✅چگونه شاهنامه خوانی را در میان کودکان ترویج دهیم؟
🍁در آموختن شاهنامه مثل آموختن هر هنر یا علمی به خصوص برای کودکان هیچ بایدی وجود ندارد. بهترین روش این است که بسترش برای کودکان مهیا باشد،اگر در این زمینه علاقه نشان داد پس میتوان بیشتر کمک به آموزش کرد ولی اصرار فقط تاثیر منفی دارد. شاید کودکی فقط علاقه به نقاشی دارد نه به خواندن شعرهای شاهنامه که ما در این زمینه دو روش داریم: اول با تعریف قصه، کودک را تشویق به نقاشی قصه ای که از شاهنامه شنیده است، میکنیم در غیر این صورت باید به کودک زمان بدهیم و نباید آن را مجبور به خواندن شعرهای شاهنامه کنیم,زیرا بی تردید علاقه خود را از دست میدهد و اصولا هر آموزش طاقت فرسا به کودکان محکوم به شکست میشود.
🍁ما به هر شکلی که کودکان دوست داشته باشند از شاهنامه به شکل قصه، نمایش خلاق، نقاشی، شعرخوانی به صورت شعر کودکانه و به صورت نمایش و اجرای دست جمعی برایشان تعریف میکنیم و ابیات منتخب از شاهنامه را طبق آخرین تصحیح یعنی نسخه دکتر خالقی مطلق برای کودکان میخوانیم تا تلفظ درست را یاد بگیرند.
🍁 در شاهنامه از فلسفه، روان شناسی، جامعه شناسی، فنون رزمی، آرایش جنگی، رسوم بزم و جشن، چگونگی پیدایش نخستینها، مسائل تربیتی و عاطفی و ... بخشهایی از تاریخ کهن ما یافت میشود.
@ferdosesokhan
🍁در آموختن شاهنامه مثل آموختن هر هنر یا علمی به خصوص برای کودکان هیچ بایدی وجود ندارد. بهترین روش این است که بسترش برای کودکان مهیا باشد،اگر در این زمینه علاقه نشان داد پس میتوان بیشتر کمک به آموزش کرد ولی اصرار فقط تاثیر منفی دارد. شاید کودکی فقط علاقه به نقاشی دارد نه به خواندن شعرهای شاهنامه که ما در این زمینه دو روش داریم: اول با تعریف قصه، کودک را تشویق به نقاشی قصه ای که از شاهنامه شنیده است، میکنیم در غیر این صورت باید به کودک زمان بدهیم و نباید آن را مجبور به خواندن شعرهای شاهنامه کنیم,زیرا بی تردید علاقه خود را از دست میدهد و اصولا هر آموزش طاقت فرسا به کودکان محکوم به شکست میشود.
🍁ما به هر شکلی که کودکان دوست داشته باشند از شاهنامه به شکل قصه، نمایش خلاق، نقاشی، شعرخوانی به صورت شعر کودکانه و به صورت نمایش و اجرای دست جمعی برایشان تعریف میکنیم و ابیات منتخب از شاهنامه را طبق آخرین تصحیح یعنی نسخه دکتر خالقی مطلق برای کودکان میخوانیم تا تلفظ درست را یاد بگیرند.
🍁 در شاهنامه از فلسفه، روان شناسی، جامعه شناسی، فنون رزمی، آرایش جنگی، رسوم بزم و جشن، چگونگی پیدایش نخستینها، مسائل تربیتی و عاطفی و ... بخشهایی از تاریخ کهن ما یافت میشود.
@ferdosesokhan
ایجاز، اطناب و مساوات در شعر!
یکی از مهم ترین نکاتی که کلام را موثر می کنه و باعث میشه که بگیم سخن به اقتضای حال مخاطب و مناسب با اوضاع و احوال و در خور موضوع بحث بیان شده اینه که: "با مخاطبان مختلفی در اوضاع و احوال گوناگون در مورد موضوعات مختلف، تا چه اندازه سخن بگیم".
"تا چه اندازه سخن گفتن" خیلی مهم است. کجا باید بسط دهیم و هدف ما از بسط دادن کلام چه هست! کجا باید اشاره مختصر کنیم و کجاها باید مراقب باشیم سخن یه درازا نرود.
ایجاز: بیان حداکثر معنی و مضمون با حداقل الفاظ.
شمس قیس رازی میگه: لفظ اندک بود و معنی بسیار.
البته زمانی کلام و شعر و تصویر بلیغ هست که صرفه جویی در لفظ در انتقال پیام خللی وارد نکند و منجر به نارسایی نشود.
وقتی فردوسی میگه:
به مشکین کمند اندر آویخت چنگ
به فندق گلان را به خون داد رنگ
مطالب خیلی مفصلی را به صورت موجز در یک بیت به زیبایی بیان کرده است:
سودابه به گیسوان سیاه و همچون کمند خود چنگ می زند و با سرانگشتان یا ناخن چون فندق سرخ یا قهوه یی (حنا می بستند) صورت همچون گل خود را خراشید و مجروح کرد.
این میشه ایجاز و مختصر و مفیدگویی.
حالا شعر شعرای ما چقدر موجز هست. برای بیان معانی بلند آیا لفظ های اندک به کار میگیرم یا این قاعده برعکس هست.
میگویند زمانی اطناب روا هست که مستمع خالی الذهن باشد. آیا ما مخاطبان ادبیات رو در شعرهامون خالی الذهن فرض میکنیم؟
خدا رحمت کنه صائب رو:
یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت
در بند آن مباش که مضمون نمانده است
باشد که طریق مساوات را پاس بداریم و از ایجاز نارسا و اطناب نا به جا بپرهیزیم
@ferdosesokhan
یکی از مهم ترین نکاتی که کلام را موثر می کنه و باعث میشه که بگیم سخن به اقتضای حال مخاطب و مناسب با اوضاع و احوال و در خور موضوع بحث بیان شده اینه که: "با مخاطبان مختلفی در اوضاع و احوال گوناگون در مورد موضوعات مختلف، تا چه اندازه سخن بگیم".
"تا چه اندازه سخن گفتن" خیلی مهم است. کجا باید بسط دهیم و هدف ما از بسط دادن کلام چه هست! کجا باید اشاره مختصر کنیم و کجاها باید مراقب باشیم سخن یه درازا نرود.
ایجاز: بیان حداکثر معنی و مضمون با حداقل الفاظ.
شمس قیس رازی میگه: لفظ اندک بود و معنی بسیار.
البته زمانی کلام و شعر و تصویر بلیغ هست که صرفه جویی در لفظ در انتقال پیام خللی وارد نکند و منجر به نارسایی نشود.
وقتی فردوسی میگه:
به مشکین کمند اندر آویخت چنگ
به فندق گلان را به خون داد رنگ
مطالب خیلی مفصلی را به صورت موجز در یک بیت به زیبایی بیان کرده است:
سودابه به گیسوان سیاه و همچون کمند خود چنگ می زند و با سرانگشتان یا ناخن چون فندق سرخ یا قهوه یی (حنا می بستند) صورت همچون گل خود را خراشید و مجروح کرد.
این میشه ایجاز و مختصر و مفیدگویی.
حالا شعر شعرای ما چقدر موجز هست. برای بیان معانی بلند آیا لفظ های اندک به کار میگیرم یا این قاعده برعکس هست.
میگویند زمانی اطناب روا هست که مستمع خالی الذهن باشد. آیا ما مخاطبان ادبیات رو در شعرهامون خالی الذهن فرض میکنیم؟
خدا رحمت کنه صائب رو:
یک عمر می توان سخن از زلف یار گفت
در بند آن مباش که مضمون نمانده است
باشد که طریق مساوات را پاس بداریم و از ایجاز نارسا و اطناب نا به جا بپرهیزیم
@ferdosesokhan
در آفرینش دل و جایگاهش
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
«حافظ»
در کتاب مرصاد العباد بخش آفرینش انسان ، نجم الدین رازی مینویسد :
چهل هزار سال بود که قالب آدم میان مکه و طایف افتاده بود و هر لحظه از خزاین مکنون غیب گوهری دیگر لطیف و جوهری دیگر شریف در نهاد او تعبیه میکردند، هر چه در خزاین غیب بود جمله در آب و گل آدم دفن کردند.
چون نوبت دل رسید ، گِلِ دل را از ملاطِ بهشت بیاوردند و به آب حیات ابدی بسرشتندو به آفتاب سیصد و شصت نظر پرورش دادند.( در هر نظر مستحق گوهری میشد, )
چون کار دل باین کمال رسید این گوهر را حق در خزانه غیب از نظر خازنان پنهان داشته بودو فرمود دل را هیچ خزانه لایق نیست الا حضرت ما..
ملایک گرد آدم میگشتند و میگفتند این چه نقش عجیب است ؟
ابلیس گر د او طواف میکرد و بدان یک چشم اعورانه ،
درو مینگریست دهان آدم گشاده دید گفت :صبر کنید تا این مشکل را گره گشایی کنم !
در این سوراخ فرو روم ببینم چه جاییست ، چون فرو رفت و گرد نهاد آدم بر آمد ، نهاد آدم را عالم کوچکی یافت از هر چه در عالم بزرگ دیده بود .
بطور مثال چنانکه بر هفت آسمان هفت سیاره است بر هفت طبقات سر ، قوای بشری یافت مثل قوه تخیل ، حافظه و ...و چنانکه در عالم کبری چهار فصل است آدم که عالم صغری است ، چهار طبع دارد : حرارت ، برودت، و رطوبت و یبوست ، در چهار چیز :صفرا سودا بلغم و خون.
پس چون ابلیس گرد جمله قالب آدم گشت دانست چیست الا ....
چون بدل رسید دل را مثل قصر پادشاهان یافت و هر چه کوشید راهی یابد نتوانست !
پس گفت اگر ما را آفتی رسد ازین موضع یعنی دل خواهد بود .
آن بود دل که وقت پیچا پیچ
جز خدای اندرو نیابی هیچ.
خلاصه ای ازآفرینش آدم فصل ۴باب دوم ص :۷۵ الی ۷۹ مرصاد العباد
@ferdosesokhan
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
«حافظ»
در کتاب مرصاد العباد بخش آفرینش انسان ، نجم الدین رازی مینویسد :
چهل هزار سال بود که قالب آدم میان مکه و طایف افتاده بود و هر لحظه از خزاین مکنون غیب گوهری دیگر لطیف و جوهری دیگر شریف در نهاد او تعبیه میکردند، هر چه در خزاین غیب بود جمله در آب و گل آدم دفن کردند.
چون نوبت دل رسید ، گِلِ دل را از ملاطِ بهشت بیاوردند و به آب حیات ابدی بسرشتندو به آفتاب سیصد و شصت نظر پرورش دادند.( در هر نظر مستحق گوهری میشد, )
چون کار دل باین کمال رسید این گوهر را حق در خزانه غیب از نظر خازنان پنهان داشته بودو فرمود دل را هیچ خزانه لایق نیست الا حضرت ما..
ملایک گرد آدم میگشتند و میگفتند این چه نقش عجیب است ؟
ابلیس گر د او طواف میکرد و بدان یک چشم اعورانه ،
درو مینگریست دهان آدم گشاده دید گفت :صبر کنید تا این مشکل را گره گشایی کنم !
در این سوراخ فرو روم ببینم چه جاییست ، چون فرو رفت و گرد نهاد آدم بر آمد ، نهاد آدم را عالم کوچکی یافت از هر چه در عالم بزرگ دیده بود .
بطور مثال چنانکه بر هفت آسمان هفت سیاره است بر هفت طبقات سر ، قوای بشری یافت مثل قوه تخیل ، حافظه و ...و چنانکه در عالم کبری چهار فصل است آدم که عالم صغری است ، چهار طبع دارد : حرارت ، برودت، و رطوبت و یبوست ، در چهار چیز :صفرا سودا بلغم و خون.
پس چون ابلیس گرد جمله قالب آدم گشت دانست چیست الا ....
چون بدل رسید دل را مثل قصر پادشاهان یافت و هر چه کوشید راهی یابد نتوانست !
پس گفت اگر ما را آفتی رسد ازین موضع یعنی دل خواهد بود .
آن بود دل که وقت پیچا پیچ
جز خدای اندرو نیابی هیچ.
خلاصه ای ازآفرینش آدم فصل ۴باب دوم ص :۷۵ الی ۷۹ مرصاد العباد
@ferdosesokhan
جایگاه شاهنامه در ادبیات ما
شاهنامه در ادبیات ما مثل دماوند است در میان کوههای ایران. قلهای نمادین، بلندتر و با شکوهتر از همه، که ریشه در خاک دارد و سر به آسمان میساید. هم غرورآفرین و زیباست؛ هم بزرگی و عظمتش آدم را مرعوب میکنددر نتیجه دماوند را میستاییم ولی بسیاری از ما خیال صعود به آن نداریم. شاهنامه هم برایمان وضعیتی مشابه دارد. از یک سو میگویم شناسنامهء ملی ماست؛ راوی ریشهها و اسطورههای ماست، مایه مباهات فرهنگ ایرانی در ادبیات جهان است؛ اما از سوی دیگر بعید است آن را بخوانیم. شاهنامه یکی از آثار کلاسیک است و به تعبیر مارک توآین: اثر کلاسیک کتابیست که همه آن را تحسین میکنند، ولی هرگز آن را نمیخوانند
با این مقدمه، میخواهم به دو پرسش پاسخ دهم:
نخست آنکه در این روزگار پرشتاب که آدمها به انجام وظایف معمول و روزمره هم نمیرسند چرا باید کتاب سترگ و حجیمی مثل شاهنامه بخوانند؟ کتابی با این حجم که هزار سال پیش سروده شده و بخش عمدهای از آن نیز افسانه و اسطوره است، چه کاربردی در روزگار ما دارد؟
پرسش دوم این است:
حالا با این همه مشغله چگونه شاهنامه بخوانیم، آن هم به نظم! متنی با حدود شصت هزار بیت، که خواندش فراغتی مفصل میطلبدشاهنامه متن مناسبی برای گزیدهخوانی و آهستهخوانی است. میتوان چند بیت آن را خواند، از زیبایی آن لذت برد و ساعتها به معنای عمیق آن اندیشید...!
بکوشیم تا نیکی آریم و داد
خُنُک آنکه پندِ پدر کرد یاد
به مردِ خردمند و فرهنگ و رای
بُوَد جاودان تخت شاهی به پای
دلت زنده باشد به فرهنگ و هوش
به بَد در جهان تا توانی مکوش
به خشنودی کردگار جهان
خرد یاد باد، آشکار و نهان
همه سَخته باید که رانَد سخن
که گفتار نیکو نگردد کهن
نیاید که گویی جز از نیکویی
و گر بد سراید، کسی نشنوی
دلیل نیاز ما به شاهنامه نیاز به یادگیری بهتر زبان فارسی است. ما فارسی حرف میزنیم، اما فارسی ما چندان خوب نیست. نثرمان آشفته و گرفتار پراکندگی و پرگویی است. معنای بسیاری از واژگان را به درستی نمیدانیم، از توصیف رخدادها و روایتها ناتوانیم. در چنین شرایطی خواندن شاهنامه کمک میکند، قدمی برای بهبود گفتار و نوشتارمان برداریم.
سخن پایانی
یکی از دلایلی که کمتر به شاهنامه مراجعه میکنیم، حجیم بودن آن است. این حجم زیاد برای خوانندهء ناشکیبا و شتابزدهء روزگار ما چندان ترغیبکننده نیست. اما از آنجا که این مجموعهء بزرگ از چهار بخش نسبتاً مستقل تشکیل شده، نیازی نیست آن را از ابتدا تا انتها بخوانیم. هر داستانش روایتی خواندنی است.
بنابراین، به قول مولانا
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید
چنین است کردار چرخ بلند
به دستی کلاه و به دیگر کمند
چو شادان نشیند کسی با کلاه
به خمّ ِ کمندش رُباید ز گاه
چو اندیشهء گنج گردد دراز
همی گشت باید سوی خاک باز
@ferdosesokhan
شاهنامه در ادبیات ما مثل دماوند است در میان کوههای ایران. قلهای نمادین، بلندتر و با شکوهتر از همه، که ریشه در خاک دارد و سر به آسمان میساید. هم غرورآفرین و زیباست؛ هم بزرگی و عظمتش آدم را مرعوب میکنددر نتیجه دماوند را میستاییم ولی بسیاری از ما خیال صعود به آن نداریم. شاهنامه هم برایمان وضعیتی مشابه دارد. از یک سو میگویم شناسنامهء ملی ماست؛ راوی ریشهها و اسطورههای ماست، مایه مباهات فرهنگ ایرانی در ادبیات جهان است؛ اما از سوی دیگر بعید است آن را بخوانیم. شاهنامه یکی از آثار کلاسیک است و به تعبیر مارک توآین: اثر کلاسیک کتابیست که همه آن را تحسین میکنند، ولی هرگز آن را نمیخوانند
با این مقدمه، میخواهم به دو پرسش پاسخ دهم:
نخست آنکه در این روزگار پرشتاب که آدمها به انجام وظایف معمول و روزمره هم نمیرسند چرا باید کتاب سترگ و حجیمی مثل شاهنامه بخوانند؟ کتابی با این حجم که هزار سال پیش سروده شده و بخش عمدهای از آن نیز افسانه و اسطوره است، چه کاربردی در روزگار ما دارد؟
پرسش دوم این است:
حالا با این همه مشغله چگونه شاهنامه بخوانیم، آن هم به نظم! متنی با حدود شصت هزار بیت، که خواندش فراغتی مفصل میطلبدشاهنامه متن مناسبی برای گزیدهخوانی و آهستهخوانی است. میتوان چند بیت آن را خواند، از زیبایی آن لذت برد و ساعتها به معنای عمیق آن اندیشید...!
بکوشیم تا نیکی آریم و داد
خُنُک آنکه پندِ پدر کرد یاد
به مردِ خردمند و فرهنگ و رای
بُوَد جاودان تخت شاهی به پای
دلت زنده باشد به فرهنگ و هوش
به بَد در جهان تا توانی مکوش
به خشنودی کردگار جهان
خرد یاد باد، آشکار و نهان
همه سَخته باید که رانَد سخن
که گفتار نیکو نگردد کهن
نیاید که گویی جز از نیکویی
و گر بد سراید، کسی نشنوی
دلیل نیاز ما به شاهنامه نیاز به یادگیری بهتر زبان فارسی است. ما فارسی حرف میزنیم، اما فارسی ما چندان خوب نیست. نثرمان آشفته و گرفتار پراکندگی و پرگویی است. معنای بسیاری از واژگان را به درستی نمیدانیم، از توصیف رخدادها و روایتها ناتوانیم. در چنین شرایطی خواندن شاهنامه کمک میکند، قدمی برای بهبود گفتار و نوشتارمان برداریم.
سخن پایانی
یکی از دلایلی که کمتر به شاهنامه مراجعه میکنیم، حجیم بودن آن است. این حجم زیاد برای خوانندهء ناشکیبا و شتابزدهء روزگار ما چندان ترغیبکننده نیست. اما از آنجا که این مجموعهء بزرگ از چهار بخش نسبتاً مستقل تشکیل شده، نیازی نیست آن را از ابتدا تا انتها بخوانیم. هر داستانش روایتی خواندنی است.
بنابراین، به قول مولانا
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید
چنین است کردار چرخ بلند
به دستی کلاه و به دیگر کمند
چو شادان نشیند کسی با کلاه
به خمّ ِ کمندش رُباید ز گاه
چو اندیشهء گنج گردد دراز
همی گشت باید سوی خاک باز
@ferdosesokhan
استریوتایپینگ چیست؟
دامِ استریوتایپینگ و تکنیکِ تعلیقِ سه ثانیهای چیست؟
- اینها شیرازی هستند، پس.. هستند.
- آنها شمالی هستند، پس.. هستند.
- همه مردها.. هستند.
- شما زن ها همه تون..
- ایرانیها... هستند ولی خارجیها... هستند.
- ما ایرانی ها همیشه می خواهیم آسانترین راه راانتخاب کنیم.
- متولد ماهِ.. هستی؟ پس بی قید و بندی!
- اهالی فلان شهر، همه قاچاقچی هستن
- طرف بنز داره پس..
و هزاران مثال دیگر از این دست.
خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیش داوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است.
به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افرادِ یک گروه از یک ویژگیِ معین برخوردارند.
مثال:
یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت، توی مسیرِ تصادف می کنند و پدر فوت می کند.
نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد، با تعجب متوجه می شود که این فرد، همان پسرِ خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مسئله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت، بیشتر ما جوابِ درست را می توانستیم حدس بزنیم: رئیس بیمارستان مادرِ پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و با این فرض، اصلاً ذهن ما اجازه حل این معمّا را به ما نمیدهد.
گوردون آلپورت روانشناس معروف جملهای دارد که بسیار جالب است:
«هرگز با واقعیت، مزاحمِ من نشوید، چون من تصمیمِ خود را گرفتهام.»
این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی این که، من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم، از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه یا ويژگیِ دیگر، تصمیمم را گرفتهام.
چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم؟
پاسخ: "سه ثانیه تعلیق"
معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی، شخص، پدیده و به زبان آوردنِ آن داوری، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل میگیرد، آن قضاوت را بلافاصله بیان میکنیم.
اگر چند روز تمرین کنیم که بینِ آنچه در ذهنمان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تأخیر بیندازیم، مغزِ ما فرصت پیدا میکند که در مورد آن، نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه، تفکر و سپس قضاوت و اظهار نظر کند.
در آن سه ثانیه فقط یک سؤال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه میخواهم بگویم شواهد، اسناد و دلیل کافی دارم؟
همین تأخیر سه ثانیهای و همان سؤال ساده را میشود در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاریِ مجددِ آن پیام، در شبکه های اجتماعی، یا روابط خانوادگی و اجتماعی هم به کار برد.
@ferdosesokhan
دامِ استریوتایپینگ و تکنیکِ تعلیقِ سه ثانیهای چیست؟
- اینها شیرازی هستند، پس.. هستند.
- آنها شمالی هستند، پس.. هستند.
- همه مردها.. هستند.
- شما زن ها همه تون..
- ایرانیها... هستند ولی خارجیها... هستند.
- ما ایرانی ها همیشه می خواهیم آسانترین راه راانتخاب کنیم.
- متولد ماهِ.. هستی؟ پس بی قید و بندی!
- اهالی فلان شهر، همه قاچاقچی هستن
- طرف بنز داره پس..
و هزاران مثال دیگر از این دست.
خطای استریوتایپ ترکیبی از نگرش و پیش داوریهاست که به گروهی خاص تعمیمیافته و اغلب هم نادرست است.
به عبارتی کسانی تفکر قالبی دارند که فکر میکنند همه افرادِ یک گروه از یک ویژگیِ معین برخوردارند.
مثال:
یک روز پسری همراه پدر خود سوار ماشین در حال مسافرت، توی مسیرِ تصادف می کنند و پدر فوت می کند.
نیروهای امدادی پسر رو به بیمارستان منتقل می کنند. زمانی که رییس بیمارستان برای بررسی وضعیت جسمانی پسر به ملاقاتش می آيد، با تعجب متوجه می شود که این فرد، همان پسرِ خودش است.
اگر پدر فوت کرده، پس رییس بیمارستان چه کسی است؟ آیا ما این جا با یک معما و مسئله پیچیده خانوادگی روبرو هستیم؟
اگر خطای استریوتایپ در مورد جنسیت وجود نداشت، بیشتر ما جوابِ درست را می توانستیم حدس بزنیم: رئیس بیمارستان مادرِ پسر بود. اما ما این استریوتایپ را داریم که رئیس بیمارستان قاعدتاً یک مرد است و با این فرض، اصلاً ذهن ما اجازه حل این معمّا را به ما نمیدهد.
گوردون آلپورت روانشناس معروف جملهای دارد که بسیار جالب است:
«هرگز با واقعیت، مزاحمِ من نشوید، چون من تصمیمِ خود را گرفتهام.»
این جمله مغز استریوتایپینگ را توضیح می دهد. یعنی این که، من به جای آن که با واقعیت سر و کار داشته باشم، از قبل و بر مبنای یکی دو تا نشانه یا ويژگیِ دیگر، تصمیمم را گرفتهام.
چه کنیم که از خطای استریوتایپینگ در امان بمانیم؟
پاسخ: "سه ثانیه تعلیق"
معمول آن است که میان قضاوت درباره یک شی، شخص، پدیده و به زبان آوردنِ آن داوری، تقریباً زمانی وجود ندارد و به همان سرعتی که در ذهنِمان قضاوت شکل میگیرد، آن قضاوت را بلافاصله بیان میکنیم.
اگر چند روز تمرین کنیم که بینِ آنچه در ذهنمان می گذرد و آن چه می گوییم فقط سه ثانیه تأخیر بیندازیم، مغزِ ما فرصت پیدا میکند که در مورد آن، نه به صورت خودکار که به صورت خودآگاه، تفکر و سپس قضاوت و اظهار نظر کند.
در آن سه ثانیه فقط یک سؤال از خود بپرسیم: آیا برای آنچه میخواهم بگویم شواهد، اسناد و دلیل کافی دارم؟
همین تأخیر سه ثانیهای و همان سؤال ساده را میشود در فوروارد کردن یک پیام یا به اشتراکگذاریِ مجددِ آن پیام، در شبکه های اجتماعی، یا روابط خانوادگی و اجتماعی هم به کار برد.
@ferdosesokhan
📣📣📣📣📣📣
توجه توجه توجه
اطلاعيه سازمان سنجش آموزش كشور در باره تاريخ ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398
1397/11/14
بدينوسيله به اطلاع كليه متقاضيان ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 براي پذيرش در رشتههاي با آزمون در دورههاي روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نيمه حضوري، مجازي، پرديس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالي، دانشگاه پيام نور و مؤسسات آموزش عالي غيرانتفاعي و غيردولتي و همچنين رشتههاي تحصيلي با آزمون دانشگاه آزاد اسلامي ميرساند كه ثبتنام از روز چهارشنبه مورخ 97/11/24 (بيست و چهارم بهمن ماه 1397) منحصراً از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان به نشاني: www.sanjesh.org آغاز و در روز پنجشنبه مورخ 97/12/02 (دوم اسفند ماه 1397) پايان ميپذيرد؛ لذا داوطلبان ميتوانند در مهلت مقرر براي شركت در آزمون سراسري سال 1398 ثبتنام نمايند.
دفترچه راهنما به همراه اطلاعيه تكميلي ثبتنام در آزمون مذكور همزمان با شروع ثبتنام از طريق پايگاه اطلاع رساني اين سازمان قابل دسترس خواهد بود. تاكيد مي گردد كه آزمون سراسري سال 1398 در تاريخ هاي 98/04/13 و 98/04/14 برگزار خواهد شد.
لازم به توضيح است اطلاعات مربوط به رشتههايي كه در سال 1398 پذيرش آنها صرفاً با سوابق تحصيلي (بدون آزمون) انجام ميگردد در تاريخ 97/11/17 از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان منتشر خواهد شد و داوطلباني كه تمايل به پذيرش در اين رشتهها دارند نيازي به ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 نخواهند داشت.
روابط عمومی سازمان سنجش آموزش کشور
@ferdosesokhan
توجه توجه توجه
اطلاعيه سازمان سنجش آموزش كشور در باره تاريخ ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398
1397/11/14
بدينوسيله به اطلاع كليه متقاضيان ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 براي پذيرش در رشتههاي با آزمون در دورههاي روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نيمه حضوري، مجازي، پرديس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالي، دانشگاه پيام نور و مؤسسات آموزش عالي غيرانتفاعي و غيردولتي و همچنين رشتههاي تحصيلي با آزمون دانشگاه آزاد اسلامي ميرساند كه ثبتنام از روز چهارشنبه مورخ 97/11/24 (بيست و چهارم بهمن ماه 1397) منحصراً از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان به نشاني: www.sanjesh.org آغاز و در روز پنجشنبه مورخ 97/12/02 (دوم اسفند ماه 1397) پايان ميپذيرد؛ لذا داوطلبان ميتوانند در مهلت مقرر براي شركت در آزمون سراسري سال 1398 ثبتنام نمايند.
دفترچه راهنما به همراه اطلاعيه تكميلي ثبتنام در آزمون مذكور همزمان با شروع ثبتنام از طريق پايگاه اطلاع رساني اين سازمان قابل دسترس خواهد بود. تاكيد مي گردد كه آزمون سراسري سال 1398 در تاريخ هاي 98/04/13 و 98/04/14 برگزار خواهد شد.
لازم به توضيح است اطلاعات مربوط به رشتههايي كه در سال 1398 پذيرش آنها صرفاً با سوابق تحصيلي (بدون آزمون) انجام ميگردد در تاريخ 97/11/17 از طريق پايگاه اطلاعرساني اين سازمان منتشر خواهد شد و داوطلباني كه تمايل به پذيرش در اين رشتهها دارند نيازي به ثبتنام و شركت در آزمون سراسري سال 1398 نخواهند داشت.
روابط عمومی سازمان سنجش آموزش کشور
@ferdosesokhan
زمان ثبت نام آزمون ورودی مدارس تیزهوشان سال 98 اعلام شد:
رئیس مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش پژوهان جوان درباره مشکلات و حواشی آزمون مدارس سمپاد پایه هفتم در سال جاری و برنامه سنجش سال آتی گفت: آزمون ورودی پایه هفتم تیرماه 98 برگزار میشود و در حوزه هوش و استعداد است و ثبت نام ابتدای سال 98 انجام میشود.
وی ادامه داد: آزمون ورودی پایه دهم هم اردیبهشت ماه98 بوده و از جنس پیشرفت تحصیلی است و لایههای عمقیتری از تفکر را هدف میگیرد و زمان ثبت آن انتهای سال 97 می باشد.
وی درباره تکمیل ظرفیت پایه هشتم نیز گفت: موظفایم فقط در ورودی پایهها آزمون بگیریم و برای جذب نیاز به مجوز از مراجع داریم و مکاتبات انجام شده است.
مهاجرانی درباره شهریه مدارس سمپاد گفت: شهریه مدارس سمپاد نیمی از شهریه مصوب غیرانتفاعی در هر منطقه است. علت فوق برنامهها و کارهای ویژه است و به دور از عدالت آموزشی نخواهد بود. دانش آموزی را نداریم که به علت عدم پرداخت شهریه به مدارس ما راه نیابد و والدین و افراد خیر بسیاری داریم.
@ferdosesokhan
رئیس مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش پژوهان جوان درباره مشکلات و حواشی آزمون مدارس سمپاد پایه هفتم در سال جاری و برنامه سنجش سال آتی گفت: آزمون ورودی پایه هفتم تیرماه 98 برگزار میشود و در حوزه هوش و استعداد است و ثبت نام ابتدای سال 98 انجام میشود.
وی ادامه داد: آزمون ورودی پایه دهم هم اردیبهشت ماه98 بوده و از جنس پیشرفت تحصیلی است و لایههای عمقیتری از تفکر را هدف میگیرد و زمان ثبت آن انتهای سال 97 می باشد.
وی درباره تکمیل ظرفیت پایه هشتم نیز گفت: موظفایم فقط در ورودی پایهها آزمون بگیریم و برای جذب نیاز به مجوز از مراجع داریم و مکاتبات انجام شده است.
مهاجرانی درباره شهریه مدارس سمپاد گفت: شهریه مدارس سمپاد نیمی از شهریه مصوب غیرانتفاعی در هر منطقه است. علت فوق برنامهها و کارهای ویژه است و به دور از عدالت آموزشی نخواهد بود. دانش آموزی را نداریم که به علت عدم پرداخت شهریه به مدارس ما راه نیابد و والدین و افراد خیر بسیاری داریم.
@ferdosesokhan
نوشتاری در باره بوف کور صادق هدایت (تحلیلی نمادین)
رویا در حفظ تعادل روانی ما بسیار اهمیت دارد و باید به پیامهای آن توجه کرد.
این گفته کارل گوستاو یونگ روانپزشک سوییسی در کتاب انسان و سمبولهایش می باشد . اما چه ارتباطی به بوف کور دارد؟! در واقع داستان بوف کور را باید همچون یک رویا تلقی و تفسیر کرد. ساختار داستان همچون یک رویای سیاه یا کابوس است. همانگونه که قوانین حاکم بر رویا با منطق حاكم بر زندگی روزمره متفاوت است، نمی توان آنرا با معیارهای دنیای بیداری سنجید.
بنابراین برای فهم آن نباید بدنبال یک داستان خطی بود. زمان و مکان در داستان حالتی خیالی و رویا گونه دارد و همچنین نمادین(سمبولیک).
رویاها و تفسیر آنها از اهمیت زیادی برخوردارند زیرا میتوانند بیان کننده ضمیر ناخودآگاه ما باشند در واقع میتوانند آینه ای باشند از روان ما؛ نگرانی هایمان، ترسهایمان، شادی هایمان، غم هایمان و...آنچه که در بیداری و در دنیای به اصطلاح منطقی از نظر مخفی میشوند، اما بر رفتارمان موثر. هنگام خواب همه چیز کنار می رود فقط خودمان هستيم و درونمان...
و اما داستان های رویا گونه از آن جهت اهمیت دارند که میتوانند بیانگر ضمیر ناخودآگاه جمعی ِگروهی از مردم یا حتی ملتی یا حتی بشریت باشند. مانند داستان شازده کوچولو، مسخ یا بوف کور.
نمادها در رویاها نقشی اساسی ایفا می کنند بنابراین تفسیر نمادها در تفسیر رویاها نقشی کلیدی دارند.
چنانچه گفته شد بوف کور همچون یک رویاست. این داستان شامل نمادهای متعددی است از جمله راوی داستان، دختر زیبای سیه چشم، گل نیلوفر، کوزه و پیرمرد کریه قوزیِ خنزرپنزری...
راوی داستان مردی نقاش است که گویی در کابوسی ترسناک گیرافتاده است. کابوسی مرگبار که گریزی از آن نمی بیند.
همه ما گاهی در خواب دچار کابوسی نفس گیر می شویم که اگر چه می دانیم خواب میبینیم اما توان بيدار شدنمان از آن خواب نيست.
شاید شاخص ترین نماد یا همان سمبول ِداستان بوف کور ، مرد راوی است؛ مردی که زندگی خود را سراسر بدبختی می داند. مرد راوی می تواند نمادی از خود نویسنده یا انسان باشد.
در این کابوس مرد راوی، زنی را می بیند که عشقی عمیق در او برمی انگیزد. زن اثیری، زنی با شادی غم انگیز(به تعبیر صادق هدایت) ، زنی زیبا با چشمانی درشت و سیاه؛ راوی زندگی اندوهبار خود را در آن چشمها ميبيند.
می توان گفت زن مظهر زایش و زندگی است. به تعبیری آن زن اثیری که عشقی عمیق در او بر می انگیزد نمادی از زندگی اندوهبار اوست.
در اینجا میتوان به مفهوم نهفته درعبارت شادی غم انگیز پی برد.
در قسمتی از این داستان یا به عبارتی این کابوس؛ راوی، زن اثیری را ميبيند که گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد قوزی خنزرپنزری تعارف می کند.
گل نیلوفر نماد کمال است. زیرا برگها گلها و میوه اش دایره ای شکلند. ودایره خود از این جهت که کاملترین شکل است نماد کمال به شمار میآید. نیلوفر یعنی شکفتن معنوی. زیرا ریشههایش در لجن است و با این حال به سمت بالا و آسمان میروید از آبهای تیره خارج میشود و گلهایش زیر نور خورشید و روشنایی آسمان رشد میکنند.
نیلوفر کمال زیبایی نیز به شمار میرود. ریشههای نیلوفر مظهر ماندگاری و ساقه اش نماد بند ناف است که انسان را به اصلش پیوند میدهد و گلش پرتو خورشید را تداعی میکند. نیلوفر نماد انسان فوق العاده یا تولد الهی است زیرا بدون هیچ ناپاکی از آبهای گل الود خارج میشود.
در نقوش تخت جمشید و بیستون از این نماد استفاده شده است.
و اما نیلوفر کبود نماد ماتم هم می باشد.
پیرمرد خنزر پنزری: او نماد مرگ است. آنچه که بطرز هولناکی بر کل داستان سایه افکنده است. گویی هر آنچه در داستان به نوعی نابود میشود، می میرد بطور غیر مستقیم تحت تاثیر اوست. او پاره ای از خود راوی است. راوی در آخر داستان به پیرمرد خنزرپنزری تبدیل می شود.
اینجاست که میتوان به تناقض های نهفته در شخصیت پیچیده راوی داستان پی برد.
زن اثیری گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد خنزرپنزری تعارف می کند...
شاید اشاره ای باشد به آنکه مرد زندگی و عشق متعالی خود را به مرگ تقدیم می کند....
مطلب ارسالی از : نوید چیت ساز
@ferdosesokhan
رویا در حفظ تعادل روانی ما بسیار اهمیت دارد و باید به پیامهای آن توجه کرد.
این گفته کارل گوستاو یونگ روانپزشک سوییسی در کتاب انسان و سمبولهایش می باشد . اما چه ارتباطی به بوف کور دارد؟! در واقع داستان بوف کور را باید همچون یک رویا تلقی و تفسیر کرد. ساختار داستان همچون یک رویای سیاه یا کابوس است. همانگونه که قوانین حاکم بر رویا با منطق حاكم بر زندگی روزمره متفاوت است، نمی توان آنرا با معیارهای دنیای بیداری سنجید.
بنابراین برای فهم آن نباید بدنبال یک داستان خطی بود. زمان و مکان در داستان حالتی خیالی و رویا گونه دارد و همچنین نمادین(سمبولیک).
رویاها و تفسیر آنها از اهمیت زیادی برخوردارند زیرا میتوانند بیان کننده ضمیر ناخودآگاه ما باشند در واقع میتوانند آینه ای باشند از روان ما؛ نگرانی هایمان، ترسهایمان، شادی هایمان، غم هایمان و...آنچه که در بیداری و در دنیای به اصطلاح منطقی از نظر مخفی میشوند، اما بر رفتارمان موثر. هنگام خواب همه چیز کنار می رود فقط خودمان هستيم و درونمان...
و اما داستان های رویا گونه از آن جهت اهمیت دارند که میتوانند بیانگر ضمیر ناخودآگاه جمعی ِگروهی از مردم یا حتی ملتی یا حتی بشریت باشند. مانند داستان شازده کوچولو، مسخ یا بوف کور.
نمادها در رویاها نقشی اساسی ایفا می کنند بنابراین تفسیر نمادها در تفسیر رویاها نقشی کلیدی دارند.
چنانچه گفته شد بوف کور همچون یک رویاست. این داستان شامل نمادهای متعددی است از جمله راوی داستان، دختر زیبای سیه چشم، گل نیلوفر، کوزه و پیرمرد کریه قوزیِ خنزرپنزری...
راوی داستان مردی نقاش است که گویی در کابوسی ترسناک گیرافتاده است. کابوسی مرگبار که گریزی از آن نمی بیند.
همه ما گاهی در خواب دچار کابوسی نفس گیر می شویم که اگر چه می دانیم خواب میبینیم اما توان بيدار شدنمان از آن خواب نيست.
شاید شاخص ترین نماد یا همان سمبول ِداستان بوف کور ، مرد راوی است؛ مردی که زندگی خود را سراسر بدبختی می داند. مرد راوی می تواند نمادی از خود نویسنده یا انسان باشد.
در این کابوس مرد راوی، زنی را می بیند که عشقی عمیق در او برمی انگیزد. زن اثیری، زنی با شادی غم انگیز(به تعبیر صادق هدایت) ، زنی زیبا با چشمانی درشت و سیاه؛ راوی زندگی اندوهبار خود را در آن چشمها ميبيند.
می توان گفت زن مظهر زایش و زندگی است. به تعبیری آن زن اثیری که عشقی عمیق در او بر می انگیزد نمادی از زندگی اندوهبار اوست.
در اینجا میتوان به مفهوم نهفته درعبارت شادی غم انگیز پی برد.
در قسمتی از این داستان یا به عبارتی این کابوس؛ راوی، زن اثیری را ميبيند که گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد قوزی خنزرپنزری تعارف می کند.
گل نیلوفر نماد کمال است. زیرا برگها گلها و میوه اش دایره ای شکلند. ودایره خود از این جهت که کاملترین شکل است نماد کمال به شمار میآید. نیلوفر یعنی شکفتن معنوی. زیرا ریشههایش در لجن است و با این حال به سمت بالا و آسمان میروید از آبهای تیره خارج میشود و گلهایش زیر نور خورشید و روشنایی آسمان رشد میکنند.
نیلوفر کمال زیبایی نیز به شمار میرود. ریشههای نیلوفر مظهر ماندگاری و ساقه اش نماد بند ناف است که انسان را به اصلش پیوند میدهد و گلش پرتو خورشید را تداعی میکند. نیلوفر نماد انسان فوق العاده یا تولد الهی است زیرا بدون هیچ ناپاکی از آبهای گل الود خارج میشود.
در نقوش تخت جمشید و بیستون از این نماد استفاده شده است.
و اما نیلوفر کبود نماد ماتم هم می باشد.
پیرمرد خنزر پنزری: او نماد مرگ است. آنچه که بطرز هولناکی بر کل داستان سایه افکنده است. گویی هر آنچه در داستان به نوعی نابود میشود، می میرد بطور غیر مستقیم تحت تاثیر اوست. او پاره ای از خود راوی است. راوی در آخر داستان به پیرمرد خنزرپنزری تبدیل می شود.
اینجاست که میتوان به تناقض های نهفته در شخصیت پیچیده راوی داستان پی برد.
زن اثیری گل نیلوفر کبودی را به پیرمرد خنزرپنزری تعارف می کند...
شاید اشاره ای باشد به آنکه مرد زندگی و عشق متعالی خود را به مرگ تقدیم می کند....
مطلب ارسالی از : نوید چیت ساز
@ferdosesokhan
رستم و شغاد (داستان مرگ رستم)
زال کنيزي رامشگر داشت . او روزي پسري زاد که در زيبايي با ماه برابري مي کرد . ولي متأسفانه طالع خوبي نداشت به طوري که طالع بينان گفتند که اين پسر خاندان سام را تباه خواهد کرد. اين مسئله زال را بسيار آزرده خاطر کرد . او نام پسر را شغاد گذاشت.
سال ها گذشت و شغاد از سوي زال نزد شاه کابل رفت . او به شغاد علاقه مند شد و مال هاي بسياري را به وي سپرد . اين گونه بود که رستم هر سال يک پوست چرم گاو زرين از شاه کابل به عنوان ماليات مي گرفت . شاه کابل به اميد راحتي از اين ماليات شغاد را پناه داد ولي اين طور نشد . او اين مسئله را با شغاد در ميان گذاشت شغاد از برادر رنجيده شد, پس با هم حيله اي ريختند تا رستم را از بين ببرند. و آن اين بود که شاه کابل مهماني اي ترتيب دهد و در وسط آن بساط مي و شراب را پهن کند و به هواي مستي بر شغاد بياشوبد و او از خشم شاه نزد رستم برود و او را به جنگ با او تحريک کند. پس شاه چنين کرد و شغاد نزد رستم رفت. وقتي شغاد رفت، شاه در نخجيرگاهي صد چاه کند و در آن ها نيزه هاي فراوان قرار داد و روي آنها را پوشاند. از آن سو شغاد نزد رستم رفت و از شاه کابل بدي هاي بسيار گفت. پس رستم به خشم آمد و با سپاهي به سوي او رفت. چون به کابل رسيد شاه آن ديار نزد او زانو زد و به عذر خواهي پرداخت و رستم او را بخشيد. پس مهماني اي ترتيب داده شد و شغاد در آن از نخجيرگاهي آباد و خرم تعريف کرد و به تطميع رستم پرداخت. رستم وسوسه ي شکار شد و به سوي آن شکارگاه حرکت کرد. چون رستم وارد آن مکان شوم شد، رخش بوي خاک تازه فهميد و از حرکت ايستاد. هنگامي که رستم و رخش به ميان دو چاه رسيدند تعادل خود را از دست دادند و در يک چاه افتادند. پهلوي رخش و رستم شکافت. رستم به سختي خود را به لبه ي چاه رساند و چون شغاد را ديد بر او برآشفت و کمانش را برداشت و تيري به سوي او گرفت. شغاد از ترس پشت در خت چناري ميان تهي پناه گرفت و رستم او و در خت را به هم دوخت. سپس روي به آسمان کرد و يزدان پاک را سپاس گفت و در نهايت پس از سال ها زندگي عادلانه در گذشت. چون خبر مرگ رستم به زال رسيد، او فرامرز، فرزند رستم، را براي انتقام جويي فرستاد. او چون به کابل رسيد پيکر رستم را به مشک و عنبر آميختند و او را در تابوت آهني قرار دادند و در بستاني در زابل دفن کرد سپس دوباره به کابل رفت و کابل را به خاک و خون کشيد و شاه کابل را کشت و زال مردي شريف را به پادشاهي کابل برگزيد.
نگارش : امیرعلی عرب محقی - محمدحسین حیدری فروز
@ferdosesokhan
زال کنيزي رامشگر داشت . او روزي پسري زاد که در زيبايي با ماه برابري مي کرد . ولي متأسفانه طالع خوبي نداشت به طوري که طالع بينان گفتند که اين پسر خاندان سام را تباه خواهد کرد. اين مسئله زال را بسيار آزرده خاطر کرد . او نام پسر را شغاد گذاشت.
سال ها گذشت و شغاد از سوي زال نزد شاه کابل رفت . او به شغاد علاقه مند شد و مال هاي بسياري را به وي سپرد . اين گونه بود که رستم هر سال يک پوست چرم گاو زرين از شاه کابل به عنوان ماليات مي گرفت . شاه کابل به اميد راحتي از اين ماليات شغاد را پناه داد ولي اين طور نشد . او اين مسئله را با شغاد در ميان گذاشت شغاد از برادر رنجيده شد, پس با هم حيله اي ريختند تا رستم را از بين ببرند. و آن اين بود که شاه کابل مهماني اي ترتيب دهد و در وسط آن بساط مي و شراب را پهن کند و به هواي مستي بر شغاد بياشوبد و او از خشم شاه نزد رستم برود و او را به جنگ با او تحريک کند. پس شاه چنين کرد و شغاد نزد رستم رفت. وقتي شغاد رفت، شاه در نخجيرگاهي صد چاه کند و در آن ها نيزه هاي فراوان قرار داد و روي آنها را پوشاند. از آن سو شغاد نزد رستم رفت و از شاه کابل بدي هاي بسيار گفت. پس رستم به خشم آمد و با سپاهي به سوي او رفت. چون به کابل رسيد شاه آن ديار نزد او زانو زد و به عذر خواهي پرداخت و رستم او را بخشيد. پس مهماني اي ترتيب داده شد و شغاد در آن از نخجيرگاهي آباد و خرم تعريف کرد و به تطميع رستم پرداخت. رستم وسوسه ي شکار شد و به سوي آن شکارگاه حرکت کرد. چون رستم وارد آن مکان شوم شد، رخش بوي خاک تازه فهميد و از حرکت ايستاد. هنگامي که رستم و رخش به ميان دو چاه رسيدند تعادل خود را از دست دادند و در يک چاه افتادند. پهلوي رخش و رستم شکافت. رستم به سختي خود را به لبه ي چاه رساند و چون شغاد را ديد بر او برآشفت و کمانش را برداشت و تيري به سوي او گرفت. شغاد از ترس پشت در خت چناري ميان تهي پناه گرفت و رستم او و در خت را به هم دوخت. سپس روي به آسمان کرد و يزدان پاک را سپاس گفت و در نهايت پس از سال ها زندگي عادلانه در گذشت. چون خبر مرگ رستم به زال رسيد، او فرامرز، فرزند رستم، را براي انتقام جويي فرستاد. او چون به کابل رسيد پيکر رستم را به مشک و عنبر آميختند و او را در تابوت آهني قرار دادند و در بستاني در زابل دفن کرد سپس دوباره به کابل رفت و کابل را به خاک و خون کشيد و شاه کابل را کشت و زال مردي شريف را به پادشاهي کابل برگزيد.
نگارش : امیرعلی عرب محقی - محمدحسین حیدری فروز
@ferdosesokhan
چند نگاه به اسطوره
اسطوره، عربی شده واژه یونانی «ایستوریا» (Istoria) است که در زبان انگلیسی به صورت هیستوری (History) به معنای تاریخ و استوری (Story) به معنای داستان و خبر درآمده است. در زبان انگلیسی Myth به معنای اسطوره است که از کلمه یونانی میتوس (Mythos) به معنی “افسانه”، “قصه”، “گفت و گو” و “سخن” بوده، اما نهایتاً به چیزی اطلاق گردید که « واقعاً نمی تواند وجود داشته باشد» (رکس وارنر) در اغلب زبان های اروپایی نیز، مشتقات میتوس را برای اسطوره به کار می برند.
هرچند اسطوره در دیدگاههای مختلف تعاریف و تعابیر متعدد دارد، اما در یک کلام می توان آن را اینگونه تعریف نمود: اسطوره عبارت است از روایت یا جلوه ای نمادین درباره ایزدان، فرشتگان، موجودات فوق طبیعی و به طور کلی جهان شناختی که یک قوم به منظور تفسیر خود از هستی به کار می بندد اسطوره سرگذشتی راست و مقدس است که در زمانی ازلی رخ داده و به گونه ای نمادین، تخیلی و وهم انگیز می گوید که چگونه چیزی پدید آمده، هستی دارد، یا از میان خواهد رفت، و در نهایت، اسطوره به شیوه ای تمثیلی کاوشگر هستی است.(اسماعیل پور)
در نظر یونگ و فروید اسطورهشناسی دانشی است که از فرافکنی نمادین تجربیات روانی نوع بشر به وجود آمدهاست.
در نظر لوی استروس، اسطوره نوعی پیام است به صورت رمز از کل یک فرهنگ به تک تک اعضای آن. تا وقتی یک فرهنگ همگن بماند اعتبار یک اسطورهی معین برای آن همچنان محفوظ خواهد ماند و روایت های جدید از آن اسطوره صرفا جنبههایی از همان پیام خواهند بود. (اسکولز، 105)
میرچا الیاده دین شناس رومانیایی اسطوره را چنین تعریف میکند: اسطوره نقلکنندهٔ سرگذشت قدسی و مینوی است، راوی واقعهایست که در زمان نخستین، زمان شگرف بدایت همه چیز رخ دادهاست. به بیان دیگر: اسطوره حکایت میکند که چگونه به برکت کارهای نمایان و برجستهٔ موجودات فراطبیعی، واقعیتی، چه کل واقعیت، یا تنها جزیی از آن پا به عرصهٔ وجود نهادهاست. بنابراین، اسطوره همیشه متضمن روایت یک خلقت است، یعنی میگوید چگونه چیزی پدید آمده و هستی خود را آغاز کردهاست. اسطوره فقط از چیزی که براستی روی داده و به تمامی پدیدار گشته، سخن میگوید. شخصیتهای اسطوره موجودات فراطبیعی اند و تنها بدلیل کارهایی که در زمان سرآغاز همه چیز انجام دادهاند، شهرت دارند. اساطیر کار خلاق آنان را باز مینمایانند و قداست یا فراطبیعی بودن اعمالشان را عیان میسازند.
از دیدگاه کمبل اسطوره ها و رؤیاها از یک جا میآیند. آنها حاصل نوعی ادراک اند و سپس در قالبی نمادین بیان خود را پیدا میکنند. (کمبل، ص63) اسطوره شناسی آنچه را که پشت ادبیات و هنر نهفته است آشکار میسازد و با شما از زندگی خودتان سخن میگوید؛ موضوعی بزرگ، هیجان انگیز و تغذیه کننده ی زندگی است. (همان، ص32) اسطوره رؤیای جامعه است. اسطوره، رؤیای عمومی، و رؤیا اسطورهی خصوصی است. اگر اسطورهی خصوصی شما، رؤیای شما، با اسطورهی اجتماع در انطباق قرار بگیرد، با گروه خود سازگاری خوبی دارید، چنانچه این طور نباشد در جنگل تاریک پیش روی خود ماجرایی خواهید داشت. (همان، 74)
منابع:
*رابرت اسکولز، درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات،فرزانه طاهری، آگه، ۱۳۷۹،ص۱۰۵.
*مهدی رضایی، آفرینش و مرگ در اساطیر، چاپ اول ،ص ۲۳
* جوزف کمبل، قدرت اسطوره، ترجمه عباس مخبر
* رکس وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، برگردان: ابوالقاسم اسماعیل پور، ص۱۵
* ابوالقاسم اسماعیل پور، اسطوره،بیان نمادین، انتشارات سروش، چاپ اول، ص۱۳
مطلب برگرفته از : کانال اساطیر ایران و جهان
@ferdosesokhan
اسطوره، عربی شده واژه یونانی «ایستوریا» (Istoria) است که در زبان انگلیسی به صورت هیستوری (History) به معنای تاریخ و استوری (Story) به معنای داستان و خبر درآمده است. در زبان انگلیسی Myth به معنای اسطوره است که از کلمه یونانی میتوس (Mythos) به معنی “افسانه”، “قصه”، “گفت و گو” و “سخن” بوده، اما نهایتاً به چیزی اطلاق گردید که « واقعاً نمی تواند وجود داشته باشد» (رکس وارنر) در اغلب زبان های اروپایی نیز، مشتقات میتوس را برای اسطوره به کار می برند.
هرچند اسطوره در دیدگاههای مختلف تعاریف و تعابیر متعدد دارد، اما در یک کلام می توان آن را اینگونه تعریف نمود: اسطوره عبارت است از روایت یا جلوه ای نمادین درباره ایزدان، فرشتگان، موجودات فوق طبیعی و به طور کلی جهان شناختی که یک قوم به منظور تفسیر خود از هستی به کار می بندد اسطوره سرگذشتی راست و مقدس است که در زمانی ازلی رخ داده و به گونه ای نمادین، تخیلی و وهم انگیز می گوید که چگونه چیزی پدید آمده، هستی دارد، یا از میان خواهد رفت، و در نهایت، اسطوره به شیوه ای تمثیلی کاوشگر هستی است.(اسماعیل پور)
در نظر یونگ و فروید اسطورهشناسی دانشی است که از فرافکنی نمادین تجربیات روانی نوع بشر به وجود آمدهاست.
در نظر لوی استروس، اسطوره نوعی پیام است به صورت رمز از کل یک فرهنگ به تک تک اعضای آن. تا وقتی یک فرهنگ همگن بماند اعتبار یک اسطورهی معین برای آن همچنان محفوظ خواهد ماند و روایت های جدید از آن اسطوره صرفا جنبههایی از همان پیام خواهند بود. (اسکولز، 105)
میرچا الیاده دین شناس رومانیایی اسطوره را چنین تعریف میکند: اسطوره نقلکنندهٔ سرگذشت قدسی و مینوی است، راوی واقعهایست که در زمان نخستین، زمان شگرف بدایت همه چیز رخ دادهاست. به بیان دیگر: اسطوره حکایت میکند که چگونه به برکت کارهای نمایان و برجستهٔ موجودات فراطبیعی، واقعیتی، چه کل واقعیت، یا تنها جزیی از آن پا به عرصهٔ وجود نهادهاست. بنابراین، اسطوره همیشه متضمن روایت یک خلقت است، یعنی میگوید چگونه چیزی پدید آمده و هستی خود را آغاز کردهاست. اسطوره فقط از چیزی که براستی روی داده و به تمامی پدیدار گشته، سخن میگوید. شخصیتهای اسطوره موجودات فراطبیعی اند و تنها بدلیل کارهایی که در زمان سرآغاز همه چیز انجام دادهاند، شهرت دارند. اساطیر کار خلاق آنان را باز مینمایانند و قداست یا فراطبیعی بودن اعمالشان را عیان میسازند.
از دیدگاه کمبل اسطوره ها و رؤیاها از یک جا میآیند. آنها حاصل نوعی ادراک اند و سپس در قالبی نمادین بیان خود را پیدا میکنند. (کمبل، ص63) اسطوره شناسی آنچه را که پشت ادبیات و هنر نهفته است آشکار میسازد و با شما از زندگی خودتان سخن میگوید؛ موضوعی بزرگ، هیجان انگیز و تغذیه کننده ی زندگی است. (همان، ص32) اسطوره رؤیای جامعه است. اسطوره، رؤیای عمومی، و رؤیا اسطورهی خصوصی است. اگر اسطورهی خصوصی شما، رؤیای شما، با اسطورهی اجتماع در انطباق قرار بگیرد، با گروه خود سازگاری خوبی دارید، چنانچه این طور نباشد در جنگل تاریک پیش روی خود ماجرایی خواهید داشت. (همان، 74)
منابع:
*رابرت اسکولز، درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات،فرزانه طاهری، آگه، ۱۳۷۹،ص۱۰۵.
*مهدی رضایی، آفرینش و مرگ در اساطیر، چاپ اول ،ص ۲۳
* جوزف کمبل، قدرت اسطوره، ترجمه عباس مخبر
* رکس وارنر، دانشنامه اساطیر جهان، برگردان: ابوالقاسم اسماعیل پور، ص۱۵
* ابوالقاسم اسماعیل پور، اسطوره،بیان نمادین، انتشارات سروش، چاپ اول، ص۱۳
مطلب برگرفته از : کانال اساطیر ایران و جهان
@ferdosesokhan
چرا آیندهٔ ما به بقای کتابخانهها، کتابخوانی و رؤیاپردازی وابسته است؟
این سؤالی است که نیل گیمن، از سرشناسترین نویسندههای ادبیات کودک و نوجوان، در سخنرانی خود به آن پاسخ داده است:
چند سال پیش صحبتهای مختصری درباره این ایده که ما در جهان پساباسوادی زندگی میکنیم صورت گرفت؛ جهانی که در آن توانایی درک کلمات نوشتاری به گونهای حشو و زاید بود. اما آن روزها رفتهاند. واژهها مهمتر از همیشه هستند. ما جهان را با کلمات سیر میکنیم.
... سال ۲۰۰۷ در اولین همایش «ادبیات علمیتخیلی و فانتزی چین» شرکت کردم. یک جا یکی از مقامات بلندپایهٔ چینی را کنار کشیدم و از او پرسیدم: چرا ادبیات علمیتخیلی؟ این ژانر مدتهاست جایگاهش را از دست داده است؟
او به من گفت: خیلی ساده است. چینیها در «ساختن ابزار» باهوش هستند، بهشرطی که دیگران برنامه را به آنها بدهند.
اما خلاقیت و ابداع ندارند. آنها نمیتوانستند تخیل کنند.
بنابراین هیأتی را به آمریکا به کمپانیهای اپل، مایکروسافت و گوگل فرستادند و از افرادی که آنجا درباره آینده ایدههای خلاقانه داشتند، سوال کردند. آنها متوجه شدند که تمام این افراد در کودکی ادبیات علمیتخیلی میخواندند.
... من نگرانم مردم قرن بیستویکم دربارهٔ «معنای کتابخانهها» و هدف از ایجاد آنها دچار سوءتفاهم شده باشند. اگر شما یک کتابخانه را [فقط] «قفسه کتابها» بدانید، ممکن است تفکری قدیمی و منسوخ در دنیایی بهنظر برسد
که بیشترِ کتابهای چاپی در قالب دیجیتالی هم موجودند. اما اصولاً همین بهمعنای درکنکردن مسئلهٔ اصلی است.
... کتابخانه صندوقچهای از اطلاعات است که به هر شهروند حق دسترسی برابر به درونمایهاش را میدهد. سواد خواندن در دنیای پیامک و ایمیل و اطلاعات نوشتاری، بیش از همیشه اهمیت پیدا کرده. ما نیاز داریم بخوانیم و بنویسیم، ما به شهروندان جهانی نیاز داریم که به راحتی بتوانند بخوانند، بفهمند که چرا میخوانند، نکات باریک را درک کنند و بتوانند منظورشان را به دیگران بفهمانند.
کتابخانهها واقعا دروازههای آینده هستند. بنابراین خیلی تأسفبرانگیز است که در سراسر جهان مشاهده میکنیم که مقامات محلی بستن کتابخانه را به عنوان راه آسانی برای صرفهجویی در منابع مالی به کار گرفتهاند، بدون اینکه متوجه باشند دارند از آینده میدزدند تا برای امروز خرج کنند. آنها درهایی را میبندند که باید باز باشند.
... همه ما کودکان و بزرگسالان، نویسندگان و خوانندگان باید رویاپردازی کنیم. ما باید تخیل خود را به کار بیاندازیم. خیلی آسان است که وانمود کنیم هیچکس نمیتواند چیزی را تغییر دهد. اینکه ما در جهانی هستیم که جامعه عظیمی دارد و هر فرد خیلی کمتر از هیچ است؛ یک اتم، یک دانه برنج در یک مرزعه. اما حقیقت این است که افراد هستند که دنیایشان را بارها و بارها تغییر میدهند. افراد، آینده را میسازند و آنها این کار را با تخیل اینکه چیزها میتوانند متفاوت باشند، انجام میدهند.
... آلبرت اینشتین در پاسخ به این سوال که چطور میتوانیم بچههای باهوشی داشته باشیم، خیلی ساده اما خردمندانه گفت: اگر میخواهید فرزندان باهوشی داشته باشید، قصههای جن و پری برایشان بخوانید.
@ferdosesokhan
این سؤالی است که نیل گیمن، از سرشناسترین نویسندههای ادبیات کودک و نوجوان، در سخنرانی خود به آن پاسخ داده است:
چند سال پیش صحبتهای مختصری درباره این ایده که ما در جهان پساباسوادی زندگی میکنیم صورت گرفت؛ جهانی که در آن توانایی درک کلمات نوشتاری به گونهای حشو و زاید بود. اما آن روزها رفتهاند. واژهها مهمتر از همیشه هستند. ما جهان را با کلمات سیر میکنیم.
... سال ۲۰۰۷ در اولین همایش «ادبیات علمیتخیلی و فانتزی چین» شرکت کردم. یک جا یکی از مقامات بلندپایهٔ چینی را کنار کشیدم و از او پرسیدم: چرا ادبیات علمیتخیلی؟ این ژانر مدتهاست جایگاهش را از دست داده است؟
او به من گفت: خیلی ساده است. چینیها در «ساختن ابزار» باهوش هستند، بهشرطی که دیگران برنامه را به آنها بدهند.
اما خلاقیت و ابداع ندارند. آنها نمیتوانستند تخیل کنند.
بنابراین هیأتی را به آمریکا به کمپانیهای اپل، مایکروسافت و گوگل فرستادند و از افرادی که آنجا درباره آینده ایدههای خلاقانه داشتند، سوال کردند. آنها متوجه شدند که تمام این افراد در کودکی ادبیات علمیتخیلی میخواندند.
... من نگرانم مردم قرن بیستویکم دربارهٔ «معنای کتابخانهها» و هدف از ایجاد آنها دچار سوءتفاهم شده باشند. اگر شما یک کتابخانه را [فقط] «قفسه کتابها» بدانید، ممکن است تفکری قدیمی و منسوخ در دنیایی بهنظر برسد
که بیشترِ کتابهای چاپی در قالب دیجیتالی هم موجودند. اما اصولاً همین بهمعنای درکنکردن مسئلهٔ اصلی است.
... کتابخانه صندوقچهای از اطلاعات است که به هر شهروند حق دسترسی برابر به درونمایهاش را میدهد. سواد خواندن در دنیای پیامک و ایمیل و اطلاعات نوشتاری، بیش از همیشه اهمیت پیدا کرده. ما نیاز داریم بخوانیم و بنویسیم، ما به شهروندان جهانی نیاز داریم که به راحتی بتوانند بخوانند، بفهمند که چرا میخوانند، نکات باریک را درک کنند و بتوانند منظورشان را به دیگران بفهمانند.
کتابخانهها واقعا دروازههای آینده هستند. بنابراین خیلی تأسفبرانگیز است که در سراسر جهان مشاهده میکنیم که مقامات محلی بستن کتابخانه را به عنوان راه آسانی برای صرفهجویی در منابع مالی به کار گرفتهاند، بدون اینکه متوجه باشند دارند از آینده میدزدند تا برای امروز خرج کنند. آنها درهایی را میبندند که باید باز باشند.
... همه ما کودکان و بزرگسالان، نویسندگان و خوانندگان باید رویاپردازی کنیم. ما باید تخیل خود را به کار بیاندازیم. خیلی آسان است که وانمود کنیم هیچکس نمیتواند چیزی را تغییر دهد. اینکه ما در جهانی هستیم که جامعه عظیمی دارد و هر فرد خیلی کمتر از هیچ است؛ یک اتم، یک دانه برنج در یک مرزعه. اما حقیقت این است که افراد هستند که دنیایشان را بارها و بارها تغییر میدهند. افراد، آینده را میسازند و آنها این کار را با تخیل اینکه چیزها میتوانند متفاوت باشند، انجام میدهند.
... آلبرت اینشتین در پاسخ به این سوال که چطور میتوانیم بچههای باهوشی داشته باشیم، خیلی ساده اما خردمندانه گفت: اگر میخواهید فرزندان باهوشی داشته باشید، قصههای جن و پری برایشان بخوانید.
@ferdosesokhan
جایگاه خروس در دین زرتشتی چیست؟
1) در اوستای پاک، خروس به "پَرو-دَرش" نامور می باشد که این واژه به معنی "پیشبینی کننده سپیده دم" می باشد. نقش اصلی خروس آواز خواندن در سپیده دم به منظور فراری دادن "بوشیاستَ"، دیو ِ کاهلی و تنبلی، می باشد.
2) هنگامی که "بوشیاستَ" دیو مردمان را به افراط در خواب بر می انگیزد، خروس مردمان را با آواز خویش بیدار می کند. هنگامی که وی آواز می خواند به مردمان بانگ می دهد " ای مردمان، بیدار شوید. خوابیدن بسیار برای شما سودمند نیست." با این حال، افراد ِ تنبل و کاهل را آواز بیدارکننده خروس را خوش نمی آید به همین دلیل از برای سرزنش وی، او را "کًهرکَتَس" به معنی "حیوان غرغرو" می خوانند.
3) نظر به دشمنی خروس با یک دیو ( = "بوشیاستَ" یا همان دیو کاهلی و تنبلی)، او به طور طبیعی یار و یاور ِ نیروهای ِ خیر ِ کیهانی محسوب می شود. خروس پیوندی ویژه با سروش ایزد دارد. گفته می شود که او مشتاق ترین و وفادارترین پیرو سروش ایزد و یکی از نزدیکترین هم پیمانان وی قلمداد می شود.
4) باور عموم بر این است که خروس جهان را از شر و آسیب رسانی ضحاک که در کوه دماوند به بند کشیده شده است و مترصد رهایی برای شرارت می باشد، محافظت می کند. بنا بر سنت، در طی شبی که ضحاک می کوشد تا خود را با لیسیدن زنجیرهایش به منظور باریک کردن آنها از بند رها سازد، همین که زنجیرها در آستانه شکستن می شوند، سپیده دم نزدیک می شود و آواز خروس کوشش های ضحاک را نقش بر آب می کند و زنجیرهایش کلفتی خود را باز می یابند. در حقیقت، آواز خروس برآمدن خورشید ( = طلوع آفتاب) را نشان می دهد و این انرژی اهورایی ِ خورشید است که قدرت ِ انباشته شده اهریمنی در طی شب را خنثی می کند.
5) یک سنت شفاهی دیگر که در فرهنگ پارسیان به خروس پیوند خورده است، آنست که مردمان نباید گوشت خروس را بخورند چرا که خروس نماینده سروش ایزد و دشمن ِ بوشیاست دیو می باشد.
6) خروس در زیارتگاه پیربانو پارس در یزد جایگاهی والا دارد. هنگامی که شهدخت بانوپارس از چنگال تازیان در فرار بود، سیاهی شب برآمد و شاهزاده ی خسته جان در کوهستان به خواب فرو رفت. صبح روز بعد، شاهزاده آنقدر خسته بود که توان برخاستن نداشت و تازیان که در پی او بودند بسیار به وی نزدیک شده بودند. درست در این هنگام خروس آواز خواند و او را بیدار کرد و وی موفق به فرار از چنگال تازیان شد.
- به قلم موبد دکتر رامیار پرویز کارانجیا، ترجمه به فارسی با اندکی ویرایش از بهدین فریدون راستی
@ferdosesokhan
1) در اوستای پاک، خروس به "پَرو-دَرش" نامور می باشد که این واژه به معنی "پیشبینی کننده سپیده دم" می باشد. نقش اصلی خروس آواز خواندن در سپیده دم به منظور فراری دادن "بوشیاستَ"، دیو ِ کاهلی و تنبلی، می باشد.
2) هنگامی که "بوشیاستَ" دیو مردمان را به افراط در خواب بر می انگیزد، خروس مردمان را با آواز خویش بیدار می کند. هنگامی که وی آواز می خواند به مردمان بانگ می دهد " ای مردمان، بیدار شوید. خوابیدن بسیار برای شما سودمند نیست." با این حال، افراد ِ تنبل و کاهل را آواز بیدارکننده خروس را خوش نمی آید به همین دلیل از برای سرزنش وی، او را "کًهرکَتَس" به معنی "حیوان غرغرو" می خوانند.
3) نظر به دشمنی خروس با یک دیو ( = "بوشیاستَ" یا همان دیو کاهلی و تنبلی)، او به طور طبیعی یار و یاور ِ نیروهای ِ خیر ِ کیهانی محسوب می شود. خروس پیوندی ویژه با سروش ایزد دارد. گفته می شود که او مشتاق ترین و وفادارترین پیرو سروش ایزد و یکی از نزدیکترین هم پیمانان وی قلمداد می شود.
4) باور عموم بر این است که خروس جهان را از شر و آسیب رسانی ضحاک که در کوه دماوند به بند کشیده شده است و مترصد رهایی برای شرارت می باشد، محافظت می کند. بنا بر سنت، در طی شبی که ضحاک می کوشد تا خود را با لیسیدن زنجیرهایش به منظور باریک کردن آنها از بند رها سازد، همین که زنجیرها در آستانه شکستن می شوند، سپیده دم نزدیک می شود و آواز خروس کوشش های ضحاک را نقش بر آب می کند و زنجیرهایش کلفتی خود را باز می یابند. در حقیقت، آواز خروس برآمدن خورشید ( = طلوع آفتاب) را نشان می دهد و این انرژی اهورایی ِ خورشید است که قدرت ِ انباشته شده اهریمنی در طی شب را خنثی می کند.
5) یک سنت شفاهی دیگر که در فرهنگ پارسیان به خروس پیوند خورده است، آنست که مردمان نباید گوشت خروس را بخورند چرا که خروس نماینده سروش ایزد و دشمن ِ بوشیاست دیو می باشد.
6) خروس در زیارتگاه پیربانو پارس در یزد جایگاهی والا دارد. هنگامی که شهدخت بانوپارس از چنگال تازیان در فرار بود، سیاهی شب برآمد و شاهزاده ی خسته جان در کوهستان به خواب فرو رفت. صبح روز بعد، شاهزاده آنقدر خسته بود که توان برخاستن نداشت و تازیان که در پی او بودند بسیار به وی نزدیک شده بودند. درست در این هنگام خروس آواز خواند و او را بیدار کرد و وی موفق به فرار از چنگال تازیان شد.
- به قلم موبد دکتر رامیار پرویز کارانجیا، ترجمه به فارسی با اندکی ویرایش از بهدین فریدون راستی
@ferdosesokhan
چرا ایرانیان باستان از نشان ماه و ستاره بر روی سکه های خود استفاده میکردند ؟
حکیم عمر_خیام اینگونه پاسخ میدهد:
زر ( طلا ) اکسیر آفتابست و سیم ( نقره ) اکسیر ماه ، و نخست کس که زر و سیم از کان ( سنگ معدن ) بیرون آورد جمشید بود ، و چون زر و سیم از کان بیرون آورد فرمود تا زر را چون قرصه آفتاب گرد کردند ، و بر هر دو روی « صورت آفتاب » مُهر نهادند و گفتند این پادشاه مردمان است اندرین زمین ، چنان که آفتاب اندر آسمان. و سیم را چون قرص ماه کردند ، و بر هر دو روی « صورت ماه » مُهر نهادند ، و گفتند این کدخدای مردمانست اندر زمین ، چنانک ماه اندر آسمان ، و مر زر را که خداوند کیمیاست.
خیام در کتاب « نوروزنامه » درباره نشانی که امروزه به « ماه و ستاره » معروف است بحث کرده و معتقد است که نخستین بار در جهان ، جمشید ، طلا و نقره را استخراج کرد و او بود که نشان « آفتاب » و « ماه » را بر روی آنها حک کرد. درواقع نشانی که امروزه « ماه و ستاره » دانسته میشود ، شاید نماد « ماه و آفتاب » باشد.
نشان ماه_ستاره یکی از نمادهای کهن فلات ایران و میانرودان است که بر روی بسیاری از آثار ایران باستان ، همچون مهرها بکار رفته است. این نماد بطور شگفتی در سکه ها و مهر های اشکانی و ساسانی ، کاربرد فراوانی داشته ، بگونه ای که شما این نشان را بر روی همه سکه های ساسانی و اشکانی مشاهده میکنید.
نشان ماه ستاره ، از راه فرهنگ ایرانی ساسانی به حکومت های عرب انتقال پیدا میکند و از آنجا به عنوان یکی از نشانه های مهم دین اسلام شناخته شد و بعد از اسلام آوردن ترکان نیز وارد فرهنگ و پرچم ترکان مسلمان میشود .
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
حکیم عمر_خیام اینگونه پاسخ میدهد:
زر ( طلا ) اکسیر آفتابست و سیم ( نقره ) اکسیر ماه ، و نخست کس که زر و سیم از کان ( سنگ معدن ) بیرون آورد جمشید بود ، و چون زر و سیم از کان بیرون آورد فرمود تا زر را چون قرصه آفتاب گرد کردند ، و بر هر دو روی « صورت آفتاب » مُهر نهادند و گفتند این پادشاه مردمان است اندرین زمین ، چنان که آفتاب اندر آسمان. و سیم را چون قرص ماه کردند ، و بر هر دو روی « صورت ماه » مُهر نهادند ، و گفتند این کدخدای مردمانست اندر زمین ، چنانک ماه اندر آسمان ، و مر زر را که خداوند کیمیاست.
خیام در کتاب « نوروزنامه » درباره نشانی که امروزه به « ماه و ستاره » معروف است بحث کرده و معتقد است که نخستین بار در جهان ، جمشید ، طلا و نقره را استخراج کرد و او بود که نشان « آفتاب » و « ماه » را بر روی آنها حک کرد. درواقع نشانی که امروزه « ماه و ستاره » دانسته میشود ، شاید نماد « ماه و آفتاب » باشد.
نشان ماه_ستاره یکی از نمادهای کهن فلات ایران و میانرودان است که بر روی بسیاری از آثار ایران باستان ، همچون مهرها بکار رفته است. این نماد بطور شگفتی در سکه ها و مهر های اشکانی و ساسانی ، کاربرد فراوانی داشته ، بگونه ای که شما این نشان را بر روی همه سکه های ساسانی و اشکانی مشاهده میکنید.
نشان ماه ستاره ، از راه فرهنگ ایرانی ساسانی به حکومت های عرب انتقال پیدا میکند و از آنجا به عنوان یکی از نشانه های مهم دین اسلام شناخته شد و بعد از اسلام آوردن ترکان نیز وارد فرهنگ و پرچم ترکان مسلمان میشود .
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
فنون تدریس
تدریس به مجموعه اعمالی که معلم برای جلب توجه شاگردان به تدریس اثر بخش و کارآمدتر اجرا مینماید، گفته می شود. آشنایی و آگاهی نسبت به فنون تدریس و اعمال آنها در کلاس درس توسط معلم، باعث میشود، وی بدون استفاده از خشونت و تنبیه بدنی، کلاس را مدیریت نموده و نظم را حاکم سازد. از جمله فنون تدریس میتوان موارد زیر را برشمرد:
۱- تدبیر منفی:
تدبیر منفی یکی از تکنیکهای خانواده درمانی است و معلم به منظور ساکت کردن کلاس یا جلب توجه دانشآموزان از آن استفاده مینماید. بدین صورت که وقتی کلاس شلوغ میشود معلم طنین شادی صدای خود را کم کرده و بغض صدایش را افزایش میدهد و با این روش به کلاس نظم میبخشد.
۲- کم و زیاد کردن تن صدا:
به منظور جلب توجه شاگردان و وادار کردن آنها به گوش دادن، معلم باید با صدای یکنواخت صحبت نکند. نوسانات صدای خود را کم و زیاد کند تا دانش آموزان شنونده فعالی شوند.
۳- حرکتهای معلم:
بین حرکتهای معلم و توجه شاگردان رابطه مستقیم وجود دارد.(شعبانی،۳۸۲) هر چه حرکات هدفمند معلم و حرکت کردن به آخر کلاس و برگشتن و حرکات پایین کلاس معلم بیشتر باشد. معلم بر کلاس مسلطتر خواهد بود و شاگردان هم بیشتر به او توجه خواهند کرد و در نتیجه یادگیری بهتر صورت میگیرد.
۴- تاکید روی بعضی از مفاهیم و کلمات:
«نگاه کنید، دقت کنید» این کلمات خیلی مهمند و تکرار بعضی افعال و کلمات از جمله نکاتی است که به خاطر تاکید معلم، توجه شاگردان را جلب کند.
۵- اشارات معلم:
بعضی از ایماها و اشارات معلم، باعث دقت بیشتر شاگردان میشود: حرکات دست، چشم، ابرو، دهان، انگشتان و سر، مشتمل بر این حرکات است.
۶- مکثهای به موقع و هدفمند:
برخی معلمان در حین توضیح دادن یا سخنرانی با مکثهای به موقع حواس شاگردان را به مفاهیم جلب مینمایند. و سرو صدای دانش آموزان را کاهش میدهند و کلاس را اداره کنند.
۷- تشویق و تمجید دانش آموزان:
یکی از فنونی که به عنوان ابزاری موثر در اختیار معلمان، تشویق و تمجید است؛ البته تمجید عملکرد شاگردان، با ارزشتر از تشویق آنان است. زیرا تشویق شاگردان باعث به وجود آمدن آموزش و پرورش سود گرایانه میشود. همچنین معلم میتواند با توجه به سن دانش آموزان از تقویت پتهای نیز بهره ببرد. یا از کارتهای تلاش، امتیاز و کارت جایزه بدین منظور استفاده کند. استفاده فاصلهای و نسبی متناوب از این ابزار، اثر بخشی آن را ارتقا میبخشد.
۸- نگاههای معنیدار:
گاهی نگاههای معنیدار معلم به دانش آموزی که به درس توجه ندارد یا سرو صدا میکند، باعث کاهش رفتار نا به جای او میشود. همچنین با عصبانیت نگاه کردن به دانشآموزانی که برای کلاس مزاحت ایجاد کردهاند؛ باعث میشود دانش?آموز وادار شود به درسهای معلم گوش دهد.
۹- ضربهزدن به میز و صندلی:
گاهی معلم با ضربه زدن به میز یا تابلوی کلاس، توجه شاگردان به مطالب و مفاهیمی که ارائه میشود جلب میکند.
۱۰- تدوین قانون و مقررات کلاس:
تدوین قوانین کلاسی و تشریح آن برای دانش آموزان و آگاهی دادن به آنها باعث ایجاد نگرش میگردد و در نهایت موجب عملکرد مثبت فردی و گروهی میشود. لذا معلمان باید در تدوین مقررات کلاس به خصوص در روزهای اول دقت کافی داشته باشند.
مهارتهای مدیریت کلاس
مدیریت کلاس بر دو مهارت به هم پیوسته و اساسی استوار است:
۱- تصمیمگیری
۲- اقدام
تصمیمگیری یعنی، چه اقدامی را چگونه، چه وقت، و به وسیله چه کسی باید انجام داد.
اقدام یعنی، عملی که در کلاس درس تحقق میپذیرد. مانند تأکید بر نکتههای تدریس، استفاده از تخته سیاه و…
از این رو، مهارتهای اساسی و ضروری برای مدیریت کلاس درس، به منزله اتخاذ تصمیم مناسب و تبدیل آن به اقدامی موثر است.
مدیریت کلاس درس، زرهی نیست که معلمان از نخستین روز تدریس بر تن کنند و خود را در برابر مشکلات کلاس و چالشها ایمن سازند، بلکه مهارتی است که هر روز با تجربه و تأمل و دقت معلم در کلاس کامل میشود و معلم را در امر تدریس کارآمدتر میسازد.
مطلب برگرفته از : کانون فرهنگی آموزشی فرهنگیان ایران
@ferdosesokhan
تدریس به مجموعه اعمالی که معلم برای جلب توجه شاگردان به تدریس اثر بخش و کارآمدتر اجرا مینماید، گفته می شود. آشنایی و آگاهی نسبت به فنون تدریس و اعمال آنها در کلاس درس توسط معلم، باعث میشود، وی بدون استفاده از خشونت و تنبیه بدنی، کلاس را مدیریت نموده و نظم را حاکم سازد. از جمله فنون تدریس میتوان موارد زیر را برشمرد:
۱- تدبیر منفی:
تدبیر منفی یکی از تکنیکهای خانواده درمانی است و معلم به منظور ساکت کردن کلاس یا جلب توجه دانشآموزان از آن استفاده مینماید. بدین صورت که وقتی کلاس شلوغ میشود معلم طنین شادی صدای خود را کم کرده و بغض صدایش را افزایش میدهد و با این روش به کلاس نظم میبخشد.
۲- کم و زیاد کردن تن صدا:
به منظور جلب توجه شاگردان و وادار کردن آنها به گوش دادن، معلم باید با صدای یکنواخت صحبت نکند. نوسانات صدای خود را کم و زیاد کند تا دانش آموزان شنونده فعالی شوند.
۳- حرکتهای معلم:
بین حرکتهای معلم و توجه شاگردان رابطه مستقیم وجود دارد.(شعبانی،۳۸۲) هر چه حرکات هدفمند معلم و حرکت کردن به آخر کلاس و برگشتن و حرکات پایین کلاس معلم بیشتر باشد. معلم بر کلاس مسلطتر خواهد بود و شاگردان هم بیشتر به او توجه خواهند کرد و در نتیجه یادگیری بهتر صورت میگیرد.
۴- تاکید روی بعضی از مفاهیم و کلمات:
«نگاه کنید، دقت کنید» این کلمات خیلی مهمند و تکرار بعضی افعال و کلمات از جمله نکاتی است که به خاطر تاکید معلم، توجه شاگردان را جلب کند.
۵- اشارات معلم:
بعضی از ایماها و اشارات معلم، باعث دقت بیشتر شاگردان میشود: حرکات دست، چشم، ابرو، دهان، انگشتان و سر، مشتمل بر این حرکات است.
۶- مکثهای به موقع و هدفمند:
برخی معلمان در حین توضیح دادن یا سخنرانی با مکثهای به موقع حواس شاگردان را به مفاهیم جلب مینمایند. و سرو صدای دانش آموزان را کاهش میدهند و کلاس را اداره کنند.
۷- تشویق و تمجید دانش آموزان:
یکی از فنونی که به عنوان ابزاری موثر در اختیار معلمان، تشویق و تمجید است؛ البته تمجید عملکرد شاگردان، با ارزشتر از تشویق آنان است. زیرا تشویق شاگردان باعث به وجود آمدن آموزش و پرورش سود گرایانه میشود. همچنین معلم میتواند با توجه به سن دانش آموزان از تقویت پتهای نیز بهره ببرد. یا از کارتهای تلاش، امتیاز و کارت جایزه بدین منظور استفاده کند. استفاده فاصلهای و نسبی متناوب از این ابزار، اثر بخشی آن را ارتقا میبخشد.
۸- نگاههای معنیدار:
گاهی نگاههای معنیدار معلم به دانش آموزی که به درس توجه ندارد یا سرو صدا میکند، باعث کاهش رفتار نا به جای او میشود. همچنین با عصبانیت نگاه کردن به دانشآموزانی که برای کلاس مزاحت ایجاد کردهاند؛ باعث میشود دانش?آموز وادار شود به درسهای معلم گوش دهد.
۹- ضربهزدن به میز و صندلی:
گاهی معلم با ضربه زدن به میز یا تابلوی کلاس، توجه شاگردان به مطالب و مفاهیمی که ارائه میشود جلب میکند.
۱۰- تدوین قانون و مقررات کلاس:
تدوین قوانین کلاسی و تشریح آن برای دانش آموزان و آگاهی دادن به آنها باعث ایجاد نگرش میگردد و در نهایت موجب عملکرد مثبت فردی و گروهی میشود. لذا معلمان باید در تدوین مقررات کلاس به خصوص در روزهای اول دقت کافی داشته باشند.
مهارتهای مدیریت کلاس
مدیریت کلاس بر دو مهارت به هم پیوسته و اساسی استوار است:
۱- تصمیمگیری
۲- اقدام
تصمیمگیری یعنی، چه اقدامی را چگونه، چه وقت، و به وسیله چه کسی باید انجام داد.
اقدام یعنی، عملی که در کلاس درس تحقق میپذیرد. مانند تأکید بر نکتههای تدریس، استفاده از تخته سیاه و…
از این رو، مهارتهای اساسی و ضروری برای مدیریت کلاس درس، به منزله اتخاذ تصمیم مناسب و تبدیل آن به اقدامی موثر است.
مدیریت کلاس درس، زرهی نیست که معلمان از نخستین روز تدریس بر تن کنند و خود را در برابر مشکلات کلاس و چالشها ایمن سازند، بلکه مهارتی است که هر روز با تجربه و تأمل و دقت معلم در کلاس کامل میشود و معلم را در امر تدریس کارآمدتر میسازد.
مطلب برگرفته از : کانون فرهنگی آموزشی فرهنگیان ایران
@ferdosesokhan
"هرم مِزلو و سخن مولانای ما"
آبراهام مِزلُو، روانشناس آمریکایی اوکراینیتبار(1908-1970)، هرمی برای نیازمندیهای انسان رسم کرده است که محصول پژوهشهای میدانی او و بر پایۀ تجربههای فراوان انسانی است. این هرم، مکانیسم انگیزشی انسان را در همۀ تصمیمها و برنامههای او نشان میدهد. سلسلهمراتب نیازهای آدمی در هرم مزلو، بدین ترتیب است:
1. زیستی(خوراک، پوشاک، غریزۀ جنسی و مسکن)؛
2. امنیتی؛
3. عاطفی؛
4. اجتماعی(احترام و تکریم)؛
5. خودشکوفایی.
به گفتۀ او، هر نیازی که در مرتبۀ پایینتری قرار دارد، قویتر و برانگیزانندهتر است. همچنین بدون برآوردن نیازهای فروتر، به طور معمول نوبت به طبقۀ فراتر نمیرسد. یعنی مثلا انسان گرسنه یا هراسان، نمیتواند به رشد یا شکوفایی استعدادهای خود بیندیشد؛ مگر آنکه انسانی استثنایی و فوق العاده باشد یا در موقعیتی ویژه قرار گرفته باشد.
هرم مزلو، رقیبهای دیگری نیز دارد، اما گویا تفاوت مهم و معناداری میان آنها نیست. اختلاف، بیشتر در تعریف و دامنۀ طبقات است تا در ترتیب آنها. مزلو این هرم را برای بخش کارفرمای جامعه(مدیریت) رسم کرده است تا مدیران و برنامهنویسها مواجهۀ عاقلانهتری نسبت به مسائل اجتماعی داشته باشند. به همین دلیل در هرم او جایی برای دین و فلسفه و عرفان و حتی علم نیست؛ زیرا در نظر او دین و عرفان و... نیازهای بدون واسطۀ شهروند محسوب نمیشوند که پاسخگویی به آنها وظیفۀ مدیران باشد(ر.ک: تعریف مدیر و مدیریت در جوامع انسانی)؛ بلکه اهمیت هر یک از آنها به اندازۀ کمکی است که به برآوردن نیازهای اصلی انسان میکند. بنابراین، دین یا فلسفه، اگر در تأمین نیازهای نخست کارایی داشته باشد، همان اندازه مقدم است و اگر برای تأمین نیازهای طبقۀ دوم مفید باشد، در همان طبقه باید به آن توجه شود، نه پیش یا پس از آن. به گفتۀ او انسان بهترتیب و خانهبهخانه، سراغ نیازهای خود میرود؛ یعنی مثلا تا خیالش از نان و آب و مسکن آسوده نشود، دنبال نام و عشق و شکوفایی و خدمترسانی به دیگران نمیرود و اگر هم برود، انگیزۀ واقعی و پنهانش، همان نان و آب و غریزۀ جنسی است. طبقات در هرم مزلو، مراتب انگیزشی است، نه مراحل ارزشی؛ یعنی بدون ارزشداوری یا ارزشگذاری است. مزلو میگوید: «من نمیگویم نان ارزشمندتر از عشق است. میگویم بر آن مقدم است.» او پایینترین نمرۀ مدیریت را به کسانی میدهد که هرم نیازهای انسان را از بالا به پایین میبینند؛ یعنی مثلا در غیبت نان و احترام برای فرزانگان، میكوشند جامعه را مایل به علمآموزی و فرزانگی كنند. به عقیدۀ او: «هرگونه تغییر در هرم نیازهای انسان، انگیزۀ او را برای رفتارهای شرورانه بیشتر میکند. پس وظیفۀ کارفرما سخنرانی دربارۀ خیر و شرّ نیست. وظیفۀ او هموارسازی راه خیر برای زیردستان است. میان گرسنگی و دزدی، رابطۀ واقعیتر و عامتری وجود دارد تا میان بیفرهنگی و دزدی، یا بیاخلاقی و دزدی.»
بارِی؛ به قول مولانای ما:
آدمی اول حریص نان بود
زآنکه قوت و نان، ستون جان بود
چون بهنادر گشت مستغنی ز نان
عاشق نام است و مدح شاعران
- رضا بابایی
@gong_e_khabdideh
@ferdosesokhan
آبراهام مِزلُو، روانشناس آمریکایی اوکراینیتبار(1908-1970)، هرمی برای نیازمندیهای انسان رسم کرده است که محصول پژوهشهای میدانی او و بر پایۀ تجربههای فراوان انسانی است. این هرم، مکانیسم انگیزشی انسان را در همۀ تصمیمها و برنامههای او نشان میدهد. سلسلهمراتب نیازهای آدمی در هرم مزلو، بدین ترتیب است:
1. زیستی(خوراک، پوشاک، غریزۀ جنسی و مسکن)؛
2. امنیتی؛
3. عاطفی؛
4. اجتماعی(احترام و تکریم)؛
5. خودشکوفایی.
به گفتۀ او، هر نیازی که در مرتبۀ پایینتری قرار دارد، قویتر و برانگیزانندهتر است. همچنین بدون برآوردن نیازهای فروتر، به طور معمول نوبت به طبقۀ فراتر نمیرسد. یعنی مثلا انسان گرسنه یا هراسان، نمیتواند به رشد یا شکوفایی استعدادهای خود بیندیشد؛ مگر آنکه انسانی استثنایی و فوق العاده باشد یا در موقعیتی ویژه قرار گرفته باشد.
هرم مزلو، رقیبهای دیگری نیز دارد، اما گویا تفاوت مهم و معناداری میان آنها نیست. اختلاف، بیشتر در تعریف و دامنۀ طبقات است تا در ترتیب آنها. مزلو این هرم را برای بخش کارفرمای جامعه(مدیریت) رسم کرده است تا مدیران و برنامهنویسها مواجهۀ عاقلانهتری نسبت به مسائل اجتماعی داشته باشند. به همین دلیل در هرم او جایی برای دین و فلسفه و عرفان و حتی علم نیست؛ زیرا در نظر او دین و عرفان و... نیازهای بدون واسطۀ شهروند محسوب نمیشوند که پاسخگویی به آنها وظیفۀ مدیران باشد(ر.ک: تعریف مدیر و مدیریت در جوامع انسانی)؛ بلکه اهمیت هر یک از آنها به اندازۀ کمکی است که به برآوردن نیازهای اصلی انسان میکند. بنابراین، دین یا فلسفه، اگر در تأمین نیازهای نخست کارایی داشته باشد، همان اندازه مقدم است و اگر برای تأمین نیازهای طبقۀ دوم مفید باشد، در همان طبقه باید به آن توجه شود، نه پیش یا پس از آن. به گفتۀ او انسان بهترتیب و خانهبهخانه، سراغ نیازهای خود میرود؛ یعنی مثلا تا خیالش از نان و آب و مسکن آسوده نشود، دنبال نام و عشق و شکوفایی و خدمترسانی به دیگران نمیرود و اگر هم برود، انگیزۀ واقعی و پنهانش، همان نان و آب و غریزۀ جنسی است. طبقات در هرم مزلو، مراتب انگیزشی است، نه مراحل ارزشی؛ یعنی بدون ارزشداوری یا ارزشگذاری است. مزلو میگوید: «من نمیگویم نان ارزشمندتر از عشق است. میگویم بر آن مقدم است.» او پایینترین نمرۀ مدیریت را به کسانی میدهد که هرم نیازهای انسان را از بالا به پایین میبینند؛ یعنی مثلا در غیبت نان و احترام برای فرزانگان، میكوشند جامعه را مایل به علمآموزی و فرزانگی كنند. به عقیدۀ او: «هرگونه تغییر در هرم نیازهای انسان، انگیزۀ او را برای رفتارهای شرورانه بیشتر میکند. پس وظیفۀ کارفرما سخنرانی دربارۀ خیر و شرّ نیست. وظیفۀ او هموارسازی راه خیر برای زیردستان است. میان گرسنگی و دزدی، رابطۀ واقعیتر و عامتری وجود دارد تا میان بیفرهنگی و دزدی، یا بیاخلاقی و دزدی.»
بارِی؛ به قول مولانای ما:
آدمی اول حریص نان بود
زآنکه قوت و نان، ستون جان بود
چون بهنادر گشت مستغنی ز نان
عاشق نام است و مدح شاعران
- رضا بابایی
@gong_e_khabdideh
@ferdosesokhan
آقانور چه کسی بود ؟
اولین روضه خوان دوره ای تهران صاحب املاک سفارتخانه های آلمان و انگلیس در تهران
اولين روضه خوانی كه روضه " دوره ای” را در تهران مرسوم كرد " آقانور" بود. پيری او را به ياد می آورم. قدی كوتاه، كمی چاق، محاسنی خيلی بلند و مثل برف سفيد داشت. عمامه اش مشكی و لباس معمولی روحانی به تن می كرد.
مردم می گفتند نور از" آقا " می بارد. و بهمین جهت به " آقا نور " شهرت داشت.هيچكس نام واقعی او را نمی دانست. مردم خيلی به او اعتقاد
داشتند. تا پيش از " آقا نور" روضه ها معمولا يا در ايام عزاداری و يا به مناسبت " نذر" وامثال آن خوانده می شد و اين " آقا نور" بود كه " روضه " را تابع نظم و قانون كرد.
دکتر عباس منظرپور در کتاب خاطرات خود می نویسد:
آقا نور با " الاغ " حركت می كرد و هميشه يك نفر دنبالش بود. همراه او را " پا منبری” می ناميدند.
چون به غير از اين كه از الاغ " آقا " نگهداری می كرد، بعضی اوقات در داخل مجلس " پای منبر" آقا " هم می ايستاد و بعضی مرثيه ها را دو صدائی با هم می خواندند.
همين " پامنبر" خوان ها بودند كه پس از چندی خود " روضه خوان" می شدند و يكی از آن ها همسايه ديوار به ديوار ما بود كه 7- 6 سالی هم از من بزرگ تر بود.
الاغ " آقا " خيلی خوب خورده و پرورده و در ضمن نا آرام و "چموش" بود.
علت ناراضتی حيوان هم اين بود كه كسانی موهای بدن حيوان را می كندند و داخل مخمل سبز می گذاشتند و پس از دوختن، آنرا برای " رفع چشم زخم " به گردن اطفالشان می آويختند.
و چون حيوان از كندن موهای بدنش ناراحت بود، كسانی و بخصوص بچه هايی را كه به او نزديك می شدند " گاز " می گرفت!
يكی از اين بچه ها خواهر كوچك من بود كه خيلی هم بچه ناآرامی بود. الاغ شكم او را به دندان گرفته بود و با صدای فرياد بچه به كوچه دويديم و با زحمت او را از دندان حيوان نجات داديم و هنوز پس از حدود 60 سال، جای دندان الاغ روی پوست شكم او پيداست!
باری، كار " آقا نور" خيلی " سكه " بود. غير از خانه های شهری، باغ و ساختمانی در " زرگنده " داشت كه به آلمان ها اجاره داده بود. ( پيش از جنگ بين الملل دوم).
آن موقع آلمان ها خيلی در ايران بودند و در زمينه صنعت و تجارت بسيار فعال بودند و معلوم است در كارهای سياسی و تبليغاتی ، روز دوازدهم هر ماه " قمری” منزل ما روضه بود و "آقا نور" هم دعوت داشت.
یکبار در اوائل سال 1320 آقا نور پيش از شروع روضه مطلبی به اين مضمون گفت:
اين "هيتلر" كه در آلمان پيدا شده "هيت لر" است. از " لرستان" رفته و سيد هم هست. نايب امام زمان است و ماموريت داره همه دنيا را فتح كند و به "حضرت" تحويل بدهد.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
اولین روضه خوان دوره ای تهران صاحب املاک سفارتخانه های آلمان و انگلیس در تهران
اولين روضه خوانی كه روضه " دوره ای” را در تهران مرسوم كرد " آقانور" بود. پيری او را به ياد می آورم. قدی كوتاه، كمی چاق، محاسنی خيلی بلند و مثل برف سفيد داشت. عمامه اش مشكی و لباس معمولی روحانی به تن می كرد.
مردم می گفتند نور از" آقا " می بارد. و بهمین جهت به " آقا نور " شهرت داشت.هيچكس نام واقعی او را نمی دانست. مردم خيلی به او اعتقاد
داشتند. تا پيش از " آقا نور" روضه ها معمولا يا در ايام عزاداری و يا به مناسبت " نذر" وامثال آن خوانده می شد و اين " آقا نور" بود كه " روضه " را تابع نظم و قانون كرد.
دکتر عباس منظرپور در کتاب خاطرات خود می نویسد:
آقا نور با " الاغ " حركت می كرد و هميشه يك نفر دنبالش بود. همراه او را " پا منبری” می ناميدند.
چون به غير از اين كه از الاغ " آقا " نگهداری می كرد، بعضی اوقات در داخل مجلس " پای منبر" آقا " هم می ايستاد و بعضی مرثيه ها را دو صدائی با هم می خواندند.
همين " پامنبر" خوان ها بودند كه پس از چندی خود " روضه خوان" می شدند و يكی از آن ها همسايه ديوار به ديوار ما بود كه 7- 6 سالی هم از من بزرگ تر بود.
الاغ " آقا " خيلی خوب خورده و پرورده و در ضمن نا آرام و "چموش" بود.
علت ناراضتی حيوان هم اين بود كه كسانی موهای بدن حيوان را می كندند و داخل مخمل سبز می گذاشتند و پس از دوختن، آنرا برای " رفع چشم زخم " به گردن اطفالشان می آويختند.
و چون حيوان از كندن موهای بدنش ناراحت بود، كسانی و بخصوص بچه هايی را كه به او نزديك می شدند " گاز " می گرفت!
يكی از اين بچه ها خواهر كوچك من بود كه خيلی هم بچه ناآرامی بود. الاغ شكم او را به دندان گرفته بود و با صدای فرياد بچه به كوچه دويديم و با زحمت او را از دندان حيوان نجات داديم و هنوز پس از حدود 60 سال، جای دندان الاغ روی پوست شكم او پيداست!
باری، كار " آقا نور" خيلی " سكه " بود. غير از خانه های شهری، باغ و ساختمانی در " زرگنده " داشت كه به آلمان ها اجاره داده بود. ( پيش از جنگ بين الملل دوم).
آن موقع آلمان ها خيلی در ايران بودند و در زمينه صنعت و تجارت بسيار فعال بودند و معلوم است در كارهای سياسی و تبليغاتی ، روز دوازدهم هر ماه " قمری” منزل ما روضه بود و "آقا نور" هم دعوت داشت.
یکبار در اوائل سال 1320 آقا نور پيش از شروع روضه مطلبی به اين مضمون گفت:
اين "هيتلر" كه در آلمان پيدا شده "هيت لر" است. از " لرستان" رفته و سيد هم هست. نايب امام زمان است و ماموريت داره همه دنيا را فتح كند و به "حضرت" تحويل بدهد.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
نگاهی به داستان سگ ولگرد صادق هدایت
بدون تردید صادق هدایت در ادبیات معاصر ایران خصوصا داستان نویسی مدرن شاخص و از پایه گذاران است و آثار او در دهه های گذشته الگوی داستان نویسان بوده است
یکی از داستانهای جذاب هدایت سگ ولگرد است که به همراه هفت داستان دیگر در مجموعه ای به همین نام در سال ۱۳۲۱ شمسی چاپ و منتشر شد
سگ ولگرد داستانی کنایی و نمادین است که از زاویهٔ دید دانای کل روایت شده است
این داستان را می توان پیوستهٔ همان ذهنیت و شگردی دانست که هدایت در بوف کور و سه قطره خون آفریده است لذا آن را می توان سمبولیک دانست
این داستان نه تنها در حوزه زبان فارسی مورد اقبال واقع شد بلکه تا کنون به زبانهای:انگلیسی،آلمانی،فرانسوی،ترکی استانبولی،ارمنی،بلغاری و قزاقی ترجمه و منتشر شده است
علت اقبال به این داستان و سایر آثار هدایت این است که علی رغم نگاه هدایت به جامعه ایران وجهی جهان شمول دارد و فرا زمانی و فرامکانی است
داستان در مورد یک سگ اصیل اسکاتلندی است به نام پات که به اغوای جنس مخالف به باغی وارد می شود و پس از گم کردن صاحب خود سرگردان شده و مورد اذیت و آزار مردم قرار می گیرد و در غربت و تنهایی می میرد
هدایت در این داستان عمق احساسات و عواطف این سگ را واکاوی می کند و جنبه های عاطفی و روانی آن را به نمایش می گذارد که از این جهت می توان آن را یک اثر سور رٮٔالیستی دانست و از جهت دیگر می توان آن را یک اثر تراژیک دانست زیرا رنج و درد و محرومیت و مرگ مظلومانه وغریبانه این سگ هر دلی را تحت تأثیر قرار می دهد و حس همدردی با او را بر می انگیزد
در عمق وجود این سگ روحی انسانی موج می زند و آرزوی بازگشت به دوران کودکی دارد او را میتوان سمبل انسان رانده از بهشت دانست که با رنج و محرومیت زندگی دنیایی کلنجار می رود او در این زندگی غم انگیز باید خود را بازسازی کند اما آیا می تواند در برابر این همه ناملایمات تاب بیاورد
هدایت با دیدی اگزیستانسیالیستی اما با تکنیکهای واقع گرایی به خوبی این داستان را قوام داده و پرداخت می کند
هدایت از یک سو تلخ کامیهای انسان را در زندگی و در قالب یک حیوان نجیب ترسیم می کند واز دیگر سو حس ترحم و دلسوزی خواننده و لاجرم همدلی عاطفی او را نسبت به موجودات ستمدیده در این دنیا به زیباترین شکلی به نمایش می گذارد
دنیایی که هدایت در این داستان و سایر آثارش ترسیم می کند بازتاب محیطی است که تحت تأثیر عوامل مختلف امکان ارضای آرزوها و امیال و نیازهای جسمی وروحی وعاطفی انسان میسر نیست وجز سرگردانی،حیرت،محرومیت ،ترس و غربت دستاوردی برای انسان ندارد
این سگ در واقع سمبل همین انسان غربت زده و متوحش است که برای سد جوع باید چشمش به دست دیگری باشد و محبت را از این وآن گدایی کند.هرگز کسی دست ملاطفت بر سر او نمی کشد و حمایتی بی چشمداشت نمی بیند.به هر چشمی و صورتی که می نگرد جز کینه و شرارت درخششی ندارد و در مجموع هیچ کس دنیای پر تلاطم او را فهم و درک نمی کند.
از جهتی دیگر می توان این سگ را نماد خود هدایت و روشنفکران اصیلی دانست که از تمام این بحرانها و دردها در عذاب هستند
روشن اندیشانی که هم از جانب تفکرات سنتی و خرافی وهم از جانب روشنفکران متوهم چپ زده مورد اذیت و آزار قرار می گیرند
خلق نمادها و نشانه های لازم در این داستان این روشن بینی را می آفریند که عقب رفت و گذشته گرایی خرافی مانع مهم رشد و تجدد است و از دیگر سو بهشتی که روشنفکران ایدٮٔولوژیک و چپ گرا ترسیم می کنند بجز جهنمی به غایت وحشت انگیز نیست
اشارهٔ هدایت در میانه داستان به درخت کهنسالی که تنه اش پوک و ریخته است ولی با سماجت شاخه هایش را گسترش داده به همان تفکر پوک و میان تهی خرافی و سنتی است و در پایان داستان اشارهٔ او به سه کلاغی که انتظار مردن سگ را می کشند تا او را خوراک خود کنند به سه عامل مهم مانع پیشرفت فرهنگی واجتماعی جامعه ایران است یعنی استبداد و اعوانش،روشنفکرانی که میمون وار مقلد اندیشه های استالینیستی هستند و باورهای خرافی سنتی که بخشی از مردم را به دنبال خود یدک می کشند
در مجموع داستان سگ ولگرد یکی از زیباترین و لطیف ترین و تأمل برانگیز ترین داستانهای هدایت است که ارزش بارها خواندن و تأمل کردن در آن را دارد.
-حسن حاج صدری
مطلب برگرفته از: کانال ادب و اندیشه
@ferdosesokhan
بدون تردید صادق هدایت در ادبیات معاصر ایران خصوصا داستان نویسی مدرن شاخص و از پایه گذاران است و آثار او در دهه های گذشته الگوی داستان نویسان بوده است
یکی از داستانهای جذاب هدایت سگ ولگرد است که به همراه هفت داستان دیگر در مجموعه ای به همین نام در سال ۱۳۲۱ شمسی چاپ و منتشر شد
سگ ولگرد داستانی کنایی و نمادین است که از زاویهٔ دید دانای کل روایت شده است
این داستان را می توان پیوستهٔ همان ذهنیت و شگردی دانست که هدایت در بوف کور و سه قطره خون آفریده است لذا آن را می توان سمبولیک دانست
این داستان نه تنها در حوزه زبان فارسی مورد اقبال واقع شد بلکه تا کنون به زبانهای:انگلیسی،آلمانی،فرانسوی،ترکی استانبولی،ارمنی،بلغاری و قزاقی ترجمه و منتشر شده است
علت اقبال به این داستان و سایر آثار هدایت این است که علی رغم نگاه هدایت به جامعه ایران وجهی جهان شمول دارد و فرا زمانی و فرامکانی است
داستان در مورد یک سگ اصیل اسکاتلندی است به نام پات که به اغوای جنس مخالف به باغی وارد می شود و پس از گم کردن صاحب خود سرگردان شده و مورد اذیت و آزار مردم قرار می گیرد و در غربت و تنهایی می میرد
هدایت در این داستان عمق احساسات و عواطف این سگ را واکاوی می کند و جنبه های عاطفی و روانی آن را به نمایش می گذارد که از این جهت می توان آن را یک اثر سور رٮٔالیستی دانست و از جهت دیگر می توان آن را یک اثر تراژیک دانست زیرا رنج و درد و محرومیت و مرگ مظلومانه وغریبانه این سگ هر دلی را تحت تأثیر قرار می دهد و حس همدردی با او را بر می انگیزد
در عمق وجود این سگ روحی انسانی موج می زند و آرزوی بازگشت به دوران کودکی دارد او را میتوان سمبل انسان رانده از بهشت دانست که با رنج و محرومیت زندگی دنیایی کلنجار می رود او در این زندگی غم انگیز باید خود را بازسازی کند اما آیا می تواند در برابر این همه ناملایمات تاب بیاورد
هدایت با دیدی اگزیستانسیالیستی اما با تکنیکهای واقع گرایی به خوبی این داستان را قوام داده و پرداخت می کند
هدایت از یک سو تلخ کامیهای انسان را در زندگی و در قالب یک حیوان نجیب ترسیم می کند واز دیگر سو حس ترحم و دلسوزی خواننده و لاجرم همدلی عاطفی او را نسبت به موجودات ستمدیده در این دنیا به زیباترین شکلی به نمایش می گذارد
دنیایی که هدایت در این داستان و سایر آثارش ترسیم می کند بازتاب محیطی است که تحت تأثیر عوامل مختلف امکان ارضای آرزوها و امیال و نیازهای جسمی وروحی وعاطفی انسان میسر نیست وجز سرگردانی،حیرت،محرومیت ،ترس و غربت دستاوردی برای انسان ندارد
این سگ در واقع سمبل همین انسان غربت زده و متوحش است که برای سد جوع باید چشمش به دست دیگری باشد و محبت را از این وآن گدایی کند.هرگز کسی دست ملاطفت بر سر او نمی کشد و حمایتی بی چشمداشت نمی بیند.به هر چشمی و صورتی که می نگرد جز کینه و شرارت درخششی ندارد و در مجموع هیچ کس دنیای پر تلاطم او را فهم و درک نمی کند.
از جهتی دیگر می توان این سگ را نماد خود هدایت و روشنفکران اصیلی دانست که از تمام این بحرانها و دردها در عذاب هستند
روشن اندیشانی که هم از جانب تفکرات سنتی و خرافی وهم از جانب روشنفکران متوهم چپ زده مورد اذیت و آزار قرار می گیرند
خلق نمادها و نشانه های لازم در این داستان این روشن بینی را می آفریند که عقب رفت و گذشته گرایی خرافی مانع مهم رشد و تجدد است و از دیگر سو بهشتی که روشنفکران ایدٮٔولوژیک و چپ گرا ترسیم می کنند بجز جهنمی به غایت وحشت انگیز نیست
اشارهٔ هدایت در میانه داستان به درخت کهنسالی که تنه اش پوک و ریخته است ولی با سماجت شاخه هایش را گسترش داده به همان تفکر پوک و میان تهی خرافی و سنتی است و در پایان داستان اشارهٔ او به سه کلاغی که انتظار مردن سگ را می کشند تا او را خوراک خود کنند به سه عامل مهم مانع پیشرفت فرهنگی واجتماعی جامعه ایران است یعنی استبداد و اعوانش،روشنفکرانی که میمون وار مقلد اندیشه های استالینیستی هستند و باورهای خرافی سنتی که بخشی از مردم را به دنبال خود یدک می کشند
در مجموع داستان سگ ولگرد یکی از زیباترین و لطیف ترین و تأمل برانگیز ترین داستانهای هدایت است که ارزش بارها خواندن و تأمل کردن در آن را دارد.
-حسن حاج صدری
مطلب برگرفته از: کانال ادب و اندیشه
@ferdosesokhan
یک بحث مهم تاریخی-مذهبی
آیا یأجوج و ماجوج، همان قوم مغول هستند؟
آیا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است؟
یاجوج و ماجوج یا همان گوک و ماگوک (در عبری: גּוֹג וּמָגוֹג انگلیسی: Gog and Magog)
نام قوم وحشی،خونخوار، فاسد و ستمگر یأجوج و ماجوج در دو جای قرآن کریم آمده است.
قبل از روز قیامت خروج می کنند.
یکی از داستان های جالب قرآنی، داستان یاجوج و ماجوج و مواجه ذوالقرنین با آنهاست.
در آیه 96 انبیاء و در انتهای سوره کهف که درباره ذوالقرنین و سفرهایش سخن گفته می شود.
حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ یأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبٍ ینْسِلُونَ(الأنبیاء/۹۶)
تا آن زمان که «یأجوج» و «مأجوج» گشوده شوند؛ و آنها از هر محل مرتفعی بسرعت عبور میکنند.
".......إِنَّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ سَدًّا"
آیات 93 و 94 سوره کهف
(آن گروه به او) گفتند : اى ذو القرنین یاجوج و ماجوج در این سرزمین فساد مىکنند آیا ممکن است ما هزینهاى براى تو قرار دهیم که میان ما و آنها سدى ایجاد کنى.)
مردم این سرزمین به ذوالقرنین پیشنهاد کردند که میان آنان و یاجوج و ماجوج سدى ببندد که مانع از تجاوز آنان بشود. ذوالقرنین پیشنهاد آنها را هم پذیرفت.
اینکه این دو قوم یاجوج و ماجوج که بودند؟ نظرات زیادی وجود دارد.
در برخی روایات آمده که از نژاد مغول و از اولاد یافث بن نوح بودند.
در زمین فساد مىکردند. ذو القرنین سدى را که ساخت براى همین بود که راه رخنه آنان را ببندد.
در بعضى روایات دیگر آمده که این قوم از نظر نیروى جسمى و شجاعت به حدى بودهاند که اگر دست شان به حیوانات و یا انسان ها برسد، آنها را قتل عام می کردند.
هر کشت و زرع و یا درختى را از بین می بُردند.
رودها را خشک می کردند.
قوم یاجوج و ماجوج قبل از روز قیامت، ظهور می کنند، سد ذوالقرنین را می شکنند و......
این پیشگویی قرآن به این معناست که نزدیکیهای قیامت قوم یأجوج و مأجوج قدرت مییابند و دارای جمعیتی انبوه میشوند و به همه جا حمله میکنند.
بنابراین قوم یأجوج ومأجوج (که همان مغول هستند) تا قیامت وجود خواهند داشت و در نزدیکیهای قیامت باز قدرت پیدا میکنند و همه جا حمله میکنند.
محل زندگی :
سرزمين های شمالی و مرکزی آسیا
۱- سرزمین های مغولستان
احتمالا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است.
۲- بین کوه های قفقاز میان دریای خزر و دریای سیاه
هم اکنون نیز بقایای دیوار آهنی در این نواحی هست و احتمالاً باید همان سدّ ذوالقرنین باشد.
این اقوام را یونانیان «سکا» مینامیدند و آنها همان قوم «منگوک» یا «منغول» هستند
منبع :
- تاریخ هرودوت،ج1،ص104.
- سایت ویکی پدیا
- سایت تبیان
- تفسیر المیزان، علامه طباطبایی
@ferdosesokhan
آیا یأجوج و ماجوج، همان قوم مغول هستند؟
آیا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است؟
یاجوج و ماجوج یا همان گوک و ماگوک (در عبری: גּוֹג וּמָגוֹג انگلیسی: Gog and Magog)
نام قوم وحشی،خونخوار، فاسد و ستمگر یأجوج و ماجوج در دو جای قرآن کریم آمده است.
قبل از روز قیامت خروج می کنند.
یکی از داستان های جالب قرآنی، داستان یاجوج و ماجوج و مواجه ذوالقرنین با آنهاست.
در آیه 96 انبیاء و در انتهای سوره کهف که درباره ذوالقرنین و سفرهایش سخن گفته می شود.
حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ یأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبٍ ینْسِلُونَ(الأنبیاء/۹۶)
تا آن زمان که «یأجوج» و «مأجوج» گشوده شوند؛ و آنها از هر محل مرتفعی بسرعت عبور میکنند.
".......إِنَّ یَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَیْنَنا وَ بَیْنَهُمْ سَدًّا"
آیات 93 و 94 سوره کهف
(آن گروه به او) گفتند : اى ذو القرنین یاجوج و ماجوج در این سرزمین فساد مىکنند آیا ممکن است ما هزینهاى براى تو قرار دهیم که میان ما و آنها سدى ایجاد کنى.)
مردم این سرزمین به ذوالقرنین پیشنهاد کردند که میان آنان و یاجوج و ماجوج سدى ببندد که مانع از تجاوز آنان بشود. ذوالقرنین پیشنهاد آنها را هم پذیرفت.
اینکه این دو قوم یاجوج و ماجوج که بودند؟ نظرات زیادی وجود دارد.
در برخی روایات آمده که از نژاد مغول و از اولاد یافث بن نوح بودند.
در زمین فساد مىکردند. ذو القرنین سدى را که ساخت براى همین بود که راه رخنه آنان را ببندد.
در بعضى روایات دیگر آمده که این قوم از نظر نیروى جسمى و شجاعت به حدى بودهاند که اگر دست شان به حیوانات و یا انسان ها برسد، آنها را قتل عام می کردند.
هر کشت و زرع و یا درختى را از بین می بُردند.
رودها را خشک می کردند.
قوم یاجوج و ماجوج قبل از روز قیامت، ظهور می کنند، سد ذوالقرنین را می شکنند و......
این پیشگویی قرآن به این معناست که نزدیکیهای قیامت قوم یأجوج و مأجوج قدرت مییابند و دارای جمعیتی انبوه میشوند و به همه جا حمله میکنند.
بنابراین قوم یأجوج ومأجوج (که همان مغول هستند) تا قیامت وجود خواهند داشت و در نزدیکیهای قیامت باز قدرت پیدا میکنند و همه جا حمله میکنند.
محل زندگی :
سرزمين های شمالی و مرکزی آسیا
۱- سرزمین های مغولستان
احتمالا دیوار بزرگ چین، همان سد ذوالقرنین است.
۲- بین کوه های قفقاز میان دریای خزر و دریای سیاه
هم اکنون نیز بقایای دیوار آهنی در این نواحی هست و احتمالاً باید همان سدّ ذوالقرنین باشد.
این اقوام را یونانیان «سکا» مینامیدند و آنها همان قوم «منگوک» یا «منغول» هستند
منبع :
- تاریخ هرودوت،ج1،ص104.
- سایت ویکی پدیا
- سایت تبیان
- تفسیر المیزان، علامه طباطبایی
@ferdosesokhan