افکار، تجربیات و احساسات آنها باید در یک طرح بزرگ‌تر قرار گیرد. این رویکرد، نویسنده را قادر می‌سازد تا دیدگاهی هیجان انگیز به خوانندگان ارائه دهد. از معایب این روش ناتوانی در پیوند دادن رویدادها به اندازه کافی است که منجر به گیجی مخاطب می شود، زیرا در این نوع خاطره‌نگاری اغلب با زمان “بازی” می‌شود.
🔴 نقاط عطف
در روش «نقاط عطف» روایت بر روی رویدادهای منحصر به فرد و تغییر دهنده زندگی متمرکز می‌شود. این اتفاقات می‌توانند خوب یا بد باشند؛ مثلاً جودی کالینز خواننده بلوز درباره خاطراتش توضیح می‌دهد که چگونه از دست دادن پسرش به نقطه عطف مهمی در زندگی او تبدیل شده است و به او اجازه داد تا فرد بهتری شود. بنابراین، علی‌رغم رویداد ناامیدکننده‌ای که نمای کلی او را نسبت به زندگی نشان می‌دهد، داستان نتیجه مثبتی را ارائه می‌دهد. اغلب هنرمندان داستانی درباره چگونگی شهرت خود دارند که جزء نقاط عطف زندگی آنهاست. یک آهنگ موفق یا بخشی از یک فیلم، آنها را یک شبه به شهرت می‌رساند. یک شخص عادی نیز می‌تواند درآمدهای غیرمنتظره داشته باشد و یا در لاتاری برنده شود و زندگی اش متحول گردد. هنگام استفاده از نقاط عطف مثبت، نویسنده باید مطمئن شود که درس مهمی را منتقل می‌کند و زندگی‌اش هرگز دوباره مثل قبل نشده است. در این شیوه، کمتر به جزئیات مربوط به دوران کودکی، سابقه خانوادگی یا تجربیات حرفه‌ای نویسنده توجه می‌شود، مگر اینکه مستقیماً به رویداد اصلی کمک کند.
🔸 «تاریخ پژوهان یادگارآفرین»
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️شاعران رامشگر
🔷 در تمام ادوار تاریخی نوازندگان، خنیاگران و نقالان دوره‌گرد وظیفه‌ی سرگرم کردن و طربناکی مردم را به عهده داشتند.
مثلا خسرو پرویز به بزم می‌نشست و باربد و نکیسا آهنگ‌های خود را همراه با شعر می‌نواختند.
از داستانهای شاهنامه برمی‌آید که چامه به آواز و همراهی ساز خوانده می‌شده و بیشتر ویژه‌ی مدح بوده‌است.
سرود دختر آسیابان در مدح بهرام گور، چامه‌ی دختر برزین در مدح همین شاه، چامه‌های آرزو دختر ماهیار گوهر فروش در ستایش پدرش و بهرام میهمان او از این گونه است.
اشعار فارسی دری غالبا در یکی از پرده‌های موسیقی خوانده می‌شده و خود شاعر که در موسیقی دست داشته شعرش را به آواز می‌خوانده و اگر از آواز و صدای خوش بی‌بهره بود می‌بایست «راوی» داشته باشد تا شعرش را به آواز بخواند.
🔹رامشگران دوره‌گرد از مکانی به مکان دیگر رفته و اشعار حماسی و تغزلی محبوب مردم را به آواز می‌خوانده‌اند و آواز خود را با چنگ و بربط و رود همراهی می‌کرده‌اند. بیشتر شاعران ایران (البته جز کسانی مانند ناصر خسرو و ابن یمین و شبستری) وابسته به دربار و اشراف بوده‌اند و با پشتیبانی آنها می‌توانستند هنرهای شاعری و موسیقی را_ که از نظر کیشداران وسیله‌ی لهو و لعب و مایه‌ی خسران دنیا و آخرت بود_ پیش ببرند و رونق بدهند.
مردم نیز به رامشگران علاقه داشتند و در جشن‌ها و روزهای شادی به اندازه‌ی امکان خود از هنرنمایی آنان لذت می‌بردند.
بهرام گور زمانی که دید مردم فقیر از آواز رامشگران نصیبی ندارند فرمان داد ده هزار زن و مرد لوری بربط زن از هند آوردند تا برای آنها رامشگری کنند. در نامه‌ی او به شنگل شاه هند آمده‌است:
از آن لولیان برگزین ده هزار / نر و ماده بر زخم بربط سوار
که استاد بر زخم دستان بود/ ور آواز او رامش جان بود
این گونه کار و بار چنان رواج داشت که نویسندگان کتاب‌های آیین جهانداری و سیر‌الملوک، خود فصلی به آداب میگساری اختصاص می‌دادند چنان که دانشمند دینداری مانند خواجه نصیرالدین طوسی در کتاب اخلاق ناصری آورده‌است:
«در مجلس شراب به نزدیک افضل ابنای جنس خود نشیند،
از نشستن در کنار کسی که به سفاهت موسوم است احتراز کند، به حکایات ظریف و اشعار ملیح که با وقت و حال مناسبت داشته باشد مجلس خوش دارد، اگر مطرب بود در حکایت خوض نکند و باید که سخن بر ندیم قطع نکند. و باید که به هیچ حال چندان مقام نکند که مست گردد که در دین و دنیا هیچ چیز با مضرت‌تر از مستی نبود. پس اگر ضعیف شراب بود اندک خورد و یا ممزوج کند، یا از مجلس سبک‌تر برخیزد.»
(اخلاق ناصری، تصحیح مینوی، ص ۲۳۴)
🔹 در ایران اسلامی رامشگران و موسیقی‌دانان، علاوه بر دربار پادشاهان حامیانی در برخی خانقاه‌ها یافتند. این هنرمندان به بزم بزرگان فراخوانده می‌شدند
یا در خانقاه‌ها سماع صوفیان را همراهی می‌کردند و بر صدر می‌نشستند و قدر می‌دیدند.
حافظ نیز از همین رامشگران بود. مولوی هم از این دست بود ولی وضعیت او با حافظ فرق داشت.
البته دربار سلجوقی روم و وزیر این دربار، معین‌الدین پروانه، پشتیبان مولوی بودند ولی مولانا خود دم و دستگاه مرادی و قطبی داشت و رقص و سرود خانقاه او کانونی بود که دیگران را به نزد او می‌آورد و بزرگان دربار سلجوقیان در محضر مولانا حاضر می‌شدند و معین‌الدین پروانه به هنگام بر اسب نشستن مولانا برایش رکاب می‌گرفت.
طبیعی است که مجالس رقص و سماع و غزل‌خوانی مولوی، پسند زاهدان و فقیهان معاصرش نباشد و ایشان را به مخالفت با او بسیج کند. اما از آن‌جا که دربار سلجوقی آسیای صغیر از او حمایت می‌کرد کاری از مخالفان برنمی‌آمد و او همچنان به سرودخوانی و سماع خود ادامه می‌داد.
به گفته‌ی افلاکی در مناقب‌العارفین:
«روزی در حضور مولوی بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که: عجب کتابی که اصلا مقصودش نامعلوم است و سرّ حکمت قایل نامفهوم، از ناگاه زکی قوّال از در درآمد و سرآغاز اسرار کرد. مولانا فرمود که حالیا فتوحات زکی بهْ از فتوحات مکی‌ست و به سماع شروع فرمود.
مولوی خود موسیقی‌دان بود و از جمله‌ی رامشگران به شمار می‌آمد اما این رامشگری برای مقاصد عرفانی مولانا بود.
❇️ عبدالعلی دستغیب، مستی شناسی حافظ، (انتشارات نوید شیراز، ۱۳۸۴، صص ۷۴ تا ۹۲،) با تلخیص و ویرایش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
🔷 در تمام ادوار تاریخی نوازندگان، خنیاگران و نقالان دوره‌گرد وظیفه‌ی سرگرم کردن و طربناکی مردم را به عهده داشتند.
مثلا خسرو پرویز به بزم می‌نشست و باربد و نکیسا آهنگ‌های خود را همراه با شعر می‌نواختند.
از داستانهای شاهنامه برمی‌آید که چامه به آواز و همراهی ساز خوانده می‌شده و بیشتر ویژه‌ی مدح بوده‌است.
سرود دختر آسیابان در مدح بهرام گور، چامه‌ی دختر برزین در مدح همین شاه، چامه‌های آرزو دختر ماهیار گوهر فروش در ستایش پدرش و بهرام میهمان او از این گونه است.
اشعار فارسی دری غالبا در یکی از پرده‌های موسیقی خوانده می‌شده و خود شاعر که در موسیقی دست داشته شعرش را به آواز می‌خوانده و اگر از آواز و صدای خوش بی‌بهره بود می‌بایست «راوی» داشته باشد تا شعرش را به آواز بخواند.
🔹رامشگران دوره‌گرد از مکانی به مکان دیگر رفته و اشعار حماسی و تغزلی محبوب مردم را به آواز می‌خوانده‌اند و آواز خود را با چنگ و بربط و رود همراهی می‌کرده‌اند. بیشتر شاعران ایران (البته جز کسانی مانند ناصر خسرو و ابن یمین و شبستری) وابسته به دربار و اشراف بوده‌اند و با پشتیبانی آنها می‌توانستند هنرهای شاعری و موسیقی را_ که از نظر کیشداران وسیله‌ی لهو و لعب و مایه‌ی خسران دنیا و آخرت بود_ پیش ببرند و رونق بدهند.
مردم نیز به رامشگران علاقه داشتند و در جشن‌ها و روزهای شادی به اندازه‌ی امکان خود از هنرنمایی آنان لذت می‌بردند.
بهرام گور زمانی که دید مردم فقیر از آواز رامشگران نصیبی ندارند فرمان داد ده هزار زن و مرد لوری بربط زن از هند آوردند تا برای آنها رامشگری کنند. در نامه‌ی او به شنگل شاه هند آمده‌است:
از آن لولیان برگزین ده هزار / نر و ماده بر زخم بربط سوار
که استاد بر زخم دستان بود/ ور آواز او رامش جان بود
این گونه کار و بار چنان رواج داشت که نویسندگان کتاب‌های آیین جهانداری و سیر‌الملوک، خود فصلی به آداب میگساری اختصاص می‌دادند چنان که دانشمند دینداری مانند خواجه نصیرالدین طوسی در کتاب اخلاق ناصری آورده‌است:
«در مجلس شراب به نزدیک افضل ابنای جنس خود نشیند،
از نشستن در کنار کسی که به سفاهت موسوم است احتراز کند، به حکایات ظریف و اشعار ملیح که با وقت و حال مناسبت داشته باشد مجلس خوش دارد، اگر مطرب بود در حکایت خوض نکند و باید که سخن بر ندیم قطع نکند. و باید که به هیچ حال چندان مقام نکند که مست گردد که در دین و دنیا هیچ چیز با مضرت‌تر از مستی نبود. پس اگر ضعیف شراب بود اندک خورد و یا ممزوج کند، یا از مجلس سبک‌تر برخیزد.»
(اخلاق ناصری، تصحیح مینوی، ص ۲۳۴)
🔹 در ایران اسلامی رامشگران و موسیقی‌دانان، علاوه بر دربار پادشاهان حامیانی در برخی خانقاه‌ها یافتند. این هنرمندان به بزم بزرگان فراخوانده می‌شدند
یا در خانقاه‌ها سماع صوفیان را همراهی می‌کردند و بر صدر می‌نشستند و قدر می‌دیدند.
حافظ نیز از همین رامشگران بود. مولوی هم از این دست بود ولی وضعیت او با حافظ فرق داشت.
البته دربار سلجوقی روم و وزیر این دربار، معین‌الدین پروانه، پشتیبان مولوی بودند ولی مولانا خود دم و دستگاه مرادی و قطبی داشت و رقص و سرود خانقاه او کانونی بود که دیگران را به نزد او می‌آورد و بزرگان دربار سلجوقیان در محضر مولانا حاضر می‌شدند و معین‌الدین پروانه به هنگام بر اسب نشستن مولانا برایش رکاب می‌گرفت.
طبیعی است که مجالس رقص و سماع و غزل‌خوانی مولوی، پسند زاهدان و فقیهان معاصرش نباشد و ایشان را به مخالفت با او بسیج کند. اما از آن‌جا که دربار سلجوقی آسیای صغیر از او حمایت می‌کرد کاری از مخالفان برنمی‌آمد و او همچنان به سرودخوانی و سماع خود ادامه می‌داد.
به گفته‌ی افلاکی در مناقب‌العارفین:
«روزی در حضور مولوی بعضی علمای اصحاب در باب کتاب فتوحات مکی چیزی می‌گفتند که: عجب کتابی که اصلا مقصودش نامعلوم است و سرّ حکمت قایل نامفهوم، از ناگاه زکی قوّال از در درآمد و سرآغاز اسرار کرد. مولانا فرمود که حالیا فتوحات زکی بهْ از فتوحات مکی‌ست و به سماع شروع فرمود.
مولوی خود موسیقی‌دان بود و از جمله‌ی رامشگران به شمار می‌آمد اما این رامشگری برای مقاصد عرفانی مولانا بود.
❇️ عبدالعلی دستغیب، مستی شناسی حافظ، (انتشارات نوید شیراز، ۱۳۸۴، صص ۷۴ تا ۹۲،) با تلخیص و ویرایش
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ زبان محاوره در شعر
❇️ یکی از منابع کلی گزینش شاعر، زبان محاوره و عامیانه است. منبعی با ذخیره‌ای سرشار که همواره دگماتیسم واژگان شعری، استفاده از آن را ممنوع ساخته است ولی بهره‌گیری از آن در طبیعت کار شاعر است و وسوسۀ استفاده از میوۀ این درخت ممنوع در بسیاری از ادوار شعری، ذهن شاعران را رها نکرده است. شاید بتوان گفت رباعی و غزل مناسب‌ترین محل برای حضور زبان و تعابیر محاوره‌ای و عامیانه است. بیش از هزار سال پیش رودکی در این رباعی خود تاثیر و حضور زبان محاوره را نشان می دهد:
آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
مامات دف و دو رویه چالاک زدی
آن بر سر گورها تبارک خواندی
وین بر درِ خان‌ها (=خانه‌ها) تبوراک زدی
◀️ فرّخی نیز از زبان محاوره بهره‌گیری کرده است به ویژه که زمینۀ روایی و مضامین مجاوبه و گفت و شنود مایه‌های اصلی تغزّلات و مدایح را تشکیل می‌دهد.
◀️ خسرو و شیرین نظامی گنجه‌ای نیز آکنده از کلمات و تعبیرات محاوره‌ای است. از این قبیل است واژه‌هایی نظیر «پیش کردن» در معنی بستن:
غم خسرو رقیب خویش کرده
درِ دل بر دو عالم پیش کرده
نیز استعمال «آنکاره» در معنی لطف و مغازله:
برون شد حاجبِ شَه بارشان داد
شهِ آنکاره، دل در کارشان داد
از همین مقوله است واژه «شیرینی» در معنی رشوه که نظامی آن را در جناس با کلمه «شیرین» قرار داده است:
به زر نز دلستان کز دین برآید
بدین شیرینی از شیرین برآید
◀️ حافظ شیرازی با همۀ پالایش‌ها و ویرایش‌هایی که در واژگان و ترکیبات خود صورت می‌داده است؛ پشتوانه‌ای از زبان محاوره را در شعر خود داخل کرده است.
فی‌المثل: «که مپرس، بهتر از این، یعنی چه، غم مخور، چه شد» را ردیف غزل قرار می‌دهد و یا تعابیری چون: «جان من و جان شما، قربان شما و...»
در شعر معاصر فارسی بهره‌گیری از تجربه‌های زبان محاوره نمودی چشمگیر دارد و آغازگر آن را بدون شک باید نیمایوشیج دانست. این سنت پس از او نیز ادامه می‌یابد چنانکه یکی از آشکارترین‌هایش را در شعر سهراب سپهری می‌بینیم:
«یاد من باشد فردا لبِ سلخ، طرحی از بزها بردارم»
سِلخ (=سَلخ): مترادف استلخ که تلفظ محلی استخر به صورت کاملا پویا در گویش مردم نیاسر جاری است.
یا استفاده از واژگانی مثل: چُلُو، چراغک، پنیرک، تیغال و...
◀️ از این دست کاربرد زبان محاوره در آثار شاعرانی چون شاملو، یداللّه رؤیایی و... نیز یافت می‌شود.
❇️ مقاله: زبان شعر و واژگان شعری (با کمی دخل و تصرف)
✍ نگارنده: نصرالله امامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ یکی از منابع کلی گزینش شاعر، زبان محاوره و عامیانه است. منبعی با ذخیره‌ای سرشار که همواره دگماتیسم واژگان شعری، استفاده از آن را ممنوع ساخته است ولی بهره‌گیری از آن در طبیعت کار شاعر است و وسوسۀ استفاده از میوۀ این درخت ممنوع در بسیاری از ادوار شعری، ذهن شاعران را رها نکرده است. شاید بتوان گفت رباعی و غزل مناسب‌ترین محل برای حضور زبان و تعابیر محاوره‌ای و عامیانه است. بیش از هزار سال پیش رودکی در این رباعی خود تاثیر و حضور زبان محاوره را نشان می دهد:
آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
مامات دف و دو رویه چالاک زدی
آن بر سر گورها تبارک خواندی
وین بر درِ خان‌ها (=خانه‌ها) تبوراک زدی
◀️ فرّخی نیز از زبان محاوره بهره‌گیری کرده است به ویژه که زمینۀ روایی و مضامین مجاوبه و گفت و شنود مایه‌های اصلی تغزّلات و مدایح را تشکیل می‌دهد.
◀️ خسرو و شیرین نظامی گنجه‌ای نیز آکنده از کلمات و تعبیرات محاوره‌ای است. از این قبیل است واژه‌هایی نظیر «پیش کردن» در معنی بستن:
غم خسرو رقیب خویش کرده
درِ دل بر دو عالم پیش کرده
نیز استعمال «آنکاره» در معنی لطف و مغازله:
برون شد حاجبِ شَه بارشان داد
شهِ آنکاره، دل در کارشان داد
از همین مقوله است واژه «شیرینی» در معنی رشوه که نظامی آن را در جناس با کلمه «شیرین» قرار داده است:
به زر نز دلستان کز دین برآید
بدین شیرینی از شیرین برآید
◀️ حافظ شیرازی با همۀ پالایش‌ها و ویرایش‌هایی که در واژگان و ترکیبات خود صورت می‌داده است؛ پشتوانه‌ای از زبان محاوره را در شعر خود داخل کرده است.
فی‌المثل: «که مپرس، بهتر از این، یعنی چه، غم مخور، چه شد» را ردیف غزل قرار می‌دهد و یا تعابیری چون: «جان من و جان شما، قربان شما و...»
در شعر معاصر فارسی بهره‌گیری از تجربه‌های زبان محاوره نمودی چشمگیر دارد و آغازگر آن را بدون شک باید نیمایوشیج دانست. این سنت پس از او نیز ادامه می‌یابد چنانکه یکی از آشکارترین‌هایش را در شعر سهراب سپهری می‌بینیم:
«یاد من باشد فردا لبِ سلخ، طرحی از بزها بردارم»
سِلخ (=سَلخ): مترادف استلخ که تلفظ محلی استخر به صورت کاملا پویا در گویش مردم نیاسر جاری است.
یا استفاده از واژگانی مثل: چُلُو، چراغک، پنیرک، تیغال و...
◀️ از این دست کاربرد زبان محاوره در آثار شاعرانی چون شاملو، یداللّه رؤیایی و... نیز یافت می‌شود.
❇️ مقاله: زبان شعر و واژگان شعری (با کمی دخل و تصرف)
✍ نگارنده: نصرالله امامی
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ ۸ روش برای درمان خود کم بینی
❇️ عقده حقارت یا خودکم بینی نوعی احساس روانشناختی است که در آن فرد خودش را حقیر و کم می بیند.این احساس کاملاً یا تا حدی ناخودآگاه است.در واقع خودکم بینی نوعی حالت ذهنی است که طی آن شما حس می کنید کمتر و پایین تر از دیگران هستید و به همین دلیل همه تعاملات شما با خانواده،دوستان و همکارانتان دچار مشکل می شود.
◀️ ۱- با خودتان مهربان باشید
یکی از اصلی ترین راه هایی که می توانید با آن بر احساس حقارت غلبه کنید این است که تمرین کنید با خودتان مهربان باشید.اگر اشتباهی مرتکب شدید زیاد به خودتان سخت نگیرید.همه دچار خطا و اشتباه می شوند.مهم این است که از اشتباهاتتان درس بگیرید و پیشرفت کنید.فقط شما نیستید، همه ما هر از گاهی شکست می خوریم.اگر مشکلی پیش آمد سعی کنید از آن درس بگیرید و اجازه ندهید که درگیر اضطراب و افسردگی شوید.
◀️ ۲- اجازه ندهید گذشته بر شما غلبه کند
هر اتفاقی که برایتان افتاده است و هر کاری که قبلا کرده اید مربوط به گذشته تان می شود.خودتان را به خاطر اشتباهاتی که انجام داده اید ببخشید.با این مساله که دیگران به شما ظلم کرده اند کنار بیایید. به اینکه نحوه تربیتتان چه تاثیری روی شما گذاشته یا از چه راههایی مورد انتقاد قرار گرفته اید و احساس حقارت کرده اید فکر نکنید.خودتان را با نحوه برخوردی که با خودتان دارید یا با اشتباهاتی که کرده اید تعریف نکنید. اگر این کار را بکنید هیچ وقت از موانعی که دیگران برایتان تعیین کرده اند عبور نمی کنید.
◀️ ۳- قوی باشید
اجازه ندهید نقاط ضعفتان شما را به عقب بکشند. سعی کنید تا حد ممکن خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. یادتان باشد که همه ما نقاط ضعف و قوت مخصوص خودمان را داریم. روی چیزهای خوبی که دارید و کارهای خوبی که می توانید انجام بدهید تمرکز کنید. حتما فعالیت هایی وجود دارد که شما دوستشان دارید و در آنها مهارت هم دارید. به این فکر کنید که دیگران در چه مواردی از شما تعریف می کنند؟ یادتان باشد که قرار نیست بهترین باشید یا هر کاری را صحیح و درست انجام بدهید. قرار است به کارهایی فکر کنید که برایتان ارزشمندند و در آنها احساس موفقیت می کنید.
◀️ ۴- از خودتان دفاع کنید
تبعیض های جامعه را به درون خودتان راه ندهید. اینکه جامعه تنگ نظر و سطحی نگر باشد دلیل آن نمی شود که شما فرد کم ارزشی هستید. با اینکه سخت است ولی تمام تلاشتان را بکنید که تبعیض های موجود روی شخصیت شما تاثیری نگذارد. با این کار در مقابل کسانی که می خواهند شما را زمین بزنند پیروز می شوید و انتقادات و کلیشه های همیشگی را شکست می دهید.بهترین راه برای غلبه بر تعصبات موجود این است که به زندگی تان با همین شرایط ادامه بدهید و یاد بگیرید که با وجود انبوهی از موانع و مشکلات پیش رو به جلو حرکت کنید.
◀️ ۵- با دیگران روابط مفیدی برقرار کنید
از افرادی که به شما انرژی و حس منفی می دهند دوری کنید. خودتان را از هر کسی که از شما انتقاد می کند و چیزهای وحشتناکی راجع به شما می گوید دور کنید. انتقادهای سازنده از طرف کسانی که به فکر شما و کمک به شما هستند را قبول کنید؛ اما وقتتان را با افرادی که از شما حمایت نمی کنند نگذرانید. با افرادی دوست شوید که به رشد و پیشرفت شما کمک می کنند و بهترین احساسات را به شما هدیه می دهند.
◀️ ۶- “نه” بگویید
با خواسته های همه موافقت نکنید. یاد بگیرید که شما مسئول برطرف کردن نیازهای همه نیستید. شما نسبت به دیگران کم ارزش تر نیستید و قرار نیست هر چیزی که بقیه می گویند را انجام بدهید. در دام این احساس نیفتید که اگر به دیگران نه بگویید آنها دیگر شما را دوست ندارند و رهایتان می کنند. حتی اگر هم چنین اتفاقی بیفتد برای شما بهتر است و بدون آنها بهتر می توانید زندگی کنید.
◀️ ۷- خواسته هایتان را عنوان کنید
در روابطتان با دیگران حد و مرزهایی تعیین کنید و به آنها پایبند باشید. به نیازها و نظرات دیگران احترام بگذارید؛ اما از آن طرف هم مطمئن شوید که دیگران هم به شما احترام می گذارند. اگر کسی به شما ظلم کرد از حقتان دفاع کنید. دوستی ها و روابط بد و منفی را کنار بگذارید و یاد بگیرید خواسته هایتان را عنوان کنید.
◀️ ۸- خودتان باشید
اجازه ندهید جامعه شما را زمین بزند. اگر به خاطر یک یک مشخصه جسمی خاص (مثلاً قد یا وزن)، کمی متفاوت تر از دیگرانید یا از حد متوسط خارج هستید، اجازه ندهید ترس شما درباره تصورات مردم باعث ایجاد احساس حقارت در شما شود.اکثر مردم از متفاوت بودن می ترسند؛ بنابراین موقع بیرون رفتن از خانه در ذهنتان برنامه بچینید. از زبان بدن مثبت استفاده کنید و بدانید که اگر دیگران به شما خیره شدند باید چه واکنشی نشان بدهید. اجازه ندهید کنجکاوی غریبه ها شما را آزار بدهد و سعی هم نکنید حالت دفاعی به خودتان بگیرید. گاهی اوقات مردم فقط کمی کنجکاوند، همین!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ عقده حقارت یا خودکم بینی نوعی احساس روانشناختی است که در آن فرد خودش را حقیر و کم می بیند.این احساس کاملاً یا تا حدی ناخودآگاه است.در واقع خودکم بینی نوعی حالت ذهنی است که طی آن شما حس می کنید کمتر و پایین تر از دیگران هستید و به همین دلیل همه تعاملات شما با خانواده،دوستان و همکارانتان دچار مشکل می شود.
◀️ ۱- با خودتان مهربان باشید
یکی از اصلی ترین راه هایی که می توانید با آن بر احساس حقارت غلبه کنید این است که تمرین کنید با خودتان مهربان باشید.اگر اشتباهی مرتکب شدید زیاد به خودتان سخت نگیرید.همه دچار خطا و اشتباه می شوند.مهم این است که از اشتباهاتتان درس بگیرید و پیشرفت کنید.فقط شما نیستید، همه ما هر از گاهی شکست می خوریم.اگر مشکلی پیش آمد سعی کنید از آن درس بگیرید و اجازه ندهید که درگیر اضطراب و افسردگی شوید.
◀️ ۲- اجازه ندهید گذشته بر شما غلبه کند
هر اتفاقی که برایتان افتاده است و هر کاری که قبلا کرده اید مربوط به گذشته تان می شود.خودتان را به خاطر اشتباهاتی که انجام داده اید ببخشید.با این مساله که دیگران به شما ظلم کرده اند کنار بیایید. به اینکه نحوه تربیتتان چه تاثیری روی شما گذاشته یا از چه راههایی مورد انتقاد قرار گرفته اید و احساس حقارت کرده اید فکر نکنید.خودتان را با نحوه برخوردی که با خودتان دارید یا با اشتباهاتی که کرده اید تعریف نکنید. اگر این کار را بکنید هیچ وقت از موانعی که دیگران برایتان تعیین کرده اند عبور نمی کنید.
◀️ ۳- قوی باشید
اجازه ندهید نقاط ضعفتان شما را به عقب بکشند. سعی کنید تا حد ممکن خودتان را با دیگران مقایسه نکنید. یادتان باشد که همه ما نقاط ضعف و قوت مخصوص خودمان را داریم. روی چیزهای خوبی که دارید و کارهای خوبی که می توانید انجام بدهید تمرکز کنید. حتما فعالیت هایی وجود دارد که شما دوستشان دارید و در آنها مهارت هم دارید. به این فکر کنید که دیگران در چه مواردی از شما تعریف می کنند؟ یادتان باشد که قرار نیست بهترین باشید یا هر کاری را صحیح و درست انجام بدهید. قرار است به کارهایی فکر کنید که برایتان ارزشمندند و در آنها احساس موفقیت می کنید.
◀️ ۴- از خودتان دفاع کنید
تبعیض های جامعه را به درون خودتان راه ندهید. اینکه جامعه تنگ نظر و سطحی نگر باشد دلیل آن نمی شود که شما فرد کم ارزشی هستید. با اینکه سخت است ولی تمام تلاشتان را بکنید که تبعیض های موجود روی شخصیت شما تاثیری نگذارد. با این کار در مقابل کسانی که می خواهند شما را زمین بزنند پیروز می شوید و انتقادات و کلیشه های همیشگی را شکست می دهید.بهترین راه برای غلبه بر تعصبات موجود این است که به زندگی تان با همین شرایط ادامه بدهید و یاد بگیرید که با وجود انبوهی از موانع و مشکلات پیش رو به جلو حرکت کنید.
◀️ ۵- با دیگران روابط مفیدی برقرار کنید
از افرادی که به شما انرژی و حس منفی می دهند دوری کنید. خودتان را از هر کسی که از شما انتقاد می کند و چیزهای وحشتناکی راجع به شما می گوید دور کنید. انتقادهای سازنده از طرف کسانی که به فکر شما و کمک به شما هستند را قبول کنید؛ اما وقتتان را با افرادی که از شما حمایت نمی کنند نگذرانید. با افرادی دوست شوید که به رشد و پیشرفت شما کمک می کنند و بهترین احساسات را به شما هدیه می دهند.
◀️ ۶- “نه” بگویید
با خواسته های همه موافقت نکنید. یاد بگیرید که شما مسئول برطرف کردن نیازهای همه نیستید. شما نسبت به دیگران کم ارزش تر نیستید و قرار نیست هر چیزی که بقیه می گویند را انجام بدهید. در دام این احساس نیفتید که اگر به دیگران نه بگویید آنها دیگر شما را دوست ندارند و رهایتان می کنند. حتی اگر هم چنین اتفاقی بیفتد برای شما بهتر است و بدون آنها بهتر می توانید زندگی کنید.
◀️ ۷- خواسته هایتان را عنوان کنید
در روابطتان با دیگران حد و مرزهایی تعیین کنید و به آنها پایبند باشید. به نیازها و نظرات دیگران احترام بگذارید؛ اما از آن طرف هم مطمئن شوید که دیگران هم به شما احترام می گذارند. اگر کسی به شما ظلم کرد از حقتان دفاع کنید. دوستی ها و روابط بد و منفی را کنار بگذارید و یاد بگیرید خواسته هایتان را عنوان کنید.
◀️ ۸- خودتان باشید
اجازه ندهید جامعه شما را زمین بزند. اگر به خاطر یک یک مشخصه جسمی خاص (مثلاً قد یا وزن)، کمی متفاوت تر از دیگرانید یا از حد متوسط خارج هستید، اجازه ندهید ترس شما درباره تصورات مردم باعث ایجاد احساس حقارت در شما شود.اکثر مردم از متفاوت بودن می ترسند؛ بنابراین موقع بیرون رفتن از خانه در ذهنتان برنامه بچینید. از زبان بدن مثبت استفاده کنید و بدانید که اگر دیگران به شما خیره شدند باید چه واکنشی نشان بدهید. اجازه ندهید کنجکاوی غریبه ها شما را آزار بدهد و سعی هم نکنید حالت دفاعی به خودتان بگیرید. گاهی اوقات مردم فقط کمی کنجکاوند، همین!
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
بچه‌ها همونطور که میدونید تو آپدیت جدید تلگرام قابلیت استوری برای چنل‌ها فعال شده. دوستانی که اکانت پریمیوم دارن برای حمایت از ما میتونن چنلمون رو Boost کنن تا این قابلیت واسمون فعال شه 👇🏻
https://t.me/ferdosesokhan
https://t.me/ferdosesokhan
Telegram
فردوس سخن
فردوس سخن
کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
Admin :
@mollasadeghi
برو اولین پست
https://t.me/ferdosesokhan/3
کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی
Admin :
@mollasadeghi
برو اولین پست
https://t.me/ferdosesokhan/3
✳️ زبان اشارهٔ ایرانی چیست؟
✍🏻 فرزانه سلیمان‌بیگی و دیگران:
«هر زبان اشاره یک زبان دیداری ــ حرکتی و غیرآوایی است که در اصل زبان طبیعی جامعهٔ ناشنواست. زبان‌های اشارهٔ دنیا زبان‌هایی طبیعی و مستقل هستند که به زبان گفتاری جامعه خود وابسته نیستند. زبان‌های اشارهٔ بسیاری در جهان وجود دارد که با یکدیگر بسیار تفاوت دارند. از جمله می‌توان زبان اشارهٔ ایرانی (اشارانی)، زبان اشارهٔ استرالیایی (Auslan)، زبان اشارهٔ آمریکایی (ASL)، زبان اشارهٔ ژاپنی (ISL)، زبان اشارهٔ برزیلی (Libras)، زبان اشارهٔ ترکی ( TiD) و ... را نام برد. در هر کشور و منطقه از جهان زبان اشاره و فرهنگ ناشنوایان مخصوص به آن کشور وجود دارد. زبان اشارهٔ یک منطقه از جهان عموماً برای ناشنوایان و گویشوران یک زبان اشارهٔ دیگر قابل درک نیست. این زبان‌ها را به عنوان زبان دوم می‌توان آموخت. [...]
زبان اشارهٔ ایرانی زبان طبیعی و رایج میان ناشنوایان ایران است و برخلاف تصور رایج، کسی این زبان را ابداع نکرده است، بلکه به طور خودجوش در جوامع ناشنوایان ایران در طول قرن‌ها شکل گرفته است. این زبان هم واژگان و هم دستور زبانی مستقل از زبان فارسی دارد. دربارهٔ تاریخ این زبان تا پیش از تأسیس مدرسه باغچه‌بان در دههٔ ۱۳۳۰ اطلاع دقیقی در دست نیست. ولی می‌دانیم همواره ناشنوایان در ایران حضور داشته و زندگی کرده‌اند و همواره مراکزی مثل قهوه‌خانه‌ها و بازارها و زورخانه‌ها محل جمع‌شدن و ارتباطات اجتماعی ناشنوایان بوده است. بنابراین طبیعی است که زبان اشارهٔ ایرانی هم در طول قرن‌ها در ایران وجود داشته است. این زبان دارای گونه‌های متفاوتی بر اساس تجمعات مختلف ناشنوایان است. در بعضی استان‌های ایران این تفاوت گونه بیشتر از استان‌های دیگر است. البته این تنوع گونه‌ها مانع از امکان ارتباط ناشنوایان ایران با یکدیگر نیست و ناشنوایان سراسر ایران حرف یکدیگر را به خوبی متوجه می‌شوند. گاهی ممکن است یک اشاره در یک منطقه به گونه‌ای و در منطقه و استان دیگر به گونه‌ای دیگر ادا شود، درست مانند زبان‌های گفتاری که ممکن است لهجه‌ها و گویش‌های متفاوت داشته باشند.
یک تفاوت زبان‌های اشاره با زبان‌های گفتاری موجود در یک جامعه این است که زبان‌های اشاره گونه نوشتاری ندارند و ناشنوایان باید نظام نوشتاری زبان رسمی کشور را برای رفع نیازهای خود بیاموزند و به کار ببرند. البته می‌دانیم که بسیاری از زبان‌های گفتاری ایران نیز همین وضعیت را دارند و از این جهت این ویژگی مختص گویشوران زبان اشاره نیست. ناشنوایان نیز درست مانند گویشوران زبان‌های ترکی، لکی، کردی، بلوچی و ... در مدرسه و زمان سوادآموزی خط فارسی را می‌آموزند و زبان اول خود را تنها در گونه شفاهی استفاده می‌کنند.» (سلیمان‌بیگی و دیگران، ۱۴۰۰: ۳ ــ ۴)
«زبان فارسی برای بسیاری از ناشنوایان زبان دوم آنها محسوب می شود و زبان اشارهٔ ایرانی زبان اصلی و زبان اول آنان است. بیشتر افراد شنوا که به واسطه شغل خود در جامعه ناشنوا حضور دارند و تنها اشارات را به صورت تک به تک یاد گرفته‌اند هنگام استفاده از آن اشارات، مطابق با دستور زبان فارسی اشاره می‌کنند. این نوع نظام آموزشی که حاصل تلفيق اشارات زبان اشاره ایرانی و دستور زبان فارسی است به نام فارسی اشاره‌ای نامیده شده و تا سالیان طولانی گمان می‌شد که زبان ناشنوایان ایران چنین است. اما مطالعات دهه اخیر نشان داده که، همانطور که کانال ارتباطی در این زبان با زبان‌های گفتاری متفاوت است، دستور زبان متفاوتی نیز دارد.» (همان: ۷)
📚 سلیمان‌بیگی، فرزانه و دیگران (۱۴۰۰). مقدمه‌ای بر زبان اشارهٔ ایرانی. تهران: مؤسسه انتشارات علمی دانشگاه صنعتی شریف.
#زبان_اشاره
#ناشنوایان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍🏻 فرزانه سلیمان‌بیگی و دیگران:
«هر زبان اشاره یک زبان دیداری ــ حرکتی و غیرآوایی است که در اصل زبان طبیعی جامعهٔ ناشنواست. زبان‌های اشارهٔ دنیا زبان‌هایی طبیعی و مستقل هستند که به زبان گفتاری جامعه خود وابسته نیستند. زبان‌های اشارهٔ بسیاری در جهان وجود دارد که با یکدیگر بسیار تفاوت دارند. از جمله می‌توان زبان اشارهٔ ایرانی (اشارانی)، زبان اشارهٔ استرالیایی (Auslan)، زبان اشارهٔ آمریکایی (ASL)، زبان اشارهٔ ژاپنی (ISL)، زبان اشارهٔ برزیلی (Libras)، زبان اشارهٔ ترکی ( TiD) و ... را نام برد. در هر کشور و منطقه از جهان زبان اشاره و فرهنگ ناشنوایان مخصوص به آن کشور وجود دارد. زبان اشارهٔ یک منطقه از جهان عموماً برای ناشنوایان و گویشوران یک زبان اشارهٔ دیگر قابل درک نیست. این زبان‌ها را به عنوان زبان دوم می‌توان آموخت. [...]
زبان اشارهٔ ایرانی زبان طبیعی و رایج میان ناشنوایان ایران است و برخلاف تصور رایج، کسی این زبان را ابداع نکرده است، بلکه به طور خودجوش در جوامع ناشنوایان ایران در طول قرن‌ها شکل گرفته است. این زبان هم واژگان و هم دستور زبانی مستقل از زبان فارسی دارد. دربارهٔ تاریخ این زبان تا پیش از تأسیس مدرسه باغچه‌بان در دههٔ ۱۳۳۰ اطلاع دقیقی در دست نیست. ولی می‌دانیم همواره ناشنوایان در ایران حضور داشته و زندگی کرده‌اند و همواره مراکزی مثل قهوه‌خانه‌ها و بازارها و زورخانه‌ها محل جمع‌شدن و ارتباطات اجتماعی ناشنوایان بوده است. بنابراین طبیعی است که زبان اشارهٔ ایرانی هم در طول قرن‌ها در ایران وجود داشته است. این زبان دارای گونه‌های متفاوتی بر اساس تجمعات مختلف ناشنوایان است. در بعضی استان‌های ایران این تفاوت گونه بیشتر از استان‌های دیگر است. البته این تنوع گونه‌ها مانع از امکان ارتباط ناشنوایان ایران با یکدیگر نیست و ناشنوایان سراسر ایران حرف یکدیگر را به خوبی متوجه می‌شوند. گاهی ممکن است یک اشاره در یک منطقه به گونه‌ای و در منطقه و استان دیگر به گونه‌ای دیگر ادا شود، درست مانند زبان‌های گفتاری که ممکن است لهجه‌ها و گویش‌های متفاوت داشته باشند.
یک تفاوت زبان‌های اشاره با زبان‌های گفتاری موجود در یک جامعه این است که زبان‌های اشاره گونه نوشتاری ندارند و ناشنوایان باید نظام نوشتاری زبان رسمی کشور را برای رفع نیازهای خود بیاموزند و به کار ببرند. البته می‌دانیم که بسیاری از زبان‌های گفتاری ایران نیز همین وضعیت را دارند و از این جهت این ویژگی مختص گویشوران زبان اشاره نیست. ناشنوایان نیز درست مانند گویشوران زبان‌های ترکی، لکی، کردی، بلوچی و ... در مدرسه و زمان سوادآموزی خط فارسی را می‌آموزند و زبان اول خود را تنها در گونه شفاهی استفاده می‌کنند.» (سلیمان‌بیگی و دیگران، ۱۴۰۰: ۳ ــ ۴)
«زبان فارسی برای بسیاری از ناشنوایان زبان دوم آنها محسوب می شود و زبان اشارهٔ ایرانی زبان اصلی و زبان اول آنان است. بیشتر افراد شنوا که به واسطه شغل خود در جامعه ناشنوا حضور دارند و تنها اشارات را به صورت تک به تک یاد گرفته‌اند هنگام استفاده از آن اشارات، مطابق با دستور زبان فارسی اشاره می‌کنند. این نوع نظام آموزشی که حاصل تلفيق اشارات زبان اشاره ایرانی و دستور زبان فارسی است به نام فارسی اشاره‌ای نامیده شده و تا سالیان طولانی گمان می‌شد که زبان ناشنوایان ایران چنین است. اما مطالعات دهه اخیر نشان داده که، همانطور که کانال ارتباطی در این زبان با زبان‌های گفتاری متفاوت است، دستور زبان متفاوتی نیز دارد.» (همان: ۷)
📚 سلیمان‌بیگی، فرزانه و دیگران (۱۴۰۰). مقدمه‌ای بر زبان اشارهٔ ایرانی. تهران: مؤسسه انتشارات علمی دانشگاه صنعتی شریف.
#زبان_اشاره
#ناشنوایان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ تلمیح در شعرِ حسین منزوی
✍ دکتر احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ تلمیح عبارت است از کوتاه‌نگریستن به روایاتِ اساطیری، دینی، تاریخی و نیز ادبی و فرهنگی. این آرایه با آن‌که از سپیده‌دمِ شعرِ فارسی موردِ توجّهِ شاعران بوده اما در نخستین آثارِ نظریِ بلاغتِ کهنِ ایرانی (ترجمان‌البلاغه و حدائق‌السّحر) اشاره‌ای به‌آن نشده‌است. نخستین‌بار شمسِ قیس در المُعجم به آن اشاره‌ای‌کرده و بر کارکردِ ایجازیِ آن که موجب‌می‌شود «الفاظِ اندک بر معانیِ بسیار دلالت‌کند»، تأکید ورزیده‌است. البته شمس قیس هیچ بیت یا عبارتی را نمونه نیاورده‌است (تصحیحِ علامه قزوینی و به‌کوششِ استاد مدرّسِ رضوی، ص۳۷۷).
◀️ البته در دورانِ جدید، پژوهشگران بیشتر به تحلیلِ تلمیح پرداختند و دقائقِ مباحثِ جمال‌شناختی دراین‌باره را می‌توان در آثاری همچون «صورِ خیال» (اثر استاد شفیعیِ کدکنی) و «فرهنگِ تلمیحات» و «نگاهی تازه به بدیع» (اثرِ استاد سیروسِ شمیسا) جستجوکرد.
شاعران باتوجه به گرایش‌های مذهبی و فکریِ خویش، به تلمیحاتِ گوناگونی توجه‌دارند: دقیقی به تعابیر و مصطلحاتِ کیشِ زردشتی توجه‌دارد؛ منوچهریِ عربی‌دان، بیشتر به داستان‌ها و عرائسِ شعرِ عربی می‌پردازد؛ خاقانی، باتوجه به کیشِ مادرش و نیز زیستن در دیاری مسیحی‌نشین، به باورهای آن آیین اشارتِ فراوان دارد؛ و سعدی و حافظ در کنارِ مؤانست با قرآن و توجه به تلمیحاتِ سامی (عربی/ اسلامی) به‌سببِ زیستن در شیراز و تأثّر از بقایای فرهنگِ ایرانی (که در عهدِ آلِ بویه تجدیدِ حیاتی نیز یافته‌بود) بیش‌از دیگران به اساطیر و باورهای کهنِ ایرانی توجه‌می‌کردند.
◀️ همین تفاوت‌ها را در گرایش‌های تلمیحیِ شعرِ امروز نیز می‌توان ملاحظه‌کرد. اما از میانِ غزل‌سرایانِ بزرگِ امروز هیچ شاعری به‌میزانِ حسینِ منزوی شیفتهٔ اشارات و تلمیحات ایرانی، اسلامی و روایاتِ کتابِ مقدس (یهودی و مسیحی) نبوده‌است. کمتر غزلی از اوست که به یک یا چند تلمیح آراسته نباشد. این توجهِ منزوی به تلمیحات، موجبِ ابهامِ هنری و توسّعِ معناییِ شعرِ او نیز شده‌است. قلمروِ تخیّل پهناورِ او از نمرود، موسی، صالح و یوسف، تا کاووس، ضحاک، رستم، اسفندیار، سهراب، خسرو، سیمرغ، قاف و... را دربرمی‌گیرد.
نگرشِ ازلی_ابدیِ شاعر به عشق، موجب شده به‌کرّات به مضمونِ گناهِ نخستین و هبوط و میوهٔ ممنوعه و آدم و حوّا بپردازد:
سیبی است زنخدانِ بهشتی‌ت که ناگاه
پرهیزِ مرا می‌شکند وسوسه‌هایش
نیز در این غزلِ زیبا:
[...] چون خدا ساختن‌ات خواست به دلخواه، نخست
گِلت آمیخت به هفتاد گُلِ مِهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود این‌گونه به چشمِ تو نگاه
[...] پس به حوّا و تو بخشید تنی وسوسه‌ریز
آن‌که با آدم و من داد، دلی وسوسه‌خواه
[...] آری این‌گونه ترا ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حُسنِ تو آورد گواه
تا شکیب‌ام دهد و صبر به زندانِ زمین
از بهشت‌ات سوی من هدیه فرستاد گناه
◀️ منزوی در کنارِ شاملو از شاعرانی است که بسیار به تلمیحاتِ مسیحی و غربی توجه‌دارد و همین مولفه موجبِ امروزی‌تر شدنِ غزلِ او شده‌است:
می‌توانم‌بود حتی «جلجتا» گر مقصد است
آن «مسیحایی» که بر دوش‌اش چلیپا می‌برد
همین واژهٔ «چلیپا» که مصائبِ مسیح را تداعی‌می‌کند، بارها در غزل‌های منزوی تکرارشده‌است. مضمونِ دیگری که منزوی بسیار از آن مضمون پرداخته و گویا در شعر و ادبِ کهن به آن توجهی نشده‌بود، مضمونِ «شامِ آخر» و «نان و شراب» است. برپایهٔ انجیل، مسیح پس از خیانتِ یهودا به او، در «شامِ آخر»، نان را به گوشت و شراب را به خونِ خویش تشبیه کرده‌بود:
_ گو باد شامِ آخرِ من، شامِ وصلِ تو
ای بوسه‌ات شراب و دهانِ تو، نانِ من!
_ سیلی که خواهد‌بُرد از ذهنِ چلیپا
یادِ یهودا را و شامِ واپسین را
و در ابیاتِ زیر، مسألهٔ گناهِ نخستین (خوردنِ سیب بنابه روایتِ کتابِ مقدس) و نیز «نان و شراب» را تلفیق‌کرده و این‌گونه‌سروده:
[...] ای نازنین درختِ نخستین گناهِ من
از میوه‌های وسوسه بارآوری هنوز
آن سیب‌های راه به پرهیز بسته را
در سایه‌سارِ زلف، تو می‌پروری هنوز
وآن سفرهٔ شبانهٔ نان و شراب را
بر میزهای خواب، تو می‌گستری هنوز [...]
❇️ برگرفته از : کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✍ دکتر احمدرضا بهرامپور عمران
❇️ تلمیح عبارت است از کوتاه‌نگریستن به روایاتِ اساطیری، دینی، تاریخی و نیز ادبی و فرهنگی. این آرایه با آن‌که از سپیده‌دمِ شعرِ فارسی موردِ توجّهِ شاعران بوده اما در نخستین آثارِ نظریِ بلاغتِ کهنِ ایرانی (ترجمان‌البلاغه و حدائق‌السّحر) اشاره‌ای به‌آن نشده‌است. نخستین‌بار شمسِ قیس در المُعجم به آن اشاره‌ای‌کرده و بر کارکردِ ایجازیِ آن که موجب‌می‌شود «الفاظِ اندک بر معانیِ بسیار دلالت‌کند»، تأکید ورزیده‌است. البته شمس قیس هیچ بیت یا عبارتی را نمونه نیاورده‌است (تصحیحِ علامه قزوینی و به‌کوششِ استاد مدرّسِ رضوی، ص۳۷۷).
◀️ البته در دورانِ جدید، پژوهشگران بیشتر به تحلیلِ تلمیح پرداختند و دقائقِ مباحثِ جمال‌شناختی دراین‌باره را می‌توان در آثاری همچون «صورِ خیال» (اثر استاد شفیعیِ کدکنی) و «فرهنگِ تلمیحات» و «نگاهی تازه به بدیع» (اثرِ استاد سیروسِ شمیسا) جستجوکرد.
شاعران باتوجه به گرایش‌های مذهبی و فکریِ خویش، به تلمیحاتِ گوناگونی توجه‌دارند: دقیقی به تعابیر و مصطلحاتِ کیشِ زردشتی توجه‌دارد؛ منوچهریِ عربی‌دان، بیشتر به داستان‌ها و عرائسِ شعرِ عربی می‌پردازد؛ خاقانی، باتوجه به کیشِ مادرش و نیز زیستن در دیاری مسیحی‌نشین، به باورهای آن آیین اشارتِ فراوان دارد؛ و سعدی و حافظ در کنارِ مؤانست با قرآن و توجه به تلمیحاتِ سامی (عربی/ اسلامی) به‌سببِ زیستن در شیراز و تأثّر از بقایای فرهنگِ ایرانی (که در عهدِ آلِ بویه تجدیدِ حیاتی نیز یافته‌بود) بیش‌از دیگران به اساطیر و باورهای کهنِ ایرانی توجه‌می‌کردند.
◀️ همین تفاوت‌ها را در گرایش‌های تلمیحیِ شعرِ امروز نیز می‌توان ملاحظه‌کرد. اما از میانِ غزل‌سرایانِ بزرگِ امروز هیچ شاعری به‌میزانِ حسینِ منزوی شیفتهٔ اشارات و تلمیحات ایرانی، اسلامی و روایاتِ کتابِ مقدس (یهودی و مسیحی) نبوده‌است. کمتر غزلی از اوست که به یک یا چند تلمیح آراسته نباشد. این توجهِ منزوی به تلمیحات، موجبِ ابهامِ هنری و توسّعِ معناییِ شعرِ او نیز شده‌است. قلمروِ تخیّل پهناورِ او از نمرود، موسی، صالح و یوسف، تا کاووس، ضحاک، رستم، اسفندیار، سهراب، خسرو، سیمرغ، قاف و... را دربرمی‌گیرد.
نگرشِ ازلی_ابدیِ شاعر به عشق، موجب شده به‌کرّات به مضمونِ گناهِ نخستین و هبوط و میوهٔ ممنوعه و آدم و حوّا بپردازد:
سیبی است زنخدانِ بهشتی‌ت که ناگاه
پرهیزِ مرا می‌شکند وسوسه‌هایش
نیز در این غزلِ زیبا:
[...] چون خدا ساختن‌ات خواست به دلخواه، نخست
گِلت آمیخت به هفتاد گُلِ مِهرگیاه
مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید
تا درخشان شود این‌گونه به چشمِ تو نگاه
[...] پس به حوّا و تو بخشید تنی وسوسه‌ریز
آن‌که با آدم و من داد، دلی وسوسه‌خواه
[...] آری این‌گونه ترا ساخت خدا و پس از آن
روی زیبای تو بر حُسنِ تو آورد گواه
تا شکیب‌ام دهد و صبر به زندانِ زمین
از بهشت‌ات سوی من هدیه فرستاد گناه
◀️ منزوی در کنارِ شاملو از شاعرانی است که بسیار به تلمیحاتِ مسیحی و غربی توجه‌دارد و همین مولفه موجبِ امروزی‌تر شدنِ غزلِ او شده‌است:
می‌توانم‌بود حتی «جلجتا» گر مقصد است
آن «مسیحایی» که بر دوش‌اش چلیپا می‌برد
همین واژهٔ «چلیپا» که مصائبِ مسیح را تداعی‌می‌کند، بارها در غزل‌های منزوی تکرارشده‌است. مضمونِ دیگری که منزوی بسیار از آن مضمون پرداخته و گویا در شعر و ادبِ کهن به آن توجهی نشده‌بود، مضمونِ «شامِ آخر» و «نان و شراب» است. برپایهٔ انجیل، مسیح پس از خیانتِ یهودا به او، در «شامِ آخر»، نان را به گوشت و شراب را به خونِ خویش تشبیه کرده‌بود:
_ گو باد شامِ آخرِ من، شامِ وصلِ تو
ای بوسه‌ات شراب و دهانِ تو، نانِ من!
_ سیلی که خواهد‌بُرد از ذهنِ چلیپا
یادِ یهودا را و شامِ واپسین را
و در ابیاتِ زیر، مسألهٔ گناهِ نخستین (خوردنِ سیب بنابه روایتِ کتابِ مقدس) و نیز «نان و شراب» را تلفیق‌کرده و این‌گونه‌سروده:
[...] ای نازنین درختِ نخستین گناهِ من
از میوه‌های وسوسه بارآوری هنوز
آن سیب‌های راه به پرهیز بسته را
در سایه‌سارِ زلف، تو می‌پروری هنوز
وآن سفرهٔ شبانهٔ نان و شراب را
بر میزهای خواب، تو می‌گستری هنوز [...]
❇️ برگرفته از : کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ نیما و فروید
❇️ نیما، صادقِ هدایت و بزرگِ علوی، درشمار نخستین کسانی هستند که با نظریاتِ روان‌کاوانهٔ فروید آشنایی‌داشتند. تأثیرِ فروید در آثارِ هدایت (به‌خصوص «بوفِ کور» و «وغ‌وغ ساهاب»)، بسیار پررنگ است. در مجموعه‌داستانِ «چمدانِ» بزرگِ علوی نیز تأثیرِ آراء فروید را می‌توان‌دید. و نیما در سلسله‌مقالاتِ «ارزشِ احساسات» به‌تفصیل از نظریاتِ فروید نوشت. او درعینِ‌حال نگاهی انتقادی به آراء این روان‌کاو داشت. گرچه نگرشِ انتقادیِ نیما به نظریاتِ فروید از اعتماد‌به‌نفسِ او در مواجهِ با اندیشه‌های غربی حکایت‌دارد اما آن‌جا که می‌نویسد مراد از «نهاد» id در نظریهٔ فروید، همان «نفسِ اماره» در آثارِ شاعر _ عارفانی همچون سنایی و عطار و مولوی است، اشتباهِ کسانی را مرتکب‌می‌شود که در جستجوی دموکراسی در صدرِ اسلام، سوسیالیسم در آراء مزدک و یا پلورالیسمِ دینی در اشعارِ مولوی و حافظ اند. برپایهٔ چنین نگرشِ نادرستی است که نیما به‌اشتباه می‌نویسد فروید گمان‌کرده «مطلبی را دریافته‌است که پیش‌از او دیگران متوجهِ آن نشدند». و مرادِ او از «دیگران» چنانکه اشاره‌شد، شاعرانِ عارف‌مشربی همچون سنایی، عطار و مولوی است.
به‌اعتقادِ نیما نقصِ عمدهٔ کارِ فروید در آن است که او «طلباتِ بدنی» (لیبیدو یا غرایزِ جنسی) را با «اطمینانِ بالا» و «یک‌دندگیِ» افراط‌آمیز، عاملِ اصلیِ تحریکِ هنرمندان در آفرینش دانسته‌است. و این البته انتقادی است که بسیاری بر آرای فروید وارددانستهاند و برجسته‌ترین شاگردان و پیروانش (ازجمله آلفرد آدلر، کارل گوستاو یونگ و کارل هورنای و اریک فروم) نیز با او در این‌باب هم‌داستان نبوده‌اند.
نیما جایی دیگر به ردّ نظریهٔ «پالایشِ روانی» یا «تصعیدِ» sublimation فروید می‌پردازد. به اعتقادِ او، این باورِ فروید که فعالیت‌های انسانی نتیجهٔ مواجههٔ «شهوت» و «میل‌های نهفته در جسمِ او» با «موانعِ خارجی» (فرامن: super ego) است، راه‌به‌جایی‌نمی‌بَرَد.
نیما معتقد است تنها تفاوتِ آراء فروید با تحلیلِ عرفای ما در آن است که او همچون ابوعلی‌سینا با ملاحظاتِ علمی نظریه‌اش را طرح‌کرده‌است. در پاسخ باید گفت همین تفاوتِ کوچک که ماهیتی روش‌شناختی دارد، عظیم‌ترین تفاوتِ آراء او با اندیشهٔ شاعر _ عارفانِ بزرگِ گذشته است. و این به‌هیچ‌رو به‌معنای بزرگ‌تر انگاشتنِ فروید از مولوی نیست؛ چراکه اینجا سخن برسرِ تفاوت‌های جوهری میانِ دریافت‌های شهودی شاعرانِ نام‌برده با اندیشهٔ روان‌کاوانهٔ فروید است. و این درست بدان می‌ماند که به‌صِرفِ‌این‌که عین‌القضاة قرن‌ها پیش گفته «جوان‌مردا! این شعرها را چون آینه دان»، دانشِ هرمنوتیک و دیگر نحله‌های مخاطب‌محورِ معاصر را الزاماً نادیده‌بگیریم یا وامدارِ او بدانیم و یا مارکس را مزدکِ مدرن بنامیم. اقبالِ لاهوری چه زیبا گفت: «از خَلِشِ کرشمه‌ای کار نمی‌شود تمام».
اما اینکه نیما معتقد بوده فروید «زیاده‌از اندازه افراط کرده» و نسبی‌گرایی و شکّاکیتِ علمی را ازدست‌داده، سخنی است درست و همان‌گونه که اشاره‌شد برجسته‌ترین شاگردان و پیروانش نیز این نقد را به نظریاتِ فروید وارددانستهاند. به‌اعتقادِ نیما مطلق‌گراییِ اثبات‌گرایانه و علمیِ فروید، روی دیگرِ سکهٔ مطلق‌گرایی‌های فلسفیِ محضِ کانت، شلینگ و هگل است.
نیما اشکالِ اساسیِ دیگری نیز بر نظریاتِ فروید وارد‌می‌کند: اگر تمامیِ عواملِ خلاقیت را در جسم و طبیعتِ هنرمند بجوییم، ازآن‌جا‌که می‌دانیم امیالِ غریزی در ادوارِ مختلف دگرگونی نیافته، چرا آثارِ هنری آفریده‌شده در ادوارِ مختلف، رنگ‌های گوناگون به‌خود‌گرفته‌اند؟!
❇️ برای آسان‌ترشدنِ مطالعهٔ یادداشت، تمامیِ ارجاعات حذف‌شده‌است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ نیما، صادقِ هدایت و بزرگِ علوی، درشمار نخستین کسانی هستند که با نظریاتِ روان‌کاوانهٔ فروید آشنایی‌داشتند. تأثیرِ فروید در آثارِ هدایت (به‌خصوص «بوفِ کور» و «وغ‌وغ ساهاب»)، بسیار پررنگ است. در مجموعه‌داستانِ «چمدانِ» بزرگِ علوی نیز تأثیرِ آراء فروید را می‌توان‌دید. و نیما در سلسله‌مقالاتِ «ارزشِ احساسات» به‌تفصیل از نظریاتِ فروید نوشت. او درعینِ‌حال نگاهی انتقادی به آراء این روان‌کاو داشت. گرچه نگرشِ انتقادیِ نیما به نظریاتِ فروید از اعتماد‌به‌نفسِ او در مواجهِ با اندیشه‌های غربی حکایت‌دارد اما آن‌جا که می‌نویسد مراد از «نهاد» id در نظریهٔ فروید، همان «نفسِ اماره» در آثارِ شاعر _ عارفانی همچون سنایی و عطار و مولوی است، اشتباهِ کسانی را مرتکب‌می‌شود که در جستجوی دموکراسی در صدرِ اسلام، سوسیالیسم در آراء مزدک و یا پلورالیسمِ دینی در اشعارِ مولوی و حافظ اند. برپایهٔ چنین نگرشِ نادرستی است که نیما به‌اشتباه می‌نویسد فروید گمان‌کرده «مطلبی را دریافته‌است که پیش‌از او دیگران متوجهِ آن نشدند». و مرادِ او از «دیگران» چنانکه اشاره‌شد، شاعرانِ عارف‌مشربی همچون سنایی، عطار و مولوی است.
به‌اعتقادِ نیما نقصِ عمدهٔ کارِ فروید در آن است که او «طلباتِ بدنی» (لیبیدو یا غرایزِ جنسی) را با «اطمینانِ بالا» و «یک‌دندگیِ» افراط‌آمیز، عاملِ اصلیِ تحریکِ هنرمندان در آفرینش دانسته‌است. و این البته انتقادی است که بسیاری بر آرای فروید وارددانستهاند و برجسته‌ترین شاگردان و پیروانش (ازجمله آلفرد آدلر، کارل گوستاو یونگ و کارل هورنای و اریک فروم) نیز با او در این‌باب هم‌داستان نبوده‌اند.
نیما جایی دیگر به ردّ نظریهٔ «پالایشِ روانی» یا «تصعیدِ» sublimation فروید می‌پردازد. به اعتقادِ او، این باورِ فروید که فعالیت‌های انسانی نتیجهٔ مواجههٔ «شهوت» و «میل‌های نهفته در جسمِ او» با «موانعِ خارجی» (فرامن: super ego) است، راه‌به‌جایی‌نمی‌بَرَد.
نیما معتقد است تنها تفاوتِ آراء فروید با تحلیلِ عرفای ما در آن است که او همچون ابوعلی‌سینا با ملاحظاتِ علمی نظریه‌اش را طرح‌کرده‌است. در پاسخ باید گفت همین تفاوتِ کوچک که ماهیتی روش‌شناختی دارد، عظیم‌ترین تفاوتِ آراء او با اندیشهٔ شاعر _ عارفانِ بزرگِ گذشته است. و این به‌هیچ‌رو به‌معنای بزرگ‌تر انگاشتنِ فروید از مولوی نیست؛ چراکه اینجا سخن برسرِ تفاوت‌های جوهری میانِ دریافت‌های شهودی شاعرانِ نام‌برده با اندیشهٔ روان‌کاوانهٔ فروید است. و این درست بدان می‌ماند که به‌صِرفِ‌این‌که عین‌القضاة قرن‌ها پیش گفته «جوان‌مردا! این شعرها را چون آینه دان»، دانشِ هرمنوتیک و دیگر نحله‌های مخاطب‌محورِ معاصر را الزاماً نادیده‌بگیریم یا وامدارِ او بدانیم و یا مارکس را مزدکِ مدرن بنامیم. اقبالِ لاهوری چه زیبا گفت: «از خَلِشِ کرشمه‌ای کار نمی‌شود تمام».
اما اینکه نیما معتقد بوده فروید «زیاده‌از اندازه افراط کرده» و نسبی‌گرایی و شکّاکیتِ علمی را ازدست‌داده، سخنی است درست و همان‌گونه که اشاره‌شد برجسته‌ترین شاگردان و پیروانش نیز این نقد را به نظریاتِ فروید وارددانستهاند. به‌اعتقادِ نیما مطلق‌گراییِ اثبات‌گرایانه و علمیِ فروید، روی دیگرِ سکهٔ مطلق‌گرایی‌های فلسفیِ محضِ کانت، شلینگ و هگل است.
نیما اشکالِ اساسیِ دیگری نیز بر نظریاتِ فروید وارد‌می‌کند: اگر تمامیِ عواملِ خلاقیت را در جسم و طبیعتِ هنرمند بجوییم، ازآن‌جا‌که می‌دانیم امیالِ غریزی در ادوارِ مختلف دگرگونی نیافته، چرا آثارِ هنری آفریده‌شده در ادوارِ مختلف، رنگ‌های گوناگون به‌خود‌گرفته‌اند؟!
❇️ برای آسان‌ترشدنِ مطالعهٔ یادداشت، تمامیِ ارجاعات حذف‌شده‌است.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ پیری، جالب ترین دوران عمر آدمی
❇️ ما در سن بسیار زیبایی هستیم، ما تقریباً همه چیزهایی را که ۶۰ سال پیش می خواستیم، اکنون داریم، دیگر، نه مجبوریم به مدرسه برویم و نه کار کنیم. ماهانه هم مقداری پول تو جیبی داریم و هم مسکنی آبرومند.
بعضی از ما گواهینامه رانندگی و ماشین مناسب هم داریم.
پس ما اکنون، بیش از قبل، خوش شانس هستیم و در سن و سال ما زندگی عالی است!
همچنین، ما فوق العاده باهوش هستیم، فقط مغز ما کندتر از دوران جوانی عمل می کند، زیرا مملو از دانش است.
ما به هیچ وجه کم حافظه یا کم هوش نشده ایم، فقط باید بیشتر در میان انبوه هزاران دانش و تجربه های خود، حقایق لازم را جستجو کنیم، دانش و دانایی های زیادی در سر ما انباشته شده است که اتفاقاً گاهی به گوش داخلیمان فشار می آورد و به همین دلیل است که ما گاهی اوقات کم شنوایی داریم.
آری مغز ما مثل یک هارد کامپیوتر است که وقتی حجم اطلاعاتش زیاد می گردد، سرعت آن کم می شود چون پر از فایل است، پس مغز ما ضعیف نیست، بلکه پر است از اطلاعات مفیدی که در طول سال‌های گذشته، در حافظه ی خود ، انباشته ایم؛ بنابراین اگر گاهی چیزی را دیر به خاطر می آوریم، این مشکل حافظه نیست بلکه در میان انبوه اطلاعات مغزی خود، باید جستجو کنیم که اجباراً زمان بر است.
غذاهایی که در این سن برای ما مناسب تر است
۱) سبزیجات و میوه ها
۲) حبوبات
۳) آجیل‌ها
۴) تخم مرغ
۵) ماهی، گوشت مرغ ، گوشت قرمز، البته چند بار در هفته.
📌سه نکته مهم که باید مورد توجه مان باشد:
۱)دوستان
۲) افکار مثبت
۳) خانه ای آرام و مهمان نواز.
✔️مهمترین اقداماتی که باید انجام دهیم:
۱) زیاد بخندیم و بخندانیم!
۲) کار و تمرین کنیم، اما فقط با سرعت خودمان.
۳) ساعاتی از روزها را با دوستان بگذرانیم. (نه اینکه فقط با اقوام، فرزندان یا نوه ها باشیم، بلکه با دوستان هم رفت و آمد کنیم.)
هفت مورد ضروری:
۱) برای نوشیدن آب تا احساس تشنگی، صبر نکنید، بلکه آب، بیشتر بنوشید.
۲) منتظر نمانید تا احساس خواب آلودگی کنید، حتماََ هر روز به اندازه کافی بخوابید.
۳) برای استراحت، صبر نکنید تا خسته شوید بلکه گاهی کمی استراحت کنید.
۴) برای انجام معاینات پزشکی تا زمانی که بیمار شوید منتظر نمانید بلکه ترجیحاََ و مرتب سلامتی خود را نزد پزشک کنترل نمایید .
۵) بیشتربه خود متکی باشید و کمتر منتظر اتفاقات معجزه گونه بمانید.
۶) هرگز اعتماد به نفس خود را از دست ندهید!
۷) مثبت بمانید، مثبت فکر کنید و همیشه به بهترین ها امیدوارباشیم.
زندگی واقعی بعداز ۶۰ سالگی آغاز می گردد.
❇️ تقدیم به همه عزیزانی که در آستانه ۶۰ سالگی و بالاتر هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ما در سن بسیار زیبایی هستیم، ما تقریباً همه چیزهایی را که ۶۰ سال پیش می خواستیم، اکنون داریم، دیگر، نه مجبوریم به مدرسه برویم و نه کار کنیم. ماهانه هم مقداری پول تو جیبی داریم و هم مسکنی آبرومند.
بعضی از ما گواهینامه رانندگی و ماشین مناسب هم داریم.
پس ما اکنون، بیش از قبل، خوش شانس هستیم و در سن و سال ما زندگی عالی است!
همچنین، ما فوق العاده باهوش هستیم، فقط مغز ما کندتر از دوران جوانی عمل می کند، زیرا مملو از دانش است.
ما به هیچ وجه کم حافظه یا کم هوش نشده ایم، فقط باید بیشتر در میان انبوه هزاران دانش و تجربه های خود، حقایق لازم را جستجو کنیم، دانش و دانایی های زیادی در سر ما انباشته شده است که اتفاقاً گاهی به گوش داخلیمان فشار می آورد و به همین دلیل است که ما گاهی اوقات کم شنوایی داریم.
آری مغز ما مثل یک هارد کامپیوتر است که وقتی حجم اطلاعاتش زیاد می گردد، سرعت آن کم می شود چون پر از فایل است، پس مغز ما ضعیف نیست، بلکه پر است از اطلاعات مفیدی که در طول سال‌های گذشته، در حافظه ی خود ، انباشته ایم؛ بنابراین اگر گاهی چیزی را دیر به خاطر می آوریم، این مشکل حافظه نیست بلکه در میان انبوه اطلاعات مغزی خود، باید جستجو کنیم که اجباراً زمان بر است.
غذاهایی که در این سن برای ما مناسب تر است
۱) سبزیجات و میوه ها
۲) حبوبات
۳) آجیل‌ها
۴) تخم مرغ
۵) ماهی، گوشت مرغ ، گوشت قرمز، البته چند بار در هفته.
📌سه نکته مهم که باید مورد توجه مان باشد:
۱)دوستان
۲) افکار مثبت
۳) خانه ای آرام و مهمان نواز.
✔️مهمترین اقداماتی که باید انجام دهیم:
۱) زیاد بخندیم و بخندانیم!
۲) کار و تمرین کنیم، اما فقط با سرعت خودمان.
۳) ساعاتی از روزها را با دوستان بگذرانیم. (نه اینکه فقط با اقوام، فرزندان یا نوه ها باشیم، بلکه با دوستان هم رفت و آمد کنیم.)
هفت مورد ضروری:
۱) برای نوشیدن آب تا احساس تشنگی، صبر نکنید، بلکه آب، بیشتر بنوشید.
۲) منتظر نمانید تا احساس خواب آلودگی کنید، حتماََ هر روز به اندازه کافی بخوابید.
۳) برای استراحت، صبر نکنید تا خسته شوید بلکه گاهی کمی استراحت کنید.
۴) برای انجام معاینات پزشکی تا زمانی که بیمار شوید منتظر نمانید بلکه ترجیحاََ و مرتب سلامتی خود را نزد پزشک کنترل نمایید .
۵) بیشتربه خود متکی باشید و کمتر منتظر اتفاقات معجزه گونه بمانید.
۶) هرگز اعتماد به نفس خود را از دست ندهید!
۷) مثبت بمانید، مثبت فکر کنید و همیشه به بهترین ها امیدوارباشیم.
زندگی واقعی بعداز ۶۰ سالگی آغاز می گردد.
❇️ تقدیم به همه عزیزانی که در آستانه ۶۰ سالگی و بالاتر هستند.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ انواع هوش که هر کسی تو یکیش بی نظیره:
◀️ هوش موسیقیایی:
علاقمند به موسیقی هستید و به سرعت ریتم و متن آهنگ رو به خاطر میسپارید، موسیقی رو سریع یاد میگیرید، احتمالا ریاضی و درک ریاضی خوبی هم دارید.
◀️ هوش ریاضی و منطقی:
شما در استدلال کردن و بحث های منطقی مهارت دارید علاقمند به بازی و سرگرمی هستید، شما اغلب متفاوت از دیگران فکر میکنید.
◀️ هوش وجودی:
به مسائل مهم زندگی و آینده بسیار فکر میکنید؛ به دنبال معنی زندگی و هدف از وجود خودتان روی زمین هستید، بیشتر زمان خودتان را به فکر کردن میپردازید.
◀️ هوش تعاملی:
به راحتی می‌توانند دیگران را متقاعد کنید، احساسات دیگران را به خوبی درک می کنید، و مشاور خوبی هستید.
◀️ هوش حرکتی:
در زمینه های ورزشی، رقص، یوگا بهتر از دیگران عمل میکنید.
◀️ هوش فضایی-تجسمی:
شما تخیّل بی نظیری دارید، به طراحی علاقه ی ویژه ای دارید و خیلی راحت در رویا غرق می شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ هوش موسیقیایی:
علاقمند به موسیقی هستید و به سرعت ریتم و متن آهنگ رو به خاطر میسپارید، موسیقی رو سریع یاد میگیرید، احتمالا ریاضی و درک ریاضی خوبی هم دارید.
◀️ هوش ریاضی و منطقی:
شما در استدلال کردن و بحث های منطقی مهارت دارید علاقمند به بازی و سرگرمی هستید، شما اغلب متفاوت از دیگران فکر میکنید.
◀️ هوش وجودی:
به مسائل مهم زندگی و آینده بسیار فکر میکنید؛ به دنبال معنی زندگی و هدف از وجود خودتان روی زمین هستید، بیشتر زمان خودتان را به فکر کردن میپردازید.
◀️ هوش تعاملی:
به راحتی می‌توانند دیگران را متقاعد کنید، احساسات دیگران را به خوبی درک می کنید، و مشاور خوبی هستید.
◀️ هوش حرکتی:
در زمینه های ورزشی، رقص، یوگا بهتر از دیگران عمل میکنید.
◀️ هوش فضایی-تجسمی:
شما تخیّل بی نظیری دارید، به طراحی علاقه ی ویژه ای دارید و خیلی راحت در رویا غرق می شوید.
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
✳️ شعرِ وحشیِ بافقی و شیوهٔ مکتبِ وقوع
◀️ شعرِ فارسی در قرنِ نهم به ورطهٔ تقلید و تکرار افتاده‌بود. شعرِ جامی باهمهٔ مهارت‌های او در روایت‌گری و نیز زبانِ پاکیزه‌اش، ازمنظرِ هنری و نمادگرایی کم‌و‌بیش تکراری است. ازهمین‌رو نخست بابافغانی و پس از او کسانی همچون وحشیِ بافقی و شرف‌جهانِ قزوینی، به‌تکاپوافتادند تا روحی تازه در شعرِ فارسی بدمند. عینیّت‌گرایی، توصیف و تجسّمِ روابطِ عاشقانه (وقوع‌گویی)، درکنارِ زبان و بیانی ساده اساسِ کارِ این شاعران بوده. معشوق شعرِ این دوره نیر زمینی و به‌سادگی در دسترس بود و گاه حتی کار این شاعران به «واسوخت» و ابرازِ بیزاری از معشوق نیز می‌کشید. نمونه‌های از شعرِ وحشی:
_ پر است شهر ز نازِ بتان نیاز کم است
مکن چنانکه شوَم از تو بی‌نیاز، مکن!
_ سال‌ها هم بگذرد وحشی که سویش ننگرم
تا نپنداری که خشمِ ما همین یک‌ماه بود!
◀️ این توجه به جهانِ پیرامون و وقوع‌گویی و واقع‌گرایی را در تطوّرِ نگارگریِ ایرانیِ سده‌های دهم و یازدهم، و حرکتِ تدریجیِ مینیاتور به سمتِ نقاشی (در برخی آثارِ بهزاد، رضا عباسی و صادقی‌بیگِ افشار و معینِ مصوّر) نیز می‌توان‌دید.
◀️ سادگیِ زبانی و بیانی شعرِ شاعران پیش‌گفته چندان مهم بوده که یکی از سرچشمه‌های کارِ نیما توجه به زبانِ طبیعی و تجسّم‌گراییِ آنان بوده. نیما در مقدمّهٔ منظومهٔ «افسانه» آن‌جاکه از «طرزِ مکالمهٔ طبیعیِ» خود در این شعر می‌نویسد، اشاره‌می‌کند:
«سابقاً هم محتشمِ کاشانی و دیگران به آن نزدیک شدند» اما «من سودِ بیشتری خواستم که از این کار گرفته‌باشم».
نیما در «ارزشِ احساسات» نیز آن‌جا که از عشق‌‌های دست‌نایافتنی و آرمانی (ازجمله در «لیلی و مجنون») که شعرِ فارسی را به ساحتِ «فرشته و پریان» کشانده انتقادمی‌کند، «داستانهای عاشقانهٔ» شاعرانی نظیرِ وحشیِ بافقی را می‌ستاید. جدااز «افسانه»، کافی است ابیاتِ آغازینِ «قصهٔ رنگِ پریده خونِ سردِ» نیما را با نخستین بندِ «ترکیب‌بندِ» مشهورِ وحشی مقایسه‌کنیم:
نیما:
من ندانم با که گویم شرحِ درد
قصهٔ رنگِ پریده خونِ سرد [...]
بی‌مروّت این جفاهایت چرا است!!
یار آخر آن وفاهایت کجاست؟! [...]
دیدمش، گفتم: «من ام!» نشناخت او
بی‌تأمل رو ز من برتافت او
وحشی:
دوستان! شرحِ پریشانیِ من گوش‌کنید
داستانِ غمِ پنهانیِ من گوش‌کنید ...
◀️ بنابراین نیما دستِ‌کم در سال‌های آغازین تا ادوارِ میانیِ شاعری‌اش هم به سبک و زبانِ شاعرانی همچون وحشی و محشتم نظرداشته و هم به گفتمانِ محتواییِ شعرِ سدهٔ دهم و یازدهم. نیما درعینِ انتقادهایی از شعرِ صائب، شیفتهٔ غزلِ او نیز بوده‌است.
◀️ دیوانِ وحشیِ بافقی مجموعه‌ای است متنوّع. گرچه او را بیشتر به‌سببِ غزل‌ها و ترکیب‌بندهای جان‌سوزِ وقوعی و گاه قطعاتِ طنزآمیز و هجاگویی‌هایش می‌شناسیم، اما وحشی قصائد خواندنی و رباعی‌هایی نه‌چندان درخشان نیز دارد؛ همچنین چند مثنوی و منظومهٔ خواندنی؛ ازجمله «خلدِ برین» و «ناظر و منظور». ماجرای «ناظر و منظور»، همچون «مِهر و مشتری» (اثرِ عصّارِ تبریزی)، شرحِ عشقِ افلاطونی و شیفتگیِ روحانیِ دو دلدادهٔ مذکّر به هم است.
◀️ زبانِ وحشی در قصائد به‌نسبت کهن‌گرایانه‌تر و فاخرتر از زبانِ دیگر قالب‌های دیوانِ او است.
او گاه ترکیب‌آفرینی‌های طرفه نیز دارد:
«وحشی من ام، مورّخِ زندانیانِ هجر»
یا:
«ای دیده! دشتبانِ نگاهت به راهِ کیست؟!»
اما چنانکه آمد هنرش بیشتر در بهره‌گیری پررنگ از بیانِ طبیعی و زبانِ روز است:
ای گلِ تازه که بویی ز وفا نیست ترا
خبر از سرزنشِ خارِ جفا نیست ترا [...]
ما اسیرِ غم و اصلا غمِ ما نیست ترا
با اسیرِ غمِ خود رحم چرا نیست ترا؟!
ازجمله واژهٔ «تماشاچی» (گرچه به‌نظرمی‌رسد اینجا بیشتر به معنای «گلگشت‌‌زن» است تا «تماشاگر») در بیتِ زیر، بسیار امروزی می‌نماید:
باغبانا! خار در راهِ تماشاچی منه
دائم این گل‌ها مگر بربار خواهی‌داشتن؟!
◀️ ناگفته نمانَد وقوع‌گرایی هم مزیّت شعرِ وحشی و دیگر هم‌سنخانِ او است و هم پاشنهٔ آشیلِ شعرشان. شعرِ این شاعران به‌جای بازتابِ عواطفِ عمیق و ازلی _ ابدی، به بازگوییِ احساساتِ سطحی و روزمرگی‌ها و نیز عواطفِ رقیق محدود است. این کاستی‌ها را بعدها عرفی و نظیری و به‌ویژه کلیم و سلیم و صائب، با بهره‌گیری از سنّت‌های دامنه‌دارِ شعرِ فارسی و نیز توجه‌به زبانِ روز و بازتابِ زمان در شعرِ خود، تاحدّی برطرف‌کردند.
◀️ بخشی است از فصلِ «نیما و شعرِ سبکِ هندی»، از کتابِ نویسنده: در تمامِ طولِ شب: بررسیِ آراء نیما یوشیج، مروارید، ۱۳۹۷، صص ۲۷۳_۲۵۱).
❇️ دکتر احمدرضا بهرامپور عمران، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
◀️ شعرِ فارسی در قرنِ نهم به ورطهٔ تقلید و تکرار افتاده‌بود. شعرِ جامی باهمهٔ مهارت‌های او در روایت‌گری و نیز زبانِ پاکیزه‌اش، ازمنظرِ هنری و نمادگرایی کم‌و‌بیش تکراری است. ازهمین‌رو نخست بابافغانی و پس از او کسانی همچون وحشیِ بافقی و شرف‌جهانِ قزوینی، به‌تکاپوافتادند تا روحی تازه در شعرِ فارسی بدمند. عینیّت‌گرایی، توصیف و تجسّمِ روابطِ عاشقانه (وقوع‌گویی)، درکنارِ زبان و بیانی ساده اساسِ کارِ این شاعران بوده. معشوق شعرِ این دوره نیر زمینی و به‌سادگی در دسترس بود و گاه حتی کار این شاعران به «واسوخت» و ابرازِ بیزاری از معشوق نیز می‌کشید. نمونه‌های از شعرِ وحشی:
_ پر است شهر ز نازِ بتان نیاز کم است
مکن چنانکه شوَم از تو بی‌نیاز، مکن!
_ سال‌ها هم بگذرد وحشی که سویش ننگرم
تا نپنداری که خشمِ ما همین یک‌ماه بود!
◀️ این توجه به جهانِ پیرامون و وقوع‌گویی و واقع‌گرایی را در تطوّرِ نگارگریِ ایرانیِ سده‌های دهم و یازدهم، و حرکتِ تدریجیِ مینیاتور به سمتِ نقاشی (در برخی آثارِ بهزاد، رضا عباسی و صادقی‌بیگِ افشار و معینِ مصوّر) نیز می‌توان‌دید.
◀️ سادگیِ زبانی و بیانی شعرِ شاعران پیش‌گفته چندان مهم بوده که یکی از سرچشمه‌های کارِ نیما توجه به زبانِ طبیعی و تجسّم‌گراییِ آنان بوده. نیما در مقدمّهٔ منظومهٔ «افسانه» آن‌جاکه از «طرزِ مکالمهٔ طبیعیِ» خود در این شعر می‌نویسد، اشاره‌می‌کند:
«سابقاً هم محتشمِ کاشانی و دیگران به آن نزدیک شدند» اما «من سودِ بیشتری خواستم که از این کار گرفته‌باشم».
نیما در «ارزشِ احساسات» نیز آن‌جا که از عشق‌‌های دست‌نایافتنی و آرمانی (ازجمله در «لیلی و مجنون») که شعرِ فارسی را به ساحتِ «فرشته و پریان» کشانده انتقادمی‌کند، «داستانهای عاشقانهٔ» شاعرانی نظیرِ وحشیِ بافقی را می‌ستاید. جدااز «افسانه»، کافی است ابیاتِ آغازینِ «قصهٔ رنگِ پریده خونِ سردِ» نیما را با نخستین بندِ «ترکیب‌بندِ» مشهورِ وحشی مقایسه‌کنیم:
نیما:
من ندانم با که گویم شرحِ درد
قصهٔ رنگِ پریده خونِ سرد [...]
بی‌مروّت این جفاهایت چرا است!!
یار آخر آن وفاهایت کجاست؟! [...]
دیدمش، گفتم: «من ام!» نشناخت او
بی‌تأمل رو ز من برتافت او
وحشی:
دوستان! شرحِ پریشانیِ من گوش‌کنید
داستانِ غمِ پنهانیِ من گوش‌کنید ...
◀️ بنابراین نیما دستِ‌کم در سال‌های آغازین تا ادوارِ میانیِ شاعری‌اش هم به سبک و زبانِ شاعرانی همچون وحشی و محشتم نظرداشته و هم به گفتمانِ محتواییِ شعرِ سدهٔ دهم و یازدهم. نیما درعینِ انتقادهایی از شعرِ صائب، شیفتهٔ غزلِ او نیز بوده‌است.
◀️ دیوانِ وحشیِ بافقی مجموعه‌ای است متنوّع. گرچه او را بیشتر به‌سببِ غزل‌ها و ترکیب‌بندهای جان‌سوزِ وقوعی و گاه قطعاتِ طنزآمیز و هجاگویی‌هایش می‌شناسیم، اما وحشی قصائد خواندنی و رباعی‌هایی نه‌چندان درخشان نیز دارد؛ همچنین چند مثنوی و منظومهٔ خواندنی؛ ازجمله «خلدِ برین» و «ناظر و منظور». ماجرای «ناظر و منظور»، همچون «مِهر و مشتری» (اثرِ عصّارِ تبریزی)، شرحِ عشقِ افلاطونی و شیفتگیِ روحانیِ دو دلدادهٔ مذکّر به هم است.
◀️ زبانِ وحشی در قصائد به‌نسبت کهن‌گرایانه‌تر و فاخرتر از زبانِ دیگر قالب‌های دیوانِ او است.
او گاه ترکیب‌آفرینی‌های طرفه نیز دارد:
«وحشی من ام، مورّخِ زندانیانِ هجر»
یا:
«ای دیده! دشتبانِ نگاهت به راهِ کیست؟!»
اما چنانکه آمد هنرش بیشتر در بهره‌گیری پررنگ از بیانِ طبیعی و زبانِ روز است:
ای گلِ تازه که بویی ز وفا نیست ترا
خبر از سرزنشِ خارِ جفا نیست ترا [...]
ما اسیرِ غم و اصلا غمِ ما نیست ترا
با اسیرِ غمِ خود رحم چرا نیست ترا؟!
ازجمله واژهٔ «تماشاچی» (گرچه به‌نظرمی‌رسد اینجا بیشتر به معنای «گلگشت‌‌زن» است تا «تماشاگر») در بیتِ زیر، بسیار امروزی می‌نماید:
باغبانا! خار در راهِ تماشاچی منه
دائم این گل‌ها مگر بربار خواهی‌داشتن؟!
◀️ ناگفته نمانَد وقوع‌گرایی هم مزیّت شعرِ وحشی و دیگر هم‌سنخانِ او است و هم پاشنهٔ آشیلِ شعرشان. شعرِ این شاعران به‌جای بازتابِ عواطفِ عمیق و ازلی _ ابدی، به بازگوییِ احساساتِ سطحی و روزمرگی‌ها و نیز عواطفِ رقیق محدود است. این کاستی‌ها را بعدها عرفی و نظیری و به‌ویژه کلیم و سلیم و صائب، با بهره‌گیری از سنّت‌های دامنه‌دارِ شعرِ فارسی و نیز توجه‌به زبانِ روز و بازتابِ زمان در شعرِ خود، تاحدّی برطرف‌کردند.
◀️ بخشی است از فصلِ «نیما و شعرِ سبکِ هندی»، از کتابِ نویسنده: در تمامِ طولِ شب: بررسیِ آراء نیما یوشیج، مروارید، ۱۳۹۷، صص ۲۷۳_۲۵۱).
❇️ دکتر احمدرضا بهرامپور عمران، کانال « از گذشته و اکنون »
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan