فوت کوزه گری 1.pdf
15 MB
فوت کوزه گری 1
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی و مفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی و مفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
فوت کوزه گری 2.pdf
13.9 MB
فوت کوزه گری 2
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی ومفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
#مثلهای_فارسی و داستان های آن
به همراه معنی ومفهوم
مصطفی رحماندوست
#نگارش۱و۲و۳
@ferdosesokhan
فرهنگ واژههای عامیانهٔ قاجار.pdf
234.9 KB
فرهنگ واڙه های عامیانه ی قاجار
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
شرح مثنوی کریم زمانی .pdf
106.5 MB
شرح مثنوی کریم زمانی جامع
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ، ﻣُﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮﺩ. ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﭘﯽ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺎﻝ 1275 ﻩ.ﺵ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺮﺯﺍﺭﺿﺎﯼﻛﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﺳﯿﺪﺟﻤﺎﻝﺍﻟﺪﯾﻦ ﺍﺳﺪﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺑﻪﺗﺤﺮﯾﻚ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺭﯼﺗﺮﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﭘﺲ ﺗﻬﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻪﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻟﻘﺐ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻜﯿﻪﺩﻭﻟﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺳﺎﻟﺮﻭﺯﻣﺮﮔﺶ ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺑﻪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻣﯿﻦﺍﻟﺪﻭﻟﻪ(ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻭﻗﺖ) ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩﺩﺍﯾﻤﯽﺧﻮﺩﺩﺭﻛﻨﺎﺭﻣﺮﻗﺪﺣﻀﺮﺕﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ .
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﯾﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪﯾﻜﯽﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺷﯽ ﺁﻥﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪﻧﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭ (ﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ) ﺩﺭ ﯾﺰﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ .
ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ صرفﻛﺮﺩ.ﻭﯼﺍﺯ ﯾﻚﺗﻜﻪﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮﺳﺒﺰﺑﺎﺣﺠﺎﺭﯼﺧﺎﺭﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﺵ، ﺗﻤﺜﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺎﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ، ﺷﻌﺮﯼ 12 ﺑﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﺍﻭ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ . ﺍﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭﻫﺎﯼﺩﻭﺭﺍﻥﻗﺠﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﺴﯽ ﻧﻈﯿﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﺳﻂﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﯾﺰﺩ ﺑﻪﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺣﺎﻛﻢ ﻧﺎﯾﺐﺍﻟﺤﻜﻮﻣﻪ، ﻛﺪﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﯿﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻨﮓ ﺻﻒ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ ﺳﻨﮓﺭﺍ ﺑﺎﻏﻠﺘﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﯿﺮﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺣﺎﻛﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﯿﻦ 30 ﺗﺎ 50 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻨﮓ، ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺟﻌﻔﺮﺷﻬﺮﯼ، ﻣﻮﺭﺥﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒﻛﺮﺩﻩﺍﺳﺖ: «ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﯾﻚﺗﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻭ ﯾﻚﻣﺘﺮ ﻭ ﯾﻚﭼﺎﺭﻙ (25 ﺳﺎﻧﺘﯽﻣﺘﺮ) ﻋﺮﺽ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺟﺐ ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻮﺍﯼ ﺯﯾﺮﭘﺎﯾﻪ ﯾﻚﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﻀﺎﯼ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﺑﺎ ﺯﯾﻮﺭ ﻭ ﺯﻭﺍﯾﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ، ﭘﺮﺯﺣﻤﺖﺗﺮﯾﻦ، ﺩﻗﯿﻖﺗﺮﯾﻦ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﺗﺮﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼﺍﺳﺖ ﻛﻪ ۴ﺳﺎﻝﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺻﺮﻑﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ» ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ،ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦ، ﺻﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥﻛﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼﺍﯾﻦ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺵ ﭼﻨﺎﻥﺗﻮﻫﯿﻦﺁﻣﯿﺰﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻭﯼ ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ .
ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﺭﻭﯼ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ، ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺣﺮﻡﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ،ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩﺳﺎﻝﻗﺒﻞ ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺭﻭﯼﺁﻥ ﻧﻘﺶشده ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽﺍﯾﻦﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﻪﻗﯿﺎﻓﻪﺍﺻﻠﯽ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩﻣﻌﺮﻑﻫﻨﺮﻣﻨﺪﯼﺳﻨﮓﺗﺮﺍﺵ ﯾﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺸﺘﺎﺩﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺯﻩ ﻟﻮﻭﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽﺷﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻭﺭﺛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻥ،ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﺷﺪ. ﺭﻭﯼ ﻗﺒﻮﺭ ﺳﺎﯾﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﯼ ﺻﺎﺣﺐﻗﺒﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﯼ ﻋﺼﺮﻗﺠﺮ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﺛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺤﻪ ﮔﯿﺘﯽ ﻣﺤﻮ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﻏﺒﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ؛ ﺑﯽﮐﻢ ﻭ ﮐﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮﯼ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻧﺸﺪ ﺗﺎﺁﻧﺠﺎﻛﻪﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﺑدون ﺁﻥﮐﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﯾﺪﻩﺷﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺩﻟﺶ ﺑرای آﻥﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪﻩﺑﻮﺩﺍﻣﺎ ﺑﺎﻓﺮﻭﻧﺸﺴﺘﻦ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﻓﺘﻪﺭﻓﺘﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﮐﻼﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻫﻪ 70 ﻛﻪ ﻛﺎﺥ (ﻣﻮﺯﻩ) ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺎﯾﯽﺷﺪ، ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺩﯾﺪ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋﺚ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ، ﻣُﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﺮﺩ. ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﭘﯽ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪﭘﻨﺠﺎﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺝﮔﺬﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺎﻝ 1275 ﻩ.ﺵ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺮﺯﺍﺭﺿﺎﯼﻛﺮﻣﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﺳﯿﺪﺟﻤﺎﻝﺍﻟﺪﯾﻦ ﺍﺳﺪﺁﺑﺎﺩﯼ ﻭ ﺑﻪﺗﺤﺮﯾﻚ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺣﺮﻡ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺭﯼﺗﺮﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﭘﺲ ﺗﻬﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ ﺑﻪﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻟﻘﺐ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﺪﺕﻫﺎ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻜﯿﻪﺩﻭﻟﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺷﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭﺳﺎﻟﺮﻭﺯﻣﺮﮔﺶ ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺑﻪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻣﯿﻦﺍﻟﺪﻭﻟﻪ(ﺻﺪﺭﺍﻋﻈﻢ ﻭﻗﺖ) ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩﺩﺍﯾﻤﯽﺧﻮﺩﺩﺭﻛﻨﺎﺭﻣﺮﻗﺪﺣﻀﺮﺕﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ .
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﯾﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭﯼ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻫﯽ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻩﺷﻬﯿﺪ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪﯾﻜﯽﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺷﯽ ﺁﻥﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪﻧﺎﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭ (ﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ) ﺩﺭ ﯾﺰﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﯼ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ .
ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ صرفﻛﺮﺩ.ﻭﯼﺍﺯ ﯾﻚﺗﻜﻪﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮﺳﺒﺰﺑﺎﺣﺠﺎﺭﯼﺧﺎﺭﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﺍﺵ، ﺗﻤﺜﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﻭ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺎﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ، ﺷﻌﺮﯼ 12 ﺑﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﺍﻭ ﺣﻚ ﻛﺮﺩ . ﺍﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﻜﺎﺭﻫﺎﯼﺩﻭﺭﺍﻥﻗﺠﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﺴﯽ ﻧﻈﯿﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﺳﻂﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﯾﺰﺩ ﺑﻪﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺣﺎﻛﻢ ﻧﺎﯾﺐﺍﻟﺤﻜﻮﻣﻪ، ﻛﺪﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﯿﺎﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺳﻨﮓ ﺻﻒ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﻭ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﻫﺮﺁﺑﺎﺩﯼ ﺳﻨﮓﺭﺍ ﺑﺎﻏﻠﺘﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﯿﺮﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ، ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺣﻤﻞ ﻣﯽﻛﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﺣﺎﻛﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻭﺯﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺗﺤﻤﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﯿﻦ 30 ﺗﺎ 50 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪﺩﻟﯿﻞ ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻨﮓ، ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺟﻌﻔﺮﺷﻬﺮﯼ، ﻣﻮﺭﺥﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺻﯿﻒﻛﺮﺩﻩﺍﺳﺖ: «ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﯾﻚﺗﻜﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻣﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻭ ﯾﻚﻣﺘﺮ ﻭ ﯾﻚﭼﺎﺭﻙ (25 ﺳﺎﻧﺘﯽﻣﺘﺮ) ﻋﺮﺽ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻭﺟﺐ ﺿﺨﺎﻣﺖ ﺳﻮﺍﯼ ﺯﯾﺮﭘﺎﯾﻪ ﯾﻚﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﯾﯽ ﺑﻪ ﺍﻣﻀﺎﯼ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦﺣﺠﺎﺭﺑﺎﺷﯽ ﺑﺎ ﺯﯾﻮﺭ ﻭ ﺯﻭﺍﯾﺎ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ، ﭘﺮﺯﺣﻤﺖﺗﺮﯾﻦ، ﺩﻗﯿﻖﺗﺮﯾﻦ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﺗﺮﯾﻦﺣﺠﺎﺭﯼﺍﺳﺖ ﻛﻪ ۴ﺳﺎﻝﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺻﺮﻑﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ» ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ،ﻣﻈﻔﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺣﺴﯿﻦ، ﺻﺪﺗﻮﻣﺎﻥ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻗﻢ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥﻛﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﯼﺍﯾﻦ ﺳﻨﮕﺘﺮﺍﺵ ﭼﻨﺎﻥﺗﻮﻫﯿﻦﺁﻣﯿﺰﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻭﯼ ﺍﺯﺷﺪﺕ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ .
ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺳﻨﮓﻣﺮﻣﺮ ﺭﻭﯼ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ، ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺣﺮﻡﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ،ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﺎﻩﺳﺎﻝﻗﺒﻞ ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺭﻭﯼﺁﻥ ﻧﻘﺶشده ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽﺍﯾﻦﺗﺼﻮﯾﺮ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﻪﻗﯿﺎﻓﻪﺍﺻﻠﯽ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩﻣﻌﺮﻑﻫﻨﺮﻣﻨﺪﯼﺳﻨﮓﺗﺮﺍﺵ ﯾﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﺸﺘﺎﺩﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺍﺯﺩﻩﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺯﻩ ﻟﻮﻭﺭ ﭘﺎﺭﯾﺲ ﺧﺮﯾﺪﺍﺭﯼ ﻣﯽﺷﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻭﺭﺛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻥ،ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﺷﺪ. ﺭﻭﯼ ﻗﺒﻮﺭ ﺳﺎﯾﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻗﺎﺟﺎﺭ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻌﺼﻮﻣﻪ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﯽﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﯼ ﺻﺎﺣﺐﻗﺒﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ.
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻨﮓﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﯼ ﻋﺼﺮﻗﺠﺮ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﺛﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺤﻪ ﮔﯿﺘﯽ ﻣﺤﻮ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺍﯾﻦﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺭﻏﺒﺖ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ؛ ﺑﯽﮐﻢ ﻭ ﮐﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮﯼ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎﺍﯾﻦﮐﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺩﯾﮕﺮ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﻧﺸﺪ ﺗﺎﺁﻧﺠﺎﻛﻪﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﺑدون ﺁﻥﮐﻪ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻨﮓ ﻭ ﻗﺒﺮ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦﺷﺎﻩ ﺩﯾﺪﻩﺷﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺩﻟﺶ ﺑرای آﻥﺗﻨﮓ ﻧﺸﺪﻩﺑﻮﺩﺍﻣﺎ ﺑﺎﻓﺮﻭﻧﺸﺴﺘﻦ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺭﻓﺘﻪﺭﻓﺘﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﮐﻼﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺩﻫﻪ 70 ﻛﻪ ﻛﺎﺥ (ﻣﻮﺯﻩ) ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺎﯾﯽﺷﺪ، ﺍﯾﻦﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮ ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺩﯾﺪ ﻋﻤﻮﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
سياه چاله هاى فكرى چيست؟
سیاه چاله های فکری،
نظام های عقیدتی هستند که مردم را درون خود میکشند
و آنها را همچون یک اسیر نگه میدارند.
به این ترتیب
کسانی که در دام این نظامهای عقیدتی افتادهاند مشتاقند که همچون یک برده، ثناگوی آن نظام عقیدتی باشند.
سیاه چالههای فکری، شاید بخشی جدانشدنی از تمدن بشری باشد.
از جمله این سیاهچالهها میتوان به فرقههای فریب دهنده، خرافات مذهبی، افراطگرایی در سیاست، تئوری توطئه، و برخی از طبهای مکمل ، اشاره کرد.
از مشخصات این سیاه چالههای فکری این است که دلیل پذیر و عقلانی نیستند.
صحبت با کسانی که در چنین سیاه چالههایی افتادهاند هم
میتواند تجربهٔ رنجآوری باشد.
توانایی ذهنی این افراد مخدوش است اما قربانی،
حتی از این موضوع آگاه هم نیست.
در برخورد با آنها
خطاهای ذهنی آنها را پیدا کنید.
مدارکی خلاف آنچه بدان معتقدند را نشانشان دهید.
اما میبینید که از کنار آن میگذرند،
انگار یک نقطهٔ کور دارند.
این افراد را میتوان به بیماران روانی که قدرت تشخیص ندارند
(مثل کسانیکه در اثر آسیبی که به برخی از نواحی مغزشان رسیده است)
تشبیه کرد.
برخی از این افراد حتی قادر به تشخیص ناتوانی خود نیستند.
اگر جلوی این افراد، مدادی گذاشته شود و از آنها خواسته شود که مداد را بردارند؛ در توجیهِ ناتوانیِ خود میگویند تلاش شان را کردند!
یا اینکه به مداد نیازی ندارند.
قربانیان سیاه چالههای فکری،
دیگران را گناهکار میدانند
چون مانند آنها نیستند.
برشي از كتاب : "اعتقاد به مزخرفات"
نوشته : استفان لاو
@ferdosesokhan
سیاه چاله های فکری،
نظام های عقیدتی هستند که مردم را درون خود میکشند
و آنها را همچون یک اسیر نگه میدارند.
به این ترتیب
کسانی که در دام این نظامهای عقیدتی افتادهاند مشتاقند که همچون یک برده، ثناگوی آن نظام عقیدتی باشند.
سیاه چالههای فکری، شاید بخشی جدانشدنی از تمدن بشری باشد.
از جمله این سیاهچالهها میتوان به فرقههای فریب دهنده، خرافات مذهبی، افراطگرایی در سیاست، تئوری توطئه، و برخی از طبهای مکمل ، اشاره کرد.
از مشخصات این سیاه چالههای فکری این است که دلیل پذیر و عقلانی نیستند.
صحبت با کسانی که در چنین سیاه چالههایی افتادهاند هم
میتواند تجربهٔ رنجآوری باشد.
توانایی ذهنی این افراد مخدوش است اما قربانی،
حتی از این موضوع آگاه هم نیست.
در برخورد با آنها
خطاهای ذهنی آنها را پیدا کنید.
مدارکی خلاف آنچه بدان معتقدند را نشانشان دهید.
اما میبینید که از کنار آن میگذرند،
انگار یک نقطهٔ کور دارند.
این افراد را میتوان به بیماران روانی که قدرت تشخیص ندارند
(مثل کسانیکه در اثر آسیبی که به برخی از نواحی مغزشان رسیده است)
تشبیه کرد.
برخی از این افراد حتی قادر به تشخیص ناتوانی خود نیستند.
اگر جلوی این افراد، مدادی گذاشته شود و از آنها خواسته شود که مداد را بردارند؛ در توجیهِ ناتوانیِ خود میگویند تلاش شان را کردند!
یا اینکه به مداد نیازی ندارند.
قربانیان سیاه چالههای فکری،
دیگران را گناهکار میدانند
چون مانند آنها نیستند.
برشي از كتاب : "اعتقاد به مزخرفات"
نوشته : استفان لاو
@ferdosesokhan
به مناسبت 20 اسفندماه
جشن گلدان، در آستانه بهار و نوروز
از دیرباز و در چهارگوشه ایرانزمین، جشنهای متنوعی در طول سال برگزار شده است. برخی از این جشنها همچنان در میان مردمان زندهاند و هنوز با دگرگونیهایی برپا میشوند.
بیرونی، در آثارالباقیه آنجا که به گاهشماری اهل خوارزم میپردازد به مناسبتهای ماه دوازدهم یا « اسپندارمجی» از گاهشماری خوارزمی می پردازد، مینویسد: روز بیستمش، روز اینجه باشد و «تفسیره الاصیصه».
از سخن بیرونی درباره برپایی جشن یا مناسبتی با نام اینجه در بین مردمان خوارزم چند نکته دریافت می شود:
نخست: این جشن در منطقه خوارزم، خاستگاه ایرانیان، جشنی شناخته شده بوده است.
دوم: بربنیان گاهشمای خوارزمی این جشن در روز 20 از ماه آخر سال خوارزمی یا « اسپندارمجی» برابر با 20 اسفندماه یعنی ده روز مانده به نوروز برگزار میشده است، پس یکی از جشن های پیشواز نوروز بوده است.
سوم: اگرچه امروز ریشه واژه «اینجه» برما آشکار نیست اما خود بیرونی که از مردمان خوارزم بوده و به زبان خوارزمی تسلط داشته و آن را شاخهای از درخت تناور ایران باستان میداند، در تفیسر این واژه از عبارت عربی «الاصیصه» استفاده میکند.
در فرهنگ واژگان عربی در شرح أَصِيص آمده است: آنچه از ظرفها كه شكسته شده باشد، گلدان كه در آن نهال يا درخت گل بكارند .
در لغت نامه دهخدا هم در شرح «اصیص» آمده است: ظرف شکسته و به قولی نیم سبویی که در آن ریاحین کارند. نیم خُم. گلدان. آوند شکسته یا آن نصف سبوست که در آن ریاحین کارند. در لغتنامه در شرح «نیمخُم» اصیص را همان نیمخُم یا گلدان سفالین داند که در آن شاهسپرم کارند.
و در شرح شاهسپرم مینویسد: «شاه اسپرغم نوعی از ریحان که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست. و در صیدنه ابوریحان بیرونی مسطور است که اسپرغم اسم مطلق ریحان است. شاهسپرم نام یکی از اقسام ریحان است که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست و آن را شاسپرم نیز گویند. و اسپرغم و صور دیگر آن هر گیاه و میوه خوشبوست نه گل، و ترجمه آن ریحان است.»
پس چنانکه روشن شد، مردمان خوارزم در روز بیستم از اسفندماه بر بنیان سنتی کهن به پیشواز نوروز میرفتند و در کوزه گلدانهای سفالی که همان «إصيص الزهور» عربی یا به تعریف دقیق تر نیمخُم باشد، شاهسپرم میکاشتند.
ابوریحان بیرونی خود در کتاب «صیدنه» گل شاه اسپرم را یکی از گیاهان خوشبو میداند و میگوید که عربها آن را «ریحان» مینامند.
برای کاشت ریحان داخل گلدان باید بذر ریحان را یک تا دو روز قبل از کاشت در مقداری آب ولرم خیساند تا خوب متورم شوند، سپس گلدان مناسب سفالی با ارتفاع 15 سانتی متر انتخاب و با مخلوط خاک باغچه و خاکبرگ پر کرده و دانهها را از آب بیرون اورده و نم آنها را با یک پارچه میگیریم. سپس دانهها را در روی خاک پاشیده و روی آنها را با یک لایه خاک نرم میپوشانیم، سپس سطح گلدان را هر روز دو تا چهار بار آب میدهیم و دو تا پنج روز در جای گرم قرار میدهیم؛ پس از سبزشدن دانهها باید نور کافی به سبزیها برسد.
پس میتوان پذیرفت که در جشن گلدان عموما به کاشت شاه اسپرم (ریحان) به صورت خاص یا کاشت انواع سبزه و گلهای خوشبو به صورت عام میپرداختند.
کاشت سنبل و گذاشتن گلدان گل سنبل بر سفره هفتسین نیز یکی از سنتهای نوروز است. به گواهی بندهش، گل سنبل نماد ایزد بهرام، تجسمی از نیروی شکستناپذیر و پیروزیبخش است. پیروز همچنین صفت همیشگی نوروز است. گل همچنین نماد بهار طبیعت است.
در سال های اخیر کاشتن گل «شببوی معمولی» بیشتر از سنبل متداول شده است که به نظر می رسد علت آن کشت آسانتر، بهای کمتر، نیاز به مراقبت کمتر، ماندگاری بیشتر، تنوع رنگ و عطری به مراتب بیشتر نسبت به سنبل است. البته گلهای رنگارنگ لاله و پامچال نیز دوستداران خود را دارند و بر سر سفرههای نوروزی گذاشته میشوند.
پس بر پایه آنچه گفته شد، جشن گلدان در خوارزم، جشنی بهاری در بیستم اسفندماه و در آستانه نوروز ویژه کاشت گلها و گیاهان خوشبو بوده است و به نظر میرسد که سنت کاشت انواع سنبل و شب بو و دیگر گلهای بهاری که اکنون در سرزمینهای ایرانی در آستانه نوروز متداول است، تداوم همان سنت کهن یعنی جشن گلدان باشد.
مطلب برگرفته از : گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
جشن گلدان، در آستانه بهار و نوروز
از دیرباز و در چهارگوشه ایرانزمین، جشنهای متنوعی در طول سال برگزار شده است. برخی از این جشنها همچنان در میان مردمان زندهاند و هنوز با دگرگونیهایی برپا میشوند.
بیرونی، در آثارالباقیه آنجا که به گاهشماری اهل خوارزم میپردازد به مناسبتهای ماه دوازدهم یا « اسپندارمجی» از گاهشماری خوارزمی می پردازد، مینویسد: روز بیستمش، روز اینجه باشد و «تفسیره الاصیصه».
از سخن بیرونی درباره برپایی جشن یا مناسبتی با نام اینجه در بین مردمان خوارزم چند نکته دریافت می شود:
نخست: این جشن در منطقه خوارزم، خاستگاه ایرانیان، جشنی شناخته شده بوده است.
دوم: بربنیان گاهشمای خوارزمی این جشن در روز 20 از ماه آخر سال خوارزمی یا « اسپندارمجی» برابر با 20 اسفندماه یعنی ده روز مانده به نوروز برگزار میشده است، پس یکی از جشن های پیشواز نوروز بوده است.
سوم: اگرچه امروز ریشه واژه «اینجه» برما آشکار نیست اما خود بیرونی که از مردمان خوارزم بوده و به زبان خوارزمی تسلط داشته و آن را شاخهای از درخت تناور ایران باستان میداند، در تفیسر این واژه از عبارت عربی «الاصیصه» استفاده میکند.
در فرهنگ واژگان عربی در شرح أَصِيص آمده است: آنچه از ظرفها كه شكسته شده باشد، گلدان كه در آن نهال يا درخت گل بكارند .
در لغت نامه دهخدا هم در شرح «اصیص» آمده است: ظرف شکسته و به قولی نیم سبویی که در آن ریاحین کارند. نیم خُم. گلدان. آوند شکسته یا آن نصف سبوست که در آن ریاحین کارند. در لغتنامه در شرح «نیمخُم» اصیص را همان نیمخُم یا گلدان سفالین داند که در آن شاهسپرم کارند.
و در شرح شاهسپرم مینویسد: «شاه اسپرغم نوعی از ریحان که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست. و در صیدنه ابوریحان بیرونی مسطور است که اسپرغم اسم مطلق ریحان است. شاهسپرم نام یکی از اقسام ریحان است که برگ خرد دارد و به غایت خوشبوست و آن را شاسپرم نیز گویند. و اسپرغم و صور دیگر آن هر گیاه و میوه خوشبوست نه گل، و ترجمه آن ریحان است.»
پس چنانکه روشن شد، مردمان خوارزم در روز بیستم از اسفندماه بر بنیان سنتی کهن به پیشواز نوروز میرفتند و در کوزه گلدانهای سفالی که همان «إصيص الزهور» عربی یا به تعریف دقیق تر نیمخُم باشد، شاهسپرم میکاشتند.
ابوریحان بیرونی خود در کتاب «صیدنه» گل شاه اسپرم را یکی از گیاهان خوشبو میداند و میگوید که عربها آن را «ریحان» مینامند.
برای کاشت ریحان داخل گلدان باید بذر ریحان را یک تا دو روز قبل از کاشت در مقداری آب ولرم خیساند تا خوب متورم شوند، سپس گلدان مناسب سفالی با ارتفاع 15 سانتی متر انتخاب و با مخلوط خاک باغچه و خاکبرگ پر کرده و دانهها را از آب بیرون اورده و نم آنها را با یک پارچه میگیریم. سپس دانهها را در روی خاک پاشیده و روی آنها را با یک لایه خاک نرم میپوشانیم، سپس سطح گلدان را هر روز دو تا چهار بار آب میدهیم و دو تا پنج روز در جای گرم قرار میدهیم؛ پس از سبزشدن دانهها باید نور کافی به سبزیها برسد.
پس میتوان پذیرفت که در جشن گلدان عموما به کاشت شاه اسپرم (ریحان) به صورت خاص یا کاشت انواع سبزه و گلهای خوشبو به صورت عام میپرداختند.
کاشت سنبل و گذاشتن گلدان گل سنبل بر سفره هفتسین نیز یکی از سنتهای نوروز است. به گواهی بندهش، گل سنبل نماد ایزد بهرام، تجسمی از نیروی شکستناپذیر و پیروزیبخش است. پیروز همچنین صفت همیشگی نوروز است. گل همچنین نماد بهار طبیعت است.
در سال های اخیر کاشتن گل «شببوی معمولی» بیشتر از سنبل متداول شده است که به نظر می رسد علت آن کشت آسانتر، بهای کمتر، نیاز به مراقبت کمتر، ماندگاری بیشتر، تنوع رنگ و عطری به مراتب بیشتر نسبت به سنبل است. البته گلهای رنگارنگ لاله و پامچال نیز دوستداران خود را دارند و بر سر سفرههای نوروزی گذاشته میشوند.
پس بر پایه آنچه گفته شد، جشن گلدان در خوارزم، جشنی بهاری در بیستم اسفندماه و در آستانه نوروز ویژه کاشت گلها و گیاهان خوشبو بوده است و به نظر میرسد که سنت کاشت انواع سنبل و شب بو و دیگر گلهای بهاری که اکنون در سرزمینهای ایرانی در آستانه نوروز متداول است، تداوم همان سنت کهن یعنی جشن گلدان باشد.
مطلب برگرفته از : گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
آیا می دانید معنای امضاء پشت چک چیست ؟
ما در چک سه نوع امضا داریم که مهم هستند یک امضاء روی چک و دو امضاء در پشت چک یا به اصطلاح حقوقی در ظهر چک .
امضاء روی چک توسط صادر کننده چک صورت می گیرد و به آن معناست که به منظور پرداخت وجه ، چک امضاء و تحویل دارنده چک می شود .
اما امضای ظهرچک یا امضای ظهرنویسی است یا امضای ضمانت که به تعریف مختصر آن ها می پردازیم :
الف ) امضاء به عنوان ظهر نویسی : اگر دارنده چک اعم از این که چک در وجه تنظیم شده باشد یا چک حامل باشد بخواهد چک را به فرد دیگری منتقل کند پشت چک را امضاء و آن را تحویل فرد ثالث می دهد این عمل را ظهر نویسی یا انتقال حقوق و منافع چک می نامند .
ب ) امضاء به عنوان ضمانت : اگر شخصی پشت چک را بابت ضمانت پرداخت توسط صادر کنننده امضاء نماید بدین مفهوم است که من ضمانت می کنم که چک در تاریخ مقرر در برگه چک وصول شود و اگر نشد می توانید وجه آن را از من مطالبه کنید . این امضاء امضای ضمانت از چک نامیده می شود .
اگر پشت یک فقره چک امضاء شده باشد و عبارت به عنوان ضمانت و به عنوان ظهرنویسی در آن قید نشده باشد آن امضاء در حکم ضمانت است نه ظهرنویسی.
@ferdosesokhan
ما در چک سه نوع امضا داریم که مهم هستند یک امضاء روی چک و دو امضاء در پشت چک یا به اصطلاح حقوقی در ظهر چک .
امضاء روی چک توسط صادر کننده چک صورت می گیرد و به آن معناست که به منظور پرداخت وجه ، چک امضاء و تحویل دارنده چک می شود .
اما امضای ظهرچک یا امضای ظهرنویسی است یا امضای ضمانت که به تعریف مختصر آن ها می پردازیم :
الف ) امضاء به عنوان ظهر نویسی : اگر دارنده چک اعم از این که چک در وجه تنظیم شده باشد یا چک حامل باشد بخواهد چک را به فرد دیگری منتقل کند پشت چک را امضاء و آن را تحویل فرد ثالث می دهد این عمل را ظهر نویسی یا انتقال حقوق و منافع چک می نامند .
ب ) امضاء به عنوان ضمانت : اگر شخصی پشت چک را بابت ضمانت پرداخت توسط صادر کنننده امضاء نماید بدین مفهوم است که من ضمانت می کنم که چک در تاریخ مقرر در برگه چک وصول شود و اگر نشد می توانید وجه آن را از من مطالبه کنید . این امضاء امضای ضمانت از چک نامیده می شود .
اگر پشت یک فقره چک امضاء شده باشد و عبارت به عنوان ضمانت و به عنوان ظهرنویسی در آن قید نشده باشد آن امضاء در حکم ضمانت است نه ظهرنویسی.
@ferdosesokhan
ابدع البدایع.PDF
6.7 MB
ابداع البدایع
جامع ترین کتاب درعلم بدیع فارسی
حاج محمد حسین شمس العلمای گرگانی
به اهتمام :حسین جعفری
با مقدمه دکتر جلیل تجلیل
@ferdosesokhan
جامع ترین کتاب درعلم بدیع فارسی
حاج محمد حسین شمس العلمای گرگانی
به اهتمام :حسین جعفری
با مقدمه دکتر جلیل تجلیل
@ferdosesokhan
چهارده_روایت،_مجموعه_مقالات_دریاره.pdf
3.9 MB
مقاله ی قرائت های هفتگانه با چارده روایت
@ferdosesokhan
@ferdosesokhan
آيين های چهارشنبه سوری
🔥افروختن آتش :
عنصر بنیادین آیین جشن چهارشنبه سوری، عنصر آتش است. در مناطق گوناگون ایران در در شب چهارشنبه سوری گاه سه کپه آتش (به نشانه سه پند بزرگ ایرانیان باستان: اندیشه نیک و کردار نیک و گفتار نیک ) و یا هفت کپه آتش ( به نشانه هفت امشاسپندان) فراهم میکنند
قاشقزنی 🥄 :
در این رسم دختران و پسران جوان، چادری بر سر و روی خود میکشند تا شناخته نشوند و به در خانهٔ دوستان و همسایگان خود میروند. صاحبخانه از صدای قاشقهایی که به کاسهها میخورد به در خانه آمده و به کاسههای آنان آجیل چهارشنبهسوری، شیرینی، شکلات، نقل و پول میریزد. آیین قاشقزنی احتمالاً نشات گرفته از این عقیده است که ارواح نیک درگذشتگان در رستاخیز آخر سال به میان زندگان بازگشته و به شکل افرادی که رویشان پوشیده است به خانه بازماندگان سر میزنند و زندگان برای یادبود و برکت به آنان هدیهای میدهند.در زند اوستا آمده است که پنج روز آخر سال تا روز پنجم فروردین اورمزد دوزخ را خالی میکند و ارواح رها میشوند. قاشق زنی استفادهٔ ارواح از زبان بدنی به جای زبان گفتاری است.
💣حاجت خواهی از توپ مروارید :
توپ مروارید، یک توپ نظامی بزرگی واقع در میدان ارگ تهران قدیم، روبروی نقارهخانه قدیم. وجه تسمیه این توپ معلوم نیست اما برخي علت نامگذاری را چند رشته مروارید ذکر کردهاند که به دهانه توپ آویزان بودهاست. نوشته حک شده روی توپ نام سازنده آنرا اسماعیل اصفهانی و سال ساخت آنرا ۱۲۳۳ (به امر فتحعلی شاه قاجار (حکومت: ۱۲۱۲–۱۲۵۰)) ذکر کردهاست. این توپ هم اکنون جلوی ساختمان شماره هفت وزارت امور خارجه (باشگاه افسران پیشین) قرار دارد.
این توپ در فرهنگ عامه حائز اهمیت بودهاست به نحوی که در دوران قاجار خرافات بسیاری پیرامون آن شکل گرفت و مردم برای گرفتن حاجتهای خود به آن توسل میجستند. رواج خرافاتی از این قبیل، باعث شده بود عدهای از زنان و دختران، به نیت حاجت روایی و بخت گشایی به دورش جمع شوند و به آن دخیل ببندند، بخصوص در شبهای بیست و هفتم ماه رمضان و شبهای قدر. درشب چهارشنبه سوری نیز زنان و دختران پول و شیرینی و کله قند به نگهبانان توپ میدادند تا در اجرای مراسمشان آزاد باشند.صادق هدایت کتاب توپ مرواری را در انتقاد از خرافات رایج میان مردم دربارهٔ این توپ با توجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوره نوشت.
🗣فالگوشی و گرهگشایی :
یکی از رسمهای چهارشنبهسوری است که در آن دختران جوان نیت میکنند، پشت دیواری میایستند و به سخن رهگذران گوش فرا میدهند و سپس با تفسیر این سخنان پاسخ نیت خود را میگیرند.
🍬آجیل مشکلگشا :
در گذشته پس از پایان آتشافروزی، اهل خانه و خویشاوندان گرد هم میآمدند و آخرین دانههای نباتی مانند: تخم هندوانه، تخم کدو، پسته، فندق، بادام، نخود، تخم خربزه، گندم و شاهدانه را که از ذخیره زمستان باقیمانده بود، روی آتش مقدس بو داده و با نمک تبرک میکردند و میخوردند. آنان بر این باور بودند که هر کس از این معجون بخورد، نسبت به افراد دیگر مهربانتر میگردد و کینه و رشک از وی دور میگردد. امروزه اصطلاح نمکگیر شدن و نان و نمک کسی را خوردن و در حق وی خیانت نورزیدن، از همین باور سرچشمه گرفتهاست.
مطلب برگرفته از: کانال زبان شناس برتر
@ferdosesokhan
🔥افروختن آتش :
عنصر بنیادین آیین جشن چهارشنبه سوری، عنصر آتش است. در مناطق گوناگون ایران در در شب چهارشنبه سوری گاه سه کپه آتش (به نشانه سه پند بزرگ ایرانیان باستان: اندیشه نیک و کردار نیک و گفتار نیک ) و یا هفت کپه آتش ( به نشانه هفت امشاسپندان) فراهم میکنند
قاشقزنی 🥄 :
در این رسم دختران و پسران جوان، چادری بر سر و روی خود میکشند تا شناخته نشوند و به در خانهٔ دوستان و همسایگان خود میروند. صاحبخانه از صدای قاشقهایی که به کاسهها میخورد به در خانه آمده و به کاسههای آنان آجیل چهارشنبهسوری، شیرینی، شکلات، نقل و پول میریزد. آیین قاشقزنی احتمالاً نشات گرفته از این عقیده است که ارواح نیک درگذشتگان در رستاخیز آخر سال به میان زندگان بازگشته و به شکل افرادی که رویشان پوشیده است به خانه بازماندگان سر میزنند و زندگان برای یادبود و برکت به آنان هدیهای میدهند.در زند اوستا آمده است که پنج روز آخر سال تا روز پنجم فروردین اورمزد دوزخ را خالی میکند و ارواح رها میشوند. قاشق زنی استفادهٔ ارواح از زبان بدنی به جای زبان گفتاری است.
💣حاجت خواهی از توپ مروارید :
توپ مروارید، یک توپ نظامی بزرگی واقع در میدان ارگ تهران قدیم، روبروی نقارهخانه قدیم. وجه تسمیه این توپ معلوم نیست اما برخي علت نامگذاری را چند رشته مروارید ذکر کردهاند که به دهانه توپ آویزان بودهاست. نوشته حک شده روی توپ نام سازنده آنرا اسماعیل اصفهانی و سال ساخت آنرا ۱۲۳۳ (به امر فتحعلی شاه قاجار (حکومت: ۱۲۱۲–۱۲۵۰)) ذکر کردهاست. این توپ هم اکنون جلوی ساختمان شماره هفت وزارت امور خارجه (باشگاه افسران پیشین) قرار دارد.
این توپ در فرهنگ عامه حائز اهمیت بودهاست به نحوی که در دوران قاجار خرافات بسیاری پیرامون آن شکل گرفت و مردم برای گرفتن حاجتهای خود به آن توسل میجستند. رواج خرافاتی از این قبیل، باعث شده بود عدهای از زنان و دختران، به نیت حاجت روایی و بخت گشایی به دورش جمع شوند و به آن دخیل ببندند، بخصوص در شبهای بیست و هفتم ماه رمضان و شبهای قدر. درشب چهارشنبه سوری نیز زنان و دختران پول و شیرینی و کله قند به نگهبانان توپ میدادند تا در اجرای مراسمشان آزاد باشند.صادق هدایت کتاب توپ مرواری را در انتقاد از خرافات رایج میان مردم دربارهٔ این توپ با توجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوره نوشت.
🗣فالگوشی و گرهگشایی :
یکی از رسمهای چهارشنبهسوری است که در آن دختران جوان نیت میکنند، پشت دیواری میایستند و به سخن رهگذران گوش فرا میدهند و سپس با تفسیر این سخنان پاسخ نیت خود را میگیرند.
🍬آجیل مشکلگشا :
در گذشته پس از پایان آتشافروزی، اهل خانه و خویشاوندان گرد هم میآمدند و آخرین دانههای نباتی مانند: تخم هندوانه، تخم کدو، پسته، فندق، بادام، نخود، تخم خربزه، گندم و شاهدانه را که از ذخیره زمستان باقیمانده بود، روی آتش مقدس بو داده و با نمک تبرک میکردند و میخوردند. آنان بر این باور بودند که هر کس از این معجون بخورد، نسبت به افراد دیگر مهربانتر میگردد و کینه و رشک از وی دور میگردد. امروزه اصطلاح نمکگیر شدن و نان و نمک کسی را خوردن و در حق وی خیانت نورزیدن، از همین باور سرچشمه گرفتهاست.
مطلب برگرفته از: کانال زبان شناس برتر
@ferdosesokhan
اندیشه ی سیاسی در اشعار سهراب سپهری:
بخش اول
سهراب از جمله شاعرانی است که جریان بودن را معنایی دیگر بخشیده و با اشعارش بسیاری از اندیشه ها و احساسات را تحت سیطره ی خود در آورده است. کلام بی پروای او تجلی گاه معنا و زیبایی است.
وی در جست و جوی قلمرو تازه در سخن، خالق ترکیب از عشق و عرفان و خوبی هاست؛ در نظام فکری او تمامی پدیده های هستی، زیبا، روشن و زلال است و در نیایش پروردگار خویش است؛ باد سر گلدسته ی سرو، اذان می گوید و علف در تکبیره الاحرام است و موج، تمام قد، غرق در قد قامت خویش است.
اگرچه شاملوی بزرگ مشهورترین، شناخته شده ترین و بزرگترین شاعر معاصر چه در داخل و چه خارج ایران است. اما به گفته ی دکتر شمیسا، سهراب و فروغ محبوب ترین شاعران معاصر هستند.
بعد از دیوان حافظ " هشت کتاب " سپهری پر فروش ترین و پر تیراژ ترین کتاب شعر زبان فارسی است و شعرش به بسیاری از زبان های زنده ی دنیا ترجمه شده است.شعر " صدای پای آب " و " مسافر" از زیباترین شعرهای زبان فارسی و حتی جهان هستند.
علاقه ام به شعر سهراب از اواخر دهه ی شصت از دوره ی کارشناسی در دانشگاه شروع شد. به همین خاطر با وجود مقالات مختلف در حوزه ی ادب فارسی از جمله حافظ، شاهنامه ، فروغ، قیصر امین پور، سعدی، نیما ، جلال آل احمد، شاعران عرب و ... بیشترین حوزه ی پروهش من در بیست سال در باره ی اشعار سپهری است . آثار ی از جمله کتاب " گردش سایه ها" در باره ی تحلیل شعر سهراب با دکتر صغری اسلامی اصل و مقالات متعدد مانند : موسیقی بیرونی( عروض) در اشعار سهراب، موسیقی کناری در هشت کتاب، نگاه سهراب به زندگی، بررسی اشعار هشت کتاب بر اساس نظریه ی دیلتای ، نوستالژی در اشعار سپهری و ده ها مقالات گوناگون در مورد سهراب و به ویژه "فرهنگ نمادها در اشعار سپهری" که مفصل ترین فرهنگ نماد ها در این باره است و امیدوارم با برطرف مشکلات اقتصادی نشر، منتشر شود.
" از میان بزرگانی چون چون اخوان، شاملو، استاد شفیعی کدکنی، دکتر براهنی و غیره که همه به نحوی به انتقاد از سپهری پرداخته اند. تنها فروغ فرخزاد بود که به ستایش از سپهری پرداخت."(شمیسا، راهنمای ادبیات معاصر، ص۳۷۹)
همان طور که گفته شد شعرهای سهراب چه در زمان حیات و چه پس از مرگ او بسیار معروف شد و به زبان های مختلف مانند انگلیسی، فرانسه ، اسپانیایی و ... ترجمه شد. و این خیلی شگفت است. استاد شمیسا یکی از عوامل مهم این شهرت به حق سهراب را " علاوه بر علو شعر او( نوع آوری و در عین حال پیوستگی با ادب و فرهنگ ایران) شخصیت و نحوه ی زندگی شاعر می داند که فردی آزاده ، نجیب ، شرمگین؛ شهرت گریز بود."( همان: ۳۷۲)
جلال خسرو شاهی نویسنده و مترجم معاصر در این باره می نویسد:" هرگز ندیدم که سهراب در مجلسی یا جایی برای کسی شعرش را بخواند و یا در باره ی شعر خود حرف بزند و یا در باره ی شعر دیگران اظهار عقیده کند. همیشه در میان جمع یکی از دوستانش اشعار او را می خواند و در تمام مدتی که شعر خوانده می شد او سرش را پایین می انداخت و کوچکترین حرکتی نمی کرد."( ادای دین به سهراب:۱۶)
سهراب مورد انتقاد برخی از شاعران مانند شاملو و اخوان بود که محتوای شعرش را نمی پسندیدند و او را شاعر سیاسی نمی دانستند. او در دوران حساس از تاریخ معاصر ایران زندگی می کرد. دوره ی رضاشاه، پهلوی دوم ، ملی شدن صنعت نفت، کودتای ۲۸ مرداد، قیام ۱۵ خرداد ۴۲ ، فعالیت های چریکی در دهه ی چهل و پنجاه و... با فعالیت های هنری و شعری سپهری همراه بود. او در این سال ها پس از سقوط حکومت ملی دکتر مصدق و گوشه نشینی ملی گرایان از چنین سرخوردگی هایی که توده ی مردم به ویژه نویسندگان و شاعران داشتند برکنار بوده است. ( نکته ای که در اینجا قابل ذکر است این که سهراب و فروغ شاعر سیاسی نبودند اما به مسائل اجتماعی هم بی توجه نبودند)
البته آغازین دفت شعری او" مرگ رنگ" هاله ای از مضامین اندوهبار و حزن انگیز همراه با ترسیم فضای سنگین و سیاه به چشم می خورد که در آن ها به گونه ای ضمنی از فضا و روزگار گله کرده و با نمادهایی به تباهی جامعه اشاره نموده است:
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است( هشت کتاب:۱۸)
و یا:
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دیگر رنگی در این سامان ندید( همان:۲۱)
این اوضاع اجتماعی سبب شد سهراب به درون گرایی آمیخته با عرفان گرایش پیدا کند زیرا بوی بهبود از این اوضاع نمی شنید. او از طریق عرفان خود نوعی دیدن را تجربه می کرد به گونه ای که در " صدای پای آب" به صراحت، سیاست را به قطاری خالی تشبیه کرده و از آن کناره گرفته است:
من قطاری دیدم که سیاست می برد( و چه خالی می رفت) ( همان: ۲۸۵)
ادامه دارد
مطلب برگرفته از : کانال دکتر نادر ابراهیمیان
@ferdosesokhan
بخش اول
سهراب از جمله شاعرانی است که جریان بودن را معنایی دیگر بخشیده و با اشعارش بسیاری از اندیشه ها و احساسات را تحت سیطره ی خود در آورده است. کلام بی پروای او تجلی گاه معنا و زیبایی است.
وی در جست و جوی قلمرو تازه در سخن، خالق ترکیب از عشق و عرفان و خوبی هاست؛ در نظام فکری او تمامی پدیده های هستی، زیبا، روشن و زلال است و در نیایش پروردگار خویش است؛ باد سر گلدسته ی سرو، اذان می گوید و علف در تکبیره الاحرام است و موج، تمام قد، غرق در قد قامت خویش است.
اگرچه شاملوی بزرگ مشهورترین، شناخته شده ترین و بزرگترین شاعر معاصر چه در داخل و چه خارج ایران است. اما به گفته ی دکتر شمیسا، سهراب و فروغ محبوب ترین شاعران معاصر هستند.
بعد از دیوان حافظ " هشت کتاب " سپهری پر فروش ترین و پر تیراژ ترین کتاب شعر زبان فارسی است و شعرش به بسیاری از زبان های زنده ی دنیا ترجمه شده است.شعر " صدای پای آب " و " مسافر" از زیباترین شعرهای زبان فارسی و حتی جهان هستند.
علاقه ام به شعر سهراب از اواخر دهه ی شصت از دوره ی کارشناسی در دانشگاه شروع شد. به همین خاطر با وجود مقالات مختلف در حوزه ی ادب فارسی از جمله حافظ، شاهنامه ، فروغ، قیصر امین پور، سعدی، نیما ، جلال آل احمد، شاعران عرب و ... بیشترین حوزه ی پروهش من در بیست سال در باره ی اشعار سپهری است . آثار ی از جمله کتاب " گردش سایه ها" در باره ی تحلیل شعر سهراب با دکتر صغری اسلامی اصل و مقالات متعدد مانند : موسیقی بیرونی( عروض) در اشعار سهراب، موسیقی کناری در هشت کتاب، نگاه سهراب به زندگی، بررسی اشعار هشت کتاب بر اساس نظریه ی دیلتای ، نوستالژی در اشعار سپهری و ده ها مقالات گوناگون در مورد سهراب و به ویژه "فرهنگ نمادها در اشعار سپهری" که مفصل ترین فرهنگ نماد ها در این باره است و امیدوارم با برطرف مشکلات اقتصادی نشر، منتشر شود.
" از میان بزرگانی چون چون اخوان، شاملو، استاد شفیعی کدکنی، دکتر براهنی و غیره که همه به نحوی به انتقاد از سپهری پرداخته اند. تنها فروغ فرخزاد بود که به ستایش از سپهری پرداخت."(شمیسا، راهنمای ادبیات معاصر، ص۳۷۹)
همان طور که گفته شد شعرهای سهراب چه در زمان حیات و چه پس از مرگ او بسیار معروف شد و به زبان های مختلف مانند انگلیسی، فرانسه ، اسپانیایی و ... ترجمه شد. و این خیلی شگفت است. استاد شمیسا یکی از عوامل مهم این شهرت به حق سهراب را " علاوه بر علو شعر او( نوع آوری و در عین حال پیوستگی با ادب و فرهنگ ایران) شخصیت و نحوه ی زندگی شاعر می داند که فردی آزاده ، نجیب ، شرمگین؛ شهرت گریز بود."( همان: ۳۷۲)
جلال خسرو شاهی نویسنده و مترجم معاصر در این باره می نویسد:" هرگز ندیدم که سهراب در مجلسی یا جایی برای کسی شعرش را بخواند و یا در باره ی شعر خود حرف بزند و یا در باره ی شعر دیگران اظهار عقیده کند. همیشه در میان جمع یکی از دوستانش اشعار او را می خواند و در تمام مدتی که شعر خوانده می شد او سرش را پایین می انداخت و کوچکترین حرکتی نمی کرد."( ادای دین به سهراب:۱۶)
سهراب مورد انتقاد برخی از شاعران مانند شاملو و اخوان بود که محتوای شعرش را نمی پسندیدند و او را شاعر سیاسی نمی دانستند. او در دوران حساس از تاریخ معاصر ایران زندگی می کرد. دوره ی رضاشاه، پهلوی دوم ، ملی شدن صنعت نفت، کودتای ۲۸ مرداد، قیام ۱۵ خرداد ۴۲ ، فعالیت های چریکی در دهه ی چهل و پنجاه و... با فعالیت های هنری و شعری سپهری همراه بود. او در این سال ها پس از سقوط حکومت ملی دکتر مصدق و گوشه نشینی ملی گرایان از چنین سرخوردگی هایی که توده ی مردم به ویژه نویسندگان و شاعران داشتند برکنار بوده است. ( نکته ای که در اینجا قابل ذکر است این که سهراب و فروغ شاعر سیاسی نبودند اما به مسائل اجتماعی هم بی توجه نبودند)
البته آغازین دفت شعری او" مرگ رنگ" هاله ای از مضامین اندوهبار و حزن انگیز همراه با ترسیم فضای سنگین و سیاه به چشم می خورد که در آن ها به گونه ای ضمنی از فضا و روزگار گله کرده و با نمادهایی به تباهی جامعه اشاره نموده است:
نفس آدم ها
سر به سر افسرده است
روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است( هشت کتاب:۱۸)
و یا:
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دیگر رنگی در این سامان ندید( همان:۲۱)
این اوضاع اجتماعی سبب شد سهراب به درون گرایی آمیخته با عرفان گرایش پیدا کند زیرا بوی بهبود از این اوضاع نمی شنید. او از طریق عرفان خود نوعی دیدن را تجربه می کرد به گونه ای که در " صدای پای آب" به صراحت، سیاست را به قطاری خالی تشبیه کرده و از آن کناره گرفته است:
من قطاری دیدم که سیاست می برد( و چه خالی می رفت) ( همان: ۲۸۵)
ادامه دارد
مطلب برگرفته از : کانال دکتر نادر ابراهیمیان
@ferdosesokhan
اندیشه ی سیاسی در اشعار سهراب سپهری:
بخش دوم
عصر سهراب یکی از دوگانه ترین نسل ها در تاریخ معاصر است .دوره ی جوانی سهراب ،تضاد میان تجدد و سنت و در پی آن درگیری و تضاد میان دو عنصر، جامعه ی ایران را سرشار از تنش های سیاسیو گروهی می سازد و این درگیری به آن جا می رسد که عده ای از روشنفکران به زندان می افتند و گروه" پنجاه و سه نفر" به وجود می آید.( رک به کتاب پنجاه و سه نفر بزرگ علوی)
با توجه به این اوضاع دو بازتاب در ادبیات مشاهده می کنیم: عده ای هنر را ابزاری اجتماعی می پندارند و دسته ی دیگر نسبت به آن بی تفاوت هستند(از مصاحبت آفتاب کامیار عبدی:۹۵)
سپهری نمی توانست نسبت به حوادث جامعه ی بی تفاوت باشد و انتشار" مرگ رنگ" ناشی از همین حساسیت او نسبت به اجتماع است.اما پس از مدتی از مسائل سیاسی کنارگیری می کند.
سهراب بر خلاف سایر دفترهای شعرش از تاریکی، افسرده، پژمردگی ، شب، غم و ترس سخن می گوید و شعر او را در این دفتر رمز آلود و نمادین می سازد. البته فضای سیاسی دهه ۲۰ و ۳۰ در تیرگی ذهن شاعر تاثیر دارد:
خیره نگاه او
بر چارچوب پنجره ی من
سر تا به پای پرسش، اما
اندیشناک مانده و خاموش:
شاید
از هیچ سو جواب نیاید.( هشت کتاب: ۵۴- ۵۹)
ادامه دارد
مطلب برگرفته از : کانال دکتر نادر ابراهیمیان
@ferdosesokhan
بخش دوم
عصر سهراب یکی از دوگانه ترین نسل ها در تاریخ معاصر است .دوره ی جوانی سهراب ،تضاد میان تجدد و سنت و در پی آن درگیری و تضاد میان دو عنصر، جامعه ی ایران را سرشار از تنش های سیاسیو گروهی می سازد و این درگیری به آن جا می رسد که عده ای از روشنفکران به زندان می افتند و گروه" پنجاه و سه نفر" به وجود می آید.( رک به کتاب پنجاه و سه نفر بزرگ علوی)
با توجه به این اوضاع دو بازتاب در ادبیات مشاهده می کنیم: عده ای هنر را ابزاری اجتماعی می پندارند و دسته ی دیگر نسبت به آن بی تفاوت هستند(از مصاحبت آفتاب کامیار عبدی:۹۵)
سپهری نمی توانست نسبت به حوادث جامعه ی بی تفاوت باشد و انتشار" مرگ رنگ" ناشی از همین حساسیت او نسبت به اجتماع است.اما پس از مدتی از مسائل سیاسی کنارگیری می کند.
سهراب بر خلاف سایر دفترهای شعرش از تاریکی، افسرده، پژمردگی ، شب، غم و ترس سخن می گوید و شعر او را در این دفتر رمز آلود و نمادین می سازد. البته فضای سیاسی دهه ۲۰ و ۳۰ در تیرگی ذهن شاعر تاثیر دارد:
خیره نگاه او
بر چارچوب پنجره ی من
سر تا به پای پرسش، اما
اندیشناک مانده و خاموش:
شاید
از هیچ سو جواب نیاید.( هشت کتاب: ۵۴- ۵۹)
ادامه دارد
مطلب برگرفته از : کانال دکتر نادر ابراهیمیان
@ferdosesokhan
هفت کچلون لوطی های معروف تهران در زمان پهلوی
هفت کچلون یا برادران هفت کچلون، در تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران معاصر و فرهنگ فولکلوریک قرن اخیر، به برادران #حاج_عباسی اشاره دارد که از جاهلها و لوطیها و به اصطلاح از گنده لاتهای جنوب شهر تهران (محلهٔ #باغ_فردوس، خیابان #مولوی) به شمار میآمدند.
آنها گرچه هشت نفر بودند و گرچه هیچیک از آنها کچل نبود، امّا خود نیز خود را به همین نام میخواندند و ابایی از اطلاق عنوان هفت کچلون به خود نداشتند.
نام هفت کچلون بدلایل مختلف در بسیاری از وقایع تاریخ معاصر ایران ذکر شدهاست. از دعوای خونین و معروف دو گنده لات و جاهل معروف تهران: #طیّب_خان (طیب حاج رضایی) و #حسین_رمضون_یخی (حسین اسمعیلی پور) که هفت کچلون در آن به نفع حسین رمضون یخی وارد میدان شدند،گرفته تا به هم ریختن راهپیماییها و گردهم آییهای خیابانی حزب توده و جبهه ملی و سایر گروههای چپگرا... به دست لاتها و چاقوکشهای جنوب شهر تهران؛ و از به هم ریختن کابارهها و کافههای تهران که در نمونهای شاخص از آن هفت کچلون به منظور دلبری از #مهوش خوانندهٔ معروف موقع اجرای برنامهٔ او در کافه جمشید تهران، با دستههایی دیگر از جاهلها و داش مشدیهای تهران درگیر شدند و دعوایی بزرگ و خونین و به یاد ماندنی به راه انداختند گرفته تا حضور فعال و چشمگیر در هیئتها و دستههای عزاداری جنوب شهر تهران و... همه و همه بهانههایی برای یاد کردن از هفت کچلون در تاریخ سیاسی و اجتماعی دوران معاصر و نقل داستانهای آنها در فرهنگ فولکلور به شمار میآید.
در مصاحبههای متعددی که #سینا_میرزائی در کتاب طیب در گذر لوطیها، نقل کردهاست، چند بار به نام هفت کچلون و ماهیت روابط آنها با طیب حاج رضایی برمی خوریم. در این کتاب ضمن مصاحبه با برخی مطلعین و از جمله شماری از اهالی جنوب شهر تهران، و همینطور عدهای از لوطیها و داش مشدیهای این محلات به گوشههایی از فعالیتهای ماجراجویانه هفت کچلون اشاره شدهاست.
#مجید_ملک_محمد نیز در پژوهش گستردهٔ خود دربارهٔ لوطیها و جاهلهای تهران قدیم دربارهٔ هفت کچلون نوشتهاست: «پدر آنها مهدی حاج عباسی بود که نخست مهدی حاج عباس یا مهدی پسر حاج عباس خوانده میشد و به همین اعتبار خانواده و پسران او فامیلی حاج عباسی گرفتند. حاج مهدی، در تهران قدیم (اواخر عصر قاجار) آسیاب داشت (آسیاب مهدی داد اله) و به حرفهٔ آسیابانی مشغول بود. وی بعدها به حرفهٔ خبازی روی آورد و شاطر نانوا شد... وی دو مغازهٔ نانوایی داشت و در محلهٔ باغ فردوس تهران مینشست. همسر وی که مادر هفت کچلون باشد، ملا بود و تا اوایل عصر پهلوی به تدریس قرآن برای زنان و دختران مشغول بود.
پسر بزرگتر 1-عباس حاج عباسی بود که حاج مهدی برای احیاء نام پدرش (حاج عبّاس) به وی این نام را داده بود. وی نانوا بود و کار پدرش را ادامه داد.
2-برادر دوم حاج محمد حاج عباسی معمار بود و با عنوان حاج ممد معمار شهرت داشت.
3-برادر سوم حاج غلامعلی حاج عباسی معروف به حاجی غلام بود که او هم شغل معماری داشت و حاج غلام معمار خوانده میشد.
4-چهارمین برادر حاج صفر حاج عباسی بود که هیئت معروف ابوالفضل در جنوب تهران که به هیئت حاج صفر معروف است و از دیرباز تا دوران حاضر مراسم مفصلی برگزار میکرد که شام و خرجی و پذیرایی سه شنبه شبهای آن بسیار مشهور بود.
5-6حاج شعبان حاج عباسی برادر پنجم و حاج احمد که برادر ششم بود نانوایی داشت و به احمد شاطر معروف بود. در عین حال که فردی مردمدار و با مرام بود بزن بهادرترین آنها هم محسوب میشد.
8-7محمود حاج عباسی و امیر حاج عباسی هم دو برادر آخری بودند که در دعواها و بزن و بکوبهای هفت کچلون نقش فعال داشتند و اوایل که سن کمتری داشتند در چهرهٔ نوچه برادرهای بزرگتر ظاهر میشدند اما رفته رفته چهرهای مستقل پیدا کردند.
رستوران چلوکبابی معروف حاج عباسی که نزد عوام چلوکبابی هفت کچلون نیز خوانده میشود، و هنوز هم شعبههایی از آن دایر است متعلق به محمود حاج عباسی است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
هفت کچلون یا برادران هفت کچلون، در تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران معاصر و فرهنگ فولکلوریک قرن اخیر، به برادران #حاج_عباسی اشاره دارد که از جاهلها و لوطیها و به اصطلاح از گنده لاتهای جنوب شهر تهران (محلهٔ #باغ_فردوس، خیابان #مولوی) به شمار میآمدند.
آنها گرچه هشت نفر بودند و گرچه هیچیک از آنها کچل نبود، امّا خود نیز خود را به همین نام میخواندند و ابایی از اطلاق عنوان هفت کچلون به خود نداشتند.
نام هفت کچلون بدلایل مختلف در بسیاری از وقایع تاریخ معاصر ایران ذکر شدهاست. از دعوای خونین و معروف دو گنده لات و جاهل معروف تهران: #طیّب_خان (طیب حاج رضایی) و #حسین_رمضون_یخی (حسین اسمعیلی پور) که هفت کچلون در آن به نفع حسین رمضون یخی وارد میدان شدند،گرفته تا به هم ریختن راهپیماییها و گردهم آییهای خیابانی حزب توده و جبهه ملی و سایر گروههای چپگرا... به دست لاتها و چاقوکشهای جنوب شهر تهران؛ و از به هم ریختن کابارهها و کافههای تهران که در نمونهای شاخص از آن هفت کچلون به منظور دلبری از #مهوش خوانندهٔ معروف موقع اجرای برنامهٔ او در کافه جمشید تهران، با دستههایی دیگر از جاهلها و داش مشدیهای تهران درگیر شدند و دعوایی بزرگ و خونین و به یاد ماندنی به راه انداختند گرفته تا حضور فعال و چشمگیر در هیئتها و دستههای عزاداری جنوب شهر تهران و... همه و همه بهانههایی برای یاد کردن از هفت کچلون در تاریخ سیاسی و اجتماعی دوران معاصر و نقل داستانهای آنها در فرهنگ فولکلور به شمار میآید.
در مصاحبههای متعددی که #سینا_میرزائی در کتاب طیب در گذر لوطیها، نقل کردهاست، چند بار به نام هفت کچلون و ماهیت روابط آنها با طیب حاج رضایی برمی خوریم. در این کتاب ضمن مصاحبه با برخی مطلعین و از جمله شماری از اهالی جنوب شهر تهران، و همینطور عدهای از لوطیها و داش مشدیهای این محلات به گوشههایی از فعالیتهای ماجراجویانه هفت کچلون اشاره شدهاست.
#مجید_ملک_محمد نیز در پژوهش گستردهٔ خود دربارهٔ لوطیها و جاهلهای تهران قدیم دربارهٔ هفت کچلون نوشتهاست: «پدر آنها مهدی حاج عباسی بود که نخست مهدی حاج عباس یا مهدی پسر حاج عباس خوانده میشد و به همین اعتبار خانواده و پسران او فامیلی حاج عباسی گرفتند. حاج مهدی، در تهران قدیم (اواخر عصر قاجار) آسیاب داشت (آسیاب مهدی داد اله) و به حرفهٔ آسیابانی مشغول بود. وی بعدها به حرفهٔ خبازی روی آورد و شاطر نانوا شد... وی دو مغازهٔ نانوایی داشت و در محلهٔ باغ فردوس تهران مینشست. همسر وی که مادر هفت کچلون باشد، ملا بود و تا اوایل عصر پهلوی به تدریس قرآن برای زنان و دختران مشغول بود.
پسر بزرگتر 1-عباس حاج عباسی بود که حاج مهدی برای احیاء نام پدرش (حاج عبّاس) به وی این نام را داده بود. وی نانوا بود و کار پدرش را ادامه داد.
2-برادر دوم حاج محمد حاج عباسی معمار بود و با عنوان حاج ممد معمار شهرت داشت.
3-برادر سوم حاج غلامعلی حاج عباسی معروف به حاجی غلام بود که او هم شغل معماری داشت و حاج غلام معمار خوانده میشد.
4-چهارمین برادر حاج صفر حاج عباسی بود که هیئت معروف ابوالفضل در جنوب تهران که به هیئت حاج صفر معروف است و از دیرباز تا دوران حاضر مراسم مفصلی برگزار میکرد که شام و خرجی و پذیرایی سه شنبه شبهای آن بسیار مشهور بود.
5-6حاج شعبان حاج عباسی برادر پنجم و حاج احمد که برادر ششم بود نانوایی داشت و به احمد شاطر معروف بود. در عین حال که فردی مردمدار و با مرام بود بزن بهادرترین آنها هم محسوب میشد.
8-7محمود حاج عباسی و امیر حاج عباسی هم دو برادر آخری بودند که در دعواها و بزن و بکوبهای هفت کچلون نقش فعال داشتند و اوایل که سن کمتری داشتند در چهرهٔ نوچه برادرهای بزرگتر ظاهر میشدند اما رفته رفته چهرهای مستقل پیدا کردند.
رستوران چلوکبابی معروف حاج عباسی که نزد عوام چلوکبابی هفت کچلون نیز خوانده میشود، و هنوز هم شعبههایی از آن دایر است متعلق به محمود حاج عباسی است.
مطلب برگرفته از: گروه تاریخ ایران و جهان مخصوص دبیرستان
@ferdosesokhan
عاشقانه های ادب فارسی
در ادبیات غنی سرزمینمان ایران داستانهای عاشقانه فراوانی وجود دارد که شعرا و نویسندگان این مرز و بوم در آثارشان هر کدام بگونه ای بدان پرداخته اند
این آثار زیبا عبارتند از..
1-لیلی و مجنون (نوشته شده توسط نظامی گنجوی، ضمیری اصفهانی، قاسمی گنابادی، محمدقاسم موجی، سعدالدین رهایی خوافی، جامی، مکتبی شیرازیو با نام مجنون و لیلی توسط عبدی بیگ شیرازی)
2-خسرو و شیرین (نوشته شده توسط نظامی گنجوی، قاسمی گنابادیوامیر خسرو دهلوی)
3-فرهاد و شیرین (اثر وحشی بافقی)
4-ویس و رامین (اثر فخر الدین اسعد گرگانی)
همای و همایون (اثر خواجوی کرمانی)
5-وامق و عذرا (نوشته شده توسط ضمیری اصفهانی و عنصری و قتیلی بخارایی)
6-سلامان و ابسال (اثر جامی)
7-یوسف و زلیخا (نوشته شده توسط نظامی گنجوی،
محمدقاسم موجی، جامی، آذر بیگدلی)
8-ناظر و منظور (اثر وحشی بافقی)
9-رابعه و بکتاش
10-زال و رودابه (عشاق شاهنامه فردوسی)
11-زهره و منوچهر (اثر ایرج میرزا)
12-بیژن و منیژه(عشاق شاهنامه فردوسی)
13-بهرام و گل اندام
امیر ارسلان و فرخ لقا(کتاب امیر ارسلان نامدار)
14-سیاهموی و جلالی دو دلدادهٔ هراتی
15-ملامحمدجان و عایشه دو دلدادهٔ هراتی
16-عزیز و نگار دو دلدادهٔ اردکانی
17-سیاوش و سودابه (عشق یک طرفه سودابه نقل شده در شاهنامه فردوسی)
این 17 اثر زیبا در ادبیات هیچ سرزمینی وجود ندارد و به این گستردگی نیست
در ادبیات عرب و آذری و عبری تنها دو الی سه اثر عاشقانه وجود دارد همینطور درآثار اروپا بجز چند اثر انگشت شمار از ایرلند و انگلستان و اسکاتلند اثر خاصی ندیدم
و این موضوع مایه مباهات ادبیات ماست.
مطلب برگرفته از: کانال ادبیات متوسطه
@ferdosesokhan
در ادبیات غنی سرزمینمان ایران داستانهای عاشقانه فراوانی وجود دارد که شعرا و نویسندگان این مرز و بوم در آثارشان هر کدام بگونه ای بدان پرداخته اند
این آثار زیبا عبارتند از..
1-لیلی و مجنون (نوشته شده توسط نظامی گنجوی، ضمیری اصفهانی، قاسمی گنابادی، محمدقاسم موجی، سعدالدین رهایی خوافی، جامی، مکتبی شیرازیو با نام مجنون و لیلی توسط عبدی بیگ شیرازی)
2-خسرو و شیرین (نوشته شده توسط نظامی گنجوی، قاسمی گنابادیوامیر خسرو دهلوی)
3-فرهاد و شیرین (اثر وحشی بافقی)
4-ویس و رامین (اثر فخر الدین اسعد گرگانی)
همای و همایون (اثر خواجوی کرمانی)
5-وامق و عذرا (نوشته شده توسط ضمیری اصفهانی و عنصری و قتیلی بخارایی)
6-سلامان و ابسال (اثر جامی)
7-یوسف و زلیخا (نوشته شده توسط نظامی گنجوی،
محمدقاسم موجی، جامی، آذر بیگدلی)
8-ناظر و منظور (اثر وحشی بافقی)
9-رابعه و بکتاش
10-زال و رودابه (عشاق شاهنامه فردوسی)
11-زهره و منوچهر (اثر ایرج میرزا)
12-بیژن و منیژه(عشاق شاهنامه فردوسی)
13-بهرام و گل اندام
امیر ارسلان و فرخ لقا(کتاب امیر ارسلان نامدار)
14-سیاهموی و جلالی دو دلدادهٔ هراتی
15-ملامحمدجان و عایشه دو دلدادهٔ هراتی
16-عزیز و نگار دو دلدادهٔ اردکانی
17-سیاوش و سودابه (عشق یک طرفه سودابه نقل شده در شاهنامه فردوسی)
این 17 اثر زیبا در ادبیات هیچ سرزمینی وجود ندارد و به این گستردگی نیست
در ادبیات عرب و آذری و عبری تنها دو الی سه اثر عاشقانه وجود دارد همینطور درآثار اروپا بجز چند اثر انگشت شمار از ایرلند و انگلستان و اسکاتلند اثر خاصی ندیدم
و این موضوع مایه مباهات ادبیات ماست.
مطلب برگرفته از: کانال ادبیات متوسطه
@ferdosesokhan
جشن سمنکپزی (سمنوپزان)
جشن سمنکپزی در تاجیکستان و افغانستان جشنی زنانه در آستانه نوروز است که در آن زنان و دختران جوان یک شب تا صبح را در کنار دیگ سمنو به دستافشانی و ترانهخوانی میپردازند و در حالی که سمنو را هم میزنند، آرزوها و نیازهای خود را از خدا میخواهند.
سمنو که از جوانههای گندم درست میشود، پس از پختهشدن، بر خوان نوروزی جای میگیرد و نماد زن و زمین و زندگی و زایش و نشانی از امشاسپندبانو «سپنتا آرمیتی» فروزه آفریگار یکتاست.
در جشن سمنکپزی در افغانستان، زنان و دختران همراه با دف یا دامبک در پای دیگ، ترانه سمنکپزی را میخوانند. خواندن این ترانه در شب جشن سمنکپزی با تفاوتهایی در نقاط مختلف متداول است.
در ایران به این جشن «سمنوپزان» میگویند و در حدود یک هفته مانده به نوروز برگزار میشود. متن ترانه سمنکپزی را در ادامه بخوانید :
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب ما دفچه زنیم
سمنک نذر بهار است
میله شبزندهدار است
این خوشی سالی یک بار است،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
آرزو امشب خروشد
سمنک درخود بجوشد
دلخوشی جامه بپوشد،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
بیشکر شیرینی دارد
خود به خود رنگینی دارد
طعم خوش چون فرینی دارد،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
خوش نمايد رو به جوشش
ديدنى باشد خروشش
ساجقك دارد به دوشش
سال ديگر يا نصيب
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
پی نوشت: سمنک=سمنو/ میله=جشن/ کفچه زدن=دست زدن/ دفچه=دف کوچک/ یا نصیب= خدا نصیب کند، انشاالله/ فرینی=فرنی/ ساجقک= اشاره به چسبندگی سمنو همچون آدامس یا ساجق در گویش اهل افغانستان.
- شاهین سپنتا
@JASHNHA2
@ferdosesokhan
جشن سمنکپزی در تاجیکستان و افغانستان جشنی زنانه در آستانه نوروز است که در آن زنان و دختران جوان یک شب تا صبح را در کنار دیگ سمنو به دستافشانی و ترانهخوانی میپردازند و در حالی که سمنو را هم میزنند، آرزوها و نیازهای خود را از خدا میخواهند.
سمنو که از جوانههای گندم درست میشود، پس از پختهشدن، بر خوان نوروزی جای میگیرد و نماد زن و زمین و زندگی و زایش و نشانی از امشاسپندبانو «سپنتا آرمیتی» فروزه آفریگار یکتاست.
در جشن سمنکپزی در افغانستان، زنان و دختران همراه با دف یا دامبک در پای دیگ، ترانه سمنکپزی را میخوانند. خواندن این ترانه در شب جشن سمنکپزی با تفاوتهایی در نقاط مختلف متداول است.
در ایران به این جشن «سمنوپزان» میگویند و در حدود یک هفته مانده به نوروز برگزار میشود. متن ترانه سمنکپزی را در ادامه بخوانید :
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب ما دفچه زنیم
سمنک نذر بهار است
میله شبزندهدار است
این خوشی سالی یک بار است،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
آرزو امشب خروشد
سمنک درخود بجوشد
دلخوشی جامه بپوشد،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
بیشکر شیرینی دارد
خود به خود رنگینی دارد
طعم خوش چون فرینی دارد،
سال دیگر یانصیب.
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
خوش نمايد رو به جوشش
ديدنى باشد خروشش
ساجقك دارد به دوشش
سال ديگر يا نصيب
سمنک در جوش، ما کفچه زنیم
دیگران در خواب، ما دفچه زنیم
پی نوشت: سمنک=سمنو/ میله=جشن/ کفچه زدن=دست زدن/ دفچه=دف کوچک/ یا نصیب= خدا نصیب کند، انشاالله/ فرینی=فرنی/ ساجقک= اشاره به چسبندگی سمنو همچون آدامس یا ساجق در گویش اهل افغانستان.
- شاهین سپنتا
@JASHNHA2
@ferdosesokhan
پیشینه هزاران ساله ماهی قرمز در ایران
چند سال است که در آستانه نوروز برخی از افراد در ستیز با آیینهای شاد نوروزی، خواستار برپانشدن جشن چهارشنبه سوری، و برچیدن سفره هفتسین و حذف سبزه و ماهی قرمز سفره هفتسین و خرافه خواندن «سیزدهبهدر» هستند و برای دستیابی به این خواستهها از انتشار هرگونه خبر جعلی یا گزارش نادرست نیز فروگذار نمیکنند. اینان در ستیز با ماهی قرمز، یک سال احتمال بیماریزا بودن ماهی قرمز و سال دیگر جوان بودن این سنت و سال بعد وارداتی بودن آن از چین را مطرح کردند که همه این موارد از سوی پژوهشگران و صاحبنظران کاملا رد شده است. چنان که گفته شد یکی از این اظهارنظرهای اشتباه، عدم سابقه تاریخی آشنایی ایرانیان با ماهی قرمز و ورود این گونه جانوری در صد سال پیش از چین به ایران است. اما بررسیهای اخیر نشان میدهد که ایرانیان بیش از 2500 سال پیش با ماهی قرمز آشنایی داشتهاند. ماهی قرمز (/ زرماهی، طلاماهی، ماهی سرخ، ماهی طلایی، ماهی گلی، ماهی حوض) یاGold fish گونهای ماهی از سردهٔ کپورچههاست. گرچه این کپورچههای زیبا را در زبان فارسی «ماهی قرمز» و در زبان انگلیسی «گلدفیش» یا «طلاماهی» مینامند، اما به رنگهای گوناگونی همچون طلایی، قرمز نارنجی، نقرهای، خاکستری، قهوهای و سفید و سیاه در فرمها و اندازههای متنوع پرورش داده شدهاند که بیشتر جنبه تزئینی دارند.
در فلات تشنه ایران، هنرمندان آرزوی آب و تقدس آب را با نماد ماهی بر کوزهها نقش بستند، نقشی که یادآور برکت و روزی است. افزون بر این، نزد ایرانیان، آب، باد، خاک، و آتش چهار عنصر مقدس هستند و ماهی در نقش نماد آب با ایزد بانوی آبها «آناهیتا» همراه میشود و به عنوان مظهری از برکت و باروری نقشی مقدس مییابد و در جایی دیگر، دو ماهی کَر (kara) یا اَرَز (araz)نقش نگاهبان ریشههای درخت زندگی را که در درون آب ریشه دوانده است، بازی میکنند. به اینسان نقوش ماهی علاوه بر نقش تزیینی، سرور آفریدگان آبزی و نمادی از ژرف نگری و تیزبینی بوده و در جای جای ایران زمین و در دورههای مختلف بر اشیای گوناگون نقش میشوند.
آثار تاریخی به دست آمده در مرزهای پهناور ایران فرهنگی که امروز در موزههای بزرگ جهان نگهداری میشوند، نشان میدهند که مردمان ساکن در فلات ایران هزاران سال است که با گونههای مختلف ماهی به ویژه ماهی قرمز آشنایی داشتهاند و بر خلاف تصور رایج، به احتمال زیاد این ماهیان از ایران به چین رفتهاند و در آنجا مورد بازپروری و بهگزینی قرار گرفتهاند. از میان صدها اثر تاریخی به دست آمده، در این یادداشت برخی از مهمترین نمونه های یافت شده معرفی میشوند.
تندیسک ماهی قرمز در دوره هخامنشی:
یکی از این نمونهها، تندیسک ماهی قرمز مربوط به دوران هخامنشی است. این تندیسک طلایی یکی از اشیاء «گنجینه آمودریا» است که از محوطه باستانی «تخت قباد» به دست آمده است. گنجینه آمودریا (Oxus Treasure) شامل بیش از 170 مورد از اشیاء ارزشمند متعلق به دوران هخامنشیان است که در حال حاضر در «موزه بریتانیا» و همچنین «موزه ویکتوریا و آلبرت» نگهداری میشود. اشیاء این گنجینه بیشتر طلا و نقره هستند و به سدههای پنجم تا چهارم پیش از میلاد مربوط میشوند. اشیا و سکههای طلا و نقره گنجینه آمودریا (/ رود جیحون) مهمترین دفینه آثار فلزی کشف شده از دوران هخامنشیان است که حدود سال های 1877 و 1880 میلادی نزدیک محل تخت کواد (قباد) به دست آمده است. «تخت کواد» با ویرانههایی در حدود یک کیلومتر مربع، در واقع یکی از دو قلعه نظامی مهم در ساحل شمالی آمودریا (رود بزرگی که از کوههای پامیر سرچشمه گرفته و به دریای آرال میریزد) بوده که در آن زمان بخشی از شاهنشاهی پهناور هخامنشی به شمار میرفته است. به نظر میرسد که این دفینه در میانه سده چهارم پیش از میلاد دفن شده است.
گنجینه آمودریا، توسط سه تاجر اهل بخارا، از اهالی روستایی در محل خریداری شده و پس از رهایی از دست راهزنان، در «راولپندی» فروخته شد. ولی ژنرال «سر الکساندر کانینگهام» مدیر کل هیات احیاء آثار باستانی هندوستان، قسمتی از آنها را از دست سوداگران خارج نمود و به «سر اوگاستس ولاستون فرانکس» فروخت، او در سال 1897 میلادی و هنگام مرگ آنها را به موزه ملی بریتانیا اهدا کرد.
مطلب برگرفته از: انجمن شاهنامه پژوهی سیمرغ
@ferdosesokhan
چند سال است که در آستانه نوروز برخی از افراد در ستیز با آیینهای شاد نوروزی، خواستار برپانشدن جشن چهارشنبه سوری، و برچیدن سفره هفتسین و حذف سبزه و ماهی قرمز سفره هفتسین و خرافه خواندن «سیزدهبهدر» هستند و برای دستیابی به این خواستهها از انتشار هرگونه خبر جعلی یا گزارش نادرست نیز فروگذار نمیکنند. اینان در ستیز با ماهی قرمز، یک سال احتمال بیماریزا بودن ماهی قرمز و سال دیگر جوان بودن این سنت و سال بعد وارداتی بودن آن از چین را مطرح کردند که همه این موارد از سوی پژوهشگران و صاحبنظران کاملا رد شده است. چنان که گفته شد یکی از این اظهارنظرهای اشتباه، عدم سابقه تاریخی آشنایی ایرانیان با ماهی قرمز و ورود این گونه جانوری در صد سال پیش از چین به ایران است. اما بررسیهای اخیر نشان میدهد که ایرانیان بیش از 2500 سال پیش با ماهی قرمز آشنایی داشتهاند. ماهی قرمز (/ زرماهی، طلاماهی، ماهی سرخ، ماهی طلایی، ماهی گلی، ماهی حوض) یاGold fish گونهای ماهی از سردهٔ کپورچههاست. گرچه این کپورچههای زیبا را در زبان فارسی «ماهی قرمز» و در زبان انگلیسی «گلدفیش» یا «طلاماهی» مینامند، اما به رنگهای گوناگونی همچون طلایی، قرمز نارنجی، نقرهای، خاکستری، قهوهای و سفید و سیاه در فرمها و اندازههای متنوع پرورش داده شدهاند که بیشتر جنبه تزئینی دارند.
در فلات تشنه ایران، هنرمندان آرزوی آب و تقدس آب را با نماد ماهی بر کوزهها نقش بستند، نقشی که یادآور برکت و روزی است. افزون بر این، نزد ایرانیان، آب، باد، خاک، و آتش چهار عنصر مقدس هستند و ماهی در نقش نماد آب با ایزد بانوی آبها «آناهیتا» همراه میشود و به عنوان مظهری از برکت و باروری نقشی مقدس مییابد و در جایی دیگر، دو ماهی کَر (kara) یا اَرَز (araz)نقش نگاهبان ریشههای درخت زندگی را که در درون آب ریشه دوانده است، بازی میکنند. به اینسان نقوش ماهی علاوه بر نقش تزیینی، سرور آفریدگان آبزی و نمادی از ژرف نگری و تیزبینی بوده و در جای جای ایران زمین و در دورههای مختلف بر اشیای گوناگون نقش میشوند.
آثار تاریخی به دست آمده در مرزهای پهناور ایران فرهنگی که امروز در موزههای بزرگ جهان نگهداری میشوند، نشان میدهند که مردمان ساکن در فلات ایران هزاران سال است که با گونههای مختلف ماهی به ویژه ماهی قرمز آشنایی داشتهاند و بر خلاف تصور رایج، به احتمال زیاد این ماهیان از ایران به چین رفتهاند و در آنجا مورد بازپروری و بهگزینی قرار گرفتهاند. از میان صدها اثر تاریخی به دست آمده، در این یادداشت برخی از مهمترین نمونه های یافت شده معرفی میشوند.
تندیسک ماهی قرمز در دوره هخامنشی:
یکی از این نمونهها، تندیسک ماهی قرمز مربوط به دوران هخامنشی است. این تندیسک طلایی یکی از اشیاء «گنجینه آمودریا» است که از محوطه باستانی «تخت قباد» به دست آمده است. گنجینه آمودریا (Oxus Treasure) شامل بیش از 170 مورد از اشیاء ارزشمند متعلق به دوران هخامنشیان است که در حال حاضر در «موزه بریتانیا» و همچنین «موزه ویکتوریا و آلبرت» نگهداری میشود. اشیاء این گنجینه بیشتر طلا و نقره هستند و به سدههای پنجم تا چهارم پیش از میلاد مربوط میشوند. اشیا و سکههای طلا و نقره گنجینه آمودریا (/ رود جیحون) مهمترین دفینه آثار فلزی کشف شده از دوران هخامنشیان است که حدود سال های 1877 و 1880 میلادی نزدیک محل تخت کواد (قباد) به دست آمده است. «تخت کواد» با ویرانههایی در حدود یک کیلومتر مربع، در واقع یکی از دو قلعه نظامی مهم در ساحل شمالی آمودریا (رود بزرگی که از کوههای پامیر سرچشمه گرفته و به دریای آرال میریزد) بوده که در آن زمان بخشی از شاهنشاهی پهناور هخامنشی به شمار میرفته است. به نظر میرسد که این دفینه در میانه سده چهارم پیش از میلاد دفن شده است.
گنجینه آمودریا، توسط سه تاجر اهل بخارا، از اهالی روستایی در محل خریداری شده و پس از رهایی از دست راهزنان، در «راولپندی» فروخته شد. ولی ژنرال «سر الکساندر کانینگهام» مدیر کل هیات احیاء آثار باستانی هندوستان، قسمتی از آنها را از دست سوداگران خارج نمود و به «سر اوگاستس ولاستون فرانکس» فروخت، او در سال 1897 میلادی و هنگام مرگ آنها را به موزه ملی بریتانیا اهدا کرد.
مطلب برگرفته از: انجمن شاهنامه پژوهی سیمرغ
@ferdosesokhan
روابط بینامتنی میان داستان مسخ اثر فرانتس کافکا و رمان بوف کور اثر صادق هدایت
مسخ[2] نام رمانی کوتاه از فرانتس کافکا[3] (۱۸۸۳-۱۹۲۴)، نویسنده آلمانی زبان اهل چکسلواکی است که در پاییز 1912 نوشته شده و در اکتبر 1915 در لایپزیگ به چاپ رسیده است. ولادیمیر ناباکوف [4] در مورد این داستان گفته است: «اگر کسی مسخ کافکا را چیزی بیش از یک خیال پردازی حشرهشناسانه بداند به او تبریک میگویم چون به صف خوانندگان خوب و بزرگ پیوسته است.»
کافکا را صادق هدایت (1281-1330) به خوانندگان فارسیزبان معرفی کرده است، خود هدایت تاثیر بسیار از کافکا و آثارش گرفته بود.
جالب این است زمانی که هدایت رمان کوتاه «مسخ» را از روی ترجمه فرانسوی آن که توسط الکساندر ویالات[5] در سال 1928 انتشار یافته بود به سال (1322/1943) به فارسی برگرداند و در نخستین دوره مجله «سخن» منتشر کرد، کافکا هنوز نویسنده گمنامی به شمار میرفت و هنوز شهرت جهانگیر فعلی را بهدست نیاورده بود
هدایت علاوه بر ترجمه مسخ، رسالهای نیز به نام «پیام کافکا» نوشت که به همراه داستانهایی کوتاه از کافکا به ترجمه حسن قائمیان در کتابی با عنوان «گروه محکومین و پیام کافکا» به سال 1327 منتشر شد.
هدایت در سال ۱۳۱۵ به هند رفت در طی اقامت خود در بمبئی اثر معروف خود «بوف کور» را که در پاریس نوشته بود پس از اندکی تغییرات با دست بر روی کاغذ استنیسل نوشته، به صورت پلیکپی در پنجاه نسخه انتشار داد
اصطلاح بینامتنیت را برای اولین بار یولیا کریستوا[7] در سال 1966 در مقاله ای با عنوان «کلمه، گفتگو، رمان»[8] مورد استفاده قرار داد.
از نظر کریستوا و بینامتنیت کریستوایی٬ متن ها هیچ گاه نمی توانند یکباره خلق شوند و همواره در خلق متن جدید٬ متن های دیگری شراکت دارند. در این معنا هر متن بر روی متنهای پیشین شکل میگیرد و میتوان حضور متنهای پیشین را در آن مشاهده کرد.
میان داستان مسخ اثر فرانتس کافکا و رمان بوف کور اثر صادق هدایت راوابط میان متنی وجود دارد که دلالت بر این موضوع دارد که هدایت در خلق شاهکار خود به اثر کافکا به عنوان یک پیش متن توجه داشته است.
متاسفانه هنوز عده ای از منتقدان استفاده از این نوع روابط بینامتنی را به منزله سرقت و انتحال ادبی تلقی میکنند.
به طور مثال جناب آقای محمدرضا سرشار در مقاله ای تحت عنوان «منابع و مآخذ ادبی بوف کور» بعد از بررسی چند اثری که به زعم ایشان هدایت در خلق بوف کور از آنها استفاده نموده چنین نتیجه گیری می نمایند: «... برای هیچ منتقد آگاه و منصفی، جای کمترین تردیدی نباید باقی مانده باشد که بوف کور، بیش از آنکه یک اثر «خلاقه» باشد، در بخش اعظمش نوشته ای «تألیفی» است ...»
و در بدنه مقاله شان ارزش ادبی را به اثری اصیل و حاصل از ذهن خلاقه نویسنده اش نسبت میدهند و بوف کور را تا سطح یک کار بدلی (باسمهای) و اقتباسی، تنزل میدهند.
حال آنکه با توجه به نظریه بینامتنیت هیچ متنی یک اثر صرفا خلاقه تمی تواند باشد و به طور حتم از یک یا چند پیش متن تشکیل یافته است.
این منتقدین هدایت را متهم میکنند به اینکه در خلق بوف کور به آثاری از ریلکه٬ ویرجینیا وولف٬ ژرار دونروال٬ موپوسان٬ ادگار آلن پو٬ نوالیس٬ چندین فیلم از کارگردانان سینمای صامت و اکسپرسیونیست و ... توجه داشته است و شاید تندترین این انتقادات مربوط باشد به شخصی به نام عنایت الله دستغیبی، با نام مستعار سعید، که در روزنامه اطلاعات مورخ 3/10/73 عنوان مطلب خود را اینگونه نوشت: بوف کور را صادق هدایت نوشته یا واشینگتن آیروینگ؟
اما جالب اینجاست که بوف کور که چندین و چند اثر بی نظیر ادبی و هنری را به عنوان پیش متن در پشت سر خود دارد میتواند چه لذت فروانی را از طریق خوانش بینامتنی که رولان بارت[16] و میکائیل ریفاتر[17] اینگونه خوانش را معرفی میکنند به مخاطب خود بچشاند.
میلاد حسن نیا
سایت انسان و فرهنگ
@ferdosesokhan
مسخ[2] نام رمانی کوتاه از فرانتس کافکا[3] (۱۸۸۳-۱۹۲۴)، نویسنده آلمانی زبان اهل چکسلواکی است که در پاییز 1912 نوشته شده و در اکتبر 1915 در لایپزیگ به چاپ رسیده است. ولادیمیر ناباکوف [4] در مورد این داستان گفته است: «اگر کسی مسخ کافکا را چیزی بیش از یک خیال پردازی حشرهشناسانه بداند به او تبریک میگویم چون به صف خوانندگان خوب و بزرگ پیوسته است.»
کافکا را صادق هدایت (1281-1330) به خوانندگان فارسیزبان معرفی کرده است، خود هدایت تاثیر بسیار از کافکا و آثارش گرفته بود.
جالب این است زمانی که هدایت رمان کوتاه «مسخ» را از روی ترجمه فرانسوی آن که توسط الکساندر ویالات[5] در سال 1928 انتشار یافته بود به سال (1322/1943) به فارسی برگرداند و در نخستین دوره مجله «سخن» منتشر کرد، کافکا هنوز نویسنده گمنامی به شمار میرفت و هنوز شهرت جهانگیر فعلی را بهدست نیاورده بود
هدایت علاوه بر ترجمه مسخ، رسالهای نیز به نام «پیام کافکا» نوشت که به همراه داستانهایی کوتاه از کافکا به ترجمه حسن قائمیان در کتابی با عنوان «گروه محکومین و پیام کافکا» به سال 1327 منتشر شد.
هدایت در سال ۱۳۱۵ به هند رفت در طی اقامت خود در بمبئی اثر معروف خود «بوف کور» را که در پاریس نوشته بود پس از اندکی تغییرات با دست بر روی کاغذ استنیسل نوشته، به صورت پلیکپی در پنجاه نسخه انتشار داد
اصطلاح بینامتنیت را برای اولین بار یولیا کریستوا[7] در سال 1966 در مقاله ای با عنوان «کلمه، گفتگو، رمان»[8] مورد استفاده قرار داد.
از نظر کریستوا و بینامتنیت کریستوایی٬ متن ها هیچ گاه نمی توانند یکباره خلق شوند و همواره در خلق متن جدید٬ متن های دیگری شراکت دارند. در این معنا هر متن بر روی متنهای پیشین شکل میگیرد و میتوان حضور متنهای پیشین را در آن مشاهده کرد.
میان داستان مسخ اثر فرانتس کافکا و رمان بوف کور اثر صادق هدایت راوابط میان متنی وجود دارد که دلالت بر این موضوع دارد که هدایت در خلق شاهکار خود به اثر کافکا به عنوان یک پیش متن توجه داشته است.
متاسفانه هنوز عده ای از منتقدان استفاده از این نوع روابط بینامتنی را به منزله سرقت و انتحال ادبی تلقی میکنند.
به طور مثال جناب آقای محمدرضا سرشار در مقاله ای تحت عنوان «منابع و مآخذ ادبی بوف کور» بعد از بررسی چند اثری که به زعم ایشان هدایت در خلق بوف کور از آنها استفاده نموده چنین نتیجه گیری می نمایند: «... برای هیچ منتقد آگاه و منصفی، جای کمترین تردیدی نباید باقی مانده باشد که بوف کور، بیش از آنکه یک اثر «خلاقه» باشد، در بخش اعظمش نوشته ای «تألیفی» است ...»
و در بدنه مقاله شان ارزش ادبی را به اثری اصیل و حاصل از ذهن خلاقه نویسنده اش نسبت میدهند و بوف کور را تا سطح یک کار بدلی (باسمهای) و اقتباسی، تنزل میدهند.
حال آنکه با توجه به نظریه بینامتنیت هیچ متنی یک اثر صرفا خلاقه تمی تواند باشد و به طور حتم از یک یا چند پیش متن تشکیل یافته است.
این منتقدین هدایت را متهم میکنند به اینکه در خلق بوف کور به آثاری از ریلکه٬ ویرجینیا وولف٬ ژرار دونروال٬ موپوسان٬ ادگار آلن پو٬ نوالیس٬ چندین فیلم از کارگردانان سینمای صامت و اکسپرسیونیست و ... توجه داشته است و شاید تندترین این انتقادات مربوط باشد به شخصی به نام عنایت الله دستغیبی، با نام مستعار سعید، که در روزنامه اطلاعات مورخ 3/10/73 عنوان مطلب خود را اینگونه نوشت: بوف کور را صادق هدایت نوشته یا واشینگتن آیروینگ؟
اما جالب اینجاست که بوف کور که چندین و چند اثر بی نظیر ادبی و هنری را به عنوان پیش متن در پشت سر خود دارد میتواند چه لذت فروانی را از طریق خوانش بینامتنی که رولان بارت[16] و میکائیل ریفاتر[17] اینگونه خوانش را معرفی میکنند به مخاطب خود بچشاند.
میلاد حسن نیا
سایت انسان و فرهنگ
@ferdosesokhan