فردوس سخن
1.48K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
خلاصه دستور زبان فارسی خانلری.pdf
9.4 MB
جزوه خلاصه دستور زبان خانلری
@ferdosesokhan
✳️نکات مهم بخش «قافیه» جهت آمادگی در کنکور رشته ی علوم انسانی

💢واژه‌های قافیه:
واژه‌های هماهنگ پایان مصراع‌ها که اگر در بیت ردیف وجود داشته باشد، پیش از ردیف قرار می‌گیرند؛ مانند «دوستداران» و «روزگاران» در بیت زیر:
روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد

💢حروف قافیه:
حروف مشترک پایان واژه‌های قافیه که سبب هماهنگی واژه‌های قافیه می‌شوند؛ مانند حروف «اران» در واژه‌های «دوستداران» و «روزگاران»

💢 قاعده‌ی قافیه:
حروف قافیه، معمولاً تابع دو قاعده‌اند:

قاعده‌ی ۱:
هریک از مصوت‌های «ا» و «و» می‌توانند به‌تنهایی اساس قافیه قرارگیرند:
مانند «ا» در واژه‌های «تماشا» و «صحرا» در بیت زیر:
شد موسم سبزه و تماشا
برخیز و بیا به‌سوی صحرا

و مصوّت «و» در واژه‌های «آهو» و «جادو» در بیت زیر:
ای چشم تو دلفریب و جادو
در چشم تو خیره چشم آهو

قاعده‌ی ۲:
یک مصوت با یک یا دو صامت پس از خود، اساس قافیه قرارگیرد؛ مانند حروف «اشت» در واژه‌های قافیه‌ی بیت زیر:
کسی دانه‌ی نیک‌مردی نکاشت
کزو خرمن کام دل برنداشت

و حروف «--َست» در واژه‌های قافیه‌ی بیت زیر:
نکونام و صاحبدل و حق‌پرَست
خط عارضش خوش‌تر از خطّ دَست

یا حروف «ین» در واژه‌های قافیه‌ی بیت زیر:
کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

💢حروف الحاقی :
هرگاه پس از حروف اصلی قافیه که بر اساس قاعده‌های ۱ و ۲ است، حروف مشترک دیگری به واژه‌های قافیه بپیوندد، به آن‌ها حروف الحاقی می‌گویند.
برخی حروف الحاقی عبارتند از:
نشانه‌های جمع (ان، ها، ات، ...)،
«ی» نشانه‌ی نکره و مخفّف فعل اسنادی،
شناسه‌های فعل (--َم، ی، --َد/ یم، ید --َند)،
پسوند «ه ‍ه» و...

نکته:
مصوّت‌های «ه ‍ه» و «ی» چه پسوند باشند، چه جزء اصل واژه‌ی قافیه، الحاقی به شمار می‌آیند.
هنگام تعیین قاعده‌ی قافیه، باید ابتدا حروف الحاقی را جدا کنیم سپس بر اساس حروف اصلی قافیه، قاعده‌ی قافیه را تعیین کنیم؛ برای نمونه در واژه‌های قافیه‌ی بیت زیر، حروف «انم» حروف قافیه هستند؛ امّا حروف اصلی قافیه «ان» است و «--َم» الحاقی است:
ای یاد تو مونس روانم
جز نام تو نیست بر زبانم

💢انواع قافیه:

✳️قافیه‌ی اصلی(پایانی):
قافیه‌ای که در پایان مصراع‌ها و پیش از ردیف قرارمی‌گیرد و در بالا توضیح داده شد.

✳️قافیه‌ی درونی(میانی):
قافیه‌ی درون و میان مصراع‌ها؛ مانند واژه‌های «بدن»، «سخن» و «خویشتن» در بیت زیر:
در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود

یا واژه‌های «یار»، «غار» و «جگرخوار» در بیت زیر:
یار مرا، غار مرا، عشق جگرخوار مرا
یار تویی، غار تویی، خواجه نگه‌دار مرا

✳️ذوقافیتین:
هرگاه بیت دارای دو قافیه‌ی پایانی پشت سر هم باشد، آن را ذوقافیتین می‌گویند؛ مانند « جهان/ آسمان» و «خبر / سپر» در بیت زیر:
ای از مکارم تو شده در جهان خبر
افکنده از سیاست تو آسمان سپر

@konkouradabiatiran
@ferdosesokhan
⭕️فهرست آثار مشابه تاریخ ادبیات

🍀به سوی اصفهان :پیرلوتی 🍀اصفهان نصف جهان :صادق هدایت.

🌿بهشت گم شده :جان میلتون 🌿دربهشت شداد :جلال رفیع 🌿مراتع بهشتی :جان اشتاین بک 🌿شلغم میوه بهشته :علی محمدافغانی.

🍀بوی جوی مولیان :محمدرضاشفیعی کدکنی 🍀بوی جوی مولیان :عنوان شعری از رودکی 🍀بوی جوی مولیان :بخشی ازکتاب *بخارای من ایل من *ازبهمن بیگی

🌿تاریخ بلعمی (ترجمه تاریخ طبری ):ابوعلي بلعمی 🌿تاریخ بیهقی (تاریخ مسعودی):ابوالفضل بیهقی.

🍀تاریخ فردریک کبیر :توماس کارلایل 🍀تاریخ رجال ایران :مهدی بامداد 🍀تاریخ منتظم ناصری :محمد حسن خان صنیع الدوله (اعتمادالسلطنه)

🌿تاریخ مسعودی (تاریخ بیهقی):ابوالفضل بیهقی 🌿قانون مسعودی :ابوریحان بیرونی

🍀تاناکجا :سیدعلی موسوی گرمارودی 🍀پیرگنجه درجستجوی ناکجاآباد :دکترعبدالحسین زرین کوب

🌿تحفه الاحرار :جامی 🌿تحفه الاخوان :کمال الدين عبدالرزاق کاشانی 🌿تحفه النظار وغرایب الامصار (سفرنامه یا رحله ی ابن بطوطه):ابن بطوطه

🍀تحقیق ماللهند :ابوریحان بیرونی 🍀طریق التحقیق :سنایی 🍀یک تحقیق تاریخی :خسروشاهانی

🌿تذکره الاولیا :عطارنیشابوری 🌿تذکره الشعرا :دولتشاه سمرقندی 🌿تذکره لباب الالباب :محمدعوفی

🍀ترجمه تفسیرطبری :عده ای ازعلمای ماوراءالنهر (درزمان سامانیان)🍀ترجمه تاریخ طبری (تاریخ بلعمی ):ابوعلي بلعمی

🌿چشمه :محمدعلی اسلامی ندوشن 🌿چشمه روشن :غلامحسین یوسفی 🌿مثل چشمه مثل رود :قیصرامین پور 🌿چشم هایش :بزرگ علوی

🍀خانه اموات :داستایوسکی 🍀فیل درخانه تاریک :ناصرایرانی

@konkouradabiatiran
@ferdosesokhan
شما فامیلتون چیه؟

100سال پیش، سوم دی ماه 1297، برای اولین بار ا داره ی ثبت احوال در ایران تاسیس شد و اولین شناسنامه صادر شد! اولین شناسنامه ی ایران به نام "فاطمه ایرانی" صادر شد و اولین پاسپورت ایرانی هم برای عبدالحسین خان سپنتا در شهر بمبئی صادر شد. عبدالحسین خان همان کسی بود که فیلم دختر لُر را ساخت! به دستور شاه، از آن زمان به بعد کسی حق نداشت دیگری را با لقب صدا کند و همه باید سجل میداشتند! در این دوران، افرادی، به عنوان مامور ثبت به مناطق مختلف فرستاده می‌شدند تا نام خانوادگی برای هر طایفه بگذارند و آن را ثبت کنند! انتخاب نام خانوادگی، خود ماجرایی داشت و معمولا از چند روش پیروی می‌كرد! مامور ثبت احوال آن زمان، سجل را یا بر اساس شغل جد و نیاکان فرد انتخاب میکرد و یا شهرت فرد را، به عنوان فامیل در سجل مینوشت! گاهی هم یك نام خانوادگی بر اساس شغل یا حرفه (همچون صراف، جواهریان، پزشكزاد) یا یك ویژگی بدنی یا فیزیكی (خوش‌چهره، قهرمان) برای فرد انتخاب میکرد! یا اینکه نگاه میکرد ببیند نام آن روستا چیست؟ و آن روستا را به عنوان فامیل فرد هم میگذاشت! اگر فرد پیشنهاد بهتری داشت، نام روستا یا محل سکونت، میتوانست به عنوان دنباله فامیل، ته فامیل بیاید! اما همیشه هم اوضاع بر وفق مراد نبود. مثلا اگر کسی به شهری مسافرت کرده بود و از بد روزگار، همزمان مامور سجل سر میرسید و میپرسید سجل گرفته ای و میگفت "نه"، چه بسا نام خانوادگی فرد بر اساس محلی که در لحظه ایستاده بود تغییر میکرد! ایرانی ها که نمیدانستند این سجل بعدها به چه کارها که نمی آید، نام فامیل را زیاد جدی نمیگرفتند و به خنده و شوخی خیلی از نامها گذاشته میشد و یا اگر مامور را عصبانی میکردند ممکن بود نامی در سجل بنویسد که خوشایند نباشد و مردم هم که سواد نداشتند، خیلی مواقع نمیدانستند که چه چیزی نوشته شده! اینطور شد که فامیل های عجیب غریبی در کنار فامیل های عادی به چشم میخورد! مثلا: اگر فرد کنار آب بود و سجل به او داده بودند فامیلش میشد "دم آبی"! یا اگر سیاه بود میشد"کلاغی"! یا اگر سر مامور ثبت احوال داد میزد، فامیلش میشد "غوغا،". اگر پدر خانواده نبود و مسافرت بود، مامور میپرسید که کجا رفته؟ اینطور بود که فامیل ها میشد"هندی، بحرینی! نی نی پرارین، کم کم به این دایره فامیل هایی مثل شصتی، پوستی، پایی اضافه شد. از این دست فامیل های عجیب غریب ایرانی که در ثبت احوال به ثبت رسیده، میتوان به فامیل های: بیچاره، گدا، فلاح ناگزیر لنگرودی، علی‌اف، چارلتن و جانسون، قصابزاده چرندایی،حقیر، مزدور اول، جمعه، شکرالله‌نژاد دراز کلاه!!! حسین‌زاده روزگذران. خوش قلب، سبزی خشک اشاره کرد!!!! جالب اینکه نوشتن فامیل با جوهر بود و اگر از بختِ سیاه، قلمِ مامور ثبت احوال، دوات نداشت، نقطه فامیل می افتاد! و یا اگر زیاد جوهر داشت، چند نقطه اضافه میشد و فامیل چیز نوینی میشد!!! اینطور بود که گاهی خواهر و برادرها هم فامیل هم نمیشدند و در یک خانواده چند فامیل بین خواهر و برادرها بود! مثلا در یک خانواده یکی میشد کوه نوری و خواهر او میشد کوه توری!!! وای به روزی که اختلاف خانوادگی می افتاد و یکی به دیگری میگفت که تو از اول فامیل ما نبودی! یکی جیرانی و یکی حیرانی و یکی جبرانی!!! بعد نوزاد جدید هم که پا به دنیا میگذاشت بر اساس این اسلوب فامیلش برگزیده میشد! داستان نام های خانوادگی داستان بی نهایت زیبایی است! ولی بیشترین فراوانی نام‌های خانوادگی در ایران به ترتیب «محمدی»، «حسینی»، «احمدی»، «كریمی»، «موسوی»، «جعفری» و «قاسمی» است. نام خانوادگی شما چیه؟ چه داستانی داره؟

مطلب برگرفته از: کانال رقص قلم هفت آسمان
@ferdosesokhan
خصوصیات روانی بلاک کردن در فضای مجازی

در دانشگاه از زبان دانشجوهایم، در دفتر مشاوره از زبان مراجعه کنندگان و در محیط اطراف از زبان نزدیکان، بارها درباره ارتباطاتشان و “بلاک” کردن شنیده ام. اغلب آنها به عنوان امری بدیهی و طبیعی در روابط مجازیشان از بلاک کردن نام می برند. به نظر می رسد این عمل کم کم تبدیل به امری رایج و یک سنت رفتاری فراگیر در روابط مجازی مردم شده است. الگویی که بر توسعه یافتگی شخصیت فرد و نهایتا جامعه ایران تاثیرات عمیق دارد.

اما چند نکته؛
۱. شبکه های ارتباطی بشر چندین نسل را پشت سر نهاده اند. از شبکه های ارتباطی اولیه که به تمدنهای ابتدایی باز می گردد تا نسلهای جدیدتر ارتباطی که منبعث از انقلاب صنعتی بوده است. شبکه های اجتماعی مبتنی بر اینترنت آخرین این نسلها هستند. نوع و لوازم ارتباطی هم در این شبکه ها خاص خود است. از جمله این امکانات بلاک کردن است. امکانی که به واسطه آن مخاطب قادر نخواهد بود پیامی ارسال کند و تماسی برقرار نماید.

۲. هابرماس جامعه شناس آلمانی در نظریه معروفش -کنش ارتباطی- درباره ضرورت ارتباط و تبادلات عقل ارتباطی صحبت می کند تا به واسطه آن جهان آزادتری رقم بخورد. بر این نظرم که هابرماس بر نقطه مهمی انگشت نهاده است.
درواقع ارتباط در نفس خودش تکامل زاست. تحقیقات رفتارشناسی نشان داده است که ارتباط در توسعه شخصیت انسانی و نیز ساختارهای اجتماعی عامل زیربنایی است.

۳. بخشی از بلاک کردن ها در رابطه با افراد ناشناس در گروههای مختلف رخ می دهد که دلایلش مزاحمت، پیامهای اسپم یا اهانت امیز است. بلاک این موارد معقول و موجه است مانند جهان واقعی که در مواجهه با مزاحمت خیابانی یا دعوا و فحاشی، ترجیحا صحنه را ترک می کنیم و اینگونه فرد را از لیست ارتباطیمان حذف می نماییم.

اما موارد دیگر بلاک شامل آزارهای مذکور نیست. این موارد درباره آشناها، تفاوتهای فکری و روابط عاطفی رخ می دهد که یا به پایان رسیده و یا انکه اختلاف نظری در گرفته است.

۴. کسی که یک آشنا را حسب اختلاف نظر یا تضادی ذهنی بلاک می کند درون خود دچار نوعی استیصال و درماندگی است اگر چه بدان واقف نباشد. در واقع این نوع بلاک دلیل ناتوانی استدلالی یا شخصیتی فرد است. لذا فرار می کند. کانال ارتباطی را قطع می کند. به لحاظ روانی از ارتباط می هراسد. احساس ضعف دارد و از طریق بلاک می خواهد حس ضعفش را مخفی یا جبران نماید. خشم به عنوان عامل عمده در اینجا فعال است و آدمی را به منتها الیه ناتوانی و تصمیم نادرست هدایت می کند.

۵. در موارد عاطفی نیز صحیحتر است بجای بلاک، “خداحافظی” کنیم. اگرچه زخمهای عاطفی به عدم تعادل می انجامد و بازیابی تعادل بعضا ماهها زمان می برد و معقول عمل کردن سختتر است. بااینحال در این موارد هم می توانید پاسخ ندهید بدون آنکه بلاک کنید. بلاک همواره نوعی حمله یا نوعی اهانت به طرف مقابل است. اهانت هم محصول ضعف درونی خود آدمی است. سزاوار است به حرمت لحظات مشترک پیشین، به سمت اهانت حرکت نکنید.

۶. در یک جمع بندی می توان بیان داشت “انسانهای توسعه یافته” دارای عزت نفس و متانت فکری هستند و از شخصیتی توانمند و محترم برخوردار می باشند. آنها در رنجشها، در اختلافات و تفاوتها به سمت حذف مخاطب نمی روند. رنجیده می شوند اما وزن خویش را حفظ می کنند. دیگری را بلاک نمی نمایند.

دکتر عباس نعیمی جورشری (جامعه شناس)
@ferdosesokhan
شباهت ها و تفاوت های درس پژوهی و اقدام پژوهی

شباهت ها:

1- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) به توسعه و پرورش حرفه‌ای كمك می كند.
2- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) مشاركتی است.
3- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) گروهی (تیمی) است ( تاكید بر كار جمعی).
4- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) چرخه‌ای ( گردشی) است.
5- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) توسط معلم شروع می شود.
6- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی)، پژوهشی است با سئوال و مسأله‌ای شروع می شود.
7- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) به ترویج و گسترش علم كمك می كند.
8- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) ، معلم تازه كار و با سابقه را در كنار هم برای هم آموزی و از دگرآموزی دعوت می كند.
9- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی) نیازمند نقادی فعال و متفكرانه است ( تفكر انتقادی ).
10-هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی)، زمان و نتیجه (هر دو ) مهم است.
11- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی)، تمركز در مسایل واقعی مدرسه و كلاس است.
12- هر دو (درس پژوهی و اقدام پژوهی)، كاربرد یافته و نتایج در عمل به كار گرفته می‌شود.

تفاوت ها:

درس پژوهی:

درس پژوهی نقطه عزیمت عمل است
هدف درس پژوهی، پرورش حرفه‌ای معلم است
ماهیت درس پژوهی بازاندیشی (تفكر ) است
بهسازی كلاس درس
درس پژوهی فقط در كلاس و مدرسه قابل اجرا است
درس‌پژوهی‌بیشتر ارگانیك‌ و كمتر سیستماتیك
درس پژوهی خیلی جزیی و محدود است
درس پژوهی گروهی (تیمی ) است
درس پژوهی‌ یا طرح درس و راهنمایی ‌عمل‌ خاصی است
تاكید بر غنی سازی فرآیند آموزش و یادگیری است
برنامه درسی مورد توجه است
درس پژوهی مبتنی بر برنامه درسی است
هدف اساسی یادگیری معلم است

اقدام پژوهی:

اقدام پژوهی عزیمت تئوری و عمل
هدف اقدام پژوهی، انجام پژوهش در حین عمل
ماهیت اقدام پژوهی تفسیر داده ها
بهسازی فرآیند آموزش و نتیجه بهتر
اقدام پژوهی‌ در‌ همه‌جا، هر سازمانی قابل اجرا است
اقدام پژوهی بیشتر سیستماتیك است
اقدام پژوهی گسترده است
اقدام پژوهی فردی هم می‌شود اجرا شود
راهنمایی عمل خاصی ندارد
شناخت مسأله و بهسازی عمل در مدرسه و سازمان‌های مختلف مورد توجه است
شناخت مسأله و كاربرد یافته در محل كار، مورد توجه است
اقدام پژوهی به برنامه درسی، كاری ندارد
هدف ‌عمده‌ شناسایی و حل كاربرد‌ آن در عمل‌است.
@ferdosesokhan
4_6007916625783686634.pdf
832.1 KB
#قلمرو_زبانی
#دستور_زبان
🔴جزوه
جزوه ۲۶ صفحه ای، شامل مباحث دستور زبان کتاب های درسی متوسطه اول و متوسطه دوم
@ferdosesokhan
4_492784064844005380.pdf
314.6 KB
🔴قالب های شعر فارسی
@ferdosesokhan
4_5787190976472679786.pdf
435.3 KB
🔴کلمات هم خانواده
فارسی و نگارش دانش آموزان متوسطه اول و دوم
@ferdosesokhan
4_5787190976472679782.pdf
801.3 KB
🔴علائم نگارشی
فارسی و نگارش دانش آموزان متوسطه اول و دوم
@ferdosesokhan
4_5787190976472679781.pdf
444.2 KB
🔴واژه های چند املائی
فارسی و نگارش دانش آموزان متوسطه اول و دوم
@ferdosesokhan
چگونه توانستم در کلاس ادبیات روخوانی شعر دانش آموزان را تقویت کنم؟

رقیه ابراهیمی شهرآبادی / آموزش و پرورش ناحیه 3 قم

بیان مسأله:
همیشه در کلاس درس ادبیات و ضمن تدریس می دیدم تعریفی که دانش آموزان از درس نظم و تمام توقعی که از دبیران ادبیات خود در این باره دارند، آن است که معنی ادبیات را دبیر، کلمه به کلمه برای آنها بخواند و آن را به صورت املای تقریری بنویسند. در طول کلاس اگر از آنها می خواستم از روی شعر بخوانند استقبالی نمی شد و همان اندک استقبال نیز دلچسب نبود، زیرا آنها اشعار را غلط می خواندند و احساس شاعرانه نیز در آن دیده نمی شد. با توجه به اهمیت شعر و درک معنی و مفهوم آن و رابطه تنگاتنگ درست خواندن با درست فهمیدن، همیشه این مشکل عمده در کلاس درس ادبیات مرا آزار می داد که:«چگونه می توانم در کلاس درس ادبیات، روخوانی شعر دانش آموزان را تقویت کنم؟»

ارائه اطلاعات:
اطلاعات را در دو محور می توان ارائه داد:
1- نظر دانش آموزان
2- نظر دیگر همکاران.

دانش آموزان معتقد بودند که: 1- شعر خوانی خسته کننده است.
2- با فاصله افتادن بین زمان تدریس و خواندن در منزل، دچار مشکل می شوند در حالیکه شاید همان جلسه مشکل کمتری داشته باشند.
3- کتابها شلوغ و مملو از معانی نوشته شده است و توجه آنها بیشتر به معنی کردن ابیات است.
4- کلاس خسته کننده است و تنوع ندارد.

همکاران نیز معتقد بودند:
1- دانش آموزان علاقه ای به خواندن شعر ندارند و درس نثر داوطلب بیشتری دارد.
2- کلاس شلوغ است و فرصت نمی شود که همه در خواندن شعر شرکت کنند.
3- بیشتر وقت کلاس صرف معنی ابیات می شود و... .

راه حل های پیشنهادی:
معلمان ابتدا خودشان با صدای بلند و حسی شاعرانه چند بار از روی شعر بخوانند.استفاده از وسایل کمک آموزشی در کلاس برای ایجاد تنوع مثلاً نوارهایی که شاعران معروف از روی اشعار خوانده اند یا ... .توجیه دانش آموزان در راستای اینکه تمام وقت خود را صرف نوشتن معنی ابیات نکنند زیرا خواندن نیز مهم است و رابطه ای تنگاتنگ با درک معنی دارد.

گوشزد به آنها که معنی شعر، مطلق آنچه دبیر می فهمد نیست و آنها نیز به راحتی می توانند هر آنچه را از شعر فهمیدند بیان کنند و نیازی به نوشتن نیست.توجه به تکیه ها، درنگ ها، اعراب ها و... هنگام خواندن اشعار.دخیل کردن دانش آموزان در خواندن شعر و معنی کردن آن.خودداری از خواندن شعر به صورت بیت بیت، بلکه دانش آموزان باید اشعار را هم در محور افقی و هم در محور عمودی همخواني و معنی کنند.

اجرای راه حل ها:
به نظر من، بهترین فرصت برای اعمال راه حلها، از همان جلسه اول مهرماه بود، زیرا می بایست از همان ابتدای شروع کلاس خط مشی خود را در مورد زنگ ادبیات و لزوم یادگیری و درست خواندن نظم و نثر به خصوص نظم که محور کار من بود برای بچه ها بیان نمایم. لذا در اولین جلسه آنها را توجیه نمودم و بیان کردم که درک معنی از شعر، امری سلیقه ای است و با توجه به سلایق مختلف و احساسات متفاوت می توان معانی مختلفی را از شعر فهمید و آنچه که به ذهن دبیری می رسد معنی مطلق یک شعر نمی تواند باشد لذا آنها را از نوشتن معانی در حین تدریس برحذر داشتم. در طول تدریس از خود آنها کمک می گرفتم و از آنها می خواستم که ابیات را با صدای بلند و حسی شاعرانه بخوانند و معنی کنند و اگر معانی پیشنهادی آنها درست بود تشویقشان می کردم. این امر باعث ایجاد رغبت بیشتر در بین آنها و تقویت حس اعتماد به نفس در آنها می شد و بیشتر در امر معانی ابیات و خواندن آن شرکت می کردند. کم کم حس کردم دانش آموزان گرایش کمتر به نوشتن ابیات دارند و بیشتر در امر خواندن شعر شرکت دارند و کلاس درس ادبیات دیگر خشک و بی روح نبود و بعد از آن بچه ها حتی دروس نثر را هم بهتر گوش می دادند و می خواندند.

ارائه اطلاعات شواهد (2):
بعد از بررسی مشکلات موجود در این راستا، راه حلهای جدیدی به ذهنم رسید.

مشکلات:
1- کم آمدن وقت کلاس.
2- تداخل نظرات دانش آموزان هنگا معنی ابیات و ایجاد سرو صدا در کلاس.
3- ادامه دادن (برخی از دانش آموزان)به نوشتن معانی ابیات به طور پنهانی.
4- مشکل در امر معانی ابیات در محور عمودی و... .

راه حل:
1- بیشترین تأکیدم را بر روخوانی و بلند خواندن اشعار، هنگام پرسش درس قرار دادم.
2- به کار بردن ترفندهای مختلف برای جلوگیری از کم آمدن وقت مثلاً دعوت از دانش آموزان برای خواندن شعر به صورت دسته جمعی.
3- دعوت از دانش آموزانی که هنوز معنی ابیات را می نوشتند به اینکه خودشان اشعار را برایمان معنی کنند.
4- اعلام نظر نهایی توسط معلم، هنگامی که تداخل نظرات پیش می آمد و کلاس رو به شلوغی می رفت.
@ferdosesokhan
54 مورد کاریکلماتور جالب

کاریکلماتور نویسی: یعنی کاریکاتوری که با کلمات به ثبت می رسد.

1-بادکنک یک سوزن به خودش زد ولی فرصت نکرد یک جوالدوز به دیگران بزند.
2-خاطراتم بین ورق های آلبوم زندانی اند.
3-تصمیم گرفت رژیم بگیرد رژیم اورا گرفت.
4-بیچاره ابری که ناخواسته بارور شود.
5--پرنده مي داند كه گربه براي چيدن ميوه از درخت بالا نمي رود.
6- سوراخ موش،روزنه ي اميد گربه مي باشد.
7- آخرين برف،كفن زمستان است.
8- حاصل جمع دستها مي تواند كره ي خاكي را از روي زمين بردارد.
9- حاصل جمع پاها ،مطمئن ترين وسيله براي رسيدن به مقصد است.
10- به عقيده گربه،خوشمزه ترين ميوه درخت،پرنده است.
11-اگر برف مي دانست كره ي خاكي اينقدر كثيف است ،هنگام فرود آمدن
لباس سفيد نمي پوشيد.
12-به گل های قالی آب دادم. آبیاری قطره ای وشبانه.
13-وقتي پاهايم اختلاف عقيده پيدا مي كنند ،بر سر دوراهي قرار مي گيرم.
14-عمر پاييز، صرف پر پر كردن گلها مي شود.
15-پرواز،فرصت نمي دهد كه گربه از درخت،پرنده بچيند.
16-گربه پرتوقع انتظار دارد ،موش به خودش سس گوجه فرنگي بزند.
17-قفس خالي را به اندازه همه پرندگان دوست دارم.
18-درد را از هر سو نوشتند درد شد .
19- از بیم طلوع خورشید، موهای شب یکپارچه سفید شد .
20- با مرگ مغزی افکارش یتیم شد .
21- باد خیال، حواسم را ربود.
22- بعضی از آدم ها قبل از اتمام تاریخ مصرفشان فاسد می شوند.
23- صدای عشق را پشت نگاهش غافلگیر کرد.
24- روی ماهت را گرفته بودی ،نماز آیات خواندم.
25- پایانه ،جان می دهد برای آغاز سفر.
26- برف ،درخت را سر به زیر کرد.
27- ابرهای پاره پاره نشان دهنده آن است که در آسمان هم فقر وجود دارد.
28- سرش که سوت کشید قطار ایستاد.
29- آسمان زیباست اما نباید بیش از حد سر به هوا بود .
30- به قدری شکمو بود که حرف هایش را هم می خورد .
31- زندگی یعنی سوخت و ساخت و پاخت و نباید باخت .
32- حرف های خام به مغزم صدمه می زند .
33- از تنفر متنفرم .
34- تنها پشت گرمی اش آفتاب داغ بود .
35- با پای لنگ و دلی غمگین هیچ وقت به شادی نمی رسیم .
36- در مواقع بیکاری مشغول قتل عام ایام هستم .
37- هیچ کس گرسنه نیست همه روزی چند وعده گول می خورند .
38- برای رسیدن به هدف باید رسیده شد.
39- از گرمي صدايش، گوشي تلفن داغ شد.
40- فردا اولين روز از بقيه عمر ماست.
41- براي روشن کردن منظورش همه چيز را به آتش کشيد.
42- رشته سخن را به دست گرفت و کلاهي نو براي مردم بافت.
43- فقط آدم پرحرف سکوت ذخيره مي کند.
44- امروز همان راه حل هاي ديروز است.
45- وقتی از چشمم افتاد دست و پایش زخمی شد .
46- خنده ، اسلحه ای بزرگ در جنگ زندگی است .
47- بهترین و راحت ترین جا برای زندگی ، زندگی در رویاست .
48- بچه های فقیر، فقط در زنگ انشاء به کنار دریا می روند.
49- هر داغی، سردمی شود اما هیچ پخته ای خام نخواهد شد.
50- بعضی از کشور ها وسایل ارتباط جمعی دارند و بعضی وسایل اغفال جمعی.
51- فریاد کشیدنی است ، اما کمتر وزن می شود .
52- بعضی ها به عرض زندگی فکر می کنند و بعضی ها به طول آن .
53- سر شناس تر از آرایشگرها کسی را نمی شناسم .
54- همیشه درست می گویم اما نمی دانم چرا حق با دیگران است .
@ferdosesokhan
دست و پای کسی را توی پوست گردو گذاشتن( ریشه یابی ضرب المثل ها )

(هنگامی که شخص زودباوری را به انجام کاری تشویق کنند و او بدون دوراندیشی و بررسی به آن اقدام کند و بدین ترتیب در بن بستی گرفتار آید، درباره ی او می گویند که: « دست و پایش را در پوست گردو گذاشتند» یعنی کاری دستش داده اند که نمی داند چه بکند.)

ضرب المثل "دست و پای کسی را در پوست گردو گذاشتن" پیش از پیدایش آن، درباره ی انسان نبوده و کاربردی برای او نداشته است، بلکه به جای واژه ی کسی در این اصطلاح، واژه ی گربه قرار داشته است. یعنی این دست و پای گربه بوده است که توسط افرادی بی انصاف و حیوان آزار در پوست گردو نهاده می شده است.

گربه حیوانی اهلی و ملوس و قشنگ و پاکیزه است و به شرط آن که آزارش ندهند دوست دارد با کودکان بازی کند.

در کشورهای غربی گربه را پرورش می دهند و جایشان نه در کوچه و خیابان، بلکه در میان مردم است و تقریبن خانه ای نیست که در آن گربه ای وجود نداشته باشد.

در کشورهای افریقایی و آسیایی، از جمله در ایران، به جز تعدادی که در خانه ها به صورت اهلی زندگی می کنند، مابقی گربه ها به صورت نیمه وحشی روی دیوارها و پشت بام ها رفت و آمد می کنند و با شکار موش و کبوتر و گنجشک و خوردن از زباله های مردم زندگی می کنند. این گربه ها در دزدی و ربودن خوردنی های مردم ورزیده هستند و می توانند از هر روزنه و سوراخی بگذرند و چون صدای پایشان را کسی نمی شنود، هرگاه فرصتی دست بدهد از در و پنجره های باز و نیمه باز خانه های مردم وارد شده و در آشپزخانه مرغ بریان و گوشت خام یا سرخ کرده را می ربایند و به سرعت از همان راهی که آمده اند بیرون می روند.

یکی از راه های دفع این گربه ها شیوه ای بوده است که شرح آن را از قول شادروان امیرقلی امینی در کتاب "فرهنگ عوام" ( برگ ۲۷۴ ) می خوانیم :

« . . . سابقن افراد بی انصافی بودند که وقتی گربه ای دزدی زیادی می کرد و چاره ی کارش را نمی توانستند بکنند، قیر را ذوب کرده در پوست گردو می ریختند و هر یک از چهار دست و پای او را در یک پوست گردوی پر از قیر فرو می بردند و سپس او را سُر می دادند. بیچاره گربه در این حال، هم به زحمت راه می رفت و هم چون حالا دیگر صدای پایش را همه ی اهل خانه می شنیدند، از انجام دزدی باز می ماند".

این گربه با این حال روزگاری پیدا می کرد که نه تنها دزدی از یادش می رفت، بلکه چون کسی هم چیزی به او نمی داد از شدت درد و گرسنگی تلف می شد.

این روش و ابتکار نابخردانه نسیت به این حیوان ملوس و پاکیزه گرچه در نهایت بی انصافی بوده است، رفته رفته شکل ضرب المثل یافته و اکنون در مواردی که کسی با تنگی و مشکلی رو به رو شود که " نه راه پیش داشته باشد و نه راه پس " در باره ی او به کار برده میشود .
@ferdosesokhan
مطلبی در باره ی شاعر شعری معروف که شاعرش گمنام است

ادای دین به مرثیه سرای آستان امام حسین علیه السلام؛ عبدالجواد جودی

عبدالجواد جودی‌ خراسانی‌ شاعر و مرثیه‌ سرای‌ عهد ناصری است که در شعر به «جودی‌» تخلص می‌کرد و به‌ اعتبار اینکه‌ در دوران‌ او، «میرزا» لقب‌ عمومی‌ شاعران‌ بوده‌، میرزای‌ جودی‌ هم‌ خوانده‌ شده‌ است‌. از زندگی‌ وی‌ اطلاع‌ چندانی‌ در دست‌ نیست‌. همین‌ قدر از او نوشته‌اند که‌ از مردم‌ عنبران‌ (روستایی‌ در سه‌ کیلومتری‌ طرقبه مشهد) بوده‌، در جوانی‌ به‌ مشهد رفته‌ و دکان‌ قنادی‌ باز کرده‌ و از همین‌ طریق‌ معیشت‌ خود را تأمین‌ می‌کرده‌ است‌.
قنادی‌ و خانه جودی‌ محل‌ آمد و شد مرثیه‌خوانانی‌ بود که‌ برای‌ شنیدن‌ سروده‌های‌ او جمع‌ می‌شدند و از او تقاضا می‌کردند تا سروده‌های‌ تازه‌اش‌ را در اختیار آنان‌ بگذارد. نقل کرده‌اند که او علاقه بسیاری به خاندان عصمت و طهارت(ع) داشت، در حین خواندن مرثیه می‌گریست و مستمعان را نیز به گریستن دعوت می‌کرد. مرثیه‌هایش در خراسان شهره بود و در جلسات اهل بیت(ع) هیجان خاصی به پا می‌کرد. هر چند جودی در مرثیه‌سرایی شهره بود و مورد اقبال عموم مردم، اما خواص و فضلا به شعر او تمایلی نداشتند و می‌گفتند که شهرت‌ مرثیه‌سرایی‌ جودی‌، مقام‌ ادبی‌ او را تحت‌الشعاع‌ قرار داده‌ است‌، اما غافل از اینکه آنچه جودی را ماندگار و عاقبتش را ختم به هیئات و ذکر امام حسین(ع) کرد، همین اشک‌هایی بود که از مرثیه‌هایش جاری می‌شد.مرثیه‌ای سوزناک که عموماً در پایان مراسم عزاداری امام حسین(ع) در هیئات خوانده می‌شود، در افواه و ضمایر مردم ثبت شده است:

آن دم بریدم از زندگی دل
که آمد به مسلخ شمر سیه دل

او می‌دوید و من می‌دویدم
او سوی مقتل من سوی قاتل

او می‌نشست و من می‌نشستم
او روی سینه من در مقابل

او می‌کشید و من می‌کشیدم
او از کمر تیغ من آه باطل

او می‌برید و من می‌بریدم
او از حسین سر من غیر از او دل

دیوان‌ جودی‌، نخستین‌ بار در 1299 به‌ امر ناصرالدین‌شاه‌ و به‌همت‌ میرزاسعیدخان‌ مؤتمن‌الملک در چاپخانه سنگی‌ آستان‌ قدس‌، به‌ خط‌ میرزاشفیع‌ اعتمادالتولیه چاپ‌ شد.
@ferdosesokhan
دستور شریعت.PDF
5.4 MB
دستورزبان فارسی
مؤلّف: محمدجواد شریعت
@ferdosesokhan
پنجاه_ضرب_المثل_مشترک_در_زبان_های.pdf
157.4 KB
مقاله:
پنجاه ضرب المثل مشترک در زبان های عربی و فارسی و انگلیسی ؛
استاد دکتر مهدی محقّق.
@ferdosesokhan
فایده دستور زبان چیست ؟

دستور زبان به ما روش درست سخن گفتن را می آموزد. شاید بگویید خیلی ها سواد خواندن و نوشتن ندارند و دستور زبان نخوانده اند، اما سخن می گویند. درست است اما دستور زبان مرز ها را روشن می کند و می گوید:«اگر جمله و یا واژه ای را این گونه به کار ببریم، این ایراد را دارد و روش درست این است که بگوییم...» برای نمونه، دانش آموزی می گوید: «در را ببستم؟» اما قاعده ی زبان این است که بگوید:«در را ببندم؟» و یا اگر کسی بگوید: «من به شما گفت.» معیار های نحوی زبان آن را این گونه درست می کند: «من به شما گفتم.»

بنابراین همچنان که هر علمی برای خودش یک پیمانه ها و معیارهایی دارد، دستور زبان نیز پیمانه و معیار ویژه ی خودش را دارد. برای نمونه، در آشپزی می گویند: برای درست کردن غذابه اندازه ی چهار نفر، چقدر برنج، چه اندازه روغن وچند پیمانه نمک و...نیاز هست؛ حال اگر کسی بدون توجه به پیمانه ها هرچقدر دلش خواست روغن و نمک بیفزاید،آیا آن غذا قابل خوردن خواهد بود؟!

دستور زبان نیز به ما می گوید: برای اول شخص فلان شناسه و برای سوم شخص فلان شناسه به کار می رود.و یا اگر نهاد یا فاعل مفرد باشد، فعل مفرد و اگر جمع باشد فعل به صورت جمع به کار می رود.

عده ای این را اشکال دستور سنتی می نامند و یکی از عیوب دستور سنتی را «تجویزی بودن» آن می شمارند. در پاسخ باید گفت: این عیب نیست بلکه، قاعده و روش و پیمانه است.

این که بعضی بر این باورند که در زبان «باید ونباید» نداریم؛ یعنی هرکس هرطور خواست حرف بزند، چیز جالبی به نظر نمی رسد.متأسفانه انگار این اتفاق افتاده است و در جامعه جا افتاده و یا شاید دارند جا می اندازند.
@ferdosesokhan
نکته ای دیگر درباره ی مسند

مقایسه کنیم و نتیجه بگیریم
(الف) (ب)
هوا روشن است. خورشید هوا را روشن کرد.
شیشه پاک شد. احمد شیشه را پاک کرد.
من آدم نمی شوم. من تو را آدم می کنم.
علی ناراحت شد. کار تو علی را ناراحت کرد.
*نتیجه ی این مقایسه این است که؛ جمله های بخش (الف) دارای فعل ربطی هستند و نشان دهنده ی حالتی اند .درحالی که جمله های بخش(ب) دارای فعل خاص مرکب هستند و کاری انجام شده است.
گروهی این گونه جملات را جمله های چهار جزیی با مفعول و مسند نامیده اند و این گونه اجزای جمله را نام گذاری می کنند.
نمونه: احمد ماشین را پارک کرد.
فاعل مفعول مسند فعل ربطی (به معنی گرداند)
که به دلیلی که خواهیم گفت نادرست است.
اشکال کار این است «کرد» فعل کمکی است؛ نه فعل اصلی. چون پارکیدن نداریم، با فعل کمکی «کرد» به کار می رود و یک فعل خاص است. بنابراین مسند نیاز ندارد. پس، پارک کرد
فعل خاص و مرکب است. چون:
1.انجام دادن کار است، نه داشتن حالت.
2. بین آن «را» نمی آید.(پارک را کرد یا گرداند)
3. مصدر پارکیدن نداریم.
4. پارک کردن مانند کمک کردن و... یک اسم معنی است.
نکته این جاست که وقتی فعلی مانند پارک کرد را مسند و فعل اسنادی بگیریم، یعنی کاری انجام نشده است. حال، شایسته است با این وضعیت که جای سوزن پارک کردن یافت نمی شود؛ احمد آقایی که به هزار زحمت جای پارکی گیر آورده و ماشین را پارک کرده؛ بگوییم: فعل اسنادی است و کاری انجام نشده است؟!

نمونه ای دیگر : هر چه جستجو کردم کتاب را پیدا نکردم.
آیا این برداشت خوب است؟ هر چه جستجو گرداندم کتاب را پیدا نگرداندم.
یا این برداشت خوب است؟ هرچه جستم کتاب را نیافتم.
* با برداشت کار نداریم «آن را که عیان است، چه حاجت به بیان است»؟
و آنچه عیان است این است که این گونه فعل ها بن فعل فارسی دارند یعنی: جستجوکرد= جست، پیدا کرد = یافت وادار کرد = واداشت و...
حرف آخر این که نباید فعل اصلی را با فعل کمکی اشتباه گرفت.
به هر حال او استخدام شد. در این جمله شد فعل اصلی است. مفایسه کنیم با این جمله:
پسر عمویش اورا استخدام کرد. اگر«کرد» را به معنی گرداند بگیریم؛ باز هم یک فعل کمکی است.
*در جمله های اسنادی می پرسیم: چه طور شد؟
و در جمله های فعلیه(دارای فعل خاص) می پرسیم: چه کار کرد؟

مقایسه کنیم و نتیجه بگیریم
(الف) (ب)
او استخدام شد. شایستگی اش اورا استخدام کرد.
یک کار پیدا شد. او کاری را پیدا کرد.
هوا روشن است. خورشید هوا را روشن کرد.
شیشه پاک شد. احمد شیشه را پاک کرد.
من آدم نمی شوم. من تو را آدم می کنم.
علی ناراحت شد. کار تو علی را ناراحت کرد.
@ferdosesokhan
دستور زبان فارسی، دکتر خیامپور.pdf
2.6 MB
دستورزبان فارسی
مؤلّف: خیامپور
@ferdosesokhan