واحد های اندازه گیری در ایران باستان
پر کاربرد ترین واحد های اندازه گیری در ایران باستان عبارت بودند از :
« علت اینکه برخی از این واحدها چند نام دارند این است که در ادوار مختلف و با زبان های مختلف به کار رفته اند و علت تخمین نیز آنست که این مقیاسها ، بر مبنای طول دست و یا گامهای افراد بوده که در افراد مختلف با اندامهای متفاوت از هم ، متغیر بوده است . ولی به طور کلی تفاوت یک یا دو سانتی دارند نه بیشتر . »
یک ذرع و یا یک گز : 104 تا 110 سانتی متر که هر 2 ذراع یا ارج برابر بوده با یک ذرع
یک ارش یا ارج و یا ذراع : 52 الی 55 سانتی متر که هر 2 ذراع برابر بوده با یک گز . قابل توجه آنکه اکثر سازه های سنگی هخامنشیان ، با این مقیاس است .
یک چارک : برابر با یک چهارم گز که 26 سانتی متر می شده ( حدودا ) است ولی کاربرد چارک در تمامی اوزان و طول ها ، به عنوان یک چهارم به کار می رفته است به عنوان مثال یک چارک جریب یا یک چارک من تبریز
یک گره : برابر با 5/5 الی 5/6 سانتی متر
یک بهر : برابر بوده است با نیم گره ، معادل 2/7 الی 2/8 سانتی متر
یک وجب : که نیاز به توضیح نیست این مقیاس به صورت عرفی بوده و مقیاسی رسمی نبوده است
یک بند : یک بند انگشت
یک واحد طول که اخیرا باستان شناسان کشف نموده اند و هنوز نامی برای آن نیافته اند نیز وجود داشته که 3 میلی متر کنونی بوده و می توان گفت که یک دهم بهر ، معادل دو میلیمتر و هشت دهم میلیمتر ، مهمترین و کاربردی ترین مقیاس اندازه گیری در ایران باستان بوده است .
یک فرسخ : معادل 6000 ذرع بوده است
چند مقیاس هم برای اندازه گیری سطوح وجود داشته که آنرا نیز بدین ترتیب شرح خواهیم داد :
یک جریب : ( این واحد سطح از آرامیان به ساسانیان وارد شد و بعد از حمله و غصب ایران توسط اعراب بادیه نشین ، وارد فرهنگ اعراب شد ) هر جریب برابر است با زمینی به طول 60 ذزاع و عرض 60 ذراع ، که می شده 3600 ذراع . از آنجا که هر ذراع 55 سانتی متر بوده حدودا می شده 33 متر در 33 متر .
با این حساب می توان گفت هر یک جریب برابر است با زمینی به مساحت تقریبی 1000 متر مربع ولی در برخی اسناد تا 1100 متر نیز لحاظ می شده است
یک قصبه : هر یک قصبه ، زمینی به مساحت یکصد متر مربع را شامل می شده است یعنی هر جریب برابر بوده است با 10 قصبه .
مهمترین این واحدها در طول ، گز و ارش بوده و در سطح نیز واحد پر کاربرد آن ، جریب بوده است .
واحدهای دیگری نیز به کار می رفته مانند قفیز و کیل و عشیر و ...... که به محتوای مباحث دفینه یابان مرتبط نیست به همین دلیل از ذکر آن خودداری شده است
نمادهایی که بر مقابر موجود است معمولا با ضریب 100 برابر و یا 10 برابر رمز گشایی می شوند . برای مثال مسیر کاوش تندیس برخی از شتر های یک ذرعی را ، یکصد ذرع رمز گشایی میکنند . یا برخی از جوغن های یک گره ای را ده گره ، رمز گشایی می کنند . بنا بر این بهتر است که این مقیاسها را کاوشگران بدانند .
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
پر کاربرد ترین واحد های اندازه گیری در ایران باستان عبارت بودند از :
« علت اینکه برخی از این واحدها چند نام دارند این است که در ادوار مختلف و با زبان های مختلف به کار رفته اند و علت تخمین نیز آنست که این مقیاسها ، بر مبنای طول دست و یا گامهای افراد بوده که در افراد مختلف با اندامهای متفاوت از هم ، متغیر بوده است . ولی به طور کلی تفاوت یک یا دو سانتی دارند نه بیشتر . »
یک ذرع و یا یک گز : 104 تا 110 سانتی متر که هر 2 ذراع یا ارج برابر بوده با یک ذرع
یک ارش یا ارج و یا ذراع : 52 الی 55 سانتی متر که هر 2 ذراع برابر بوده با یک گز . قابل توجه آنکه اکثر سازه های سنگی هخامنشیان ، با این مقیاس است .
یک چارک : برابر با یک چهارم گز که 26 سانتی متر می شده ( حدودا ) است ولی کاربرد چارک در تمامی اوزان و طول ها ، به عنوان یک چهارم به کار می رفته است به عنوان مثال یک چارک جریب یا یک چارک من تبریز
یک گره : برابر با 5/5 الی 5/6 سانتی متر
یک بهر : برابر بوده است با نیم گره ، معادل 2/7 الی 2/8 سانتی متر
یک وجب : که نیاز به توضیح نیست این مقیاس به صورت عرفی بوده و مقیاسی رسمی نبوده است
یک بند : یک بند انگشت
یک واحد طول که اخیرا باستان شناسان کشف نموده اند و هنوز نامی برای آن نیافته اند نیز وجود داشته که 3 میلی متر کنونی بوده و می توان گفت که یک دهم بهر ، معادل دو میلیمتر و هشت دهم میلیمتر ، مهمترین و کاربردی ترین مقیاس اندازه گیری در ایران باستان بوده است .
یک فرسخ : معادل 6000 ذرع بوده است
چند مقیاس هم برای اندازه گیری سطوح وجود داشته که آنرا نیز بدین ترتیب شرح خواهیم داد :
یک جریب : ( این واحد سطح از آرامیان به ساسانیان وارد شد و بعد از حمله و غصب ایران توسط اعراب بادیه نشین ، وارد فرهنگ اعراب شد ) هر جریب برابر است با زمینی به طول 60 ذزاع و عرض 60 ذراع ، که می شده 3600 ذراع . از آنجا که هر ذراع 55 سانتی متر بوده حدودا می شده 33 متر در 33 متر .
با این حساب می توان گفت هر یک جریب برابر است با زمینی به مساحت تقریبی 1000 متر مربع ولی در برخی اسناد تا 1100 متر نیز لحاظ می شده است
یک قصبه : هر یک قصبه ، زمینی به مساحت یکصد متر مربع را شامل می شده است یعنی هر جریب برابر بوده است با 10 قصبه .
مهمترین این واحدها در طول ، گز و ارش بوده و در سطح نیز واحد پر کاربرد آن ، جریب بوده است .
واحدهای دیگری نیز به کار می رفته مانند قفیز و کیل و عشیر و ...... که به محتوای مباحث دفینه یابان مرتبط نیست به همین دلیل از ذکر آن خودداری شده است
نمادهایی که بر مقابر موجود است معمولا با ضریب 100 برابر و یا 10 برابر رمز گشایی می شوند . برای مثال مسیر کاوش تندیس برخی از شتر های یک ذرعی را ، یکصد ذرع رمز گشایی میکنند . یا برخی از جوغن های یک گره ای را ده گره ، رمز گشایی می کنند . بنا بر این بهتر است که این مقیاسها را کاوشگران بدانند .
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
چرا به ناصرالدین شاه «سلطان صاحبقران» میگفتند و این لقب به چه معنا بوده است؟
به باور بسیاری از مردم بهکاربردن لقب «سلطان صاحبقران» برای ناصرالدین شاه، بیانگر سلطنت پنجاهسالهٔ او است. چرا که هر «قران» برابر «نیم قرن» است و میدانیم که قرن بهمعنی یکصد سال میباشد، پس «قران» هم معادل «۵۰ سال» میشود.
این در حالی است که ناصرالدین شاه درست در همان روزی که پنجاه سال پادشاهیاش را بهپایان رسانیده بود، در شاه عبدالعظیم بهدست میرزا رضای کرمانی ترور شد.
اکنون این پرسش بهمیان میآید: در حالیکه ناصرالدین شاه در آستانهٔ پنجاهمین سال سلطنت خود بهقتل رسیده است، چرا در زمان حیاتش ملقب به «سلطان صاحبقران» شده بود؟
پاسخ این است که، در گذشته هر قرن را نود (یا هشتاد) سال حساب میکردند و هر دورهٔ سی (یا بیستوپنج) ساله را یک «قران» میگفتند، پس کسی که به سیاُمین سال زندگی خود میرسید، یک «قران» را پشت سر گذاشته بود. یعنی پادشاهی که بیش از سی سال سلطنت کرده بود، «صاحبقران» نامیده میشد.
در سال ۱۲۹۳ قمری ناصرالدین شاه بهمناسبت سیاُمین سالگرد سلطنت خود سکهای ضرب کرد که بر آن نوشته شده بود: «ناصرالدین شاه غازی خرد صاحبقران». و پس از آن تاریخ او رسماً لقب «سلطان صاحبقران» را در تمام مکاتبات اداری و خصوصی خود بهکار میبرد.
لقب فتحعلی شاه قاجار نیز «سلطان صاحبقران» بود، چرا که بیش از «بیست و پنج سال» شاهی کرد. (در زمان او «بیست و پنج سال» یک «قران» حساب میشد.) این عبارت پشت الماس دریای نور دیده میشود: «سلطان صاحبقران فتحعلی شاه قاجار».
پیش از آن به نادرشاه افشار و شاهعباس دوم صفوی نیز «سلطان صاحبقران» میگفتند ولی بیشترین شهرت برای این لقب، از آنِ ناصرالدین شاه قاجار است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
به باور بسیاری از مردم بهکاربردن لقب «سلطان صاحبقران» برای ناصرالدین شاه، بیانگر سلطنت پنجاهسالهٔ او است. چرا که هر «قران» برابر «نیم قرن» است و میدانیم که قرن بهمعنی یکصد سال میباشد، پس «قران» هم معادل «۵۰ سال» میشود.
این در حالی است که ناصرالدین شاه درست در همان روزی که پنجاه سال پادشاهیاش را بهپایان رسانیده بود، در شاه عبدالعظیم بهدست میرزا رضای کرمانی ترور شد.
اکنون این پرسش بهمیان میآید: در حالیکه ناصرالدین شاه در آستانهٔ پنجاهمین سال سلطنت خود بهقتل رسیده است، چرا در زمان حیاتش ملقب به «سلطان صاحبقران» شده بود؟
پاسخ این است که، در گذشته هر قرن را نود (یا هشتاد) سال حساب میکردند و هر دورهٔ سی (یا بیستوپنج) ساله را یک «قران» میگفتند، پس کسی که به سیاُمین سال زندگی خود میرسید، یک «قران» را پشت سر گذاشته بود. یعنی پادشاهی که بیش از سی سال سلطنت کرده بود، «صاحبقران» نامیده میشد.
در سال ۱۲۹۳ قمری ناصرالدین شاه بهمناسبت سیاُمین سالگرد سلطنت خود سکهای ضرب کرد که بر آن نوشته شده بود: «ناصرالدین شاه غازی خرد صاحبقران». و پس از آن تاریخ او رسماً لقب «سلطان صاحبقران» را در تمام مکاتبات اداری و خصوصی خود بهکار میبرد.
لقب فتحعلی شاه قاجار نیز «سلطان صاحبقران» بود، چرا که بیش از «بیست و پنج سال» شاهی کرد. (در زمان او «بیست و پنج سال» یک «قران» حساب میشد.) این عبارت پشت الماس دریای نور دیده میشود: «سلطان صاحبقران فتحعلی شاه قاجار».
پیش از آن به نادرشاه افشار و شاهعباس دوم صفوی نیز «سلطان صاحبقران» میگفتند ولی بیشترین شهرت برای این لقب، از آنِ ناصرالدین شاه قاجار است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
ترکیب وصفی و اضافی.pdf
280.8 KB
📘 جزوه آموزشی ترکیب وصفی و اضافی
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
✅چگونه شاهنامه خوانی را در میان کودکان ترویج دهیم؟
🍁در آموختن شاهنامه مثل آموختن هر هنر یا علمی به خصوص برای کودکان هیچ بایدی وجود ندارد. بهترین روش این است که بسترش برای کودکان مهیا باشد،اگر در این زمینه علاقه نشان داد پس میتوان بیشتر کمک به آموزش کرد ولی اصرار فقط تاثیر منفی دارد. شاید کودکی فقط علاقه به نقاشی دارد نه به خواندن شعرهای شاهنامه که ما در این زمینه دو روش داریم: اول با تعریف قصه، کودک را تشویق به نقاشی قصه ای که از شاهنامه شنیده است، میکنیم در غیر این صورت باید به کودک زمان بدهیم و نباید آن را مجبور به خواندن شعرهای شاهنامه کنیم,زیرا بی تردید علاقه خود را از دست میدهد و اصولا هر آموزش طاقت فرسا به کودکان محکوم به شکست میشود.
🍁ما به هر شکلی که کودکان دوست داشته باشند از شاهنامه به شکل قصه، نمایش خلاق، نقاشی، شعرخوانی به صورت شعر کودکانه و به صورت نمایش و اجرای دست جمعی برایشان تعریف میکنیم و ابیات منتخب از شاهنامه را طبق آخرین تصحیح یعنی نسخه دکتر خالقی مطلق برای کودکان میخوانیم تا تلفظ درست را یاد بگیرند.
🍁 در شاهنامه از فلسفه، روان شناسی، جامعه شناسی، فنون رزمی، آرایش جنگی، رسوم بزم و جشن، چگونگی پیدایش نخستینها، مسائل تربیتی و عاطفی و ... بخشهایی از تاریخ کهن ما یافت میشود.
@ferdosesokhan
🍁در آموختن شاهنامه مثل آموختن هر هنر یا علمی به خصوص برای کودکان هیچ بایدی وجود ندارد. بهترین روش این است که بسترش برای کودکان مهیا باشد،اگر در این زمینه علاقه نشان داد پس میتوان بیشتر کمک به آموزش کرد ولی اصرار فقط تاثیر منفی دارد. شاید کودکی فقط علاقه به نقاشی دارد نه به خواندن شعرهای شاهنامه که ما در این زمینه دو روش داریم: اول با تعریف قصه، کودک را تشویق به نقاشی قصه ای که از شاهنامه شنیده است، میکنیم در غیر این صورت باید به کودک زمان بدهیم و نباید آن را مجبور به خواندن شعرهای شاهنامه کنیم,زیرا بی تردید علاقه خود را از دست میدهد و اصولا هر آموزش طاقت فرسا به کودکان محکوم به شکست میشود.
🍁ما به هر شکلی که کودکان دوست داشته باشند از شاهنامه به شکل قصه، نمایش خلاق، نقاشی، شعرخوانی به صورت شعر کودکانه و به صورت نمایش و اجرای دست جمعی برایشان تعریف میکنیم و ابیات منتخب از شاهنامه را طبق آخرین تصحیح یعنی نسخه دکتر خالقی مطلق برای کودکان میخوانیم تا تلفظ درست را یاد بگیرند.
🍁 در شاهنامه از فلسفه، روان شناسی، جامعه شناسی، فنون رزمی، آرایش جنگی، رسوم بزم و جشن، چگونگی پیدایش نخستینها، مسائل تربیتی و عاطفی و ... بخشهایی از تاریخ کهن ما یافت میشود.
@ferdosesokhan
ایجاز، اطناب و مساوات در شعر!
یکی از مهم ترین نکاتی که کلام را موثر می کنه و باعث میشه که بگیم سخن به اقتضای حال مخاطب و مناسب با اوضاع و احوال و در خور موضوع بحث بیان شده اینه که: "با مخاطبان مختلفی در اوضاع و احوال گوناگون در مورد موضوعات مختلف، تا چه اندازه سخن بگیم".
"تا چه اندازه سخن گفتن" خیلی مهم است. کجا باید بسط دهیم و هدف ما از بسط دادن کلام چه هست! کجا باید اشاره مختصر کنیم و کجاها باید مراقب باشیم سخن یه درازا نرود.
ایجاز: بیان حداکثر معنی و مضمون با حداقل الفاظ.
شمس قیس رازی میگه: لفظ اندک بود و معنی بسیار.
البته زمانی کلام و شعر و تصویر بلیغ هست که صرفه جویی در لفظ در انتقال پیام خللی وارد نکند و منجر به نارسایی نشود.
وقتی فردوسی میگه:
به مشکین کمند اندر آویخت چنگ
به فندق گلان را به خون داد رنگ
مطالب خیلی مفصلی را به صورت موجز در یک بیت به زیبایی بیان کرده است:
سودابه به گیسوان سیاه و همچون کمند خود چنگ می زند و با سرانگشتان یا ناخن چون فندق سرخ یا قهوه یی (حنا می بستند) صورت همچون گل خود را خراشید و مجروح کرد.
این میشه ایجاز و مختصر و مفیدگویی.
حالا شعر شعرای ما چقدر موجز هست. برای بیان معانی بلند آیا لفظ های اندک به کار میگیرم یا این قاعده برعکس هست.
میگویند زمانی اطناب روا هست که مستمع خالی الذهن باشد. آیا ما مخاطبان ادبیات رو در شعرهامون خالی الذهن فرض میکنیم؟
خدا رحمت کنه صائب رو:
یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت
در بند آن مباش که مضمون نمانده است
باشد که طریق مساوات را پاس بداریم و از ایجاز نارسا و اطناب نا به جا بپرهیزیم
@ferdosesokhan
یکی از مهم ترین نکاتی که کلام را موثر می کنه و باعث میشه که بگیم سخن به اقتضای حال مخاطب و مناسب با اوضاع و احوال و در خور موضوع بحث بیان شده اینه که: "با مخاطبان مختلفی در اوضاع و احوال گوناگون در مورد موضوعات مختلف، تا چه اندازه سخن بگیم".
"تا چه اندازه سخن گفتن" خیلی مهم است. کجا باید بسط دهیم و هدف ما از بسط دادن کلام چه هست! کجا باید اشاره مختصر کنیم و کجاها باید مراقب باشیم سخن یه درازا نرود.
ایجاز: بیان حداکثر معنی و مضمون با حداقل الفاظ.
شمس قیس رازی میگه: لفظ اندک بود و معنی بسیار.
البته زمانی کلام و شعر و تصویر بلیغ هست که صرفه جویی در لفظ در انتقال پیام خللی وارد نکند و منجر به نارسایی نشود.
وقتی فردوسی میگه:
به مشکین کمند اندر آویخت چنگ
به فندق گلان را به خون داد رنگ
مطالب خیلی مفصلی را به صورت موجز در یک بیت به زیبایی بیان کرده است:
سودابه به گیسوان سیاه و همچون کمند خود چنگ می زند و با سرانگشتان یا ناخن چون فندق سرخ یا قهوه یی (حنا می بستند) صورت همچون گل خود را خراشید و مجروح کرد.
این میشه ایجاز و مختصر و مفیدگویی.
حالا شعر شعرای ما چقدر موجز هست. برای بیان معانی بلند آیا لفظ های اندک به کار میگیرم یا این قاعده برعکس هست.
میگویند زمانی اطناب روا هست که مستمع خالی الذهن باشد. آیا ما مخاطبان ادبیات رو در شعرهامون خالی الذهن فرض میکنیم؟
خدا رحمت کنه صائب رو:
یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت
در بند آن مباش که مضمون نمانده است
باشد که طریق مساوات را پاس بداریم و از ایجاز نارسا و اطناب نا به جا بپرهیزیم
@ferdosesokhan
در آفرینش دل و جایگاهش
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
«حافظ»
در کتاب مرصاد العباد بخش آفرینش انسان ، نجم الدین رازی مینویسد :
چهل هزار سال بود که قالب آدم میان مکه و طایف افتاده بود و هر لحظه از خزاین مکنون غیب گوهری دیگر لطیف و جوهری دیگر شریف در نهاد او تعبیه میکردند، هر چه در خزاین غیب بود جمله در آب و گل آدم دفن کردند.
چون نوبت دل رسید ، گِلِ دل را از ملاطِ بهشت بیاوردند و به آب حیات ابدی بسرشتندو به آفتاب سیصد و شصت نظر پرورش دادند.( در هر نظر مستحق گوهری میشد, )
چون کار دل باین کمال رسید این گوهر را حق در خزانه غیب از نظر خازنان پنهان داشته بودو فرمود دل را هیچ خزانه لایق نیست الا حضرت ما..
ملایک گرد آدم میگشتند و میگفتند این چه نقش عجیب است ؟
ابلیس گر د او طواف میکرد و بدان یک چشم اعورانه ،
درو مینگریست دهان آدم گشاده دید گفت :صبر کنید تا این مشکل را گره گشایی کنم !
در این سوراخ فرو روم ببینم چه جاییست ، چون فرو رفت و گرد نهاد آدم بر آمد ، نهاد آدم را عالم کوچکی یافت از هر چه در عالم بزرگ دیده بود .
بطور مثال چنانکه بر هفت آسمان هفت سیاره است بر هفت طبقات سر ، قوای بشری یافت مثل قوه تخیل ، حافظه و ...و چنانکه در عالم کبری چهار فصل است آدم که عالم صغری است ، چهار طبع دارد : حرارت ، برودت، و رطوبت و یبوست ، در چهار چیز :صفرا سودا بلغم و خون.
پس چون ابلیس گرد جمله قالب آدم گشت دانست چیست الا ....
چون بدل رسید دل را مثل قصر پادشاهان یافت و هر چه کوشید راهی یابد نتوانست !
پس گفت اگر ما را آفتی رسد ازین موضع یعنی دل خواهد بود .
آن بود دل که وقت پیچا پیچ
جز خدای اندرو نیابی هیچ.
خلاصه ای ازآفرینش آدم فصل ۴باب دوم ص :۷۵ الی ۷۹ مرصاد العباد
@ferdosesokhan
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
«حافظ»
در کتاب مرصاد العباد بخش آفرینش انسان ، نجم الدین رازی مینویسد :
چهل هزار سال بود که قالب آدم میان مکه و طایف افتاده بود و هر لحظه از خزاین مکنون غیب گوهری دیگر لطیف و جوهری دیگر شریف در نهاد او تعبیه میکردند، هر چه در خزاین غیب بود جمله در آب و گل آدم دفن کردند.
چون نوبت دل رسید ، گِلِ دل را از ملاطِ بهشت بیاوردند و به آب حیات ابدی بسرشتندو به آفتاب سیصد و شصت نظر پرورش دادند.( در هر نظر مستحق گوهری میشد, )
چون کار دل باین کمال رسید این گوهر را حق در خزانه غیب از نظر خازنان پنهان داشته بودو فرمود دل را هیچ خزانه لایق نیست الا حضرت ما..
ملایک گرد آدم میگشتند و میگفتند این چه نقش عجیب است ؟
ابلیس گر د او طواف میکرد و بدان یک چشم اعورانه ،
درو مینگریست دهان آدم گشاده دید گفت :صبر کنید تا این مشکل را گره گشایی کنم !
در این سوراخ فرو روم ببینم چه جاییست ، چون فرو رفت و گرد نهاد آدم بر آمد ، نهاد آدم را عالم کوچکی یافت از هر چه در عالم بزرگ دیده بود .
بطور مثال چنانکه بر هفت آسمان هفت سیاره است بر هفت طبقات سر ، قوای بشری یافت مثل قوه تخیل ، حافظه و ...و چنانکه در عالم کبری چهار فصل است آدم که عالم صغری است ، چهار طبع دارد : حرارت ، برودت، و رطوبت و یبوست ، در چهار چیز :صفرا سودا بلغم و خون.
پس چون ابلیس گرد جمله قالب آدم گشت دانست چیست الا ....
چون بدل رسید دل را مثل قصر پادشاهان یافت و هر چه کوشید راهی یابد نتوانست !
پس گفت اگر ما را آفتی رسد ازین موضع یعنی دل خواهد بود .
آن بود دل که وقت پیچا پیچ
جز خدای اندرو نیابی هیچ.
خلاصه ای ازآفرینش آدم فصل ۴باب دوم ص :۷۵ الی ۷۹ مرصاد العباد
@ferdosesokhan
جایگاه شاهنامه در ادبیات ما
شاهنامه در ادبیات ما مثل دماوند است در میان کوههای ایران. قلهای نمادین، بلندتر و با شکوهتر از همه، که ریشه در خاک دارد و سر به آسمان میساید. هم غرورآفرین و زیباست؛ هم بزرگی و عظمتش آدم را مرعوب میکنددر نتیجه دماوند را میستاییم ولی بسیاری از ما خیال صعود به آن نداریم. شاهنامه هم برایمان وضعیتی مشابه دارد. از یک سو میگویم شناسنامهء ملی ماست؛ راوی ریشهها و اسطورههای ماست، مایه مباهات فرهنگ ایرانی در ادبیات جهان است؛ اما از سوی دیگر بعید است آن را بخوانیم. شاهنامه یکی از آثار کلاسیک است و به تعبیر مارک توآین: اثر کلاسیک کتابیست که همه آن را تحسین میکنند، ولی هرگز آن را نمیخوانند
با این مقدمه، میخواهم به دو پرسش پاسخ دهم:
نخست آنکه در این روزگار پرشتاب که آدمها به انجام وظایف معمول و روزمره هم نمیرسند چرا باید کتاب سترگ و حجیمی مثل شاهنامه بخوانند؟ کتابی با این حجم که هزار سال پیش سروده شده و بخش عمدهای از آن نیز افسانه و اسطوره است، چه کاربردی در روزگار ما دارد؟
پرسش دوم این است:
حالا با این همه مشغله چگونه شاهنامه بخوانیم، آن هم به نظم! متنی با حدود شصت هزار بیت، که خواندش فراغتی مفصل میطلبدشاهنامه متن مناسبی برای گزیدهخوانی و آهستهخوانی است. میتوان چند بیت آن را خواند، از زیبایی آن لذت برد و ساعتها به معنای عمیق آن اندیشید...!
بکوشیم تا نیکی آریم و داد
خُنُک آنکه پندِ پدر کرد یاد
به مردِ خردمند و فرهنگ و رای
بُوَد جاودان تخت شاهی به پای
دلت زنده باشد به فرهنگ و هوش
به بَد در جهان تا توانی مکوش
به خشنودی کردگار جهان
خرد یاد باد، آشکار و نهان
همه سَخته باید که رانَد سخن
که گفتار نیکو نگردد کهن
نیاید که گویی جز از نیکویی
و گر بد سراید، کسی نشنوی
دلیل نیاز ما به شاهنامه نیاز به یادگیری بهتر زبان فارسی است. ما فارسی حرف میزنیم، اما فارسی ما چندان خوب نیست. نثرمان آشفته و گرفتار پراکندگی و پرگویی است. معنای بسیاری از واژگان را به درستی نمیدانیم، از توصیف رخدادها و روایتها ناتوانیم. در چنین شرایطی خواندن شاهنامه کمک میکند، قدمی برای بهبود گفتار و نوشتارمان برداریم.
سخن پایانی
یکی از دلایلی که کمتر به شاهنامه مراجعه میکنیم، حجیم بودن آن است. این حجم زیاد برای خوانندهء ناشکیبا و شتابزدهء روزگار ما چندان ترغیبکننده نیست. اما از آنجا که این مجموعهء بزرگ از چهار بخش نسبتاً مستقل تشکیل شده، نیازی نیست آن را از ابتدا تا انتها بخوانیم. هر داستانش روایتی خواندنی است.
بنابراین، به قول مولانا
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید
چنین است کردار چرخ بلند
به دستی کلاه و به دیگر کمند
چو شادان نشیند کسی با کلاه
به خمّ ِ کمندش رُباید ز گاه
چو اندیشهء گنج گردد دراز
همی گشت باید سوی خاک باز
@ferdosesokhan
شاهنامه در ادبیات ما مثل دماوند است در میان کوههای ایران. قلهای نمادین، بلندتر و با شکوهتر از همه، که ریشه در خاک دارد و سر به آسمان میساید. هم غرورآفرین و زیباست؛ هم بزرگی و عظمتش آدم را مرعوب میکنددر نتیجه دماوند را میستاییم ولی بسیاری از ما خیال صعود به آن نداریم. شاهنامه هم برایمان وضعیتی مشابه دارد. از یک سو میگویم شناسنامهء ملی ماست؛ راوی ریشهها و اسطورههای ماست، مایه مباهات فرهنگ ایرانی در ادبیات جهان است؛ اما از سوی دیگر بعید است آن را بخوانیم. شاهنامه یکی از آثار کلاسیک است و به تعبیر مارک توآین: اثر کلاسیک کتابیست که همه آن را تحسین میکنند، ولی هرگز آن را نمیخوانند
با این مقدمه، میخواهم به دو پرسش پاسخ دهم:
نخست آنکه در این روزگار پرشتاب که آدمها به انجام وظایف معمول و روزمره هم نمیرسند چرا باید کتاب سترگ و حجیمی مثل شاهنامه بخوانند؟ کتابی با این حجم که هزار سال پیش سروده شده و بخش عمدهای از آن نیز افسانه و اسطوره است، چه کاربردی در روزگار ما دارد؟
پرسش دوم این است:
حالا با این همه مشغله چگونه شاهنامه بخوانیم، آن هم به نظم! متنی با حدود شصت هزار بیت، که خواندش فراغتی مفصل میطلبدشاهنامه متن مناسبی برای گزیدهخوانی و آهستهخوانی است. میتوان چند بیت آن را خواند، از زیبایی آن لذت برد و ساعتها به معنای عمیق آن اندیشید...!
بکوشیم تا نیکی آریم و داد
خُنُک آنکه پندِ پدر کرد یاد
به مردِ خردمند و فرهنگ و رای
بُوَد جاودان تخت شاهی به پای
دلت زنده باشد به فرهنگ و هوش
به بَد در جهان تا توانی مکوش
به خشنودی کردگار جهان
خرد یاد باد، آشکار و نهان
همه سَخته باید که رانَد سخن
که گفتار نیکو نگردد کهن
نیاید که گویی جز از نیکویی
و گر بد سراید، کسی نشنوی
دلیل نیاز ما به شاهنامه نیاز به یادگیری بهتر زبان فارسی است. ما فارسی حرف میزنیم، اما فارسی ما چندان خوب نیست. نثرمان آشفته و گرفتار پراکندگی و پرگویی است. معنای بسیاری از واژگان را به درستی نمیدانیم، از توصیف رخدادها و روایتها ناتوانیم. در چنین شرایطی خواندن شاهنامه کمک میکند، قدمی برای بهبود گفتار و نوشتارمان برداریم.
سخن پایانی
یکی از دلایلی که کمتر به شاهنامه مراجعه میکنیم، حجیم بودن آن است. این حجم زیاد برای خوانندهء ناشکیبا و شتابزدهء روزگار ما چندان ترغیبکننده نیست. اما از آنجا که این مجموعهء بزرگ از چهار بخش نسبتاً مستقل تشکیل شده، نیازی نیست آن را از ابتدا تا انتها بخوانیم. هر داستانش روایتی خواندنی است.
بنابراین، به قول مولانا
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید
چنین است کردار چرخ بلند
به دستی کلاه و به دیگر کمند
چو شادان نشیند کسی با کلاه
به خمّ ِ کمندش رُباید ز گاه
چو اندیشهء گنج گردد دراز
همی گشت باید سوی خاک باز
@ferdosesokhan
استریوتایپینگ چیست؟
دامِ استریوتایپینگ و تکنیکِ تعلیقِ سه ثانیهای چیست؟
- اینها شیرازی هستند، پس.. هستند.
- آنها شمالی هستند، پس.. هستند.
- همه مردها.. هستند.
- شما زن ها همه تون..
- ایرانیها... هستند ولی خارجیها... هستند.
- ما ایرانی ها همیشه می خواهیم آسانترین راه راانتخاب کنیم.
- متولد ماهِ.. هستی؟ پس بی قید و بندی!
- اهالی فلان شهر، همه قاچاقچی هستن
- طرف بنز داره پس..
و هزاران مثال دیگر از این دست.
خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیش داوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است.
به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افرادِ یک گروه از یک ویژگیِ معین برخوردارند.
مثال:
یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت، توی مسیرِ تصادف می کنند و پدر فوت می کند.
نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد، با تعجب متوجه می شود که این فرد، همان پسرِ خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مسئله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت، بیشتر ما جوابِ درست را می توانستیم حدس بزنیم: رئیس بیمارستان مادرِ پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و با این فرض، اصلاً ذهن ما اجازه حل این معمّا را به ما نمیدهد.
گوردون آلپورت روانشناس معروف جملهای دارد که بسیار جالب است:
«هرگز با واقعیت، مزاحمِ من نشوید، چون من تصمیمِ خود را گرفتهام.»
این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی این که، من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم، از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه یا ويژگیِ دیگر، تصمیمم را گرفتهام.
چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم؟
پاسخ: "سه ثانیه تعلیق"
معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی، شخص، پدیده و به زبان آوردنِ آن داوری، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل میگیرد، آن قضاوت را بلافاصله بیان میکنیم.
اگر چند روز تمرین کنیم که بینِ آنچه در ذهنمان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تأخیر بیندازیم، مغزِ ما فرصت پیدا میکند که در مورد آن، نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه، تفکر و سپس قضاوت و اظهار نظر کند.
در آن سه ثانیه فقط یک سؤال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه میخواهم بگویم شواهد، اسناد و دلیل کافی دارم؟
همین تأخیر سه ثانیهای و همان سؤال ساده را میشود در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاریِ مجددِ آن پیام، در شبکه های اجتماعی، یا روابط خانوادگی و اجتماعی هم به کار برد.
@ferdosesokhan
دامِ استریوتایپینگ و تکنیکِ تعلیقِ سه ثانیهای چیست؟
- اینها شیرازی هستند، پس.. هستند.
- آنها شمالی هستند، پس.. هستند.
- همه مردها.. هستند.
- شما زن ها همه تون..
- ایرانیها... هستند ولی خارجیها... هستند.
- ما ایرانی ها همیشه می خواهیم آسانترین راه راانتخاب کنیم.
- متولد ماهِ.. هستی؟ پس بی قید و بندی!
- اهالی فلان شهر، همه قاچاقچی هستن
- طرف بنز داره پس..
و هزاران مثال دیگر از این دست.
خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیش داوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است.
به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افرادِ یک گروه از یک ویژگیِ معین برخوردارند.
مثال:
یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت، توی مسیرِ تصادف می کنند و پدر فوت می کند.
نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد، با تعجب متوجه می شود که این فرد، همان پسرِ خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مسئله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت، بیشتر ما جوابِ درست را می توانستیم حدس بزنیم: رئیس بیمارستان مادرِ پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و با این فرض، اصلاً ذهن ما اجازه حل این معمّا را به ما نمیدهد.
گوردون آلپورت روانشناس معروف جملهای دارد که بسیار جالب است:
«هرگز با واقعیت، مزاحمِ من نشوید، چون من تصمیمِ خود را گرفتهام.»
این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی این که، من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم، از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه یا ويژگیِ دیگر، تصمیمم را گرفتهام.
چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم؟
پاسخ: "سه ثانیه تعلیق"
معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی، شخص، پدیده و به زبان آوردنِ آن داوری، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل میگیرد، آن قضاوت را بلافاصله بیان میکنیم.
اگر چند روز تمرین کنیم که بینِ آنچه در ذهنمان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تأخیر بیندازیم، مغزِ ما فرصت پیدا میکند که در مورد آن، نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه، تفکر و سپس قضاوت و اظهار نظر کند.
در آن سه ثانیه فقط یک سؤال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه میخواهم بگویم شواهد، اسناد و دلیل کافی دارم؟
همین تأخیر سه ثانیهای و همان سؤال ساده را میشود در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاریِ مجددِ آن پیام، در شبکه های اجتماعی، یا روابط خانوادگی و اجتماعی هم به کار برد.
@ferdosesokhan
📣📣📣📣📣📣
توجه توجه توجه
اطلاعيه سازمان سنجش آموزش كشور در باره تاريخ ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398
1397/11/14
بدينوسيله به اطلاع كليه متقاضيان ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 براي پذيرش در رشتههاي با آزمون در دورههاي روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نيمه حضوري، مجازي، پرديس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالي، دانشگاه پيام نور و مؤسسات آموزش عالي غيرانتفاعي و غيردولتي و همچنين رشتههاي تحصيلي با آزمون دانشگاه آزاد اسلامي ميرساند كه ثبتنام از روز چهارشنبه مورخ 97/11/24 (بيست و چهارم بهمن ماه 1397) منحصراً از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان به نشاني: www.sanjesh.org آغاز و در روز پنجشنبه مورخ 97/12/02 (دوم اسفند ماه 1397) پايان ميپذيرد؛ لذا داوطلبان ميتوانند در مهلت مقرر براي شركت در آزمون سراسري سال 1398 ثبتنام نمايند.
دفترچه راهنما به همراه اطلاعيه تكميلي ثبتنام در آزمون مذكور همزمان با شروع ثبتنام از طريق پايگاه اطلاع رساني اين سازمان قابل دسترس خواهد بود. تاكيد مي گردد كه آزمون سراسري سال 1398 در تاريخ هاي 98/04/13 و 98/04/14 برگزار خواهد شد.
لازم به توضيح است اطلاعات مربوط به رشتههايي كه در سال 1398 پذيرش آنها صرفاً با سوابق تحصيلي (بدون آزمون) انجام ميگردد در تاريخ 97/11/17 از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان منتشر خواهد شد و داوطلباني كه تمايل به پذيرش در اين رشتهها دارند نيازي به ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 نخواهند داشت.
روابط عمومی سازمان سنجش آموزش کشور
@ferdosesokhan
توجه توجه توجه
اطلاعيه سازمان سنجش آموزش كشور در باره تاريخ ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398
1397/11/14
بدينوسيله به اطلاع كليه متقاضيان ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 براي پذيرش در رشتههاي با آزمون در دورههاي روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نيمه حضوري، مجازي، پرديس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالي، دانشگاه پيام نور و مؤسسات آموزش عالي غيرانتفاعي و غيردولتي و همچنين رشتههاي تحصيلي با آزمون دانشگاه آزاد اسلامي ميرساند كه ثبتنام از روز چهارشنبه مورخ 97/11/24 (بيست و چهارم بهمن ماه 1397) منحصراً از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان به نشاني: www.sanjesh.org آغاز و در روز پنجشنبه مورخ 97/12/02 (دوم اسفند ماه 1397) پايان ميپذيرد؛ لذا داوطلبان ميتوانند در مهلت مقرر براي شركت در آزمون سراسري سال 1398 ثبتنام نمايند.
دفترچه راهنما به همراه اطلاعيه تكميلي ثبتنام در آزمون مذكور همزمان با شروع ثبتنام از طريق پايگاه اطلاع رساني اين سازمان قابل دسترس خواهد بود. تاكيد مي گردد كه آزمون سراسري سال 1398 در تاريخ هاي 98/04/13 و 98/04/14 برگزار خواهد شد.
لازم به توضيح است اطلاعات مربوط به رشتههايي كه در سال 1398 پذيرش آنها صرفاً با سوابق تحصيلي (بدون آزمون) انجام ميگردد در تاريخ 97/11/17 از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان منتشر خواهد شد و داوطلباني كه تمايل به پذيرش در اين رشتهها دارند نيازي به ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 نخواهند داشت.
روابط عمومی سازمان سنجش آموزش کشور
@ferdosesokhan
زمان ثبت نام آزمون ورودی مدارس تیزهوشان سال 98 اعلام شد:
رئیس مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش پژوهان جوان درباره مشکلات و حواشی آزمون مدارس سمپاد پایه هفتم در سال جاری و برنامه سنجش سال آتی گفت: آزمون ورودی پایه هفتم تیرماه 98 برگزار میشود و در حوزه هوش و استعداد است و ثبت نام ابتدای سال 98 انجام میشود.
وی ادامه داد: آزمون ورودی پایه دهم هم اردیبهشت ماه98 بوده و از جنس پیشرفت تحصیلی است و لایههای عمقیتری از تفکر را هدف میگیرد و زمان ثبت آن انتهای سال 97 می باشد.
وی درباره تکمیل ظرفیت پایه هشتم نیز گفت: موظفایم فقط در ورودی پایهها آزمون بگیریم و برای جذب نیاز به مجوز از مراجع داریم و مکاتبات انجام شده است.
مهاجرانی درباره شهریه مدارس سمپاد گفت: شهریه مدارس سمپاد نیمی از شهریه مصوب غیرانتفاعی در هر منطقه است. علت فوق برنامهها و کارهای ویژه است و به دور از عدالت آموزشی نخواهد بود. دانش آموزی را نداریم که به علت عدم پرداخت شهریه به مدارس ما راه نیابد و والدین و افراد خیر بسیاری داریم.
@ferdosesokhan
رئیس مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش پژوهان جوان درباره مشکلات و حواشی آزمون مدارس سمپاد پایه هفتم در سال جاری و برنامه سنجش سال آتی گفت: آزمون ورودی پایه هفتم تیرماه 98 برگزار میشود و در حوزه هوش و استعداد است و ثبت نام ابتدای سال 98 انجام میشود.
وی ادامه داد: آزمون ورودی پایه دهم هم اردیبهشت ماه98 بوده و از جنس پیشرفت تحصیلی است و لایههای عمقیتری از تفکر را هدف میگیرد و زمان ثبت آن انتهای سال 97 می باشد.
وی درباره تکمیل ظرفیت پایه هشتم نیز گفت: موظفایم فقط در ورودی پایهها آزمون بگیریم و برای جذب نیاز به مجوز از مراجع داریم و مکاتبات انجام شده است.
مهاجرانی درباره شهریه مدارس سمپاد گفت: شهریه مدارس سمپاد نیمی از شهریه مصوب غیرانتفاعی در هر منطقه است. علت فوق برنامهها و کارهای ویژه است و به دور از عدالت آموزشی نخواهد بود. دانش آموزی را نداریم که به علت عدم پرداخت شهریه به مدارس ما راه نیابد و والدین و افراد خیر بسیاری داریم.
@ferdosesokhan
نوشتاری در باره بوف کور صادق هدایت (تحلیلی نمادین)
رویا در حفظ تعادل روانی ما بسیار اهمیت دارد و باید به پیامهای آن توجه کرد.
این گفته کارل گوستاو یونگ روانپزشک سوییسی در کتاب انسان و سمبولهایش می باشد . اما چه ارتباطی به بوف کور دارد؟! در واقع داستان بوف کور را باید همچون یک رویا تلقی و تفسیر کرد. ساختار داستان همچون یک رویای سیاه یا کابوس است. همانگونه که قوانین حاکم بر رویا با منطق حاكم بر زندگی روزمره متفاوت است، نمی توان آنرا با معیارهای دنیای بیداری سنجید.
بنابراین برای فهم آن نباید بدنبال یک داستان خطی بود. زمان و مکان در داستان حالتی خیالی و رویا گونه دارد و همچنین نمادین(سمبولیک).
رویاها و تفسیر آنها از اهمیت زیادی برخوردارند زیرا میتوانند بیان کننده ضمیر ناخودآگاه ما باشند در واقع میتوانند آینه ای باشند از روان ما؛ نگرانی هایمان، ترسهایمان، شادی هایمان، غم هایمان و...آنچه که در بیداری و در دنیای به اصطلاح منطقی از نظر مخفی میشوند، اما بر رفتارمان موثر. هنگام خواب همه چیز کنار می رود فقط خودمان هستيم و درونمان...
و اما داستان های رویا گونه از آن جهت اهمیت دارند که میتوانند بیانگر ضمیر ناخودآگاه جمعی ِگروهی از مردم یا حتی ملتی یا حتی بشریت باشند. مانند داستان شازده کوچولو، مسخ یا بوف کور.
نمادها در رویاها نقشی اساسی ایفا می کنند بنابراین تفسیر نمادها در تفسیر رویاها نقشی کلیدی دارند.
چنانچه گفته شد بوف کور همچون یک رویاست. این داستان شامل نمادهای متعددی است از جمله راوی داستان، دختر زیبای سیه چشم، گل نیلوفر، کوزه و پیرمرد کریه قوزیِ خنزرپنزری...
راوی داستان مردی نقاش است که گویی در کابوسی ترسناک گیرافتاده است. کابوسی مرگبار که گریزی از آن نمی بیند.
همه ما گاهی در خواب دچار کابوسی نفس گیر می شویم که اگر چه می دانیم خواب میبینیم اما توان بيدار شدنمان از آن خواب نيست.
شاید شاخص ترین نماد یا همان سمبول ِداستان بوف کور ، مرد راوی است؛ مردی که زندگی خود را سراسر بدبختی می داند. مرد راوی می تواند نمادی از خود نویسنده یا انسان باشد.
در این کابوس مرد راوی، زنی را می بیند که عشقی عمیق در او برمی انگیزد. زن اثیری، زنی با شادی غم انگیز(به تعبیر صادق هدایت) ، زنی زیبا با چشمانی درشت و سیاه؛ راوی زندگی اندوهبار خود را در آن چشمها ميبيند.
می توان گفت زن مظهر زایش و زندگی است. به تعبیری آن زن اثیری که عشقی عمیق در او بر می انگیزد نمادی از زندگی اندوهبار اوست.
در اینجا میتوان به مفهوم نهفته درعبارت شادی غم انگیز پی برد.
در قسمتی از این داستان یا به عبارتی این کابوس؛ راوی، زن اثیری را ميبيند که گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد قوزی خنزرپنزری تعارف می کند.
گل نیلوفر نماد کمال است. زیرا برگها گلها و میوه اش دایره ای شکلند. ودایره خود از این جهت که کاملترین شکل است نماد کمال به شمار میآید. نیلوفر یعنی شکفتن معنوی. زیرا ریشههایش در لجن است و با این حال به سمت بالا و آسمان میروید از آبهای تیره خارج میشود و گلهایش زیر نور خورشید و روشنایی آسمان رشد میکنند.
نیلوفر کمال زیبایی نیز به شمار میرود. ریشههای نیلوفر مظهر ماندگاری و ساقه اش نماد بند ناف است که انسان را به اصلش پیوند میدهد و گلش پرتو خورشید را تداعی میکند. نیلوفر نماد انسان فوق العاده یا تولد الهی است زیرا بدون هیچ ناپاکی از آبهای گل الود خارج میشود.
در نقوش تخت جمشید و بیستون از این نماد استفاده شده است.
و اما نیلوفر کبود نماد ماتم هم می باشد.
پیرمرد خنزر پنزری: او نماد مرگ است. آنچه که بطرز هولناکی بر کل داستان سایه افکنده است. گویی هر آنچه در داستان به نوعی نابود میشود، می میرد بطور غیر مستقیم تحت تاثیر اوست. او پاره ای از خود راوی است. راوی در آخر داستان به پیرمرد خنزرپنزری تبدیل می شود.
اینجاست که میتوان به تناقض های نهفته در شخصیت پیچیده راوی داستان پی برد.
زن اثیری گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد خنزرپنزری تعارف می کند...
شاید اشاره ای باشد به آنکه مرد زندگی و عشق متعالی خود را به مرگ تقدیم می کند....
مطلب ارسالی از : نوید چیت ساز
@ferdosesokhan
رویا در حفظ تعادل روانی ما بسیار اهمیت دارد و باید به پیامهای آن توجه کرد.
این گفته کارل گوستاو یونگ روانپزشک سوییسی در کتاب انسان و سمبولهایش می باشد . اما چه ارتباطی به بوف کور دارد؟! در واقع داستان بوف کور را باید همچون یک رویا تلقی و تفسیر کرد. ساختار داستان همچون یک رویای سیاه یا کابوس است. همانگونه که قوانین حاکم بر رویا با منطق حاكم بر زندگی روزمره متفاوت است، نمی توان آنرا با معیارهای دنیای بیداری سنجید.
بنابراین برای فهم آن نباید بدنبال یک داستان خطی بود. زمان و مکان در داستان حالتی خیالی و رویا گونه دارد و همچنین نمادین(سمبولیک).
رویاها و تفسیر آنها از اهمیت زیادی برخوردارند زیرا میتوانند بیان کننده ضمیر ناخودآگاه ما باشند در واقع میتوانند آینه ای باشند از روان ما؛ نگرانی هایمان، ترسهایمان، شادی هایمان، غم هایمان و...آنچه که در بیداری و در دنیای به اصطلاح منطقی از نظر مخفی میشوند، اما بر رفتارمان موثر. هنگام خواب همه چیز کنار می رود فقط خودمان هستيم و درونمان...
و اما داستان های رویا گونه از آن جهت اهمیت دارند که میتوانند بیانگر ضمیر ناخودآگاه جمعی ِگروهی از مردم یا حتی ملتی یا حتی بشریت باشند. مانند داستان شازده کوچولو، مسخ یا بوف کور.
نمادها در رویاها نقشی اساسی ایفا می کنند بنابراین تفسیر نمادها در تفسیر رویاها نقشی کلیدی دارند.
چنانچه گفته شد بوف کور همچون یک رویاست. این داستان شامل نمادهای متعددی است از جمله راوی داستان، دختر زیبای سیه چشم، گل نیلوفر، کوزه و پیرمرد کریه قوزیِ خنزرپنزری...
راوی داستان مردی نقاش است که گویی در کابوسی ترسناک گیرافتاده است. کابوسی مرگبار که گریزی از آن نمی بیند.
همه ما گاهی در خواب دچار کابوسی نفس گیر می شویم که اگر چه می دانیم خواب میبینیم اما توان بيدار شدنمان از آن خواب نيست.
شاید شاخص ترین نماد یا همان سمبول ِداستان بوف کور ، مرد راوی است؛ مردی که زندگی خود را سراسر بدبختی می داند. مرد راوی می تواند نمادی از خود نویسنده یا انسان باشد.
در این کابوس مرد راوی، زنی را می بیند که عشقی عمیق در او برمی انگیزد. زن اثیری، زنی با شادی غم انگیز(به تعبیر صادق هدایت) ، زنی زیبا با چشمانی درشت و سیاه؛ راوی زندگی اندوهبار خود را در آن چشمها ميبيند.
می توان گفت زن مظهر زایش و زندگی است. به تعبیری آن زن اثیری که عشقی عمیق در او بر می انگیزد نمادی از زندگی اندوهبار اوست.
در اینجا میتوان به مفهوم نهفته درعبارت شادی غم انگیز پی برد.
در قسمتی از این داستان یا به عبارتی این کابوس؛ راوی، زن اثیری را ميبيند که گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد قوزی خنزرپنزری تعارف می کند.
گل نیلوفر نماد کمال است. زیرا برگها گلها و میوه اش دایره ای شکلند. ودایره خود از این جهت که کاملترین شکل است نماد کمال به شمار میآید. نیلوفر یعنی شکفتن معنوی. زیرا ریشههایش در لجن است و با این حال به سمت بالا و آسمان میروید از آبهای تیره خارج میشود و گلهایش زیر نور خورشید و روشنایی آسمان رشد میکنند.
نیلوفر کمال زیبایی نیز به شمار میرود. ریشههای نیلوفر مظهر ماندگاری و ساقه اش نماد بند ناف است که انسان را به اصلش پیوند میدهد و گلش پرتو خورشید را تداعی میکند. نیلوفر نماد انسان فوق العاده یا تولد الهی است زیرا بدون هیچ ناپاکی از آبهای گل الود خارج میشود.
در نقوش تخت جمشید و بیستون از این نماد استفاده شده است.
و اما نیلوفر کبود نماد ماتم هم می باشد.
پیرمرد خنزر پنزری: او نماد مرگ است. آنچه که بطرز هولناکی بر کل داستان سایه افکنده است. گویی هر آنچه در داستان به نوعی نابود میشود، می میرد بطور غیر مستقیم تحت تاثیر اوست. او پاره ای از خود راوی است. راوی در آخر داستان به پیرمرد خنزرپنزری تبدیل می شود.
اینجاست که میتوان به تناقض های نهفته در شخصیت پیچیده راوی داستان پی برد.
زن اثیری گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد خنزرپنزری تعارف می کند...
شاید اشاره ای باشد به آنکه مرد زندگی و عشق متعالی خود را به مرگ تقدیم می کند....
مطلب ارسالی از : نوید چیت ساز
@ferdosesokhan
رستم و شغاد (داستان مرگ رستم)
زال کنيزي رامشگر داشت . او روزي پسري زاد که در زيبايي با ماه برابري مي کرد . ولي متأسفانه طالع خوبي نداشت به طوري که طالع بينان گفتند که اين پسر خاندان سام را تباه خواهد کرد. اين مسئله زال را بسيار آزرده خاطر کرد . او نام پسر را شغاد گذاشت.
سال ها گذشت و شغاد از سوي زال نزد شاه کابل رفت . او به شغاد علاقه مند شد و مال هاي بسياري را به وي سپرد . اين گونه بود که رستم هر سال يک پوست چرم گاو زرين از شاه کابل به عنوان ماليات مي گرفت . شاه کابل به اميد راحتي از اين ماليات شغاد را پناه داد ولي اين طور نشد . او اين مسئله را با شغاد در ميان گذاشت شغاد از برادر رنجيده شد, پس با هم حيله اي ريختند تا رستم را از بين ببرند. و آن اين بود که شاه کابل مهماني اي ترتيب دهد و در وسط آن بساط مي و شراب را پهن کند و به هواي مستي بر شغاد بياشوبد و او از خشم شاه نزد رستم برود و او را به جنگ با او تحريک کند. پس شاه چنين کرد و شغاد نزد رستم رفت. وقتي شغاد رفت، شاه در نخجيرگاهي صد چاه کند و در آن ها نيزه هاي فراوان قرار داد و روي آنها را پوشاند. از آن سو شغاد نزد رستم رفت و از شاه کابل بدي هاي بسيار گفت. پس رستم به خشم آمد و با سپاهي به سوي او رفت. چون به کابل رسيد شاه آن ديار نزد او زانو زد و به عذر خواهي پرداخت و رستم او را بخشيد. پس مهماني اي ترتيب داده شد و شغاد در آن از نخجيرگاهي آباد و خرم تعريف کرد و به تطميع رستم پرداخت. رستم وسوسه ي شکار شد و به سوي آن شکارگاه حرکت کرد. چون رستم وارد آن مکان شوم شد، رخش بوي خاک تازه فهميد و از حرکت ايستاد. هنگامي که رستم و رخش به ميان دو چاه رسيدند تعادل خود را از دست دادند و در يک چاه افتادند. پهلوي رخش و رستم شکافت. رستم به سختي خود را به لبه ي چاه رساند و چون شغاد را ديد بر او برآشفت و کمانش را برداشت و تيري به سوي او گرفت. شغاد از ترس پشت در خت چناري ميان تهي پناه گرفت و رستم او و در خت را به هم دوخت. سپس روي به آسمان کرد و يزدان پاک را سپاس گفت و در نهايت پس از سال ها زندگي عادلانه در گذشت. چون خبر مرگ رستم به زال رسيد، او فرامرز، فرزند رستم، را براي انتقام جويي فرستاد. او چون به کابل رسيد پيکر رستم را به مشک و عنبر آميختند و او را در تابوت آهني قرار دادند و در بستاني در زابل دفن کرد سپس دوباره به کابل رفت و کابل را به خاک و خون کشيد و شاه کابل را کشت و زال مردي شريف را به پادشاهي کابل برگزيد.
نگارش : امیرعلی عرب محقی - محمدحسین حیدری فروز
@ferdosesokhan
زال کنيزي رامشگر داشت . او روزي پسري زاد که در زيبايي با ماه برابري مي کرد . ولي متأسفانه طالع خوبي نداشت به طوري که طالع بينان گفتند که اين پسر خاندان سام را تباه خواهد کرد. اين مسئله زال را بسيار آزرده خاطر کرد . او نام پسر را شغاد گذاشت.
سال ها گذشت و شغاد از سوي زال نزد شاه کابل رفت . او به شغاد علاقه مند شد و مال هاي بسياري را به وي سپرد . اين گونه بود که رستم هر سال يک پوست چرم گاو زرين از شاه کابل به عنوان ماليات مي گرفت . شاه کابل به اميد راحتي از اين ماليات شغاد را پناه داد ولي اين طور نشد . او اين مسئله را با شغاد در ميان گذاشت شغاد از برادر رنجيده شد, پس با هم حيله اي ريختند تا رستم را از بين ببرند. و آن اين بود که شاه کابل مهماني اي ترتيب دهد و در وسط آن بساط مي و شراب را پهن کند و به هواي مستي بر شغاد بياشوبد و او از خشم شاه نزد رستم برود و او را به جنگ با او تحريک کند. پس شاه چنين کرد و شغاد نزد رستم رفت. وقتي شغاد رفت، شاه در نخجيرگاهي صد چاه کند و در آن ها نيزه هاي فراوان قرار داد و روي آنها را پوشاند. از آن سو شغاد نزد رستم رفت و از شاه کابل بدي هاي بسيار گفت. پس رستم به خشم آمد و با سپاهي به سوي او رفت. چون به کابل رسيد شاه آن ديار نزد او زانو زد و به عذر خواهي پرداخت و رستم او را بخشيد. پس مهماني اي ترتيب داده شد و شغاد در آن از نخجيرگاهي آباد و خرم تعريف کرد و به تطميع رستم پرداخت. رستم وسوسه ي شکار شد و به سوي آن شکارگاه حرکت کرد. چون رستم وارد آن مکان شوم شد، رخش بوي خاک تازه فهميد و از حرکت ايستاد. هنگامي که رستم و رخش به ميان دو چاه رسيدند تعادل خود را از دست دادند و در يک چاه افتادند. پهلوي رخش و رستم شکافت. رستم به سختي خود را به لبه ي چاه رساند و چون شغاد را ديد بر او برآشفت و کمانش را برداشت و تيري به سوي او گرفت. شغاد از ترس پشت در خت چناري ميان تهي پناه گرفت و رستم او و در خت را به هم دوخت. سپس روي به آسمان کرد و يزدان پاک را سپاس گفت و در نهايت پس از سال ها زندگي عادلانه در گذشت. چون خبر مرگ رستم به زال رسيد، او فرامرز، فرزند رستم، را براي انتقام جويي فرستاد. او چون به کابل رسيد پيکر رستم را به مشک و عنبر آميختند و او را در تابوت آهني قرار دادند و در بستاني در زابل دفن کرد سپس دوباره به کابل رفت و کابل را به خاک و خون کشيد و شاه کابل را کشت و زال مردي شريف را به پادشاهي کابل برگزيد.
نگارش : امیرعلی عرب محقی - محمدحسین حیدری فروز
@ferdosesokhan
چند نگاه به اسطوره
اسطوره، عربی شده واژه یونانی «ایستوریا» (Istoria) است که در زبان انگلیسی به صورت هیستوری (History) به معنای تاریخ و استوری (Story) به معنای داستان و خبر درآمده است. در زبان انگلیسی Myth به معنای اسطوره است که از کلمه یونانی میتوس (Mythos) به معنی “افسانه”، “قصه”، “گفت و گو” و “سخن” بوده، اما نهایتاً به چیزی اطلاق گردید که « واقعاً نمی تواند وجود داشته باشد» (رکس وارنر) در اغلب زبان های اروپایی نیز، مشتقات میتوس را برای اسطوره به کار می برند.
هرچند اسطوره در دیدگاههای مختلف تعاریف و تعابیر متعدد دارد، اما در یک کلام می توان آن را اینگونه تعریف نمود: اسطوره عبارت است از روایت یا جلوه ای نمادین درباره ایزدان، فرشتگان، موجودات فوق طبیعی و به طور کلی جهان شناختی که یک قوم به منظور تفسیر خود از هستی به کار می بندد اسطوره سرگذشتی راست و مقدس است که در زمانی ازلی رخ داده و به گونه ای نمادین، تخیلی و وهم انگیز می گوید که چگونه چیزی پدید آمده، هستی دارد، یا از میان خواهد رفت، و در نهایت، اسطوره به شیوه ای تمثیلی کاوشگر هستی است.(اسماعیل پور)
در نظر یونگ و فروید اسطورهشناسی دانشی است که از فرافکنی نمادین تجربیات روانی نوع بشر به وجود آمدهاست.
در نظر لوی استروس، اسطوره نوعی پیام است به صورت رمز از کل یک فرهنگ به تک تک اعضای آن. تا وقتی یک فرهنگ همگن بماند اعتبار یک اسطورهی معین برای آن همچنان محفوظ خواهد ماند و روایت های جدید از آن اسطوره صرفا جنبههایی از همان پیام خواهند بود. (اسکولز، 105)
میرچا الیاده دین شناس رومانیایی اسطوره را چنین تعریف میکند: اسطوره نقلکنندهٔ سرگذشت قدسی و مینوی است، راوی واقعهایست که در زمان نخستین، زمان شگرف بدایت همه چیز رخ دادهاست. به بیان دیگر: اسطوره حکایت میکند که چگونه به برکت کارهای نمایان و برجستهٔ موجودات فراطبیعی، واقعیتی، چه کل واقعیت، یا تنها جزیی از آن پا به عرصهٔ وجود نهادهاست. بنابراین، اسطوره همیشه متضمن روایت یک خلقت است، یعنی میگوید چگونه چیزی پدید آمده و هستی خود را آغاز کردهاست. اسطوره فقط از چیزی که براستی روی داده و به تمامی پدیدار گشته، سخن میگوید. شخصیتهای اسطوره موجودات فراطبیعی اند و تنها بدلیل کارهایی که در زمان سرآغاز همه چیز انجام دادهاند، شهرت دارند. اساطیر کار خلاق آنان را باز مینمایانند و قداست یا فراطبیعی بودن اعمالشان را عیان میسازند.
از دیدگاه کمبل اسطوره ها و رؤیاها از یک جا میآیند. آنها حاصل نوعی ادراک اند و سپس در قالبی نمادین بیان خود را پیدا میکنند. (کمبل، ص63) اسطوره شناسی آنچه را که پشت ادبیات و هنر نهفته است آشکار میسازد و با شما از زندگی خودتان سخن میگوید؛ موضوعی بزرگ، هیجان انگیز و تغذیه کننده ی زندگی است. (همان، ص32) اسطوره رؤیای جامعه است. اسطوره، رؤیای عمومی، و رؤیا اسطورهی خصوصی است. اگر اسطورهی خصوصی شما، رؤیای شما، با اسطورهی اجتماع در انطباق قرار بگیرد، با گروه خود سازگاری خوبی دارید، چنانچه این طور نباشد در جنگل تاریک پیش روی خود ماجرایی خواهید داشت. (همان، 74)
منابع:
*رابرت اسکولز، درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات،فرزانه طاهری، آگه، ۱۳۷۹،ص۱۰۵.
*مهدی رضایی، آفرینش و مرگ در اساطیر، چاپ اول ،ص ۲۳
* جوزف کمبل، قدرت اسطوره، ترجمه عباس مخبر
* رکس وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، برگردان: ابوالقاسم اسماعیل پور، ص۱۵
* ابوالقاسم اسماعیل پور، اسطوره،بیان نمادین، انتشارات سروش، چاپ اول، ص۱۳
مطلب برگرفته از : کانال اساطیر ایران و جهان
@ferdosesokhan
اسطوره، عربی شده واژه یونانی «ایستوریا» (Istoria) است که در زبان انگلیسی به صورت هیستوری (History) به معنای تاریخ و استوری (Story) به معنای داستان و خبر درآمده است. در زبان انگلیسی Myth به معنای اسطوره است که از کلمه یونانی میتوس (Mythos) به معنی “افسانه”، “قصه”، “گفت و گو” و “سخن” بوده، اما نهایتاً به چیزی اطلاق گردید که « واقعاً نمی تواند وجود داشته باشد» (رکس وارنر) در اغلب زبان های اروپایی نیز، مشتقات میتوس را برای اسطوره به کار می برند.
هرچند اسطوره در دیدگاههای مختلف تعاریف و تعابیر متعدد دارد، اما در یک کلام می توان آن را اینگونه تعریف نمود: اسطوره عبارت است از روایت یا جلوه ای نمادین درباره ایزدان، فرشتگان، موجودات فوق طبیعی و به طور کلی جهان شناختی که یک قوم به منظور تفسیر خود از هستی به کار می بندد اسطوره سرگذشتی راست و مقدس است که در زمانی ازلی رخ داده و به گونه ای نمادین، تخیلی و وهم انگیز می گوید که چگونه چیزی پدید آمده، هستی دارد، یا از میان خواهد رفت، و در نهایت، اسطوره به شیوه ای تمثیلی کاوشگر هستی است.(اسماعیل پور)
در نظر یونگ و فروید اسطورهشناسی دانشی است که از فرافکنی نمادین تجربیات روانی نوع بشر به وجود آمدهاست.
در نظر لوی استروس، اسطوره نوعی پیام است به صورت رمز از کل یک فرهنگ به تک تک اعضای آن. تا وقتی یک فرهنگ همگن بماند اعتبار یک اسطورهی معین برای آن همچنان محفوظ خواهد ماند و روایت های جدید از آن اسطوره صرفا جنبههایی از همان پیام خواهند بود. (اسکولز، 105)
میرچا الیاده دین شناس رومانیایی اسطوره را چنین تعریف میکند: اسطوره نقلکنندهٔ سرگذشت قدسی و مینوی است، راوی واقعهایست که در زمان نخستین، زمان شگرف بدایت همه چیز رخ دادهاست. به بیان دیگر: اسطوره حکایت میکند که چگونه به برکت کارهای نمایان و برجستهٔ موجودات فراطبیعی، واقعیتی، چه کل واقعیت، یا تنها جزیی از آن پا به عرصهٔ وجود نهادهاست. بنابراین، اسطوره همیشه متضمن روایت یک خلقت است، یعنی میگوید چگونه چیزی پدید آمده و هستی خود را آغاز کردهاست. اسطوره فقط از چیزی که براستی روی داده و به تمامی پدیدار گشته، سخن میگوید. شخصیتهای اسطوره موجودات فراطبیعی اند و تنها بدلیل کارهایی که در زمان سرآغاز همه چیز انجام دادهاند، شهرت دارند. اساطیر کار خلاق آنان را باز مینمایانند و قداست یا فراطبیعی بودن اعمالشان را عیان میسازند.
از دیدگاه کمبل اسطوره ها و رؤیاها از یک جا میآیند. آنها حاصل نوعی ادراک اند و سپس در قالبی نمادین بیان خود را پیدا میکنند. (کمبل، ص63) اسطوره شناسی آنچه را که پشت ادبیات و هنر نهفته است آشکار میسازد و با شما از زندگی خودتان سخن میگوید؛ موضوعی بزرگ، هیجان انگیز و تغذیه کننده ی زندگی است. (همان، ص32) اسطوره رؤیای جامعه است. اسطوره، رؤیای عمومی، و رؤیا اسطورهی خصوصی است. اگر اسطورهی خصوصی شما، رؤیای شما، با اسطورهی اجتماع در انطباق قرار بگیرد، با گروه خود سازگاری خوبی دارید، چنانچه این طور نباشد در جنگل تاریک پیش روی خود ماجرایی خواهید داشت. (همان، 74)
منابع:
*رابرت اسکولز، درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات،فرزانه طاهری، آگه، ۱۳۷۹،ص۱۰۵.
*مهدی رضایی، آفرینش و مرگ در اساطیر، چاپ اول ،ص ۲۳
* جوزف کمبل، قدرت اسطوره، ترجمه عباس مخبر
* رکس وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، برگردان: ابوالقاسم اسماعیل پور، ص۱۵
* ابوالقاسم اسماعیل پور، اسطوره،بیان نمادین، انتشارات سروش، چاپ اول، ص۱۳
مطلب برگرفته از : کانال اساطیر ایران و جهان
@ferdosesokhan
چرا آیندهٔ ما به بقای کتابخانهها، کتابخوانی و رؤیاپردازی وابسته است؟
این سؤالی است که نیل گیمن، از سرشناسترین نویسندههای ادبیات کودک و نوجوان، در سخنرانی خود به آن پاسخ داده است:
چند سال پیش صحبتهای مختصری درباره این ایده که ما در جهان پساباسوادی زندگی میکنیم صورت گرفت؛ جهانی که در آن توانایی درک کلمات نوشتاری به گونهای حشو و زاید بود. اما آن روزها رفتهاند. واژهها مهمتر از همیشه هستند. ما جهان را با کلمات سیر میکنیم.
... سال ۲۰۰۷ در اولین همایش «ادبیات علمیتخیلی و فانتزی چین» شرکت کردم. یک جا یکی از مقامات بلندپایهٔ چینی را کنار کشیدم و از او پرسیدم: چرا ادبیات علمیتخیلی؟ این ژانر مدتهاست جایگاهش را از دست داده است؟
او به من گفت: خیلی ساده است. چینیها در «ساختن ابزار» باهوش هستند، بهشرطی که دیگران برنامه را به آنها بدهند.
اما خلاقیت و ابداع ندارند. آنها نمیتوانستند تخیل کنند.
بنابراین هیأتی را به آمریکا به کمپانیهای اپل، مایکروسافت و گوگل فرستادند و از افرادی که آنجا درباره آینده ایدههای خلاقانه داشتند، سوال کردند. آنها متوجه شدند که تمام این افراد در کودکی ادبیات علمیتخیلی میخواندند.
... من نگرانم مردم قرن بیستویکم دربارهٔ «معنای کتابخانهها» و هدف از ایجاد آنها دچار سوءتفاهم شده باشند. اگر شما یک کتابخانه را [فقط] «قفسه کتابها» بدانید، ممکن است تفکری قدیمی و منسوخ در دنیایی بهنظر برسد
که بیشترِ کتابهای چاپی در قالب دیجیتالی هم موجودند. اما اصولاً همین بهمعنای درکنکردن مسئلهٔ اصلی است.
... کتابخانه صندوقچهای از اطلاعات است که به هر شهروند حق دسترسی برابر به درونمایهاش را میدهد. سواد خواندن در دنیای پیامک و ایمیل و اطلاعات نوشتاری، بیش از همیشه اهمیت پیدا کرده. ما نیاز داریم بخوانیم و بنویسیم، ما به شهروندان جهانی نیاز داریم که به راحتی بتوانند بخوانند، بفهمند که چرا میخوانند، نکات باریک را درک کنند و بتوانند منظورشان را به دیگران بفهمانند.
کتابخانهها واقعا دروازههای آینده هستند. بنابراین خیلی تأسفبرانگیز است که در سراسر جهان مشاهده میکنیم که مقامات محلی بستن کتابخانه را به عنوان راه آسانی برای صرفهجویی در منابع مالی به کار گرفتهاند، بدون اینکه متوجه باشند دارند از آینده میدزدند تا برای امروز خرج کنند. آنها درهایی را میبندند که باید باز باشند.
... همه ما کودکان و بزرگسالان، نویسندگان و خوانندگان باید رویاپردازی کنیم. ما باید تخیل خود را به کار بیاندازیم. خیلی آسان است که وانمود کنیم هیچکس نمیتواند چیزی را تغییر دهد. اینکه ما در جهانی هستیم که جامعه عظیمی دارد و هر فرد خیلی کمتر از هیچ است؛ یک اتم، یک دانه برنج در یک مرزعه. اما حقیقت این است که افراد هستند که دنیایشان را بارها و بارها تغییر میدهند. افراد، آینده را میسازند و آنها این کار را با تخیل اینکه چیزها میتوانند متفاوت باشند، انجام میدهند.
... آلبرت اینشتین در پاسخ به این سوال که چطور میتوانیم بچههای باهوشی داشته باشیم، خیلی ساده اما خردمندانه گفت: اگر میخواهید فرزندان باهوشی داشته باشید، قصههای جن و پری برایشان بخوانید.
@ferdosesokhan
این سؤالی است که نیل گیمن، از سرشناسترین نویسندههای ادبیات کودک و نوجوان، در سخنرانی خود به آن پاسخ داده است:
چند سال پیش صحبتهای مختصری درباره این ایده که ما در جهان پساباسوادی زندگی میکنیم صورت گرفت؛ جهانی که در آن توانایی درک کلمات نوشتاری به گونهای حشو و زاید بود. اما آن روزها رفتهاند. واژهها مهمتر از همیشه هستند. ما جهان را با کلمات سیر میکنیم.
... سال ۲۰۰۷ در اولین همایش «ادبیات علمیتخیلی و فانتزی چین» شرکت کردم. یک جا یکی از مقامات بلندپایهٔ چینی را کنار کشیدم و از او پرسیدم: چرا ادبیات علمیتخیلی؟ این ژانر مدتهاست جایگاهش را از دست داده است؟
او به من گفت: خیلی ساده است. چینیها در «ساختن ابزار» باهوش هستند، بهشرطی که دیگران برنامه را به آنها بدهند.
اما خلاقیت و ابداع ندارند. آنها نمیتوانستند تخیل کنند.
بنابراین هیأتی را به آمریکا به کمپانیهای اپل، مایکروسافت و گوگل فرستادند و از افرادی که آنجا درباره آینده ایدههای خلاقانه داشتند، سوال کردند. آنها متوجه شدند که تمام این افراد در کودکی ادبیات علمیتخیلی میخواندند.
... من نگرانم مردم قرن بیستویکم دربارهٔ «معنای کتابخانهها» و هدف از ایجاد آنها دچار سوءتفاهم شده باشند. اگر شما یک کتابخانه را [فقط] «قفسه کتابها» بدانید، ممکن است تفکری قدیمی و منسوخ در دنیایی بهنظر برسد
که بیشترِ کتابهای چاپی در قالب دیجیتالی هم موجودند. اما اصولاً همین بهمعنای درکنکردن مسئلهٔ اصلی است.
... کتابخانه صندوقچهای از اطلاعات است که به هر شهروند حق دسترسی برابر به درونمایهاش را میدهد. سواد خواندن در دنیای پیامک و ایمیل و اطلاعات نوشتاری، بیش از همیشه اهمیت پیدا کرده. ما نیاز داریم بخوانیم و بنویسیم، ما به شهروندان جهانی نیاز داریم که به راحتی بتوانند بخوانند، بفهمند که چرا میخوانند، نکات باریک را درک کنند و بتوانند منظورشان را به دیگران بفهمانند.
کتابخانهها واقعا دروازههای آینده هستند. بنابراین خیلی تأسفبرانگیز است که در سراسر جهان مشاهده میکنیم که مقامات محلی بستن کتابخانه را به عنوان راه آسانی برای صرفهجویی در منابع مالی به کار گرفتهاند، بدون اینکه متوجه باشند دارند از آینده میدزدند تا برای امروز خرج کنند. آنها درهایی را میبندند که باید باز باشند.
... همه ما کودکان و بزرگسالان، نویسندگان و خوانندگان باید رویاپردازی کنیم. ما باید تخیل خود را به کار بیاندازیم. خیلی آسان است که وانمود کنیم هیچکس نمیتواند چیزی را تغییر دهد. اینکه ما در جهانی هستیم که جامعه عظیمی دارد و هر فرد خیلی کمتر از هیچ است؛ یک اتم، یک دانه برنج در یک مرزعه. اما حقیقت این است که افراد هستند که دنیایشان را بارها و بارها تغییر میدهند. افراد، آینده را میسازند و آنها این کار را با تخیل اینکه چیزها میتوانند متفاوت باشند، انجام میدهند.
... آلبرت اینشتین در پاسخ به این سوال که چطور میتوانیم بچههای باهوشی داشته باشیم، خیلی ساده اما خردمندانه گفت: اگر میخواهید فرزندان باهوشی داشته باشید، قصههای جن و پری برایشان بخوانید.
@ferdosesokhan
جایگاه خروس در دین زرتشتی چیست؟
1) در اوستای پاک، خروس به "پَرو-دَرش" نامور می باشد که این واژه به معنی "پیشبینی کننده سپیده دم" می باشد. نقش اصلی خروس آواز خواندن در سپیده دم به منظور فراری دادن "بوشیاستَ"، دیو ِ کاهلی و تنبلی، می باشد.
2) هنگامی که "بوشیاستَ" دیو مردمان را به افراط در خواب بر می انگیزد، خروس مردمان را با آواز خویش بیدار می کند. هنگامی که وی آواز می خواند به مردمان بانگ می دهد " ای مردمان، بیدار شوید. خوابیدن بسیار برای شما سودمند نیست." با این حال، افراد ِ تنبل و کاهل را آواز بیدارکننده خروس را خوش نمی آید به همین دلیل از برای سرزنش وی، او را "کًهرکَتَس" به معنی "حیوان غرغرو" می خوانند.
3) نظر به دشمنی خروس با یک دیو ( = "بوشیاستَ" یا همان دیو کاهلی و تنبلی)، او به طور طبیعی یار و یاور ِ نیروهای ِ خیر ِ کیهانی محسوب می شود. خروس پیوندی ویژه با سروش ایزد دارد. گفته می شود که او مشتاق ترین و وفادارترین پیرو سروش ایزد و یکی از نزدیکترین هم پیمانان وی قلمداد می شود.
4) باور عموم بر این است که خروس جهان را از شر و آسیب رسانی ضحاک که در کوه دماوند به بند کشیده شده است و مترصد رهایی برای شرارت می باشد، محافظت می کند. بنا بر سنت، در طی شبی که ضحاک می کوشد تا خود را با لیسیدن زنجیرهایش به منظور باریک کردن آنها از بند رها سازد، همین که زنجیرها در آستانه شکستن می شوند، سپیده دم نزدیک می شود و آواز خروس کوشش های ضحاک را نقش بر آب می کند و زنجیرهایش کلفتی خود را باز می یابند. در حقیقت، آواز خروس برآمدن خورشید ( = طلوع آفتاب) را نشان می دهد و این انرژی اهورایی ِ خورشید است که قدرت ِ انباشته شده اهریمنی در طی شب را خنثی می کند.
5) یک سنت شفاهی دیگر که در فرهنگ پارسیان به خروس پیوند خورده است، آنست که مردمان نباید گوشت خروس را بخورند چرا که خروس نماینده سروش ایزد و دشمن ِ بوشیاست دیو می باشد.
6) خروس در زیارتگاه پیربانو پارس در یزد جایگاهی والا دارد. هنگامی که شهدخت بانوپارس از چنگال تازیان در فرار بود، سیاهی شب برآمد و شاهزاده ی خسته جان در کوهستان به خواب فرو رفت. صبح روز بعد، شاهزاده آنقدر خسته بود که توان برخاستن نداشت و تازیان که در پی او بودند بسیار به وی نزدیک شده بودند. درست در این هنگام خروس آواز خواند و او را بیدار کرد و وی موفق به فرار از چنگال تازیان شد.
- به قلم موبد دکتر رامیار پرویز کارانجیا، ترجمه به فارسی با اندکی ویرایش از بهدین فریدون راستی
@ferdosesokhan
1) در اوستای پاک، خروس به "پَرو-دَرش" نامور می باشد که این واژه به معنی "پیشبینی کننده سپیده دم" می باشد. نقش اصلی خروس آواز خواندن در سپیده دم به منظور فراری دادن "بوشیاستَ"، دیو ِ کاهلی و تنبلی، می باشد.
2) هنگامی که "بوشیاستَ" دیو مردمان را به افراط در خواب بر می انگیزد، خروس مردمان را با آواز خویش بیدار می کند. هنگامی که وی آواز می خواند به مردمان بانگ می دهد " ای مردمان، بیدار شوید. خوابیدن بسیار برای شما سودمند نیست." با این حال، افراد ِ تنبل و کاهل را آواز بیدارکننده خروس را خوش نمی آید به همین دلیل از برای سرزنش وی، او را "کًهرکَتَس" به معنی "حیوان غرغرو" می خوانند.
3) نظر به دشمنی خروس با یک دیو ( = "بوشیاستَ" یا همان دیو کاهلی و تنبلی)، او به طور طبیعی یار و یاور ِ نیروهای ِ خیر ِ کیهانی محسوب می شود. خروس پیوندی ویژه با سروش ایزد دارد. گفته می شود که او مشتاق ترین و وفادارترین پیرو سروش ایزد و یکی از نزدیکترین هم پیمانان وی قلمداد می شود.
4) باور عموم بر این است که خروس جهان را از شر و آسیب رسانی ضحاک که در کوه دماوند به بند کشیده شده است و مترصد رهایی برای شرارت می باشد، محافظت می کند. بنا بر سنت، در طی شبی که ضحاک می کوشد تا خود را با لیسیدن زنجیرهایش به منظور باریک کردن آنها از بند رها سازد، همین که زنجیرها در آستانه شکستن می شوند، سپیده دم نزدیک می شود و آواز خروس کوشش های ضحاک را نقش بر آب می کند و زنجیرهایش کلفتی خود را باز می یابند. در حقیقت، آواز خروس برآمدن خورشید ( = طلوع آفتاب) را نشان می دهد و این انرژی اهورایی ِ خورشید است که قدرت ِ انباشته شده اهریمنی در طی شب را خنثی می کند.
5) یک سنت شفاهی دیگر که در فرهنگ پارسیان به خروس پیوند خورده است، آنست که مردمان نباید گوشت خروس را بخورند چرا که خروس نماینده سروش ایزد و دشمن ِ بوشیاست دیو می باشد.
6) خروس در زیارتگاه پیربانو پارس در یزد جایگاهی والا دارد. هنگامی که شهدخت بانوپارس از چنگال تازیان در فرار بود، سیاهی شب برآمد و شاهزاده ی خسته جان در کوهستان به خواب فرو رفت. صبح روز بعد، شاهزاده آنقدر خسته بود که توان برخاستن نداشت و تازیان که در پی او بودند بسیار به وی نزدیک شده بودند. درست در این هنگام خروس آواز خواند و او را بیدار کرد و وی موفق به فرار از چنگال تازیان شد.
- به قلم موبد دکتر رامیار پرویز کارانجیا، ترجمه به فارسی با اندکی ویرایش از بهدین فریدون راستی
@ferdosesokhan