واج آرایی یا نغمه ی حروف
بسياري از شاعران خوش ذوق ، صامت يا مصوّت ها را در شعر خود به گونه اي به كار برده اند كه تكرار آنها براي خواننده بسيار لذّت بخش و دل انگيز مي شود و این تكرار زيباي حروف يا حركات را در نوشته يا شعر واج آرايي مي گويند .
به نمونه هاي زير توجه بفرماييد تا متوجه هنرمندي شاعران بشويد و از خواندن ابيات لذت ببريد:
در زلف توبند بود داد دل ما
در بند كمند بود داد دل ما
اي داد به داد دل ما كس نرسيد
از بس كه بلند بود داد دل ما
« قيصر امين پور»
تكرارحرف « دال» بسيار جالب توجه است
خيال خال تو با خود به خاك خواهم برد كه از خيال تو خاكم شود عبير آميز!
« حافظ»
تكرار حرف (خ) و حركت يا مصوّت «آ» شعر را دل انگيز كرده است
گاهي تكرار حروف و حركات ( صامتها و مصوتها) معناي خاصي را به ذهن متبادر مي كند و گاهي صحنه ي واقعي موضوع را در ذهن ترسيم مي نمايد كه دراين صورت به آن« صدا معنايي» هم گفته شده است:
بر او راست خم کرد و چپ کرد راست خروش از خم چرخ چاچی بخاست (فردوسی )
در اين بيت تكرار واجهايي مانند «چ» و «خ» فضاي كشيدن كمان و صداي چرق چروق آن را در ذهن زنده مي كند و بسيار هنرمندانه است....
خيزيد و خز آريد كه هنگام خزان است
باد خنك از جانب خوارزم وزان است
(منوچهري دامغاني)
در اين بيت و ادامه ي آن هنگام خواندن شعر و تكرار « خ» و « ز» خش خش برگهاي خشك پاييزي را زير پاي عابران تداعي مي كند
نماز شام غريبان چو گريه آغازم
به هاي هاي غريبانه قصه پردازم
به ياد يار و ديار آن چنان بگريم زار
كه از جهان ره و رسم سفر براندازم
(حافظ)
و در اين دوبيت تكرار واج «آ» صداي حزن آلود واندوه ناك حافظ را به خوبي مي توان شنيد....
واج کوچکترین واحد سخن است که دو قسم دارد.
۱ـ صامت:بی صدا ها
۲ـمصوت: صدا دار ها
و اما واج آرایی(نغمه حروف) که از آرایه های گوش نواز ادب فارسی است و لطافت و زیبایی خاصی به نظم و نثر می دهد:به تکرار یک واج چه صامت و چه مصوت در یک کلمه یا مصرع یا بیت گفته می شود .( همان طور که از اسمش پیداست این آرایه آرایش واج است در سخن.)
مثل:
شب است و و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی.
اگر دقت کنید گوشتان صامت ش رو به طرز محسوسی می شنود.
به مثال های زیر نگاه کنید:
جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هرکس که این ندارد حقا که آن ندارد
ـ تکرار مصوت آ (۱۰بار) و صامت ج ( ۴بار)
نماز خونین حماسه چهارده ساله ی مرا
وسعت وسیع کدام سجاده گسترده شد؟
ـ تکرار صامت س (۶بار) و مصوت ــِـ (۸ بار)
تو را گر همی یار باید بیار
مرا یار هرگز نیاید به کار
تکرار مصوت « ا »
یکی شادمانی به اندر میان
میان کهان و میان مهان
« تکرارصامت ن»
سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند ( تکرارصامت چ )
بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران ( تکرار مصوت « ا » )
رشتۀ تســبیح اگر بگســـست معذورم بدار
دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود
واج آرایی در این بیت با تکرار صامت «س ».
خواب نوشین بامداد رحیل
باز دارد پیاده را ز سبیل
همانطور که می بینیدتکرار مصوت « الف » و « نقش نمای اضافه » در این بیت تکامل بخش موسیقی درونی است.
خیال خال تو را با خود به گور خواهم بر
که تا زخال تو خاکم شود عبیرآمیز
تکرار صامت «خ ».
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است
بیار باده که بنیاد عمر بر باد است
تکرار «س، ا».
در پایان نکات کلیدی مبحث واج آرایی را جهت تسهیل امر آموزش بیان می کنیم :
نکته ۱ : خلاصه سخن این که واج آرایی ( نغمه ی حروف ) تکرار یک واج ( صامت یا مصوت ) است در کلمه های یک مصراع یا یک بیت یا عبارت نثر به گونه ای که کلام را آهنگین می کند و آفریننده ی موسیقی درونی باشد و بر تاثیر سخن بیافزاید این تکرار آگاهانه ی واج ها را « واج آرایی » گویند .
نکته ۲ : در زبان فارسی بیست و نه واج داریم / ( بیست و سه صامت و ش مصوت )
صامت ها همان حروف الفبای فارسی هستند و مصوت ها ۱- کوتاه ( فتحه ، ضمه ، کسره ) ۲- بلند « ا » ، « ی » ، « و » می باشند .
نكته ۳: صامت هایی که در تلفظ یکسان ولی املای متفاوت دارند،واج آرایی می سازند، مانند :
حرف های « ذ – ز - ض - ظ - ت- ط - ه - ح - ق - غ » می توانند با هم واج آرایی باشند .
به نمونه زیر دقت کنید :
صداي سنگين سكوت در سرسرا پيچيده بود
در این بیت واج (س و ص) موجب موسیقایی شده اند .
نکته۴ : تکرار کسره « ــِـ » آرایه ی واج آرایی دارد . به مثال های زیر توجه کنید :
غمی به قدمتِ تاریخِ دردِ انسان داشت . تکرار کسره « ــِـ »
زین بی خردان شعله بستان / دادِ دلِ مردمِ خردمند
صامت « ا » و مصوت « ــِـ یا کسره » درمصراع دوم
@ferdosesokhan
بسياري از شاعران خوش ذوق ، صامت يا مصوّت ها را در شعر خود به گونه اي به كار برده اند كه تكرار آنها براي خواننده بسيار لذّت بخش و دل انگيز مي شود و این تكرار زيباي حروف يا حركات را در نوشته يا شعر واج آرايي مي گويند .
به نمونه هاي زير توجه بفرماييد تا متوجه هنرمندي شاعران بشويد و از خواندن ابيات لذت ببريد:
در زلف توبند بود داد دل ما
در بند كمند بود داد دل ما
اي داد به داد دل ما كس نرسيد
از بس كه بلند بود داد دل ما
« قيصر امين پور»
تكرارحرف « دال» بسيار جالب توجه است
خيال خال تو با خود به خاك خواهم برد كه از خيال تو خاكم شود عبير آميز!
« حافظ»
تكرار حرف (خ) و حركت يا مصوّت «آ» شعر را دل انگيز كرده است
گاهي تكرار حروف و حركات ( صامتها و مصوتها) معناي خاصي را به ذهن متبادر مي كند و گاهي صحنه ي واقعي موضوع را در ذهن ترسيم مي نمايد كه دراين صورت به آن« صدا معنايي» هم گفته شده است:
بر او راست خم کرد و چپ کرد راست خروش از خم چرخ چاچی بخاست (فردوسی )
در اين بيت تكرار واجهايي مانند «چ» و «خ» فضاي كشيدن كمان و صداي چرق چروق آن را در ذهن زنده مي كند و بسيار هنرمندانه است....
خيزيد و خز آريد كه هنگام خزان است
باد خنك از جانب خوارزم وزان است
(منوچهري دامغاني)
در اين بيت و ادامه ي آن هنگام خواندن شعر و تكرار « خ» و « ز» خش خش برگهاي خشك پاييزي را زير پاي عابران تداعي مي كند
نماز شام غريبان چو گريه آغازم
به هاي هاي غريبانه قصه پردازم
به ياد يار و ديار آن چنان بگريم زار
كه از جهان ره و رسم سفر براندازم
(حافظ)
و در اين دوبيت تكرار واج «آ» صداي حزن آلود واندوه ناك حافظ را به خوبي مي توان شنيد....
واج کوچکترین واحد سخن است که دو قسم دارد.
۱ـ صامت:بی صدا ها
۲ـمصوت: صدا دار ها
و اما واج آرایی(نغمه حروف) که از آرایه های گوش نواز ادب فارسی است و لطافت و زیبایی خاصی به نظم و نثر می دهد:به تکرار یک واج چه صامت و چه مصوت در یک کلمه یا مصرع یا بیت گفته می شود .( همان طور که از اسمش پیداست این آرایه آرایش واج است در سخن.)
مثل:
شب است و و شاهد و شمع و شراب و شیرینی
غنیمت است چنین شب که دوستان بینی.
اگر دقت کنید گوشتان صامت ش رو به طرز محسوسی می شنود.
به مثال های زیر نگاه کنید:
جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هرکس که این ندارد حقا که آن ندارد
ـ تکرار مصوت آ (۱۰بار) و صامت ج ( ۴بار)
نماز خونین حماسه چهارده ساله ی مرا
وسعت وسیع کدام سجاده گسترده شد؟
ـ تکرار صامت س (۶بار) و مصوت ــِـ (۸ بار)
تو را گر همی یار باید بیار
مرا یار هرگز نیاید به کار
تکرار مصوت « ا »
یکی شادمانی به اندر میان
میان کهان و میان مهان
« تکرارصامت ن»
سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند ( تکرارصامت چ )
بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران ( تکرار مصوت « ا » )
رشتۀ تســبیح اگر بگســـست معذورم بدار
دستم اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود
واج آرایی در این بیت با تکرار صامت «س ».
خواب نوشین بامداد رحیل
باز دارد پیاده را ز سبیل
همانطور که می بینیدتکرار مصوت « الف » و « نقش نمای اضافه » در این بیت تکامل بخش موسیقی درونی است.
خیال خال تو را با خود به گور خواهم بر
که تا زخال تو خاکم شود عبیرآمیز
تکرار صامت «خ ».
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است
بیار باده که بنیاد عمر بر باد است
تکرار «س، ا».
در پایان نکات کلیدی مبحث واج آرایی را جهت تسهیل امر آموزش بیان می کنیم :
نکته ۱ : خلاصه سخن این که واج آرایی ( نغمه ی حروف ) تکرار یک واج ( صامت یا مصوت ) است در کلمه های یک مصراع یا یک بیت یا عبارت نثر به گونه ای که کلام را آهنگین می کند و آفریننده ی موسیقی درونی باشد و بر تاثیر سخن بیافزاید این تکرار آگاهانه ی واج ها را « واج آرایی » گویند .
نکته ۲ : در زبان فارسی بیست و نه واج داریم / ( بیست و سه صامت و ش مصوت )
صامت ها همان حروف الفبای فارسی هستند و مصوت ها ۱- کوتاه ( فتحه ، ضمه ، کسره ) ۲- بلند « ا » ، « ی » ، « و » می باشند .
نكته ۳: صامت هایی که در تلفظ یکسان ولی املای متفاوت دارند،واج آرایی می سازند، مانند :
حرف های « ذ – ز - ض - ظ - ت- ط - ه - ح - ق - غ » می توانند با هم واج آرایی باشند .
به نمونه زیر دقت کنید :
صداي سنگين سكوت در سرسرا پيچيده بود
در این بیت واج (س و ص) موجب موسیقایی شده اند .
نکته۴ : تکرار کسره « ــِـ » آرایه ی واج آرایی دارد . به مثال های زیر توجه کنید :
غمی به قدمتِ تاریخِ دردِ انسان داشت . تکرار کسره « ــِـ »
زین بی خردان شعله بستان / دادِ دلِ مردمِ خردمند
صامت « ا » و مصوت « ــِـ یا کسره » درمصراع دوم
@ferdosesokhan
توصیههایی برای قرابت معنایی
۱. درست خواندن واژهها در قرابت معنایی
بسیاری از واژهها از نظر نوشتاری یکسان هستند اما تلفظ و معنای متفاوتی دارند. گاهی به گمان خودمان میتوانیم یک بیت را بخوانیم اما هر چه بیشتر بخوانیم، کمتر میفهمیم! پس نکند یک واژه را باید به شیوهی دیگری تلفظ کنیم؟
۲. توجه به کاربردهای «ی» در قرابت معنایی
ی گاهی «ی» نشانهی نکره است. معمولاً میتوان «ی» نکره را با «یک»، «آن»، «هر» و «هیچ» جایگزین کرد.
مثال: سحری خداوندگارش فرمود که: تاسها برگیر که به حمام رویم. (مولوی)
سحری: یک سحر،
ی گاهی «ی» جزئی از واژه است نه «ی» نکره
مثال: هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
ی گاهی «ی» نکره، مخفف فعل «هستی» است.
مثال: چو تویی قضایگردان به دعای مستمندان / که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را تویی: تو هستی
۳. هنگام خواندن بیتها و شعرها باید این سؤال بیشتر از همهی سؤالها در ذهن شما مطرح شود: «این کلمه را به همراه کلمهی بعدی بخوانم یا اینکه بعد از آن مکث کنم؟» به عبارت دیگر «باید بین این دو کلمه کسره بیاید یا درنگ؟»
۴. گاهی میان دو واژه، نه میشود کسره آورد نه مکث کرد؛ زیرا هیچ یک از این دو حالت خواندن را به جای معنیداری نمیرساند. در این موارد احتمالاً با یک واژهی مرکب روبهرو هستید؛ یعنی باید آن دو واژه را سرهم و به شکل یک واژه بخوانید.
۵. گاهی شاعران برای منفی کردن فعل جمله، قید «نه» را در جمله وارد میکنند و فعل جمله را به شکل مثبت میآورند. در این موارد باید هنگام معنا کردن جمله، فعل را منفی در نظر بگیرید.
۶. گاهی لازم است قید منفی «نه» را از یک جمله به جملهی بعدی منتقل کنید تا معنای شعر مشخص شود.
۷. «نه» در مواردی به جای فعل «نیست» به کار میرود.
۸. «را» علاوه بر آنکه نشانهی مفعول است، در شعر فارسی به جای چهار حرف اضافهی «برای، به، از و در» به کار میرود.
۹. گاهی برخی از اجزای جمله حذف میشوند. این اتفاق در شعر بیشتر میافتد و شما باید با توجه به جملههای قبل و بعد یا معنا و مفهوم کلام، خودتان آن اجزای حذفشده را پیدا کنید و در شعر جاگذاری کنید تا به معنای درست شعر برسید.
روش خواندن قرابت های معنایی
قرابت معنایی از جمله مباحثی است که نیاز به تجزیه و تحلیل دارد و باید ارتباط اجزا را با یکدیگر دریافت و سپس موقعیت یک جزء یا کلمه را در آن مجموعه مشخص کرد.
برای این که در این مبحث به تسلط برسید به نکات زیر توجه کنید:
۱٫ هنگام مطالعه ي اشعار و متون به معناي ظاهري و معنوي اشعار توجه کنيد و با نگاهي تحليلي، مفهوم بيت را دریابید. باید بتوانيد متون و اشعاري که با هم قرابت معناي دارند مشخص کنید.
۲٫ با بررسی تست های قرابت معنایی مشاهده شده است که يک بيت از کتاب و گزينه ها خارج از کتاب درسي طرح می شود. بيت هاي خارج از کتاب درسي را نیز مطالعه کنید.
۳٫ گاهی يک مصراع در صورت سؤال است و با ساير گزينه ها تناسب دارد یا تناسب ندارد. برای این که این موارد را تشخیص دهید، حتماً از کتاب درسی یا کتاب های آموزشی کانون که به صورت کامل هر بیت و مصراع را توضیح داده*اند استفاده کنید تا با شناخت کاملی بتوانید مطالب را یاد بگیرید.
۴٫ گاه سؤالاتي طرح می شوند که برای پاسخ گویی به آن ها به مطالعه ي دقيق متن کتاب درسي نیاز دارید. پس هیچ گاه کتاب درسی را از برنامه ی مطالعاتی تان خارج نکنید.
توصیه ی مشاوره ای:
مبحث قرابت معنایی یکی از مباحثی است که باید آن را در بلندمدت یاد بگیرید و نیاز به هدف گذاری بلندمدت دارد. توصیه می کنم عجول نباشید و برای یادگیری این مبحث حوصله به خرج دهید.
مطلب برگرفته از: گروه هدف ادبیات
@ferdosesokhan
۱. درست خواندن واژهها در قرابت معنایی
بسیاری از واژهها از نظر نوشتاری یکسان هستند اما تلفظ و معنای متفاوتی دارند. گاهی به گمان خودمان میتوانیم یک بیت را بخوانیم اما هر چه بیشتر بخوانیم، کمتر میفهمیم! پس نکند یک واژه را باید به شیوهی دیگری تلفظ کنیم؟
۲. توجه به کاربردهای «ی» در قرابت معنایی
ی گاهی «ی» نشانهی نکره است. معمولاً میتوان «ی» نکره را با «یک»، «آن»، «هر» و «هیچ» جایگزین کرد.
مثال: سحری خداوندگارش فرمود که: تاسها برگیر که به حمام رویم. (مولوی)
سحری: یک سحر،
ی گاهی «ی» جزئی از واژه است نه «ی» نکره
مثال: هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
ی گاهی «ی» نکره، مخفف فعل «هستی» است.
مثال: چو تویی قضایگردان به دعای مستمندان / که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را تویی: تو هستی
۳. هنگام خواندن بیتها و شعرها باید این سؤال بیشتر از همهی سؤالها در ذهن شما مطرح شود: «این کلمه را به همراه کلمهی بعدی بخوانم یا اینکه بعد از آن مکث کنم؟» به عبارت دیگر «باید بین این دو کلمه کسره بیاید یا درنگ؟»
۴. گاهی میان دو واژه، نه میشود کسره آورد نه مکث کرد؛ زیرا هیچ یک از این دو حالت خواندن را به جای معنیداری نمیرساند. در این موارد احتمالاً با یک واژهی مرکب روبهرو هستید؛ یعنی باید آن دو واژه را سرهم و به شکل یک واژه بخوانید.
۵. گاهی شاعران برای منفی کردن فعل جمله، قید «نه» را در جمله وارد میکنند و فعل جمله را به شکل مثبت میآورند. در این موارد باید هنگام معنا کردن جمله، فعل را منفی در نظر بگیرید.
۶. گاهی لازم است قید منفی «نه» را از یک جمله به جملهی بعدی منتقل کنید تا معنای شعر مشخص شود.
۷. «نه» در مواردی به جای فعل «نیست» به کار میرود.
۸. «را» علاوه بر آنکه نشانهی مفعول است، در شعر فارسی به جای چهار حرف اضافهی «برای، به، از و در» به کار میرود.
۹. گاهی برخی از اجزای جمله حذف میشوند. این اتفاق در شعر بیشتر میافتد و شما باید با توجه به جملههای قبل و بعد یا معنا و مفهوم کلام، خودتان آن اجزای حذفشده را پیدا کنید و در شعر جاگذاری کنید تا به معنای درست شعر برسید.
روش خواندن قرابت های معنایی
قرابت معنایی از جمله مباحثی است که نیاز به تجزیه و تحلیل دارد و باید ارتباط اجزا را با یکدیگر دریافت و سپس موقعیت یک جزء یا کلمه را در آن مجموعه مشخص کرد.
برای این که در این مبحث به تسلط برسید به نکات زیر توجه کنید:
۱٫ هنگام مطالعه ي اشعار و متون به معناي ظاهري و معنوي اشعار توجه کنيد و با نگاهي تحليلي، مفهوم بيت را دریابید. باید بتوانيد متون و اشعاري که با هم قرابت معناي دارند مشخص کنید.
۲٫ با بررسی تست های قرابت معنایی مشاهده شده است که يک بيت از کتاب و گزينه ها خارج از کتاب درسي طرح می شود. بيت هاي خارج از کتاب درسي را نیز مطالعه کنید.
۳٫ گاهی يک مصراع در صورت سؤال است و با ساير گزينه ها تناسب دارد یا تناسب ندارد. برای این که این موارد را تشخیص دهید، حتماً از کتاب درسی یا کتاب های آموزشی کانون که به صورت کامل هر بیت و مصراع را توضیح داده*اند استفاده کنید تا با شناخت کاملی بتوانید مطالب را یاد بگیرید.
۴٫ گاه سؤالاتي طرح می شوند که برای پاسخ گویی به آن ها به مطالعه ي دقيق متن کتاب درسي نیاز دارید. پس هیچ گاه کتاب درسی را از برنامه ی مطالعاتی تان خارج نکنید.
توصیه ی مشاوره ای:
مبحث قرابت معنایی یکی از مباحثی است که باید آن را در بلندمدت یاد بگیرید و نیاز به هدف گذاری بلندمدت دارد. توصیه می کنم عجول نباشید و برای یادگیری این مبحث حوصله به خرج دهید.
مطلب برگرفته از: گروه هدف ادبیات
@ferdosesokhan
مهندس کیست؟
مهندس در معنای لغوی ، به کسی گفته میشود که علم هندسه را خوب بداند.
اما در کل ، مهندس "Engineer" در اکثر کتابهای مرجع جهان به كسي كه راه حل مشکل"Problem Solving " را خوب بداند گفته شده است.
«مهندس کسی است که برای هر مشکلی بهترین راه حل را پیدا میکند.»
این ممکن است شامل جنبههای کیفی، کمی ، فیزیکی ، اقتصادی و غیره باشد.
در این مقاله 7 ویژگی یک مهندس ارايه ميگردد :
1. تحقیق (Research) علمی ، فنی و صنعتی به منظور کشف راهحلهای تازه و سودمند.
2. توسعه (Development) فنی به منظور اعمال دستاوردهای تحقیقات موجود برای غلبه بر یک مشکل یا بهبود کمی و کیفی سیستم و ابزار.
3. طراحی (Design) یک یا چند ساختار ، سیستم یا ابزار با بهرهگیری از مدلهای مهندسی ، روشها ، نیازهای کنونی و شرایط خاص.
4. ساخت (Construction) که بر اساس آن مهندس وظیفه دارد. ضمن آمادهسازی فضا و محیط تولید ، رویه ساخت، کیفیت محصول يا احداث بنا-سازه ، هزینه تمام شده و نحوه سازماندهی منابع و تجهیزات را مشخص کند.
5. تولید (Production) محصول یا سیستم که شامل " برنامه ریزی و زمان بندی کار " (Planning) ، انتخاب و مشخص کردن ترتیب فرآیندها ، ابزارها ، مواد اولیه ، چیدمان (layout) ، عناصر و اجزای سیستم نهایی (Components) ، آزمایش ، بازرسی و عیبیابی محصول است.
6. به کار اندازي و بهره برداري (Operation) یک سیستم یا محصول که ممکن است توسط کسان دیگری تولید شده باشد. این مهارت شامل آشنایی با کنترلهای مکانیکی ، الکترونیکی یا نرمافزاری ابزار و سیستم ، تامین نیرو و انرژی لازم برای به کار افتادن آن حمل و نقل ، ارتباطات و جنبههای اقتصادی است.
7. مدیریت (Management) ابزارها و سیستمها به خاط تحلیل وضعیت گذشته و حال پروژه هاي اجرايي ، تجهیزات و دستگاهها ، پیشبینی وضعیت آینده آنها و سازماندهی منابع مالی ، انسانی و اطلاعاتی موجود برای کسب نتایج بهتر در آینده.
اما سرآمد تمامي موارد ٧ گانه فوق بايد اوخلاق مهندسي ، وجدان بيدار ، پايبندي به موازين ، آيين نامه و استانداردها ، رعايت اصول در روابط متقابل ، و همچنين روحيه همکاری و كار جمعی را اضافه نمود .
- علیزاده برمی
@ferdosesokhan
مهندس در معنای لغوی ، به کسی گفته میشود که علم هندسه را خوب بداند.
اما در کل ، مهندس "Engineer" در اکثر کتابهای مرجع جهان به كسي كه راه حل مشکل"Problem Solving " را خوب بداند گفته شده است.
«مهندس کسی است که برای هر مشکلی بهترین راه حل را پیدا میکند.»
این ممکن است شامل جنبههای کیفی، کمی ، فیزیکی ، اقتصادی و غیره باشد.
در این مقاله 7 ویژگی یک مهندس ارايه ميگردد :
1. تحقیق (Research) علمی ، فنی و صنعتی به منظور کشف راهحلهای تازه و سودمند.
2. توسعه (Development) فنی به منظور اعمال دستاوردهای تحقیقات موجود برای غلبه بر یک مشکل یا بهبود کمی و کیفی سیستم و ابزار.
3. طراحی (Design) یک یا چند ساختار ، سیستم یا ابزار با بهرهگیری از مدلهای مهندسی ، روشها ، نیازهای کنونی و شرایط خاص.
4. ساخت (Construction) که بر اساس آن مهندس وظیفه دارد. ضمن آمادهسازی فضا و محیط تولید ، رویه ساخت، کیفیت محصول يا احداث بنا-سازه ، هزینه تمام شده و نحوه سازماندهی منابع و تجهیزات را مشخص کند.
5. تولید (Production) محصول یا سیستم که شامل " برنامه ریزی و زمان بندی کار " (Planning) ، انتخاب و مشخص کردن ترتیب فرآیندها ، ابزارها ، مواد اولیه ، چیدمان (layout) ، عناصر و اجزای سیستم نهایی (Components) ، آزمایش ، بازرسی و عیبیابی محصول است.
6. به کار اندازي و بهره برداري (Operation) یک سیستم یا محصول که ممکن است توسط کسان دیگری تولید شده باشد. این مهارت شامل آشنایی با کنترلهای مکانیکی ، الکترونیکی یا نرمافزاری ابزار و سیستم ، تامین نیرو و انرژی لازم برای به کار افتادن آن حمل و نقل ، ارتباطات و جنبههای اقتصادی است.
7. مدیریت (Management) ابزارها و سیستمها به خاط تحلیل وضعیت گذشته و حال پروژه هاي اجرايي ، تجهیزات و دستگاهها ، پیشبینی وضعیت آینده آنها و سازماندهی منابع مالی ، انسانی و اطلاعاتی موجود برای کسب نتایج بهتر در آینده.
اما سرآمد تمامي موارد ٧ گانه فوق بايد اوخلاق مهندسي ، وجدان بيدار ، پايبندي به موازين ، آيين نامه و استانداردها ، رعايت اصول در روابط متقابل ، و همچنين روحيه همکاری و كار جمعی را اضافه نمود .
- علیزاده برمی
@ferdosesokhan
نماد_و_تفاوتهای_آن_با_استعاره،.pdf
2.7 MB
#نماد_و_تفاوت_ها_آن_با_استعاره_مجاز_تمثیل_کنایه
فصلنامه ی رشد ادب فارسی
ش۱۲۲-زمستان۹۶
نوشته ی :
آقای حمید رضا خان محمدی- اراک
@ferdosesokhan
فصلنامه ی رشد ادب فارسی
ش۱۲۲-زمستان۹۶
نوشته ی :
آقای حمید رضا خان محمدی- اراک
@ferdosesokhan
آبزن چیست؟
در ایران باستان محفظه ای از سفال یا فلز به اندازه یک نفر ساخته میشد که ایرانیان خود را در آن شستشو میدادند زیرا در نظر ایرانیان آلوده کردن آب بسیار گناه بود و برای جلوگیری از آلودگی آب روان یا استخرها یا هر آب بزرگ همان مقدار آبی را که برای شستشوی یک نفر لازم بود استفاده میکردند.(حافظان محیط زیست تازه امروزه به این اصل پی برده اند)
در گزارش شاهنامه فردوسی در بخش پادشاهی ضحاک از آبزن سخن به میان آمده که ضحاک برای رستن از آزار ماران همه روزه تن در آبزنی پر از خون دد و دام و مرد و زن شستشو میداد.
آبزن همی خون دام و دد و مرد و زن
بریزد کند در یکی آبدن
مگر کاو سرو تن بشوید به خون
شود فال اخترشناسان نگون
و نیز در کتاب کارنامه اردشیر بابکان آمده است که بابک شاه به ساسان دستور داد تا تن در آبزن بشوید و دستی جامه شاهوار بر تن کند.
این آبزن که از عهد باستان در میان ایرانیان رایج بود را برای نخستین بار سفیر فتحعلی شاه قاجار در پاریس بساخت و از آنجا که که آنان گرمابه نمیشناختند همین آبزن بعدها در اروپا به خود نام "وان" گرفت و وقتی به ایران بازگشت گمان رفت که پدیده ای اروپایی است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
در ایران باستان محفظه ای از سفال یا فلز به اندازه یک نفر ساخته میشد که ایرانیان خود را در آن شستشو میدادند زیرا در نظر ایرانیان آلوده کردن آب بسیار گناه بود و برای جلوگیری از آلودگی آب روان یا استخرها یا هر آب بزرگ همان مقدار آبی را که برای شستشوی یک نفر لازم بود استفاده میکردند.(حافظان محیط زیست تازه امروزه به این اصل پی برده اند)
در گزارش شاهنامه فردوسی در بخش پادشاهی ضحاک از آبزن سخن به میان آمده که ضحاک برای رستن از آزار ماران همه روزه تن در آبزنی پر از خون دد و دام و مرد و زن شستشو میداد.
آبزن همی خون دام و دد و مرد و زن
بریزد کند در یکی آبدن
مگر کاو سرو تن بشوید به خون
شود فال اخترشناسان نگون
و نیز در کتاب کارنامه اردشیر بابکان آمده است که بابک شاه به ساسان دستور داد تا تن در آبزن بشوید و دستی جامه شاهوار بر تن کند.
این آبزن که از عهد باستان در میان ایرانیان رایج بود را برای نخستین بار سفیر فتحعلی شاه قاجار در پاریس بساخت و از آنجا که که آنان گرمابه نمیشناختند همین آبزن بعدها در اروپا به خود نام "وان" گرفت و وقتی به ایران بازگشت گمان رفت که پدیده ای اروپایی است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
شاهنامه آخرش خوشه
از معروف ترین ضرب المثل های فارسی است.
اما این سؤال پیش می آید که با وجود پایان تلخ و شکست ایرانیان از اعراب در پایان «شاهنامه»، چرا این ضرب المثل در بین مردم رواج یافته است؟
به باور برخی از افراد هم این جمله را اعراب که در پایان «شاهنامه» با شکست یزدگرد بر ایرانیان پیروز می شوند،
وارد ضرب المثل های ایرانی کرده اند.
البته این باور در هیچ کتاب و پژوهشی سندیت تاریخی ندارد و به نظر بسیاری از پژوهشگران ادبیات مردود است.
در کتاب های مختلفی که درباره «شاهنامه»، سیر داستان ها و پایان آن نوشته شده، به این ضرب المثل اشاره شده است.
در این کتاب ها «خوش» خوانده شدن آخر «شاهنامه» حاوی نوعی نگاه کنایی به شکست ایرانیان از اعراب و پایان اقتدار سلسله ساسانیان با شکست و مرگ یزدگرد است.
«شاهنامه چگونه به پایان رسید» محمد محیط طباطبایی و «شاهنامه آخرش خوش است» محمدابراهیم باستانی پاریزی از جمله این کتاب ها هستند.
کتاب «ریشه های تاریخی امثال و حکم» نوشته مهدی پرتوی آملی که به بررسی تاریخی ریشه های ضرب المثل های ایرانی پرداخته شده، علت رواج این جمله را این می داند که در گذشته هر کس «شاهنامه» می خواند و به ستایش سلطان محمود غزنوی می رسید، از همت سلطان در تحسین «شاهنامه» خوشحال می شد؛
اما با پایان یافتن «شاهنامه» و فهمیدن حق ناشناسی سلطان محمود در قبال فردوسی و کتابش، متوجه اشتباه خود می شد.
این روایت بعدها به ضرب المثل تبدیل شد و عاقلان به هر کس که دست به کار نابخردانه ای بزند و اصرار بر ادامه آن داشته باشد، می گویند:شاهنامه آخرش خوش است.
محیط طباطبایی در کتاب «شاهنامه چگونه به پایان رسید» نظر دیگری هم در رابطه با این ضرب المثل دارد. در گذشته وقتی نقالان از خواندن یک دوره کامل «شاهنامه» فارغ می شدند، در مجلس نقل «شاهنامه» جشن کوچکی برپا می شد و کسانی که مدت ها با اشتیاق دل به داستان ها و حماسه سازی های پهلوانان ایران زمین می سپردند،
بساط شیرینی و چای را فراهم می کردند و معتقد بودند که هرچند پایان کار ایرانیان در آخر « شاهنامه» خوش نیست،
اما به پایان رساندن نقالی کامل این کتاب شایسته شادمانی است.
برخی نویسندگان و پژوهشگران «شاهنامه» هم مفهوم کنایی این ضرب المثل را مربوط به رفتار سلطان محمود غزنوی و طرد فردوسی و کتابش از دربار می دانند. آن ها معتقدند، این جمله به داستان های «شاهنامه» ربطی ندارد و به سرگذشت فردوسی و رانده شدنش پس از 30 سال تلاش برای سرودن «شاهنامه» اشاره دارد.
آن چه از پایان بخش پهلوانی و تاریخی «شاهنامه» می توان فهمید، این است که با کشته شدن رستم، نام دارترین پهلوان ایرانی و همچنین شکست ایرانیان از اعراب، پایان داستان های این اثر ماندگار برای مردم ایران «خوش» نیست.
با این وجود، خلق این کتاب توسط فردوسی و داستان های زیبا و حماسی آن که در دلاوری و خصایص نیکوی پهلوانان و اساطیر ایرانی ریشه دارد، برای همیشه برای ایرانیان خوشایند خواهد بود.
مطلب برگرفته از : کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
از معروف ترین ضرب المثل های فارسی است.
اما این سؤال پیش می آید که با وجود پایان تلخ و شکست ایرانیان از اعراب در پایان «شاهنامه»، چرا این ضرب المثل در بین مردم رواج یافته است؟
به باور برخی از افراد هم این جمله را اعراب که در پایان «شاهنامه» با شکست یزدگرد بر ایرانیان پیروز می شوند،
وارد ضرب المثل های ایرانی کرده اند.
البته این باور در هیچ کتاب و پژوهشی سندیت تاریخی ندارد و به نظر بسیاری از پژوهشگران ادبیات مردود است.
در کتاب های مختلفی که درباره «شاهنامه»، سیر داستان ها و پایان آن نوشته شده، به این ضرب المثل اشاره شده است.
در این کتاب ها «خوش» خوانده شدن آخر «شاهنامه» حاوی نوعی نگاه کنایی به شکست ایرانیان از اعراب و پایان اقتدار سلسله ساسانیان با شکست و مرگ یزدگرد است.
«شاهنامه چگونه به پایان رسید» محمد محیط طباطبایی و «شاهنامه آخرش خوش است» محمدابراهیم باستانی پاریزی از جمله این کتاب ها هستند.
کتاب «ریشه های تاریخی امثال و حکم» نوشته مهدی پرتوی آملی که به بررسی تاریخی ریشه های ضرب المثل های ایرانی پرداخته شده، علت رواج این جمله را این می داند که در گذشته هر کس «شاهنامه» می خواند و به ستایش سلطان محمود غزنوی می رسید، از همت سلطان در تحسین «شاهنامه» خوشحال می شد؛
اما با پایان یافتن «شاهنامه» و فهمیدن حق ناشناسی سلطان محمود در قبال فردوسی و کتابش، متوجه اشتباه خود می شد.
این روایت بعدها به ضرب المثل تبدیل شد و عاقلان به هر کس که دست به کار نابخردانه ای بزند و اصرار بر ادامه آن داشته باشد، می گویند:شاهنامه آخرش خوش است.
محیط طباطبایی در کتاب «شاهنامه چگونه به پایان رسید» نظر دیگری هم در رابطه با این ضرب المثل دارد. در گذشته وقتی نقالان از خواندن یک دوره کامل «شاهنامه» فارغ می شدند، در مجلس نقل «شاهنامه» جشن کوچکی برپا می شد و کسانی که مدت ها با اشتیاق دل به داستان ها و حماسه سازی های پهلوانان ایران زمین می سپردند،
بساط شیرینی و چای را فراهم می کردند و معتقد بودند که هرچند پایان کار ایرانیان در آخر « شاهنامه» خوش نیست،
اما به پایان رساندن نقالی کامل این کتاب شایسته شادمانی است.
برخی نویسندگان و پژوهشگران «شاهنامه» هم مفهوم کنایی این ضرب المثل را مربوط به رفتار سلطان محمود غزنوی و طرد فردوسی و کتابش از دربار می دانند. آن ها معتقدند، این جمله به داستان های «شاهنامه» ربطی ندارد و به سرگذشت فردوسی و رانده شدنش پس از 30 سال تلاش برای سرودن «شاهنامه» اشاره دارد.
آن چه از پایان بخش پهلوانی و تاریخی «شاهنامه» می توان فهمید، این است که با کشته شدن رستم، نام دارترین پهلوان ایرانی و همچنین شکست ایرانیان از اعراب، پایان داستان های این اثر ماندگار برای مردم ایران «خوش» نیست.
با این وجود، خلق این کتاب توسط فردوسی و داستان های زیبا و حماسی آن که در دلاوری و خصایص نیکوی پهلوانان و اساطیر ایرانی ریشه دارد، برای همیشه برای ایرانیان خوشایند خواهد بود.
مطلب برگرفته از : کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
Man Zaher Nisti Va Hasti ...-(IRMP3.IR)
Ahmad Shamlou
رباعیات حکیم عمر خیام
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
ریشه های تاریخی امثال و حکم 1.pdf
10.6 MB
ریشه های تاریخی امثال و حکم 1.pdf'
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
arqanun1379@bamun1.pdf
4.7 MB
ارغنون: مجموعه شعر. مهدی اخوان ثالث. تهران: مروارید، 1379 "چاپ11".
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan