عجایب هفتگانه باستانی و امروزی و طبیعی
اهرام مصر ، اولین عجایب هفتگانه جهان باستان
مجسمه رودس، دومین عجایب هفتگانه جهان باستان
باغ های معلق بابل، سومین عجایب هفتگانه جهان باستان
فانوس دریایی اسکندریه، چهارمین عجایب هفتگانه جهان باستان
مقبره ماسولوس، پنجمین عجایب هفتگانه جهان باستان
معبد آرتیمیس،ششمین عجایب هفتگانه جهان باستان
مجسمه زئوس، هفتمین عجایب هفتگانه جهان باستان
عجایب هفتگانه جهان امروز
مجسمه عیسی منجی،اولین عجایب هفتگانه جدید
چیچن ایتزا، دومین عجایب هفتگانه جدید
دیوار بزرگ چین، سومین عجایب هفتگانه جدید
ماچوپیچو، چهارمین عجایب هفتگانه جدید
شهر تاریخی پترا، پنجمین عجایب هفتگانه جدید
کولوسئوم،ششمین عجایب هفتگانه جدید
تاج محل، هفتمین عجایب هفتگانه جدید
عجایب هفتگانه طبیعی جهان، مجموعهای از هفت شگفتی طبیعت هستند که توسط CNN و Seven Natural Wonders در سال ۱۹۹۷ براساس رای و عقیده بازدید کنندها در سراسر دنیا، انتخاب شدهاند. اگر عجایب هفتگانه دنیا نشاندهنده هنر بی بدیل بشر باشد، عجایب هفتگانه طبیعی نیز حکایت از معماری بی نظیر خداوند دارد. این فهرست جاهایی از هر هفت قاره را در برگرفته و از مرتفعترین نقطه زمین تا اعماق اقیانوس ها را شامل میشود:
1. گرند کنیون
2. آتشفشان پاریکوتین
3. شفق قطبی
4. آبشار ویکتوریا
5. بندر ریودوژانیرو
6. دیواره بزرگ مرجانی
7. قله اورست
@ferdosesokhan
اهرام مصر ، اولین عجایب هفتگانه جهان باستان
مجسمه رودس، دومین عجایب هفتگانه جهان باستان
باغ های معلق بابل، سومین عجایب هفتگانه جهان باستان
فانوس دریایی اسکندریه، چهارمین عجایب هفتگانه جهان باستان
مقبره ماسولوس، پنجمین عجایب هفتگانه جهان باستان
معبد آرتیمیس،ششمین عجایب هفتگانه جهان باستان
مجسمه زئوس، هفتمین عجایب هفتگانه جهان باستان
عجایب هفتگانه جهان امروز
مجسمه عیسی منجی،اولین عجایب هفتگانه جدید
چیچن ایتزا، دومین عجایب هفتگانه جدید
دیوار بزرگ چین، سومین عجایب هفتگانه جدید
ماچوپیچو، چهارمین عجایب هفتگانه جدید
شهر تاریخی پترا، پنجمین عجایب هفتگانه جدید
کولوسئوم،ششمین عجایب هفتگانه جدید
تاج محل، هفتمین عجایب هفتگانه جدید
عجایب هفتگانه طبیعی جهان، مجموعهای از هفت شگفتی طبیعت هستند که توسط CNN و Seven Natural Wonders در سال ۱۹۹۷ براساس رای و عقیده بازدید کنندها در سراسر دنیا، انتخاب شدهاند. اگر عجایب هفتگانه دنیا نشاندهنده هنر بی بدیل بشر باشد، عجایب هفتگانه طبیعی نیز حکایت از معماری بی نظیر خداوند دارد. این فهرست جاهایی از هر هفت قاره را در برگرفته و از مرتفعترین نقطه زمین تا اعماق اقیانوس ها را شامل میشود:
1. گرند کنیون
2. آتشفشان پاریکوتین
3. شفق قطبی
4. آبشار ویکتوریا
5. بندر ریودوژانیرو
6. دیواره بزرگ مرجانی
7. قله اورست
@ferdosesokhan
نکاتی در مورد دو واژه تلخیص و تخلیص
۱- " تلخیص " (با تقدیم لام بر خا ) به معنی شرح دادن و بیان کردن و به معنی کاستن و خلاصه کردن است. لیکن " تخلیص " (به تقدیم خا بر لام ) به معنی نجات دادن و رها کردن از بند گسستن است این دو واژه گاه گاه با هم اشتباه می شود و به جای یکدیگر استعمال می گردد.
منبع: فرهنگ غلط های رایج ، حسن عرفان ، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی،ص165
۲- تلخیص و تخلیص در فرهنگ های فارسی هردو ریشه عربی دارند و به معنی خلاصه کردن آمده است.
تخلیص در لغت نامه به معنی خلاصه گرفتن،نجات دادن و ویژه کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن و رها کردن و خالص کردن آمده است.
تلخیص در لغت نامه به معنی خلاصه کردن و بیان کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن آمده است.
در فرهنگ های عربی نیز در مدخل تلخیص ریشه لخص و تخلیص،خلص به عنوان دو مصدر مستقل ضبط شده است.
عده ای می گویند تلخیص غلط مصطلح است و در بند ۱ اشاره شده است.
۳- مولفان نیز در زبان فارسی ۳ انسانی نظام قدیم ؛ تلخیص و تخلیص را در مبحث فرایندهای واجی ابدال آورده اند که به نظر محمد علی حق شناس در کتاب آواشناسی، ابدال درست نیست و در کلماتی مانند هگرز /هرگز// سخر /سرخ //مزغ /مغز //و... فرایند قلب صورت گرفته است.
در کل معنی مشترک(خلاصه کردن ) در مدخل هر دو واژه آمده است.
_ تیمور مرادی
مطلب برگرفته از: کانال فارسی و نگارش متوسطه یک و دو
@ferdosesokhan
۱- " تلخیص " (با تقدیم لام بر خا ) به معنی شرح دادن و بیان کردن و به معنی کاستن و خلاصه کردن است. لیکن " تخلیص " (به تقدیم خا بر لام ) به معنی نجات دادن و رها کردن از بند گسستن است این دو واژه گاه گاه با هم اشتباه می شود و به جای یکدیگر استعمال می گردد.
منبع: فرهنگ غلط های رایج ، حسن عرفان ، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی،ص165
۲- تلخیص و تخلیص در فرهنگ های فارسی هردو ریشه عربی دارند و به معنی خلاصه کردن آمده است.
تخلیص در لغت نامه به معنی خلاصه گرفتن،نجات دادن و ویژه کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن و رها کردن و خالص کردن آمده است.
تلخیص در لغت نامه به معنی خلاصه کردن و بیان کردن و در فرهنگ معین به معنی خلاصه کردن آمده است.
در فرهنگ های عربی نیز در مدخل تلخیص ریشه لخص و تخلیص،خلص به عنوان دو مصدر مستقل ضبط شده است.
عده ای می گویند تلخیص غلط مصطلح است و در بند ۱ اشاره شده است.
۳- مولفان نیز در زبان فارسی ۳ انسانی نظام قدیم ؛ تلخیص و تخلیص را در مبحث فرایندهای واجی ابدال آورده اند که به نظر محمد علی حق شناس در کتاب آواشناسی، ابدال درست نیست و در کلماتی مانند هگرز /هرگز// سخر /سرخ //مزغ /مغز //و... فرایند قلب صورت گرفته است.
در کل معنی مشترک(خلاصه کردن ) در مدخل هر دو واژه آمده است.
_ تیمور مرادی
مطلب برگرفته از: کانال فارسی و نگارش متوسطه یک و دو
@ferdosesokhan
سفرنامه
” سفرنامه ،نوعی گزارش است که نویسنده در قالب آن مشاهدات خود را ازاوضاع شهرها یا سرزمین هایی که بدان مسافرت کرده است شرح می دهد و اطلاعاتی ازبناهای تاریخی، مساجد، کتابخانه ها، بازارها، بزرگان ، آداب و رسوم ملی و مذهبی مردم، موقعیت جغرافیایی ، جمعیت ، آب و هوا، زبان ا هالی، مناطقی که بازدید نموده است در اختیار خواننده می گذارد .
انواع سفرنامه :
سفرنامه ها رامی توان از جهات مختلف تقسیم بندی کرد:
الف ) سفرنامه واقعی:
این سفرها ،شرح مسافرت هایی است که به راستی انجام شده است . ونویسنده شرح دیده ها و شنیده ها و خاطره های و رخدادهایی را که در جریان سفر با آنها مواجه شده ،به رشته تحریر در آورده است.نظیر سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی و سفرنامه ابن بطوطه(۷۰۳-۷۷۰-ه) سیاح معروف مراکشی و سفرنامه مارکو پولو جهانگرد ایتالیایی .
ب ) سفرنامه خیالی :
در این سفرها ، نویسنده سفری واقعی انجام نمی دهد بلکه نظر و دیدگاه خود را در قالب سفرنامه می آورد و نویسنده واقعیت های و نابسامانی ها جامعه رامورد نقد و بررسی قرار می دهد چنانچه اگر کسی بخواهد سفری واقعی در آن مکان داشته باشد با همان موارد برخورد می کند و با چشم خود می بیند مانند «سیاحتنامه ی ابراهیم بیگ » نوشته ی زین العابدین مراغه ای که در اواخر دوره قاجار نوشته شده است .
ج) سفرنامه های تمثیلی :
سفرهایی است غیر واقعی که نویسنده در حالتی رؤیایی به جهانی دیگر سفرمی کند . در این سفرها نویسنده پیام خود را در قالب قصه و تمثیل بیان می کند پس درحقیقت گزارشی است از تفکر و تخیل نویسنده در باره امری باطنی و اعتقادی که نویسنده با استفاده از قوه وهم و خیال و با الهام از مشاهدات قلبی خویش به نگارش می پردازداز قدیمی ترین سفرنامه های تمثیلی ایرانی «ارداویراف نامه »است که موضوع آن سفرمعنوی یا معراجی است که برای ارداویراف، یکی از مؤبدان زردشتی معاصر اردشیر بابکان(۲۲۴-۲۴۱ق.م) پیش می آید و او ضمن این سیاحت روحانی ، از جهنم و بهشت دیدار می کندو مشاهدات خود را بر اساس اعتقادات دین زردشتی می نویسد. همچنین سفرنامه « مصباح الارواح » اثر محمد برد سیری کرمانی (قرن ششم ) ، سفرنامه ی تمثیلی منظومی است که شاعر در عالم رؤیا همراه پیری به زیارت خانه خدا ، سپس به شهرهای دیگر سفر کرده و نویسنده در این سفرنامه مراحل کمال انسان را ذکر کرده است . سفرنامه تمثیلی و عرفانی دیگر ازشاعر نامی عطار نیشابوری است که موضوع آن ،گفتگوی پرندگان برای رفتن و رسیدن به پرنده ای افسانه ای به نام سیمرغ است . در این داستان منظوم ، پرندگان نماد سالکان راه حق و سیمرغ نماد خداوند و هدهد راهنما ، نمادی از پیر و مرشد است . نیز می توان به اثر معروف «کمدی الهی» ، دانته ادیب نامور ایتالیایی (۱۲۶۵-۱۳۲۰م) که سفرنامه تمثیلی اخلاقی ،مذهبی و درباره دوزخ و برزخ و بهشت ، اشاره کرد .
@ferdosesokhan
” سفرنامه ،نوعی گزارش است که نویسنده در قالب آن مشاهدات خود را ازاوضاع شهرها یا سرزمین هایی که بدان مسافرت کرده است شرح می دهد و اطلاعاتی ازبناهای تاریخی، مساجد، کتابخانه ها، بازارها، بزرگان ، آداب و رسوم ملی و مذهبی مردم، موقعیت جغرافیایی ، جمعیت ، آب و هوا، زبان ا هالی، مناطقی که بازدید نموده است در اختیار خواننده می گذارد .
انواع سفرنامه :
سفرنامه ها رامی توان از جهات مختلف تقسیم بندی کرد:
الف ) سفرنامه واقعی:
این سفرها ،شرح مسافرت هایی است که به راستی انجام شده است . ونویسنده شرح دیده ها و شنیده ها و خاطره های و رخدادهایی را که در جریان سفر با آنها مواجه شده ،به رشته تحریر در آورده است.نظیر سفرنامه ناصرخسرو قبادیانی و سفرنامه ابن بطوطه(۷۰۳-۷۷۰-ه) سیاح معروف مراکشی و سفرنامه مارکو پولو جهانگرد ایتالیایی .
ب ) سفرنامه خیالی :
در این سفرها ، نویسنده سفری واقعی انجام نمی دهد بلکه نظر و دیدگاه خود را در قالب سفرنامه می آورد و نویسنده واقعیت های و نابسامانی ها جامعه رامورد نقد و بررسی قرار می دهد چنانچه اگر کسی بخواهد سفری واقعی در آن مکان داشته باشد با همان موارد برخورد می کند و با چشم خود می بیند مانند «سیاحتنامه ی ابراهیم بیگ » نوشته ی زین العابدین مراغه ای که در اواخر دوره قاجار نوشته شده است .
ج) سفرنامه های تمثیلی :
سفرهایی است غیر واقعی که نویسنده در حالتی رؤیایی به جهانی دیگر سفرمی کند . در این سفرها نویسنده پیام خود را در قالب قصه و تمثیل بیان می کند پس درحقیقت گزارشی است از تفکر و تخیل نویسنده در باره امری باطنی و اعتقادی که نویسنده با استفاده از قوه وهم و خیال و با الهام از مشاهدات قلبی خویش به نگارش می پردازداز قدیمی ترین سفرنامه های تمثیلی ایرانی «ارداویراف نامه »است که موضوع آن سفرمعنوی یا معراجی است که برای ارداویراف، یکی از مؤبدان زردشتی معاصر اردشیر بابکان(۲۲۴-۲۴۱ق.م) پیش می آید و او ضمن این سیاحت روحانی ، از جهنم و بهشت دیدار می کندو مشاهدات خود را بر اساس اعتقادات دین زردشتی می نویسد. همچنین سفرنامه « مصباح الارواح » اثر محمد برد سیری کرمانی (قرن ششم ) ، سفرنامه ی تمثیلی منظومی است که شاعر در عالم رؤیا همراه پیری به زیارت خانه خدا ، سپس به شهرهای دیگر سفر کرده و نویسنده در این سفرنامه مراحل کمال انسان را ذکر کرده است . سفرنامه تمثیلی و عرفانی دیگر ازشاعر نامی عطار نیشابوری است که موضوع آن ،گفتگوی پرندگان برای رفتن و رسیدن به پرنده ای افسانه ای به نام سیمرغ است . در این داستان منظوم ، پرندگان نماد سالکان راه حق و سیمرغ نماد خداوند و هدهد راهنما ، نمادی از پیر و مرشد است . نیز می توان به اثر معروف «کمدی الهی» ، دانته ادیب نامور ایتالیایی (۱۲۶۵-۱۳۲۰م) که سفرنامه تمثیلی اخلاقی ،مذهبی و درباره دوزخ و برزخ و بهشت ، اشاره کرد .
@ferdosesokhan
"به کُرسی نشاندنِ حرف" از کجا آمده؟!
"رسم خواستگاری و بله بران" در گذشته ایجاب می کرد که پس از آن که میان خانواده های عروس و داماد درباره ی "مهریه" و دیگر "خرج های" ازدواج توافق به دست می آمد و پیشنهاد های پدر و مادر عروس سرانجام مورد پذیرش خانواده داماد قرار می گرفت و "قباله عقد" نیز نوشته می شد.
آن گاه عروس را بزک کرده بر یک "کرسی" که در آن زمان "جای نشستن مهتران و بزرگان" بود، می نشاندند ( در آن زمان از مبل و صندلی خبری نبود و کهتران نیز بر چهارپایه می نشستند) و او را در برابر تماشای دوشیزگان و بانوان محله و آبادی قرار می دادند.
"نشستن عروس بر کرسی" و نمایش او برای اهالی محل این معنی را داشت که پس خانواده عروس درخواست های خود را به خانواده داماد "قبولانده" و یا "تحمیل" نموده است که اکنون عروس خود را بر کرسی نشانده است.
* از این رو این اصطلاح اندک اندک دامنه ی معنایی گسترده تری یافت و مجازاً در مورد قبولاندن حرف و عقیده به کار رفت... .
مطلب برگرفته از: کانال یاس
@ferdosesokhan
"رسم خواستگاری و بله بران" در گذشته ایجاب می کرد که پس از آن که میان خانواده های عروس و داماد درباره ی "مهریه" و دیگر "خرج های" ازدواج توافق به دست می آمد و پیشنهاد های پدر و مادر عروس سرانجام مورد پذیرش خانواده داماد قرار می گرفت و "قباله عقد" نیز نوشته می شد.
آن گاه عروس را بزک کرده بر یک "کرسی" که در آن زمان "جای نشستن مهتران و بزرگان" بود، می نشاندند ( در آن زمان از مبل و صندلی خبری نبود و کهتران نیز بر چهارپایه می نشستند) و او را در برابر تماشای دوشیزگان و بانوان محله و آبادی قرار می دادند.
"نشستن عروس بر کرسی" و نمایش او برای اهالی محل این معنی را داشت که پس خانواده عروس درخواست های خود را به خانواده داماد "قبولانده" و یا "تحمیل" نموده است که اکنون عروس خود را بر کرسی نشانده است.
* از این رو این اصطلاح اندک اندک دامنه ی معنایی گسترده تری یافت و مجازاً در مورد قبولاندن حرف و عقیده به کار رفت... .
مطلب برگرفته از: کانال یاس
@ferdosesokhan
از قلف تا فلاکس
دکتر شفیعی کدکنی در مقدمۀ کتابِ گزیدهای از غزلیات شمس مطلبی گفتهاند که خواندنی است:
«توجه عجیب مولانا به زبان گفتار و زبان تودۀ مردم موجب تشخص زبان شعری و گستردگی بیشتر واژگان او شده است. از نظر مولانا زبان وسیلۀ تفهیم و تفاهم است و درست و نادرست آن را کاربرد عامۀ اهل زبان تعیین میکند. آنچه مردم میگویند ملاک صحت است نه منحصراً آنچه در واژهنامهها و در آثار ادیبان ثبت شده است. داستانی که در «مناقبالعارفین» افلاکی (ج۷۱۹/۲) آمده نمایشگر این نظر مولاناست:
'همچنان منقول است که روزی حضرت مولانا فرمود که آن قلف را بیاورید. و در وقت دیگر فرمود که فلانی مفتلا شده است، بوالفضولی گفته باشد که قفل بایستی گفتن و درست آن است که مبتلا گویند. فرمود که موضوع آنچنان است که گفتی، اما جهت رعایت خاطر عزیزی چنان گفتم، که روزی خدمت شیخ صلاحالدین زرکوب مفتلا گفته بود و قلف فرمود. درست آن است که او گفت، چه اغلب اسما و لغات موضوعات مردم در هر زمانی است -از مبدأ فطرت'.
خود مولانا نیز گاهی در شعرش همان صورت رایج گفتاری را اختیار کرده است:
هم فرقی و هم زلفی، مفتاحی و هم قلفی
بیرنج چه میسلفی آواز چه لرزانی؟»
مولوی به دو گونه از این غلطها اشاره میکند. یکی حالتی است که دستکم جای دو حرف در یک کلمه با یکدیگر عوض میشوند، مثل «عسک و عکس» و «کبریت و کربیت». یکی نیز حالتی است که دستکم یک حرف در کلمه جای خود را به حرف دیگری میدهد، مثل «دیوار و دیفال» و «سوراخ و سولاخ».
جالب است که صورت بسیاری از کلمات با همین قلب و جابهجاییها به دست ما رسیده. مثلاً واژۀ «نرم» در ایرانیِ باستان «نَمْر» بوده و با فرایند قلب بهصورت «نرم» درآمده. یا کلمۀ «برف» در زبان پهلوی «وفْر» تلفظ میشده و بعداً به «ورف» و بعدتر به «برف» تغییر یافته و به همین صورت در فارسی تثبیت شده. این جابهجاییها در زبان به قدری زیاد است که وقتی کلمۀ «فلاسک» آمد، برخی گمان کردند که در اینجا هم قلب رخ داده و خواستند اصلاحش کنند و گفتند: «فلاکس»، حال آنکه صورت صحیحش همان فلاسک است.
غرض از ذکر این مثالها انکار صحیح و غلط در زبان نیست، بلکه توجه به رواداری و تساهل در مصادیقِ صحیح و غلط است. مولوی نیز در آن ماجرا منکر صورت درستِ کلمات نشد، آنجا که گفت «موضوع آنچنان است که تو گفتی».
مطلب برگرفته از: کانال زبانشناسیک
@ferdosesokhan
دکتر شفیعی کدکنی در مقدمۀ کتابِ گزیدهای از غزلیات شمس مطلبی گفتهاند که خواندنی است:
«توجه عجیب مولانا به زبان گفتار و زبان تودۀ مردم موجب تشخص زبان شعری و گستردگی بیشتر واژگان او شده است. از نظر مولانا زبان وسیلۀ تفهیم و تفاهم است و درست و نادرست آن را کاربرد عامۀ اهل زبان تعیین میکند. آنچه مردم میگویند ملاک صحت است نه منحصراً آنچه در واژهنامهها و در آثار ادیبان ثبت شده است. داستانی که در «مناقبالعارفین» افلاکی (ج۷۱۹/۲) آمده نمایشگر این نظر مولاناست:
'همچنان منقول است که روزی حضرت مولانا فرمود که آن قلف را بیاورید. و در وقت دیگر فرمود که فلانی مفتلا شده است، بوالفضولی گفته باشد که قفل بایستی گفتن و درست آن است که مبتلا گویند. فرمود که موضوع آنچنان است که گفتی، اما جهت رعایت خاطر عزیزی چنان گفتم، که روزی خدمت شیخ صلاحالدین زرکوب مفتلا گفته بود و قلف فرمود. درست آن است که او گفت، چه اغلب اسما و لغات موضوعات مردم در هر زمانی است -از مبدأ فطرت'.
خود مولانا نیز گاهی در شعرش همان صورت رایج گفتاری را اختیار کرده است:
هم فرقی و هم زلفی، مفتاحی و هم قلفی
بیرنج چه میسلفی آواز چه لرزانی؟»
مولوی به دو گونه از این غلطها اشاره میکند. یکی حالتی است که دستکم جای دو حرف در یک کلمه با یکدیگر عوض میشوند، مثل «عسک و عکس» و «کبریت و کربیت». یکی نیز حالتی است که دستکم یک حرف در کلمه جای خود را به حرف دیگری میدهد، مثل «دیوار و دیفال» و «سوراخ و سولاخ».
جالب است که صورت بسیاری از کلمات با همین قلب و جابهجاییها به دست ما رسیده. مثلاً واژۀ «نرم» در ایرانیِ باستان «نَمْر» بوده و با فرایند قلب بهصورت «نرم» درآمده. یا کلمۀ «برف» در زبان پهلوی «وفْر» تلفظ میشده و بعداً به «ورف» و بعدتر به «برف» تغییر یافته و به همین صورت در فارسی تثبیت شده. این جابهجاییها در زبان به قدری زیاد است که وقتی کلمۀ «فلاسک» آمد، برخی گمان کردند که در اینجا هم قلب رخ داده و خواستند اصلاحش کنند و گفتند: «فلاکس»، حال آنکه صورت صحیحش همان فلاسک است.
غرض از ذکر این مثالها انکار صحیح و غلط در زبان نیست، بلکه توجه به رواداری و تساهل در مصادیقِ صحیح و غلط است. مولوی نیز در آن ماجرا منکر صورت درستِ کلمات نشد، آنجا که گفت «موضوع آنچنان است که تو گفتی».
مطلب برگرفته از: کانال زبانشناسیک
@ferdosesokhan
🔴 همه ما یک جوجه اردک زشت هستیم!
جوجه اردک زشت ،” قو ” یِ زیبایی بود
او زشت به نظر می آمد برای آنکه از بد حادثه قاطی یک دسته اردک شده بود.
بر خلاف آنچه به نظر می رسید او زیبا بود ولی تنها در پایان داستان این را می فهمد، آن هم وقتی که دیگر جوجه نیست( بلوغ ) و در دریاچه ای شنا می کند و مردم او را با انگشت به هم نشان می دهند و او برای اولین بار در انعکاس آب زیبایی اش را در می یابد.
من این داستان را خیلی دوست دارم.
داستان عجیب جوجه اردکی که اصلا اردک نبود .
گاهی فکر می کنم که داستان همه ی ما شبیه آن جوجه اردک زشت است و درون هرکدام از ما قوی زیبای منحصر به فردی است که در تقابل با جامعه ای خشن فردیتش را از دست می دهد و قاطی اردک ها به فراموش سپرده می شود.
او بارها و بارها زمین می خورد، له می شود و تحقیر می شود و مردم او را با انگشت نشان می دهند و ریشخندش می کنند .
آنها از او انتظار دارند که شکل اردکی باشد که نیست.
دردناک تر آن که خودش هم تصویر خود را در آب ندیده است و نمی داند کیست.
او سردرگم و تحقیر شده و بیهوده تلاش می کند که اردک خوبی باشد ، اما نتیجه نمی گیرد برای اینکه اردک نیست.او یک قوست!.
دنیا پر است از جوجه اردک های زشتی که هرگز نمی فهمند که اردک نبوده اند: کارمند های معمولی ای که می توانستند کارگردان موفقی باشند ، کارگرانی که می توانستند کارشناس باشند، مدیران ناخوشنودی که باید نقاش یا شاعر می شدند ، زنان و شوهرانی که در نارضایتی در کنار هم پیر می شوند و هرگز نمی فهمند که شاید در کنار دیگری خوشبخت بودند، حسابدارانی که از ریاضیات متنفرند و می توانستند طراح لباس باشند، زن های خانه داری که می توانستند خلبان هواپیما باشند. دنیا پر است از کسانی که قهرمان زندگی خود نبوده اند، نشده اند، نتوانسته اند، نفهمیده اند و به هر دلیلی آن چیزی که باید باشند نشده
دنیا پر است از جوجه اردک هایی که عمری را در ناخشنودی و تکرار زندگی می کنند و می میرند بدون آنکه تصویر واقعی خود را ببینند . .. .
اما دنیا را اردک های زشت نمی سازند .
دنیا را قوهای زیبایی می سازند که زیر بار کلیشه ها و باید ها ونباید ها ،آرزوهایشان را فراموش نکرده اند و تاوانش را هم داده اند.
اردک های زشت آنها را طرد کرده اند ولی آنها راه خودشان را دنبال کرده اند .
مثال ها فراوانند ،آلبرت انشتین از دانشگاه اخراج شد ولی فیزیک را با فرضیه هایش دگرگون کرد.
ونگوک در سراسر زندگی اش حتی یک تابلو هم نفروخت اما امروز آثارش میلیون ها دلار ارزش دارد،
گابریل گارسیا مارکز برای نوشتن رمان صد سال تنهایی سه سال در را بر روی خودش بست . در این سه سال همسرش برای آنکه از گرسنگی نمیرند حتی پلوپز خانه را هم فروخت اما در نهایت اثری بی مانند خلق شد و برای نویسنده اش جایزه ی نوبل ادبیات را به ارمغان آورد.
این آدمها هیچ نبوغ خاصی نداشته اند، نبوغ آنها در شناخت خود و فریاد کردن خویشتن خویش بوده است. نبوغ آنها در دنبال کردن راه منحصر به فرد خودشان بوده است.
نبوغ آنها در تواناییشان در جور دیگری فکر کردن و نپذیرفتن قوانین دنیای اردک ها بوده است.
نبوغ آنها در شهامت رو برو شدن با مصایبی که وقتی از گله جدا می شوی در پیش رو داری بوده است .
همه ی ما می توانیم قوی زیبایی باشیم.
اما تا وقتی نخواهیم قوی درون مان را به رسمیت بشناسیم، جوجه اردک های مفلوک زشتی خواهیم بود.
جوجه اردک هایی که زندگی ای را زندگی می کنیم که متعلق به ما نیست .
جوجه اردک هایی ترسیده و بی خاصیت و بی بال و پر. جوجه اردک هایی زشت.
(مقدمه ی یکی از کتاب های مدیریتی )
ترجمه : محمد مسعود نخستین
@ferdosesokhan
جوجه اردک زشت ،” قو ” یِ زیبایی بود
او زشت به نظر می آمد برای آنکه از بد حادثه قاطی یک دسته اردک شده بود.
بر خلاف آنچه به نظر می رسید او زیبا بود ولی تنها در پایان داستان این را می فهمد، آن هم وقتی که دیگر جوجه نیست( بلوغ ) و در دریاچه ای شنا می کند و مردم او را با انگشت به هم نشان می دهند و او برای اولین بار در انعکاس آب زیبایی اش را در می یابد.
من این داستان را خیلی دوست دارم.
داستان عجیب جوجه اردکی که اصلا اردک نبود .
گاهی فکر می کنم که داستان همه ی ما شبیه آن جوجه اردک زشت است و درون هرکدام از ما قوی زیبای منحصر به فردی است که در تقابل با جامعه ای خشن فردیتش را از دست می دهد و قاطی اردک ها به فراموش سپرده می شود.
او بارها و بارها زمین می خورد، له می شود و تحقیر می شود و مردم او را با انگشت نشان می دهند و ریشخندش می کنند .
آنها از او انتظار دارند که شکل اردکی باشد که نیست.
دردناک تر آن که خودش هم تصویر خود را در آب ندیده است و نمی داند کیست.
او سردرگم و تحقیر شده و بیهوده تلاش می کند که اردک خوبی باشد ، اما نتیجه نمی گیرد برای اینکه اردک نیست.او یک قوست!.
دنیا پر است از جوجه اردک های زشتی که هرگز نمی فهمند که اردک نبوده اند: کارمند های معمولی ای که می توانستند کارگردان موفقی باشند ، کارگرانی که می توانستند کارشناس باشند، مدیران ناخوشنودی که باید نقاش یا شاعر می شدند ، زنان و شوهرانی که در نارضایتی در کنار هم پیر می شوند و هرگز نمی فهمند که شاید در کنار دیگری خوشبخت بودند، حسابدارانی که از ریاضیات متنفرند و می توانستند طراح لباس باشند، زن های خانه داری که می توانستند خلبان هواپیما باشند. دنیا پر است از کسانی که قهرمان زندگی خود نبوده اند، نشده اند، نتوانسته اند، نفهمیده اند و به هر دلیلی آن چیزی که باید باشند نشده
دنیا پر است از جوجه اردک هایی که عمری را در ناخشنودی و تکرار زندگی می کنند و می میرند بدون آنکه تصویر واقعی خود را ببینند . .. .
اما دنیا را اردک های زشت نمی سازند .
دنیا را قوهای زیبایی می سازند که زیر بار کلیشه ها و باید ها ونباید ها ،آرزوهایشان را فراموش نکرده اند و تاوانش را هم داده اند.
اردک های زشت آنها را طرد کرده اند ولی آنها راه خودشان را دنبال کرده اند .
مثال ها فراوانند ،آلبرت انشتین از دانشگاه اخراج شد ولی فیزیک را با فرضیه هایش دگرگون کرد.
ونگوک در سراسر زندگی اش حتی یک تابلو هم نفروخت اما امروز آثارش میلیون ها دلار ارزش دارد،
گابریل گارسیا مارکز برای نوشتن رمان صد سال تنهایی سه سال در را بر روی خودش بست . در این سه سال همسرش برای آنکه از گرسنگی نمیرند حتی پلوپز خانه را هم فروخت اما در نهایت اثری بی مانند خلق شد و برای نویسنده اش جایزه ی نوبل ادبیات را به ارمغان آورد.
این آدمها هیچ نبوغ خاصی نداشته اند، نبوغ آنها در شناخت خود و فریاد کردن خویشتن خویش بوده است. نبوغ آنها در دنبال کردن راه منحصر به فرد خودشان بوده است.
نبوغ آنها در تواناییشان در جور دیگری فکر کردن و نپذیرفتن قوانین دنیای اردک ها بوده است.
نبوغ آنها در شهامت رو برو شدن با مصایبی که وقتی از گله جدا می شوی در پیش رو داری بوده است .
همه ی ما می توانیم قوی زیبایی باشیم.
اما تا وقتی نخواهیم قوی درون مان را به رسمیت بشناسیم، جوجه اردک های مفلوک زشتی خواهیم بود.
جوجه اردک هایی که زندگی ای را زندگی می کنیم که متعلق به ما نیست .
جوجه اردک هایی ترسیده و بی خاصیت و بی بال و پر. جوجه اردک هایی زشت.
(مقدمه ی یکی از کتاب های مدیریتی )
ترجمه : محمد مسعود نخستین
@ferdosesokhan
کودک درون و اندیشه ی مادر
ما بزرگ می شویم و رشد می کنیم، ولی کودک درون ما همچنان کودک باقی می ماند. او هرگز از بلوغ آن سوتر نمی رود و در حال کودکی کنار اندیشه ی مادر می ماند. کودک درون ما بیشتر پیش مادر است تا ما. به ما اعتماد نمی کند. از وقتی بالغ می شویم، راهش را از ما جدا می کند. همان جا که هست می ماند و از کنار مادر تکان نمی خورد. یک لحظه دستش را از دست مادر جدا نمی کند. کودک درون ما از تمام آنچه بزرگی و تخیل بلوغ است خود را دور نگه می دارد. به چیزی جز کودکی رضایت نمی دهد. به هر چه جز کودکی ست بدبین است. بعد از سن بلوغ ما، تنها مرجعش مادر است. این گونه حفره یی در شخصیت نهادی ما ایجاد می شود. همیشه احساس می کنیم در وضعیت فرو ریختنیم. چون بخشی از من ما با ما نیست. کنار مادرش غنوده. کودک درون ما با همه چیز ما مخالف است. مهم ترین آن بزرگ شدنمان است. به خاطر همین کنار ما نیست. ما فقط از دور دستی بر آتش کودکی هامان داریم. با مرگ مادر، چیزی درون ما می میرد. کودک درونمان، جایش را از دست می دهد. تازه به فکر می افتد به ما بپیوندد. راه دیگری ندارد. ولی احتمالا ما آن قدر از هم دور شده ایم که دیگر به هیچ وجه حرف هم را نمی فهمیم. مانند دو غریبه که سخت به هم نیاز دارند، در کنار هم می مانیم. اما خاموش و حیران. از سر نیاز و با چشمانی نگران. در واقع، دیگر چیز زیادی هم از کودک درونمان باقی نمانده. بخش مهمی از وجود او با مرگ مادر مرده. کم کم احساس می کنیم کودک درون، همان مادر بوده و حالا دیگر جز رد کوچکی، چیزی از وجودش باقی نمانده.
-ک - عابدینی
مطلب برگرفته از: کانال تفکر
@ferdosesokhan
ما بزرگ می شویم و رشد می کنیم، ولی کودک درون ما همچنان کودک باقی می ماند. او هرگز از بلوغ آن سوتر نمی رود و در حال کودکی کنار اندیشه ی مادر می ماند. کودک درون ما بیشتر پیش مادر است تا ما. به ما اعتماد نمی کند. از وقتی بالغ می شویم، راهش را از ما جدا می کند. همان جا که هست می ماند و از کنار مادر تکان نمی خورد. یک لحظه دستش را از دست مادر جدا نمی کند. کودک درون ما از تمام آنچه بزرگی و تخیل بلوغ است خود را دور نگه می دارد. به چیزی جز کودکی رضایت نمی دهد. به هر چه جز کودکی ست بدبین است. بعد از سن بلوغ ما، تنها مرجعش مادر است. این گونه حفره یی در شخصیت نهادی ما ایجاد می شود. همیشه احساس می کنیم در وضعیت فرو ریختنیم. چون بخشی از من ما با ما نیست. کنار مادرش غنوده. کودک درون ما با همه چیز ما مخالف است. مهم ترین آن بزرگ شدنمان است. به خاطر همین کنار ما نیست. ما فقط از دور دستی بر آتش کودکی هامان داریم. با مرگ مادر، چیزی درون ما می میرد. کودک درونمان، جایش را از دست می دهد. تازه به فکر می افتد به ما بپیوندد. راه دیگری ندارد. ولی احتمالا ما آن قدر از هم دور شده ایم که دیگر به هیچ وجه حرف هم را نمی فهمیم. مانند دو غریبه که سخت به هم نیاز دارند، در کنار هم می مانیم. اما خاموش و حیران. از سر نیاز و با چشمانی نگران. در واقع، دیگر چیز زیادی هم از کودک درونمان باقی نمانده. بخش مهمی از وجود او با مرگ مادر مرده. کم کم احساس می کنیم کودک درون، همان مادر بوده و حالا دیگر جز رد کوچکی، چیزی از وجودش باقی نمانده.
-ک - عابدینی
مطلب برگرفته از: کانال تفکر
@ferdosesokhan
پرنده ات را آزاد کن...
پسربچه اي پرنده زيبايي داشت. او به آن پرنده بسيار دلبسته بود.
حتي شبها هنگام خواب، قفس آن پرنده را كنار رختخوابش مي گذاشت و مي خوابيد.
اطرافيانش كه از اين همه عشق و وابستگي او به پرنده باخبر شدند، از پسرك حسابي كار مي كشيدند.
هر وقت پسرك از كار خسته مي شد و نميخواست كاري را انجام دهد، او را تهديد مي كردند كه الان پرنده اش را از قفس آزاد خواهند كرد و پسرك با التماس مي گفت: نه، كاري به پرنده ام نداشته باشيد. هر كاري گفتيد انجام مي دهم.
تا اينكه يك روز صبح برادرش او را صدا زد كه برود از چشمه آب بياورد و او با سختي و كسالت گفت، خسته ام و خوابم مياد، برادرش گفت: الان پرنده ات را از قفس رها مي كنم، كه پسرك آرام و محكم گفت: خودم ديشب آزادش كردم رفت، حالا برو بذار راحت بخوابم.
كه با آزادي او خودم هم آزاد شدم.
اين حكايت همه ما است!
تنها فرق ما، در نوع پرنده اي است كه به آن دلبسته ايم.
پرنده بسياري پولشان، بعضي قدرتشان، برخي موقعيتشان، پاره اي زيبايي و جمالشان، عده اي مدرك و عنوان آكادميك و خلاصه شيطان و نفس، هر كسي را به چيزي بسته اند و ترس از رها شدن از آن، سبب شده تا ديگران و گاهي نفس خودمان از ما بيگاري كشيده و ما را رها نكنند.
پرنده ات را آزاد کن...
@ferdosesokhan
پسربچه اي پرنده زيبايي داشت. او به آن پرنده بسيار دلبسته بود.
حتي شبها هنگام خواب، قفس آن پرنده را كنار رختخوابش مي گذاشت و مي خوابيد.
اطرافيانش كه از اين همه عشق و وابستگي او به پرنده باخبر شدند، از پسرك حسابي كار مي كشيدند.
هر وقت پسرك از كار خسته مي شد و نميخواست كاري را انجام دهد، او را تهديد مي كردند كه الان پرنده اش را از قفس آزاد خواهند كرد و پسرك با التماس مي گفت: نه، كاري به پرنده ام نداشته باشيد. هر كاري گفتيد انجام مي دهم.
تا اينكه يك روز صبح برادرش او را صدا زد كه برود از چشمه آب بياورد و او با سختي و كسالت گفت، خسته ام و خوابم مياد، برادرش گفت: الان پرنده ات را از قفس رها مي كنم، كه پسرك آرام و محكم گفت: خودم ديشب آزادش كردم رفت، حالا برو بذار راحت بخوابم.
كه با آزادي او خودم هم آزاد شدم.
اين حكايت همه ما است!
تنها فرق ما، در نوع پرنده اي است كه به آن دلبسته ايم.
پرنده بسياري پولشان، بعضي قدرتشان، برخي موقعيتشان، پاره اي زيبايي و جمالشان، عده اي مدرك و عنوان آكادميك و خلاصه شيطان و نفس، هر كسي را به چيزي بسته اند و ترس از رها شدن از آن، سبب شده تا ديگران و گاهي نفس خودمان از ما بيگاري كشيده و ما را رها نكنند.
پرنده ات را آزاد کن...
@ferdosesokhan
«کلک کسی را کندن» از کجا آمده است؟
معنی و مفهوم مَثَل «کلک کسی را کندن» موقعی به کار میرود که شخصی را از بین برده یا از جایی که در آن کار میکرده اخراج کرده باشند. در چنین موارد و نظایر آن گفته میشود: بالاخره کلکش را کندند.
معنی و مفهوم مَثَل «کلک کسی را کندن» موقعی به کار میرود که شخصی را از بین برده یا از جایی که در آن کار میکرده اخراج کرده باشند. در چنین موارد و نظایر آن گفته میشود: بالاخره کلکش را کندند.
به گزارش ایسنا، روزنامه جمهوری اسلامی در ادامه مینویسد: این ضرب المثل در ازمنه و اعصار گذشته و دوران حکومیت مطلقه هنگامی که یکی از مخالفان و سرکشان دستگاه را سرکوب کرده از بین میبردند نیز به کار برده میشد، ولی در حال حاضر ناظر بر کسی است که چون قصد تفتین و سعایت داشته باشد با اتخاذ تدابیر لازم نقشههایش را بر هم زنند و دفع شر کنند.
«کلک» آتشدان گلی و سفالین است که آهنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده میکردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند.
کلک مزبوربه شکل تقریبی گلدانهای معمولی ساخته میشد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله دمیدن را از زیر زمین به آن متصل میکردند. آن گاه در داخل مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب میریختند و با تلمبه مخصوصی از زیر کلک به آن میدمیدند تا زغالها کاملاً سرخ شود، سپس آهن مورد نظر را در درون آتش میگذاشتند و باز هم به شدت میدمیدند تا آهن نیز گداخته شده به شکل آتش درآید و از آن تیشه و داس و تبر و بیل و کلنگ و انبر و ... بسازند.
با وجود آنکه آلات و ابزار الکتریکی موجب شده است که آهنگری از صورت سابق به شکل کارگاههای برقی درآید؛ اما هنوز در غالب شهرهای ایران دستگاه کلک خودنمایی میکند و آهنگران مخصوصاً جوگیهای دوره گرد از آن برای ساختن آلات و اشیاء فلزی استفاده میکنند.
«جوگی»ها قبایل سیاری هستند که به صورت چادرنشینی زندگی میکنند و به تناسب فصل به روستاهای ییلاقی و قشلاقی میروند و در خارج از آبادی چادر میزنند. اگرچه هر یک از خانوادههای جوگی چند رأس اسب و الاغ و گوسفند دارند ولی حرفه اصلی آنها آهنگری است که چون در خارج از آبادی روستاها چادر زدند پس از نصب چادرها اولین کارشان این است که زمین جلوی چادر را کَنده، کلک را نصب میکنند.
در حقیقت کلک اساس کار جوگیها و آهنگرهاست تا بدان وسیله به ساختن احتیاجات فلزی روستائیان بپردازند. وقتی کلک را بکَنند، یعنی از زمین دربیاورند، دال بر این است که میخواهند از آن منظقه کوچ کنند و به جای دیگر بروند.
شبها که هوا تاریک میشود و سکنه دهات و روستاها در خانههای خویش خوابیدهاند، در دل شب به همان روستاها و روستاهای مجاور میروند و دستبرد میزنند. مردان جوگی هم برخی اسب و گاو میدزدند و شبانه به وسیله ایادی خویش حیوانات مسروقه را به نقاط دور دست میفرستند و به قیمت نازل میفروشند. زنانشان هم مشغول فالگیری و کفبینی میشدند.
همین مسائل موجب میشود که بعضی مواقع بین روستاییان و جوگیها اختلاف بروز میکند و گهگاه به منازعه و زد و خورد منتهی میشود. در این موقع کشاورزان قبل از هر کاری جلوی چادر جوگی میروند و «کَلَکش را میکنند» و به دور میاندازند. وقتی کلک کنده شد، جوگی مجبور میشود اثاث و زندگی را جمع و به جای دیگر کوچ کند.
با این توصیف اجمالی معلوم میشود کلک را کندن، یعنی دفع و رفع مزاحمت کردن است که در ادوار گذشته به علت بینظمی و نابسامانی کشور و عدم وجود امنیت بیشتر مورد استعمال داشت و به همین جهت در اصطلاحات عامیانه، به صورت ضربالمثل درآمده است.
مطلب برگرفته از: کانال گالری تصاویر ادبی
@ferdosesokhan
معنی و مفهوم مَثَل «کلک کسی را کندن» موقعی به کار میرود که شخصی را از بین برده یا از جایی که در آن کار میکرده اخراج کرده باشند. در چنین موارد و نظایر آن گفته میشود: بالاخره کلکش را کندند.
معنی و مفهوم مَثَل «کلک کسی را کندن» موقعی به کار میرود که شخصی را از بین برده یا از جایی که در آن کار میکرده اخراج کرده باشند. در چنین موارد و نظایر آن گفته میشود: بالاخره کلکش را کندند.
به گزارش ایسنا، روزنامه جمهوری اسلامی در ادامه مینویسد: این ضرب المثل در ازمنه و اعصار گذشته و دوران حکومیت مطلقه هنگامی که یکی از مخالفان و سرکشان دستگاه را سرکوب کرده از بین میبردند نیز به کار برده میشد، ولی در حال حاضر ناظر بر کسی است که چون قصد تفتین و سعایت داشته باشد با اتخاذ تدابیر لازم نقشههایش را بر هم زنند و دفع شر کنند.
«کلک» آتشدان گلی و سفالین است که آهنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده میکردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند.
کلک مزبوربه شکل تقریبی گلدانهای معمولی ساخته میشد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله دمیدن را از زیر زمین به آن متصل میکردند. آن گاه در داخل مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب میریختند و با تلمبه مخصوصی از زیر کلک به آن میدمیدند تا زغالها کاملاً سرخ شود، سپس آهن مورد نظر را در درون آتش میگذاشتند و باز هم به شدت میدمیدند تا آهن نیز گداخته شده به شکل آتش درآید و از آن تیشه و داس و تبر و بیل و کلنگ و انبر و ... بسازند.
با وجود آنکه آلات و ابزار الکتریکی موجب شده است که آهنگری از صورت سابق به شکل کارگاههای برقی درآید؛ اما هنوز در غالب شهرهای ایران دستگاه کلک خودنمایی میکند و آهنگران مخصوصاً جوگیهای دوره گرد از آن برای ساختن آلات و اشیاء فلزی استفاده میکنند.
«جوگی»ها قبایل سیاری هستند که به صورت چادرنشینی زندگی میکنند و به تناسب فصل به روستاهای ییلاقی و قشلاقی میروند و در خارج از آبادی چادر میزنند. اگرچه هر یک از خانوادههای جوگی چند رأس اسب و الاغ و گوسفند دارند ولی حرفه اصلی آنها آهنگری است که چون در خارج از آبادی روستاها چادر زدند پس از نصب چادرها اولین کارشان این است که زمین جلوی چادر را کَنده، کلک را نصب میکنند.
در حقیقت کلک اساس کار جوگیها و آهنگرهاست تا بدان وسیله به ساختن احتیاجات فلزی روستائیان بپردازند. وقتی کلک را بکَنند، یعنی از زمین دربیاورند، دال بر این است که میخواهند از آن منظقه کوچ کنند و به جای دیگر بروند.
شبها که هوا تاریک میشود و سکنه دهات و روستاها در خانههای خویش خوابیدهاند، در دل شب به همان روستاها و روستاهای مجاور میروند و دستبرد میزنند. مردان جوگی هم برخی اسب و گاو میدزدند و شبانه به وسیله ایادی خویش حیوانات مسروقه را به نقاط دور دست میفرستند و به قیمت نازل میفروشند. زنانشان هم مشغول فالگیری و کفبینی میشدند.
همین مسائل موجب میشود که بعضی مواقع بین روستاییان و جوگیها اختلاف بروز میکند و گهگاه به منازعه و زد و خورد منتهی میشود. در این موقع کشاورزان قبل از هر کاری جلوی چادر جوگی میروند و «کَلَکش را میکنند» و به دور میاندازند. وقتی کلک کنده شد، جوگی مجبور میشود اثاث و زندگی را جمع و به جای دیگر کوچ کند.
با این توصیف اجمالی معلوم میشود کلک را کندن، یعنی دفع و رفع مزاحمت کردن است که در ادوار گذشته به علت بینظمی و نابسامانی کشور و عدم وجود امنیت بیشتر مورد استعمال داشت و به همین جهت در اصطلاحات عامیانه، به صورت ضربالمثل درآمده است.
مطلب برگرفته از: کانال گالری تصاویر ادبی
@ferdosesokhan
شرح یک اصطلاح
تقریظ چیست؟
تقریظ، مصدر باب تفعیل از ریشۀ «ق، ر، ظ» در لغت به معنی مطلقِ مدح کردن و ستودن، و نیز به معنی ستودن شخص زنده، به حق یا به باطل است.
تقریظ در اصطلاح گونهای مقدمه است که به قصد معرفی ستایشآمیز یک اثر نوشته میشود.
و آن چنان است که بر نوشته، یا بر کتاب نویسندهای، درآمدی ستایشآمیز بنویسند و ضمن مرور بر مطالب کتاب، مزایا و محاسن آن را برشمارند، بیآنکه بر معایب آن انگشت نهند و از کاستیهای آن سخن بگویند.
در جریان مرور بر مطالب کتاب و ستایش آن، نویسنده نیز مورد تأیید و ستایش قرار میگیرد.
نویسندۀ تقریظ، نسبت به مؤلف کتابی که بر آن تقریظ نوشته میشود، فاضلتر و مشهورتر است و در یک کلام، سِمَتِ پیشکسوتی دارد و مورد احترام اهل دانش است و به همین سبب، تأیید و ستایش وی بر اهمیت اثر میافزاید و آن را درچشم خوانندگان میآراید و ارجمند میسازد.
چنین است که در کتب لغت، تقریظ با تعبیراتی چون ستودن مکتوب کسی و تصدیق نوشتن بر آن، نوشتن درآمدی ستایشآمیز بر کتابی و نیز ستودن اثری ادبی و جز آن همراه با ستایش نویسندۀ آن تعریف و تفسیر شده است.
دامنۀ تقریظ نسبت به نقد؛ یعنی نمودن و برشمردن جنبههای مثبت و منفی یک اثر، محدودتر است، چراکه در تقریظ تنها از محاسن اثر سخن میرود، اما در نقد به محاسن و معایب آن پرداخته میشود.
✅ هدف از تقریظ
تقریظ بیشتر با هدف تشویق و معرفی نویسندگان و محققان جوان و تازهکار، بر آثار آنان نوشته میشود و نویسندۀ تقریظ ــ کـه به هر حال به گونهای سمت پیشکسوتـی دارد ــ در کار تربیت و به کمال رساندن نویسنده و محقق جوان میکوشد، و بدینسان در نشر و ترویج دانش و فرهنگ مؤثر میافتد و اگر نویسنده یا محقق، تازهکار نباشد، به هر حال پایگاه علمی وی از پایگاه نویسندۀ تقریظ فروتر است.
منبع: ویکی فقه
تهیّه کننده :ابراهیم رمضانلی
@ferdosesokhan
تقریظ چیست؟
تقریظ، مصدر باب تفعیل از ریشۀ «ق، ر، ظ» در لغت به معنی مطلقِ مدح کردن و ستودن، و نیز به معنی ستودن شخص زنده، به حق یا به باطل است.
تقریظ در اصطلاح گونهای مقدمه است که به قصد معرفی ستایشآمیز یک اثر نوشته میشود.
و آن چنان است که بر نوشته، یا بر کتاب نویسندهای، درآمدی ستایشآمیز بنویسند و ضمن مرور بر مطالب کتاب، مزایا و محاسن آن را برشمارند، بیآنکه بر معایب آن انگشت نهند و از کاستیهای آن سخن بگویند.
در جریان مرور بر مطالب کتاب و ستایش آن، نویسنده نیز مورد تأیید و ستایش قرار میگیرد.
نویسندۀ تقریظ، نسبت به مؤلف کتابی که بر آن تقریظ نوشته میشود، فاضلتر و مشهورتر است و در یک کلام، سِمَتِ پیشکسوتی دارد و مورد احترام اهل دانش است و به همین سبب، تأیید و ستایش وی بر اهمیت اثر میافزاید و آن را درچشم خوانندگان میآراید و ارجمند میسازد.
چنین است که در کتب لغت، تقریظ با تعبیراتی چون ستودن مکتوب کسی و تصدیق نوشتن بر آن، نوشتن درآمدی ستایشآمیز بر کتابی و نیز ستودن اثری ادبی و جز آن همراه با ستایش نویسندۀ آن تعریف و تفسیر شده است.
دامنۀ تقریظ نسبت به نقد؛ یعنی نمودن و برشمردن جنبههای مثبت و منفی یک اثر، محدودتر است، چراکه در تقریظ تنها از محاسن اثر سخن میرود، اما در نقد به محاسن و معایب آن پرداخته میشود.
✅ هدف از تقریظ
تقریظ بیشتر با هدف تشویق و معرفی نویسندگان و محققان جوان و تازهکار، بر آثار آنان نوشته میشود و نویسندۀ تقریظ ــ کـه به هر حال به گونهای سمت پیشکسوتـی دارد ــ در کار تربیت و به کمال رساندن نویسنده و محقق جوان میکوشد، و بدینسان در نشر و ترویج دانش و فرهنگ مؤثر میافتد و اگر نویسنده یا محقق، تازهکار نباشد، به هر حال پایگاه علمی وی از پایگاه نویسندۀ تقریظ فروتر است.
منبع: ویکی فقه
تهیّه کننده :ابراهیم رمضانلی
@ferdosesokhan
رقص و تاریخچه آن
رقص کنشی است انسانی بر مبنای حس و حرکت جهت ابراز حسی پرشور و فزاینده برای دنیای پیرامون که بیانکننده یک حالت، تجربه یا درک باشد.
رقص یکی از رشتههای هنرهای نمایشی و از هنرهای هفتگانه بهشمار میآید. این حرکات ارزش و معنای سمبولیک و زیباییشناسانهای دارند که به وسیله کنشگران و تماشاگران به عنوان پدیدهای به نام رقص در یک فرهنگ خاص شناخته شدهاست. رقص را میتوان بر مبنای سبک ، زبان حرکتی رقصنده، یا پیشینهٔ تاریخی اش به انواع مختلف دستهبندی کرد .
واژهٔ رقص همچنین برای نشان دادن جنبشهای موزون و ترازمند جانداران و اشیاء دیگر به کار میرود مانند رقص برگها، رقص جفتگیری در جانوران یا رقص باد.
"واژهشناسی"
رقص واژهایست عربی که ریشه در زبان فارسی دارد. وَشت یا فَرخه واژه پارسی آن است. در زبان پهلوی به آن پای واژیک' و در فارسی دری پای بازی نام داشته.
در زبان فرانسوی به رقص، «دانس» (Danse) گفته میشود
باستانشناسی ردپاهایی از رقص را در دوران قبل از تاریخ از جمله در نقاشیهای مقبرههای مصری در حدود ۳۳۰۰ پیش از میلاد و نقاشیهای پناهگاه صخرهای بیمبتکا در هند نشان میدهد.یکی از بدویترین کاربردهای سازمانیافته رقص در بازگویی نمایشی داستانهای اساطیری بودهاست. در واقع قبل از معرفی زبانهای نوشتاری، رقص یکی از روشهای اصلی انتقال این داستانها از نسلی به نسل دیگر بود.
"رقص عرفانی"
هر نوعی از رقص که مدعی ورود و اتصال به عوالم روحانی یا ارتباط با ماوراءالطبیعه است, اساس و شالوده رقص عرفانی باورهای اعتقادی، مذهبی و دینی دیرینه است:
رقص کاهنان معابد در مصر باستان
رقص سماع یا رقصهای صوفیانه
رقصهای نیایشی سرخپوستان آمریکا
"رقص محلی یا فولکلور"
نوعی از رقص است که ریشه در فولکلور، عادات و سنن قومی و عشیرهای دارد. این نوع از رقص حاصل تداوم سنِت بیان گروهِی جامعهای کوچک از مردمانی است که شادی و غم یا هر احساس دیگر مشترِک جمعی را با زبان حرکت و ایماء و اشاره منتقل میکنند. رقصهای محلی در همه جوامع بشری یافت میشود و جزئی از میراث فرهنگی بشریت محسوب میشود.
رقص آئینی
رفتاری گروهی که معمولاً ریشههای عمیق تاریخی دارد. رقص آئینی با پیگیری یک هدف جمعی، بطور مثال مانند شکرگزاری، جشن و سرور پیرامون موضوعی خاص مانند برداشت محصولات کشاورزی، ابراز شجاعت و غیره برگزار میشود .
رقص شمشیر؛ قبل از پیوستن به میدان نبرد در جوامع بدوی اعراب
آئین رقصگونه شاهان و درباریان هخامنشی همراه با اسب نمونه ای از آن است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
رقص کنشی است انسانی بر مبنای حس و حرکت جهت ابراز حسی پرشور و فزاینده برای دنیای پیرامون که بیانکننده یک حالت، تجربه یا درک باشد.
رقص یکی از رشتههای هنرهای نمایشی و از هنرهای هفتگانه بهشمار میآید. این حرکات ارزش و معنای سمبولیک و زیباییشناسانهای دارند که به وسیله کنشگران و تماشاگران به عنوان پدیدهای به نام رقص در یک فرهنگ خاص شناخته شدهاست. رقص را میتوان بر مبنای سبک ، زبان حرکتی رقصنده، یا پیشینهٔ تاریخی اش به انواع مختلف دستهبندی کرد .
واژهٔ رقص همچنین برای نشان دادن جنبشهای موزون و ترازمند جانداران و اشیاء دیگر به کار میرود مانند رقص برگها، رقص جفتگیری در جانوران یا رقص باد.
"واژهشناسی"
رقص واژهایست عربی که ریشه در زبان فارسی دارد. وَشت یا فَرخه واژه پارسی آن است. در زبان پهلوی به آن پای واژیک' و در فارسی دری پای بازی نام داشته.
در زبان فرانسوی به رقص، «دانس» (Danse) گفته میشود
باستانشناسی ردپاهایی از رقص را در دوران قبل از تاریخ از جمله در نقاشیهای مقبرههای مصری در حدود ۳۳۰۰ پیش از میلاد و نقاشیهای پناهگاه صخرهای بیمبتکا در هند نشان میدهد.یکی از بدویترین کاربردهای سازمانیافته رقص در بازگویی نمایشی داستانهای اساطیری بودهاست. در واقع قبل از معرفی زبانهای نوشتاری، رقص یکی از روشهای اصلی انتقال این داستانها از نسلی به نسل دیگر بود.
"رقص عرفانی"
هر نوعی از رقص که مدعی ورود و اتصال به عوالم روحانی یا ارتباط با ماوراءالطبیعه است, اساس و شالوده رقص عرفانی باورهای اعتقادی، مذهبی و دینی دیرینه است:
رقص کاهنان معابد در مصر باستان
رقص سماع یا رقصهای صوفیانه
رقصهای نیایشی سرخپوستان آمریکا
"رقص محلی یا فولکلور"
نوعی از رقص است که ریشه در فولکلور، عادات و سنن قومی و عشیرهای دارد. این نوع از رقص حاصل تداوم سنِت بیان گروهِی جامعهای کوچک از مردمانی است که شادی و غم یا هر احساس دیگر مشترِک جمعی را با زبان حرکت و ایماء و اشاره منتقل میکنند. رقصهای محلی در همه جوامع بشری یافت میشود و جزئی از میراث فرهنگی بشریت محسوب میشود.
رقص آئینی
رفتاری گروهی که معمولاً ریشههای عمیق تاریخی دارد. رقص آئینی با پیگیری یک هدف جمعی، بطور مثال مانند شکرگزاری، جشن و سرور پیرامون موضوعی خاص مانند برداشت محصولات کشاورزی، ابراز شجاعت و غیره برگزار میشود .
رقص شمشیر؛ قبل از پیوستن به میدان نبرد در جوامع بدوی اعراب
آئین رقصگونه شاهان و درباریان هخامنشی همراه با اسب نمونه ای از آن است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
▪️ﻟﻘﺐ « ﺧﻮﺍﺟﻪ» ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ؟
ﺩﺭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ،ﻟﻘﺐ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ #ساسانی ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺖ!
ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺠﯿﺐ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﯾﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ #پارت ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝ 128 ﻕ .ﻡ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #فرهاد_خواجه ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻟﻘﺐ ﺍﺭﮒ ﭘﺪ ﻧﯿﺰ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ!
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻪ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﺪﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ #بزرگمهر ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻋﻈﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭ #خسرو_انوشیروان ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺠﯿﺐ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #ماهان ،ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ، ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻋﻨﺎﻭﯾﻨﯽ ﭼﻮﻥ « ﺭﯾﯿﺲ ﮐﺸﺘﮑﺎﺭﺍﻥ» ﻭ «ﺭﺍﯾﺰﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ» ﻧﯿﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ!
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ #هخامنشی ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #مهرداد ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺘﻞ #خشایارشا ﺍﯾﻔﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ #باگواس ﺧﻮﺍﺟﻪ ﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻌﺮﻭﻓﯽ ﮐﻪ #اردشیر_سوم ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻫﺮﯼ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﺭﺩﺷﯿﺮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭﯼ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺎﻗﯽ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﻤﻮﺩ، ﺳﺨﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ!
ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﺎﮔﻮﺍﺱ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺘﯽ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ #داریوش_سوم ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﯽ ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻘﺸﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺩﺍﺭﯾﻮﺵ ﺳﻮﻡ ﭘﯿﺸﺪﺳﺘﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ!
ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ #اسلام ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﻭﯾﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ ﻧﺠﯿﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﺧﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ!
🔸ﺑﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎ :
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﺮﯾﺞ ﺝ۳ ﺑﺨﺶ 2ﺹ 109-108
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﭘﯿﺮﻧﯿﺎ ﺝ2 ﺹ977 ﻭ 757-756
@ferdosesokhan
ﺩﺭ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ،ﻟﻘﺐ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ #ساسانی ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺖ!
ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺠﯿﺐ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﯾﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ #پارت ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻝ 128 ﻕ .ﻡ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #فرهاد_خواجه ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻟﻘﺐ ﺍﺭﮒ ﭘﺪ ﻧﯿﺰ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ!
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻪ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﺪﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ #بزرگمهر ﻭﺯﯾﺮ ﺍﻋﻈﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭ #خسرو_انوشیروان ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﺠﯿﺐ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #ماهان ،ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ، ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻋﻨﺎﻭﯾﻨﯽ ﭼﻮﻥ « ﺭﯾﯿﺲ ﮐﺸﺘﮑﺎﺭﺍﻥ» ﻭ «ﺭﺍﯾﺰﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭ» ﻧﯿﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ!
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ #هخامنشی ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ #مهرداد ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺘﻞ #خشایارشا ﺍﯾﻔﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ #باگواس ﺧﻮﺍﺟﻪ ﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻌﺮﻭﻓﯽ ﮐﻪ #اردشیر_سوم ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺯﻫﺮﯼ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺍﺭﺩﺷﯿﺮ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭﯼ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺎﻗﯽ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﻤﻮﺩ، ﺳﺨﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ!
ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻨﺎﺏ ﺑﺎﮔﻮﺍﺱ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺣﺘﯽ ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ #داریوش_سوم ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﯽ ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻘﺸﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﯽ ﮐﻨﺪ ، ﺩﺍﺭﯾﻮﺵ ﺳﻮﻡ ﭘﯿﺸﺪﺳﺘﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ!
ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ #اسلام ﻧﯿﺰ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﻘﺐ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﻭﯾﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ ﻧﺠﯿﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﺧﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﻘﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ!
🔸ﺑﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎ :
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﺮﯾﺞ ﺝ۳ ﺑﺨﺶ 2ﺹ 109-108
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﭘﯿﺮﻧﯿﺎ ﺝ2 ﺹ977 ﻭ 757-756
@ferdosesokhan
فوت کوزه گری 1.pdf
15 MB
فوت کوزه گری 1
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی و مفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی و مفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
فوت کوزه گری 2.pdf
13.9 MB
فوت کوزه گری 2
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی ومفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی ومفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
فرهنگ واژههای عامیانهٔ قاجار.pdf
234.9 KB
فرهنگ واڙه های عامیانه ی قاجار
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
شرح مثنوی کریم زمانی .pdf
106.5 MB
شرح مثنوی کریم زمانی جامع
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ، ﻣُﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮﺩ. ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﭘﯽ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺎﻝ 1275 ﻩ.ﺵ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺮﺯﺍﺭﺿﺎﯼﻛﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﺳﯿﺪﺟﻤﺎﻝﺍﻟﺪﯾﻦ ﺍﺳﺪﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺑﻪﺗﺤﺮﯾﻚ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺭﯼﺗﺮﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﭘﺲ ﺗﻬﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻪﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻟﻘﺐ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻜﯿﻪﺩﻭﻟﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺳﺎﻟﺮﻭﺯﻣﺮﮔﺶ ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺑﻪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻣﯿﻦﺍﻟﺪﻭﻟﻪ(ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻭﻗﺖ) ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩﺩﺍﯾﻤﯽﺧﻮﺩﺩﺭﻛﻨﺎﺭﻣﺮﻗﺪﺣﻀﺮﺕﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ .
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﯾﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪﯾﻜﯽﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺷﯽ ﺁﻥﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪﻧﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭ (ﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ) ﺩﺭ ﯾﺰﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ .
ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ صرفﻛﺮﺩ.ﻭﯼﺍﺯ ﯾﻚﺗﻜﻪﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮﺳﺒﺰﺑﺎﺣﺠﺎﺭﯼﺧﺎﺭﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﺵ، ﺗﻤﺜﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺎﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ، ﺷﻌﺮﯼ 12 ﺑﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﺍﻭ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ . ﺍﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭﻫﺎﯼﺩﻭﺭﺍﻥﻗﺠﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﺴﯽ ﻧﻈﯿﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﺳﻂﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﯾﺰﺩ ﺑﻪﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺣﺎﻛﻢ ﻧﺎﯾﺐﺍﻟﺤﻜﻮﻣﻪ، ﻛﺪﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﯿﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻨﮓ ﺻﻒ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ ﺳﻨﮓﺭﺍ ﺑﺎﻏﻠﺘﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﯿﺮﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺣﺎﻛﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﯿﻦ 30 ﺗﺎ 50 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻨﮓ، ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺟﻌﻔﺮﺷﻬﺮﯼ، ﻣﻮﺭﺥﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒﻛﺮﺩﻩﺍﺳﺖ: «ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﯾﻚﺗﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻭ ﯾﻚﻣﺘﺮ ﻭ ﯾﻚﭼﺎﺭﻙ (25 ﺳﺎﻧﺘﯽﻣﺘﺮ) ﻋﺮﺽ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺟﺐ ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻮﺍﯼ ﺯﯾﺮﭘﺎﯾﻪ ﯾﻚﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﻀﺎﯼ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﺑﺎ ﺯﯾﻮﺭ ﻭ ﺯﻭﺍﯾﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ، ﭘﺮﺯﺣﻤﺖﺗﺮﯾﻦ، ﺩﻗﯿﻖﺗﺮﯾﻦ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﺗﺮﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼﺍﺳﺖ ﻛﻪ ۴ﺳﺎﻝﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺻﺮﻑﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ» ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ،ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦ، ﺻﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥﻛﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼﺍﯾﻦ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺵ ﭼﻨﺎﻥﺗﻮﻫﯿﻦﺁﻣﯿﺰﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻭﯼ ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ .
ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﺭﻭﯼ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ، ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺣﺮﻡﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ،ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩﺳﺎﻝﻗﺒﻞ ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺭﻭﯼﺁﻥ ﻧﻘﺶشده ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽﺍﯾﻦﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﻪﻗﯿﺎﻓﻪﺍﺻﻠﯽ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩﻣﻌﺮﻑﻫﻨﺮﻣﻨﺪﯼﺳﻨﮓﺗﺮﺍﺵ ﯾﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺸﺘﺎﺩﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺯﻩ ﻟﻮﻭﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽﺷﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻭﺭﺛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻥ،ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﺷﺪ. ﺭﻭﯼ ﻗﺒﻮﺭ ﺳﺎﯾﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﯼ ﺻﺎﺣﺐﻗﺒﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﯼ ﻋﺼﺮﻗﺠﺮ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﺛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺤﻪ ﮔﯿﺘﯽ ﻣﺤﻮ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﻏﺒﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ؛ ﺑﯽﮐﻢ ﻭ ﮐﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮﯼ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻧﺸﺪ ﺗﺎﺁﻧﺠﺎﻛﻪﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﺑدون ﺁﻥﮐﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﯾﺪﻩﺷﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺩﻟﺶ ﺑرای آﻥﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪﻩﺑﻮﺩﺍﻣﺎ ﺑﺎﻓﺮﻭﻧﺸﺴﺘﻦ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﻓﺘﻪﺭﻓﺘﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﮐﻼﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻫﻪ 70 ﻛﻪ ﻛﺎﺥ (ﻣﻮﺯﻩ) ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺎﯾﯽﺷﺪ، ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺩﯾﺪ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ، ﻣُﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮﺩ. ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﭘﯽ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺎﻝ 1275 ﻩ.ﺵ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺮﺯﺍﺭﺿﺎﯼﻛﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﺳﯿﺪﺟﻤﺎﻝﺍﻟﺪﯾﻦ ﺍﺳﺪﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺑﻪﺗﺤﺮﯾﻚ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺭﯼﺗﺮﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﭘﺲ ﺗﻬﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻪﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻟﻘﺐ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻜﯿﻪﺩﻭﻟﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺳﺎﻟﺮﻭﺯﻣﺮﮔﺶ ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺑﻪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻣﯿﻦﺍﻟﺪﻭﻟﻪ(ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻭﻗﺖ) ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩﺩﺍﯾﻤﯽﺧﻮﺩﺩﺭﻛﻨﺎﺭﻣﺮﻗﺪﺣﻀﺮﺕﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ .
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﯾﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪﯾﻜﯽﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺷﯽ ﺁﻥﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪﻧﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭ (ﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ) ﺩﺭ ﯾﺰﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ .
ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ صرفﻛﺮﺩ.ﻭﯼﺍﺯ ﯾﻚﺗﻜﻪﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮﺳﺒﺰﺑﺎﺣﺠﺎﺭﯼﺧﺎﺭﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﺵ، ﺗﻤﺜﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺎﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ، ﺷﻌﺮﯼ 12 ﺑﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﺍﻭ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ . ﺍﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭﻫﺎﯼﺩﻭﺭﺍﻥﻗﺠﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﺴﯽ ﻧﻈﯿﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﺳﻂﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﯾﺰﺩ ﺑﻪﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺣﺎﻛﻢ ﻧﺎﯾﺐﺍﻟﺤﻜﻮﻣﻪ، ﻛﺪﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﯿﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻨﮓ ﺻﻒ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ ﺳﻨﮓﺭﺍ ﺑﺎﻏﻠﺘﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﯿﺮﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺣﺎﻛﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﯿﻦ 30 ﺗﺎ 50 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻨﮓ، ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺟﻌﻔﺮﺷﻬﺮﯼ، ﻣﻮﺭﺥﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒﻛﺮﺩﻩﺍﺳﺖ: «ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﯾﻚﺗﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻭ ﯾﻚﻣﺘﺮ ﻭ ﯾﻚﭼﺎﺭﻙ (25 ﺳﺎﻧﺘﯽﻣﺘﺮ) ﻋﺮﺽ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺟﺐ ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻮﺍﯼ ﺯﯾﺮﭘﺎﯾﻪ ﯾﻚﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﻀﺎﯼ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﺑﺎ ﺯﯾﻮﺭ ﻭ ﺯﻭﺍﯾﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ، ﭘﺮﺯﺣﻤﺖﺗﺮﯾﻦ، ﺩﻗﯿﻖﺗﺮﯾﻦ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﺗﺮﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼﺍﺳﺖ ﻛﻪ ۴ﺳﺎﻝﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺻﺮﻑﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ» ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ،ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦ، ﺻﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥﻛﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼﺍﯾﻦ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺵ ﭼﻨﺎﻥﺗﻮﻫﯿﻦﺁﻣﯿﺰﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻭﯼ ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ .
ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﺭﻭﯼ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ، ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺣﺮﻡﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ،ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩﺳﺎﻝﻗﺒﻞ ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺭﻭﯼﺁﻥ ﻧﻘﺶشده ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽﺍﯾﻦﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﻪﻗﯿﺎﻓﻪﺍﺻﻠﯽ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩﻣﻌﺮﻑﻫﻨﺮﻣﻨﺪﯼﺳﻨﮓﺗﺮﺍﺵ ﯾﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺸﺘﺎﺩﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺯﻩ ﻟﻮﻭﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽﺷﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻭﺭﺛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻥ،ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﺷﺪ. ﺭﻭﯼ ﻗﺒﻮﺭ ﺳﺎﯾﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﯼ ﺻﺎﺣﺐﻗﺒﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﯼ ﻋﺼﺮﻗﺠﺮ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﺛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺤﻪ ﮔﯿﺘﯽ ﻣﺤﻮ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﻏﺒﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ؛ ﺑﯽﮐﻢ ﻭ ﮐﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮﯼ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻧﺸﺪ ﺗﺎﺁﻧﺠﺎﻛﻪﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﺑدون ﺁﻥﮐﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﯾﺪﻩﺷﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺩﻟﺶ ﺑرای آﻥﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪﻩﺑﻮﺩﺍﻣﺎ ﺑﺎﻓﺮﻭﻧﺸﺴﺘﻦ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﻓﺘﻪﺭﻓﺘﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﮐﻼﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻫﻪ 70 ﻛﻪ ﻛﺎﺥ (ﻣﻮﺯﻩ) ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺎﯾﯽﺷﺪ، ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺩﯾﺪ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
سياه چاله هاى فكرى چيست؟
سیاه چاله های فکری،
نظام های عقیدتی هستند که مردم را درون خود میکشند
و آنها را همچون یک اسیر نگه میدارند.
به این ترتیب
کسانی که در دام این نظامهای عقیدتی افتادهاند مشتاقند که همچون یک برده، ثناگوی آن نظام عقیدتی باشند.
سیاه چالههای فکری، شاید بخشی جدانشدنی از تمدن بشری باشد.
از جمله این سیاهچالهها میتوان به فرقههای فریب دهنده، خرافات مذهبی، افراطگرایی در سیاست، تئوری توطئه، و برخی از طبهای مکمل ، اشاره کرد.
از مشخصات این سیاه چالههای فکری این است که دلیل پذیر و عقلانی نیستند.
صحبت با کسانی که در چنین سیاه چالههایی افتادهاند هم
میتواند تجربهٔ رنجآوری باشد.
توانایی ذهنی این افراد مخدوش است اما قربانی،
حتی از این موضوع آگاه هم نیست.
در برخورد با آنها
خطاهای ذهنی آنها را پیدا کنید.
مدارکی خلاف آنچه بدان معتقدند را نشانشان دهید.
اما میبینید که از کنار آن میگذرند،
انگار یک نقطهٔ کور دارند.
این افراد را میتوان به بیماران روانی که قدرت تشخیص ندارند
(مثل کسانیکه در اثر آسیبی که به برخی از نواحی مغزشان رسیده است)
تشبیه کرد.
برخی از این افراد حتی قادر به تشخیص ناتوانی خود نیستند.
اگر جلوی این افراد، مدادی گذاشته شود و از آنها خواسته شود که مداد را بردارند؛ در توجیهِ ناتوانیِ خود میگویند تلاش شان را کردند!
یا اینکه به مداد نیازی ندارند.
قربانیان سیاه چالههای فکری،
دیگران را گناهکار میدانند
چون مانند آنها نیستند.
برشي از كتاب : "اعتقاد به مزخرفات"
نوشته : استفان لاو
@ferdosesokhan
سیاه چاله های فکری،
نظام های عقیدتی هستند که مردم را درون خود میکشند
و آنها را همچون یک اسیر نگه میدارند.
به این ترتیب
کسانی که در دام این نظامهای عقیدتی افتادهاند مشتاقند که همچون یک برده، ثناگوی آن نظام عقیدتی باشند.
سیاه چالههای فکری، شاید بخشی جدانشدنی از تمدن بشری باشد.
از جمله این سیاهچالهها میتوان به فرقههای فریب دهنده، خرافات مذهبی، افراطگرایی در سیاست، تئوری توطئه، و برخی از طبهای مکمل ، اشاره کرد.
از مشخصات این سیاه چالههای فکری این است که دلیل پذیر و عقلانی نیستند.
صحبت با کسانی که در چنین سیاه چالههایی افتادهاند هم
میتواند تجربهٔ رنجآوری باشد.
توانایی ذهنی این افراد مخدوش است اما قربانی،
حتی از این موضوع آگاه هم نیست.
در برخورد با آنها
خطاهای ذهنی آنها را پیدا کنید.
مدارکی خلاف آنچه بدان معتقدند را نشانشان دهید.
اما میبینید که از کنار آن میگذرند،
انگار یک نقطهٔ کور دارند.
این افراد را میتوان به بیماران روانی که قدرت تشخیص ندارند
(مثل کسانیکه در اثر آسیبی که به برخی از نواحی مغزشان رسیده است)
تشبیه کرد.
برخی از این افراد حتی قادر به تشخیص ناتوانی خود نیستند.
اگر جلوی این افراد، مدادی گذاشته شود و از آنها خواسته شود که مداد را بردارند؛ در توجیهِ ناتوانیِ خود میگویند تلاش شان را کردند!
یا اینکه به مداد نیازی ندارند.
قربانیان سیاه چالههای فکری،
دیگران را گناهکار میدانند
چون مانند آنها نیستند.
برشي از كتاب : "اعتقاد به مزخرفات"
نوشته : استفان لاو
@ferdosesokhan
به مناسبت 20 اسفندماه
جشن گلدان، در آستانه بهار و نوروز
از دیرباز و در چهارگوشه ایرانزمین، جشنهای متنوعی در طول سال برگزار شده است. برخی از این جشنها همچنان در میان مردمان زندهاند و هنوز با دگرگونیهایی برپا میشوند.
بیرونی، در آثارالباقیه آنجا که به گاهشماری اهل خوارزم میپردازد به مناسبتهای ماه دوازدهم یا « اسپندارمجی» از گاهشماری خوارزمی می پردازد، مینویسد: روز بیستمش، روز اینجه باشد و «تفسیره الاصیصه».
از سخن بیرونی درباره برپایی جشن یا مناسبتی با نام اینجه در بین مردمان خوارزم چند نکته دریافت می شود:
نخست: این جشن در منطقه خوارزم، خاستگاه ایرانیان، جشنی شناخته شده بوده است.
دوم: بربنیان گاهشمای خوارزمی این جشن در روز 20 از ماه آخر سال خوارزمی یا « اسپندارمجی» برابر با 20 اسفندماه یعنی ده روز مانده به نوروز برگزار میشده است، پس یکی از جشن های پیشواز نوروز بوده است.
سوم: اگرچه امروز ریشه واژه «اینجه» برما آشکار نیست اما خود بیرونی که از مردمان خوارزم بوده و به زبان خوارزمی تسلط داشته و آن را شاخهای از درخت تناور ایران باستان میداند، در تفیسر این واژه از عبارت عربی «الاصیصه» استفاده میکند.
در فرهنگ واژگان عربی در شرح أَصِيص آمده است: آنچه از ظرفها كه شكسته شده باشد، گلدان كه در آن نهال يا درخت گل بكارند .
در لغت نامه دهخدا هم در شرح «اصیص» آمده است: ظرف شکسته و به قولی نیم سبویی که در آن ریاحین کارند. نیم خُم. گلدان. آوند شکسته یا آن نصف سبوست که در آن ریاحین کارند. در لغتنامه در شرح «نیمخُم» اصیص را همان نیمخُم یا گلدان سفالین داند که در آن شاهسپرم کارند.
و در شرح شاهسپرم مینویسد: «شاه اسپرغم نوعی از ریحان که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست. و در صیدنه ابوریحان بیرونی مسطور است که اسپرغم اسم مطلق ریحان است. شاهسپرم نام یکی از اقسام ریحان است که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست و آن را شاسپرم نیز گویند. و اسپرغم و صور دیگر آن هر گیاه و میوه خوشبوست نه گل، و ترجمه آن ریحان است.»
پس چنانکه روشن شد، مردمان خوارزم در روز بیستم از اسفندماه بر بنیان سنتی کهن به پیشواز نوروز میرفتند و در کوزه گلدانهای سفالی که همان «إصيص الزهور» عربی یا به تعریف دقیق تر نیمخُم باشد، شاهسپرم میکاشتند.
ابوریحان بیرونی خود در کتاب «صیدنه» گل شاه اسپرم را یکی از گیاهان خوشبو میداند و میگوید که عربها آن را «ریحان» مینامند.
برای کاشت ریحان داخل گلدان باید بذر ریحان را یک تا دو روز قبل از کاشت در مقداری آب ولرم خیساند تا خوب متورم شوند، سپس گلدان مناسب سفالی با ارتفاع 15 سانتی متر انتخاب و با مخلوط خاک باغچه و خاکبرگ پر کرده و دانهها را از آب بیرون اورده و نم آنها را با یک پارچه میگیریم. سپس دانهها را در روی خاک پاشیده و روی آنها را با یک لایه خاک نرم میپوشانیم، سپس سطح گلدان را هر روز دو تا چهار بار آب میدهیم و دو تا پنج روز در جای گرم قرار میدهیم؛ پس از سبزشدن دانهها باید نور کافی به سبزیها برسد.
پس میتوان پذیرفت که در جشن گلدان عموما به کاشت شاه اسپرم (ریحان) به صورت خاص یا کاشت انواع سبزه و گلهای خوشبو به صورت عام میپرداختند.
کاشت سنبل و گذاشتن گلدان گل سنبل بر سفره هفتسین نیز یکی از سنتهای نوروز است. به گواهی بندهش، گل سنبل نماد ایزد بهرام، تجسمی از نیروی شکستناپذیر و پیروزیبخش است. پیروز همچنین صفت همیشگی نوروز است. گل همچنین نماد بهار طبیعت است.
در سال های اخیر کاشتن گل «شببوی معمولی» بیشتر از سنبل متداول شده است که به نظر می رسد علت آن کشت آسانتر، بهای کمتر، نیاز به مراقبت کمتر، ماندگاری بیشتر، تنوع رنگ و عطری به مراتب بیشتر نسبت به سنبل است. البته گلهای رنگارنگ لاله و پامچال نیز دوستداران خود را دارند و بر سر سفرههای نوروزی گذاشته میشوند.
پس بر پایه آنچه گفته شد، جشن گلدان در خوارزم، جشنی بهاری در بیستم اسفندماه و در آستانه نوروز ویژه کاشت گلها و گیاهان خوشبو بوده است و به نظر میرسد که سنت کاشت انواع سنبل و شب بو و دیگر گلهای بهاری که اکنون در سرزمینهای ایرانی در آستانه نوروز متداول است، تداوم همان سنت کهن یعنی جشن گلدان باشد.
مطلب برگرفته از : گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
جشن گلدان، در آستانه بهار و نوروز
از دیرباز و در چهارگوشه ایرانزمین، جشنهای متنوعی در طول سال برگزار شده است. برخی از این جشنها همچنان در میان مردمان زندهاند و هنوز با دگرگونیهایی برپا میشوند.
بیرونی، در آثارالباقیه آنجا که به گاهشماری اهل خوارزم میپردازد به مناسبتهای ماه دوازدهم یا « اسپندارمجی» از گاهشماری خوارزمی می پردازد، مینویسد: روز بیستمش، روز اینجه باشد و «تفسیره الاصیصه».
از سخن بیرونی درباره برپایی جشن یا مناسبتی با نام اینجه در بین مردمان خوارزم چند نکته دریافت می شود:
نخست: این جشن در منطقه خوارزم، خاستگاه ایرانیان، جشنی شناخته شده بوده است.
دوم: بربنیان گاهشمای خوارزمی این جشن در روز 20 از ماه آخر سال خوارزمی یا « اسپندارمجی» برابر با 20 اسفندماه یعنی ده روز مانده به نوروز برگزار میشده است، پس یکی از جشن های پیشواز نوروز بوده است.
سوم: اگرچه امروز ریشه واژه «اینجه» برما آشکار نیست اما خود بیرونی که از مردمان خوارزم بوده و به زبان خوارزمی تسلط داشته و آن را شاخهای از درخت تناور ایران باستان میداند، در تفیسر این واژه از عبارت عربی «الاصیصه» استفاده میکند.
در فرهنگ واژگان عربی در شرح أَصِيص آمده است: آنچه از ظرفها كه شكسته شده باشد، گلدان كه در آن نهال يا درخت گل بكارند .
در لغت نامه دهخدا هم در شرح «اصیص» آمده است: ظرف شکسته و به قولی نیم سبویی که در آن ریاحین کارند. نیم خُم. گلدان. آوند شکسته یا آن نصف سبوست که در آن ریاحین کارند. در لغتنامه در شرح «نیمخُم» اصیص را همان نیمخُم یا گلدان سفالین داند که در آن شاهسپرم کارند.
و در شرح شاهسپرم مینویسد: «شاه اسپرغم نوعی از ریحان که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست. و در صیدنه ابوریحان بیرونی مسطور است که اسپرغم اسم مطلق ریحان است. شاهسپرم نام یکی از اقسام ریحان است که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست و آن را شاسپرم نیز گویند. و اسپرغم و صور دیگر آن هر گیاه و میوه خوشبوست نه گل، و ترجمه آن ریحان است.»
پس چنانکه روشن شد، مردمان خوارزم در روز بیستم از اسفندماه بر بنیان سنتی کهن به پیشواز نوروز میرفتند و در کوزه گلدانهای سفالی که همان «إصيص الزهور» عربی یا به تعریف دقیق تر نیمخُم باشد، شاهسپرم میکاشتند.
ابوریحان بیرونی خود در کتاب «صیدنه» گل شاه اسپرم را یکی از گیاهان خوشبو میداند و میگوید که عربها آن را «ریحان» مینامند.
برای کاشت ریحان داخل گلدان باید بذر ریحان را یک تا دو روز قبل از کاشت در مقداری آب ولرم خیساند تا خوب متورم شوند، سپس گلدان مناسب سفالی با ارتفاع 15 سانتی متر انتخاب و با مخلوط خاک باغچه و خاکبرگ پر کرده و دانهها را از آب بیرون اورده و نم آنها را با یک پارچه میگیریم. سپس دانهها را در روی خاک پاشیده و روی آنها را با یک لایه خاک نرم میپوشانیم، سپس سطح گلدان را هر روز دو تا چهار بار آب میدهیم و دو تا پنج روز در جای گرم قرار میدهیم؛ پس از سبزشدن دانهها باید نور کافی به سبزیها برسد.
پس میتوان پذیرفت که در جشن گلدان عموما به کاشت شاه اسپرم (ریحان) به صورت خاص یا کاشت انواع سبزه و گلهای خوشبو به صورت عام میپرداختند.
کاشت سنبل و گذاشتن گلدان گل سنبل بر سفره هفتسین نیز یکی از سنتهای نوروز است. به گواهی بندهش، گل سنبل نماد ایزد بهرام، تجسمی از نیروی شکستناپذیر و پیروزیبخش است. پیروز همچنین صفت همیشگی نوروز است. گل همچنین نماد بهار طبیعت است.
در سال های اخیر کاشتن گل «شببوی معمولی» بیشتر از سنبل متداول شده است که به نظر می رسد علت آن کشت آسانتر، بهای کمتر، نیاز به مراقبت کمتر، ماندگاری بیشتر، تنوع رنگ و عطری به مراتب بیشتر نسبت به سنبل است. البته گلهای رنگارنگ لاله و پامچال نیز دوستداران خود را دارند و بر سر سفرههای نوروزی گذاشته میشوند.
پس بر پایه آنچه گفته شد، جشن گلدان در خوارزم، جشنی بهاری در بیستم اسفندماه و در آستانه نوروز ویژه کاشت گلها و گیاهان خوشبو بوده است و به نظر میرسد که سنت کاشت انواع سنبل و شب بو و دیگر گلهای بهاری که اکنون در سرزمینهای ایرانی در آستانه نوروز متداول است، تداوم همان سنت کهن یعنی جشن گلدان باشد.
مطلب برگرفته از : گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan