عناوین "ثقه الاسلام" ، "حجت الاسلام"، "آیت الله" و ... از کجا آمده اند؟
القابی مانند "حجت الاسلام" و "آیت الله" و ... سابقهای طولانی ندارند و از حدود صدوپنجاه سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. این عناوین، عنوانهای رسمی و اعطایی نیستند بلکه بیشتر جنبه عرفی دارند. لکن می توان یک تقسیمبندی کلی برای آنها تعیین کرد:
۱. ثقهالاسلام: به معنی«مورد وثوق و اطمینان برای اسلام» است. این عنوان برای نخستین بار در سده ۴ قمری برای محمد بن یعقوب کلینی به کار رفت. محمد بن یعقوب کلینی در نزد همه طوائف اسلامی مقبول بود یعنی شیعه و سنی به او مراجعه می کردند و روی همین اصل به ثقه الاسلام شهرت یافت اما امروزه این عنوان به کسانی اطلاق میشود که به تازگی به کسوت طلبگی در آمدهاند و حتی لباس روحانی هم به تن ندارند.
۲. حجت الاسلام : به معنی «دلیل و برهان اسلام»؛ از لقب "حجت الاسلام و المسلمین" مقداری پایینتر است و به کسانی که تازه از مرحله ثقهالاسلامی ارتقا پیدا کرده و ملبس به لباس روحانیت شدهاند اطلاق میشود. جالب آنکه عنوان «حجه الاسلام» برای نخستین بار برای فیلسوف بزرگ امام محمد غزالی به کار رفته بود.
۳. حجتالاسلام والمسلمین : به معنی «دلیل و برهان و راهنمای اسلام و مسلمین»؛ به اکثریت قشر روحانی اطلاق میشود که لباس روحانیت به تن دارند، مراحل مقدماتی تحصیلات حوزوی را گذراندهاند و در سطوح عالیه دروس حوزوی نیز یا مشغول به تحصیلند و یا آن را به اتمام رساندهاند ولی به درجه اجتهاد نائل نگردیدهاند.
۴. آیت الله: در سده هشت هجری قمری عنوان علامه و "آیت الله" برای حسن بن یوسف حلی به کار رفت که معروف به علامه حلی است تا قرن چهاردهم هجری، فقط علامه حلی را آیت الله می نامیدند. در اوایل قرن چهاردهم هجری نخستین بار سید محمدمهدی بحرالعلوم آیت الله خوانده شد. چند دهه پس از آن شیخ مرتضی انصاری و سید محمدحسن شیرازی آیت الله خوانده شدند. مورخان مشروطه، «آیت الله» را بر آخوند ملا کاظم خراسانی و دیگران اطلاق کردند. پیش از این همه مراجع را حجه الاسلام می نامیدند. امروزه به روحانیونی گفته میشود که سطوح عالی حوزوی را به اتمام رسانده و در یک یا چند باب فقهی صاحبنظر شدهاند و به اصطلاح به درجه اجتهاد رسیدهاند. این افراد در فروع دین مجاز به تقلید از مرجع تقلید نیستند و باید از خودشان تقلید کنند اما کسی هم نمیتواند از آنان تقلید کند.
۵. آیت الله العظمی: پس از تشکیل حوزه علمیه قم توسط شیخ عبدالکریم حائری، شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، آیت الله لقب یافتند و به تدریج معدودی از آنها آیت الله العظمی نامیده شدند. امروزه مقصود از اصطلاح "آیت الله العظمی" علمایی هستند که مدتی پس از رسیدن به درجه اجتهاد، به مقام مرجعیت شیعه میرسند و به عنوان مرجع تقلید شناخته میشوند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
القابی مانند "حجت الاسلام" و "آیت الله" و ... سابقهای طولانی ندارند و از حدود صدوپنجاه سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است. این عناوین، عنوانهای رسمی و اعطایی نیستند بلکه بیشتر جنبه عرفی دارند. لکن می توان یک تقسیمبندی کلی برای آنها تعیین کرد:
۱. ثقهالاسلام: به معنی«مورد وثوق و اطمینان برای اسلام» است. این عنوان برای نخستین بار در سده ۴ قمری برای محمد بن یعقوب کلینی به کار رفت. محمد بن یعقوب کلینی در نزد همه طوائف اسلامی مقبول بود یعنی شیعه و سنی به او مراجعه می کردند و روی همین اصل به ثقه الاسلام شهرت یافت اما امروزه این عنوان به کسانی اطلاق میشود که به تازگی به کسوت طلبگی در آمدهاند و حتی لباس روحانی هم به تن ندارند.
۲. حجت الاسلام : به معنی «دلیل و برهان اسلام»؛ از لقب "حجت الاسلام و المسلمین" مقداری پایینتر است و به کسانی که تازه از مرحله ثقهالاسلامی ارتقا پیدا کرده و ملبس به لباس روحانیت شدهاند اطلاق میشود. جالب آنکه عنوان «حجه الاسلام» برای نخستین بار برای فیلسوف بزرگ امام محمد غزالی به کار رفته بود.
۳. حجتالاسلام والمسلمین : به معنی «دلیل و برهان و راهنمای اسلام و مسلمین»؛ به اکثریت قشر روحانی اطلاق میشود که لباس روحانیت به تن دارند، مراحل مقدماتی تحصیلات حوزوی را گذراندهاند و در سطوح عالیه دروس حوزوی نیز یا مشغول به تحصیلند و یا آن را به اتمام رساندهاند ولی به درجه اجتهاد نائل نگردیدهاند.
۴. آیت الله: در سده هشت هجری قمری عنوان علامه و "آیت الله" برای حسن بن یوسف حلی به کار رفت که معروف به علامه حلی است تا قرن چهاردهم هجری، فقط علامه حلی را آیت الله می نامیدند. در اوایل قرن چهاردهم هجری نخستین بار سید محمدمهدی بحرالعلوم آیت الله خوانده شد. چند دهه پس از آن شیخ مرتضی انصاری و سید محمدحسن شیرازی آیت الله خوانده شدند. مورخان مشروطه، «آیت الله» را بر آخوند ملا کاظم خراسانی و دیگران اطلاق کردند. پیش از این همه مراجع را حجه الاسلام می نامیدند. امروزه به روحانیونی گفته میشود که سطوح عالی حوزوی را به اتمام رسانده و در یک یا چند باب فقهی صاحبنظر شدهاند و به اصطلاح به درجه اجتهاد رسیدهاند. این افراد در فروع دین مجاز به تقلید از مرجع تقلید نیستند و باید از خودشان تقلید کنند اما کسی هم نمیتواند از آنان تقلید کند.
۵. آیت الله العظمی: پس از تشکیل حوزه علمیه قم توسط شیخ عبدالکریم حائری، شماری از فقهای بزرگ که در آن گرد آمدند، آیت الله لقب یافتند و به تدریج معدودی از آنها آیت الله العظمی نامیده شدند. امروزه مقصود از اصطلاح "آیت الله العظمی" علمایی هستند که مدتی پس از رسیدن به درجه اجتهاد، به مقام مرجعیت شیعه میرسند و به عنوان مرجع تقلید شناخته میشوند.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
دربارهی تاریخ برگزاری جشن باستانی سپندارمذگان، پرسشهای فراوانی میشود. معمولا هممیهنان میپرسند، بالاخره این روز در ۲۹_بهمن قرار دارد یا ۵_اسفند؟!
برای پاسخ به این پرسش باید به تحولات گاهشماری ایرانی در طول تاریخ توجه کرد.
در واقع این روز در پنجم اسفند ماه (سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه) گاهشماری ایرانی قرار دارد.
اما ما یک گاهشماری یزدگردی داریم و یک گاهشماری رسمی کنونی.
در گاهشماری ایرانی هر روز ماه نام خاصی داشته است (روز یکم: اورمزد روز، روز دوم: بهمن روز و...) روز پنجم هم اسپند یا سپندارمذ روز بوده است. وقتی نام روز و نام ماه یکسان میشده، جشن ویژهی آن ماه برگزار میشده است. بنابراین سپندارمذ روز از سپندارمذ (اسفند) ماه میشود جشن سپندارمذگان...
در گاهشماری یزدگردی که البته امروزه رسمی نیست، شش ماه اول سال ۳۰ روزه بودند، در حالی که در گاهشماری رسمی امروز که مشهور به خورشیدی میباشد، شش ماه اول سال ۳١ روزه هستند.
روز گرامیداشت جشن سپندارمذگان بر اساس گاهشماری رسمی، سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری رسمی یعنی همان ۵ اسفند کنونی است.
اگر بخواهیم بر اساس گاهشماری یزدگردی جشن بگیریم، در واقع سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری یزدگردی برابر با ۲۹ بهمن گاهشماری رسمی میشود (یعنی شش روز زود تر)!
در طول تاریخ گاهشماری ایرانی تحولات فراوانی داشته است. از روزگار هخامنشیان که به نظر میرسد گاهشماری اوستایی نو در آن دوران تدوین شد گرفته تا سدههای پس از اسلام، شاهد تحول و دقیقتر شدن و علمیتر شدن گاهشماری هستیم. البته در برخی از سالها به ویژه سدههای نخستین پس از اسلام در گرفتن کبیسه کوتاهی شد.
بنابراین چندان صحیح نیست که بگوییم اگر بر مبنای یکی از گاهشماریها جشن بگیریم به سالروز باستانی آن نزدیک تر است.
به هر حال گاهشماری رسمی کنونی ایران، گاهشماری دقیق و علمی است.
پیشنهاد ما این است که از ۲۹ بهمن تا ۵ اسفند به بهانه اسپندگان شاد باشیم.
لازم به ذکر است که در شبکههای مجازی، پیامی ساخته بودند که سپندارمذگان در ۲۹ آذر قرار دارد که کاملا نادرست و غلط است. به هیچ وجه نباید به آن پیامها توجه کرد.
مطلب برگرفته از: پایگاه و کانال تلگرامی خردگان
@ferdosesokhan
برای پاسخ به این پرسش باید به تحولات گاهشماری ایرانی در طول تاریخ توجه کرد.
در واقع این روز در پنجم اسفند ماه (سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه) گاهشماری ایرانی قرار دارد.
اما ما یک گاهشماری یزدگردی داریم و یک گاهشماری رسمی کنونی.
در گاهشماری ایرانی هر روز ماه نام خاصی داشته است (روز یکم: اورمزد روز، روز دوم: بهمن روز و...) روز پنجم هم اسپند یا سپندارمذ روز بوده است. وقتی نام روز و نام ماه یکسان میشده، جشن ویژهی آن ماه برگزار میشده است. بنابراین سپندارمذ روز از سپندارمذ (اسفند) ماه میشود جشن سپندارمذگان...
در گاهشماری یزدگردی که البته امروزه رسمی نیست، شش ماه اول سال ۳۰ روزه بودند، در حالی که در گاهشماری رسمی امروز که مشهور به خورشیدی میباشد، شش ماه اول سال ۳١ روزه هستند.
روز گرامیداشت جشن سپندارمذگان بر اساس گاهشماری رسمی، سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری رسمی یعنی همان ۵ اسفند کنونی است.
اگر بخواهیم بر اساس گاهشماری یزدگردی جشن بگیریم، در واقع سپندارمذ روز از سپندارمذ ماه گاهشماری یزدگردی برابر با ۲۹ بهمن گاهشماری رسمی میشود (یعنی شش روز زود تر)!
در طول تاریخ گاهشماری ایرانی تحولات فراوانی داشته است. از روزگار هخامنشیان که به نظر میرسد گاهشماری اوستایی نو در آن دوران تدوین شد گرفته تا سدههای پس از اسلام، شاهد تحول و دقیقتر شدن و علمیتر شدن گاهشماری هستیم. البته در برخی از سالها به ویژه سدههای نخستین پس از اسلام در گرفتن کبیسه کوتاهی شد.
بنابراین چندان صحیح نیست که بگوییم اگر بر مبنای یکی از گاهشماریها جشن بگیریم به سالروز باستانی آن نزدیک تر است.
به هر حال گاهشماری رسمی کنونی ایران، گاهشماری دقیق و علمی است.
پیشنهاد ما این است که از ۲۹ بهمن تا ۵ اسفند به بهانه اسپندگان شاد باشیم.
لازم به ذکر است که در شبکههای مجازی، پیامی ساخته بودند که سپندارمذگان در ۲۹ آذر قرار دارد که کاملا نادرست و غلط است. به هیچ وجه نباید به آن پیامها توجه کرد.
مطلب برگرفته از: پایگاه و کانال تلگرامی خردگان
@ferdosesokhan
نظریهی ادبی و نقد ادبی و تاریخ ادبیات
تاریخ ادبیات و نقد ادبی، چندان با هم پیوسته و مرتبطاند که گاه آن دو را یکی میدانند.
برخی تاریخ ادبی را گونهای نقد ادبی میدانند که بر بستر تاریخ حرکت میکند. "نقد ادبی چنان به کار میرود که تاریخ ادبی را نیز شامل میشود". (ولک و وارن،۱۳۷۳:ص ۶۷).
اهمیت تاریخ ادبی در آنجاست که به نقد و ارزیابی ادبیات و آثار ادبی میپردازد و التذاذ و فهم ادبی را افزایش میدهد.
برخی کوشیدهاند میان تاریخ ادبی و نقد ادبی و نظریهی ادبی دیوارهای بلند بکشند و آنها را از هم مجزا کنند.بدون شک هر کدام از این سه دانش دارای روشها،معیارها،میزانها و اهداف خاص خود است؛اما وجه مشترک این سه در این است که جملگی با مقولهی ادبیات و متون ادبی سر و کار دارند و به عنوان دانشهای "ادبیات شناسی" پیوندهای محکمی با هم دارند. اما باید دید که رویکرد هر یک از این دانشها به متن چگونه است؟
مورخ ادبی، انتشار متن یا ظهور و مرگ مولف را به مثابهی یک رویداد ادبی در نظر میگیرد، او میخواهد به پرسشهایی از این دست پاسخ دهد که مولف کیست؟ زمان و مکان شرایط تاریخی در آفرینش متن چه نقشی داشتهاند؟ ارتباط متن و مولف با دیگر متنها و مولفان در چه حد است؟ رابطهی متن ادبی با تاریخ عمومی ادبیات، با قوانین ویژهی یک نوع ادبی، با محیطی که در آن آفریده شده و بالاخره پیوند آن با مولف چگونه است؟ جایگاه و نقش این متن یا مولف در تاریخ ادبی چیست؟
تاریخ ادبیات باید برخی روشهای متداول در علم تاریخ را به کار بندد، یعنی مراحل تحول، نقطههای گذار و دورههای متفاوت را مشخص سازد، جریانهای غالب هر دوره را بیان کند، رویدادهای ادبی را به هم پیوند دهد، و نهایتاً داستان حیات ادبیات را در گذر زمان به روایت بکشد.
منتقد ادبی هم با متن سر و کار دارد، اما نخست آن را به طور منفرد تحلیل میکند.میزان ابداع و تقلید و مرزهای خلاقیت و تاثیر و اقتباس و سرقت را مشخص میکند؛ از نظریههای مختلف ادبی برای خوانش و تفسیر متن بهره میگیرد؛ اثر را با معیارها و قواعد ژانرهای ادبی تطبیق میدهد؛ با دیگر آثار مقایسهاش میکند و از تاثیر و تاثرها و بازتاب آن بحث میکند؛ در بارهی آن به داوری مینشیند و نهایتاً حکم میکند که "الف" بهتر است از "ب" .
مورخ ادبی، متون ادبی را در یک چشمانداز افقی در خط تاریخ بررسی میکند؛ اما منتقد ادبی، متن را با نگاهی عمودی به مطالعه میگیرد.
نظریهپرداز ادبی، با مجموعهی متون سر و کار دارد، البته نه برای نوشتن تاریخ ادبی یا مقایسه و داوری و یا بررسی تاثیرها و واکنشها، بلکه او در پی آن است تا اصول و معیارهای عمومی آثار ادبی، ماهیت ادبیات، سرشت قالبها و انواع ادبی، ساختارها، شکلها و ... را بیان کند، بحث از اصول و مبانی شعر، داستان، اسطوره، کارکرد آنها، رابطهی ادبیات با دانشهای دیگر، تعریف اصطلاحات ادبی، تبیین مبانی نقد ادبی، ماهیت تاریخ ادبی، وظیفه، قلمرو و شیوهها و اصول تاریخ ادبی اینها همه در حوزهی وظایف نظریهی ادبی است.
نظریهی ادبی از خلال متون ادبی و تاریخ ادبیات، اصول و احکام و معیارهای کلی آثار ادبی را استخراج میکند.
این سه دانش ادبی، چنان لازم و ملزوم یکدیگرند که گاه تفکیک آنها از هم دشوار است. نقد بدون داشتن نظریهی ادبی تقریباً غیر ممکن است، منتقد رمان محتاج نظریهی رمان است. او باید تعریف روشنی از رمان داشته باشد، اقسام رمان، اصول و معیارهای رماننویسی را به روشنی بشناسد و سیر تاریخی تحول رمان را تبیین کند، تا بتواند از طریق مقایسهی یک رمان با آثار مشابه میزان نوآوری، تقلید و اقتباس آن و جایگاهش در ردهبندیهای پذیرفتهشده را نشان دهد، دربارهی میزان موفقیت و نقش تاریخی آن حکم صادر کند.
فتوحی، محمود. (۱۳۸۷).نظریهی تاریخ ادبیات. تهران. سخن. صفحهی ۹۴/۹۵/۹۶
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
تاریخ ادبیات و نقد ادبی، چندان با هم پیوسته و مرتبطاند که گاه آن دو را یکی میدانند.
برخی تاریخ ادبی را گونهای نقد ادبی میدانند که بر بستر تاریخ حرکت میکند. "نقد ادبی چنان به کار میرود که تاریخ ادبی را نیز شامل میشود". (ولک و وارن،۱۳۷۳:ص ۶۷).
اهمیت تاریخ ادبی در آنجاست که به نقد و ارزیابی ادبیات و آثار ادبی میپردازد و التذاذ و فهم ادبی را افزایش میدهد.
برخی کوشیدهاند میان تاریخ ادبی و نقد ادبی و نظریهی ادبی دیوارهای بلند بکشند و آنها را از هم مجزا کنند.بدون شک هر کدام از این سه دانش دارای روشها،معیارها،میزانها و اهداف خاص خود است؛اما وجه مشترک این سه در این است که جملگی با مقولهی ادبیات و متون ادبی سر و کار دارند و به عنوان دانشهای "ادبیات شناسی" پیوندهای محکمی با هم دارند. اما باید دید که رویکرد هر یک از این دانشها به متن چگونه است؟
مورخ ادبی، انتشار متن یا ظهور و مرگ مولف را به مثابهی یک رویداد ادبی در نظر میگیرد، او میخواهد به پرسشهایی از این دست پاسخ دهد که مولف کیست؟ زمان و مکان شرایط تاریخی در آفرینش متن چه نقشی داشتهاند؟ ارتباط متن و مولف با دیگر متنها و مولفان در چه حد است؟ رابطهی متن ادبی با تاریخ عمومی ادبیات، با قوانین ویژهی یک نوع ادبی، با محیطی که در آن آفریده شده و بالاخره پیوند آن با مولف چگونه است؟ جایگاه و نقش این متن یا مولف در تاریخ ادبی چیست؟
تاریخ ادبیات باید برخی روشهای متداول در علم تاریخ را به کار بندد، یعنی مراحل تحول، نقطههای گذار و دورههای متفاوت را مشخص سازد، جریانهای غالب هر دوره را بیان کند، رویدادهای ادبی را به هم پیوند دهد، و نهایتاً داستان حیات ادبیات را در گذر زمان به روایت بکشد.
منتقد ادبی هم با متن سر و کار دارد، اما نخست آن را به طور منفرد تحلیل میکند.میزان ابداع و تقلید و مرزهای خلاقیت و تاثیر و اقتباس و سرقت را مشخص میکند؛ از نظریههای مختلف ادبی برای خوانش و تفسیر متن بهره میگیرد؛ اثر را با معیارها و قواعد ژانرهای ادبی تطبیق میدهد؛ با دیگر آثار مقایسهاش میکند و از تاثیر و تاثرها و بازتاب آن بحث میکند؛ در بارهی آن به داوری مینشیند و نهایتاً حکم میکند که "الف" بهتر است از "ب" .
مورخ ادبی، متون ادبی را در یک چشمانداز افقی در خط تاریخ بررسی میکند؛ اما منتقد ادبی، متن را با نگاهی عمودی به مطالعه میگیرد.
نظریهپرداز ادبی، با مجموعهی متون سر و کار دارد، البته نه برای نوشتن تاریخ ادبی یا مقایسه و داوری و یا بررسی تاثیرها و واکنشها، بلکه او در پی آن است تا اصول و معیارهای عمومی آثار ادبی، ماهیت ادبیات، سرشت قالبها و انواع ادبی، ساختارها، شکلها و ... را بیان کند، بحث از اصول و مبانی شعر، داستان، اسطوره، کارکرد آنها، رابطهی ادبیات با دانشهای دیگر، تعریف اصطلاحات ادبی، تبیین مبانی نقد ادبی، ماهیت تاریخ ادبی، وظیفه، قلمرو و شیوهها و اصول تاریخ ادبی اینها همه در حوزهی وظایف نظریهی ادبی است.
نظریهی ادبی از خلال متون ادبی و تاریخ ادبیات، اصول و احکام و معیارهای کلی آثار ادبی را استخراج میکند.
این سه دانش ادبی، چنان لازم و ملزوم یکدیگرند که گاه تفکیک آنها از هم دشوار است. نقد بدون داشتن نظریهی ادبی تقریباً غیر ممکن است، منتقد رمان محتاج نظریهی رمان است. او باید تعریف روشنی از رمان داشته باشد، اقسام رمان، اصول و معیارهای رماننویسی را به روشنی بشناسد و سیر تاریخی تحول رمان را تبیین کند، تا بتواند از طریق مقایسهی یک رمان با آثار مشابه میزان نوآوری، تقلید و اقتباس آن و جایگاهش در ردهبندیهای پذیرفتهشده را نشان دهد، دربارهی میزان موفقیت و نقش تاریخی آن حکم صادر کند.
فتوحی، محمود. (۱۳۸۷).نظریهی تاریخ ادبیات. تهران. سخن. صفحهی ۹۴/۹۵/۹۶
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
افول و ظهور مشاغل در تاریخ
این روزها نگرانی از دست دادن شغل تقریباً جهانی است. هر روز میشنویم که افراد زیادی در اثر پایان یافتن یک حرفه بیکار شدند. تا ده سال دیگر بسیاری از صاحبان مشاغل در آمریکا و کانادا بیکار خواهند شد. از جمله نانوایی، پستچی، منشی دفتری، مشاور املاک، کشاورز، گویندۀ رادیو و تلویزیون، خبرنگار، ناشر، جواهر ساز، ماهیگیر، رانندۀ تاکسی و اتوبوس ، کارکنان بخش داروسازی، روزنامه نگار، کارکنان بیمارستانها، مامور امنیتی و گمرک، خلبان هواپیما، و ... .
در عمر خودم مشاغل زیادی به یاد دارم که دیگر وجود ندارند. هر چه به گذشتۀ دورتری در تاریخ برویم مشاغل بیشتری را مییابیم که امروز جز نامی از آنها در دست ما نیست. من از کتابهای ادبیات و تاریخ قرن ده و اوایل قرن یازده برخی مشاغل عصر صفوی در کاشان و اصفهان و مشهد را گردآورده ام که از این قرارند:
- مناصب درباری:
دیوان بیگی، قوللر آغاسی، وکیل حضرت سلطنت، ناظر بیوتات و دیوان بیگی و امیر آخورباشی (آخُورسالار ) و حکیمباشی، تفنگ چیباشی، مجلسنویس (واقعهنویس)، امیر شکارباشی، منجمباشی، سرکرده خواجه سرایان، ایشیک آقاسیباشی، امیرمجلس، اوراجهنویس، توجیه دفتر، خواجهسرا، داروغه (سرپرست)، غلام خاص و معتمد، کاروانسالار، کلانتر، کوتوال قلعه، ملازم رکاب، مهترفراشان، مهردار، منشی دربار.
- مناصب مذهبی:
ملاباشی، صدارت، قضاوت، شیخ الاسلام، امامت جمعه و متولیان اماكن مقدسه، حافظ آستانه، متولی امامزاده، منشی آستان رضوی، نقیب.
- مناصب علمی و آموزشی:
عالمی، مدرسی، معلمی، مکتبداری، ملایی.
- حرفههای هنری:
تذهیب، تصویر، خوانندگی، خوشنویسی، شاعری، قصهخوانی، کتابت، کتابفروشی، کتابنویسی، نقاشی، نقالی، مطربی، معرکهگیری.
- پیشههای بازاری:
آهنگری، ابریشمفروشی، باغبانی، برزگری، بزازی، بقالی، بنایی، بهله دوزی، بیّاعی (دلالی)، بیلداری، پالاندوزی، پوستیندوزی، تاجدوزی، تاجری، تکمهبافی، تکمهبندی، تکهداری، تیرگیری، جولاهی، چماقگری، حکاکی، حلوافروشی، حمامی، خاتمبندی، خدمتکاری، خراطی، خردهفروشی، خیاطی، دستاربندی، درودگری، دلالی، رمالی، رنگرزی، زراعت، زرفشانی، زرکشی، زرگری، زهگیری، زهگیرتراشی، سازتراشی، سراجی، سرتراشی، سقایی، سوزنگری، سیرابفروشی، شبانی، صحافی، صرافی، صیادی، صیرفی، طبابت، طراحی، طنبورسازی، عسلفروشی، عصاری، عطاری، عکسسازی، علافی، علاقهبندی، عملداری، قپقاندازی، قصابی، کارگری، کاسبی، کاغذفروشی، کبابی، کحالی، کرباسفروشی، کسب، کفشدوزی، کلانتری، کلهپزی، کلیچهپزی، کمانداری، کمانگری، کمربافی، کیمیاگری، گلکاری، لاجوردشویی، مجلدی، مداحی، مشکفروشی، مویینهدوزی، نقاری (در استخوان)، وکالت، یخنیپزی، والابافی (مثل دیباباف: یار والاباف وکسب و کار من سودای اوست / قیمت هر کس به قدر همت والای اوست. سیفی، نقل از آنندراج).
@ferdosesokhan
این روزها نگرانی از دست دادن شغل تقریباً جهانی است. هر روز میشنویم که افراد زیادی در اثر پایان یافتن یک حرفه بیکار شدند. تا ده سال دیگر بسیاری از صاحبان مشاغل در آمریکا و کانادا بیکار خواهند شد. از جمله نانوایی، پستچی، منشی دفتری، مشاور املاک، کشاورز، گویندۀ رادیو و تلویزیون، خبرنگار، ناشر، جواهر ساز، ماهیگیر، رانندۀ تاکسی و اتوبوس ، کارکنان بخش داروسازی، روزنامه نگار، کارکنان بیمارستانها، مامور امنیتی و گمرک، خلبان هواپیما، و ... .
در عمر خودم مشاغل زیادی به یاد دارم که دیگر وجود ندارند. هر چه به گذشتۀ دورتری در تاریخ برویم مشاغل بیشتری را مییابیم که امروز جز نامی از آنها در دست ما نیست. من از کتابهای ادبیات و تاریخ قرن ده و اوایل قرن یازده برخی مشاغل عصر صفوی در کاشان و اصفهان و مشهد را گردآورده ام که از این قرارند:
- مناصب درباری:
دیوان بیگی، قوللر آغاسی، وکیل حضرت سلطنت، ناظر بیوتات و دیوان بیگی و امیر آخورباشی (آخُورسالار ) و حکیمباشی، تفنگ چیباشی، مجلسنویس (واقعهنویس)، امیر شکارباشی، منجمباشی، سرکرده خواجه سرایان، ایشیک آقاسیباشی، امیرمجلس، اوراجهنویس، توجیه دفتر، خواجهسرا، داروغه (سرپرست)، غلام خاص و معتمد، کاروانسالار، کلانتر، کوتوال قلعه، ملازم رکاب، مهترفراشان، مهردار، منشی دربار.
- مناصب مذهبی:
ملاباشی، صدارت، قضاوت، شیخ الاسلام، امامت جمعه و متولیان اماكن مقدسه، حافظ آستانه، متولی امامزاده، منشی آستان رضوی، نقیب.
- مناصب علمی و آموزشی:
عالمی، مدرسی، معلمی، مکتبداری، ملایی.
- حرفههای هنری:
تذهیب، تصویر، خوانندگی، خوشنویسی، شاعری، قصهخوانی، کتابت، کتابفروشی، کتابنویسی، نقاشی، نقالی، مطربی، معرکهگیری.
- پیشههای بازاری:
آهنگری، ابریشمفروشی، باغبانی، برزگری، بزازی، بقالی، بنایی، بهله دوزی، بیّاعی (دلالی)، بیلداری، پالاندوزی، پوستیندوزی، تاجدوزی، تاجری، تکمهبافی، تکمهبندی، تکهداری، تیرگیری، جولاهی، چماقگری، حکاکی، حلوافروشی، حمامی، خاتمبندی، خدمتکاری، خراطی، خردهفروشی، خیاطی، دستاربندی، درودگری، دلالی، رمالی، رنگرزی، زراعت، زرفشانی، زرکشی، زرگری، زهگیری، زهگیرتراشی، سازتراشی، سراجی، سرتراشی، سقایی، سوزنگری، سیرابفروشی، شبانی، صحافی، صرافی، صیادی، صیرفی، طبابت، طراحی، طنبورسازی، عسلفروشی، عصاری، عطاری، عکسسازی، علافی، علاقهبندی، عملداری، قپقاندازی، قصابی، کارگری، کاسبی، کاغذفروشی، کبابی، کحالی، کرباسفروشی، کسب، کفشدوزی، کلانتری، کلهپزی، کلیچهپزی، کمانداری، کمانگری، کمربافی، کیمیاگری، گلکاری، لاجوردشویی، مجلدی، مداحی، مشکفروشی، مویینهدوزی، نقاری (در استخوان)، وکالت، یخنیپزی، والابافی (مثل دیباباف: یار والاباف وکسب و کار من سودای اوست / قیمت هر کس به قدر همت والای اوست. سیفی، نقل از آنندراج).
@ferdosesokhan
صد سال ادبیات شناسی در ایران
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانشسرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسیهای زبان و ادبیات فارسی دانشگاههای ایران تکیه زدهاند. برخی از پیشگامان مطالعات زبان و ادبیات در سالهای 1300 تا 1320، محققان برجستۀ بیرون از دانشکدۀ ادبیات بودند. نخستین استادان ادبیات که از سال 1307 در دانشگاه به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداختند شدند دو دستهاند: گروهی دانشآموختگان حوزوی در علوم اسلامی و دیگر دانشآموختگان دارالفنون و فرنگ. از آن زمان تا امروز حدود نه دهه فارغ التحصیلان دکتری ادبیات وارد دانشگاهها شده اند. گروهی نیز ادبیاتشناسانی هستند که در دیگر رشتهها مثل الهیات و تاریخ و حقوق تحصیل کرده اند و به تحقیق و تدریس در ادبیات پرداخته اند.
در فهرست بلند ادبیاتشناسان فارسی این نه دهه، افراد از نظر شهرت و نقش علمی و فرهنگی همسان و همارز نیستند. نقش و تأثیر این محققان در توسعه و تطور مطالعات ادبی فارسی متفاوت است. اغلب ایشان پژوهشهای ارزندهای در موضوعات متنوعی از ادبیات، تاریخ، فلسفه، کلام، سیاست، طب، نجوم، عرفان و الهیات از خود به یادگار گذاشتهاند. اما اگر بخواهیم «تاریخ اندیشۀ ادبی» را در ایران این نود سال بنویسیم بر اساس معیارهای تاریخنگاری فکر، از این فهرست نامهای انگشتشماری به تاریخ اندیشۀ ادبی ایران راه خواهند یافت. از میان آن همه ناموران، انگشتشمارند آنان که در تأسیس بنیادها و تحول و توسعۀ این دانش ملی، نقش بنیادی داشتهاند و چرخشی معنادار، در روند اندیشیدن به زبان و ادبیات فارسی ایجاد کردهاند. برخی از معیارهای بازشناسی آن انگشتشمار نامداران را میتوان این گونه برشمرد:
1. تأسیس نهادهای پژوهشی و مجلات مؤثر (وحید، یارشاطر، خانلری، یغمایی، اقبال)
2. دارای نگرش ویژه به ادبیات (بهار، مینوی، شفیعی کدکنی)
3. دارای روش ویژه در تحقیق ادبی(فروزانفر[1]، خانلری، زرینکوب، شاهرخ مسکوب)
4. تربیت شاگردان مؤثر (احمد بهمنیار[2]، فروزانفر، خانلری، شفیعی کدکنی)
علاوه بر معیارهای چهارگانۀ فوق که نقش تأسیسی در مطالعات ادبی فارسی دارند معیارهای دیگری هم هست که سبب تحکیم مبانی و گسترش سازمانی این رشته گردیده و بر اعتبار علمی و اجتماعی آن افزوده است مانند:
1. تحقیقات علمی معتبر (قزوینی، بهار، فروزانفر، شفیعی کدکنی)
2. گرایش تخصصی در پژوهش ادبی (صفا، فرشیدورد، محجوب، انوری)
3. تألیفات پرخواننده (زرینکوب، اسلامی ندوشن، شفیعی کدکنی، شمیسا)
4. پرکاری در انتشار میراث مکتوب ایرانی (ایرج افشار، سعید نفیسی)
لازم به ذکر است که نامهای ذکر شده در هر شماره، فقط از باب نمونه است و بسا که بر سر این نامها در میان اهل نظر مناقشه هم باشد. چرا که آثار تحقیقی این ناموران هنوز با دقت روششناسانهای نقد و ارزیابی نشده است و تصویر روشن و معتبری از نظرگاه، روش و مهمتر از همه میزان ابداع در روش و نگرش ایشان در دسترس ما نیست. چه بسا اشتهار بسیاری از استادان ما معلولِ عوامل دیگری مانند کنشگری سیاسی، شهرت هنری و فرهنگی یا مناسبات اجتماعی و بیش از همه حاصل بزرگداشت و ارجگزاریِ ایشان توسط یاران و شاگردانشان باشد.
[1]. فروزانفر بنا به شهادت شاگردانش در تحقیق ادبی سه ویژگی داشت: تحلیل موضوع در بافت تاریخی آن، استناد به مآخذ معتبر، رجوع به منابع ناشناخته و غریب. (محقق، 1390). ویژگی نخست او چرخشی در تاریخ ادبیات فارسی ایجاد کرد و تذکرهنویسی را به سوی تاریخ ادبیات بر پایۀ اطلاعات درون متون ادبی سوق داد. ویژگی دوم او نیز تحولی در شرح و تفسیر متون ادبی پدید آورد.
[2]. استاد دکتر مهدی نوریان در یادداشتی بر این مطلب فرمودند که «از زبان دکتر خانلری و نیز دکتر زرینکوب و دکتر احمد علی رجایی شنیدم که بهمنیار را مؤثرترین استاد خود میدانستند».
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانشسرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسیهای زبان و ادبیات فارسی دانشگاههای ایران تکیه زدهاند. برخی از پیشگامان مطالعات زبان و ادبیات در سالهای 1300 تا 1320، محققان برجستۀ بیرون از دانشکدۀ ادبیات بودند. نخستین استادان ادبیات که از سال 1307 در دانشگاه به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداختند شدند دو دستهاند: گروهی دانشآموختگان حوزوی در علوم اسلامی و دیگر دانشآموختگان دارالفنون و فرنگ. از آن زمان تا امروز حدود نه دهه فارغ التحصیلان دکتری ادبیات وارد دانشگاهها شده اند. گروهی نیز ادبیاتشناسانی هستند که در دیگر رشتهها مثل الهیات و تاریخ و حقوق تحصیل کرده اند و به تحقیق و تدریس در ادبیات پرداخته اند.
در فهرست بلند ادبیاتشناسان فارسی این نه دهه، افراد از نظر شهرت و نقش علمی و فرهنگی همسان و همارز نیستند. نقش و تأثیر این محققان در توسعه و تطور مطالعات ادبی فارسی متفاوت است. اغلب ایشان پژوهشهای ارزندهای در موضوعات متنوعی از ادبیات، تاریخ، فلسفه، کلام، سیاست، طب، نجوم، عرفان و الهیات از خود به یادگار گذاشتهاند. اما اگر بخواهیم «تاریخ اندیشۀ ادبی» را در ایران این نود سال بنویسیم بر اساس معیارهای تاریخنگاری فکر، از این فهرست نامهای انگشتشماری به تاریخ اندیشۀ ادبی ایران راه خواهند یافت. از میان آن همه ناموران، انگشتشمارند آنان که در تأسیس بنیادها و تحول و توسعۀ این دانش ملی، نقش بنیادی داشتهاند و چرخشی معنادار، در روند اندیشیدن به زبان و ادبیات فارسی ایجاد کردهاند. برخی از معیارهای بازشناسی آن انگشتشمار نامداران را میتوان این گونه برشمرد:
1. تأسیس نهادهای پژوهشی و مجلات مؤثر (وحید، یارشاطر، خانلری، یغمایی، اقبال)
2. دارای نگرش ویژه به ادبیات (بهار، مینوی، شفیعی کدکنی)
3. دارای روش ویژه در تحقیق ادبی(فروزانفر[1]، خانلری، زرینکوب، شاهرخ مسکوب)
4. تربیت شاگردان مؤثر (احمد بهمنیار[2]، فروزانفر، خانلری، شفیعی کدکنی)
علاوه بر معیارهای چهارگانۀ فوق که نقش تأسیسی در مطالعات ادبی فارسی دارند معیارهای دیگری هم هست که سبب تحکیم مبانی و گسترش سازمانی این رشته گردیده و بر اعتبار علمی و اجتماعی آن افزوده است مانند:
1. تحقیقات علمی معتبر (قزوینی، بهار، فروزانفر، شفیعی کدکنی)
2. گرایش تخصصی در پژوهش ادبی (صفا، فرشیدورد، محجوب، انوری)
3. تألیفات پرخواننده (زرینکوب، اسلامی ندوشن، شفیعی کدکنی، شمیسا)
4. پرکاری در انتشار میراث مکتوب ایرانی (ایرج افشار، سعید نفیسی)
لازم به ذکر است که نامهای ذکر شده در هر شماره، فقط از باب نمونه است و بسا که بر سر این نامها در میان اهل نظر مناقشه هم باشد. چرا که آثار تحقیقی این ناموران هنوز با دقت روششناسانهای نقد و ارزیابی نشده است و تصویر روشن و معتبری از نظرگاه، روش و مهمتر از همه میزان ابداع در روش و نگرش ایشان در دسترس ما نیست. چه بسا اشتهار بسیاری از استادان ما معلولِ عوامل دیگری مانند کنشگری سیاسی، شهرت هنری و فرهنگی یا مناسبات اجتماعی و بیش از همه حاصل بزرگداشت و ارجگزاریِ ایشان توسط یاران و شاگردانشان باشد.
[1]. فروزانفر بنا به شهادت شاگردانش در تحقیق ادبی سه ویژگی داشت: تحلیل موضوع در بافت تاریخی آن، استناد به مآخذ معتبر، رجوع به منابع ناشناخته و غریب. (محقق، 1390). ویژگی نخست او چرخشی در تاریخ ادبیات فارسی ایجاد کرد و تذکرهنویسی را به سوی تاریخ ادبیات بر پایۀ اطلاعات درون متون ادبی سوق داد. ویژگی دوم او نیز تحولی در شرح و تفسیر متون ادبی پدید آورد.
[2]. استاد دکتر مهدی نوریان در یادداشتی بر این مطلب فرمودند که «از زبان دکتر خانلری و نیز دکتر زرینکوب و دکتر احمد علی رجایی شنیدم که بهمنیار را مؤثرترین استاد خود میدانستند».
مطلب برگرفته از: کانال کاروند پارسی
@ferdosesokhan
پله_پله_تا_ملاقات_خدا_زندگی،_ان.pdf
4.1 MB
📚پله پله تا ملاقات خدا
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
👨🎓 قابل توجه داوطلبان کنکور۱۳۹۸ 👩🎓
توضیحات لازم درباره شیوه پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی
(۸۵ درصد کد رشته محل های تحصیلی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی بر اساس معدل کتبی دروس نهایی)
در سال ۱۳۹۸
📚دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شد.
1⃣فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
2⃣هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام
۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید.( صفحه ۱۷۸ دفترچه)
3⃣هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد
#100 کد رشته محل را انتخاب نماید و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
4⃣تمامی داوطلبان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی
( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
5⃣هر داوطلب می تواند بدون توجه
به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی
می تواند کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت
علاقه مندی انتخاب نماید.( شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته)
مثال : یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هرپنج گروه را انتخاب نماید. مثلا یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
6⃣در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیر انتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پر متقاضی و پر طرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
7⃣رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
(رشته های پزشکی و پیراپزشکی)
و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون
می باشند( ۱۵ درصد کد رشته محل ها)
و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتما در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
#کنکور 98 -ثبت نام در کنکور 98
از روز چهارشنبه ۹۷/۱۱/۲۴
ثبت نام و شرکت در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ برای پذیرش در رشته های با آزمون در دوره های روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی، دانشگاه پیام نور و مؤسسات آموزش عالی غیرانتفاعی و غیردولتی و دانشگاه آزاد اسلامی از روز چهارشنبه ۲۴ بهمن آغاز میشود.
ثبت نام منحصراً از طریق پایگاه اطلاع رسانی سازمان سنجش به نشانی www.sanjesh.org انجام می گیرد و مهلت ثبت نام تا روز پنجشنبه ۲ اسفند ۹۷ ادامه دارد.
@ferdosesokhan
توضیحات لازم درباره شیوه پذیرش بر اساس سوابق تحصیلی
(۸۵ درصد کد رشته محل های تحصیلی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی بر اساس معدل کتبی دروس نهایی)
در سال ۱۳۹۸
📚دفترچه راهنمای ثبت نام و انتخاب رشته های تحصیلی با ۱۸۲ صفحه در تاریخ ۱۷ بهمن ماه توسط سازمان سنجش منتشر شد.
1⃣فرصت ثبت نام و انتخاب رشته از تاریخ ۲۰ اسفند ماه ۱۳۹۷ شروع و تا تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۸ ادامه خواهد یافت.
2⃣هر داوطلب بایستی فرم ثبت نام
۴۲ موردی را در سایت سازمان سنجش تکمیل نماید.( صفحه ۱۷۸ دفترچه)
3⃣هر داوطلب می تواند حداکثر تعداد
#100 کد رشته محل را انتخاب نماید و در سایت سازمان سنجش آموزش کشور درج نماید. (صفحه ۱۷۹ دفترچه)
4⃣تمامی داوطلبان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه نظام جدید آموزشی
( شاخه های نظری، فنی و حرفه ای و کاردانش) و هم چنین دانش آموزان و فارغ التحصیلان نظام آموزشی قدیم شاخه نظری و فارغ التحصیلان دوره کاردانی شاخه های فنی و حرفه ای نظام آموزشی قدیم می توانند برای این شیوه پذیرش ثبت نام و انتخاب رشته نمایند.
5⃣هر داوطلب می تواند بدون توجه
به نوع رشته دیپلم یا پیش دانشگاهی
می تواند کد رشته محل های تمامی گروه های آزمایشی پنجگانه را در صورت
علاقه مندی انتخاب نماید.( شرط ۸ از شرایط و ضوابط اختصاصی ثبت نام و انتخاب رشته)
مثال : یک دانش آموز پایه دوازدهم رشته ادبیات و علوم انسانی می تواند به صورت هم زمان، کد رشته محل های گروه علوم انسانی، علوم تجربی، علوم ریاضی، هنر و زبان های خارجی را انتخاب نماید. یک یا دو یا حتی هرپنج گروه را انتخاب نماید. مثلا یک داوطلب علوم انسانی می تواند رشته هایی مانند مهندسی عمران، مکانیک، برق، مواد و متالورژی را از گروه علوم ریاضی و فنی یا رشته هایی مانند زیست شناسی گیاهی، جانوری، سلولی و مولکولی، شیمی محض را از گروه علوم تجربی و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، آموزش زبان فرانسه، زبان روسی، زبان اردو را از گروه زبان های خارجی انتخاب نماید.
6⃣در این دفترچه کد رشته محل هایی از تمامی دوره های تحصیلی اعم از روزانه، نوبت دوم(شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان، پیام نور و غیر انتفاعی و غیر دولتی درج شده اند.
در این دفترچه حتی از رشته های پر متقاضی و پر طرفدار دوره روزانه گروه های علوم ریاضی و فنی مانند مهندسی برق، مهندسی عمران، مهندسی کامپیوتر، مهندسی مکانیک و مهندسی مواد و رشته هایی مانند آموزش زبان انگلیسی، زبان و ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، زبان فرانسه، زبان روسی از گروه زبان های خارجی و در دانشگاه های دولتی پرطرفدار به منظور انتخاب توسط داوطلبان درج شده اند.
7⃣رشته های تحصیلی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
(رشته های پزشکی و پیراپزشکی)
و هم چنین رشته های تحصیلی دانشگاه فرهنگیان و تربیت دبیر شهید رجایی تهران جزء آن دسته از رشته هایی هستند که پذیرش آن ها مبتنی بر آزمون
می باشند( ۱۵ درصد کد رشته محل ها)
و برای انتخاب این دسته از رشته ها داوطلب بایستی حتما در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ ثبت نام و شرکت نماید.
#کنکور 98 -ثبت نام در کنکور 98
از روز چهارشنبه ۹۷/۱۱/۲۴
ثبت نام و شرکت در آزمون سراسری سال ۱۳۹۸ برای پذیرش در رشته های با آزمون در دوره های روزانه، نوبت دوم (شبانه)، نیمه حضوری، مجازی، پردیس خودگردان دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی، دانشگاه پیام نور و مؤسسات آموزش عالی غیرانتفاعی و غیردولتی و دانشگاه آزاد اسلامی از روز چهارشنبه ۲۴ بهمن آغاز میشود.
ثبت نام منحصراً از طریق پایگاه اطلاع رسانی سازمان سنجش به نشانی www.sanjesh.org انجام می گیرد و مهلت ثبت نام تا روز پنجشنبه ۲ اسفند ۹۷ ادامه دارد.
@ferdosesokhan
نقدی بر حذفیات کتاب های فارسی نظام جدید :
اخیرا سازمان سنجش بخش هایی از کتاب فارسی نظام جدید را برای کنکور 98 حذف کرده است . سعی داریم مقداری جزیی تر به این حذفیات و چرایی آن بپردازیم :
واج ، هجا، واج نگاری و فرآیندهای واجی
این بخش به نحوی بازمانده بحث تکواژ و واژه از نظام قدیم است و در همان جا نیز جزوه مباحث گنگ و پر مسئله بود و در نظام جدید نیز برای غالب دانش آموزان پر ابهام بود ؛ دلیل این امر ارتباط آن با بحث زبانشناسی بود که در کتاب های فارسی نظام جدید بحثی غریبه و حاشیه ای است و درمجموع حذف آن کار درستی به نظر می رسد .
اصولا نویسندگان کتب جدید فارسی قایل به مباحث زبانشناسی نیستند و این دقیقا بر خلاف کتاب زبان فارسی نظام قدیم است که بر پایه زبان شناسی ، پایه گذاری شده بود .
نشانه های جمع و"ی"نکره از وابسته های پسین
بحثی کاملا انحرافی و بی ربط است چون در بحث گروه اسمی و وابسته های پیشین و پسین کمترین اهمیت را داشت و تفکیک این دو بحث از سایر وابسته های پسین و حذف آنها کاملا نامشخص است و از طرفی این مباحث مشکلی برای دانش آموز ایجاد نمی کرد که حذف آنها گرهی باز کند .
جهش ضمیر
دریافت و درک جهش ضمیر در آغاز بحث برای اکثر دانش آموزان قابل درک نیست و علت آن نا آشنایی دانش آموزان با زبان شعر و شیوه ی بیان آن است و مرتب کردن بیت برای دانش آموز کاری دشوار است و به نظر می رسد حذف این بحث کمک شایانی به دانش آموزان کرده است هرچند اگر چنین باشد باید از نقش این ضمایر در دستور نیز سوال طرح نشود .
@dars_e_farsi
@ferdosesokhan
اخیرا سازمان سنجش بخش هایی از کتاب فارسی نظام جدید را برای کنکور 98 حذف کرده است . سعی داریم مقداری جزیی تر به این حذفیات و چرایی آن بپردازیم :
واج ، هجا، واج نگاری و فرآیندهای واجی
این بخش به نحوی بازمانده بحث تکواژ و واژه از نظام قدیم است و در همان جا نیز جزوه مباحث گنگ و پر مسئله بود و در نظام جدید نیز برای غالب دانش آموزان پر ابهام بود ؛ دلیل این امر ارتباط آن با بحث زبانشناسی بود که در کتاب های فارسی نظام جدید بحثی غریبه و حاشیه ای است و درمجموع حذف آن کار درستی به نظر می رسد .
اصولا نویسندگان کتب جدید فارسی قایل به مباحث زبانشناسی نیستند و این دقیقا بر خلاف کتاب زبان فارسی نظام قدیم است که بر پایه زبان شناسی ، پایه گذاری شده بود .
نشانه های جمع و"ی"نکره از وابسته های پسین
بحثی کاملا انحرافی و بی ربط است چون در بحث گروه اسمی و وابسته های پیشین و پسین کمترین اهمیت را داشت و تفکیک این دو بحث از سایر وابسته های پسین و حذف آنها کاملا نامشخص است و از طرفی این مباحث مشکلی برای دانش آموز ایجاد نمی کرد که حذف آنها گرهی باز کند .
جهش ضمیر
دریافت و درک جهش ضمیر در آغاز بحث برای اکثر دانش آموزان قابل درک نیست و علت آن نا آشنایی دانش آموزان با زبان شعر و شیوه ی بیان آن است و مرتب کردن بیت برای دانش آموز کاری دشوار است و به نظر می رسد حذف این بحث کمک شایانی به دانش آموزان کرده است هرچند اگر چنین باشد باید از نقش این ضمایر در دستور نیز سوال طرح نشود .
@dars_e_farsi
@ferdosesokhan
نوکیسه کیست و تازه به دوران رسیده به که میگویند؟
نوکیسه یا تازه به دوران رسیده به شخصی گویند که بدون پشتوانه مشروع و یا زحمتِ متناسب با نتیجه، به ثروت کلانی برسد. نوکیسهها معمولاً از لحاظ مالی به طبقات بالا و از لحاظ فرهنگی و رفتار اجتماعی به طبقه لمپنها تعلق دارند.
صفت نوکیسگی برای افرادی به کار میرود که به سبب نزدیک کردن خود به نهادهای قدرت و حشر و نشر و با آنها و خدمت بعضاً ضدبشری به آنها، بر موجهای نابسامانیهای اجتماعی و ناپایداریهای اقتصادی سوار شده و با استفاده از رانتهای دولتی و روابط ناسالم به ثروتی گزاف و بدون پشتوانه دست مییابند.
از آنجا که نوکسیهها فاقد اصالت و هویت فرهنگی لازم هستند و از بسیاری کمالات بیبهرهاند، نیاز مبرمی به خودنمایی و فخرفروشی و تظاهر و عرضاندام دارند که این نیاز را با خرج کردن بیرویه و نمایش داراییهای خود جبران میکنند. عدهای از آنها نیز ثروت خود را بطور کلی پنهان نگاه میدارند و حتی آنرا تکذیب میکنند.
نوکیسهها به «توجیه اطرفیان» نیاز دارند تا با مشاغل ویترینی و توجیهات کاذب منشأ درآمدهای خود را مشروع و قانونی جلوهگر کنند و پول خود را در باور و ذهن مخاطب شستشو دهند. اینگونه توجهیات بخصوص با اندکی مشارکت در امور خیریه یا مذهبی باورپذیرتر میشود.
نوکیسهها از گذشته خود نفرت دارند و آنرا پنهان میکنند، از حال خود احساس حقارت میکنند، و از آینده خود بیمناکند. نوکیسهها به دلیل ترس از آینده از هرگونه تغییرات و اصلاحات سیاسی و اجتماعی هراس دارند و مدافع وضع موجود و فسادهای جاری هستند. به همین دلیل، نوکیسهها جزو موانع جدی پیشرفت جامعه و اصلاح ساختارهای آن به حساب میآیند.
از آنجا که نوکیسهها عمدتاً فاقد استعداد، خلاقیت، تخصص و تحصیلات هستند و با اندیشهورزی و مطالعه بیگانهاند، این کمبود را با تحقیر و بیاعتنایی به صاحبان تخصص و تفکر جبران میکنند. آنها منابع مالی جامعه را نه بر اساس لیاقت، که بخاطر زدوبندها و نوچگی صاحبان قدرت تصرف کردهاند و به همین دلیل مورد نفرت بسیاری از اقشار جامعه هستند و در درون خود احساس تنهایی میکنند. آنها این نفرت و تنهایی را با برگزاری انواع و اقسامی از مهمانیها و مراسم و مشارکتهای اجتماعی جبران میکنند.
نوکیسگی محصول نابسامانیها و ناپایداریهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی است. برخلاف بعضی تعاریف جامعهشناسی که طبقات اجتماعی را بر اساس ثروت به طبقات بالا، پایین و متوسط تقسیم میکنند، در نظریات جدید جامعهشناسی، علاوه بر سرمایه مالی (ثروت)، سرمایه فرهنگی (استعداد و خلاقیت)، سرمایه اجتماعی (تحصیلات و تخصص) و سرمایه اخلاقی (اعتبار و آبرو) نیز مبنای تعریف از طبقه قرار میگیرد. بر این اساس، نوکیسههایی که تحت شرایط خاص به سرمایه مالی زیاد دست مییابند، فاقد سرمایه فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی متناسب با آن هستند و از آنجا که در موقعیتی قرار گرفتهاند که شایسته آن نیستند، از نمادهای رفتاری و فرهنگی اشخاص شایسته به صورت ظاهرسازی استفاده میکنند.
عبارت نوکیسه سابقهای طولانی در ادبیات فارسی دارد. قابوس بن وشمگیر در قابوسنامه اندرز داده که از مردم نوکیسه بپرهیزید و با آنان معامله مکنید. و ناصرخسرو نیز چنین سروده است:
ز نوکیسه مکن هرگز درم وام
که رسوائی و جنگ آرد سرانجام
مطلب برگرفته از: کانال بخوان و بیندیش
@ferdosesokhan
نوکیسه یا تازه به دوران رسیده به شخصی گویند که بدون پشتوانه مشروع و یا زحمتِ متناسب با نتیجه، به ثروت کلانی برسد. نوکیسهها معمولاً از لحاظ مالی به طبقات بالا و از لحاظ فرهنگی و رفتار اجتماعی به طبقه لمپنها تعلق دارند.
صفت نوکیسگی برای افرادی به کار میرود که به سبب نزدیک کردن خود به نهادهای قدرت و حشر و نشر و با آنها و خدمت بعضاً ضدبشری به آنها، بر موجهای نابسامانیهای اجتماعی و ناپایداریهای اقتصادی سوار شده و با استفاده از رانتهای دولتی و روابط ناسالم به ثروتی گزاف و بدون پشتوانه دست مییابند.
از آنجا که نوکسیهها فاقد اصالت و هویت فرهنگی لازم هستند و از بسیاری کمالات بیبهرهاند، نیاز مبرمی به خودنمایی و فخرفروشی و تظاهر و عرضاندام دارند که این نیاز را با خرج کردن بیرویه و نمایش داراییهای خود جبران میکنند. عدهای از آنها نیز ثروت خود را بطور کلی پنهان نگاه میدارند و حتی آنرا تکذیب میکنند.
نوکیسهها به «توجیه اطرفیان» نیاز دارند تا با مشاغل ویترینی و توجیهات کاذب منشأ درآمدهای خود را مشروع و قانونی جلوهگر کنند و پول خود را در باور و ذهن مخاطب شستشو دهند. اینگونه توجهیات بخصوص با اندکی مشارکت در امور خیریه یا مذهبی باورپذیرتر میشود.
نوکیسهها از گذشته خود نفرت دارند و آنرا پنهان میکنند، از حال خود احساس حقارت میکنند، و از آینده خود بیمناکند. نوکیسهها به دلیل ترس از آینده از هرگونه تغییرات و اصلاحات سیاسی و اجتماعی هراس دارند و مدافع وضع موجود و فسادهای جاری هستند. به همین دلیل، نوکیسهها جزو موانع جدی پیشرفت جامعه و اصلاح ساختارهای آن به حساب میآیند.
از آنجا که نوکیسهها عمدتاً فاقد استعداد، خلاقیت، تخصص و تحصیلات هستند و با اندیشهورزی و مطالعه بیگانهاند، این کمبود را با تحقیر و بیاعتنایی به صاحبان تخصص و تفکر جبران میکنند. آنها منابع مالی جامعه را نه بر اساس لیاقت، که بخاطر زدوبندها و نوچگی صاحبان قدرت تصرف کردهاند و به همین دلیل مورد نفرت بسیاری از اقشار جامعه هستند و در درون خود احساس تنهایی میکنند. آنها این نفرت و تنهایی را با برگزاری انواع و اقسامی از مهمانیها و مراسم و مشارکتهای اجتماعی جبران میکنند.
نوکیسگی محصول نابسامانیها و ناپایداریهای اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی است. برخلاف بعضی تعاریف جامعهشناسی که طبقات اجتماعی را بر اساس ثروت به طبقات بالا، پایین و متوسط تقسیم میکنند، در نظریات جدید جامعهشناسی، علاوه بر سرمایه مالی (ثروت)، سرمایه فرهنگی (استعداد و خلاقیت)، سرمایه اجتماعی (تحصیلات و تخصص) و سرمایه اخلاقی (اعتبار و آبرو) نیز مبنای تعریف از طبقه قرار میگیرد. بر این اساس، نوکیسههایی که تحت شرایط خاص به سرمایه مالی زیاد دست مییابند، فاقد سرمایه فرهنگی و اجتماعی و اخلاقی متناسب با آن هستند و از آنجا که در موقعیتی قرار گرفتهاند که شایسته آن نیستند، از نمادهای رفتاری و فرهنگی اشخاص شایسته به صورت ظاهرسازی استفاده میکنند.
عبارت نوکیسه سابقهای طولانی در ادبیات فارسی دارد. قابوس بن وشمگیر در قابوسنامه اندرز داده که از مردم نوکیسه بپرهیزید و با آنان معامله مکنید. و ناصرخسرو نیز چنین سروده است:
ز نوکیسه مکن هرگز درم وام
که رسوائی و جنگ آرد سرانجام
مطلب برگرفته از: کانال بخوان و بیندیش
@ferdosesokhan
تفاوت تاریخی درازگوش (الاغ/ خر) و اسب
افکار عمومی برخلاف برخی ظاهرسازیها، دوستدار و ستایش کننده و دلبسته هر نیروی قوی و قدرتمند است. نیروهای ضعیف حتی اگر مفید به حال انسانها باشند، توجه و احترام آنان را برنمیانگیزانند. به همین دلیل است که نام درازگوش (الاغ/ خر) معادل با تحقیر و شناعت میشود و نام اسب معادل با تمجید و نجابت.
الاغ و اسب در زندگی روزمره جوامع انسانی کارکردهای متفاوتی را دارا بودهاند.
الاغ حیوان مورد نیاز زارعان و زحمتکش، و کارگران و باربران بوده است. نقش ممتازی که الاغ در خدمت به انسان و تسهیل کارهای روزمره او داشته، تنها با گاو قابل قیاس است. علاوه بر این، الاغ حیوانی قانع بوده است. بهرغم اینکه بیش از حیوانات دیگر از او کار کشیده میشده، اما همیشه بدترین نوع غذا و بدترین شکل نگهداری متعلق به او بوده است. خوراک الاغ را بدترین نوع علوفه و معمولاً کاه و یا دمخوردههای مازاد ماده گاو تشکیل میداده است. با این حال نام الاغ بهرغم تمامی خدمات ارزانی که در اختیار انسان مینهاده، معادل با زشتی و فحش دانسته میشده است.
اما اسب حیوانی بکلی متفاوت با الاغ است. اسب تقریباً هیچ نقشی در خدمترسانی به مردم و زندگی روزمره بشری نداشته و همواره حیوان و ابزار مورد نیاز جنگیان و جهانگشایان و قوای نظامی و مهاجم بوده است. حیوانی که برای حمله به مزارع کشاورزان و غارت مردمان زحمتکش بکار میرفته است. اسب نقشی در تولیدات زراعی و باربری و حتی شخمزنی نداشته و کاربرد آن در افزایش قدرت و تواناییهای نظامیان و جنگیان و رزمآوران بوده است. با این حال نام اسب بهرغم آنکه مرکب مهاجمان بوده و از بلا و خشونت خبر میداده، معادل با زیبایی و نجابت دانسته میشده است.
الاغ را بهرغم هوش سرشار، بخاطر چهره بیآزار و مظلوم و مطیع و آرامی که دارد، موجودی نفهم و احمق و حتی سمبل حماقت فرض کردهاند. صدای عرعر الاغ از وجود طبقه کشاورز و زحمتکش و محیطی روستایی و مولد خبر میداده، در حالی که صدای شیهه اسب در دل مردم رعب و وحشت ایجاد میکرده و از وجود طبقه نظامی و مسلح و محیطی جنگی و مخرب خبر میداده است.
بطور خلاصه میتوان گفت که الاغ حیوان محبوب کشاورزان و اسب حیوان محبوب نظامیان بوده است. برای مردمان روزگاران گذشته، الاغ معادل با تراکتور امروز و اسب معادل با تانک امروز بوده است.
@ferdosesokhan
افکار عمومی برخلاف برخی ظاهرسازیها، دوستدار و ستایش کننده و دلبسته هر نیروی قوی و قدرتمند است. نیروهای ضعیف حتی اگر مفید به حال انسانها باشند، توجه و احترام آنان را برنمیانگیزانند. به همین دلیل است که نام درازگوش (الاغ/ خر) معادل با تحقیر و شناعت میشود و نام اسب معادل با تمجید و نجابت.
الاغ و اسب در زندگی روزمره جوامع انسانی کارکردهای متفاوتی را دارا بودهاند.
الاغ حیوان مورد نیاز زارعان و زحمتکش، و کارگران و باربران بوده است. نقش ممتازی که الاغ در خدمت به انسان و تسهیل کارهای روزمره او داشته، تنها با گاو قابل قیاس است. علاوه بر این، الاغ حیوانی قانع بوده است. بهرغم اینکه بیش از حیوانات دیگر از او کار کشیده میشده، اما همیشه بدترین نوع غذا و بدترین شکل نگهداری متعلق به او بوده است. خوراک الاغ را بدترین نوع علوفه و معمولاً کاه و یا دمخوردههای مازاد ماده گاو تشکیل میداده است. با این حال نام الاغ بهرغم تمامی خدمات ارزانی که در اختیار انسان مینهاده، معادل با زشتی و فحش دانسته میشده است.
اما اسب حیوانی بکلی متفاوت با الاغ است. اسب تقریباً هیچ نقشی در خدمترسانی به مردم و زندگی روزمره بشری نداشته و همواره حیوان و ابزار مورد نیاز جنگیان و جهانگشایان و قوای نظامی و مهاجم بوده است. حیوانی که برای حمله به مزارع کشاورزان و غارت مردمان زحمتکش بکار میرفته است. اسب نقشی در تولیدات زراعی و باربری و حتی شخمزنی نداشته و کاربرد آن در افزایش قدرت و تواناییهای نظامیان و جنگیان و رزمآوران بوده است. با این حال نام اسب بهرغم آنکه مرکب مهاجمان بوده و از بلا و خشونت خبر میداده، معادل با زیبایی و نجابت دانسته میشده است.
الاغ را بهرغم هوش سرشار، بخاطر چهره بیآزار و مظلوم و مطیع و آرامی که دارد، موجودی نفهم و احمق و حتی سمبل حماقت فرض کردهاند. صدای عرعر الاغ از وجود طبقه کشاورز و زحمتکش و محیطی روستایی و مولد خبر میداده، در حالی که صدای شیهه اسب در دل مردم رعب و وحشت ایجاد میکرده و از وجود طبقه نظامی و مسلح و محیطی جنگی و مخرب خبر میداده است.
بطور خلاصه میتوان گفت که الاغ حیوان محبوب کشاورزان و اسب حیوان محبوب نظامیان بوده است. برای مردمان روزگاران گذشته، الاغ معادل با تراکتور امروز و اسب معادل با تانک امروز بوده است.
@ferdosesokhan
یادی از موسس سرای سالمندان کهریزک؛
بزرگمرد ارمنی؛ آرسن میناسیان
یکی دو سال قبل وقتی به عزم مجموعه زیبای سنگاچین انزلی عازم شدم وقتی به دیار زیبای شمال رسیدم در شهر رشت بر حسب اتفاق در خیابان سعدی رشت به مزاری رسیدم و با سرگذشتی عجیب آشنا شدم که حسب خصلت روستایی و ایلیاتی خیلی برایم دوست داشتنی مینمود.
در خیابان سعدی منطقه ای بود متعلق به هموطنان ارمنی و در آن منطقه مزاری بود متعلق به یک انسان آزاده به نان آرسن میناسیان.
بعدها وقتی در مورد آرمن جستجو کردم بیشتر با این آزاده مرد آشنا شدم.
آرمن در شهر رشت زاده شد.
دوران ابتدایی را در همان شهر سپری نمود. در ایامی که فقر در ایران همه گیر شده بود
روزی مادرش برای آرمن پالتویی خریداری میکند و در هنگام عزیمت به مدرسه به وی میپوشاند اما در برگشت آرمن پالتو را به همراه نداشت .
وقتی با سوال مادر روبرو میشود میگوید یکی از همکلاسهای مسلمانش لباس مناسب نداشته پالتو را به وی بخشیده .
بعدها آرمن به داروسازی تحربی رو آورد .
وشهرت آرمن از همین جا شروع شد.
آن مرد بزرگ متعدد مشاهده میکرد که افرادی هستند که هزینه داروهای خود را ندارند یا به دلیل فقر اصلا دسترسی به دارو ندارند و آنزمان هم ایران دچارفقر فراگیر بود .آرمن با هزینه خودش شبها نیمه شبها به سمت تهران راه می افتاد و صبح هنگام در تهران داروهای مورد نیاز نیازمندان را خریداری یا تهیه میکرد یا مواد آنرا تهیه میکرد و سپس ظهر هنگام خودش را به رشت میرساند و از بعد از ظهر داروهایی مورد نیاز مردم فقیر را به یک سوم قیمت واقعی بین ایشان توزیع میکرد.
در ابتدا عده ای کوته فکر علیه آن ابر مرد دست به اتهام سازی و شایعه پراکنی زدند و با تاکید بر ارمنی بودن وی ،داروها را حرام و... میدانستند و چند مرتبه آرمن بخاطر همین ناجوانمردیهای و اتهامات به زندان افتاد اما آن آزاده مرد عزم داشت که مسیح رشت بشود .زندگی خود را فروخت و داروخانه ای راه انداخت کم کم مردم رشت و نواحی اطراف آن به نیات آن آزاده مرد اعتماد کردند .داروخانه آرمن تبدیل شد به قبله و ماوای بیپناهان و مستضعفان رشت .
اما آرمن خسته نشد .آنقدر پیش رفت و بزرگ مردی به خرج داد تا علمای رشت به زیارت او رفتند .آنزمان امام جماعت مسجد جامع رشت در اختیار حضرت آیه الله ضیابری بود .آیه الله به حریم و آزادگی آرمن اعتقاد پیدا کرد و دست در دست آن ابر مرد گذاشت و اولین داروخانه شبانه روزی ایران را در شهر رشت بنا نهادند .مردم فقیر خطه گیلان از هر دین و مذهب به داروخانه آرمن هجوم می آوردند. تجار شهر پول خود را به آیه الله ضیابری میدادند و آیه الله نیز پول را دو دستی تقدیم آرمن مینمود تا صرف هزینه دارو و درمان فقرا شود .بعدها آیه الله ضیابری و آرمن میناسیان برای سر و سامان دادن سالمندان بی سرپرست اولین سرای سالمندان ایران را در شهر رشت و با هزینه شخصی و کمک بازاریان رشت تاسیس نمودند و بدون حتی یک ریال کمک از دولت وقت پذیرای سالمندان بیمار و بی کس و کار از سراسر ایران شدند .
پس از رشت آرمن تلاشی وافر را برای سرای تاسیس سالمندان در تهران مبذول داشت و توانست با زحمت و مرارت زیاد سرای سالمندان کهریزک را بنا نهد که هر سه بنای خیر آرمن تا کنون به فعالیت خود ادامه میدهند .هم داروخانه شبانه روزی رشت و هم سرای سالمندان رشت و هم سرای سالمندان کهریزک.
در سال ۱۳۵۶ آن آزاده مرد در حالی که در سرای سالمندان رشت در حال خدمات رسانی بود در هنگام کار در گذشت و مردم خطه گیلان را در عزای فراق خود گذاشت.
روز بعد شهر رشت از هجوم جمعیت به صحرای محشر تبدیل شد . جا برای سوزن انداختن نبود .مردم گیلان از هر فرقه وایین آمدند.و عظمتی خلق شد به نام تشیع جنازه مسیح رشت.
جنازه ساعتها روی دست مردم بود و امکان دفن پیدا نمیکرد.
بر روی تابوت یک مسیحی چندین عمامه سادات بزرگ گیلان گذاشته شده بود .مردم تکبیر گویان و صلوات فرستان جنازه یک ارمنی را تشییع میکردند. در ابتدا مسلمانان اجازه دفن آن ابر مرد در قبرستان ارامنه را نمیدادند و میخواستند او را در قبرستان مسلمانان دفن کنند .اما با میانجی گری علما و صرف وقت زیاد جنازه به کلیسای رشت رسید .ساعتها مردم رشت کلیسا را مانند کعبه ای در برگرفتند و انروز مسلمان و ارمنی یه کعبه داشتند و آنهم کلیسای کوچک رشت بود.نهایتا جسد آن آزاده مرد را در همان جا دفن کردند .
آری آرمن میناسیان عنوان مسیح رشت را پیدا کرد ودر هنگام مرگ سروسوزنی مال یا اموال در این دنیا نداشت اما دنیایی را در سوگ خود نشاند.
یاد و خاطره ی این بزرگمرد جاودانه باد
@ferdosesokhan
بزرگمرد ارمنی؛ آرسن میناسیان
یکی دو سال قبل وقتی به عزم مجموعه زیبای سنگاچین انزلی عازم شدم وقتی به دیار زیبای شمال رسیدم در شهر رشت بر حسب اتفاق در خیابان سعدی رشت به مزاری رسیدم و با سرگذشتی عجیب آشنا شدم که حسب خصلت روستایی و ایلیاتی خیلی برایم دوست داشتنی مینمود.
در خیابان سعدی منطقه ای بود متعلق به هموطنان ارمنی و در آن منطقه مزاری بود متعلق به یک انسان آزاده به نان آرسن میناسیان.
بعدها وقتی در مورد آرمن جستجو کردم بیشتر با این آزاده مرد آشنا شدم.
آرمن در شهر رشت زاده شد.
دوران ابتدایی را در همان شهر سپری نمود. در ایامی که فقر در ایران همه گیر شده بود
روزی مادرش برای آرمن پالتویی خریداری میکند و در هنگام عزیمت به مدرسه به وی میپوشاند اما در برگشت آرمن پالتو را به همراه نداشت .
وقتی با سوال مادر روبرو میشود میگوید یکی از همکلاسهای مسلمانش لباس مناسب نداشته پالتو را به وی بخشیده .
بعدها آرمن به داروسازی تحربی رو آورد .
وشهرت آرمن از همین جا شروع شد.
آن مرد بزرگ متعدد مشاهده میکرد که افرادی هستند که هزینه داروهای خود را ندارند یا به دلیل فقر اصلا دسترسی به دارو ندارند و آنزمان هم ایران دچارفقر فراگیر بود .آرمن با هزینه خودش شبها نیمه شبها به سمت تهران راه می افتاد و صبح هنگام در تهران داروهای مورد نیاز نیازمندان را خریداری یا تهیه میکرد یا مواد آنرا تهیه میکرد و سپس ظهر هنگام خودش را به رشت میرساند و از بعد از ظهر داروهایی مورد نیاز مردم فقیر را به یک سوم قیمت واقعی بین ایشان توزیع میکرد.
در ابتدا عده ای کوته فکر علیه آن ابر مرد دست به اتهام سازی و شایعه پراکنی زدند و با تاکید بر ارمنی بودن وی ،داروها را حرام و... میدانستند و چند مرتبه آرمن بخاطر همین ناجوانمردیهای و اتهامات به زندان افتاد اما آن آزاده مرد عزم داشت که مسیح رشت بشود .زندگی خود را فروخت و داروخانه ای راه انداخت کم کم مردم رشت و نواحی اطراف آن به نیات آن آزاده مرد اعتماد کردند .داروخانه آرمن تبدیل شد به قبله و ماوای بیپناهان و مستضعفان رشت .
اما آرمن خسته نشد .آنقدر پیش رفت و بزرگ مردی به خرج داد تا علمای رشت به زیارت او رفتند .آنزمان امام جماعت مسجد جامع رشت در اختیار حضرت آیه الله ضیابری بود .آیه الله به حریم و آزادگی آرمن اعتقاد پیدا کرد و دست در دست آن ابر مرد گذاشت و اولین داروخانه شبانه روزی ایران را در شهر رشت بنا نهادند .مردم فقیر خطه گیلان از هر دین و مذهب به داروخانه آرمن هجوم می آوردند. تجار شهر پول خود را به آیه الله ضیابری میدادند و آیه الله نیز پول را دو دستی تقدیم آرمن مینمود تا صرف هزینه دارو و درمان فقرا شود .بعدها آیه الله ضیابری و آرمن میناسیان برای سر و سامان دادن سالمندان بی سرپرست اولین سرای سالمندان ایران را در شهر رشت و با هزینه شخصی و کمک بازاریان رشت تاسیس نمودند و بدون حتی یک ریال کمک از دولت وقت پذیرای سالمندان بیمار و بی کس و کار از سراسر ایران شدند .
پس از رشت آرمن تلاشی وافر را برای سرای تاسیس سالمندان در تهران مبذول داشت و توانست با زحمت و مرارت زیاد سرای سالمندان کهریزک را بنا نهد که هر سه بنای خیر آرمن تا کنون به فعالیت خود ادامه میدهند .هم داروخانه شبانه روزی رشت و هم سرای سالمندان رشت و هم سرای سالمندان کهریزک.
در سال ۱۳۵۶ آن آزاده مرد در حالی که در سرای سالمندان رشت در حال خدمات رسانی بود در هنگام کار در گذشت و مردم خطه گیلان را در عزای فراق خود گذاشت.
روز بعد شهر رشت از هجوم جمعیت به صحرای محشر تبدیل شد . جا برای سوزن انداختن نبود .مردم گیلان از هر فرقه وایین آمدند.و عظمتی خلق شد به نام تشیع جنازه مسیح رشت.
جنازه ساعتها روی دست مردم بود و امکان دفن پیدا نمیکرد.
بر روی تابوت یک مسیحی چندین عمامه سادات بزرگ گیلان گذاشته شده بود .مردم تکبیر گویان و صلوات فرستان جنازه یک ارمنی را تشییع میکردند. در ابتدا مسلمانان اجازه دفن آن ابر مرد در قبرستان ارامنه را نمیدادند و میخواستند او را در قبرستان مسلمانان دفن کنند .اما با میانجی گری علما و صرف وقت زیاد جنازه به کلیسای رشت رسید .ساعتها مردم رشت کلیسا را مانند کعبه ای در برگرفتند و انروز مسلمان و ارمنی یه کعبه داشتند و آنهم کلیسای کوچک رشت بود.نهایتا جسد آن آزاده مرد را در همان جا دفن کردند .
آری آرمن میناسیان عنوان مسیح رشت را پیدا کرد ودر هنگام مرگ سروسوزنی مال یا اموال در این دنیا نداشت اما دنیایی را در سوگ خود نشاند.
یاد و خاطره ی این بزرگمرد جاودانه باد
@ferdosesokhan
🌐پیام خانم ادری آزرولای، مدیرکل یونسکو به مناسبت #روزجهانی_زبان_مادری:
1 فوریه 2019
از نظر یونسکو همه زبانهای مادری شایسته آنند که شناخته شوند،رسمیت یابند ودر تمام حوزههای زندگی و فضای عمومی نقش و برجستگی بیشتری به آنها بخشیده شود. اما این چیزی نیست که در عمل اتفاق افتاده باشد. زبانهای مادری بسیاری لزوما موقعیت زبان ملی را ندارند،موقعیت زبان رسمی را ندارند و یا حتی موقعیت زبان آموزشی را ندارند. و همین وضعیت است که میتواند موجب کاستن از ارزش بالذات یک زبان مادری و مرگ کامل آن در بلندمدت شود.
در بیستمین سالگرد روز جهانی زبان مادری، ما باید به یاد بیاوریم که همه زبانهای مادری ارزشمند هستند و همه آنها برای برقراری صلحو پشتیبانی از توسعه پایدار ضروری هستند. زبان مادری برای سوادآموزی حیاتی است زیرا در نخستین سالهای تحصیل، مهارتهای بنیادی خواندن و نوشتن و همچنین فرآیند یادگیری را آسان میکند. مهارتهایی که پایه و اساسی برای رشد شخصی کودکان فراهم میکنند.
زبان مادری همچنین بیان منحصر به فردی است از هویت و تنوع خلاق و سرچشمهای از دانش و نوآوری.
هنوز کارهای بسیاری برای انجام دادن مانده است. زبان آموزشی در نخستین سالهای تحصیل به ندرت زبان مادری کودکان دانشآموز است
به گفته یونسکو، نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت جهان به نظام آموزشی با زبان مادری یا زبانی که آن را میفهمند دسترسی ندارند. و این با وجود مطالعات متعددی است که نشان میدهد اولویت دادن به زبان مادری، فرآیند یادگیری عمومی و همچنین یادگیری زبانهای دیگر را تسهیل میکند.
مردمان بومی، همیشه خواهان آموزش و نظام آموزشی به زبان مادری خود هستند، همچنانکه در اعلامیه سازمان ملل متحد درباره حقوق مردمان بومی بر آن تاکید شده است. با توجه به اینکه سال ۲۰۱۹ سال جهانی زبانهای بومی است
به مناسبت روز جهانی زبان مادری، من تمام کشورهای عضو یونسکو، همه همراهان و سرمایهگذاران در امر آموزش را دعوت میکنم حقوق مردمان بومی را به رسمیت بشناسند و آنها را در عمل اجرا کنند.
پیام خانم ادری آزرولای، مدیرکل یونسکو به مناسبت روز جهانی زبان مادری
۲۱ فوریه ۲۰۱۹
@ferdosesokhan
1 فوریه 2019
از نظر یونسکو همه زبانهای مادری شایسته آنند که شناخته شوند،رسمیت یابند ودر تمام حوزههای زندگی و فضای عمومی نقش و برجستگی بیشتری به آنها بخشیده شود. اما این چیزی نیست که در عمل اتفاق افتاده باشد. زبانهای مادری بسیاری لزوما موقعیت زبان ملی را ندارند،موقعیت زبان رسمی را ندارند و یا حتی موقعیت زبان آموزشی را ندارند. و همین وضعیت است که میتواند موجب کاستن از ارزش بالذات یک زبان مادری و مرگ کامل آن در بلندمدت شود.
در بیستمین سالگرد روز جهانی زبان مادری، ما باید به یاد بیاوریم که همه زبانهای مادری ارزشمند هستند و همه آنها برای برقراری صلحو پشتیبانی از توسعه پایدار ضروری هستند. زبان مادری برای سوادآموزی حیاتی است زیرا در نخستین سالهای تحصیل، مهارتهای بنیادی خواندن و نوشتن و همچنین فرآیند یادگیری را آسان میکند. مهارتهایی که پایه و اساسی برای رشد شخصی کودکان فراهم میکنند.
زبان مادری همچنین بیان منحصر به فردی است از هویت و تنوع خلاق و سرچشمهای از دانش و نوآوری.
هنوز کارهای بسیاری برای انجام دادن مانده است. زبان آموزشی در نخستین سالهای تحصیل به ندرت زبان مادری کودکان دانشآموز است
به گفته یونسکو، نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت جهان به نظام آموزشی با زبان مادری یا زبانی که آن را میفهمند دسترسی ندارند. و این با وجود مطالعات متعددی است که نشان میدهد اولویت دادن به زبان مادری، فرآیند یادگیری عمومی و همچنین یادگیری زبانهای دیگر را تسهیل میکند.
مردمان بومی، همیشه خواهان آموزش و نظام آموزشی به زبان مادری خود هستند، همچنانکه در اعلامیه سازمان ملل متحد درباره حقوق مردمان بومی بر آن تاکید شده است. با توجه به اینکه سال ۲۰۱۹ سال جهانی زبانهای بومی است
به مناسبت روز جهانی زبان مادری، من تمام کشورهای عضو یونسکو، همه همراهان و سرمایهگذاران در امر آموزش را دعوت میکنم حقوق مردمان بومی را به رسمیت بشناسند و آنها را در عمل اجرا کنند.
پیام خانم ادری آزرولای، مدیرکل یونسکو به مناسبت روز جهانی زبان مادری
۲۱ فوریه ۲۰۱۹
@ferdosesokhan
✅ گوگل اسکالر
گوگل اسکالر جستجوگری از شرکت گوگل است که امکان جستوجوی واژههای کلیدی در مقالهها، رسالههای علمی و گزارشهای فنی را فراهم میکند.
میتوان گفت که Google Scholar بخش ویژه کاوش در مطالب علمی و پژوهشی است. شما با این کاوشگر میتوانید در منابع دانشگاهی و پژوهشی به جستوجو بپردازید. منابع جستوجو شونده از پایگاههای ناشران دانشگاهی، دانشگاهها و دیگر پایگاههای علمی و پژوهشی خواهد بود.
Scholar.google.com
بر خلاف موتور جستوجوی همگانی گوگل، در گوگل اسکالر مرتب کردن نتایج جستجو بر اساس میزان ارجاع به آن توسط دیگر مؤلفان است و نه صرفاً دفعات بازدید یا پیوند به آن در اینترنت.
@ferdosesokhan
گوگل اسکالر جستجوگری از شرکت گوگل است که امکان جستوجوی واژههای کلیدی در مقالهها، رسالههای علمی و گزارشهای فنی را فراهم میکند.
میتوان گفت که Google Scholar بخش ویژه کاوش در مطالب علمی و پژوهشی است. شما با این کاوشگر میتوانید در منابع دانشگاهی و پژوهشی به جستوجو بپردازید. منابع جستوجو شونده از پایگاههای ناشران دانشگاهی، دانشگاهها و دیگر پایگاههای علمی و پژوهشی خواهد بود.
Scholar.google.com
بر خلاف موتور جستوجوی همگانی گوگل، در گوگل اسکالر مرتب کردن نتایج جستجو بر اساس میزان ارجاع به آن توسط دیگر مؤلفان است و نه صرفاً دفعات بازدید یا پیوند به آن در اینترنت.
@ferdosesokhan
زبان نخست یا زبان مادری
زبان نخست یا زبان مادری به نخستین زبان یا زبانهایی گفته میشود که کودک سخن گفتن به آن را یادمیگیرد یا آن را پیش از سن بحرانی میآموزد یا میتوان گفت زبانی که فرد توانایی اندیشیدن و سخن گفتن همانند دیگر سخنوران آن زبان را داشته باشد. زبان نخست (افزون بر زبان بومی[۱]) زبان شخصی است که معمولاً از کودکی آن را آموخته و به بهترین وجه ممکن صحبت میکند و اغلب معنایی برای همسانی جامعهشناسی زبان است.[۲] زبان مادری یک تَرم (اصطلاح) است و الزاماً به معنی زبانی که مادر انسان به آن سخن میگوید نیست. در بعضی از کشورها، اصطلاح زبان مادری بیشتر به زبان قومی یک فرد اشاره میکند تا زبان اول او. در برابر زبان نخست، زبان دوم زبانی است که هر فردی متفاوت با زبان نخستش صحبت میکند.
از نظر عصبشناسی زبان نخست در مقایسه با زبانهایی که فرد بعداً در بزرگسالی میآموزد (زبان دوم) جایگاهی متفاوت را در قشر مغز اشغال میکند. بهطوریکه دربسیاری موارد آسیبهای مغزی محدود ممکن است سبب اختلال شدید در یکی از این دو زبان (نخست و دوم) شوند در حالی که مهارتهای زبان دیگر هیچ آسیبی نبینند.
@ferdosesokhan
زبان نخست یا زبان مادری به نخستین زبان یا زبانهایی گفته میشود که کودک سخن گفتن به آن را یادمیگیرد یا آن را پیش از سن بحرانی میآموزد یا میتوان گفت زبانی که فرد توانایی اندیشیدن و سخن گفتن همانند دیگر سخنوران آن زبان را داشته باشد. زبان نخست (افزون بر زبان بومی[۱]) زبان شخصی است که معمولاً از کودکی آن را آموخته و به بهترین وجه ممکن صحبت میکند و اغلب معنایی برای همسانی جامعهشناسی زبان است.[۲] زبان مادری یک تَرم (اصطلاح) است و الزاماً به معنی زبانی که مادر انسان به آن سخن میگوید نیست. در بعضی از کشورها، اصطلاح زبان مادری بیشتر به زبان قومی یک فرد اشاره میکند تا زبان اول او. در برابر زبان نخست، زبان دوم زبانی است که هر فردی متفاوت با زبان نخستش صحبت میکند.
از نظر عصبشناسی زبان نخست در مقایسه با زبانهایی که فرد بعداً در بزرگسالی میآموزد (زبان دوم) جایگاهی متفاوت را در قشر مغز اشغال میکند. بهطوریکه دربسیاری موارد آسیبهای مغزی محدود ممکن است سبب اختلال شدید در یکی از این دو زبان (نخست و دوم) شوند در حالی که مهارتهای زبان دیگر هیچ آسیبی نبینند.
@ferdosesokhan
دو زبانه بودن کودکان ما، مشکل یا امتياز
بمناسبت ۲ اسفند روز جهانی زبان مادری
زبان ، گرانبهاترین میراث تاریخی و فرهنگی انسانهاست. زبان مادری چون کلیدی است که گنجینههای سایر زبانها را به روی ما میگشاید. این گفتهای است که همهی دانشمندان برآنند و همیشه گوشزد میکنند: برای تسلط بر زبان خارجی اول چنگ به دامن زبان مادری باید زد و از آن یاری طلبید ،
از نظر روانپزشکان تکلم به زبان مادري به هويت يابي بهتر، محکمتر و عميقتر کودکان و برخورد بهتر آنها با آسيبهاي اجتماعي احتمالي در سنين بالاتر منجر ميشود. یافته های پزشکی نشان می دهد مادرانی که با زبانی غیر از زبان مادری با فرزندان خود صحبت میکنند نمیتوانند احساسات عاطفی خود را بطور کامل به کودک منتقل کنند در نتیجه نیازهای عاطفی کودک برآورده نشده و این کودکان از استرس بیشتر و ضریب هوشی کمتری برخوردار خواهند بود.
دکتر احمد صداقتي روانپزشک در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) واحد علوم پزشکي ايران با اشاره به اهميت تکلم به زبان مادري در شکلگيري هويت افراد و به وجود آمدن احساس هويت خانوادگي در جوانان گفت: اين در حالي است که فرهنگ کنوني حاکم بر جامعه سعي در تکلم فارسي با کودکان دارد.
اين روانپزشک گفت: به زبان فارسي سخن گفتن با کودکان به بهانه پيشگيري از دچار مشکل شدن آنها در مدرسه يا اجتماع، جايگاه علمي ندارد و از ضعف هويتي والدين ناشي ميشود. این پدیده معمولا باعث عوارض متعددی همچون اختلالات یادگیری، اختلالات تکلم، لکنت زبان میشود که گاه تا آخر عمر فرد از آن رنج میبرد.
دکتر صداقتي ادامه داد: سازمان ملل نيز به اهميت زبان مادري پي برده است؛ به طوري كه از سال 2000 ، روز 21 فوريه را به عنوان روز جهاني زبان مادري اعلام و به کشورهاي مختلف توصيه کرده است تا سيستم آموزشي خود را به گونهاي طراحي کنند که زبان مادري حفظ شود.
اين روانپزشک ادامه داد: علي رغم توصيه سازمان ملل به داشتن برنامههايي در جهت حفظ زبان مادري، شاهد هيچ برنامهريزي خاصي در اين خصوص در کشورمان نيستيم.
دکتر صداقتي در خصوص تلاشهاي ديگر کشورها در اين جهت به مهد کودکهاي سوئد اشاره کرد و گفت: چنانچه در مهدکودکي، 10 کودک به زبان مادري صحبت کنند داشتن مربي که روي آن زبان کار کند در مهد کودک مذکور اجباري ميشود.
وي ادامه داد: با وجود اين که تنها 6 دهم درصد اتريشيها به شاخهاي از زبان روماني صحبت ميکنند و اکثر اتريشيها آلماني زبان هستند اما اين کشور قوانين آموزشي خود را طوري تغيير داده است که زبان مذکور حفظ شود.
فعالیت مغز انسان هنگام تكلم به زبان مادری و زبانهای دیگر تفاوت دارد.
نتایج پژوهشهای محققان حاكی است ، فعالیت مغز انسان هنگام تكلم به زبان مادری و زبانهای دیگر تفاوت دارد.محققان ایتالیایی در مشاهدات خود، كه بیش از یك سال طول كشیده ، بر روی ۱۵ مترجم ایتالیایی اتحادیه اروپا صورت گرفته است.این محققان كشف كرده اند ، مغز انسان هركدام از زبانهایی را كه در اوایل دوران كودكی و دیرتر در سنین بالاتر آموخته است به روش متفاوتی وارد می كند و به خاطر می آورد.
به این ترتیب انسان زبان مادری را در سنی فرا می گیرد كه مغز یك معلومات دیداری ،شنیداری و حسی پیش از موقع را در خود ذخیره می كند.
در نتیجه زبان مادری یك سری ارتباطهایی را در مغز بوجود می آورد كه به صورت یك فعالیت الكتریكی فزاینده بروز می كند. از زبان مادری برای اندیشیدن ،فرو رفتن در رویا و احساسات استفاده می كنیم.
نتایج این تحقیقات ممكن است به پزشكان برای برقراری ارتباط با افرادی كمك كند كه از فراموشی رنج می برند یا به رغم مشاهده و تشخیص صحیح كلمات برای خواندن و نوشتن آنها دچار اختلال هستند.
همین تحقیق همچنین ممكن است برای تشخیص تابعیت یك فرد مظنون در حین بازجویی مفید واقع شود.در این تحقیقات علاوه بر این برای نخستین بار رابطه بین فعالیت مغزی و مهارت فرد در یك زبان دیگر مشخص شده است
. هایدگر- فیلسوف آلمانی- زبان مادری را قلب؛ احساس و الهام میداند. بنابراین کسانی که با زبان مادری درمیافتند در واقع با عمیقترین جنبهی هویت آنان مبارزه
میکنند و پیروز نخواهند شد.
@ferdosesokhan
بمناسبت ۲ اسفند روز جهانی زبان مادری
زبان ، گرانبهاترین میراث تاریخی و فرهنگی انسانهاست. زبان مادری چون کلیدی است که گنجینههای سایر زبانها را به روی ما میگشاید. این گفتهای است که همهی دانشمندان برآنند و همیشه گوشزد میکنند: برای تسلط بر زبان خارجی اول چنگ به دامن زبان مادری باید زد و از آن یاری طلبید ،
از نظر روانپزشکان تکلم به زبان مادري به هويت يابي بهتر، محکمتر و عميقتر کودکان و برخورد بهتر آنها با آسيبهاي اجتماعي احتمالي در سنين بالاتر منجر ميشود. یافته های پزشکی نشان می دهد مادرانی که با زبانی غیر از زبان مادری با فرزندان خود صحبت میکنند نمیتوانند احساسات عاطفی خود را بطور کامل به کودک منتقل کنند در نتیجه نیازهای عاطفی کودک برآورده نشده و این کودکان از استرس بیشتر و ضریب هوشی کمتری برخوردار خواهند بود.
دکتر احمد صداقتي روانپزشک در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) واحد علوم پزشکي ايران با اشاره به اهميت تکلم به زبان مادري در شکلگيري هويت افراد و به وجود آمدن احساس هويت خانوادگي در جوانان گفت: اين در حالي است که فرهنگ کنوني حاکم بر جامعه سعي در تکلم فارسي با کودکان دارد.
اين روانپزشک گفت: به زبان فارسي سخن گفتن با کودکان به بهانه پيشگيري از دچار مشکل شدن آنها در مدرسه يا اجتماع، جايگاه علمي ندارد و از ضعف هويتي والدين ناشي ميشود. این پدیده معمولا باعث عوارض متعددی همچون اختلالات یادگیری، اختلالات تکلم، لکنت زبان میشود که گاه تا آخر عمر فرد از آن رنج میبرد.
دکتر صداقتي ادامه داد: سازمان ملل نيز به اهميت زبان مادري پي برده است؛ به طوري كه از سال 2000 ، روز 21 فوريه را به عنوان روز جهاني زبان مادري اعلام و به کشورهاي مختلف توصيه کرده است تا سيستم آموزشي خود را به گونهاي طراحي کنند که زبان مادري حفظ شود.
اين روانپزشک ادامه داد: علي رغم توصيه سازمان ملل به داشتن برنامههايي در جهت حفظ زبان مادري، شاهد هيچ برنامهريزي خاصي در اين خصوص در کشورمان نيستيم.
دکتر صداقتي در خصوص تلاشهاي ديگر کشورها در اين جهت به مهد کودکهاي سوئد اشاره کرد و گفت: چنانچه در مهدکودکي، 10 کودک به زبان مادري صحبت کنند داشتن مربي که روي آن زبان کار کند در مهد کودک مذکور اجباري ميشود.
وي ادامه داد: با وجود اين که تنها 6 دهم درصد اتريشيها به شاخهاي از زبان روماني صحبت ميکنند و اکثر اتريشيها آلماني زبان هستند اما اين کشور قوانين آموزشي خود را طوري تغيير داده است که زبان مذکور حفظ شود.
فعالیت مغز انسان هنگام تكلم به زبان مادری و زبانهای دیگر تفاوت دارد.
نتایج پژوهشهای محققان حاكی است ، فعالیت مغز انسان هنگام تكلم به زبان مادری و زبانهای دیگر تفاوت دارد.محققان ایتالیایی در مشاهدات خود، كه بیش از یك سال طول كشیده ، بر روی ۱۵ مترجم ایتالیایی اتحادیه اروپا صورت گرفته است.این محققان كشف كرده اند ، مغز انسان هركدام از زبانهایی را كه در اوایل دوران كودكی و دیرتر در سنین بالاتر آموخته است به روش متفاوتی وارد می كند و به خاطر می آورد.
به این ترتیب انسان زبان مادری را در سنی فرا می گیرد كه مغز یك معلومات دیداری ،شنیداری و حسی پیش از موقع را در خود ذخیره می كند.
در نتیجه زبان مادری یك سری ارتباطهایی را در مغز بوجود می آورد كه به صورت یك فعالیت الكتریكی فزاینده بروز می كند. از زبان مادری برای اندیشیدن ،فرو رفتن در رویا و احساسات استفاده می كنیم.
نتایج این تحقیقات ممكن است به پزشكان برای برقراری ارتباط با افرادی كمك كند كه از فراموشی رنج می برند یا به رغم مشاهده و تشخیص صحیح كلمات برای خواندن و نوشتن آنها دچار اختلال هستند.
همین تحقیق همچنین ممكن است برای تشخیص تابعیت یك فرد مظنون در حین بازجویی مفید واقع شود.در این تحقیقات علاوه بر این برای نخستین بار رابطه بین فعالیت مغزی و مهارت فرد در یك زبان دیگر مشخص شده است
. هایدگر- فیلسوف آلمانی- زبان مادری را قلب؛ احساس و الهام میداند. بنابراین کسانی که با زبان مادری درمیافتند در واقع با عمیقترین جنبهی هویت آنان مبارزه
میکنند و پیروز نخواهند شد.
@ferdosesokhan