فردوس سخن
1.47K subscribers
376 photos
162 videos
3.86K files
359 links
فردوس سخن

کانالی برای بیان نکات و مطالب درسی ؛ نمونه سوال امتحانی ؛ نکات درسی مقطع یک و دو دبیرستان و مطالب ادبی و اطلاعات عمومی

Admin :
@mollasadeghi

برو اولین پست‌
https://t.me/ferdosesokhan/3
Download Telegram
توصیه‌هایی برای قرابت معنایی

۱. درست خواندن واژه‌ها در قرابت معنایی
بسیاری از واژه‌ها از نظر نوشتاری یکسان هستند اما تلفظ و معنای متفاوتی دارند. گاهی به گمان خودمان می‌توانیم یک بیت را بخوانیم اما هر چه بیش‌تر بخوانیم، کم‌تر می‌فهمیم! پس نکند یک واژه را باید به شیوه‌ی دیگری تلفظ کنیم؟

۲. توجه به کاربردهای «ی» در قرابت معنایی
ی گاهی «ی» نشانه‌ی نکره است. معمولاً می‌توان «ی» نکره را با «یک»، «آن»، «هر» و «هیچ» جایگزین کرد.
مثال: سحری خداوندگارش فرمود که: تاس‌ها برگیر که به حمام رویم. (مولوی)
سحری: یک سحر،
ی گاهی «ی» جزئی از واژه است نه «ی» نکره
مثال: هنگام تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را
ی گاهی «ی» نکره، مخفف فعل «هستی» است.
مثال: چو تویی قضای‌گردان به دعای مستمندان / که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را تویی: تو هستی
۳. هنگام خواندن بیت‌ها و شعرها باید این سؤال بیش‌تر از همه‌ی سؤال‌ها در ذهن شما مطرح شود: «این کلمه را به همراه کلمه‌ی بعدی بخوانم یا این‌که بعد از آن مکث کنم؟» به عبارت دیگر «باید بین این دو کلمه کسره بیاید یا درنگ؟»
۴. گاهی میان دو واژه، نه می‌شود کسره آورد نه مکث کرد؛ زیرا هیچ‌ یک از این دو حالت خواندن را به جای معنی‌داری نمی‌رساند. در این موارد احتمالاً با یک واژه‌ی مرکب روبه‌رو هستید؛ یعنی باید آن دو واژه را سرهم و به شکل یک واژه بخوانید.
۵. گاهی شاعران برای منفی کردن فعل جمله، قید «نه» را در جمله وارد می‌کنند و فعل جمله را به شکل مثبت می‌آورند. در این موارد باید هنگام معنا کردن جمله، فعل را منفی در نظر بگیرید.
۶. گاهی لازم است قید منفی «نه» را از یک جمله به جمله‌ی بعدی منتقل کنید تا معنای شعر مشخص شود.
۷. «نه» در مواردی به جای فعل «نیست» به کار می‌رود.
۸. «را» علاوه بر آن‌که نشانه‌ی مفعول است، در شعر فارسی به جای چهار حرف اضافه‌ی «برای، به، از و در» به کار می‌رود.
۹. گاهی برخی از اجزای جمله حذف می‌شوند. این اتفاق در شعر بیش‌تر می‌افتد و شما باید با توجه به جمله‌های قبل و بعد یا معنا و مفهوم کلام، خودتان آن اجزای حذف‌شده را پیدا کنید و در شعر جاگذاری کنید تا به معنای درست شعر برسید.

روش خواندن قرابت های معنایی

قرابت معنایی از جمله مباحثی است که نیاز به تجزیه و تحلیل دارد و باید ارتباط اجزا را با یکدیگر دریافت و سپس موقعیت یک جزء یا کلمه را در آن مجموعه مشخص کرد.
برای این که در این مبحث به تسلط برسید به نکات زیر توجه کنید:
۱٫ هنگام مطالعه ي اشعار و متون به معناي ظاهري و معنوي اشعار توجه کنيد و با نگاهي تحليلي، مفهوم بيت را دریابید. باید بتوانيد متون و اشعاري که با هم قرابت معناي دارند مشخص کنید.
۲٫ با بررسی تست های قرابت معنایی مشاهده شده است که يک بيت از کتاب و گزينه ها خارج از کتاب درسي طرح می شود. بيت هاي خارج از کتاب درسي را نیز مطالعه کنید.
۳٫ گاهی يک مصراع در صورت سؤال است و با ساير گزينه ها تناسب دارد یا تناسب ندارد. برای این که این موارد را تشخیص دهید، حتماً از کتاب درسی یا کتاب های آموزشی کانون که به صورت کامل هر بیت و مصراع را توضیح داده*اند استفاده کنید تا با شناخت کاملی بتوانید مطالب را یاد بگیرید.
۴٫ گاه سؤالاتي طرح می شوند که برای پاسخ گویی به آن ها به مطالعه ي دقيق متن کتاب درسي نیاز دارید. پس هیچ گاه کتاب درسی را از برنامه ی مطالعاتی تان خارج نکنید.
توصیه ی مشاوره ای:
مبحث قرابت معنایی یکی از مباحثی است که باید آن را در بلندمدت یاد بگیرید و نیاز به هدف گذاری بلندمدت دارد. توصیه می کنم عجول نباشید و برای یادگیری این مبحث حوصله به خرج دهید.

مطلب برگرفته از: گروه هدف ادبیات
@ferdosesokhan
مهندس کیست؟

مهندس در معنای لغوی ، به کسی گفته میشود که علم هندسه را خوب بداند.
اما در کل ، مهندس "Engineer" در اکثر کتابهای مرجع جهان به كسي كه راه حل مشکل"Problem Solving " را خوب بداند گفته شده است.

«مهندس کسی است که برای هر مشکلی بهترین راه حل را پیدا میکند.»

این ممکن است شامل جنبه‌های کیفی، کمی ، فیزیکی ، اقتصادی و غیره باشد.
در این مقاله 7 ویژگی یک مهندس ارايه ميگردد :

1. تحقیق (Research) علمی ، فنی و صنعتی به منظور کشف را‌ه‌حل‌های تازه و سودمند.

2. توسعه (Development) فنی به منظور اعمال دستاوردهای تحقیقات موجود برای غلبه بر یک مشکل یا بهبود کمی و کیفی سیستم و ابزار.

3. طراحی (Design) یک یا چند ساختار ، سیستم یا ابزار با بهره‌گیری از مدل‌های مهندسی ، روش‌ها ، نیازهای کنونی و شرایط خاص.

4. ساخت (Construction) که بر اساس آن مهندس وظیفه دارد. ضمن آماده‌سازی فضا و محیط تولید ، رویه ساخت، کیفیت محصول يا احداث بنا-سازه ، هزینه تمام شده و نحوه سازماندهی منابع و تجهیزات را مشخص کند.

5. تولید (Production) محصول یا سیستم که شامل " برنامه ریزی و زمان ‌بندی کار " (Planning) ، انتخاب و مشخص کردن ترتیب فرآیندها ، ابزارها ، مواد اولیه ، چیدمان (layout) ، عناصر و اجزای سیستم نهایی (Components) ، آزمایش ، بازرسی و عیب‌یابی محصول است.

6. به کار اندازي و بهره برداري (Operation) یک سیستم یا محصول که ممکن است توسط کسان دیگری تولید شده باشد. این مهارت شامل آشنایی با کنترل‌های مکانیکی ، الکترونیکی یا نرم‌افزاری ابزار و سیستم ، تامین نیرو و انرژی لازم برای به کار افتادن آن حمل و نقل ، ارتباطات و جنبه‌های اقتصادی است.

7. مدیریت (Management) ابزارها و سیستم‌ها به خاط تحلیل وضعیت گذشته و حال پروژه هاي اجرايي ، تجهیزات و دستگا‌ه‌ها ، پیش‌بینی وضعیت آینده آن‌ها و سازماندهی منابع مالی ، انسانی و اطلاعاتی موجود برای کسب نتایج بهتر در آینده.

اما سرآمد تمامي موارد ٧ گانه فوق بايد اوخلاق مهندسي ، وجدان بيدار ، پايبندي به موازين ، آيين نامه و استانداردها ، رعايت اصول در روابط متقابل ، و همچنين روحيه همکاری و كار جمعی را اضافه نمود .

- علیزاده برمی
@ferdosesokhan
نماد_و_تفاوت‌های_آن_با_استعاره،.pdf
2.7 MB
#نماد_و_تفاوت_ها_آن_با_استعاره_مجاز_تمثیل_کنایه
فصلنامه ی رشد ادب فارسی
ش۱۲۲-زمستان۹۶
نوشته ی :
آقای حمید رضا خان محمدی- اراک
@ferdosesokhan
‍ #راهنمای_معلم_علوم_و_فنون۳

چاپ اول _ ۱۳۹۷
تاریخ انتشار: اسفند۹۷
@ferdosesokhan
‍ آبزن چیست؟

در ایران باستان محفظه ای از سفال یا فلز به اندازه یک نفر ساخته میشد که ایرانیان خود را در آن شستشو میدادند زیرا در نظر ایرانیان آلوده کردن آب بسیار گناه بود و برای جلوگیری از آلودگی آب روان یا استخرها یا هر آب بزرگ همان مقدار آبی را که برای شستشوی یک نفر لازم بود استفاده میکردند.(حافظان محیط زیست تازه امروزه به این اصل پی برده اند)

در گزارش شاهنامه فردوسی در بخش پادشاهی ضحاک از آبزن سخن به میان آمده که ضحاک برای رستن از آزار ماران همه روزه تن در آبزنی پر از خون دد و دام و مرد و زن شستشو میداد.

آبزن همی خون دام و دد و مرد و زن
بریزد کند در یکی آبدن

مگر کاو سرو تن بشوید به خون
شود فال اخترشناسان نگون

و نیز در کتاب کارنامه اردشیر بابکان آمده است که بابک شاه به ساسان دستور داد تا تن در آبزن بشوید و دستی جامه شاهوار بر تن کند.

این آبزن که از عهد باستان در میان ایرانیان رایج بود را برای نخستین بار سفیر فتحعلی شاه قاجار در پاریس بساخت و از آنجا که که آنان گرمابه نمیشناختند همین آبزن بعدها در اروپا به خود نام "وان" گرفت و وقتی به ایران بازگشت گمان رفت که پدیده ای اروپایی است.

مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
کتاب جمعه 8.pdf
5.1 MB
کتاب جمعه"دوره کامل 36 جلدی"
سردبیر احمد شاملو

جلد هشتم
@ferdosesokhan
شاهنامه آخرش خوشه

از معروف ترین ضرب المثل های فارسی است.
اما این سؤال پیش می آید که با وجود پایان تلخ و شکست ایرانیان از اعراب در پایان «شاهنامه»، چرا این ضرب المثل در بین مردم رواج یافته است؟

به باور برخی از افراد هم این جمله را اعراب که در پایان «شاهنامه» با شکست یزدگرد بر ایرانیان پیروز می شوند،
وارد ضرب المثل های ایرانی کرده اند.

البته این باور در هیچ کتاب و پژوهشی سندیت تاریخی ندارد و به نظر بسیاری از پژوهشگران ادبیات مردود است.

در کتاب های مختلفی که درباره «شاهنامه»، سیر داستان ها و پایان آن نوشته شده، به این ضرب المثل اشاره شده است.
در این کتاب ها «خوش» خوانده شدن آخر «شاهنامه» حاوی نوعی نگاه کنایی به شکست ایرانیان از اعراب و پایان اقتدار سلسله ساسانیان با شکست و مرگ یزدگرد است.
«شاهنامه چگونه به پایان رسید» محمد محیط طباطبایی و «شاهنامه آخرش خوش است» محمدابراهیم باستانی پاریزی از جمله این کتاب ها هستند.

کتاب «ریشه های تاریخی امثال و حکم» نوشته مهدی پرتوی آملی که به بررسی تاریخی ریشه های ضرب المثل های ایرانی پرداخته شده، علت رواج این جمله را این می داند که در گذشته هر کس «شاهنامه» می خواند و به ستایش سلطان محمود غزنوی می رسید، از همت سلطان در تحسین «شاهنامه» خوشحال می شد؛
اما با پایان یافتن «شاهنامه» و فهمیدن حق ناشناسی سلطان محمود در قبال فردوسی و کتابش، متوجه اشتباه خود می شد.
این روایت بعدها به ضرب المثل تبدیل شد و عاقلان به هر کس که دست به کار نابخردانه ای بزند و اصرار بر ادامه آن داشته باشد، می گویند:شاهنامه آخرش خوش است.

محیط طباطبایی در کتاب «شاهنامه چگونه به پایان رسید» نظر دیگری هم در رابطه با این ضرب المثل دارد. در گذشته وقتی نقالان از خواندن یک دوره کامل «شاهنامه» فارغ می شدند، در مجلس نقل «شاهنامه» جشن کوچکی برپا می شد و کسانی که مدت ها با اشتیاق دل به داستان ها و حماسه سازی های پهلوانان ایران زمین می سپردند،
بساط شیرینی و چای را فراهم می کردند و معتقد بودند که هرچند پایان کار ایرانیان در آخر « شاهنامه» خوش نیست،
اما به پایان رساندن نقالی کامل این کتاب شایسته شادمانی است.

برخی نویسندگان و پژوهشگران «شاهنامه» هم مفهوم کنایی این ضرب المثل را مربوط به رفتار سلطان محمود غزنوی و طرد فردوسی و کتابش از دربار می دانند. آن ها معتقدند، این جمله به داستان های «شاهنامه» ربطی ندارد و به سرگذشت فردوسی و رانده شدنش پس از 30 سال تلاش برای سرودن «شاهنامه» اشاره دارد.

آن چه از پایان بخش پهلوانی و تاریخی «شاهنامه» می توان فهمید، این است که با کشته شدن رستم، نام دارترین پهلوان ایرانی و همچنین شکست ایرانیان از اعراب، پایان داستان های این اثر ماندگار برای مردم ایران «خوش» نیست.
با این وجود، خلق این کتاب توسط فردوسی و داستان های زیبا و حماسی آن که در دلاوری و خصایص نیکوی پهلوانان و اساطیر ایرانی ریشه دارد، برای همیشه برای ایرانیان خوشایند خواهد بود.

مطلب برگرفته از : کانال علوم وفنون ادبی
@ferdosesokhan
Man Zaher Nisti Va Hasti ...-(IRMP3.IR)
Ahmad Shamlou
رباعیات حکیم عمر خیام
@ferdosesokhan
ریشه های تاریخی امثال و حکم 1.pdf
10.6 MB
ریشه های تاریخی امثال و حکم 1.pdf'
@ferdosesokhan
arqanun1379@bamun1.pdf
4.7 MB
ارغنون: مجموعه شعر. مهدی اخوان ثالث. تهران: مروارید، 1379 "چاپ11".
@ferdosesokhan
✍ نکته‌ای دربارهٔ نقش ضمیر سرگردان «ش»

با سلام.
در بیت زیر، «ش» در «عاقلش» چه ‌نقشی دارد؟

ــ عشق‌بازی کار بی‌کاران بود/
عاقلش با کار بی‌کاران چه‌کار؟

این ‌سؤالی بود که چند روز پیش، یکی از همکاران، در گروه ادبیات کشوری، مطرح کرده ‌بود. پاسخ‌های دوستان، هم محدود، و هم متفاوت بود؛ و ‌ظاهراً، کسی قانع نشد.

ما، طبق‌معمول، ضمیر شخصی پیوستهٔ «ش» را ‌فقط در نقش‌های متعارف نهادی، مفعولی، متممی و مضافً‌الیهی می‌شناسیم، و نمی‌دانیم که آیا نقش دیگری هم دارد یا نه؟

استاد احمد سمیعی گیلانی، در مقاله‌ای تحت‌عنوان‌ «بهره‌گیری از نشانه‌های سبکی در تصحیح متون، نامهٔ فرهنگستان ۴/۱۳»، به یکی دیگر از کارکردهای نحوی ضمیر «ش» اشاره کرده است که باید آن را کارکرد تبدیل فعل دانست؛ یعنی بابد «ش» را معادل فعل «است/ دارد» تعبیر کرد. مثال زیر از همان منبع نقل می‌شود:

ــ هرکه سودای تو دارد چه غم از هرکه جهانش/
نگران ‌تو ‌چه اندیشه و غم از دگرانش
(سعدی)
= چه اندیشه و غم از دگران دارد؟

با عنایت به توضیحات بالا، می‌توانیم نتیجه بگیریم که، در بیت مورد سؤال، «ش» در «عاقلش» نقش فعلی دارد و معادل فعل «دارد» تأویل می‌شود:

ــ عشق‌بازی کار بی‌کاران بود/
عاقلش با کار بی‌کاران چه کار
= عاقل با کار بی‌کاران چه کار دارد؟

با سپاس.
سید داریوش رضوی
@ferdosesokhan
چرا آمار کتابخوانی در کشورمان بسیار پائین است؟!

خلاصه ای از ۲۵ پاسخ به این پرسش را برایتان آورده ایم!

1- کتاب نمی خوانیم زیرا “نیاز”ی به کتاب احساس نمی کنیم
۲ – کتاب نمی خوانیم زیرا از شک کردن در پایه های نظری مان می “ترس” یم
۳ – کتاب نمی خوانیم چون کتاب خواندن کار “سخت” ی است
۴ – کتاب نمی خوانیم چون دچار “تنبلی و بی حالی” هستیم
۵ – کتاب نمی خوانیم زیرا “احساس می کنیم” به قله های یقین رسیده ایم
۶ – کتاب نمی خوانیم زیرا”احساس می کنیم” مسئله ی مبهمی وجود ندارد
۷- کتاب نمی خوانیم زیرا هیچ چیز برای ما “جدی نیست”
۸ – کتاب نمی خوانیم زیرا بیش از حد “ساده انگاریم و ذهن بسیطی نداریم”
۹ – کتاب نمی خوانیم زیرا دچار “خود شیفتگی” فرهنگی هستیم
۱۰- کتاب نمی خوانیم زیرا پیمانه ی معرفتی مان “ظرفیت ندارد”
۱۱- کتاب نمی خوانیم زیرا “به تناقضات درونی مان آگاه نیستیم”
۱۲- کتاب نمی خوانیم زیرا راه پیروی، تبعیت، دنباله روی وتقلید را “راحت” تر یافته ایم
۱۳- کتاب نمی خوانیم زیرا “ارزش دانایی و آگاهی را نمی دانیم”
۱۴- کتاب نمی خوانیم زیرا سطح خوشایندهای ما “محدود” است
۱۵- کتاب نمی خوانیم زیرا “زندگی پر هیاهو و نمایشی” را ترجیح میدهیم
۱۶- کتاب نمی خوانیم زیرا تن به “تحقیر ندانستن” داده ایم
و به این تحقیر هم عادت کرده ایم
۱۷- کتاب نمی خوانیم زیرا “حقارت جهل، آزارمان نمی دهد”
نادانی را عیب نمی دانیم
۱۸- کتاب نمی خوانیم زیرا “گفت و گو را کنشی فضیلت مندانه نمی دانیم”
و مهارت گفت و گو نداریم
۱۹- کتاب نمی خوانیم زیرا درزندگی ما، دانا شدن و خردمندانه زیستن، جایی ندارد
۲۰- کتاب نمی خوانیم زیرا کتاب خواندن دردی از ما دوا نمی کند
۲۱- کتاب نمی خوانیم زیرا به ما فواید کتاب خواندن را یاد نداده اند
۲۲- کتاب نمی خوانیم زیرا بلد نیستیم کتاب بخوانیم
۲۳- کتاب نمی خوانیم زیرا کسی‌ در خانواده و دور و برمان نبوده
که کتاب خوان باشد، که ما هم تقلید کنیم یا یاد بگیریم
۲۴- کتاب نمی خوانیم زیرا در سنّ بزرگ سالی‌ هنوز ناآگاه هستیم،
نمیدانیم چه بخوانیم، و خجالت می‌کشیم از کسی‌ بپرسیم از کجا شروع کنیم
و بالاخره، کتاب نمی خوانیم زیرا نمی دانیم و نمی دانیم که نمی دانیم
همان چیزی که با عنوان جهل مرکب از آن نام می برند.

مطلب برگرفته از : کانال ادب و دانش یاران
@ferdosesokhan
از نامه نگاری های قدیمی

​​​​🌿بسم المعطّرٌ الحبیب

تصدقت گردم، دردت به جانم، من که مُردم وُ زنده شدم تا کاغذتان برسد، این فراقِ لاکردار هم مصیبتی شده. زن جماعت را کارِ خانه وُ طبخ وُ رُفت و روب وُ وردار و بگذار نکُشد، همین بی‌همدمی و فراق می‌کُشد. مرقوم فرموده بودید به حبس گرفتار بودید، در دلمان انار پاره شد. پری‌دُخت تو را بمیرد که مَردش اسیر امنیه‌چی‌ها بوده و او بی‌خبر، در اتاق شانهٔ نقره به زلف می‌کشیده.
حی لایموت سرشاهد است که حال و احوال دل ما هم کم از غرفهٔ حبس شما نبوده. اوضاع مملکت خوب نیست؛ کوچه به کوچه مشروطه‌چی چنان نارنج‌هایی چروک و از شاخه جدا بر اشجار و الوار در شهر آویزانند وُ جواب آزادی‌خواهی، داغ و درفش است وُ تبعید و چوب و فلک. دلمان این روزها به همین شیشهٔ عطری خوش است که از فرنگ مرسول داشته‌ایدُ شب به شب بر گیس می‌مالیم.
سَیّد محمود جان، مادیان یاغی و طغیان‌گری شده‌ام که نه شلاق و توپ و تشر آقاجانمان راممان می‌کند و نه قند و نوازش بیگم باجی. عرق همه را درآورده‌ام و رکاب نمی‌دهم، بماند که عرق خودم هم درآمده. می‌دانید سَیّدجان، زن جماعت بلوغاتی که شد، دلش باید به یک‌جا قُرص باشد، صاحاب داشته باشد، دلِ بی‌صاحاب، زود نخ‌کش می‌شود، چروک می‌شود، بوی نا می‌گیرد، بید می‌زند. دلْ ابریشم است.
نه دست و دلم به دارچین‌نویسی روی حلوا و شُله‌زرد می‌رود، نه شوق وسمه وُ سرخاب وُ سفیدآب داریم. دیروزِ روز بیگم باجی، ابروهایمان را گفت پاچهٔ بُز. حق هم دارد، وقتی که آنکه باید باشد و نیست، چه فرق دارد پاچهٔ بُز بالای چشم‌مان باشد یا دُم موش و قیطانِ زر.
به قول آقاجانمان؛ دیده را فایده آن است که دلبر بیند. شما که نیستید وُ خمرهٔ سکنجبین قزوینی که باب میلتان بود بماند در زیرزمین مطبخ و زهرماری نشود کارخداست. چلّه‌ها بر او گذشته، بر دل ما نیز. عمرم روی عمرتان آقا سَیّد، به جدّتان که قصد جسارت و غُر زدن ندارم ولی به واللّه بس است، به گمانم آنقدری که در فالکوتهٔ طب پاریس طبابت آموخته‌اید که به علاج بیماری فراق حاذق شده باشید، بس کنید، به تهران مراجعت فرمایید وُ به داد دل ما برسید، تیمارش کنید وُ بعد دوباره برگردید. دلخوشکُنکِ ما همین مراسلات بود که مدّتی تأخیر افتاد وُ شیشهٔ عطری که رو به اتمام است. زن را که که می‌گویند ناقص‌العقل است، درست هم هست؛ عقل داشتیم که پیرهن‌تان را روی بالش نمی‌کشیدیم وُ گره از زلف وا کنیم وُ بر آن بخُسبیم. شما که مَردید، شما که عقل‌تان اَتّم وُ اَکمل است، شما که فرنگ دیده‌اید وُ درس طبابت خوانده‌اید، مرسوله مرقوم دارید و بفرمایید این ضعیفهٔ ناقص‌العقل چه کند.

تصدقت پری‌دُخت
بوسه به پیوست است.

📚پری‌دخت، مراسلات پاریس طهران

مطلب برگرفته از: کانال ادبیات زندگی ست
@ferdosesokhan