ماجراي ورود اولين خطوط تلگراف به ايران
تلگراف در ايران
اولين خطوط تلگراف درايران در زمان نا صرالدين شاه در ايران کشيده شد و اولين مامور تلگراف ايران شخصي به نام عباسعلي خان دنبلي خويي بود .او اولين کسي است که مورس را در ايران ياد گرفت .رئيس تلگراف خانه کرمان و سپس خوي بود .مردم داري و ايمان او بين مردم از او چهر ه ي محبوب ساخته بود و مردم خوي در مرگ او عزاداري کردند .
هنگامي که او مامور تلگراف خانه سبزوار بود روزي در تماس با تهران و با شخص ناصرالدين شاه در وسط کار ورد و بدل شدن پيام ناگهان صداي اذا ن بلند مي شود عباسعلي خان از پشت دستگاه بلند مي شود تا نماز اول وقت خود را بخواند ومامور حکومت مي گويد :مرد چه مي کني مگر نمي داني شخص اعلي حضرت پشت خط تلگراف است .و منتظر جواب شماست .وقت نماز به اين زودي نخواهد گذشت کارت را انجام بده.عباسعلي خان مي گويد :"در آن صورت وقت فضيلت نماز سر وقت خواهد گذشت "
بلند شده و نمازش را مي خواند .چون جواب تلگراف قطع مي شود نا صرالدين شاه از مامور تلگراف خانه تهران علت را مي پرسد.مامور مي گويد :"آن ور ماموري داريم که بسيار خشکه مقدس است براي خواندن نماز بلند شده و رفته نمازش را بخواند .
ناصرالدين شاه به جاي ناراحت شدن مي گويد :"عمله دولت (کارمند دولت ) بايد مثل او باشد تشويقش کنيد .وقتي پاي دستگاه برگشت اول خوشحالي ما را به او ابلاغ کنيد بعدا هم 50تومان به او جايزه دهيد .
ناصرالدين شاه اولين تلگراف ايران را به مشهد خطاب به امام رضا (ع) مخابره کرد .شاهي که آخرين نفس را نيز در کنار ضريح شاه عبدالعظيم کشيد نخستين پيام را نيز به امام رضا(ع) فرستاد.
شعار پست خانه آمريکااين جمله معروف هرودوت در باره پست ايران در زمان داريوش کبير است که گفته بود :"نه برف ،نه باران ، و نه هيچ چيز ديگر پيک هاي ايراني را از حرکت باز نمي دارد .
خطوط تلگراف درايران
خطوط تلگراف درايران در سال ۱۲۳۴ شمسي، يعني ۱۴ سال پس از مخابره اولين پيام تلگرافي ساموئل مورس، ميان مدرسه دارالفنون و کاخ گلستان برقرار شد که مخابرهاي آزمايشي بود، نخستين جملهاي که مخابره شده بود، اين بود: «منت خداي را عزّ وجلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزيد نعمت …»
تلگراف از ۱۲۳۵ شمسي، و در پي انتشار اخبار و اطلاعات مربوط به آن در روزنامه وقايع اتفاقيّه ، در ايران شناخته شد، در تمامي اين گزارشها براي سيم و دستگاه تلگراف از تعابيري چون چرخ الماس ، چرخ آتشي ، سيم آهن ، راه سيم آهن ، چرخ صاعقه و سيم صاعقه استفاده شده است. شکل فرنگي اين واژه ظاهراً در ۱۲۳۶ به صورت «تلغراف » به زبان فارسي راه يافت.
يک سال بعد، کرشش اتريشي (معلم کل توپخانه در دارالفنون )، با نظارت و اهتمام عليقلي ميرزا اعتضادالسلطنه (رئيس کل دارالفنون )، از عمارت سلطنتي (کاخ گلستان ) به باغ لالهزار سيم تلگراف کشيد که اجراي موفقيتآميز آن ، منجر به گسترش خطوط تلگراف تا سلطانيه و زنجان در ۱۲۳۷ شد. در سال ۱۲۳۹ خطوط تلگراف تا شميران و تبريز امتداد يافت و در ۱۲۴۱، خط تلگراف تهران ـ گيلان نيز به کار افتاد.
منبع: سایت اخبار خراسان
@ferdosesokhan
تلگراف در ايران
اولين خطوط تلگراف درايران در زمان نا صرالدين شاه در ايران کشيده شد و اولين مامور تلگراف ايران شخصي به نام عباسعلي خان دنبلي خويي بود .او اولين کسي است که مورس را در ايران ياد گرفت .رئيس تلگراف خانه کرمان و سپس خوي بود .مردم داري و ايمان او بين مردم از او چهر ه ي محبوب ساخته بود و مردم خوي در مرگ او عزاداري کردند .
هنگامي که او مامور تلگراف خانه سبزوار بود روزي در تماس با تهران و با شخص ناصرالدين شاه در وسط کار ورد و بدل شدن پيام ناگهان صداي اذا ن بلند مي شود عباسعلي خان از پشت دستگاه بلند مي شود تا نماز اول وقت خود را بخواند ومامور حکومت مي گويد :مرد چه مي کني مگر نمي داني شخص اعلي حضرت پشت خط تلگراف است .و منتظر جواب شماست .وقت نماز به اين زودي نخواهد گذشت کارت را انجام بده.عباسعلي خان مي گويد :"در آن صورت وقت فضيلت نماز سر وقت خواهد گذشت "
بلند شده و نمازش را مي خواند .چون جواب تلگراف قطع مي شود نا صرالدين شاه از مامور تلگراف خانه تهران علت را مي پرسد.مامور مي گويد :"آن ور ماموري داريم که بسيار خشکه مقدس است براي خواندن نماز بلند شده و رفته نمازش را بخواند .
ناصرالدين شاه به جاي ناراحت شدن مي گويد :"عمله دولت (کارمند دولت ) بايد مثل او باشد تشويقش کنيد .وقتي پاي دستگاه برگشت اول خوشحالي ما را به او ابلاغ کنيد بعدا هم 50تومان به او جايزه دهيد .
ناصرالدين شاه اولين تلگراف ايران را به مشهد خطاب به امام رضا (ع) مخابره کرد .شاهي که آخرين نفس را نيز در کنار ضريح شاه عبدالعظيم کشيد نخستين پيام را نيز به امام رضا(ع) فرستاد.
شعار پست خانه آمريکااين جمله معروف هرودوت در باره پست ايران در زمان داريوش کبير است که گفته بود :"نه برف ،نه باران ، و نه هيچ چيز ديگر پيک هاي ايراني را از حرکت باز نمي دارد .
خطوط تلگراف درايران
خطوط تلگراف درايران در سال ۱۲۳۴ شمسي، يعني ۱۴ سال پس از مخابره اولين پيام تلگرافي ساموئل مورس، ميان مدرسه دارالفنون و کاخ گلستان برقرار شد که مخابرهاي آزمايشي بود، نخستين جملهاي که مخابره شده بود، اين بود: «منت خداي را عزّ وجلّ که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزيد نعمت …»
تلگراف از ۱۲۳۵ شمسي، و در پي انتشار اخبار و اطلاعات مربوط به آن در روزنامه وقايع اتفاقيّه ، در ايران شناخته شد، در تمامي اين گزارشها براي سيم و دستگاه تلگراف از تعابيري چون چرخ الماس ، چرخ آتشي ، سيم آهن ، راه سيم آهن ، چرخ صاعقه و سيم صاعقه استفاده شده است. شکل فرنگي اين واژه ظاهراً در ۱۲۳۶ به صورت «تلغراف » به زبان فارسي راه يافت.
يک سال بعد، کرشش اتريشي (معلم کل توپخانه در دارالفنون )، با نظارت و اهتمام عليقلي ميرزا اعتضادالسلطنه (رئيس کل دارالفنون )، از عمارت سلطنتي (کاخ گلستان ) به باغ لالهزار سيم تلگراف کشيد که اجراي موفقيتآميز آن ، منجر به گسترش خطوط تلگراف تا سلطانيه و زنجان در ۱۲۳۷ شد. در سال ۱۲۳۹ خطوط تلگراف تا شميران و تبريز امتداد يافت و در ۱۲۴۱، خط تلگراف تهران ـ گيلان نيز به کار افتاد.
منبع: سایت اخبار خراسان
@ferdosesokhan
تكم گرداني؛ یادگاری از گذشتگان
یکی از رسم های پيشواز از ایام نوروز، رسم «تَکَم گرداني» است. تَکَم گرداني يكي از آيين هاي منطقه اي (حوزه فرهنگي آذری زبانان در استان هاي آذربايجان غربي، شرقي، اردبيل، زنجان، مناطق آذری نشین قزوین، همدان و... است كه معمولاً ما بين دو چهارشنبه آخر سال و به استناد روايات محلي هم پس از تحويل سال و بهعنوان آیینهای پیشبهاری انجام مي شده است.
«تکم» یا به عبارتی «تکه taka» در زبان آذری به معنی بُز نَر بالغ است كه پيشرو رمه گوسفندان بوده و «م» ضمير متصل به آن است كه در مجموع معني «تكه من» را مي دهد.
بُز در اساطیر ایرانی نمادی از باروری و حامل نشانههای باروری و حیات دوباره است که نوید فرارسیدن بهار را می دهد
تکم گردانی یک آیین تکنفره بوده که عروسکگردانی به نام تکم چی عروسک چوبی را میرقصانده و آرزوی سلامت و خیر و برکت میکرده و به اهالی منطقه مژده بهار را میداده است به این صورت که تکم چی به اتفاق همراه خود (توربا چَكن/ توبره کش) وارد روستا شده و از یک سوی ده، شروع به اجرای مراسم می کرد. روستايیان و بچه ها دنبال آن ها به راه می افتادند و به اتفاق کوچه به کوچه و منزل به منزل روستا را می گشتند. تکم چی در حالی که بز نمادين چوبین (تَکَه) را مي رقصاند. صدای زنگوله و اصابت پاهاي ثابت آن به سطح تخته همراه با سرودن اشعار دلنشین، حالت خاصی به نحوه اجرای این مراسم می داد. تکم چی ها با خواندن این اشعار به نوبت مقابل یک یک منازل می ایستادند و کدبانوی منزل در را بر روی آن ها می گشود و طبق رسم معمول مقداری قند، چای، بلغور، نان، روغن یا مبلغی پول و... به ایشان داده و راهی شان می کردند. نهایتا" مواد جمع آوری شده را بین خود تقسیم کرده و به این ترتیب براي مدتي مایحتاج خود را تامین می کردند.
خوشبختانه این آیین هم در سال 91 ثبت ملی شده و خوشحالیم از اینکه بالاخره با ثبت میراث فرهنگی آن مناطق موظف شدند در تداوم و بقای این آیین تلاش کنند. امیدواریم با توجه به اینکه رقبای زیادی در کشورهای اطراف چون آذربایجان دارد، به ثبت جهانی یونسکو برسد.
مطلب برگرفته از: کانال تاج (تاریخی، اجتماعی و جغرافیایی)
@ferdosesokhan
یکی از رسم های پيشواز از ایام نوروز، رسم «تَکَم گرداني» است. تَکَم گرداني يكي از آيين هاي منطقه اي (حوزه فرهنگي آذری زبانان در استان هاي آذربايجان غربي، شرقي، اردبيل، زنجان، مناطق آذری نشین قزوین، همدان و... است كه معمولاً ما بين دو چهارشنبه آخر سال و به استناد روايات محلي هم پس از تحويل سال و بهعنوان آیینهای پیشبهاری انجام مي شده است.
«تکم» یا به عبارتی «تکه taka» در زبان آذری به معنی بُز نَر بالغ است كه پيشرو رمه گوسفندان بوده و «م» ضمير متصل به آن است كه در مجموع معني «تكه من» را مي دهد.
بُز در اساطیر ایرانی نمادی از باروری و حامل نشانههای باروری و حیات دوباره است که نوید فرارسیدن بهار را می دهد
تکم گردانی یک آیین تکنفره بوده که عروسکگردانی به نام تکم چی عروسک چوبی را میرقصانده و آرزوی سلامت و خیر و برکت میکرده و به اهالی منطقه مژده بهار را میداده است به این صورت که تکم چی به اتفاق همراه خود (توربا چَكن/ توبره کش) وارد روستا شده و از یک سوی ده، شروع به اجرای مراسم می کرد. روستايیان و بچه ها دنبال آن ها به راه می افتادند و به اتفاق کوچه به کوچه و منزل به منزل روستا را می گشتند. تکم چی در حالی که بز نمادين چوبین (تَکَه) را مي رقصاند. صدای زنگوله و اصابت پاهاي ثابت آن به سطح تخته همراه با سرودن اشعار دلنشین، حالت خاصی به نحوه اجرای این مراسم می داد. تکم چی ها با خواندن این اشعار به نوبت مقابل یک یک منازل می ایستادند و کدبانوی منزل در را بر روی آن ها می گشود و طبق رسم معمول مقداری قند، چای، بلغور، نان، روغن یا مبلغی پول و... به ایشان داده و راهی شان می کردند. نهایتا" مواد جمع آوری شده را بین خود تقسیم کرده و به این ترتیب براي مدتي مایحتاج خود را تامین می کردند.
خوشبختانه این آیین هم در سال 91 ثبت ملی شده و خوشحالیم از اینکه بالاخره با ثبت میراث فرهنگی آن مناطق موظف شدند در تداوم و بقای این آیین تلاش کنند. امیدواریم با توجه به اینکه رقبای زیادی در کشورهای اطراف چون آذربایجان دارد، به ثبت جهانی یونسکو برسد.
مطلب برگرفته از: کانال تاج (تاریخی، اجتماعی و جغرافیایی)
@ferdosesokhan
✳️ توضیحات لازم درباره ی شیوه ی پذیرش صرفاً بر اساس سوابق تحصیلی(۸۵% کد رشته محل های تحصیلی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی) جهت مهر سال ۱۳۹۸
🔺دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شده است.
۱- فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
۲- هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام ۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید. (صفحه ۱۷۸ دفترچه)
۳- هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد ۱۰۰ کد رشته محل را انتخاب و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
۴- تمامی دانش آموزان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی ( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
۵- هر داوطلب می تواند بدون توجه به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی، کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت علاقه مندی انتخاب نماید. (شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته).
🔺به عنوان مثال: یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هر پنج گروه را انتخاب نماید. مثلاً یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
۶- در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیرانتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پرمتقاضی و پرطرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
۷- رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی(رشته های پزشکی و پیراپزشکی) و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون می باشند ( ۱۵% کد رشته محل ها) و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتماً در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
۸- داوطلبان در این مرحله نیازی به پرداخت هزینه ندارند.
۹- ۲۰درصد ظرفیت این نوع پذیرش روزانه و ۵۰% ظرفیت شبانه است. اما بیشتر ظرفیت شهریه پردازها به پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی اختصاص دارد.
۱۰- رشته های دانشگاه آزاد در این مجموعه رشته ها نیستند.در حال حاضر رشته های این دانشگاه به شورای گسترش دانشگاه ها برای تایید ارسال شده است که پس از تایید تا تاریخ ۲۰ اسفند به این مجموعه اضافه می شود.
۱۱- دانشگاه ها از ۶ شهریور ۹۸ سیستم پذیرش را می بندند و سیستم پردازش را آغاز می کنند و در آن زمان بر اساس سوابق تحصیلی و معدل دیپلم و تمامی ضوابط و سهمیه های قانونی پذیرش مشروط را انجام می دهند. سپس با داوطلب تماس می گیرند و در نهایت داوطلب مختار است بین پذیرش با آزمون یا بدون آزمون تصمیم بگیرد و در این زمان هزینه ثبت نام را در دانشگاه مورد نظر پرداخت کند.
@ferdosesokhan
🔺دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شده است.
۱- فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
۲- هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام ۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید. (صفحه ۱۷۸ دفترچه)
۳- هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد ۱۰۰ کد رشته محل را انتخاب و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
۴- تمامی دانش آموزان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی ( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
۵- هر داوطلب می تواند بدون توجه به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی، کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت علاقه مندی انتخاب نماید. (شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته).
🔺به عنوان مثال: یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هر پنج گروه را انتخاب نماید. مثلاً یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
۶- در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیرانتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پرمتقاضی و پرطرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
۷- رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی(رشته های پزشکی و پیراپزشکی) و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون می باشند ( ۱۵% کد رشته محل ها) و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتماً در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
۸- داوطلبان در این مرحله نیازی به پرداخت هزینه ندارند.
۹- ۲۰درصد ظرفیت این نوع پذیرش روزانه و ۵۰% ظرفیت شبانه است. اما بیشتر ظرفیت شهریه پردازها به پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی اختصاص دارد.
۱۰- رشته های دانشگاه آزاد در این مجموعه رشته ها نیستند.در حال حاضر رشته های این دانشگاه به شورای گسترش دانشگاه ها برای تایید ارسال شده است که پس از تایید تا تاریخ ۲۰ اسفند به این مجموعه اضافه می شود.
۱۱- دانشگاه ها از ۶ شهریور ۹۸ سیستم پذیرش را می بندند و سیستم پردازش را آغاز می کنند و در آن زمان بر اساس سوابق تحصیلی و معدل دیپلم و تمامی ضوابط و سهمیه های قانونی پذیرش مشروط را انجام می دهند. سپس با داوطلب تماس می گیرند و در نهایت داوطلب مختار است بین پذیرش با آزمون یا بدون آزمون تصمیم بگیرد و در این زمان هزینه ثبت نام را در دانشگاه مورد نظر پرداخت کند.
@ferdosesokhan
تضاد و ویژگی های ان
1.در زبان فارسی کلمات متضاد کاربرد فراوان و ساختارهای متفاو تی دارند که چون به طور تجربی از کودکی با آنها مأنوس بوده ایم هنگام یافتن یا کاربرد آنها کمتر دچار درنگ با لغزش و خطا میشویم! ولی هنگام آموزش به غیر فارسی زبانان گاهی با مشکل رو به رو ميشو یم
2- در تشخیص وازگان، متضاد، کاربرد اهل ابان اولین و مهمترین معیار و محک است؛ زیرا ممکن است، در بین اهل بیان جفت واژگانی به عنوان متضاد به کار روند که برای غیر اهل زبان تشخیص تضاد آن ممکن نباشد. در اینگونه واژگان در ظاهر لفظ و معنای واژه هیچگونه تضادي دیده نميشود و فقط معيار اهل زيانند
3- ساختمان واژگان متضاد از قانون و نظام خاصی پیروی نمی کند. اگر چه برخی از ساختارهای آن قیاسی است و میتواند الگوي مشخصی داشته باشد اما در اکثر موارد اینگونه نیست و حالت سماعی دارد
4 متضادهای سماعی سه دسته اند، متضادهایی که یک جزء ثابت دارند، متضادهایی که هر دو جزء شان متغیر است و متضاد های ترکیبی که نوع اخیر خود به دو دسته همراه با واو عطف و بدون واو عطف قابل تقسيم اند
. 5- كلمات متضاد باید در تمام مشخصه ها با هم یکسان باشند به جز یک مشخصه. پس اگر جفت واژگانی در بیش از یک مشخصه با هم اختلاف داشته باشند نمی توانند با هم رابطه ضدیت برقرار نمایند
6. رابطه تضاد اعم از نفي است. به عبارتي تمام كلمات منفي با هم رابطة ضديت دارند اما تمام اضداد نمی توانند رابطة نفی برقرار کنند. رابطة تضاد و نفي عموم و خصوص مطلق است
7. برخی از جفت وازه های متضاد تحت تاثیر زبان عربی ساخته شده اند. مثلا در زبان عربی ساختار اسم فاعل" و "اسم مفعول" می توانند نسبت به هم ضديث داشته باشند. مثل "ظالم" و "مظلوم". اما در همین ساختار واژه هایی هستند که رابطه ضدیت را نمی رساند. مثل "عالم " که ضد آن معلوم نيست؛ بلكه "جاهل" است
8- در ساختار کلمات مشتق که از قانون و نظام خاصی برای ساخت واژگان متضاد پیروی می شود، تمام وندهایی که در ساختمان اضداد به کار می رود پیشوند است و در بررسی های انجام شده "ميانوند یا پسوند ديده نشده است.
9 در ساختمان کلمات مشتق هنگام ساخت متضاد گاهی تکواژ آزاد آن تکرار می شود و تكواز وابسته آن متغیر است و گاهی برعکس تكواز وابسته تکرار می شود و تکواژ ازاد به عنوان ضد آورده می شود
10.تمام کلماتی که در دستور زبان با هم رابطه تضاد دارند، می توانند در بديع نبز آرایه تضاد و مطابقه داشته باشند اما تمام آنچه در بديع و در میان بدیع شناسان می توانند با هم مطابقه داشته باشند در دستور زبان نمی توانند رابطة تضاد با هم داشته باشند. مثل تضاد چهار عنصر در پدیع که در دستور زبان دستور نویسان تضادی بین آنها قائل نیستند
11.در برخی از ساختارهای مرکب که کلمه از دو تکواژ معنی دار تشکیل شده، می تواند واژهاي مشتق به عنوان ضد آن در نظر گرفته شود. برعکس این امر نیز صادق است؛ یعنی واژه های مشتق که ضدی مركب داشته باشد
12.جفت واژه های متضاد باید حتما از یک زبان باشند، نمی توان ضد كلمه ای را به زبان دیگر بیان کرد. مثل موت و زندگی .
13.گاهی اضداد در کنار هم به عنوان واژه ای جدید در دایره واژگان زبان به زندگی خود ادامه می دهند و کم کم حالت یک کلمه را می گیرند.
منبع :دکتر محمد رضایوسفی
@ferdosesokhan
1.در زبان فارسی کلمات متضاد کاربرد فراوان و ساختارهای متفاو تی دارند که چون به طور تجربی از کودکی با آنها مأنوس بوده ایم هنگام یافتن یا کاربرد آنها کمتر دچار درنگ با لغزش و خطا میشویم! ولی هنگام آموزش به غیر فارسی زبانان گاهی با مشکل رو به رو ميشو یم
2- در تشخیص وازگان، متضاد، کاربرد اهل ابان اولین و مهمترین معیار و محک است؛ زیرا ممکن است، در بین اهل بیان جفت واژگانی به عنوان متضاد به کار روند که برای غیر اهل زبان تشخیص تضاد آن ممکن نباشد. در اینگونه واژگان در ظاهر لفظ و معنای واژه هیچگونه تضادي دیده نميشود و فقط معيار اهل زيانند
3- ساختمان واژگان متضاد از قانون و نظام خاصی پیروی نمی کند. اگر چه برخی از ساختارهای آن قیاسی است و میتواند الگوي مشخصی داشته باشد اما در اکثر موارد اینگونه نیست و حالت سماعی دارد
4 متضادهای سماعی سه دسته اند، متضادهایی که یک جزء ثابت دارند، متضادهایی که هر دو جزء شان متغیر است و متضاد های ترکیبی که نوع اخیر خود به دو دسته همراه با واو عطف و بدون واو عطف قابل تقسيم اند
. 5- كلمات متضاد باید در تمام مشخصه ها با هم یکسان باشند به جز یک مشخصه. پس اگر جفت واژگانی در بیش از یک مشخصه با هم اختلاف داشته باشند نمی توانند با هم رابطه ضدیت برقرار نمایند
6. رابطه تضاد اعم از نفي است. به عبارتي تمام كلمات منفي با هم رابطة ضديت دارند اما تمام اضداد نمی توانند رابطة نفی برقرار کنند. رابطة تضاد و نفي عموم و خصوص مطلق است
7. برخی از جفت وازه های متضاد تحت تاثیر زبان عربی ساخته شده اند. مثلا در زبان عربی ساختار اسم فاعل" و "اسم مفعول" می توانند نسبت به هم ضديث داشته باشند. مثل "ظالم" و "مظلوم". اما در همین ساختار واژه هایی هستند که رابطه ضدیت را نمی رساند. مثل "عالم " که ضد آن معلوم نيست؛ بلكه "جاهل" است
8- در ساختار کلمات مشتق که از قانون و نظام خاصی برای ساخت واژگان متضاد پیروی می شود، تمام وندهایی که در ساختمان اضداد به کار می رود پیشوند است و در بررسی های انجام شده "ميانوند یا پسوند ديده نشده است.
9 در ساختمان کلمات مشتق هنگام ساخت متضاد گاهی تکواژ آزاد آن تکرار می شود و تكواز وابسته آن متغیر است و گاهی برعکس تكواز وابسته تکرار می شود و تکواژ ازاد به عنوان ضد آورده می شود
10.تمام کلماتی که در دستور زبان با هم رابطه تضاد دارند، می توانند در بديع نبز آرایه تضاد و مطابقه داشته باشند اما تمام آنچه در بديع و در میان بدیع شناسان می توانند با هم مطابقه داشته باشند در دستور زبان نمی توانند رابطة تضاد با هم داشته باشند. مثل تضاد چهار عنصر در پدیع که در دستور زبان دستور نویسان تضادی بین آنها قائل نیستند
11.در برخی از ساختارهای مرکب که کلمه از دو تکواژ معنی دار تشکیل شده، می تواند واژهاي مشتق به عنوان ضد آن در نظر گرفته شود. برعکس این امر نیز صادق است؛ یعنی واژه های مشتق که ضدی مركب داشته باشد
12.جفت واژه های متضاد باید حتما از یک زبان باشند، نمی توان ضد كلمه ای را به زبان دیگر بیان کرد. مثل موت و زندگی .
13.گاهی اضداد در کنار هم به عنوان واژه ای جدید در دایره واژگان زبان به زندگی خود ادامه می دهند و کم کم حالت یک کلمه را می گیرند.
منبع :دکتر محمد رضایوسفی
@ferdosesokhan
با رمزگذاری تاریخ ادبیات میتونید خیلی راحت مطالب رو حفظ کنید !
خواجه عبدالله انصاری : کر را مزن (کنزالسالکین-رساله ی دل و جان-رسایل-الهی نامه-مناجات نامه-زادالعارفین-نصایح).
نظامی گنجه ای : ملخ ها (مخزن الاسرار-لیلی و مجنون-خسرو و شیرین-هفت پیکر-اسکندرنامه.
عباس خلیلی: آرا (انتقام-روزگار سیاه-انسان واسرار شب).
بزرگ علوی: میرزا سالاری از چمدان که حاوی نامه ها و ورق پاره های زندان بود همانند چشم هایش مراقبت می کرد.
سیمین دانشور در جزیره ی سرگردانی با کتاب سووشون، آتش را خاموش می کرد.
فرانتس فانون : سواد (سال پنجم الجزایر - واپسین دم استعمار - انقلاب آفریقا - دوزخیان روی زمین).
ویکتور هوگو: در تاریخ یک جنایت آن مرد گوژپشت بی نوا که در کلیسا می خندد، کارگر دریاست (تاریخ یک جنایت-مردی که می خندد-گوژپشت نتردام-بینوایان-کلیسای نتردام پاریس-کارگران دریا).
دکتر ندوشن روزها به آواها و ایماها و صفیر سیمرغ گوش می کرد و جام جهان بین را می نگریست.
مهدی اخوان ثالث : یک روز زمستونی توی حیاط زندون، از اوستا ارغنون(مثلا اسم یه نفره!)درباره آخر شاهنامه می پرسید).
محمدرضا شفیعی کدکنی: آدم باش(از زبان برگ-در کوچه باغ های نیشابور-مثل درخت در شب باران-بوی جوی مولیان-از بودن و سرودن-شبخوانی).
هوشنگ ابتهاج: هوشنگ شب، گیر داده بود که مشق های نغمه رو توی سراب بنویسه.
پیر لوتی، کتابی را به سوی اصفهان برد تا خلیج فارس و خزر را ببیند.
ویلیام شکسپیر : شاهم (شاه لیر-اتللو-هملت-مکبث).
سیاوش کسرایی : آخ آب (آرش-خانگی-از قرق تا خروسخوان-با دماوند خاموش).
عبید زاکانی: مار (موش و گربه-اخلاق الاشرف-رساله ی دلگشا).
چارلز دیکنز: دیوید کاپرفیلد، آرزوهای بزرگی داشت، به همین خاطر به دو شهر بزرگ سفر کرد.
هراتی در آسمان سبز،از این ستاره تا آن ستاره پرید تا دری به خانه ی خورشید باز کند.
سعدی شیرازی: بگم؟؟؟خخخ(بوستان-گلستان-مجالس پنج گانه)
محمدعلی جمال زاده: یکی بود یکی نبود،یه دارالمجانین بود که توش دیوونه های هفت کشور جمع بودن،همشون هم سروته یه کرباس بودن و فرق بین تلخ و شیرین رو نمی فهمیدن.یه روز نامه ای از راه آبی رسید که توش درمورد بچه های ریش دار بود.نامه از شورآباد بود.قصه ما به سر رسید.
@ferdosesokhan
خواجه عبدالله انصاری : کر را مزن (کنزالسالکین-رساله ی دل و جان-رسایل-الهی نامه-مناجات نامه-زادالعارفین-نصایح).
نظامی گنجه ای : ملخ ها (مخزن الاسرار-لیلی و مجنون-خسرو و شیرین-هفت پیکر-اسکندرنامه.
عباس خلیلی: آرا (انتقام-روزگار سیاه-انسان واسرار شب).
بزرگ علوی: میرزا سالاری از چمدان که حاوی نامه ها و ورق پاره های زندان بود همانند چشم هایش مراقبت می کرد.
سیمین دانشور در جزیره ی سرگردانی با کتاب سووشون، آتش را خاموش می کرد.
فرانتس فانون : سواد (سال پنجم الجزایر - واپسین دم استعمار - انقلاب آفریقا - دوزخیان روی زمین).
ویکتور هوگو: در تاریخ یک جنایت آن مرد گوژپشت بی نوا که در کلیسا می خندد، کارگر دریاست (تاریخ یک جنایت-مردی که می خندد-گوژپشت نتردام-بینوایان-کلیسای نتردام پاریس-کارگران دریا).
دکتر ندوشن روزها به آواها و ایماها و صفیر سیمرغ گوش می کرد و جام جهان بین را می نگریست.
مهدی اخوان ثالث : یک روز زمستونی توی حیاط زندون، از اوستا ارغنون(مثلا اسم یه نفره!)درباره آخر شاهنامه می پرسید).
محمدرضا شفیعی کدکنی: آدم باش(از زبان برگ-در کوچه باغ های نیشابور-مثل درخت در شب باران-بوی جوی مولیان-از بودن و سرودن-شبخوانی).
هوشنگ ابتهاج: هوشنگ شب، گیر داده بود که مشق های نغمه رو توی سراب بنویسه.
پیر لوتی، کتابی را به سوی اصفهان برد تا خلیج فارس و خزر را ببیند.
ویلیام شکسپیر : شاهم (شاه لیر-اتللو-هملت-مکبث).
سیاوش کسرایی : آخ آب (آرش-خانگی-از قرق تا خروسخوان-با دماوند خاموش).
عبید زاکانی: مار (موش و گربه-اخلاق الاشرف-رساله ی دلگشا).
چارلز دیکنز: دیوید کاپرفیلد، آرزوهای بزرگی داشت، به همین خاطر به دو شهر بزرگ سفر کرد.
هراتی در آسمان سبز،از این ستاره تا آن ستاره پرید تا دری به خانه ی خورشید باز کند.
سعدی شیرازی: بگم؟؟؟خخخ(بوستان-گلستان-مجالس پنج گانه)
محمدعلی جمال زاده: یکی بود یکی نبود،یه دارالمجانین بود که توش دیوونه های هفت کشور جمع بودن،همشون هم سروته یه کرباس بودن و فرق بین تلخ و شیرین رو نمی فهمیدن.یه روز نامه ای از راه آبی رسید که توش درمورد بچه های ریش دار بود.نامه از شورآباد بود.قصه ما به سر رسید.
@ferdosesokhan
عناوین "ثقه الاسلام" ، "حجت الاسلام"، "آیت الله" و ... از کجا آمده اند؟
القابی مانند "حجت الاسلام" و "آیت الله" و ... سابقهای طولانی ندارند و از حدود صدوپنجاه سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. این عناوین، عنوانهای رسمی و اعطایی نیستند بلکه بیشتر جنبه عرفی دارند. لکن می توان یک تقسیمبندی کلی برای آنها تعیین کرد:
۱. ثقهالاسلام: به معنی«مورد وثوق و اطمینان برای اسلام» است. این عنوان برای نخستین بار در سده ۴ قمری برای محمد بن یعقوب کلینی به کار رفت. محمد بن یعقوب کلینی در نزد همه طوائف اسلامی مقبول بود یعنی شیعه و سنی به او مراجعه می کردند و روی همین اصل به ثقه الاسلام شهرت یافت اما امروزه این عنوان به کسانی اطلاق میشود که به تازگی به کسوت طلبگی در آمدهاند و حتی لباس روحانی هم به تن ندارند.
۲. حجت الاسلام : به معنی «دلیل و برهان اسلام»؛ از لقب "حجت الاسلام و المسلمین" مقداری پایینتر است و به کسانی که تازه از مرحله ثقهالاسلامی ارتقا پیدا کرده و ملبس به لباس روحانیت شدهاند اطلاق میشود. جالب آنکه عنوان «حجه الاسلام» برای نخستین بار برای فیلسوف بزرگ امام محمد غزالی به کار رفته بود.
۳. حجتالاسلام والمسلمین : به معنی «دلیل و برهان و راهنمای اسلام و مسلمین»؛ به اکثریت قشر روحانی اطلاق میشود که لباس روحانیت به تن دارند، مراحل مقدماتی تحصیلات حوزوی را گذراندهاند و در سطوح عالیه دروس حوزوی نیز یا مشغول به تحصیلند و یا آن را به اتمام رساندهاند ولی به درجه اجتهاد نائل نگردیدهاند.
۴. آیت الله: در سده هشت هجری قمری عنوان علامه و "آیت الله" برای حسن بن یوسف حلی به کار رفت که معروف به علامه حلی است تا قرن چهاردهم هجری، فقط علامه حلی را آیت الله می نامیدند. در اوایل قرن چهاردهم هجری نخستین بار سید محمدمهدی بحرالعلوم آیت الله خوانده شد. چند دهه پس از آن شیخ مرتضی انصاری و سید محمدحسن شیرازی آیت الله خوانده شدند. مورخان مشروطه، «آیت الله» را بر آخوند ملا کاظم خراسانی و دیگران اطلاق کردند. پیش از این همه مراجع را حجه الاسلام می نامیدند. امروزه به روحانیونی گفته میشود که سطوح عالی حوزوی را به اتمام رسانده و در یک یا چند باب فقهی صاحبنظر شدهاند و به اصطلاح به درجه اجتهاد رسیدهاند. این افراد در فروع دین مجاز به تقلید از مرجع تقلید نیستند و باید از خودشان تقلید کنند اما کسی هم نمیتواند از آنان تقلید کند.
۵. آیت الله العظمی: پس از تشکیل حوزه علمیه قم توسط شیخ عبدالکریم حائری، شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، آیت الله لقب یافتند و به تدریج معدودی از آنها آیت الله العظمی نامیده شدند. امروزه مقصود از اصطلاح "آیت الله العظمی" علمایی هستند که مدتی پس از رسیدن به درجه اجتهاد، به مقام مرجعیت شیعه میرسند و به عنوان مرجع تقلید شناخته میشوند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
القابی مانند "حجت الاسلام" و "آیت الله" و ... سابقهای طولانی ندارند و از حدود صدوپنجاه سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. این عناوین، عنوانهای رسمی و اعطایی نیستند بلکه بیشتر جنبه عرفی دارند. لکن می توان یک تقسیمبندی کلی برای آنها تعیین کرد:
۱. ثقهالاسلام: به معنی«مورد وثوق و اطمینان برای اسلام» است. این عنوان برای نخستین بار در سده ۴ قمری برای محمد بن یعقوب کلینی به کار رفت. محمد بن یعقوب کلینی در نزد همه طوائف اسلامی مقبول بود یعنی شیعه و سنی به او مراجعه می کردند و روی همین اصل به ثقه الاسلام شهرت یافت اما امروزه این عنوان به کسانی اطلاق میشود که به تازگی به کسوت طلبگی در آمدهاند و حتی لباس روحانی هم به تن ندارند.
۲. حجت الاسلام : به معنی «دلیل و برهان اسلام»؛ از لقب "حجت الاسلام و المسلمین" مقداری پایینتر است و به کسانی که تازه از مرحله ثقهالاسلامی ارتقا پیدا کرده و ملبس به لباس روحانیت شدهاند اطلاق میشود. جالب آنکه عنوان «حجه الاسلام» برای نخستین بار برای فیلسوف بزرگ امام محمد غزالی به کار رفته بود.
۳. حجتالاسلام والمسلمین : به معنی «دلیل و برهان و راهنمای اسلام و مسلمین»؛ به اکثریت قشر روحانی اطلاق میشود که لباس روحانیت به تن دارند، مراحل مقدماتی تحصیلات حوزوی را گذراندهاند و در سطوح عالیه دروس حوزوی نیز یا مشغول به تحصیلند و یا آن را به اتمام رساندهاند ولی به درجه اجتهاد نائل نگردیدهاند.
۴. آیت الله: در سده هشت هجری قمری عنوان علامه و "آیت الله" برای حسن بن یوسف حلی به کار رفت که معروف به علامه حلی است تا قرن چهاردهم هجری، فقط علامه حلی را آیت الله می نامیدند. در اوایل قرن چهاردهم هجری نخستین بار سید محمدمهدی بحرالعلوم آیت الله خوانده شد. چند دهه پس از آن شیخ مرتضی انصاری و سید محمدحسن شیرازی آیت الله خوانده شدند. مورخان مشروطه، «آیت الله» را بر آخوند ملا کاظم خراسانی و دیگران اطلاق کردند. پیش از این همه مراجع را حجه الاسلام می نامیدند. امروزه به روحانیونی گفته میشود که سطوح عالی حوزوی را به اتمام رسانده و در یک یا چند باب فقهی صاحبنظر شدهاند و به اصطلاح به درجه اجتهاد رسیدهاند. این افراد در فروع دین مجاز به تقلید از مرجع تقلید نیستند و باید از خودشان تقلید کنند اما کسی هم نمیتواند از آنان تقلید کند.
۵. آیت الله العظمی: پس از تشکیل حوزه علمیه قم توسط شیخ عبدالکریم حائری، شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، آیت الله لقب یافتند و به تدریج معدودی از آنها آیت الله العظمی نامیده شدند. امروزه مقصود از اصطلاح "آیت الله العظمی" علمایی هستند که مدتی پس از رسیدن به درجه اجتهاد، به مقام مرجعیت شیعه میرسند و به عنوان مرجع تقلید شناخته میشوند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
دربارهی تاریخ برگزاری جشن باستانی سپندارمذگان، پرسشهای فراوانی میشود. معمولا هممیهنان میپرسند، بالاخره این روز در ۲۹_بهمن قرار دارد یا ۵_اسفند؟!
برای پاسخ به این پرسش باید به تحولات گاهشماری ایرانی در طول تاریخ توجه کرد.
در واقع این روز در پنجم اسفند ماه (سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه) گاهشماری ایرانی قرار دارد.
اما ما یک گاهشماری یزدگردی داریم و یک گاهشماری رسمی کنونی.
در گاهشماری ایرانی هر روز ماه نام خاصی داشته است (روز یکم: اورمزد روز، روز دوم: بهمن روز و...) روز پنجم هم اسپند یا سپندارمذ روز بوده است. وقتی نام روز و نام ماه یکسان میشده، جشن ویژهی آن ماه برگزار میشده است. بنابراین سپندارمذ روز از سپندارمذ (اسفند) ماه میشود جشن سپندارمذگان...
در گاهشماری یزدگردی که البته امروزه رسمی نیست، شش ماه اول سال ۳۰ روزه بودند، در حالی که در گاهشماری رسمی امروز که مشهور به خورشیدی میباشد، شش ماه اول سال ۳١ روزه هستند.
روز گرامیداشت جشن سپندارمذگان بر اساس گاهشماری رسمی، سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری رسمی یعنی همان ۵ اسفند کنونی است.
اگر بخواهیم بر اساس گاهشماری یزدگردی جشن بگیریم، در واقع سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری یزدگردی برابر با ۲۹ بهمن گاهشماری رسمی میشود (یعنی شش روز زود تر)!
در طول تاریخ گاهشماری ایرانی تحولات فراوانی داشته است. از روزگار هخامنشیان که به نظر میرسد گاهشماری اوستایی نو در آن دوران تدوین شد گرفته تا سدههای پس از اسلام، شاهد تحول و دقیقتر شدن و علمیتر شدن گاهشماری هستیم. البته در برخی از سالها به ویژه سدههای نخستین پس از اسلام در گرفتن کبیسه کوتاهی شد.
بنابراین چندان صحیح نیست که بگوییم اگر بر مبنای یکی از گاهشماریها جشن بگیریم به سالروز باستانی آن نزدیک تر است.
به هر حال گاهشماری رسمی کنونی ایران، گاهشماری دقیق و علمی است.
پیشنهاد ما این است که از ۲۹ بهمن تا ۵ اسفند به بهانه اسپندگان شاد باشیم.
لازم به ذکر است که در شبکههای مجازی، پیامی ساخته بودند که سپندارمذگان در ۲۹ آذر قرار دارد که کاملا نادرست و غلط است. به هیچ وجه نباید به آن پیامها توجه کرد.
مطلب برگرفته از: پایگاه و کانال تلگرامی خردگان
@ferdosesokhan
برای پاسخ به این پرسش باید به تحولات گاهشماری ایرانی در طول تاریخ توجه کرد.
در واقع این روز در پنجم اسفند ماه (سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه) گاهشماری ایرانی قرار دارد.
اما ما یک گاهشماری یزدگردی داریم و یک گاهشماری رسمی کنونی.
در گاهشماری ایرانی هر روز ماه نام خاصی داشته است (روز یکم: اورمزد روز، روز دوم: بهمن روز و...) روز پنجم هم اسپند یا سپندارمذ روز بوده است. وقتی نام روز و نام ماه یکسان میشده، جشن ویژهی آن ماه برگزار میشده است. بنابراین سپندارمذ روز از سپندارمذ (اسفند) ماه میشود جشن سپندارمذگان...
در گاهشماری یزدگردی که البته امروزه رسمی نیست، شش ماه اول سال ۳۰ روزه بودند، در حالی که در گاهشماری رسمی امروز که مشهور به خورشیدی میباشد، شش ماه اول سال ۳١ روزه هستند.
روز گرامیداشت جشن سپندارمذگان بر اساس گاهشماری رسمی، سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری رسمی یعنی همان ۵ اسفند کنونی است.
اگر بخواهیم بر اساس گاهشماری یزدگردی جشن بگیریم، در واقع سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری یزدگردی برابر با ۲۹ بهمن گاهشماری رسمی میشود (یعنی شش روز زود تر)!
در طول تاریخ گاهشماری ایرانی تحولات فراوانی داشته است. از روزگار هخامنشیان که به نظر میرسد گاهشماری اوستایی نو در آن دوران تدوین شد گرفته تا سدههای پس از اسلام، شاهد تحول و دقیقتر شدن و علمیتر شدن گاهشماری هستیم. البته در برخی از سالها به ویژه سدههای نخستین پس از اسلام در گرفتن کبیسه کوتاهی شد.
بنابراین چندان صحیح نیست که بگوییم اگر بر مبنای یکی از گاهشماریها جشن بگیریم به سالروز باستانی آن نزدیک تر است.
به هر حال گاهشماری رسمی کنونی ایران، گاهشماری دقیق و علمی است.
پیشنهاد ما این است که از ۲۹ بهمن تا ۵ اسفند به بهانه اسپندگان شاد باشیم.
لازم به ذکر است که در شبکههای مجازی، پیامی ساخته بودند که سپندارمذگان در ۲۹ آذر قرار دارد که کاملا نادرست و غلط است. به هیچ وجه نباید به آن پیامها توجه کرد.
مطلب برگرفته از: پایگاه و کانال تلگرامی خردگان
@ferdosesokhan
نظریهی ادبی و نقد ادبی و تاریخ ادبیات
تاریخ ادبیات و نقد ادبی، چندان با هم پیوسته و مرتبطاند که گاه آن دو را یکی میدانند.
برخی تاریخ ادبی را گونهای نقد ادبی میدانند که بر بستر تاریخ حرکت میکند. "نقد ادبی چنان به کار میرود که تاریخ ادبی را نیز شامل میشود". (ولک و وارن،۱۳۷۳:ص ۶۷).
اهمیت تاریخ ادبی در آنجاست که به نقد و ارزیابی ادبیات و آثار ادبی میپردازد و التذاذ و فهم ادبی را افزایش میدهد.
برخی کوشیدهاند میان تاریخ ادبی و نقد ادبی و نظریهی ادبی دیوارهای بلند بکشند و آنها را از هم مجزا کنند.بدون شک هر کدام از این سه دانش دارای روشها،معیارها،میزانها و اهداف خاص خود است؛اما وجه مشترک این سه در این است که جملگی با مقولهی ادبیات و متون ادبی سر و کار دارند و به عنوان دانشهای "ادبیات شناسی" پیوندهای محکمی با هم دارند. اما باید دید که رویکرد هر یک از این دانشها به متن چگونه است؟
مورخ ادبی، انتشار متن یا ظهور و مرگ مولف را به مثابهی یک رویداد ادبی در نظر میگیرد، او میخواهد به پرسشهایی از این دست پاسخ دهد که مولف کیست؟ زمان و مکان شرایط تاریخی در آفرینش متن چه نقشی داشتهاند؟ ارتباط متن و مولف با دیگر متنها و مولفان در چه حد است؟ رابطهی متن ادبی با تاریخ عمومی ادبیات، با قوانین ویژهی یک نوع ادبی، با محیطی که در آن آفریده شده و بالاخره پیوند آن با مولف چگونه است؟ جایگاه و نقش این متن یا مولف در تاریخ ادبی چیست؟
تاریخ ادبیات باید برخی روشهای متداول در علم تاریخ را به کار بندد، یعنی مراحل تحول، نقطههای گذار و دورههای متفاوت را مشخص سازد، جریانهای غالب هر دوره را بیان کند، رویدادهای ادبی را به هم پیوند دهد، و نهایتاً داستان حیات ادبیات را در گذر زمان به روایت بکشد.
منتقد ادبی هم با متن سر و کار دارد، اما نخست آن را به طور منفرد تحلیل میکند.میزان ابداع و تقلید و مرزهای خلاقیت و تاثیر و اقتباس و سرقت را مشخص میکند؛ از نظریههای مختلف ادبی برای خوانش و تفسیر متن بهره میگیرد؛ اثر را با معیارها و قواعد ژانرهای ادبی تطبیق میدهد؛ با دیگر آثار مقایسهاش میکند و از تاثیر و تاثرها و بازتاب آن بحث میکند؛ در بارهی آن به داوری مینشیند و نهایتاً حکم میکند که "الف" بهتر است از "ب" .
مورخ ادبی، متون ادبی را در یک چشمانداز افقی در خط تاریخ بررسی میکند؛ اما منتقد ادبی، متن را با نگاهی عمودی به مطالعه میگیرد.
نظریهپرداز ادبی، با مجموعهی متون سر و کار دارد، البته نه برای نوشتن تاریخ ادبی یا مقایسه و داوری و یا بررسی تاثیرها و واکنشها، بلکه او در پی آن است تا اصول و معیارهای عمومی آثار ادبی، ماهیت ادبیات، سرشت قالبها و انواع ادبی، ساختارها، شکلها و ... را بیان کند، بحث از اصول و مبانی شعر، داستان، اسطوره، کارکرد آنها، رابطهی ادبیات با دانشهای دیگر، تعریف اصطلاحات ادبی، تبیین مبانی نقد ادبی، ماهیت تاریخ ادبی، وظیفه، قلمرو و شیوهها و اصول تاریخ ادبی اینها همه در حوزهی وظایف نظریهی ادبی است.
نظریهی ادبی از خلال متون ادبی و تاریخ ادبیات، اصول و احکام و معیارهای کلی آثار ادبی را استخراج میکند.
این سه دانش ادبی، چنان لازم و ملزوم یکدیگرند که گاه تفکیک آنها از هم دشوار است. نقد بدون داشتن نظریهی ادبی تقریباً غیر ممکن است، منتقد رمان محتاج نظریهی رمان است. او باید تعریف روشنی از رمان داشته باشد، اقسام رمان، اصول و معیارهای رماننویسی را به روشنی بشناسد و سیر تاریخی تحول رمان را تبیین کند، تا بتواند از طریق مقایسهی یک رمان با آثار مشابه میزان نوآوری، تقلید و اقتباس آن و جایگاهش در ردهبندیهای پذیرفتهشده را نشان دهد، دربارهی میزان موفقیت و نقش تاریخی آن حکم صادر کند.
فتوحی، محمود. (۱۳۸۷).نظریهی تاریخ ادبیات. تهران. سخن. صفحهی ۹۴/۹۵/۹۶
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
تاریخ ادبیات و نقد ادبی، چندان با هم پیوسته و مرتبطاند که گاه آن دو را یکی میدانند.
برخی تاریخ ادبی را گونهای نقد ادبی میدانند که بر بستر تاریخ حرکت میکند. "نقد ادبی چنان به کار میرود که تاریخ ادبی را نیز شامل میشود". (ولک و وارن،۱۳۷۳:ص ۶۷).
اهمیت تاریخ ادبی در آنجاست که به نقد و ارزیابی ادبیات و آثار ادبی میپردازد و التذاذ و فهم ادبی را افزایش میدهد.
برخی کوشیدهاند میان تاریخ ادبی و نقد ادبی و نظریهی ادبی دیوارهای بلند بکشند و آنها را از هم مجزا کنند.بدون شک هر کدام از این سه دانش دارای روشها،معیارها،میزانها و اهداف خاص خود است؛اما وجه مشترک این سه در این است که جملگی با مقولهی ادبیات و متون ادبی سر و کار دارند و به عنوان دانشهای "ادبیات شناسی" پیوندهای محکمی با هم دارند. اما باید دید که رویکرد هر یک از این دانشها به متن چگونه است؟
مورخ ادبی، انتشار متن یا ظهور و مرگ مولف را به مثابهی یک رویداد ادبی در نظر میگیرد، او میخواهد به پرسشهایی از این دست پاسخ دهد که مولف کیست؟ زمان و مکان شرایط تاریخی در آفرینش متن چه نقشی داشتهاند؟ ارتباط متن و مولف با دیگر متنها و مولفان در چه حد است؟ رابطهی متن ادبی با تاریخ عمومی ادبیات، با قوانین ویژهی یک نوع ادبی، با محیطی که در آن آفریده شده و بالاخره پیوند آن با مولف چگونه است؟ جایگاه و نقش این متن یا مولف در تاریخ ادبی چیست؟
تاریخ ادبیات باید برخی روشهای متداول در علم تاریخ را به کار بندد، یعنی مراحل تحول، نقطههای گذار و دورههای متفاوت را مشخص سازد، جریانهای غالب هر دوره را بیان کند، رویدادهای ادبی را به هم پیوند دهد، و نهایتاً داستان حیات ادبیات را در گذر زمان به روایت بکشد.
منتقد ادبی هم با متن سر و کار دارد، اما نخست آن را به طور منفرد تحلیل میکند.میزان ابداع و تقلید و مرزهای خلاقیت و تاثیر و اقتباس و سرقت را مشخص میکند؛ از نظریههای مختلف ادبی برای خوانش و تفسیر متن بهره میگیرد؛ اثر را با معیارها و قواعد ژانرهای ادبی تطبیق میدهد؛ با دیگر آثار مقایسهاش میکند و از تاثیر و تاثرها و بازتاب آن بحث میکند؛ در بارهی آن به داوری مینشیند و نهایتاً حکم میکند که "الف" بهتر است از "ب" .
مورخ ادبی، متون ادبی را در یک چشمانداز افقی در خط تاریخ بررسی میکند؛ اما منتقد ادبی، متن را با نگاهی عمودی به مطالعه میگیرد.
نظریهپرداز ادبی، با مجموعهی متون سر و کار دارد، البته نه برای نوشتن تاریخ ادبی یا مقایسه و داوری و یا بررسی تاثیرها و واکنشها، بلکه او در پی آن است تا اصول و معیارهای عمومی آثار ادبی، ماهیت ادبیات، سرشت قالبها و انواع ادبی، ساختارها، شکلها و ... را بیان کند، بحث از اصول و مبانی شعر، داستان، اسطوره، کارکرد آنها، رابطهی ادبیات با دانشهای دیگر، تعریف اصطلاحات ادبی، تبیین مبانی نقد ادبی، ماهیت تاریخ ادبی، وظیفه، قلمرو و شیوهها و اصول تاریخ ادبی اینها همه در حوزهی وظایف نظریهی ادبی است.
نظریهی ادبی از خلال متون ادبی و تاریخ ادبیات، اصول و احکام و معیارهای کلی آثار ادبی را استخراج میکند.
این سه دانش ادبی، چنان لازم و ملزوم یکدیگرند که گاه تفکیک آنها از هم دشوار است. نقد بدون داشتن نظریهی ادبی تقریباً غیر ممکن است، منتقد رمان محتاج نظریهی رمان است. او باید تعریف روشنی از رمان داشته باشد، اقسام رمان، اصول و معیارهای رماننویسی را به روشنی بشناسد و سیر تاریخی تحول رمان را تبیین کند، تا بتواند از طریق مقایسهی یک رمان با آثار مشابه میزان نوآوری، تقلید و اقتباس آن و جایگاهش در ردهبندیهای پذیرفتهشده را نشان دهد، دربارهی میزان موفقیت و نقش تاریخی آن حکم صادر کند.
فتوحی، محمود. (۱۳۸۷).نظریهی تاریخ ادبیات. تهران. سخن. صفحهی ۹۴/۹۵/۹۶
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
افول و ظهور مشاغل در تاریخ
این روزها نگرانی از دست دادن شغل تقریباً جهانی است. هر روز میشنویم که افراد زیادی در اثر پایان یافتن یک حرفه بیکار شدند. تا ده سال دیگر بسیاری از صاحبان مشاغل در آمریکا و کانادا بیکار خواهند شد. از جمله نانوایی، پستچی، منشی دفتری، مشاور املاک، کشاورز، گویندۀ رادیو و تلویزیون، خبرنگار، ناشر، جواهر ساز، ماهیگیر، رانندۀ تاکسی و اتوبوس ، کارکنان بخش داروسازی، روزنامه نگار، کارکنان بیمارستانها، مامور امنیتی و گمرک، خلبان هواپیما، و ... .
در عمر خودم مشاغل زیادی به یاد دارم که دیگر وجود ندارند. هر چه به گذشتۀ دورتری در تاریخ برویم مشاغل بیشتری را مییابیم که امروز جز نامی از آنها در دست ما نیست. من از کتابهای ادبیات و تاریخ قرن ده و اوایل قرن یازده برخی مشاغل عصر صفوی در کاشان و اصفهان و مشهد را گردآورده ام که از این قرارند:
- مناصب درباری:
دیوان بیگی، قوللر آغاسی، وکیل حضرت سلطنت، ناظر بیوتات و دیوان بیگی و امیر آخورباشی (آخُورسالار ) و حکیمباشی، تفنگ چیباشی، مجلسنویس (واقعهنویس)، امیر شکارباشی، منجمباشی، سرکرده خواجه سرایان، ایشیک آقاسیباشی، امیرمجلس، اوراجهنویس، توجیه دفتر، خواجهسرا، داروغه (سرپرست)، غلام خاص و معتمد، کاروانسالار، کلانتر، کوتوال قلعه، ملازم رکاب، مهترفراشان، مهردار، منشی دربار.
- مناصب مذهبی:
ملاباشی، صدارت، قضاوت، شیخ الاسلام، امامت جمعه و متولیان اماكن مقدسه، حافظ آستانه، متولی امامزاده، منشی آستان رضوی، نقیب.
- مناصب علمی و آموزشی:
عالمی، مدرسی، معلمی، مکتبداری، ملایی.
- حرفههای هنری:
تذهیب، تصویر، خوانندگی، خوشنویسی، شاعری، قصهخوانی، کتابت، کتابفروشی، کتابنویسی، نقاشی، نقالی، مطربی، معرکهگیری.
- پیشههای بازاری:
آهنگری، ابریشمفروشی، باغبانی، برزگری، بزازی، بقالی، بنایی، بهله دوزی، بیّاعی (دلالی)، بیلداری، پالاندوزی، پوستیندوزی، تاجدوزی، تاجری، تکمهبافی، تکمهبندی، تکهداری، تیرگیری، جولاهی، چماقگری، حکاکی، حلوافروشی، حمامی، خاتمبندی، خدمتکاری، خراطی، خردهفروشی، خیاطی، دستاربندی، درودگری، دلالی، رمالی، رنگرزی، زراعت، زرفشانی، زرکشی، زرگری، زهگیری، زهگیرتراشی، سازتراشی، سراجی، سرتراشی، سقایی، سوزنگری، سیرابفروشی، شبانی، صحافی، صرافی، صیادی، صیرفی، طبابت، طراحی، طنبورسازی، عسلفروشی، عصاری، عطاری، عکسسازی، علافی، علاقهبندی، عملداری، قپقاندازی، قصابی، کارگری، کاسبی، کاغذفروشی، کبابی، کحالی، کرباسفروشی، کسب، کفشدوزی، کلانتری، کلهپزی، کلیچهپزی، کمانداری، کمانگری، کمربافی، کیمیاگری، گلکاری، لاجوردشویی، مجلدی، مداحی، مشکفروشی، مویینهدوزی، نقاری (در استخوان)، وکالت، یخنیپزی، والابافی (مثل دیباباف: یار والاباف وکسب و کار من سودای اوست / قیمت هر کس به قدر همت والای اوست. سیفی، نقل از آنندراج).
@ferdosesokhan
این روزها نگرانی از دست دادن شغل تقریباً جهانی است. هر روز میشنویم که افراد زیادی در اثر پایان یافتن یک حرفه بیکار شدند. تا ده سال دیگر بسیاری از صاحبان مشاغل در آمریکا و کانادا بیکار خواهند شد. از جمله نانوایی، پستچی، منشی دفتری، مشاور املاک، کشاورز، گویندۀ رادیو و تلویزیون، خبرنگار، ناشر، جواهر ساز، ماهیگیر، رانندۀ تاکسی و اتوبوس ، کارکنان بخش داروسازی، روزنامه نگار، کارکنان بیمارستانها، مامور امنیتی و گمرک، خلبان هواپیما، و ... .
در عمر خودم مشاغل زیادی به یاد دارم که دیگر وجود ندارند. هر چه به گذشتۀ دورتری در تاریخ برویم مشاغل بیشتری را مییابیم که امروز جز نامی از آنها در دست ما نیست. من از کتابهای ادبیات و تاریخ قرن ده و اوایل قرن یازده برخی مشاغل عصر صفوی در کاشان و اصفهان و مشهد را گردآورده ام که از این قرارند:
- مناصب درباری:
دیوان بیگی، قوللر آغاسی، وکیل حضرت سلطنت، ناظر بیوتات و دیوان بیگی و امیر آخورباشی (آخُورسالار ) و حکیمباشی، تفنگ چیباشی، مجلسنویس (واقعهنویس)، امیر شکارباشی، منجمباشی، سرکرده خواجه سرایان، ایشیک آقاسیباشی، امیرمجلس، اوراجهنویس، توجیه دفتر، خواجهسرا، داروغه (سرپرست)، غلام خاص و معتمد، کاروانسالار، کلانتر، کوتوال قلعه، ملازم رکاب، مهترفراشان، مهردار، منشی دربار.
- مناصب مذهبی:
ملاباشی، صدارت، قضاوت، شیخ الاسلام، امامت جمعه و متولیان اماكن مقدسه، حافظ آستانه، متولی امامزاده، منشی آستان رضوی، نقیب.
- مناصب علمی و آموزشی:
عالمی، مدرسی، معلمی، مکتبداری، ملایی.
- حرفههای هنری:
تذهیب، تصویر، خوانندگی، خوشنویسی، شاعری، قصهخوانی، کتابت، کتابفروشی، کتابنویسی، نقاشی، نقالی، مطربی، معرکهگیری.
- پیشههای بازاری:
آهنگری، ابریشمفروشی، باغبانی، برزگری، بزازی، بقالی، بنایی، بهله دوزی، بیّاعی (دلالی)، بیلداری، پالاندوزی، پوستیندوزی، تاجدوزی، تاجری، تکمهبافی، تکمهبندی، تکهداری، تیرگیری، جولاهی، چماقگری، حکاکی، حلوافروشی، حمامی، خاتمبندی، خدمتکاری، خراطی، خردهفروشی، خیاطی، دستاربندی، درودگری، دلالی، رمالی، رنگرزی، زراعت، زرفشانی، زرکشی، زرگری، زهگیری، زهگیرتراشی، سازتراشی، سراجی، سرتراشی، سقایی، سوزنگری، سیرابفروشی، شبانی، صحافی، صرافی، صیادی، صیرفی، طبابت، طراحی، طنبورسازی، عسلفروشی، عصاری، عطاری، عکسسازی، علافی، علاقهبندی، عملداری، قپقاندازی، قصابی، کارگری، کاسبی، کاغذفروشی، کبابی، کحالی، کرباسفروشی، کسب، کفشدوزی، کلانتری، کلهپزی، کلیچهپزی، کمانداری، کمانگری، کمربافی، کیمیاگری، گلکاری، لاجوردشویی، مجلدی، مداحی، مشکفروشی، مویینهدوزی، نقاری (در استخوان)، وکالت، یخنیپزی، والابافی (مثل دیباباف: یار والاباف وکسب و کار من سودای اوست / قیمت هر کس به قدر همت والای اوست. سیفی، نقل از آنندراج).
@ferdosesokhan
صد سال ادبیات شناسی در ایران
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانشسرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسیهای زبان و ادبیات فارسی دانشگاههای ایران تکیه زدهاند. برخی از پیشگامان مطالعات زبان و ادبیات در سالهای 1300 تا 1320، محققان برجستۀ بیرون از دانشکدۀ ادبیات بودند. نخستین استادان ادبیات که از سال 1307 در دانشگاه به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداختند شدند دو دستهاند: گروهی دانشآموختگان حوزوی در علوم اسلامی و دیگر دانشآموختگان دارالفنون و فرنگ. از آن زمان تا امروز حدود نه دهه فارغ التحصیلان دکتری ادبیات وارد دانشگاهها شده اند. گروهی نیز ادبیاتشناسانی هستند که در دیگر رشتهها مثل الهیات و تاریخ و حقوق تحصیل کرده اند و به تحقیق و تدریس در ادبیات پرداخته اند.
در فهرست بلند ادبیاتشناسان فارسی این نه دهه، افراد از نظر شهرت و نقش علمی و فرهنگی همسان و همارز نیستند. نقش و تأثیر این محققان در توسعه و تطور مطالعات ادبی فارسی متفاوت است. اغلب ایشان پژوهشهای ارزندهای در موضوعات متنوعی از ادبیات، تاریخ، فلسفه، کلام، سیاست، طب، نجوم، عرفان و الهیات از خود به یادگار گذاشتهاند. اما اگر بخواهیم «تاریخ اندیشۀ ادبی» را در ایران این نود سال بنویسیم بر اساس معیارهای تاریخنگاری فکر، از این فهرست نامهای انگشتشماری به تاریخ اندیشۀ ادبی ایران راه خواهند یافت. از میان آن همه ناموران، انگشتشمارند آنان که در تأسیس بنیادها و تحول و توسعۀ این دانش ملی، نقش بنیادی داشتهاند و چرخشی معنادار، در روند اندیشیدن به زبان و ادبیات فارسی ایجاد کردهاند. برخی از معیارهای بازشناسی آن انگشتشمار نامداران را میتوان این گونه برشمرد:
1. تأسیس نهادهای پژوهشی و مجلات مؤثر (وحید، یارشاطر، خانلری، یغمایی، اقبال)
2. دارای نگرش ویژه به ادبیات (بهار، مینوی، شفیعی کدکنی)
3. دارای روش ویژه در تحقیق ادبی(فروزانفر[1]، خانلری، زرینکوب، شاهرخ مسکوب)
4. تربیت شاگردان مؤثر (احمد بهمنیار[2]، فروزانفر، خانلری، شفیعی کدکنی)
علاوه بر معیارهای چهارگانۀ فوق که نقش تأسیسی در مطالعات ادبی فارسی دارند معیارهای دیگری هم هست که سبب تحکیم مبانی و گسترش سازمانی این رشته گردیده و بر اعتبار علمی و اجتماعی آن افزوده است مانند:
1. تحقیقات علمی معتبر (قزوینی، بهار، فروزانفر، شفیعی کدکنی)
2. گرایش تخصصی در پژوهش ادبی (صفا، فرشیدورد، محجوب، انوری)
3. تألیفات پرخواننده (زرینکوب، اسلامی ندوشن، شفیعی کدکنی، شمیسا)
4. پرکاری در انتشار میراث مکتوب ایرانی (ایرج افشار، سعید نفیسی)
لازم به ذکر است که نامهای ذکر شده در هر شماره، فقط از باب نمونه است و بسا که بر سر این نامها در میان اهل نظر مناقشه هم باشد. چرا که آثار تحقیقی این ناموران هنوز با دقت روششناسانهای نقد و ارزیابی نشده است و تصویر روشن و معتبری از نظرگاه، روش و مهمتر از همه میزان ابداع در روش و نگرش ایشان در دسترس ما نیست. چه بسا اشتهار بسیاری از استادان ما معلولِ عوامل دیگری مانند کنشگری سیاسی، شهرت هنری و فرهنگی یا مناسبات اجتماعی و بیش از همه حاصل بزرگداشت و ارجگزاریِ ایشان توسط یاران و شاگردانشان باشد.
[1]. فروزانفر بنا به شهادت شاگردانش در تحقیق ادبی سه ویژگی داشت: تحلیل موضوع در بافت تاریخی آن، استناد به مآخذ معتبر، رجوع به منابع ناشناخته و غریب. (محقق، 1390). ویژگی نخست او چرخشی در تاریخ ادبیات فارسی ایجاد کرد و تذکرهنویسی را به سوی تاریخ ادبیات بر پایۀ اطلاعات درون متون ادبی سوق داد. ویژگی دوم او نیز تحولی در شرح و تفسیر متون ادبی پدید آورد.
[2]. استاد دکتر مهدی نوریان در یادداشتی بر این مطلب فرمودند که «از زبان دکتر خانلری و نیز دکتر زرینکوب و دکتر احمد علی رجایی شنیدم که بهمنیار را مؤثرترین استاد خود میدانستند».
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانشسرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسیهای زبان و ادبیات فارسی دانشگاههای ایران تکیه زدهاند. برخی از پیشگامان مطالعات زبان و ادبیات در سالهای 1300 تا 1320، محققان برجستۀ بیرون از دانشکدۀ ادبیات بودند. نخستین استادان ادبیات که از سال 1307 در دانشگاه به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداختند شدند دو دستهاند: گروهی دانشآموختگان حوزوی در علوم اسلامی و دیگر دانشآموختگان دارالفنون و فرنگ. از آن زمان تا امروز حدود نه دهه فارغ التحصیلان دکتری ادبیات وارد دانشگاهها شده اند. گروهی نیز ادبیاتشناسانی هستند که در دیگر رشتهها مثل الهیات و تاریخ و حقوق تحصیل کرده اند و به تحقیق و تدریس در ادبیات پرداخته اند.
در فهرست بلند ادبیاتشناسان فارسی این نه دهه، افراد از نظر شهرت و نقش علمی و فرهنگی همسان و همارز نیستند. نقش و تأثیر این محققان در توسعه و تطور مطالعات ادبی فارسی متفاوت است. اغلب ایشان پژوهشهای ارزندهای در موضوعات متنوعی از ادبیات، تاریخ، فلسفه، کلام، سیاست، طب، نجوم، عرفان و الهیات از خود به یادگار گذاشتهاند. اما اگر بخواهیم «تاریخ اندیشۀ ادبی» را در ایران این نود سال بنویسیم بر اساس معیارهای تاریخنگاری فکر، از این فهرست نامهای انگشتشماری به تاریخ اندیشۀ ادبی ایران راه خواهند یافت. از میان آن همه ناموران، انگشتشمارند آنان که در تأسیس بنیادها و تحول و توسعۀ این دانش ملی، نقش بنیادی داشتهاند و چرخشی معنادار، در روند اندیشیدن به زبان و ادبیات فارسی ایجاد کردهاند. برخی از معیارهای بازشناسی آن انگشتشمار نامداران را میتوان این گونه برشمرد:
1. تأسیس نهادهای پژوهشی و مجلات مؤثر (وحید، یارشاطر، خانلری، یغمایی، اقبال)
2. دارای نگرش ویژه به ادبیات (بهار، مینوی، شفیعی کدکنی)
3. دارای روش ویژه در تحقیق ادبی(فروزانفر[1]، خانلری، زرینکوب، شاهرخ مسکوب)
4. تربیت شاگردان مؤثر (احمد بهمنیار[2]، فروزانفر، خانلری، شفیعی کدکنی)
علاوه بر معیارهای چهارگانۀ فوق که نقش تأسیسی در مطالعات ادبی فارسی دارند معیارهای دیگری هم هست که سبب تحکیم مبانی و گسترش سازمانی این رشته گردیده و بر اعتبار علمی و اجتماعی آن افزوده است مانند:
1. تحقیقات علمی معتبر (قزوینی، بهار، فروزانفر، شفیعی کدکنی)
2. گرایش تخصصی در پژوهش ادبی (صفا، فرشیدورد، محجوب، انوری)
3. تألیفات پرخواننده (زرینکوب، اسلامی ندوشن، شفیعی کدکنی، شمیسا)
4. پرکاری در انتشار میراث مکتوب ایرانی (ایرج افشار، سعید نفیسی)
لازم به ذکر است که نامهای ذکر شده در هر شماره، فقط از باب نمونه است و بسا که بر سر این نامها در میان اهل نظر مناقشه هم باشد. چرا که آثار تحقیقی این ناموران هنوز با دقت روششناسانهای نقد و ارزیابی نشده است و تصویر روشن و معتبری از نظرگاه، روش و مهمتر از همه میزان ابداع در روش و نگرش ایشان در دسترس ما نیست. چه بسا اشتهار بسیاری از استادان ما معلولِ عوامل دیگری مانند کنشگری سیاسی، شهرت هنری و فرهنگی یا مناسبات اجتماعی و بیش از همه حاصل بزرگداشت و ارجگزاریِ ایشان توسط یاران و شاگردانشان باشد.
[1]. فروزانفر بنا به شهادت شاگردانش در تحقیق ادبی سه ویژگی داشت: تحلیل موضوع در بافت تاریخی آن، استناد به مآخذ معتبر، رجوع به منابع ناشناخته و غریب. (محقق، 1390). ویژگی نخست او چرخشی در تاریخ ادبیات فارسی ایجاد کرد و تذکرهنویسی را به سوی تاریخ ادبیات بر پایۀ اطلاعات درون متون ادبی سوق داد. ویژگی دوم او نیز تحولی در شرح و تفسیر متون ادبی پدید آورد.
[2]. استاد دکتر مهدی نوریان در یادداشتی بر این مطلب فرمودند که «از زبان دکتر خانلری و نیز دکتر زرینکوب و دکتر احمد علی رجایی شنیدم که بهمنیار را مؤثرترین استاد خود میدانستند».
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
پله_پله_تا_ملاقات_خدا_زندگی،_ان.pdf
4.1 MB
📚پله پله تا ملاقات خدا
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
👨🎓 قابل توجه داوطلبان کنکور۱۳۹۸ 👩🎓
توضیحات لازم درباره شیوه پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی
(۸۵ درصد کد رشته محل های تحصیلی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی بر اساس معدل کتبی دروس نهایی)
در سال ۱۳۹۸
📚دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شد.
1⃣فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
2⃣هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام
۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید.( صفحه ۱۷۸ دفترچه)
3⃣هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد
#100 کد رشته محل را انتخاب نماید و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
4⃣تمامی داوطلبان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی
( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
5⃣هر داوطلب می تواند بدون توجه
به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی
می تواند کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت
علاقه مندی انتخاب نماید.( شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته)
مثال : یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هرپنج گروه را انتخاب نماید. مثلا یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
6⃣در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیر انتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پر متقاضی و پر طرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
7⃣رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
(رشته های پزشکی و پیراپزشکی)
و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون
می باشند( ۱۵ درصد کد رشته محل ها)
و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتما در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
#کنکور 98 -ثبت نام در کنکور 98
از روز چهارشنبه ۹۷/۱۱/۲۴
ثبت نام و شرکت در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ برای پذیرش در رشته های با آزمون در دوره های روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی، دانشگاه پیام نور و مؤسسات آموزش عالی غیرانتفاعی و غیردولتی و دانشگاه آزاد اسلامی از روز چهارشنبه ۲۴ بهمن آغاز میشود.
ثبت نام منحصراً از طریق پایگاه اطلاع رسانی سازمان سنجش به نشانی www.sanjesh.org انجام می گیرد و مهلت ثبت نام تا روز پنجشنبه ۲ اسفند ۹۷ ادامه دارد.
@ferdosesokhan
توضیحات لازم درباره شیوه پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی
(۸۵ درصد کد رشته محل های تحصیلی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی بر اساس معدل کتبی دروس نهایی)
در سال ۱۳۹۸
📚دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شد.
1⃣فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
2⃣هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام
۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید.( صفحه ۱۷۸ دفترچه)
3⃣هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد
#100 کد رشته محل را انتخاب نماید و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
4⃣تمامی داوطلبان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی
( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
5⃣هر داوطلب می تواند بدون توجه
به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی
می تواند کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت
علاقه مندی انتخاب نماید.( شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته)
مثال : یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هرپنج گروه را انتخاب نماید. مثلا یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
6⃣در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیر انتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پر متقاضی و پر طرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
7⃣رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
(رشته های پزشکی و پیراپزشکی)
و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون
می باشند( ۱۵ درصد کد رشته محل ها)
و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتما در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
#کنکور 98 -ثبت نام در کنکور 98
از روز چهارشنبه ۹۷/۱۱/۲۴
ثبت نام و شرکت در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ برای پذیرش در رشته های با آزمون در دوره های روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی، دانشگاه پیام نور و مؤسسات آموزش عالی غیرانتفاعی و غیردولتی و دانشگاه آزاد اسلامی از روز چهارشنبه ۲۴ بهمن آغاز میشود.
ثبت نام منحصراً از طریق پایگاه اطلاع رسانی سازمان سنجش به نشانی www.sanjesh.org انجام می گیرد و مهلت ثبت نام تا روز پنجشنبه ۲ اسفند ۹۷ ادامه دارد.
@ferdosesokhan
نقدی بر حذفیات کتاب های فارسی نظام جدید :
اخیرا سازمان سنجش بخش هایی از کتاب فارسی نظام جدید را برای کنکور 98 حذف کرده است . سعی داریم مقداری جزیی تر به این حذفیات و چرایی آن بپردازیم :
واج ، هجا، واج نگاری و فرآیندهای واجی
این بخش به نحوی بازمانده بحث تکواژ و واژه از نظام قدیم است و در همان جا نیز جزوه مباحث گنگ و پر مسئله بود و در نظام جدید نیز برای غالب دانش آموزان پر ابهام بود ؛ دلیل این امر ارتباط آن با بحث زبانشناسی بود که در کتاب های فارسی نظام جدید بحثی غریبه و حاشیه ای است و درمجموع حذف آن کار درستی به نظر می رسد .
اصولا نویسندگان کتب جدید فارسی قایل به مباحث زبانشناسی نیستند و این دقیقا بر خلاف کتاب زبان فارسی نظام قدیم است که بر پایه زبان شناسی ، پایه گذاری شده بود .
نشانه های جمع و"ی"نکره از وابسته های پسین
بحثی کاملا انحرافی و بی ربط است چون در بحث گروه اسمی و وابسته های پیشین و پسین کمترین اهمیت را داشت و تفکیک این دو بحث از سایر وابسته های پسین و حذف آنها کاملا نامشخص است و از طرفی این مباحث مشکلی برای دانش آموز ایجاد نمی کرد که حذف آنها گرهی باز کند .
جهش ضمیر
دریافت و درک جهش ضمیر در آغاز بحث برای اکثر دانش آموزان قابل درک نیست و علت آن نا آشنایی دانش آموزان با زبان شعر و شیوه ی بیان آن است و مرتب کردن بیت برای دانش آموز کاری دشوار است و به نظر می رسد حذف این بحث کمک شایانی به دانش آموزان کرده است هرچند اگر چنین باشد باید از نقش این ضمایر در دستور نیز سوال طرح نشود .
@dars_e_farsi
@ferdosesokhan
اخیرا سازمان سنجش بخش هایی از کتاب فارسی نظام جدید را برای کنکور 98 حذف کرده است . سعی داریم مقداری جزیی تر به این حذفیات و چرایی آن بپردازیم :
واج ، هجا، واج نگاری و فرآیندهای واجی
این بخش به نحوی بازمانده بحث تکواژ و واژه از نظام قدیم است و در همان جا نیز جزوه مباحث گنگ و پر مسئله بود و در نظام جدید نیز برای غالب دانش آموزان پر ابهام بود ؛ دلیل این امر ارتباط آن با بحث زبانشناسی بود که در کتاب های فارسی نظام جدید بحثی غریبه و حاشیه ای است و درمجموع حذف آن کار درستی به نظر می رسد .
اصولا نویسندگان کتب جدید فارسی قایل به مباحث زبانشناسی نیستند و این دقیقا بر خلاف کتاب زبان فارسی نظام قدیم است که بر پایه زبان شناسی ، پایه گذاری شده بود .
نشانه های جمع و"ی"نکره از وابسته های پسین
بحثی کاملا انحرافی و بی ربط است چون در بحث گروه اسمی و وابسته های پیشین و پسین کمترین اهمیت را داشت و تفکیک این دو بحث از سایر وابسته های پسین و حذف آنها کاملا نامشخص است و از طرفی این مباحث مشکلی برای دانش آموز ایجاد نمی کرد که حذف آنها گرهی باز کند .
جهش ضمیر
دریافت و درک جهش ضمیر در آغاز بحث برای اکثر دانش آموزان قابل درک نیست و علت آن نا آشنایی دانش آموزان با زبان شعر و شیوه ی بیان آن است و مرتب کردن بیت برای دانش آموز کاری دشوار است و به نظر می رسد حذف این بحث کمک شایانی به دانش آموزان کرده است هرچند اگر چنین باشد باید از نقش این ضمایر در دستور نیز سوال طرح نشود .
@dars_e_farsi
@ferdosesokhan
نوکیسه کیست و تازه به دوران رسیده به که میگویند؟
نوکیسه یا تازه به دوران رسیده به شخصی گویند که بدون پشتوانه مشروع و یا زحمتِ متناسب با نتیجه، به ثروت کلانی برسد. نوکیسهها معمولاً از لحاظ مالی به طبقات بالا و از لحاظ فرهنگی و رفتار اجتماعی به طبقه لمپنها تعلق دارند.
صفت نوکیسگی برای افرادی به کار میرود که به سبب نزدیک کردن خود به نهادهای قدرت و حشر و نشر و با آنها و خدمت بعضاً ضدبشری به آنها، بر موجهای نابسامانیهای اجتماعی و ناپایداریهای اقتصادی سوار شده و با استفاده از رانتهای دولتی و روابط ناسالم به ثروتی گزاف و بدون پشتوانه دست مییابند.
از آنجا که نوکسیهها فاقد اصالت و هویت فرهنگی لازم هستند و از بسیاری کمالات بیبهرهاند، نیاز مبرمی به خودنمایی و فخرفروشی و تظاهر و عرضاندام دارند که این نیاز را با خرج کردن بیرویه و نمایش داراییهای خود جبران میکنند. عدهای از آنها نیز ثروت خود را بطور کلی پنهان نگاه میدارند و حتی آنرا تکذیب میکنند.
نوکیسهها به «توجیه اطرفیان» نیاز دارند تا با مشاغل ویترینی و توجیهات کاذب منشأ درآمدهای خود را مشروع و قانونی جلوهگر کنند و پول خود را در باور و ذهن مخاطب شستشو دهند. اینگونه توجهیات بخصوص با اندکی مشارکت در امور خیریه یا مذهبی باورپذیرتر میشود.
نوکیسهها از گذشته خود نفرت دارند و آنرا پنهان میکنند، از حال خود احساس حقارت میکنند، و از آینده خود بیمناکند. نوکیسهها به دلیل ترس از آینده از هرگونه تغییرات و اصلاحات سیاسی و اجتماعی هراس دارند و مدافع وضع موجود و فسادهای جاری هستند. به همین دلیل، نوکیسهها جزو موانع جدی پیشرفت جامعه و اصلاح ساختارهای آن به حساب میآیند.
از آنجا که نوکیسهها عمدتاً فاقد استعداد، خلاقیت، تخصص و تحصیلات هستند و با اندیشهورزی و مطالعه بیگانهاند، این کمبود را با تحقیر و بیاعتنایی به صاحبان تخصص و تفکر جبران میکنند. آنها منابع مالی جامعه را نه بر اساس لیاقت، که بخاطر زدوبندها و نوچگی صاحبان قدرت تصرف کردهاند و به همین دلیل مورد نفرت بسیاری از اقشار جامعه هستند و در درون خود احساس تنهایی میکنند. آنها این نفرت و تنهایی را با برگزاری انواع و اقسامی از مهمانیها و مراسم و مشارکتهای اجتماعی جبران میکنند.
نوکیسگی محصول نابسامانیها و ناپایداریهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی است. برخلاف بعضی تعاریف جامعهشناسی که طبقات اجتماعی را بر اساس ثروت به طبقات بالا، پایین و متوسط تقسیم میکنند، در نظریات جدید جامعهشناسی، علاوه بر سرمایه مالی (ثروت)، سرمایه فرهنگی (استعداد و خلاقیت)، سرمایه اجتماعی (تحصیلات و تخصص) و سرمایه اخلاقی (اعتبار و آبرو) نیز مبنای تعریف از طبقه قرار میگیرد. بر این اساس، نوکیسههایی که تحت شرایط خاص به سرمایه مالی زیاد دست مییابند، فاقد سرمایه فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی متناسب با آن هستند و از آنجا که در موقعیتی قرار گرفتهاند که شایسته آن نیستند، از نمادهای رفتاری و فرهنگی اشخاص شایسته به صورت ظاهرسازی استفاده میکنند.
عبارت نوکیسه سابقهای طولانی در ادبیات فارسی دارد. قابوس بن وشمگیر در قابوسنامه اندرز داده که از مردم نوکیسه بپرهیزید و با آنان معامله مکنید. و ناصرخسرو نیز چنین سروده است:
ز نوکیسه مکن هرگز درم وام
که رسوائی و جنگ آرد سرانجام
مطلب برگرفته از: کانال بخوان و بیندیش
@ferdosesokhan
نوکیسه یا تازه به دوران رسیده به شخصی گویند که بدون پشتوانه مشروع و یا زحمتِ متناسب با نتیجه، به ثروت کلانی برسد. نوکیسهها معمولاً از لحاظ مالی به طبقات بالا و از لحاظ فرهنگی و رفتار اجتماعی به طبقه لمپنها تعلق دارند.
صفت نوکیسگی برای افرادی به کار میرود که به سبب نزدیک کردن خود به نهادهای قدرت و حشر و نشر و با آنها و خدمت بعضاً ضدبشری به آنها، بر موجهای نابسامانیهای اجتماعی و ناپایداریهای اقتصادی سوار شده و با استفاده از رانتهای دولتی و روابط ناسالم به ثروتی گزاف و بدون پشتوانه دست مییابند.
از آنجا که نوکسیهها فاقد اصالت و هویت فرهنگی لازم هستند و از بسیاری کمالات بیبهرهاند، نیاز مبرمی به خودنمایی و فخرفروشی و تظاهر و عرضاندام دارند که این نیاز را با خرج کردن بیرویه و نمایش داراییهای خود جبران میکنند. عدهای از آنها نیز ثروت خود را بطور کلی پنهان نگاه میدارند و حتی آنرا تکذیب میکنند.
نوکیسهها به «توجیه اطرفیان» نیاز دارند تا با مشاغل ویترینی و توجیهات کاذب منشأ درآمدهای خود را مشروع و قانونی جلوهگر کنند و پول خود را در باور و ذهن مخاطب شستشو دهند. اینگونه توجهیات بخصوص با اندکی مشارکت در امور خیریه یا مذهبی باورپذیرتر میشود.
نوکیسهها از گذشته خود نفرت دارند و آنرا پنهان میکنند، از حال خود احساس حقارت میکنند، و از آینده خود بیمناکند. نوکیسهها به دلیل ترس از آینده از هرگونه تغییرات و اصلاحات سیاسی و اجتماعی هراس دارند و مدافع وضع موجود و فسادهای جاری هستند. به همین دلیل، نوکیسهها جزو موانع جدی پیشرفت جامعه و اصلاح ساختارهای آن به حساب میآیند.
از آنجا که نوکیسهها عمدتاً فاقد استعداد، خلاقیت، تخصص و تحصیلات هستند و با اندیشهورزی و مطالعه بیگانهاند، این کمبود را با تحقیر و بیاعتنایی به صاحبان تخصص و تفکر جبران میکنند. آنها منابع مالی جامعه را نه بر اساس لیاقت، که بخاطر زدوبندها و نوچگی صاحبان قدرت تصرف کردهاند و به همین دلیل مورد نفرت بسیاری از اقشار جامعه هستند و در درون خود احساس تنهایی میکنند. آنها این نفرت و تنهایی را با برگزاری انواع و اقسامی از مهمانیها و مراسم و مشارکتهای اجتماعی جبران میکنند.
نوکیسگی محصول نابسامانیها و ناپایداریهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی است. برخلاف بعضی تعاریف جامعهشناسی که طبقات اجتماعی را بر اساس ثروت به طبقات بالا، پایین و متوسط تقسیم میکنند، در نظریات جدید جامعهشناسی، علاوه بر سرمایه مالی (ثروت)، سرمایه فرهنگی (استعداد و خلاقیت)، سرمایه اجتماعی (تحصیلات و تخصص) و سرمایه اخلاقی (اعتبار و آبرو) نیز مبنای تعریف از طبقه قرار میگیرد. بر این اساس، نوکیسههایی که تحت شرایط خاص به سرمایه مالی زیاد دست مییابند، فاقد سرمایه فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی متناسب با آن هستند و از آنجا که در موقعیتی قرار گرفتهاند که شایسته آن نیستند، از نمادهای رفتاری و فرهنگی اشخاص شایسته به صورت ظاهرسازی استفاده میکنند.
عبارت نوکیسه سابقهای طولانی در ادبیات فارسی دارد. قابوس بن وشمگیر در قابوسنامه اندرز داده که از مردم نوکیسه بپرهیزید و با آنان معامله مکنید. و ناصرخسرو نیز چنین سروده است:
ز نوکیسه مکن هرگز درم وام
که رسوائی و جنگ آرد سرانجام
مطلب برگرفته از: کانال بخوان و بیندیش
@ferdosesokhan
تفاوت تاریخی درازگوش (الاغ/ خر) و اسب
افکار عمومی برخلاف برخی ظاهرسازیها، دوستدار و ستایش کننده و دلبسته هر نیروی قوی و قدرتمند است. نیروهای ضعیف حتی اگر مفید به حال انسانها باشند، توجه و احترام آنان را برنمیانگیزانند. به همین دلیل است که نام درازگوش (الاغ/ خر) معادل با تحقیر و شناعت میشود و نام اسب معادل با تمجید و نجابت.
الاغ و اسب در زندگی روزمره جوامع انسانی کارکردهای متفاوتی را دارا بودهاند.
الاغ حیوان مورد نیاز زارعان و زحمتکش، و کارگران و باربران بوده است. نقش ممتازی که الاغ در خدمت به انسان و تسهیل کارهای روزمره او داشته، تنها با گاو قابل قیاس است. علاوه بر این، الاغ حیوانی قانع بوده است. بهرغم اینکه بیش از حیوانات دیگر از او کار کشیده میشده، اما همیشه بدترین نوع غذا و بدترین شکل نگهداری متعلق به او بوده است. خوراک الاغ را بدترین نوع علوفه و معمولاً کاه و یا دمخوردههای مازاد ماده گاو تشکیل میداده است. با این حال نام الاغ بهرغم تمامی خدمات ارزانی که در اختیار انسان مینهاده، معادل با زشتی و فحش دانسته میشده است.
اما اسب حیوانی بکلی متفاوت با الاغ است. اسب تقریباً هیچ نقشی در خدمترسانی به مردم و زندگی روزمره بشری نداشته و همواره حیوان و ابزار مورد نیاز جنگیان و جهانگشایان و قوای نظامی و مهاجم بوده است. حیوانی که برای حمله به مزارع کشاورزان و غارت مردمان زحمتکش بکار میرفته است. اسب نقشی در تولیدات زراعی و باربری و حتی شخمزنی نداشته و کاربرد آن در افزایش قدرت و تواناییهای نظامیان و جنگیان و رزمآوران بوده است. با این حال نام اسب بهرغم آنکه مرکب مهاجمان بوده و از بلا و خشونت خبر میداده، معادل با زیبایی و نجابت دانسته میشده است.
الاغ را بهرغم هوش سرشار، بخاطر چهره بیآزار و مظلوم و مطیع و آرامی که دارد، موجودی نفهم و احمق و حتی سمبل حماقت فرض کردهاند. صدای عرعر الاغ از وجود طبقه کشاورز و زحمتکش و محیطی روستایی و مولد خبر میداده، در حالی که صدای شیهه اسب در دل مردم رعب و وحشت ایجاد میکرده و از وجود طبقه نظامی و مسلح و محیطی جنگی و مخرب خبر میداده است.
بطور خلاصه میتوان گفت که الاغ حیوان محبوب کشاورزان و اسب حیوان محبوب نظامیان بوده است. برای مردمان روزگاران گذشته، الاغ معادل با تراکتور امروز و اسب معادل با تانک امروز بوده است.
@ferdosesokhan
افکار عمومی برخلاف برخی ظاهرسازیها، دوستدار و ستایش کننده و دلبسته هر نیروی قوی و قدرتمند است. نیروهای ضعیف حتی اگر مفید به حال انسانها باشند، توجه و احترام آنان را برنمیانگیزانند. به همین دلیل است که نام درازگوش (الاغ/ خر) معادل با تحقیر و شناعت میشود و نام اسب معادل با تمجید و نجابت.
الاغ و اسب در زندگی روزمره جوامع انسانی کارکردهای متفاوتی را دارا بودهاند.
الاغ حیوان مورد نیاز زارعان و زحمتکش، و کارگران و باربران بوده است. نقش ممتازی که الاغ در خدمت به انسان و تسهیل کارهای روزمره او داشته، تنها با گاو قابل قیاس است. علاوه بر این، الاغ حیوانی قانع بوده است. بهرغم اینکه بیش از حیوانات دیگر از او کار کشیده میشده، اما همیشه بدترین نوع غذا و بدترین شکل نگهداری متعلق به او بوده است. خوراک الاغ را بدترین نوع علوفه و معمولاً کاه و یا دمخوردههای مازاد ماده گاو تشکیل میداده است. با این حال نام الاغ بهرغم تمامی خدمات ارزانی که در اختیار انسان مینهاده، معادل با زشتی و فحش دانسته میشده است.
اما اسب حیوانی بکلی متفاوت با الاغ است. اسب تقریباً هیچ نقشی در خدمترسانی به مردم و زندگی روزمره بشری نداشته و همواره حیوان و ابزار مورد نیاز جنگیان و جهانگشایان و قوای نظامی و مهاجم بوده است. حیوانی که برای حمله به مزارع کشاورزان و غارت مردمان زحمتکش بکار میرفته است. اسب نقشی در تولیدات زراعی و باربری و حتی شخمزنی نداشته و کاربرد آن در افزایش قدرت و تواناییهای نظامیان و جنگیان و رزمآوران بوده است. با این حال نام اسب بهرغم آنکه مرکب مهاجمان بوده و از بلا و خشونت خبر میداده، معادل با زیبایی و نجابت دانسته میشده است.
الاغ را بهرغم هوش سرشار، بخاطر چهره بیآزار و مظلوم و مطیع و آرامی که دارد، موجودی نفهم و احمق و حتی سمبل حماقت فرض کردهاند. صدای عرعر الاغ از وجود طبقه کشاورز و زحمتکش و محیطی روستایی و مولد خبر میداده، در حالی که صدای شیهه اسب در دل مردم رعب و وحشت ایجاد میکرده و از وجود طبقه نظامی و مسلح و محیطی جنگی و مخرب خبر میداده است.
بطور خلاصه میتوان گفت که الاغ حیوان محبوب کشاورزان و اسب حیوان محبوب نظامیان بوده است. برای مردمان روزگاران گذشته، الاغ معادل با تراکتور امروز و اسب معادل با تانک امروز بوده است.
@ferdosesokhan