فردوس سخن
1.48K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
#ریشه_شناسی_اصطلاح
#ابن_سینا

چرا به ابوعلی سینا، ابن "سینا" می‌گویند؟

شاید برای شما نیز این سوال پیش آمده باشد که چرا #ابن_سینا را به این نام می شناسند در حالیکه نام پدر او عبدالله بوده است!!

نام ابن‌سینا حسین و نام پدرش عبدا... که فرزند حسن و حسن فرزند علی و علی فرزند سینا بود بنابراین به ابن‌سینا یا ابوعلی سینا ملقب شد در واقع #سینا نام جد وی است اما اینکه چرا به نام جدش خوانده اند نکته جالبی است!

در ایران باستان، نماد پزشکی سیمرغ است و نماد بیماری مار، حال آن که در طب یونانی و طب جدید نماد پزشکی مار است.
سیمرغ در زبان اوستایی «سئن» و در سانسکریت «سیئنه» است که در زبان پارسی سینا خوانده می شود.

نقش سیمرغ در پزشکی ایرانی به حدی است که پزشکان را نیز لقب سیمرغ میداده اند و از این رو، مکتب پزشکی ایرانی را «مکتب سینایی» میخوانده اند و بسیاری از پزشکان را «سینا » نام می نهاده اند.

گفته شده است که از آنجایی که اجداد ابن سینا پزشک بوده اند به این نام مشهور شده اند .

نکته جالب این که واژه «مدیسین» medicine در لغت انگلیسی امروز به معنای پزشکی، برگرفته از «مَذَ سَئِنَ » اوستایی است که در آن مذ به معنای دارو و سئن به معنای سیمرغ است.

مطلب برگرفته از: کانال نیک پند
@ferdosesokhan
" یلدا دختر بالابلند ایرانی را گرامی بداریم "

یلدا واژه‌ای سریانی به معنی زادن است و از این‌روی نخستین شب از دی‌ماه چنین نام گرفته که بر پایه باور ایرانیان کهن، در این شب، مهر یا میترا زاده شده است.

مهر یا میترا چهره‌ای است با چند نمود در تاریخ و فرهنگ ایران‌زمین که کهن‌ترین نمود، ایزد پیمان و دوستی است که از آن واژه مهر در این معنی بر جای مانده است.

دیگر نمود مهر نام دین‌آوری است که ۶۰ سال پس از تازش اسکندر گجسته به ایران و ۳۰ سال پس از برپایی جهانشاهی اشکانی در یکی از شهرهای خاوری ایران از دوشیزه‌ای به نام ناهید زاده شده است.

این آیین در ایران روایی یافت و پس از آن در قلمرو جهانشاهی روم چند تن از پادشاهان این سرزمین به آیین مهر گرویدند.

این آیین در پی کشاکش‌های روزگار و ناسازی کسانی که با آن دمساز نبودند، اندک اندک از میان رفت؛ اما در ژرفای فرهنگ و تبارشناسی ایران بر جای مانده است.

خورشید سومین نمود مهر است. یادگار و بازتاب این نمود هنوز در زبان پارسی برجاست و اندک اندک مهر باستانی با خورشید درآمیخت و در باورشناسی مهری، خورشید، ستارگان و آسمان کارکردی بنیادین دارند.

به هر روی، ما هنوز نمادهای خورشیدی را بر خوان آیینی شب یلدا می‌بینیم که یکی از برجسته‌ترین و بنیادی‌ترین این نمادها، انار است که در رنگ و ریخت یادآور خورشید است.

در سالیان پسین هندوانه نیز بر این خوان افزوده شده است.

درباره‌ی آیین‌ها و رسوم سنتی شب یلدا، آگاهی باریک و روشنی در دست نیست؛ زیرا آبشخورهای مهری از میان رفته؛ اما بر پایه‌ی آن‌چه که در خوان یلدا می‌بینیم، می‌توان رسم و راه‌های این آیین کهن را گمان زد.

یک نمونه از این آیین‌ها دانه‌های خشک است که به شیوه‌ای رازآلود بر خوان شب یلدا می‌نهند و ایرانیان با این دانه‌ها و آجیل، مهر را به پاس دهش‌های او به جهانیان بزرگ می‌دارند.

از سوی دیگر، شب یلدا در نخستین شب از دی‌ماه برگزار می‌شود که درازترین شب سال هم هست و در چنین شبی نیاز به خورشید و دمیدن آن بیش از هر زمان دیگری جان‌ها را برمی‌انگیزد و به شور می‌آورد.

از این‌روی ایرانیان می‌کوشند این شب را با دمیدن خورشید به شیوه‌های گوناگون زنده بدارند که نشستن بر خوان شب یلدا، یکی از این آیین‌هاست.

خواندن دیوان‌های شعر پارسی و خصوصا دیوان حافظ و فال گرفتن با آن و همچنین گرد یکدیگر برآمدن و به بزم نشستن و شب را در کنار خویشان و دوستان گذرانیدن هم از دیگر آیین‌های کهن شب یلدا ست"

"میرجلال الدین کزازی"
استاد زبان و ادبیات فارسی
@ferdosesokhan
#ترويج_زبان_پارسي_در_دادگستري

درسال ١٣١٧ "كميسيون بررسي اصطلاحات دادگستري"با عضويت ولي الله نصر، جمال الدين اخوى، علي اكبر سياسي، احمد متين دفتري، شايگان، اموزگار، علي پاشا صالح ومصطفي عدل در فرهنگستان فارسي تشكيل شد و در سال ١٣٢٠ برخي اصطلاحات فارسي بشرح زير براي استفاده در دادگستري ابلاغ شد.

اجاره دار--مستاجر
اجاره ده--موجر
استوار كردن--ابرام تاييد
انجام يافته--- مختومه
بازبيني----- تجديد نظر
بازپرسي----استنطاق
بازداشت----توقيف
بازگشت-----رجوع (در طلاق)
بازگيري------مصادره
بر/بزيان-----عليه
بسود/براي-----له
بزه------ جرم
بنچك----اصل سند
بهره بها-----اجرت المثل
پاسگران-----ضابطين عدليه
پايندان----- كفيل
پژوهش------استيناف
پي كردن-----تعقيب كردن
پيگرد-------تعقيب
تاوان خواه-----مدعي خصوصي
تبهكار------ جاني
تن بها------ وجه الكفاله
تن سپرده--- مكفول عنه
خردسال ------- صغير
خواسته برگ----- احضاريه
خواسته------ مدعي به
دادبان نخست----- مدعي العموم بدايت
دادبرده----- محكوم عليه
دادخواست---- عرض حال
دادخواست وارسي--- عرض حال استيناف
دادخواهي---- دعوي
دادرس-----قاضي
دادرسي ----- محاكمه
دادستان ---- مدعي العموم
دادگاه/----- محكمه
دادگاه اشتي--- محكمه صلح
دادگستري ----عدليه
دادنامه---- حكم محكمه
داور---- حكم
داوري -----حكميت
درستي/----- صحت
دستگير كردن----- توقيف شخص
دغل ---- متقلب
ديوان دادرسي ---ديوان عالي تميز كشور
رساندن--- ابلاغ
رسيدگي فرجامي---رسيدگي تميزي
رسيدنامه----ابلاغ نامه
زناشويي---- نكاح/ازدواج
سرپرست----قيم
سرپرستي----قيمومت
سوم كس---شخص ثالث
شايستگي----صلاحيت
شايسته--- صالح
شكستن ----- نقض
فراخواندن---- احضار مامور
فراخواني--- احضار
فرجام--- رسيدگي تميزي
كابين---- مهر، صداق مهريه
كاخ دادگستري--- عمارت عدليه
كارشناسي---- خبرويت
كيفر----- مجازات
كيفرخواست---- ادعانامه
كيفر يافته--- محكوم جزايي
گذر زمان ---- مرور زمان
گروگان -----رهينه. مرهونه
گزارش ده --- عضو مميز
گناهكار---- مجرم
گواه---- شاهد
گواه خواستن----- استشهاد
مال برجا--- مال غيرمنقول
مال نابرجا--- مال غير منقول
ناخستو---- منكر
نخست--- اول
نشست---- جلسه
واپسين---اخرين
واخوست--- اعتراض
واخوانده---- معترض عليه
واخواهي--- اعتراض
وارسي -----استيناف
واهشت ---- سقوط
واهشتن ----- اسقاط
يادبرگ---- اخطاريه

منبع : تاريخ معاصر دستگاه قضايي ايران
صص ٢٥٩-٢٦٤
با سپاس از استاد لسان الحق طباطبايي

مطلب برگرفته از : کانال فرهنگ مردم
@ferdosesokhan
#آشنایی_با_فرهنگ_عامه
#مراسم_خوردن_چای_دو_رنگ_در_نامزدی_و_عروسی

رسمی که در شب خواستگاری در خانه پدر عروس صورت می گیرد، پدر و مادر و افراد خانواده گرد هم مي آيند. پس از نوشتن صورت جلسه خواستگاری و امضا نمودن توسط پدر و معتمدین دو خانواده عروس و داماد، ضمن پخش شیرینی بین حاضرین، بااجازه پدر و مادرعروس خانم، داماد در کنار عروس می نشیند، در همین لحظه قهوه چی چای دو رنگ جلوی عروس و داماد قرار می دهد و با دست زدن حاضرین روبرو می شوند . عروس و داماد پس ازنوشیدن چای مبالغی هم درکنارپیاله استکان قرارمی دهند و اینجاست که قهوچی برای کلیه مهمانان دو خانواده چای دو رنگ می گذارد و انعام خوبي دریافت می کند..
این عمل در ازدواج عروس و داماد هم اجرا می شود .

راوي: فرهنگيار ارجمند جناب آقاي محمد ابراهيم زاده از گيلان. رشت.

مطلب برگرفته از: کانال فرهنگ و زبان
@ferdosesokhan
هر مهمانی را به مهمانخانۀ پرانتز دعوت نکنیم!

در نگارش مقالات علمی‌پژوهشی پرانتز فراوان به کار می‌رود؛ ازاین‌رو، پربسامدترین خطاها در این نوشته‌ها کاربرد نادرستِ آن است و در اکثر موارد، پرانتز را با گیومه اشتباه می‌گیرند. کلماتی که داخل پرانتز می‌آیند، نقش نحوی در جمله ندارند و صرفاً برای توضیح بیشتر و جلوگیری از ایهام یا برای ارجاع درون‌متنی آمده‌اند؛ یعنی می‌توان آن را نخواند و بدون آن جمله کامل است. درنتیجه، مطالب داخل پرانتز فرعی‌اند و حذف آن‌ها معنای جمله را دگرگون نمی‌کند. گاه، پرانتز یعنی مساوی است یا برابر است با کلمۀ پیش از پرانتز. در این موارد، نیازی به علامت = نیست. برای نمونه، علامت = در «وهومنه (=بهمن) یکی از بی‌مرگان مقدس در ایران باستان است.» زائد است.
نمونه‌هایی از کاربرد درست پرانتز:
• پرسشنامۀ سبک اسنادی دوازده موقعیت فرضی (شش رویداد خوشایند و شش رویداد ناخوشایند) دارد.
• بنابر باورهای زردشتی، در ماه فروردین، فرَوَهَرها (روان‌های بی‌مرگ انسان‌ها) به خانۀ خود بازمی‌گردند.
• به اعتقاد دبیرمقدم (۱۳۷۶: ۲۲)، فعل در ترکیبِ اسم و فعل دچار واژی‌شدن می‌شود.
نمونه‌‌هایی از کاربرد نادرست پرانتز (در این مثال‌ها پرانتز نباید بیاید):
• در جدول *(۴) چنین آمده است...
• او از روش *((پرتونگاری)) برای درمان این بیماری استفاده کرد.
• پرسشنامۀ *(ASQ) برای جمع‌آوری داده‌های این پژوهش به کار رفته است.
• ویژگی‌های *(اکتسابی) افراد و نیز ویژگی‌های *(خدادادی) آن‌ها به یک اندازه در پیشرفتشان مؤثر است.

مطلب برگرفته از: کانال نکته های ادبی و نگارشی دکتر ارجمندی
@ferdosesokhan
#گل_نیلوفر_در_اساطیر_جهان_۱

لوتوس، روزا، #نیلوفر آبی و شمسه مفاهیم گوناگون یک نماد دینی هستند که صفا، پاکی و تنویر در یک جهان ناپاک را نشان می‌دهد؛ این نماد که سرشار از معنی است، در اساطیر هندویی، ایرانی، مصری، یهودی، مسیحی و مسلمان بازتاب یافته است و از یک رابطه عمیق میان ادیانی، چون هندوئیسم، بودیسم، زرتشت، یهودی، مسیحیت و اسلام حکایت دارد.

نیلوفریا همان نانوفر (nanoufa) مصری به معنی زیبا) و لوتوس lotus)) به سانسکریت، پادما (Padma) (اقتداری، 1353) نام گلی است که در فارسی گل آبزاد یا گل زندگی و آفرینش و یا نیلوفر آبی نامیده می‌شود؛ این گل مانند حقیقت که در منابع عرفانی، گاهی خورشید و گاهی دریا و گاهی قاف و گاهی عنقا نامیده می‌شود و نمی‌توان به حقیقت بی نقش که صورت‌های بی‌کرانی را به خود می‌پذیرد، دست‌یافت، نام‌های گوناگونی را به خود دیده، ولی همیشه معنی خود را از دسترس دور نگه‌ داشته است. حقایقی که اصل اصل‌ها، سرچشمه فرق‌ها و فصل‌ها هم هستند.
نیلوفر آبی در شرایط بسیار نامناسب در آب‌های گل‌آلود به وجود می‌آید و علیرغم همه موانع بی‌آنکه کوچک‌ترین اثری از گل‌ولای و آلودگی را به خود بگیرد، به رشد خود ادامه می‌دهد. ریشه نیلوفر در خاک و لجن است و ساقه آن در آب‌های تیره، ولی تاج آن به‌طرف خورشید حرکت می‌کند؛ این یعنی شکفتن معنوی و به همین دلیل، نیلوفر به‌عنوان سمبل زیبایی و نماد کمال شناخته می‌شود. ریشه‌های آن مظهر ماندگاری و ساقه‌اش نماد بند ناف است که انسان را به اصلش پیوند می‌دهد و گلش پرتو خورشید را تداعی می‌کند و غنچه آن، مترادف با تخم کیهان است؛ باز و بسته شدن آن در سپیده‌دمان و هنگام غروب، خورشید و منبع الهی نور و حیات را تداعی می‌کند (گربران، 503)

ظهور نیلوفر از آب‌های اولیه که عاری از هرگونه آلودگی بوده، نشانه خلوص، پاکی و نیروی بالقوه است؛ این گل با این ابعاد، نماد باروری، کامیابی، قدرت حاصلخیزی زمین، صلح جهانی، زیبایی، تندرستی، روشنایی، عشق، ریاضت و عبادت و محیط آبی آن نماد باستانی اقیانوسی است که بر اساس اساطیر ملل شرق، کیهان از آن آفریده شده است و نیلوفر به‌مثابه زهدان آن به شمار می‌رود (هال، 309)

در روایات کهن ایران نیز، نیلوفر آبی را جای نگهداری تخمه زردشت می‌دانستند و در صحنه زایش مهر آنچه مهر از آن بیرون می‌آید، غنچه نیلوفر است نه صخره ،
تداوم حضور لوتوس در فرهنگ تصویری ایران را می‌توان از زمان هخامنشی تا دوران معاصر ردیابی کرد. این گل یکی از نمادهای مهم تمدن هخامنشی است. نیلوفر دوازده برگی در تخت جمشید و شوش از اصیل‌ترین نشانه‌های تمدن ایرانی است. این گل مظهر میترا یا مهر، اهورامزدا و #آناهیتا است، سمبل انسانی اهورمزدا نیم تنه مردی است که شاخه‌ای از گل لوتوس را در میان انگشتان خود گرفته است. دیده می‌شود. از انجا که این گل با آب در ارتباط است، در حجاری‌های طاق بوستان گل نیلوفر نماد آناهیتا (ناهید) ایزد بانوی آب‌های روان است (یاحقی، 840) و گل ناهید نامیده می‌شود.

محمد جعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر و داستان واژه‌ها در ادبیات فارسی.
آلن گربران - ژان شوالیه، فرهنگ نمادها؛ ج4، ترجمه و تحقیق سودابه فضایلی.
جیمز هال، فرهنگ نگاره‌ای نمادها در هنر شرق و غرب؛ ترجمه رقیه بهزادی.
احمد اقتداری، دیار شهریاران؛ ۲ جلد.
@ferdosesokhan
چرا اصفهانی ها را خسیس می دانند؟

اصفهانی ها سالیان سال برای مسافران در کاروانسراهای اطراف شهرشون به دستور حاکم شهر آذوقه می گذاشتند و همیشه مسافرانی که از این شهر می گذشتند به صورت رایگان از این امکانات استفاده می کردند و
این به شکل یک عادت و رسم ثابت در آمده بود تا اینکه اصفهان دچار خشکسالی و قحطی شد و مردم اصفهان دیگر نتوانستند آذوقه رایگان به کاروانسراها بفرستند و حاکم شهر هم دستور لغو این قانون را داد و همین باعث شد که بعد از این مسافران بد عادت ،دم از خساست اصفهانی ها بزنند و این لطف آنان را بعنوان یک وظیفه و حق قانونی برای خود تصور کنند و مردم مهمان نواز این شهر را انسانهای خسیس معرفی کنند.

نیکی چو از حد بگذرد ،نادان خیال بد کند...
@ferdosesokhan
موجودات افسانه ای و اساطیری نامدار در فرهنگ ایرانیان

ازمابهتران :
همان جن ؛ که در واقع به آن باید گفت "از ما بدتران" چون انسان از همه بهتر است و خداوند در خلقت انسان بر خود بالید.

اژدها :
اژدها یکی از موجودات افسانه ای در فرهنگ های جهان است. اژدها در اساطیر جهان جایگاه ویژه ای دارد.

اژدها جانوری است که در کهن ترین سنن نماد ویرانکاری و نیز آب و آبادانی بوده است. روزگاری دراز اساطیرشناسان می پنداشتد که اژدها نمایشگر سر و انگیزه پیشرفت بشر است و سرگذشت بشر سراسر کوششی است برای رهائی یافتن از قدرت درهم شکننده اژدها.

آل :
آل یا زائوترسان موجودی خیالی-افسانه ای است. آل یک گونه از موجودات اهریمنی در باور مردمان قفقاز، ایران، آسیای میانه و بخش هایی از جنوب روسیه است. اهریمن: (از اوستایی انگره مینیو ) بدنهاد است. اهریمن پلیدی است و برای از بین بردن نیکی تلاش می کند ولی چون دون و پست مایه است و اهورامزدا آگاه بر هر چیز است پس سرانجام در پایان کار اهریمن نابود شده و اورمزد بر او چیره می شود و کار جهان یکسره به نیکی خواهد گرایید.

در دین زردشت باور بر این است که در طبیعت دو نیروی متضاد خیر (سپنتا مینو - اثر روشنی) و شر (انگره مینو - اثر تاریکی) وجود دارد که همواره در حال نبرد با یکدیگرند.

بشکوچ :
شیردال (در پارسی میانه: بشکوچ) موجودی افسانه ای با تن شیر و سر عقاب (دال) و گوش اسب است. دال واژه فارسی برای عقاب است.

شیردال ها در معماری عیلامی کاربرد داشتند و نمونه برجسته ای از آن در شوش پیدا شده است. روی کفل این شیردال نوشته ای است بخط میخی عیلامی از اونتاش گال که آن جانور را به اینشوشیناک خدای خدایان عیلام هدیه کرده است. این شیردال که بدست بانو گیرشمن بازسازی شده است در موزه شوش نگاهداری می شود.

مردم باستان شیردال ها را نگهبان گنجینه های خدایان می پنداشتند.
همچنین شیردال نشان خاندان پادشاهی سوئد نیز هست.

بختک :
حالت اختناق و سنگینی است که گاهی در خواب به انسان دست می دهد، رؤیای وحشتناک توأم با احساس خفقان و سنگینی بدن که انسان را از خواب می پراند.

در افسانه ها و باور عامیانه ایرانی نام موجودی تخیلی است که شبها قصد خفه کردن افراد در خواب را دارد. بختک موجودی نامرئی است که شب هنگام بر بدن انسان چیره می شود و تمام بدن را در اختیار گرفته و قفل می کند، در این حالت انسان فقط نظاره گر ناتوانی خود است. . . .

پری :
پری در اوستا موجودی اهریمنی است و از آن به صورت زنی بسیار زیبا و فریبنده یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی درپی و تغییر شکل های گوناگون، مردم را می فریبد و به بیراهه می کشاند یا موجب دیوانگی آنان می شود.

پریان در فرهنگ ایرانیان پس از اسلام، موجوات خوب و دوست داشتنی هستند که مردم نیکوکار و خوش نیت را دوست دارند و آن ها را به خوشبختی و کامروایی می رسانند. پادشاه پریان مردی نیک و آزاده است و دختر و پسر شاه پریان رمزی از کمال، زیبائی، ثروت و خوشبختی هستند که هر دختر و پسر جوان آرزوی همسری ایشان را دارد. داستان پری زیبائی که بخت را تقسیم می کرد در داستان های مربوط به جمشید شاه آمده است.

پیربزنگی :
دیو افسانه ای در افسانه های شرق استان خراسان.

دوال پا :
یکی از موجودات خیالی در اسطوره ها و داستان های ایرانی است.

دوال پا در افسانه های ایرانی موجود به ظاهر بدبخت و ذلیل و زبونی است که به راه مردمان نشیند و نوحه و گریه آنچنان سر دهد که دل سنگ به ناتوانی او رحم آورد. چون گذرنده ای بر او بگذرد و از او سبب اندوه بپرسد گوید : "بیمارم و کسی نیست مرا به خانه ام که در این نزدیکی است برساند." و عابرچون گوید: "بیا تو را کمک کنم." دوال پا بر گرده ی عابر بنشیند و پا های تسمه مانند چهل متری خود راکه زیر بدن پنهان کرده بود گشوده گرداگرد بدن عابر چنان بپیچد و استوار کند که عابر را تا پایان عمر از دست او خلاصی نباشد .دوال در فارسی به معنی تسمه است. ازین رو دوال پا در زبان فارسی مصداق آدمهای سمجی است که به هر دلیل به حق یا ناحق به جائی می چسبند و بدون توجه به تاریخ مصرف خود آنجا را رها نمی کنند.

دیو سپید :
دیو سپید بر پایه داستان های شاهنامه نام فرمانروای دیوان در مازندران بود. او کیکاووس شاه ایران و یارانش را به بند کشید و رستم برای آزادی آنان به نبرد وی رفت.

دیو سپید در غاری کیکاووس و یارانش را به بند کشید. رستم به یاری اولاد آن غار را یافت اما تنها به غار رفته و دیو سپید را خفته دید. برای به جا آوردن آیین جوانمردی او را از خواب بیدار کرد و با وی جنگید. یک دست و یک پایش را قطع کرد و جگرش را از سینه بیرون کشیده و از سر او کلاهخودی برای خویش ساخت و شاه و یارانش را نیز آزاد کرد.

مطلب برگرفته از: کانال گروه آموزشی ادبیّات استان زنجان
@ferdosesokhan
چگونه تفاوت رباعی و دوبیتی را متوجه بشویم

برای پاسخ به این پرسش به اوایل دوره ی مقطع ابتدایی بر می گردیم به هنگام یادگیری حروف الفبا آموختیم الفبا به دودسته ی صدا دار و بی صدا تقسیم می شوند.

- حروف صدادار :---َ- -ِ-- --ُ-- اَ. او. ای
- حروف بی صدا :ا،ب،پ،ت،ج و.......و،ه،ی

سپس با بخش کردن کلمات آشنا شدیم مثلا :
دَبِستان چند بخشه :دَ. بِس تان

اکنون میخواهیم با دانسته هامون دوبیتی را از رباعی تشخیص بدیم

حروف صدا دار به دو دسته تقسیم میشوند :

⭕️کوتاه :-َ-- -ِ-- -ُ--
⭕️بلند :اَ. او. ای

هر وقت شعری دیدید که دو بیت دارد و مصراع های اول و دوم و چهارم آن
هم قافیه هستند.به روش زیر عمل کنید :

1⃣اولین کلمه ی مصرع را از متن شعر جدا کنید
2⃣کلمه ی جدا شده را بخش کنید
3⃣بخش اول آن را جدا کنید

اگر بخش اول فثط از یک حرف بی صدا +یک حرف صدا دار کوتاه تشکیل
شده باشد ،آن شعر دوبیتی است

حالا به شعرهایی به عنوان نمونه میپردازیم :
✅شعر از بابا طاهر
خوشا آنان که از پا سر ندونند

✅شعر از شفیعی کدکنی
حَسرت نبرم به خواب آن مرداب

✅خوب حالا اولین کلمه های هر مصرع
خُوشا ←←←خُ------شا
حَسرت ←←←حَس---رت

✅بخش اول :خُوشا ←←خ. + ---ُ-←←حرف بی صدا +حرف صدا دار کوتاه
✅بخش اول :حَسرت ←←ح. + --َ- + س←←حرف بی صدا + حرف صدا دار کوتاه + حرف بی صدا

✅نتیجه توجه کنید کلمه اول مصرع نخست شعر بابا طاهر فقط یک حرف بی صدا +یک حرف صدا دار کوتاه
✅کلمه اول شعر شفیعی کدکنی بیش از یک حرف بی صدا دارد

در نتیجه شعر بابا طاهر دوبیتی و شعر دیگر رباعی است ,

   مطلب برگرفته از : کانال تخصصی ادبیات ( این مطلب برای آموزش در دوران ابتدایی و مقطع یک متوسطه است )
@ferdosesokhan
🔹شستش خبر دار شد

عبارت بالا کنایه از این است که : به او الهام شد، پیش بینی کرد، از موضوع اطلاع یافت.
این مثل غالبا هنگامی به کار می رود که دو یا چند نفر بدون اطلاع و در نظر گرفتن منافع شخصی مورد نظر تصمیم بگیرند کاری را انجام دهند ولی شخصی مورد نظر از نقشه ی آن ها آگاه شود و در مقام جلوگیری از اقدام حریفان به منظور تامین منافع و مصالح خویش برآید در چنین موقع که اسرار فاش و اعمال پنهانی آشکار گردید اصطلاحا می گویند : «فلانی شستش خبردار شد» یعنی فهمید که چه می خواهیم بکنیم یا چه می خواهند بکنند.

🔍واژه «شست»، معانی و مفاهیم مختلفی دارد از جمله :

قلابی از آهن که ماهیگیران با آن ماهی می گیرند. این قلاب آهنی را که به معنی دام آمده مجازا شست می گویند.
به کار بردن واژه ی شست در مورد قلاب ماهیگیری شاید ناشی از این باشد که چون شست یعنی انگشت ابهام ماهیگیر در داخل یک سر قلاب ماهیگیری قرار دارد به همان مناسبت که زه گیر کمان را شست می گویند این قلاب ماهیگیری را نیز شست گفته اند.
به طوری که می دانیم هنگامی که قلاب ماهیگیری در داخل دریا یا رودخانه در حلقوم ماهی فرو رفت ماهی به تکاپو می افتد شاید خلاصی پیدا کند. در این موقع ماهیگیر قبل از هر چیزی شستش خبر دار می شود یعنی انگشت ابهامش بر اثر جست و خیز ماهی در دریا یا رودخانه تکان می خورد و صیاد می فهمد که ماهی در دام افتاده است، پس بلافاصله قلاب را بالا می کشد و ماهی صید شده را از قلاب جدا کرده و در سبد می-اندازد.
@ferdosesokhan
آیا می دانستید؟

در فرهنگ فارسی اشعار و ابیاتی وجود دارند که به صورت ضرب المثل در آمده‌اند ولی معمولا کسی مصرع اول آن‌ها را نمی‌داند و تنها مصرع دوم معروف شده است.

گر دایره‌ی کوزه زگوهر سازند
از کوزه همان برون تراود که در اوست.
«بابا افضل»

با سیه دل چه سود گفتن وعظ
نرود میخ آهنین در سنگ
«سعدی»

هر دم که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
«حافظ»

چنین است رسم سرای درشت
گهی پشت به زین و گهی زین به پشت
«فردوسی»

امیدوار بُوَد آدمی به خیر کسان
مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان
«سعدی»

صوفی نشود صافی، تا در نکشد جامی
بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی
«سعدی»

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یارب مباد آن که گدا معتبر شود
«حافظ»

در محفل خود راه مده همچو منی را
افسرده دل افسرده کند انجمنی را
«قائم مقام»

مرو به هند و بیا با خدای خویش بساز
به هر کجا که روی آسمان همین رنگ است
«صائب اصفهانی»

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته در آید
«حافظ»

زلیخا مرد از این حسرت که یوسف گشته زندانی
چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی
«صائب اصفهانی
@ferdosesokhan
چرا به ابوعلی سینا، ابن "سینا"می‌گویند؟

شاید برای شما نیز این سوال پیش آمده باشد که چرا #ابن_سینا را به این نام می شناسند در حالیکه نام پدر او عبدالله بوده است!!

نام ابن‌سینا حسین و نام پدرش عبدا... که فرزند حسن و حسن فرزند علی و علی فرزند سینا بود بنابراین به ابن‌سینا یا ابوعلی سینا ملقب شد در واقع #سینا نام #جد وی است اما اینکه چرا به نام جدش خوانده اند نکته جالبی است!

در ایران باستان، نماد پزشکی سیمرغ است و نماد بیماری مار، حال آن که در طب یونانی و طب جدید نماد پزشکی مار است.
سیمرغ در زبان اوستایی «سئن» و در سانسکریت «سیئنه» است که در زبان پارسی سینا خوانده می شود.

نقش سیمرغ در پزشکی ایرانی به حدی است که پزشکان را نیز لقب سیمرغ میداده اند و از این رو، مکتب پزشکی ایرانی را «مکتب سینایی» میخوانده اند و بسیاری از پزشکان را «سینا » نام می نهاده اند.

گفته شده است که از آنجایی که اجداد ابن سینا پزشک بوده اند به این نام مشهور شده اند و احتمالا پور سینا نیز به همین دلیل به این نام شهرت یافته است.

نکته جالب این که واژه «مدیسین»medicine در لغت انگلیسی امروز به معنای پزشکی، برگرفته از «مَذَ سَئِنَ » اوستایی است که در آن مذ به معنای دارو و سئن به معنای سیمرغ است.

مطلب برگرفته از: کانال دانایی
@ferdosesokhan
#آشنایی_با_قالب_ها_ی_شعر_معاصر
#طرح_یا_پلات(شعر بسیار کوتاه)

شعر بسیار کوتاه را ابتدا " طرح" نام نهادند. اما چرا طرح؟ طرح، معادل پلات هم هست. شعر بسیار کوتاه، معمولا دارای پلات است. به این معنی که واژه ها با فرض یک پلات کنار هم قرار می گیرند. اما پلات را ابهام معنایی در حالتی قرار می دهد تا شبکه ای از دلالت ها شکل بگیرد. برخی از شعرهای بسیار کوتاه یک " آن" یا یک لحظه را تبدیل به یک رخداد تصویری می کنند همان کاری که در هنر عکاسی هم وجود دارد. برخی هم هم مثل رباعی صغرا _ کبرا و بعد نتیجه می آورند. اما موفق ترین شعر های بسیار کوتاه، بازی بی کران با ذهن مخاطب است؛ به این معنی که واژگان نباید فقط به خاطر معنا در شعر بیایند بلکه واژه باید متن شعر را در تصرف داشته باشد نه صرفا ابزاری برای القای معنا. در شعر هایکو، واژه، خود شعر است نه معنایی که می آفریند.
در شعر بسیار کوتاه، هرگز نباید ذهن شاعر اسیر ایهام گردد زیرا ایهام گره ای ایجاد می کند که با اولین مواجهه ی خواننده لو می رود. بنابراین شعر بسیار کوتاه لحظه یا اتفاقی در زبان است که میل به آشکار شدن را همیشه به تاخیر می اندازد. ایهام ، بازی های لفظی و استفاده از جناس اگر به هدف شعر تبدیل شوند هرگز نمی توانند ابزار شعری باشند. ایهام زمانی کمک می کند که دلالت های دیگر در کار باشند.

شعر طرح:
طرح قالبی تقریباً نوین است و پیشینه طولانی ندارد؛ اینگونه به نظر می‌رسد که از ترجمه شعرهای هایکوی ژاپنی ایجاد شده‌است. تفاوت طرح و هایکو در این است که هایکو معمولاً یک عکس از زندگی را نشان می‌دهد و در اصل یک لحظه را به تصویر می‌کشد. هر چند طرح از لحاظ قد و اندازه، مثل هایکو است اما از لحاظ موضوع، لحظه‌ها را شاعرانه تر به تصویر کشیده و عمق بیشتری دارد، طوری که گاه از یک لحظه فراتر می‌رود. هایکو از ابتدا شعر کوتاه نبوده و خود مقدمه شعرهای بلند ژاپنی بوده‌است که «هاکا» نام داشته‌اند و در ادامه خود به قالبی مستقل تبدیل شده‌است. چیزی مانند اتفاقی که برای غزل افتاد در قبال قصیده.

۱- طرح قالبی است که حداکثر از ۲۰ واژه تشکیل شده‌است و هر چه تعداد این واژه‌ها کمتر باشد (البته هیچ الزامی نیست) بر زیبایی اثر افزوده می‌شود.
۲- شاعرانه و خیال‌انگیز است.
۳- مفهوم عمیق در آن نهفته‌است.
۴- به نکته و موضوع خاص و مشخصی اشاره کند.

قیصر امین‌پور:

و قاف حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من

آغاز می‌شود.

شعر طرح..شعر پلات

تهیه و جمع آوری مطالب: نورمحمدی

مطلب برگرفته از: کانال علوم و فنون ادبی
@ferdosesokhan
#گل_نیلوفر_در_اساطیر_جهان
#بخش_دوم

نیلوفرآبی از روم تا چین، در همه فرهنگها ارزش نمادین و اسطوره‌ای دارد. با جلوه‌های گوناگون، تصویری ملحدانه یا قدسی ارائه می کند.

در عرفان #هندو یا بودایی، به رنگ یکدست و بی لکه نیلوفر، که بر روی کثافات جهان اینچنین دست نخورده می شکفد، مفهومی اخلاقی داده اند: همچون نیلوفر، ناب و ستودنی، که در آبهای آلوده می روید ولی به آنها آلوده نمی شود. کتابهای مقدس هند، نیلوفر را برآمده از ظلمت می دانند که در نور کامل شکفته می شود. غنچه بسته نیلوفر دقیقا مترادف با تخم کیهان است، و شکستن تخم برابر با باز شدن غنچه این گل است و قلب نیز یک نیلوفر بازنشده است. همچنین وقتی نیلوفر سنتی دارای هشت گلبرگ است، مانند فضا با هشت جهت، نماد هماهنگی کیهانی است به همین دلیل از شکل ان در ترسیم ماندالا بسیار استفاده می کنند. ویشنو به صورتی ترسیم می شود که بر سطح اقیانوس آرامیده از ناف ویشنو نیلوفر بیرون آمده است که در کاسه گل آن، برهما مقیم است. (گربران، 508) برهما (خدای آفریننده)، ویشنو (خدای نگهدارنده) و شیوا (خدای نابودکننده). در ریگ ودا آمده که کیهان از نیلوفری زرین که بر روی آب‌های کیهانی در حرکت بوده به وجود آمد و از آن #برهما متولد شد. هنگامی که مراسم او جای خود را به مراسم ویشنو داد وی را بعدها به صورتی مجسم کردند که بر روی گل نیلوفری که از ناف ویشنو می‌روید، نشسته است.

در فرهنگ #بودایی، ظهور بودا به صورت شعله صادره از نیلوفر تصویر می‌شود. گاهی بودا را می‌بینیم که در یک نیلوفر کاملا شکفته، به تخت نشسته است. در حقیقت در تعلیمات بودایی، نیلوفر تا حد زیادی در قلمرو ماوراطبیعه وارد می‌شود. در معابد بودایی، نقش نیلوفر وجود دارد و نیلوفر جزو هشت علامت فرخندگی در کف پای بودا است.

در کنده کاری های #مایا، نیلوفر نماد فراوانی و باروری، و در ارتباط با خاک و آب و گیاهان، و جهان زیرین است. و اغلب نشانه قدراها و نیروهای ظلمانی و اهریمنی. (گربران، 502)

در اسطوره‌های #مصری، چهار پسر هوروس (Horus) روی یک نیلوفر رو به روی ازیریس (osiris) ایستاده‌اند. گل نیلوفر به عنوان نشانه ایزیس (Isis) مظهر باروری و پاکی و بکارت است. رع، خورشید ـ خدا و آفریننده مصری به صورت کودکی مصور شده که بر روی گل آرمیده است یا سر او از گل نیلوفر بیرون می‌آید. نیلوفر نشانه مصر علیا بود. سرستون‌های معابد مصری را به گونه‌ای می‌آراستند که نیلوفر را بر روی آن‌ها به صورت غنچه و گاه گشوده حجاری می‌کردند. در فرهنگ هندی، گل نیلوفر گلی است که از خود به وجود آمده و نامیراست و نماد جهان به شمار می رود.

سنگ نگاره لوتوس در #تخت_جمشید حکاکی شده‌است که این امر حکایت از اهمیت این گل نزد ایرانیان دارد. زرتشتیان بر این باورند که نیلوفر آبی جایگاه نگهداری تخمه یا فر زرتشت بوده که در آب نگهداری می‌شده‌است. در اساطیر ایران شانه #اناهید است و در در اسطوره‌های یونانی-رومی علامت مشخصه آفرودیت ـ ونوس است.

محمد جعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر و داستان واژه‌ها در ادبیات فارسی.
آلن گربران - ژان شوالیه، فرهنگ نمادها؛ ج4، ترجمه و تحقیق سودابه فضایلی.
جیمز هال، فرهنگ نگاره‌ای نمادها در هنر شرق و غرب؛ ترجمه رقیه بهزادی.
احمد اقتداری، دیار شهریاران؛ ۲ جلد.

ادامه دارد
مطلب برگرفته از: کانال اساطیر ایران و جهان
@ferdosesokhan
اعجاز عدد ۶۰

کسانی که 6 هزار سال پیش چرخ را اختراع کردند، مبدعان تقسیم دایره به 360 درجه هستند. بابلی ها که یکی از تمدن های باستانی حوزه میان رودان بودند از سیستم عددی در مبنای 60 استفاده می کردند.چرا؟

چون 60 عددی مفید و به راحتی تقسیم پذیر بود؛ به همین دلیل برای هر دو هدف ریاضیات و مبادلات بازرگانی ایده آل به شمار می رفت. مصریان باستان پس از آنکه سیستم عددی مبنای 60 بابلی ها را اقتباس کردند از این عدد استفاده کردند تا دایره را به 360 درجه تقسیم کنند. دایره ای با 360 درجه خیلی خوب کار می کرد.

مصریان باستان عاشق مثلث کامل (مثلث متساوی الاضلاع) بودند و شش عدد از این مثلث ها دقیقا درون دایره جای می گرفت؛ به همین دلیل، شش برش مثلثی 60 درجه ای، تقسیم دایره را به 360 درجه کاملا منطقی جلوه می داد. مصریان باستان که نماد درجه از اختراعات آنان است، همچنین نخستین تقویم تاریخ را بر مبنای 360 روز ارائه کردند؛ تقویمی که تنها 5.25 روز خطا داشت!

دایره 360 درجه ای حتی اثر خود را روی زمان هم گذاشته است. وقتی برای نخستین بار زمان را با استفاده از ابزاری دایره ای اندازه گرفتند، ساده ترین راه این بود که واحدهای کوچکتر آن را نیز بر همین مبنا جلو ببرند؛ یعنی یک ساعت را به 60 دقیقه و یک دقیقه را به 60 ثانیه تقسیم کنند!

برخلاف مصری ها که برای شمارش تعداد انگشتان خود را به کار می بردند وسیستم ده تایی را ابداع کردند ، سومری ها بدون کمک انگشت شصت ، بندهای چهار انگشت دیگر را که جمعا 12 بند میباشد ، می شمردند و سیستم دوازده تایی ( شمارش برپایه ۱۲) را ابداع کردند ... و با کمک همین سیستم تعداد ساعتهای روز را به 12 قسمت و همچنان تعداد ساعتهای شب را نیز به 12 قسمت تقسیم کردند . تعداد ماههای سال را سومری ها به 12 ماه تقسیم کردند و پایان این دوازده ماه را به عنوان سال نو جشن می گرفتند که این رسم از سومری ها به بابلی ها و اقوام دیگر انتقال یافت.

مطلب برگرفته از: گروه تاریخ مقطع دو
@ferdosesokhan
« بی راهی» یا « بی رایی »

در ص 53 کتاب فارسی دوازدهم از تمهیدات عین¬القضات همدانی آمده است : « هرکه عاشق نیست خود بین و پرکین باشد ، و خودرای بود عاشقی بی خودی و بی راهی است »
بررسی عناصر واژگانی در برخورد آغازین ، یکی از لوازم تبیین و تفسیر متن است . درنگ بر روی واژۀ « بی راهی » ناسازگاری معنایی را با واژه های دیگر در بافت کلام نشان می دهد . اگرتأمّلی بر جملۀ قبل و بیت بعد این عبارت داشته باشیم ، مطلب را برای ما روشن خواهد کرد :
عین القضات اشاره می کند که : هرکه عاشق نیست خودبین و« خودرای » بود .
سپس با جدایی افکندن بین دو تکواژ « خود » و « رای » از واژه های « بی خودی » و
« بی رایی » برای تاکید معنایی بهره می گیرد که متناسب با محور همنشینی کلام است دربیت بعد که متاسفانه در کتاب نیامده است چنین می گوید :
عاشق شدن آیین چو من شیدایی است ای هرکه نه عاشق است او خودرایی است
در عالم پیر هرکجا برنایی است عاشق بادا که عشق خوش سودایی است
لازم به توضیح است که این اشکال دربی دقتی که در تصحیح این اثر ، رخ داده است . نکتۀ دیگری که صحت « بی رایی » را تأ یید می کند چند نسخۀ خطی دیگر از « تمهیدات » است وبه ویژه نسخه اساس آن که واژه را « بی رایی » ضبط کرده اند، که درست تر است . آقای دکتر تقی پورنامداریان در مقالۀ « نگاهی به تصحیح تمهیدات » یکی از جمله مواردی را که به عنوان اشکال در این تصحیح مطرح نموده اند ، ضبط غلط « بی راهی » به جای ضبط درست « بی رایی » است .

« نامۀ فرهنگستان شماره 28/2 – ص 126 » -
تشکر از شکیبایی ‌تان – بهرام تیموری – اصفهان

مطلب برگرفته از: کانال گروه آموزشی ادبیات فارسی استان زنجان
@ferdosesokhan
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
جداول منابع و مآخذ طراحی سؤالات آزمون سراسری سال 1398 مراکز آموزش عالی و دانشگاه ها
قابل توجه معاونین محترم آموزش متوسطه و روسای محترم ادارات آموزش متوسطه نظری

با سلام و احترام

با عنایت به توافق نامه شماره 54054/ س مورخ 17 /07/ 1397 فی مابین معاونت آموزش متوسطه و سازمان سنجش آموزش کشور، به پیوست بخشنامه شماره 195833/ 400 مورخ 26 /09/ 1397 در خصوص "جداول منابع و مآخذ طراحی سؤالات آزمون سراسری سال 1398 مراکز آموزش عالی و دانشگاه ها" ارسال می گردد.

مطابق این توافق نامه سؤالات آزمون سراسری سال 1398 برای دانش آموزان نظام جدید آموزشی(3-3-3-3) بر اساس عناوین کتب درسی مندرج در جداول پیوست و برای دانش آموزان نظام سالی ـ واحدی(نظام قدیم)، برمبنای جداول منابع آزمون سراسری سال 1397(موضوع بخشنامه شماره 117389/ 400 مورخ 07/01/ 1396) طراحی خواهد شد.

مقتضی است بخشنامه مذکور ، جهت اطلاع و اقدام به ادارات آموزش و پرورش شهرستان ها، مناطق و نواحی تابعه و تمامی واحدهای آموزشی دوره دوم آموزش متوسطه ابلاغ گردد.
@ferdosesokhan
4_5834667390343841002.pdf
2.5 MB
جدول دروس کنکور 98.pdf
@ferdosesokhan
#جشن_دیگان
روز از پی روز آمد و روز اورمزد بشد، ماه از پی ماه آمد و ماه دی بشد، زین فرخندگی جشن دیگان بشد.
دی یا دتوشو به چم (معنی) دادار و آفریدگار است و در نوشته های اوستایی به جای اهورامزدا به کار میرفته است. در سالنامه یزدگردی روز نخست هر ماه روز اورمزد است و روزهای هشتم، پانزدهم و بیست و سوم هر ماه به نام دی هستند و به همراه روز پس از خود خوانده میشوند بدین قرار: دی به آذر، دی به مهر و دی به دین. پس در ماه دی چهار جشن دیگان به شوند(سبب) هم نامی روز و ماه داریم.
روز اورمزد، دی به آذر، دی به مهر و دی به دین در دی ماه سالنامه یزدگردی برابر است با روزهای بیست و پنج آذر، دوم، نهم و هفدهم دی ماه در سالنامه رسمی کشور (سالنامه خیامی)
در آثار الباقیه نوشته ابوریحان بیرونی درباره جشن دیگان چنین آمده است:
( دی ماه و آنرا خور ماه نیز میگویند نخستین روز آن خرم روز است و این روز و این ماه هر دو بنام خدایتعالی که هرمزد است نامیده شده یعنی پادشاهی حکیم و صاحب رایی آفریدگار و در این روز عادت ایرانیان چنین بود که پادشاه از تخت شاهی بزیر می آمد و جامه سپید می پوشید و در بیابان بر فرشهای سپید می نشست و دربانها و یساولان و قراولان را که هیب ملک بدانهاست بکنار میراند و در امور دنیا فارغ البال نظر می نمود و هر کس که نیازمند میشد که با پادشاه سخن بگوید خواه که گدا باشد یا دارا و شریف باشد یا وضیع بدون هیچ حاجب و دربانی بنزد پادشاه می رفت و بدون هیچ مانعی با او گفتگو میکرد و در این روز پادشاه با دهقانان و برزیگران مجالست میکرد و در یک سفره با ایشان غذا میخورد و میگفت: من امروز مانند یکی از شما هستم و من با شما برادر هستم زیرا قوام دنیا بکارهایی است که بدست شما میشود و قوام عمارت آن هم بپادشاه است و نه پادشاه را از رعیت گریزی است و نه رعیت را از پادشاه و چون حقیقت امر چنین شد پس من که پادشاه هستم با شما برزیگران برادر خواهم بود و مانند دو بردار مهربان خواهیم بود بخصوص که دو برادر مهربان هوشنگ و ویکرد چنین بودند.)
در این روزها مردمان ایران باستان به گرد هم می آمدند و به جشن و پایکوبی می پرداختند و به آتشکده ها میرفتند و اورمزد یشت می سروده اند، به داد و دهشن(بخشش در راه خیر) و دادن اشوداد(صدقه دادن) میپرداختند، و از خداوند بزرگ خواستار فرزند نیکو میشدند. به گزارش آثارالباقیه در روز دی به مهر در مراسم دیگان مردمان از خمیر یا از گل مجسمه ای بسان آدم میساختند و در راهرو و دالان خانه ها میگذاردند.
در میان پارسیان به این روز و جشن جشن دی دادار نیز میگویند.
از آن روی که این جشن از بهر اهورامزدا است، نیاز است اندکی درباره اهورامزدا توضیح داده شود هر چند مجال توضیح کامل و وصف خداوند در باور ایرانیان باستان و زرتشتیان امروز در این نوشتار نمیگنجد.
اهورامزدا از دو واژه اهوره و مزدا ساخته شده است اهوره به چم (معنی) هستی بخش و سرور است و مزدا به چم (معنی) دانای بزرگ است. این واژگان در میان مردمان هندوایرانی پیش از اشوزرتشت نیز وجود داشته اند، در نزد هندوان اسوره (اهوره) بیشینه برای پروردگاران بزرگ بکار میرفته است به ویژه در ویدا برای ورونه به کار رفته است و در کتاب مقدس هندوان تنها چهار بار این واژه برای انسان به کار رفته است. این واژه در گاتها جدا از هم به کار میرفته است برای نمونه در یسنا چهل و شش بند نخست، مزدا نخست آمده است و پس از چند واژه اهوره آمده است و هر گاه که این دو واژه باهم ترکیب شده اند مزدا پیش از اهوره آمده است و ترکیب مزدا اهوره را ساخته است، در گاتها ترکیب اهوره مزدا را نداریم و این ترکیب در بخشهای دیگر اوستا و کتیبه های پادشاهان هخامنشی وجود دارد. صورت های کنونی این واژه در زبان فارسی از این قرار هستند: هرمزد، اورمزد، هورمزد، هرمز و اورمز .
اهورامزدا در نزد ایرانیان باستان آفریدگار گیتی و مردمان است و از اوست هر چه نیکی است. در باور ایرانیان باستان او قادر مطلق نیست و به شوند ستیز اهریمن با اهورامزدا است که بدی ها در گیتی پدیدار میشوند و پس از شکست کامل اهریمن او قادر مطلق خواهد بود و در آن روزگار همه بدی ها برچیده میشوند و جهان سراسر خوشی و نیکبختی میشود.
نوشتاری از : شهریار_پریچهره
منابع:
یشت ها دوجلدی،ابراهیم پورداود،چاپ نخست ۱۳۷۷،اساطیر
مراسم مذهبی و آداب زرتشتیان،موبد اردشیر آذرگشسب،چاپ دوم ۱۳۵۲،فروهر
آثارالباقیه،ابوریحان بیرونی،ترجمه اکبر داناسرشت، چاپ ششم ۱۳۸۹،امیرکبیر
گات ها،موبد فیروز آذرگشسب،۱۳۹۱،فروهر.
اوستا دوجلدی،دکتر جلیل دوستخواه،چاپ هفدهم ۱۳۹۲،مروارید
اوستا (گاتها)،ابراهیم پورداود، چاپ هشتم ۱۳۸۹،دنیای کتاب
دانشنامه ی مزدیسنا،دکتر جهانگیر اوشیدری،چاپ پنجم ۱۳۸۹،نشر مرکز
از نوروز تا نوروز،کورش نیکنام،چاپ ششم ۱۳۹۲،فروهر
شناخت اساطیر ایران،جان هینلز،ترجمه ژاله آموزگار - احمد تفضلی،چاپ شانزدهم۱۳۹۱،چشمه
@ferdosesokhan
#ریشه_شناسی_اصطلاح
#دنبال_نخود_سیاه_فرستادن

هرگاه بخواهند کسی از مطلب و موضوعی آگاه نشود و او را به تدبیر و بهانه بیرون فرستند و یا به قول علامه دهخدا: «پی کاری فرستند که بسی دیر کشد.» از باب مثال می گویند: «فلانی را به دنبال نخود سیاه فرستادیم.» یعنی جایی رفت كه به این زودی ها باز نمی گردد.

اکنون ببینیم نخود سیاه چیست و چه نقشی دارد که به صورت ضرب المثل درآمده است:

به طوری که می دانیم نخود از دانه های نباتی است که چند نوع از آن در ایران و بهترین آنها در قزوین به عمل می آید.
انواع و اقسام نخودهایی که در ایران به عمل می آید همه به همان صورتی که درو می شوند مورد استفاده قرار می گیرند یعنی چیزی از آنها کم و کسر نمی شود و در آن ها تغییر قیافه هم نمی دهند مگر «نخود سیاه» که چون به عمل آمد آن را در داخل ظرف آب می ریزند تا خیس بخورد و به صورت لپه دربیاید و چاشنی خوراک و خورشت شود.
مقصود این است که در هیچ دکان بقالی و سوپر و فروشگاه نخود سیاه پیدا نمی شود و هیچ کس دنبال نخود سیاه نمی رود، زیرا نخود سیاه به خودی خود قابل استفاده نیست مگر آنکه به شکل و صورت لپه دربیاید و آن گاه مورد بهره برداری واقع شود.

بنابراين در مي يابيم اگر کسی را به دنبال نخود سیاه بفرستند در واقع به دنبال چیزی فرستادند که در هیچ دکان و فروشگاهی پیدا نمی شود.

مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan